Δεν υπάρχουν περιορισμοί στη θεματική και το είδος των έργων που θα υποβληθούν. Τα έργα που θα επιλεγούν θα παρουσιαστούν σε σκηνοθετημένη ανάγνωση από το ΕΘΕ με δική του επιμέλεια και οργάνωση, ενώ οι συγγραφείς διατηρούν οποιαδήποτε συγγραφικά δικαιώματα για το έργο τους.

Διαδικασία:

Τα θεατρικά έργα θα πρέπει να κατατεθούν στην ελληνική γλώσσα. Τα κείμενα καθώς και τα στοιχεία επικοινωνίας των συγγραφέων (ονοματεπώνυμο, τηλέφωνο και email) θα πρέπει να αποσταλούν αποκλειστικά σε αρχείο pdf, στην ηλεκτρονική διεύθυνση ellther1984@gmail.com με την ένδειξη «4o ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΑΝΑΛΟΓΙΟ », έως και την 30 η Νοεμβρίου 2026.

Όλοι οι συγγραφείς που θα υποβάλουν έργα θα ενημερωθούν προσωπικά για την λήψη των έργων τους από το ΕΘΕ χωρίς να υπάρξει δημόσια ανακοίνωση για το σύνολο των υποβληθέντων έργων. Στη συνέχεια θα ενημερωθούν οι δημιουργοί και θα ανακοινωθούν δημοσίως μόνο το έργο ή τα έργα που θα επιλεγούν με σκοπό την παρουσίασή τους στις Βρυξέλλες το συντομότερο δυνατό.

Προϋποθέσεις συμμετοχής:

• οι συγγραφείς θα πρέπει να είναι κάτοικοι Βρυξελλών τη στιγμή της υποβολής του έργου
• τα θεατρικά έργα θα πρέπει να μην έχουν παρουσιαστεί οπουδήποτε, ακόμα και υπό μορφή αναλογίου, και να μην έχουν εκδοθεί ή κυκλοφορήσει σε οποιαδήποτε έντυπη μορφή ή ηλεκτρονική πλατφόρμα
• τα έργα δεν πρέπει να υπερβαίνουν συνολικά τις 5500 λέξεις
(συμπεριλαμβανομένων των οδηγιών ή άλλων σημειώσεων εφόσον υπάρχουν).

Επιλογή έργων:

Το «Θεατρικό Αναλόγιο – Θεατρικοί Δημιουργοί στις Βρυξέλλες» δεν αποτελεί διαγωνιστική διαδικασία και η επιλογή των έργων για ενδεχόμενη παρουσίασή τους στη σκηνή με τη μορφή «σκηνοθετημένης ανάγνωσης» δεν θα γίνει με βάση προκαθορισμένα κριτήρια ποιότητας ή άλλα κριτήρια.

Την απόφαση για την επιλογή των έργων θα πάρει αποκλειστικά το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι, με γνώμονα την εκτίμησή του για τη δυνατότητα παρουσίασής τους σε ειδική εκδήλωση «Θεατρικού Αναλογίου» σε δική του παραγωγή, βασισμένη στους διαθέσιμους πόρους του, οικονομικούς και ανθρώπινους. Ειδικά για τους ανθρώπινους πόρους του το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι θα λάβει υπόψη του τη διαθεσιμότητα των μελών και φίλων του, καθώς και όποιων άλλων συνεργατών θεωρήσει κατάλληλους για το σκοπό αυτό.

Για οποιαδήποτε ερώτηση ή διευκρίνηση οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση ellther1984@gmail.com ή να επικοινωνούν με τον υπεύθυνο της Ομάδας Τάσο Νυχά στη διεύθυνση: tasos.nychas@gmail.com, τηλέφωνο +32 496 55 72 75.

The post Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι: πρόσκληση υποβολής προτάσεων για το 4ο Θεατρικό Αναλόγιο appeared first on .

Το Θεατρικό Αναλόγιο λειτουργεί ως βήμα για την παρουσίαση και την ανάδειξη νέων έργων. Θα παρουσιαστούν υπό μορφή Θεατρικού Αναλογίου τα παρακάτω τρία θεατρικά έργα:

1. Ένα κορίτσι με ψάχνει, της Σοφίας Σταμπολίτη
2. Κίτρινες κορδέλες, της Νάνσυ Πασκάλ
3. Οικογένεια, του Δημήτρη Ρέπα

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Τάσος Νυχάς
Συμμετέχουν (με αλφαβητική σειρά):
Ένα κορίτσι με ψάχνει: Σόνια Καρασαββίδου, Φραγκίσκος Νικολιάν, Νίκος Σαχάς, Έλενα Τασιούλα, Νίκος Χατζούδης
Κίτρινες κορδέλες: Ρίτα Ντιναπόγια, Δημήτρης Σαχάς, Νίκος Σαχάς
Οικογένεια: Σόνια Καρασαββίδου, Γιάννης Κρητικός, Ιάσων Κρητικός, Έλενα Τασιούλα, Νίκος Χατζούδης.

Παρασκευή 17 Οκτωβρίου, ώρα 20.00
Centre Communautaire de Joli Bois – 100, ave du Haras – 1150 WSP

Γενική είσοδος: 15 ευρώ
Πληροφορίες/ Κρατήσεις: ellther1984@gmail.com, τηλ. 0495 210038 και στο θέατρο 20 λεπτά πριν από την έναρξη της εκδήλωσης ανάλογα με τη διαθεσιμότητα.

The post Το Τρίτο Θεατρικό Αναλόγιο από το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι appeared first on .

Δεν υπάρχουν περιορισμοί στη θεματική και το είδος των έργων που θα υποβληθούν. Τα έργα που θα επιλεγούν θα παρουσιαστούν σε σκηνοθετημένη ανάγνωση από τον Μίτο με δική του επιμέλεια και οργάνωση, ενώ οι συγγραφείς διατηρούν οποιαδήποτε συγγραφικά δικαιώματα για το έργο τους.

Διαδικασία

Τα θεατρικά έργα θα πρέπει να υποβληθούν στην ελληνική γλώσσα. Τα κείμενα καθώς και τα στοιχεία επικοινωνίας των συγγραφέων (ονοματεπώνυμο, τηλέφωνο και email) θα πρέπει να αποσταλούν αποκλειστικά σε αρχείο pdf, στην ηλεκτρονική διεύθυνση mitos.asbl@gmail.com με την ένδειξη «ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΑΝΑΛΟΓΙΟ 2026», έως και την 30η Νοεμβρίου 2025.

Όλοι οι συγγραφείς που θα υποβάλουν έργα θα ενημερωθούν προσωπικά για τη λήψη των έργων τους από τον Μίτο, χωρίς να υπάρξει δημόσια ανακοίνωση για το σύνολο των υποβληθέντων έργων. Στη συνέχεια θα ενημερωθούν οι δημιουργοί μέχρι το τέλος του 2025 και θα ανακοινωθούν δημοσίως μόνο το έργο ή τα έργα που θα επιλεγούν με σκοπό την παρουσίασή τους στο Λουξεμβούργο εντός του 2026.

Προϋποθέσεις συμμετοχής

● Οι συγγραφείς θα πρέπει να είναι κάτοικοι του Λουξεμβούργου ή των πέριξ περιοχών τη στιγμή της υποβολής του έργου.
● Τα θεατρικά έργα θα πρέπει να μην έχουν παρουσιαστεί οπουδήποτε, ακόμα και υπό μορφή αναλογίου, και να μην έχουν εκδοθεί ή κυκλοφορήσει σε οποιαδήποτε έντυπη μορφή ή ηλεκτρονική πλατφόρμα.
● Τα έργα δεν πρέπει να υπερβαίνουν συνολικά τις 5.000 λέξεις (συμπεριλαμβανομένων των οδηγιών ή άλλων σημειώσεων εφόσον υπάρχουν).

Επιλογή έργων

Το «Θεατρικό Αναλόγιο 2025 – Λουξεμβούργο και πέριξ» δεν αποτελεί διαγωνιστική διαδικασία. Η επιλογή των έργων για ενδεχόμενη παρουσίασή τους στη σκηνή με τη μορφή «σκηνοθετημένης ανάγνωσης» δεν θα γίνει με βάση προκαθορισμένα κριτήρια ποιότητας ή άλλα κριτήρια.

