Οι δυο τους, στην πρώτη τους εμφάνιση στις Βρυξέλλες μετά από δύο χρόνια, ανεβαίνουν στη σκηνή του Καφενείου έχοντας ετοιμάσει μια «Βραδιά Μπουάτ». Ένα πρόγραμμα αποτελούμενο από τραγούδια της δισκογραφίας τους, καθώς και εξαιρετικά προσεγμένες διασκευές της ελληνικής έντεχνης και ροκ σκηνής.

Καφενείο (Upstairs)
Παρασκευή 19 Νοεμβρίου 2021
Προσέλευση από τις 20.00

Απαραίτητη η τηλεφωνική κράτηση στο +32 231 55 55

Καφενείο
Rue Stevin 134, 1000 Brussels

Facebook event

The post Πάνος Γουργιώτης και Γιούλη Ασημακοπούλου, Unplugged στο Kafenio appeared first on .

Είναι πλέον το μοναδικό ελληνικό καφενείο στο Μόλενμπεκ, ένα γωνιακό κτίριο με «σφραγίδα» ελληνική. Κάτω από το όνομα του μαγαζιού, οι Πόντιοι ιδιοκτήτες του έχουν γράψει μία λέξη: ΠΑΟΚ.

Το La Rose Blanche είναι ένα ξεχωριστό μέρος. Είναι το τελευταίο καφενείο μιας γενιάς ιδιοκτητών ελληνικών καφέ στο Μόλενμπεκ, που ονομάστηκε «γειτονιά των τρομοκρατών» μετά τις επιθέσεις στις Βρυξέλλες το 2016. Το καφέ είναι εδώ και 100 χρόνια στο ίδιο μέρος. Το 1973, η οικογένεια Καρασαββίδη, οικογένεια με προσφυγικές ρίζες στη Μικρά Ασία, αγόρασε αυτό το λαϊκό καφενείο από τους Βέλγους ιδιοκτήτες του.

Πριν από λίγες μέρες, παρουσιάστηκε μία ταινία ντοκιμαντέρ για το La Rose Blanche, του Φλαμανδού σκηνοθέτη Kris Kaerts. Πλαισιωμένος από αρκετούς ακόμη καλλιτέχνες, ο σκηνοθέτης που αγάπησε το καφενείο όσο λίγοι, κατέγραψε την ιστορία της οικογένειας Καρασαββίδη, που μετανάστευσε από τη Μικρά Ασία και εγκαταστάθηκε στις Βρυξέλλες πριν από πενήντα χρόνια.

Αυτό που κάνει αυτό το χώρο μοναδικό είναι οι πελάτες του και ο τρόπος με τον οποίο αυτοί οι σκληρά εργαζόμενοι Έλληνες κατάφεραν να διατηρήσουν όλους και όλα μαζί. Οι πελάτες τους αντιπροσωπεύουν σχεδόν κάθε κύμα μετανάστευσης που έχει περάσει τα τελευταία εξήντα χρόνια στο Μολενμπέκ. Αναμεσά τους και μερικοί «ντόπιοι».

Το 2016 φαινόταν πως θα έκλεινε το καφέ. Το διπλανό τζαμί έκανε μια καλή προσφορά εξαγοράς. Τότε ξεκίνησαν και οι ηχογραφήσεις, ένα μήνα μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Zaventem.

Μαζί με την ιστορικό Πόλυ Ρουμελιώτη, ο Κάερτς ξεκίνησε έναν Κύκλο Φίλων (Amicale) στο καφενείο που ενώνει τους παλιούς και τους νέους πελάτες. Ξαναέφεραν τη ζωντανή-ρεμπέτικη μουσική στο καφέ. Πήραν συνεντεύξεις και μάζεψαν ιστορίες των ανθρώπων του. Δύο εκθέσεις μνήμης οργανώθηκαν με διάφορους συνεργάτες και πολλούς εθελοντές, παράσταση Καραγκιόζη ξαναζωντάνεψε στο καφενείο και πολύς κόσμος χόρεψε έναν χορό από τη Μαύρη Θάλασσα στην πλατεία της εκκλησίας.

Όλα αυτά εντάχθηκαν στην ταινία. Το αποτέλεσμα είναι ένα εκπληκτικό Μόλενμπεκ. Υπάρχει, αν και… χάνετα μπροστά στα μάτια μας. Η ταινία προκαλεί χαρά, θλίψη και νοσταλγία την ίδια στιγμή, όπως και η ρεμπέτικη μουσική που τη χρωματίζει και τη συνοδεύει.

Το «La Rose Blanche» δείχνει τα πολλά στρώματα και πρόσωπα των Βρυξελλών. Η μητρόπολη είναι ένας ζωντανός οργανισμός που βρίσκεται σε μετάβαση. Οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν τη θέση τους εκεί μετά τον ξεριζωμό. Ο σκηνοθέτης και η ομάδα του αγαπούν εκείνους που έχουν την «περιουσία» να είναι αφανείς.

Η πρεμιέρα πραγματοποιήθηκε στις 24ης Οκτωβρίου στις Βρυξέλλες. Παράλληλα, μία έκδοση με τον ίδιο τίτλο σε ελληνικά, φλαμανδικά και γαλλικά συνόδευε την παρουσίαση.