Την απόφαση για την επιλογή των έργων θα πάρει αποκλειστικά το διοικητικό συμβούλιο του Μίτου, με γνώμονα την εκτίμησή του για τη δυνατότητα παρουσίασής τους σε ειδική εκδήλωση «Θεατρικού Αναλογίου» σε δική του παραγωγή, βασισμένη στους διαθέσιμους πόρους του, οικονομικούς και ανθρώπινους. Ειδικά για τους ανθρώπινο δυναμικό, ο Μίτος θα λάβει υπόψη του τη διαθεσιμότητα των μελών του, εθελοντών και όποιων άλλων συνεργατών θεωρήσει κατάλληλους για το σκοπό αυτό.

Για οποιαδήποτε ερώτηση ή διευκρίνιση οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση mitos.asbl@gmail.com ή να επικοινωνούν με τον υπεύθυνο της εκδήλωσης, Σπύρο Πηλό, στη διεύθυνση sp.pilos@gmail.com, τηλέφωνο +352 621 177684.

The post Πρόσκληση για υποβολή θεατρικών έργων μικρής φόρμας στο πρώτο Θεατρικό Αναλόγιο στο Λουξεμβούργο appeared first on .

Δεν υπάρχουν περιορισμοί στη θεματική και το είδος των έργων που θα υποβληθούν. Τα έργα που θα επιλεγούν θα παρουσιαστούν σε σκηνοθετημένη ανάγνωση από το ΕΘΕ με δική του επιμέλεια και οργάνωση, ενώ οι συγγραφείς διατηρούν οποιαδήποτε συγγραφικά δικαιώματα για το έργο τους.

Διαδικασία:

Τα θεατρικά έργα θα πρέπει να υποβληθούν στην ελληνική γλώσσα. Τα κείμενα καθώς και τα στοιχεία επικοινωνίας των συγγραφέων (ονοματεπώνυμο, τηλέφωνο και email) θα πρέπει να αποσταλούν αποκλειστικά σε αρχείο pdf, στην ηλεκτρονική διεύθυνση ellther1984@gmail.com με την ένδειξη «ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΑΝΑΛΟΓΙΟ 2025», έως και την 30η Νοεμβρίου 2024.

Όλοι οι συγγραφείς που θα υποβάλουν έργα θα ενημερωθούν προσωπικά για τη λήψη των έργων τους από το ΕΘΕ χωρίς να υπάρξει δημόσια ανακοίνωση για το σύνολο των υποβληθέντων έργων. Στη συνέχεια θα ενημερωθούν μέχρι το τέλος του 2024 οι δημιουργοί και θα ανακοινωθούν δημοσίως μόνο το έργο ή τα έργα που θα επιλεγούν με σκοπό την παρουσίασή τους στις Βρυξέλλες εντός του 2025.

Προϋποθέσεις συμμετοχής:

Οι συγγραφείς θα πρέπει να είναι κάτοικοι Βρυξελλών τη στιγμή της υποβολής του έργου.
Τα θεατρικά έργα θα πρέπει να μην έχουν παρουσιαστεί οπουδήποτε, ακόμα και υπό μορφή αναλογίου, και να μην έχουν εκδοθεί ή κυκλοφορήσει σε οποιαδήποτε έντυπη μορφή ή ηλεκτρονική πλατφόρμα.
Τα έργα δεν πρέπει να υπερβαίνουν συνολικά τις 5.000 λέξεις (συμπεριλαμβανομένων των οδηγιών ή άλλων σημειώσεων εφόσον υπάρχουν).

Επιλογή έργων

Το «Θεατρικό Αναλόγιο 2025-Θεατρικοί Δημιουργοί στις Βρυξέλλες» δεν αποτελεί διαγωνιστική διαδικασία και η επιλογή των έργων για ενδεχόμενη παρουσίασή τους στη σκηνή με τη μορφή «σκηνοθετημένης ανάγνωσης» δεν θα γίνει με βάση προκαθορισμένα κριτήρια ποιότητας ή άλλα κριτήρια.

Την απόφαση για την επιλογή των έργων θα πάρει αποκλειστικά το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι, με γνώμονα την εκτίμησή του για τη δυνατότητα παρουσίασής τους σε ειδική εκδήλωση «Θεατρικού Αναλογίου» σε δική του παραγωγή, βασισμένη στους διαθέσιμους πόρους του, οικονομικούς και ανθρώπινους. Ειδικά για τους ανθρώπινους πόρους του, το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι θα λάβει υπόψη του τη διαθεσιμότητα των μελών και φίλων του, καθώς και όποιων άλλων συνεργατών θεωρήσει κατάλληλους για το σκοπό αυτό.

Για οποιαδήποτε ερώτηση ή διευκρίνηση οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση ellther1984@gmail.com ή να επικοινωνούν με τον υπεύθυνο της Ομάδας Τάσο Νυχά στη διεύθυνση tasos.nychas@gmail.com, τηλέφωνο +32 496 55 72 75.

Περισσότερα για το Θεατρικό Αναλόγιο στις Βρυξέλλες, εδώ. 

The post Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι: ανοιχτή πρόσκληση σε νέους δημιουργούς για το επόμενο Θεατρικό Αναλόγιο appeared first on .

ΤΑ ΕΡΓΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ 

Γενική είσοδος για την παράσταση: 15 ευρώ

Αγορά εισιτηρίων: more.com – Πληροφορίες: ellther1984@gmail.com, τηλ. 0495 210038.

 

---

Θεατρικό Αναλόγιο

«Θεατρικοί Δημιουργοί στις Βρυξέλλες»

Centre Communautaire de Joli Bois 

100, ave du Haras – 1150 WSP

5,6 και 7 Απριλίου 2024

The post Το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι γιορτάζει τα 40 του χρόνια με ένα θεατρικό τριήμερο appeared first on .

Κύριε Αγγελούση, ποια ήταν η κινητήρια ιδέα για την επιλογή της μετανάστευσης ως θεματικής και κατά συνέπεια των κειμένων της παράστασης που θα απολαύσουμε στο θέατρο de Lijsterbes;

Οι κινητήριες ιδέες για να επιλέξω το θέμα της ξενιτιάς ήταν πολλές! Εξίσου πολλές ήταν και οι φωνές εκείνων που δεν συμφωνούσαν με την επιλογή μου, έχοντας ως κύριο επιχείρημα την μικρή, κατά την γνώμη τους, «εμπορικότητα»του Θέματος. «Το θέμα της ξενιτιάς δεν είναι πλέον της μοδός, δεν πουλάει στις μέρες μας», μου έλεγαν. Με προβλημάτισαν, δεν λέω, οι φωνές αυτές! Στο τέλος όμως επέλεξα να προχωρήσω. Θεώρησα πως μια παράσταση για την ξενιτιά την όφειλα πρωτίστως στον εαυτό μου, όχι τόσο για να μιλήσω για την «βελούδινη» που διάγω απ’ την δεκαετία του ’90 και εντεύθεν «εις τας Ευρώπας», όσο για εκείνη την «σκληρή» που βίωσα στα δεκαεννιά μου στην Αμερική την δεκαετία του ’80 και που χωρίς καμιά αμφιβολία πολλοί άλλοι συμπολίτες μας, ακόμα κι αν άλλαξαν πολλά έκτοτε, την βιώνουν στις μέρες μας. Ωστόσο, θα ήθελα επίσης να αναφερθώ και σε κάποιους επιμέρους λόγους που στήριξαν επικουρικά την επιλογή μου.

Πρώτον, η ξενιτιά ήταν, είναι και θα εξακολουθεί να είναι επίκαιρη. Εγώ ο ίδιος ήμουν και εξακολουθώ να είμαι «παιδί της ξενιτιάς». Ξενιτεύτηκα δυο φορές και σε διαφορετικές χρονικές περιόδους της ζωής μου. Δεύτερον, το «πολυπρόσωπο»που την χαρακτηρίζει. Έχει τόσα πολλά πρόσωπα η ίδια να σου δείξει που δεν το βάζει ο νους σου! Το καθένα είναι διαφορετικό και έχει το ενδιαφέρον του. Είναι εκεί για να σου αποκαλύψει πράγματα, να σε διδάξει. Εγώ γνώρισα δυό απ’ τα πρόσωπά της και το καθένα μου αποκάλυψε πράγματα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους! Ωστόσο και τα δυο, μου έμαθαν πολλά για την ζωή και τους ανθρώπους. Τέλος, ο πυρήνας της ξενιτιάς, το κέντρο της! Εκεί κυριαρχεί αποκλειστικά ΕΝΑΣ τύπος ανθρώπου, «ο ξένος»! Κι αυτό το «ξένον» που την χαρακτηρίζει της προσάπτει, τουλάχιστον για μένα, μια μεταφυσικότητα που από μόνη της σε προσκαλεί να την ψάξεις, να την ερευνήσεις. Να γράψεις για αυτήν και να την τραγουδήσεις.

Πως συνδέεται προσωπικά για εσάς η μετανάστευση του τότε και του σήμερα;

Όπως προείπα, προσωπικά βίωσα δυο διαφορετικούς τύπους μετανάστευσης. Την μετανάστευση του «τότε», την σκληρή, και του «σήμερα», την βελούδινη. Όσον αφορά τώρα στην ερώτηση ως προς την προσωπική σύνδεση του «τότε» και του «σήμερα», αντί να πλατειάζω, θα ήθελα να απαντήσω με τους στίχους ενός τραγουδιού, το οποίο επί του παρόντος είναι «under construction» και λυπάμαι πολύ που δεν το παίζω στη παράσταση.

Δυό ξενιτειές εγνώρισα,
η καθεμιά τους κι’ άλλη,
παντρεύτηκα και με τις δυό
και οι δυό τους είχαν χάρη.

Ρεφρέν
Και οι δυό τους με αγάπησαν,
γιατί ήμουνα γενναίος,
τι κι αν μαζί τους πλάγιαζα,
για κείνες ήμουν ξένος!

Η πρώτη ήτανε «σκληρή»,
και η φτώχεια μου στολίδι,
η δεύτερη «βελούδινη»
και ο πλούτος μου αγρίμι.

Ρεφρέν

Πια από τις δυό θα διάλεγα,
πριν σε γνωρίσω Πόπη,
αν, με ρωτούσες να σου πω,
θα σού ‘λεγα την πρώτη.

Ρεφρέν

Ποιες ήταν οι μεθοδολογικές προκλήσεις στην προσπάθεια προσέγγισης της μετανάστευσης;

Η επιλογή του θέματος είναι εξ ορισμού μια πρόκληση για τον δημιουργό/παραγωγό. Μια άλλη πρόκληση είναι εξίσου ο τρόπος, η μέθοδος δηλαδή που θα χρησιμοποιήσεις για να το προσεγγίσεις και να το αποδώσεις ζωντανά με εύπεπτο τρόπο στο κοινό. Όπως και στις παρελθούσες παραστάσεις που έκανα, έτσι και τώρα δεν θα μπορούσα να αποφύγω την «βάσανον» της επιλογής της μεθόδου απόδοσης του θέματος. Αρχικά σκέφτηκα να βαδίσω την πεπατημένη. Να χρησιμοποιήσω, δηλαδή, την πρόζα συνδυαστικά με το τραγούδι, όπως έκανα και στο παρελθόν με τις παραστάσεις «Ένα αλλόκοτο όνειρο» και «Συνομιλώντας με το Καστελλόριζο». Το πρόβλημά μου εκεί ήταν η συγγραφή και η δομή μιας ιστορίας ικανής να καλύψει αποτελεσματικά αυτό το θηριώδες έπος της ξενιτιάς που μας χαρακτηρίζει σαν λαό απ΄ τα χρόνια του Ομήρου. Προσπάθησα να δομήσω μια ιστορία, αλλά την εγκατέλειψα στη συνέχεια. Σαν εναλλακτική ξεπήδησε η μέθοδος του «Αναλογίου». Πιο απλή και πρακτική, σκέφτηκα! Πιο ευρύχωρη για τον λόγο και λιγότερο απαιτητική σε σκηνικά, κουστούμια, πρόβες, φωτισμούς, κτλ. Εντέλει επέλεξα την ιδέα του αναλογίου! Η επιλογή όμως αυτή μολονότι είχε πλεονεκτήματα, είχε ταυτόχρονα και πολλές δυσκολίες. Ένα κύριο πλεονέκτημα ήταν ότι είχα αρκετό αφηγηματικό υλικό για να κάνω τα κείμενα. Απλώς έπρεπε να τα επιμεληθώ για να τα συντομέψω. Φυσικά αυτό το υλικό έγινε επιπλέον και πιο πλουραλιστικό με την συνέργεια που προέκυψε στη συνέχεια με τους φοιτητές του τμήματος θεατρικών σπουδών του ΕΚΠΑ. Απ’ την άλλη, η δυσκολία αυτής της μεθόδου ήταν η δημιουργία τραγουδιών που θα έπρεπε να γίνουν για το θέμα της μετανάστευσης με τρόπο που να δρουν συμπληρωματικά των κειμένων, να είναι, δηλαδή, τρόπον τινά μέρος των αφηγηματικών κειμένων, της ιστορίας, και σαν στίχος και σαν μουσικό ύφος. Σίγουρα αυτό ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που δεν με έκανε πίσω. Τα κατάφερα στο τέλος!

Ποιες οι δυσκολίες του αφηγήματος;

Η απόδοση του αφηγηματικού λόγου είναι πάντα μια πρόκληση. Η προφορική αφήγηση στο πλαίσιο μια θεατρικής παράστασης μόνο εύκολη δεν είναι. Μονολεκτικά θα την χαρακτήριζα «ΠΡΟΚΛΗΣΗ» και μάλιστα μεγάλη. Η δυσκολία της έγκειται στο γεγονός ότι σε λίγο ή περιορισμένο χρόνο θα πρέπει να ιστορήσεις και να μεταδώσεις ένα ή περισσότερα πραγματικά γεγονότα μπροστά σε ένα ζωντανό κοινό. Μια επιπλέον δυσκολία του αφηγήματος είναι ότι ο αφηγητής θα πρέπει να ιστορήσει το γεγονός στο κοινό με καθαρό και εκφραστικό λόγο, πράγμα που αποτελεί πραγματική πρόκληση για έναν ερασιτέχνη ηθοποιό. Συμπερασματικά, τις δυσκολίες που συνεπάγεται η αφηγηματική προσέγγιση ενός πολυπρόσωπου θέματος -όπως αυτό της ξενιτιάς- μέσα από μια σειρά αφηγήσεων μόνο σαν προκλήσεις πρέπει να τις εκλάβεις, αν θέλεις να τις αντιμετωπίσεις. Και σαν προκλήσεις που πρέπει να δαμάσουν τις βλέπουν και οι αφηγητές στη παράστασή μας.

Ποιος ο ρόλος της παρουσίας της σκηνοθέτιδας Νικαίτης Κουντούρη στις Βρυξέλλες, τις μέρες των παραστάσεων;

Κατ’ αρχάς η φιλία μου με την κυρία Ν. Κοντούρη έχει την αφετηρία της στα «πέτρινα χρόνια» του πρώτου μου ξενιτεμού στην Αμερική, αρχές της δεκαετίας του ’80. Η ίδια ήταν μαζί μας απ’ τις αρχές του εγχειρήματος και θα είναι μαζί μας στις Βρυξέλλες τις ημέρες των παραστάσεων. Συμπωματικά, το σαββατοκύριακο πριν την παράσταση, οργανώνει στις Βρυξέλλες ένα θεατρικό σεμινάριο για λογαριασμό της θεατρικής ομάδας «ΑλΜΑ», κάτι που θα επαναλάβει και για άλλους ενδιαφερόμενους στο πρώτο εξάμηνο του 2024.