Πηγή: ethnos.gr

The post Το τελευταίο ελληνικό καφέ στη «γειτονιά των τζιχαντιστών» έγινε ταινία appeared first on .

Η είσοδος γράφει La Rose Blance (Λευκό Τριαντάφυλλο) κι από κάτω ακριβώς, ΠΑΟΚ. Περπατώντας στη γειτονιά που βρίσκεται το μόνο Ελληνικό καφενείο που έχει διασωθεί στις Βρυξέλλες, καταλαβαίνει κανείς πως πρόκειται για συνοικία μεταναστών, της οποίας το όνομα πρωτακούσαμε με αφορμή τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Βέλγιο.

Γυναίκες με μαντίλες πηγαινοέρχονται έξω, ενώ εντός του καφενείου πίνουν τα κρασάκια τους Έλληνες, Αρμένιοι, Αιγύπτιοι, Ισπανοί, Μαροκινοί.

Κυριακή μεσημέρι, ντάλα ο ήλιος και στο κέντρο πήρε θέση η ρεμπέτικη κομπανία για το αφιέρωμα στη Ρόζα Εσκενάζυ. Τον μπαγλαμά κρατάει Σλαβομακεδόνας, την κιθάρα Βέλγος το μπουζούκι Έλληνας. Η ατμόσφαιρα είναι γιορτινή, καθώς το κάλεσμα έχει κάνει η ιστορικός Πόλυ Ρουμελιώτη, κόρη Ελλήνων μεταναστών η οποία γυρίζει ντοκιμαντέρ γύρω από το ιστορικό καφενείο και την ιστορία των Ελλήνων του Βελγίου.

Ο Παύλος και ο Κώστας, οι ιδιοκτήτες του μαγαζιού, σερβίρουν ακούραστοι και χαμογελαστοί. «Ξέρεις τι χορούς έχει ζήσει το μαγαζί;» μου λέει συγκινημένος ο Παύλος λίγο πριν ρίξει τη ζεμπεϊκιά του. «Να δες τη φωτογραφία την ασπρόμαυρη με τον Ποντιακό χορό. Πριν φύγουν για την Ελλάδα οι ανθρακωρύχοι περνούσαν από δω ή έξω σε άλλους χώρους και χόρευαν τον ποντιακό χορό».

Ο κύριος Δαμιανός κάθεται δίπλα μου. «Στα 90 μου χρόνια είδα να έρχονται μετά από μας κι άλλοι. Και τώρα νέα παιδιά. Κάναμε λεφτά, κουραστήκαμε τώρα που να πάμε; Τα παιδιά μας εδώ μεγαλώσανε εδώ παντρευτήκανε. Κι εμείς εδώ». Μου περιγράφει τα πρώτα δύσκολα χρόνια στα ανθρακωρυχεία και μετά στα εργοστάσια τότε που ήταν συνιδρυτής του πρώτου συλλόγου Ελλήνων ομογενών. «Δύσκολα πολύ. Αλλά πίσω δεν είχαμε λύση». Μου δείχνει τα γύρω τετράγωνα μέσα από το παράθυρο. «Εδώ που βλέπεις είχε 12 Ελληνικά καφενεία. Σήμερα έμεινε μόνο αυτό. Κι αν πάρουν σύνταξη τα παιδιά θα γίνει τζαμί το ζητάνε από δίπλα».

Ο Soloup ο γνωστός σκιτσογράφος λίγο αργότερα παραδίδει ένα σκίτσο που απεικονίζει το ιστορικό καφενείο στους ιδιοκτήτες. Έχει κληθεί από την ομάδα του ντοκιμαντέρ να εργαστεί πάνω στο θέμα. Παρών και ο υπουργός πολιτισμού της Φλαμανδικής κυβέρνησης που συνέβαλε στην χρηματοδότηση του ντοκιμαντέρ, μας μιλάει για την αξία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ανάμεσα στους ηλικιωμένους που ξέμειναν στο Βέλγιο, νέα παιδιά μετανάστες της σύγχρονης οικονομικής κρίσης.

Με αφορμή τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ, ξεθάβονται μνήμες, θυμούνται οι παλιοί και μαθαίνουν οι νεότεροι. Μπαίνουν στην κουβέντα θαμώνες άλλων εθνικοτήτων, ανάμεσά τους κι ένας πολιτικός πρόσφυγας. Η Λίνα είναι φωτογράφος και το παλεύει στις Βρυξέλλες με τον Βέλγο σύντροφό της και το τρίχρονο παιδάκι τους. «Δεν μου λείπει ιδιαίτερα η Ελλάδα. Μόνο ο καιρός» μου λέει. «Η συνήθεια είναι μεγάλο πράγμα» προσθέτει ο κύριο Δαμιανός την ώρα που ο Κώστας μας κερνάει ξανά κρασί. «Η συνήθεια είναι μεγάλο πράγμα» επαναλαμβάνει ο κύριος Δαμιανός και προσθέτει «Και η νοσταλγία όμως».

Πηγή: tvxs.gr

The post Ένα Ελληνικό καφενείο γεμάτο μνήμες στην καρδιά των Βρυξελλών appeared first on .