Κύριε Αγγελούση, πείτε μας δύο λόγια για την συνέργεια με το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών σε αυτή σας την προσπάθεια;

Η συνεργασία μου με τους φοιτητές του τμήματος θεατρικών σπουδών του Ε.Κ.Π.Α προέκυψε στο πλαίσιο μιας φιλικής συζήτησης με την επίκουρο καθηγήτρια θεατρικών σπουδών του ΕΚΠΑ κυρία Κ. Διακουμοπούλου, όπου και της αποκάλυψα το θέμα της παράστασής μου. Ήταν δικιά της ιδέα να συμμετάσχουν οι φοιτητές της, μιας και βρήκε το θέμα της παράστασης αρκετά ενδιαφέρον και επίκαιρο. Ακολούθησε μια τηλεδιάσκεψη με τους φοιτητές που ήθελαν να συμβάλλουν με κείμενά τους, όπου, πέραν της γνωριμίας μας, καταλήξαμε και στην συνεργασία μας. Προσωπικά νοιώθω πολύ ευτυχής που αυτά τα εξαιρετικά παιδιά έγιναν συνοδοιπόροι μου! Τους ευχαριστώ από καρδιάς για την συμβολή τους!

Ποιος είναι ο ρόλος της μουσικής και του τραγουδιού στην παράσταση;

Η μουσική και τα τραγούδια είναι βασικό «υλικό» της παράστασης. Από την μια συμπληρώνουν θεματικά το αφηγηματικό κομμάτι της και από την άλλη ξεκουράζουν τον θεατή, μεταφέροντάς τον σε ένα άλλο σύμπαν. Υπάρχει κοντολογίς ένα πάντρεμα μεταξύ του αφηγηματικού λόγου και του τραγουδιού. Τα δυό τους αλληλοϋποστηρίζονται και κάνουν το τελικό προϊόν πιο ευχάριστο, πιο ολοκληρωμένο και πιο εύπεπτο!

Τι θα πάρει μαζί του ο θεατής μετά το πέσιμο της αυλαίας;

Ο κάθε θεατής φεύγοντας θα πάρει μαζί του διαφορετικά πράγματα και θα φύγει με διαφορετικά συναισθήματα. Το σίγουρο είναι πως θα φύγει με κάτι. Ακόμα και με αγανάκτηση, αν δεν πήρε αυτό που περίμενε! Το τι ακριβώς είναι αυτό το «κάτι» που θα πάρει φεύγοντας έχει να κάνει κυρίως και με το κατά πόσο, με τον βαθμό και με τον τρόπο που ο ίδιος ή ένας κοντινός του άνθρωπος βίωσε την μετανάστευση. Αυτός λ.χ. που την βίωσε, μπορεί σε μερικές απ’ τις ιστορίες που άκουσε να βρει δικά του βιώματα. Ένας σημερινός νέος, είμαι σίγουρος πως θα φύγει με ένα αίσθημα θαυμασμού για τους παλαιούς μετανάστες, οι οποίοι μέσα σε πολύ αντίξοες συνθήκες, με μηδαμινή μόρφωση και με πολύ λιγότερα μέσα στην κατοχή τους, κατάφεραν όχι μόνο να επιβιώσουν, αλλά και να δημιουργήσουν θαυμαστά πράγματα και να αλλάξουν την ζωή τους. Άλλοι μπορεί να φύγουν με κάποιο προβληματισμό, με αφορμή αυτά που άκουσαν. Τέλος, μερικοί θα φύγουν σιγοτραγουδώντας κάποιο απ’ τα τραγούδια που άκουσαν και τα οποία είναι ένα απ’ τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά της παράστασης. Κοντολογίς θα παρότρυνα τον κάθε θεατή να πάρει σαν την μέλισσα όποιο καλό και χρήσιμο βρει (και είναι πολλά), αφήνοντας στην αίθουσα αυτά που δεν του άρεσαν.

Ποια είναι τα επόμενα βήματα του «BIZARRE DREAM»;

Είθισται κάθε χρόνο το Bizarre Dream να παρουσιάζει κάποιο δρώμενο. Για το 2024 όμως σχεδιάζουμε να πάμε με κάποια μουσικά μόνο δρώμενα, καθότι σχεδιάζουμε την επόμενη μουσικοθεατρική μας παράσταση για το 2025. Επί του παρόντος και με αφορμή τα 50 χρόνια απ’ την εισβολή, το θέμα που κυριαρχεί στο μυαλό μας για το 2025 είναι η Κύπρος μας, αυτή η αέρινη και μακαρία γη. Σκεφτόμαστε έτσι να ετοιμάσουμε ένα «μουσικό αναλόγιο» πάλι με αφηγήσεις και τραγούδια που θα ερμηνέψουν γνωστοί έλληνες και κύπριοι καλλιτέχνες. Είδομεν! Πρώτα ο Θεός!

H παράσταση του Δήμου Αγγελούση και του Bizarre Dream «Ξενιτειάς μνήμες: Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω!» παρουσιάζεται στο Θέατρο GC de Lijsterbes, στις 17, 18 και 19 Νοεμβρίου, με την συμμετοχή της Σοφίας Παπάζογλου και του Μπάμπη Τσέρτου. 
Περισσότερα, εδώ. 

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Δήμος Αγγελούσης: «Η ξενιτιά είναι εκεί για να σου αποκαλύψει πράγματα, να σε διδάξει» appeared first on .

Οι «Συνδετήρες» κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού για λίγο περισσότερο από 30 λεπτά. Οι ηθοποιοί που ανέβηκαν στην σκηνή του Joli Bois ήταν ο Ηλίας Ξυδιάς, η Εμμανουέλα Πρινιωτάκη, ο Γιάννης Ρόδιος, η Μαριάννα Τσελεπή και ο Τάκης Πλέσσας. Και οι πέντε έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό και απέσπασαν το χειροκρότημα του κοινού.

Σήμερα με μεγάλη χαρά φιλοξενούμε στο Newsville.be τον Ηλία Ξυδιά ο οποίος με το πηγαίο ταλέντο του και τις ερμηνευτικές του ικανότητες ανέδειξε με τον καλύτερο τρόπο το κείμενο του Δημήτρη Στασινόπουλου, κείμενο που για δεύτερη φορά και ύστερα από την επιτυχημένη «Απόπειρα» ξαναπιάνει το δύσκολο θέμα της εξερεύνησης του ψυχισμού των ανθρώπων.

*Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο με την κριτική ματιά της Βούλας Καγιάσα για τα τρία έργα θεατρικού αναλογίου που παρουσιάστηκαν, ΕΔΩ.

Ηλία, συγχαρητήρια για την ερμηνεία σου στους «Συνδετήρες» στην θεατρική βραδιά Αναλογίου στις Βρυξέλλες. Πόσο διαφορετική ήταν αυτή η θεατρική εμπειρία σε σχέση με συμμετοχές σου σε προηγούμενες παραστάσεις και γιατί;

Καταρχάς θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τα καλά σας λόγια όπως και για το ότι μου δίνετε το βήμα να μοιραστώ μαζί σας και το αναγνωστικό κοινό, τις εμπειρίες, τις σκέψεις και τις απόψεις μου. Η τελευταία μου αυτή εμπειρία ήταν πραγματικά πολύ διαφορετική από τα όσα έχω κάνει έως τώρα. Και φαντάζομαι ότι αυτό θα ισχύει για όλους όσους συμμετείχαμε στο εν λόγω εγχείρημα. Θα σου ομολογήσω πως στην αρχή -αλλά και κατά την συνέχεια- δεν ξέραμε ακριβώς πως να προσεγγίσουμε στην σκηνή αυτό το είδος. Το αποτέλεσμα , ή καλύτερα η τελική γραμμή πάρθηκε προς το τέλος. Μία πρώτη βασική διαφορά είναι το ότι κρατάς το κείμενο στα χέρια σου, γεγονός που πρακτικά σε περιορίζει. Η παράλληλη ανάγνωση, με μια όσο το δυνατόν σωστή και καθαρή άρθρωση δεν είναι κάτι τόσο απλό όσο ακούγεται (ή διαβάζεται εν προκειμένω). Εάν προσθέσεις στις παραμέτρους αυτές και την υποκριτική έκφραση, η πρόκληση γίνεται μεγαλύτερη. Ακριβώς όμως αυτή η πρόκληση ήταν ο βασικότερος λόγος που εμένα με ιντρίγκαρε και με έκανε να δεχτώ να συμμετάσχω σε κάτι τόσο καινοτόμο. Η ανάγκη να δοκιμαστώ σε κάτι διαφορετικό. Φαινομενικά περιοριστικό αλλά ταυτόχρονα εξίσου δημιουργικό, όπως διαπίστωσα. Και αυτή εν τέλει είναι και η βασική διαφορά με την κλασική πρόζα η οποία ακολουθεί άλλους μηχανισμούς εξερεύνησης και απόδοσης του όποιου ρόλου.

Πως θα περιέγραφες την σχέση σου με το θέατρο; Τι είναι αυτό που σου προσφέρει;

Με μία λέξη; Ζωοδοτική. Ίσως να φαίνεται λίγο υπερβολικό αυτό το επίθετο. Κι όμως είναι τόσα πολλά αυτά που μου προσφέρει η ενασχόληση με αυτήν την καταπληκτική μορφή τέχνης. Σε πολλά επίπεδα. Είναι ψυχοθεραπευτική, με την έννοια ότι σε μαθαίνει να εξερευνάς, να αναγνωρίζεις και να απελευθερώνεις συναισθήματα που στην προσωπική σου ζωή δεν είναι τόσο συχνό, εύκολο ή κάποιες φορές και ενδεδειγμένο να κάνεις. Διερευνητική, κάθε φορά που καταπιάνεσαι με έναν ρόλο και προσπαθείς να τον αποκωδικοποιήσεις. Κοινωνική, καθώς σε φέρνει σε άμεση επαφή με τον θεατή, αλλά και γιατί γνωρίζεις συνεχώς ενδιαφέροντες ανθρώπους που καλείσαι να συνεργαστείς. Διδακτική, σε επίπεδο λογοτεχνικό, ιστορικό, θεατρικού λόγου κ.ο.κ. Τι πιο όμορφο να μπορείς να «μεταλλάσσεσαι» και να δίνεις ζωή σε έναν χαρακτήρα. Τι πιο ενδιαφέρον από το να μπορείς να μεταπηδάς σε διαφορετικά είδη και ρόλους, μαθαίνοντας πάντα εκ παραλλήλου τον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι τόσα πολλά αυτά που μου προσφέρει, που μία παράγραφος δεν είναι αρκετή να τα συμπεριλάβει. Στην πραγματικότητα αυτό το ερώτημα είναι ΘΕΜΑ, ή έστω αντικείμενος συζήτησης. Αλλά προσπάθησα να δώσω ένα κάποιο στίγμα.

Ποιες ήταν οι πρώτες σου σκέψεις μετά την πρώτη ανάγνωση του κειμένου του Δημήτρη Στασινόπουλου;

«Μα τι έγραψε πάλι το άτομο;» Αλήθεια, θαύμαζα και συνεχίζω προφανώς να θαυμάζω, τους ανθρώπους με αυτήν την ικανότητα. Ίσως γιατί δεν το έχω καθόλου εγώ;… Πιθανόν. Όχι για την ώρα τουλάχιστον. Αλλά κυρίως γιατί μιλάμε για άτομα εύστροφα και με αστείρευτη φαντασία. Μια τέτοια ακριβώς περίπτωση είναι ο Δημήτρης. Με ένα λόγο άμεσο και μεστό, συνδυασμένο με ένα ύφος ευφάνταστου σουρεαλισμού αποτυπώνει τις δικές του σκέψεις για τα δρώμενα, τα γεγονότα ή τις αμέτρητες παθογένειες της κοινωνίας του σήμερα. Και διαλέγει επιπροσθέτως τον κατ΄ εμένα δυσκολότερο δρόμο. Εκείνον της κωμωδίας. Και τον λέω δύσκολο γιατί τα μηνύματα που θέλει κανείς να περάσει είναι πιο έμμεσα σε αυτό το είδος. Άσε που θα πρέπει να ισορροπεί ανάμεσα στον μη ευτελισμό του όποιου θέματος ένας σεναριογράφος/συγγραφέας καταπιάνεται, και σε μια μελετημένη χιουμοριστική χροιά που δεν θα αλλοιώσει το αποτέλεσμα και το σκοπό του κειμένου. Στο δραματικό ύφος αυτά τα πράγματα είναι πιο σαφή. Γι΄ αυτό και το διαχώρισα. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι το δράμα είναι μία εύκολη υπόθεση. Εξαιρετικά δύσκολο είδος και αυτό. Αυτή όμως ακριβώς η ικανότητα του Δημήτρη με το ιδιαίτερο ύφος γραφής του, εξηγούν την πρώτη μου σκέψη. «Μα τι έγραψε πάλι το άτομο;»

Μπορούμε να κάνουμε λόγο για ερμηνευτικές προκλήσεις στο θεατρικό Αναλόγιο; Αν ναι, ποιες ήταν αυτές για τον ρόλο του Προέδρου;

Φυσικά και μπορούμε. Γιατί όχι; Ο Γιαννης Οικονομίδης μου είπε ότι όταν το έργο του, τα Αερόφυτα, βραβευτήκαν στην Αθήνα, ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάστηκε το έργο του ήταν μέσω επαγγελματιών ηθοποιών. Και μόνο αυτό το γεγονός υποδηλώνει ότι υπάρχει πολύς χώρος για ερμηνεία και σε αυτό το είδος. Άλλωστε, ένας από τους σκοπούς του θεατρικού αναλογίου είναι να αποτελέσει έναυσμα, παρότρυνση ή έμπνευση σε έναν σεναριογράφο που π.χ. μπορεί να παρουσιάζει ένα μέρος ενός ακόμα υπό ανάπτυξη θεατρικού έργου. “Η και ολοκληρωμένου. Δεν έχει σημασία γιατί αυτό ακριβώς τίθεται προς ανίχνευση. Η καλλιτεχνική ανάπτυξη του θεατρικού κειμένου. Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί με μια άχρωμη και ουδέτερη ανάγνωση. Αλλιώς θα μιλάγαμε για λογοτεχνικό αναλόγιο. Όχι θεατρικό. Άσε που και σε λογοτεχνικό κείμενο μια κάποια ερμηνεία, που θα δημιουργήσει συναίσθημα ή ατμόσφαιρα, απαιτείται. Πόσο μάλλον σε θεατρική περίπτωση. Να δώσω ένα ακόμα παράδειγμα: όταν διαβάζεις στο παιδί σου ένα παραμύθι, συνειδητά ή ασυνείδητα ερμηνεύεις, γιατί πιστεύεις πως έτσι θα περάσεις το κείμενο πιο έντονα.

Τα κείμενα και των 3 μονόπρακτων που απολαύσαμε στη θεατρική βραδιά Αναλογίου στο Joli Bois θίγουν θέματα που μας αγγίζουν όλους. Τι είναι αυτό που κρατάς από τους Συνδετήρες;

Την ατέρμονη ματαιοδοξία των πάντων που πολύ έντεχνα αποτυπώνει, και που δυστυχώς οδηγεί την κοινωνία μας σε περαιτέρω απομόνωση. Την ανυπαρξία επικοινωνίας που θυσιάζεται σε ατέλειωτα θέλω και ασήμαντες αυτοεπιβεβαιώσεις. Την σημασία του φαίνεσθαι έναντι του είσαι. Τον αχαλίνωτο υλισμό που οι περισσότεροι τον ταυτίζουν ή τον ορίζουν ως επιτυχία ή ευτυχία. Το ότι θίγει διακριτικά τις κοινωνικές διακρίσεις που προκύπτουν από το επάγγελμα του καθενός εξ ημών. Την συναισθηματική δυσκαμψία. Τις ψυχοσωματικές διαταραχές.
Την απεικόνιση της ατελέσφορης διοίκισης. Και είμαι σίγουρος ότι μπορώ να βρω και άλλα, ωστόσο κι αυτά που είπα δεν είναι καθόλου λίγα για ένα κείμενο 32 μόλις σελίδων, θεωρώ.

Η κατάμεστη αίθουσα και το ζεστό χειροκρότημα του κοινού επιβεβαιώνουν ακόμα μία φορά πως η ομογενειακή θεατρική σκηνή εξακολουθεί να βρίσκεται στον πυρήνα των πολιτιστικών δράσεων στις Βρυξέλλες. Ποια είναι η δική σου σκέψη για το δυναμικό αυτό κομμάτι πολιτισμού της κοινότητας μας;

Το θεωρώ απόλυτο φυσικό ως Έλλην. Βρίσκεται στο γενετικό μας κώδικα το θέατρο. Είτε ως θεατές, είτε ως ερασιτέχνες ή επαγγελματίες του είδους, την αγαπάμε αυτήν την τέχνη. Άρρηκτα συνδεμένη με το άλλο χαρακτηριστικό του λάου μας, την φιλοσοφία, θα έχουμε πάντα την ανάγκη να εκφραζόμαστε, να ψαχνόμαστε, να επαναπροσδιοριζόμαστε. Κι αυτό δεν έχει να κάνει καθόλου με το αν βρίσκεσαι στις Βρυξέλλες, στην Αμερική ή όπου αλλού. Η αύξηση των Ελλήνων οικονομικών μεταναστών, όπως αποκαλούνται οι μετανάστες πια, οδήγησε πάρα πολύ γρήγορα στην ανάπτυξη της ομογενειακής θεατρικης σκηνής. Οι θεατρικές ομάδες διπλασιάστηκαν, γεγονός που αποτυπώνει το παραπάνω επιχείρημα. Κι όταν μια κοινωνία αναπτύσσεται πολιτιστικά και καλλιτεχνικά, είναι υγιής. Και αυτό μόνο ευχάριστα συναισθήματα μου δημιουργεί και εύχομαι να συνεχίζει να αναπτύσσεται. Μόνo να κερδίσουμε έχουμε.

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Ηλίας Ξυδιάς: «Η σχέση μου με το θέατρο είναι διερευνητική, ψυχοθεραπευτική, διδακτική» appeared first on .

Μαρία Πατακιά, Τάσος Νυχάς

Από τη Βούλα Καγιάσα
Μία ιδιαίτερα ξεχωριστή και συγκινητική βραδιά θεάτρου ζήσαμε όσοι είχαμε την τύχη να παρευρεθούμε το Σάββατο στο Centre Communautaire ‘Jolis Bois’, για την εκδήλωση που οργάνωσε ο Τάσος Νυχάς με το Ελληνικό Θεατρικό εργαστήρι (ΕΘΕ) σε συνεργασία με τον Κύκλο.

Τρεις από τις θεατρικές ομάδες των Βρυξελλών παρουσίασαν τρία μονόπρακτα με τη μορφή θεατρικού αναλόγιου.
Το θεατρικό αναλόγιο, είναι μια σκηνοθετημένη ανάγνωση νέων θεατρικών κειμένων. Δόκιμος όρος που συναντάται στα αγγλικά ως Reader’s Theater (Θέατρο Αναγνωστών) ή Closet Drama/Closet Play (Κρυφό Θέατρο), ενώ στα γαλλικά καθιερώθηκε από τον Αλφρέ ντε Μυσσέ ως Théâtre/Spectacle dans un fauteuil (Θέατρο/Παράσταση σε μια πολυθρόνα).

Η Μαρία Πατακιά, ως εκπρόσωπος του Κύκλου, έκανε μια ενδιαφέρουσα εισαγωγή για τους θεατές στο συγκεκριμένο θεατρικό είδος, παρουσιάζοντας μια σύντομη ιστορική αναδρομή ξεκινώντας από τις ρίζες του θεατρικού αναλόγιου στον Μεσαίωνα μέχρι σήμερα.

«Αερόφυτα», Ηλίας Κοντέας, Σόνια Καρασαββίδου

«Τα Αερόφυτα» του Γιάννη Οικονομίδη

Το πρώτο θεατρικό αναλόγιο στη σειρά ήταν τα «Αερόφυτα» του Γιάννη Οικονομίδη σε σκηνοθεσία Μαρίας Καραχάλιου. Ένα μονόπρακτο που για πρώτη φορά παίχτηκε στην Αθήνα στον διεθνή διαγωνισμό Analogio International Festival 2022 με θεματικό τίτλο “Crossing Borders” στο πλαίσιο της επετείου μνήμης για τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή και απέσπασε το Α’ βραβείο συγγραφής θεατρικού έργου. Αναμενόμενο η αμέσως επόμενη παρουσίασή του να ήταν στις Βρυξέλλες, τον τόπο όπου ζει ο συγγραφέας του από το 1987 και δραστηριοποιείται σκηνοθετικά στην θεατρική ομάδα του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών.

Το έργο αρχίζει και τελειώνει με το τραγούδι «Ο εφιάλτης της Περσεφόνης», αντιπαραβάλλοντας το θέμα του περιβάλλοντος που έθεσε ο Νίκος Γκάτσος πριν σχεδόν 50 χρόνια με τις δυσοίωνες προβλέψεις ενός τεχνοκράτη για μια οικολογική καταστροφή στα επόμενα 50 χρόνια.

«Αερόφυτα», Γιώργος Λιόλιος, Γαλάτεια Γιαλιτάκη, Χρήστος Παναγιωτιακόπουλος, Δημήτρης Πουρνιάς

Ο μύθος της αρπαγής της Περσεφόνης που αποτέλεσε έμπνευση για τον Γκάτσο επανέρχεται στη σημερινή πραγματικότητα, μέσα από την ευαίσθητη ματιά του Γιάννη Οικονομίδη, με τον επιτυχημένο συμβολισμό του βίαιου
ξεριζωμού κάθε πρόσφυγα. Η ανάγκη για επιβίωση, το «όπου ζεις εκεί πατρίς» λειτουργεί στο συνειδητό επίπεδο σαν τις «αερόριζες που προσπαθούν να ψευτοριζώσουν». Όμως η μνήμη λειτουργεί πάντα στο υποσυνείδητο, όσο κι αν νιώθουν κάποιοι «ντροπή» και προσπαθούν να την σκοτώσουν επικαλούμενοι «αμνησία καλών προθέσεων».
Όπως η περίπτωση του τεχνοκράτη, γιου μεταναστών, ο οποίος συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση μεταλαμπαδεύει την ιστορική «αμνησία» και στη δική του κόρη.
Η ιστορία βέβαια επαναλαμβάνεται, καθώς η Ρωμιοσύνη «έναν χρόνο ζει ειρήνη και τριάντα στη φωτιά». Έτσι και η
επιλεκτική αμνησία αφού τολμάμε να ξεστομίσουμε σήμερα «Προσοχή, πρόσφυγες!».

Έπαιξαν: Γαλάτεια Γιαλιτάκη, Σόνια Καρασαββίδου, Ηλίας Κοντέας, Γιώργος Λιόλιος, Χρήστος Παναγιωτακόπουλος
και Δημήτρης Πουρνιάς
Σκηνοθεσία: Μαρία Καραχάλιου
Επιμέλεια Μουσικής: Γιάννης Οικονομίδης
Επιμέλεια ήχου: Αλέξανδρος Γιάκας / Επιμέλεια φωτισμού: Τάσος Νυχάς

«Συνδετήρες», Ηλίας Ξυδιάς, Μαριάννα Τσελεπή, Τάκης Πλέσσας

«Συνδετήρες» του Δημήτρη Στασινόπουλου

Το συναισθηματικά φορτισμένο κλίμα του πρώτου θεατρικού αναλόγιου διαδέχτηκε το έργο «Συνδετήρες» του
Δημήτρη Στασινόπουλου, ο οποίος μας παρουσιάζει με επιτυχία για δεύτερη φορά στις Βρυξέλλες πρωτότυπη δική του θεατρική δημιουργία, υπογράφοντας και τη σκηνοθεσία.

Πρόκειται για ένα μονόπρακτο θεατρικό έργο που γράφτηκε για τη συγκεκριμένη εκδήλωση. Έξυπνο κείμενο με γρήγορες ατάκες σατιρίζει την προετοιμασία ενός σοβαρού πρότζεκτ μιας κατασκευαστικής εταιρίας από ένα ελληνικό νησί, με όση επιπολαιότητα και ανικανότητα μπορεί να διακρίνει ένα ολόκληρο επιτελείο με κεντρικό πρόσωπο τον πρόεδρό της ο οποίος ετοιμάζεται να ανακοινώσει το πρότζεκτ στο υπουργείο… στη μέση της νύχτας! Αναδεικνύοντας παθογένειες μιας, γνωστής σε όλους μας, νοοτροπίας προσέφερε συνεχόμενο και αβίαστο γέλιο στους θεατές, με την εμμονή των στελεχών της εταιρίας σε ζητήματα που όντως μπορούν να αποτελέσουν τροχοπέδη για την αίσια έκβαση του έργου, τους συνδετήρες της γραπτής πρότασης προς το υπουργείο, αλλά και την μαεστρία του Ηλία Ξυδιά στον εκκεντρικό ρόλο του προέδρου!

«Συνδετήρες», Γιάννης Ρόδιος, Εμμανουέλα Πρινιωτάκη, Ηλίας Ξυδιάς, Μαριάννα Τσελεπή, Τάκης Πλέσσας

Έπαιξαν: Ηλίας Ξυδιάς, Εμμανουέλα Πρινιωτάκη, Γιάννης Ρόδιος, Τάκης Πλέσσας και Μαριάννα Τσελεπή
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Στασινόπουλος

«Καρό παιδιά, ριγέ πατεράδες», Πάνος Μιχαλέλης, Τάσος Νυχάς

«Καρό παιδιά, ριγέ πατεράδες» του Βασίλη Κατσικονούρη σε δραματουργική προσαρμογή του Τάσου Νυχά

Η βραδιά έκλεισε με το επίσης χιουμοριστικό «Καρό παιδιά, ριγέ πατεράδες», ένα διήγημα του Βασίλη Κατσικονούρη, το οποίο ενέπνευσε με τα θεατρικά του στοιχεία τον Τάσο Νυχά, στον οποίο οφείλει την δραματοποιημένη εκδοχή που απολαύσαμε καθώς και τη σκηνοθεσία!

Το έργο πραγματεύεται το θέμα της σχέσης πατέρα και γιου, μέσα από το αιώνιο χάσμα δύο γενεών με διαφορετικά
βιώματα και, πάνω απ’ όλα, με διαφορετικά ενδυματολογικά ντεσέν: ριγέ πιτζάμες οι μεν, καρό πουκάμισα οι δε! Η
στερεοτυπική υποχρέωση του γονιού να αγωνιά για το μέλλον του παιδιού, παραγκωνίζει την αυτονόητη και ανιδιοτελή αγάπη. Ωστόσο αυτή βρίσκει χώρο να εκδηλωθεί σαν περηφάνεια και καμάρι ακόμη και για τα ασήμαντα.
Στο σημείο αυτό είναι που παρατηρώντας τα καταπιεσμένα συναισθήματα ενός ανθρώπου στη σκηνή, απελευθερώνονται τα δικά μας στην πλατεία. Και η Τέχνη έχει μοναδική τέχνη στο να εναλλάσσει τα συναισθήματα από το τραγικό στο κωμικό και το αντίστροφο, ώσπου στο τέλος να τα μπερδεύει. Όπως η ζωή.

Έπαιξαν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Απόστολος Ιωακειμίδης, Πάνος Μιχαλέλης, Τάσος Νυχάς, Βαγγέλης Οικονομίδης, Τάκης Πλέσσας, Γιάννης Ρόδιος
Σκηνοθεσία: Τάσος Νυχάς
Πρωτότυπη Μουσική: Μάνος Νυχάς

«Καρό παιδιά, ριγέ πατεράδες», Απόστολος Ιωακειμίδης, Στέλλα Ανδρουλάκη

Το τέλος της εκδήλωσης βρήκε όλους τους συντελεστές επί σκηνής να μοιράζονται τη χαρά και τη συγκίνησή τους μαζί με τους θεατές σε αυτήν την, απρόσμενη, θεατρική γιορτή.

Το κοινό καταχειροκρότησε όχι μόνο τους νέους δραματουργούς για τις πρωτότυπες θεατρικές δημιουργίες αλλά και το συνεργατικό πνεύμα που κυριαρχούσε. Όσοι γνωρίζουν τη δυσκολία, το άγχος και τον κόπο πίσω από μια τέτοια διοργάνωση στηρίζουν με την παρουσία τους τις προσπάθειες όλων των ομάδων, αποκομίζοντας δυνατά συναισθήματα και συγκινητικές εικόνες.
Η βραδιά, δικαίως, ήταν αφιερωμένη στον Γιάννη Οικονομίδη!

Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές και ευχαριστούμε τον Τάσο Νυχά που όντας ακούραστος και ενωτικός, μας οργανώνει σε από κοινού εκδηλώσεις προωθώντας και επικροτώντας νέες συνεργασίες.
Του εύχομαι να συνεχίσει να συγκινείται και να μας συγκινεί…

Επόμενο ραντεβού του θεατρόφιλου κοινού, αυτή τη φορά με τη συμμετοχή όλων των θεατρικών ομάδων των Βρυξελλών για μια βραδιά με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα θεάτρου (27 Μαρτίου) στις 25 & 26 Μαρτίου στο θέατρο GC de Lijsterbes-Kraainem. Η εκδήλωση αποτελεί πλέον θεσμό από το 2018 και επανέρχεται δυναμικά έπειτα από αναγκαστική διακοπή λόγω των μέτρων της πανδημίας.

H Βούλα Καγιάσα είναι εκπαιδευτικός (ΔΠΘ) με Μεταπτυχιακές σπουδές στην Τέχνη του ζωντανού θεάματος (ULB). Σκηνοθέτης και ιδρυτικό μέλος της θεατρικής ομάδας Nota Théâtrale που δραστηριοποιείται στις Βρυξέλλες από τον Μάιο του 2013. Κατάγεται από την Καβάλα και εργάζεται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Συνεργάτης της ενημερωτικής-ειδησεογραφικής ιστοσελίδας Newsville.be από το 2011 στην πολιτιστική ατζέντα, όπου επιχειρεί μια κριτική προσέγγιση κινηματογραφικών ταινιών-ντοκιμαντέρ και θεατρικών παραστάσεων. Έχει πάρει συνέντευξη από τους σκηνοθέτες Κώστα Γαβρά και Γιάννη Σμαραγδή με αφορμή την προβολή των νέων τους ταινιών τους στις Βρυξέλλες.

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Συγκινητική η πρώτη βραδιά θεατρικού Αναλογίου στις Βρυξέλλες appeared first on .

Σε ένα δύσκολο πεδίο δοκιμασίας, αυτό του θεατρικού αναλογίου, διακρίθηκε το έργο «Αερόφυτα«, του δικού μας θεατρανθρώπου, Γιάννη Οικονομίδη. Το κείμενο του Γιάννη Οικονομίδη, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα και με εντατική δουλειά, επιλέχθηκε, σκηνοθετήθηκε, παίχτηκε και απέσπασε το Α Βραβείο στην Πρώτη Διεθνή παρουσίαση νέων έργων διαγωνιστικού τμήματος του αφιερώματος «Crossing Borders», στο 19ο Διεθνές Φεστιβάλ Αναλόγιο το οποίο επέστρεψε στην Αθήνα, στον υπαίθριο χώρο του θεάτρου Αλίκη, την εβδομάδα από 21 μέχρι 27  Σεπτεμβρίου 2022.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Αναλόγιο: Λίγα λόγια για την ανέδειξη του φεστιβάλ σε δημοφιλή θεσμό*

Το Διεθνές Φεστιβάλ Αναλόγιο, που λειτουργεί από το 2005 μέχρι και σήμερα, διαγράφει μια μακρά, δημιουργική και καταξιωμένη πορεία, η οποία το αναδεικνύει σε έναν από τους μακροβιότερους πολιτιστικούς θεσμούς, σε μια από τις πιο επιτυχημένες ιδιωτικές πρωτοβουλίες στο πολιτιστικό τοπίο της Ελλάδας.  Η προσωπική δέσμευση, της Σίσσυς Παπαθανασίου , ψυχής της οργάνωσης, η πίστη στις προοπτικές του νεοελληνικού θεάτρου, ανέδειξαν το φεστιβάλ σε δημοφιλή θεσμό, που θέλγει το κοινό και παρουσιάζει νέους και καταξιωμένους δραματουργούς, τα έργα των οποίων βρίσκουν στη συνέχεια τον δρόμο για τις θεατρικές σκηνές.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Αναλόγιο είναι ένας ζωντανός φορέας που προβάλλει την ελληνική θεατρική γραφή, υποστηρίζει το κείμενο, υπογραμμίζει τη θεατρικότητά του και αναδεικνύει τη μαγεία του θεάτρου. Λειτουργεί υποστηρικτικά στην πρώτη σκηνική παρουσίαση νέων έργων πρωτοεμφανιζόμενων, ανερχόμενων αλλά και γνωστών και καθιερωμένων θεατρικών συγγραφέων και δημιουργών, διαμορφώνοντας έναν τόπο προνομιακών συναντήσεων της ελληνικής δραματουργίας με τις δραματουργίες άλλων χωρών.

Το Αναλόγιο ξεκίνησε με σκοπό την ανάδειξη της σύγχρονης ελληνικής θεατρικής γραφής και την παρουσίαση νέων έργων πρωτοεμφανιζόμενων, ανερχόμενων αλλά και γνωστών και καθιερωμένων θεατρικών συγγραφέων και δημιουργών. Βασική ιδέα υπήρξε η δημιουργία ενός κοινού τόπου συνάντησης της ελληνικής δραματουργίας με τις δραματουργίες άλλων χωρών. Στη διάρκεια όλων αυτών των ετών το Αναλόγιο διαγράφει μια θεαματική πορεία. Οργανώνει θεματικά αφιερώματα, αφιερώματα σε Έλληνες συγγραφείς και δραματουργίες άλλων χωρών, συμπόσια, ημερίδες, πραγματοποιεί συνεργασίες με ελληνικά και ξένα Πανεπιστήμια, εκπαιδευτικά προγράμματα, εκδόσεις θεατρικών έργων καθώς και προγράμματα φιλοξενίας με αναθέσεις συγγραφής και παρουσίασης έργων. Πολλές παραγωγές του Φεστιβάλ προωθούνται σε εθνικά και δημοτικά θέατρα και ελεύθερες σκηνές και ταξιδεύουν στο εξωτερικό συμμετέχοντας σε ανάλογες διοργανώσεις και κερδίζοντας διεθνή βραβεία.

Αφιέρωμα: «ΔΙΑΣΧΙΖΟΝΤΑΣ ΣΥΝΟΡΑ- CROSSING BORDERS»

Στον δεύτερο αυτό Διεθνή Διαγωνισμό συγγραφής θεατρικού έργου μικρής φόρμας, η συμμετοχή του Γιάννη Οικονομίδη (Βέλγιο) με το πρωτότυπο θεατρικό κείμενο «Αερόφυτα»,  επιλέχθηκε μεταξύ άλλων θεατρικών κειμένων από όλο τον κόσμο, 11 από τα οποία προκρίθηκαν στον διαγωνισμό γραφής με αφορμή την επέτειο των 100 ετών της Μικρασιατικής Καταστροφής και στο πλαίσιο αφιερώματος με θεματικό τίτλο «ΔΙΑΣΧΙΖΟΝΤΑΣ ΣΥΝΟΡΑ- CROSSING BORDERS». Το κείμενο σκηνοθέτησε η Σοφία Καραγιάννη, τη μουσική επιμέλεια είχε ο Κωνσταντίνος Πασσάς ο οποίος και συμμετείχε στην ερμηνεία μαζί με τους Βασιλική Διαλυνά, Γεωργία Κυριαζή, Σωτήρη Δούβρη και Αλέξανδρο Τούντα. Την μετάφραση των υπερτίτλων στα αγγλικά επιμελήθηκε ο Δημήτρης Πουρνιάς.

Γιάννης Οικονομίδης: «Οι ηθοποιοί έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για να βιώσουν τα «Αερόφυτα» τον δικό τους βιολογικό κύκλο»

Είναι μάλλον η πρώτη φορά που ο Γιάννης Οικονομίδης, ως συγγραφέας θεατρικού κειμένου, παρακολούθησε την παράσταση με την ίδια αγωνία με τους θεατές. Παράδοξο; η αλήθεια είναι πως ο Γιάννης Οικονομίδης εναπόθεσε το κείμενο στα χέρια της Σοφίας Καραγιάννη και στο επόμενο βήμα παρακολούθησε, χωρίς να έχει την παραμικρή εικόνα για το τι θα δει, το θεατρικό αναλόγιο, μαζί με τους υπόλοιπους θεατές! Η συγκίνηση και η χαρά του ήταν όμως έκδηλη και φάνηκε και στις γραπτές ευχαριστίες του, μία μέρα μετά το «πέσιμο της αυλαίας»:

«Ευχαριστώ το International Festival 2022 για την ευκαιρία που μου έδωσε να παιχτεί το έργο μου «Αερόφυτα», στο Θέατρο Αλίκη στο Πεδίον του Άρεως. Ευχαριστώ την σκηνοθέτιδα Σοφία Καραγιάννη για τον ευφάνταστο τρόπο που δίδαξε και σκηνοθέτησε το έργο. Το ταλέντο της έδωσε ρυθμό και πολλαπλά ευρήματα ώστε το έργο να απογειωθεί και να ζωντανέψει πέραν των περιορισμών ενός αναλογίου. Οι ηθοποιοί Κωνσταντίνος Πασσάς που μας χάρισε και την μουσική επιμέλεια, Βασιλική Διαλυνά, Γεωργία Κυριαζή, Σωτήρης Δούβρης και Αλέξανδρος Τούντας έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για να βιώσουν τα «Αερόφυτα» τον δικό τους βιολογικό κύκλο. Ευχαριστώ, επίσης, τους φίλους μου και τους φίλους του «Αναλογίου» που παρ’ όλο το κρύο παρακολούθησαν το έργο και μας χάρισαν και το χειροκρότημα αλλά και τα θερμά, ενθαρρυντικά τους λόγια. Ήταν μια υπέροχη Αττική φθινοπωρινή βραδιά. Σας ευχαριστώ.»

Αντί κριτικής.

«Το ξερίζωμα είναι ξερίζωμα. Με όποιον τρόπο κι αν γίνει, πονάει»

Το δυνατό χειροκρότημα και τα βουρκωμένα μάτια πολλών θεατών αποτελούν την καλύτερη κριτική για το κείμενο του Γιάννη Οικονιμίδη και την σκηνοθετική προσπάθεια της Σοφίας Καραγιάννη. Οι πέντε ηθοποιοί κατάφεραν στα 45 περίπου λεπτά -του σφιχτού από χρόνο θεατρικού αναλογίου- να βγάλουν συναίσθημα, ένταση, «αναπνοή» θεατρικής ουσίας: χωρίς σκηνικά, χωρίς ενδυματολογικές επιλογές ή εναλλαγές, με τους βασικούς μόνο προβολείς πάνω τους και με το κείμενο στο χέρι, ζωντάνεψαν επί σκηνής την παγκόσμια αλλά και επίκαιρη αλήθεια του ξεριζωμού, της μετανάστευσης, της προσφυγιάς, μίας όποιας αμφίσημης «επιλογής» εγκατάλειψης του οικείου τόπου, της εστίας. Μέσα από το θεατρικό κείμενο του Γιάννη Οικονομίδη οι μνήμες του πόνου, της βίας, της φτώχειας ή του πολέμου γίνονται για το θεατή ένα άτυπο θεατρικό σκηνικό με βασικό πρωταγωνιστή τα «Αερόφυτα» με τις υποτυπώδεις ρίζες, στοιχεία τα οποία μεταλλάσσονται για να δημιουργήσουν μία άτυπη άμυνα, ένα άλλοθι στην ντροπή, μία παρηγοριά στην απαισιοδοξία, ίσως επούλωση στα τραύματα, αλλά κυρίως, να είναι παρόντα ως βασική σανίδα επιβίωσης στον ξεριζωμό.

Στο τέλος αυτής της γιορτής θεάτρου στο Πεδίο τους Άρεως σκέψη και επιθυμία όλων αποτελεί η ιδέα του να δούμε σύντομα τη μεταφορά του θεατρικού κειμένοu του Γιάννη Οικονομίδη, στο Βέλγιο, στις Βρυξέλλες.

Φωτογραφίες, βίντεο: Newsville.be

Οι πληροφορίες για το Αναλόγιο από την επίσημη σελίδα και την σελίδα στο  FB 

The post Μία θεατρική αναπνοή τα «Αερόφυτα» του Γιάννη Οικονομίδη appeared first on .