Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι

Τάσος Νυχάς – Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι: «Η ομορφιά, η δύναμη αλλά και το εφήμερο του θεάτρου συνδέει για λίγο τις εμπειρίες και τα συναισθήματα ηθοποιών και θεατών στη σκοτεινή αίθουσα και τη φωτισμένη σκηνή»

Το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι είδε με ικανοποίηση τον Κοινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου να πραγματοποιείται για μια ακόμη φορά μετά από δική του πρόταση το 2018. Μια πρωτοβουλία που αγκαλιάστηκε από τις θεατρικές ομάδες των Βρυξελλών αλλά και από το κοινό και τους φίλους που ως θεατές συμμετέχουν κάθε χρόνο. Πραγματικά η αρχική σκέψη να υπάρχει μια κοινή θεατρική εκδήλωση για να τιμηθεί η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου βρήκε στέγη και εφέτος στη φιλόξενη σκηνή του θεάτρου de Lijsterbes, στο Kraainem στην περιφέρεια των Βρυξελλών. Οι ομάδες που συμμετείχαν, η κάθε μια με τη δική της χαρακτηριστική ταυτότητα, αισθητική και καλλιτεχνική ευαισθησία, ανταποκρίθηκαν με επιτυχία στην παρουσίαση ενός θεάματος που είχε ως κοινό θέμα τη σύγκρουση των γενεών. Στη σκηνή αλλά και στα καμαρίνια του θεάτρου, οι τόσο διαφορετικές ομάδες συναντήθηκαν, γνωρίστηκαν καλύτερα και ένιωσαν από κοινού με τους θεατές την ομορφιά, τη δύναμη αλλά και το εφήμερο του θεάτρου και της σκηνικής παράστασης που δεν επαναλαμβάνεται, αφήνει πίσω της μόνο αναμνήσεις, εικόνες και συνδέει για λίγο τις εμπειρίες και τα συναισθήματα των ηθοποιών και των θεατών στη σκοτεινή αίθουσα και τη φωτισμένη σκηνή. Ας ευχηθούμε λοιπόν «και του χρόνου».

Το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι- Atelier Théâtral Grec-δραστήριο στα θεατρικά δρώμενα των Βρυξελλών συνεχώς από το 1984 που ιδρύθηκε, συμμετείχε και φέτος στον κοινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου, με ένα μονόπρακτο μικρής φόρμας του Δημήτρη Ρέπα, συμπολίτη μας των Βρυξελλών, το οποίο είχε ήδη παρουσιάσει σε πρωτόλεια μορφή ως θεατρικό Αναλόγιο, σε ανάλογη εκδήλωση της ομάδας στις Βρυξέλλες, τον Οκτώβριο του 2025. Ο τίτλος του έργου είναι Οικογένεια και παρουσιάζει με χαριτωμένο και εύθυμο τρόπο τις σχέσεις παιδιών και γονέων, σε μια σημερινή τυπική Ελληνική οικογένεια. Ο πατέρας και η μητέρα αγωνίζονται σε μια ασφυκτική καθημερινότητα ενώ τα δύο αγόρια της οικογένειας, ένας φοιτητής και ένα μαθητής ακόμη, ακολουθούν του δικούς τους κώδικες συμπεριφοράς σπρωγμένα από τις ορμές και τα νέα ήθη της νεολαίας. Η σκηνοθεσία ήταν του Τάσου Νυχά, στο ρόλο του πατέρα ο Νίκος Χατζούδης, της μητέρας η Σόνια Καρασσαβίδου, του γιου φοιτητή ο Γιάννης Κρητικός, του γιου μαθητή ο Ιάσων Κρητικός και σε χαρακτηριστικό ρόλο-έκπληξη ενός call girl, η Λίλα Φωτίδου. Ο ίδιος ο συγγραφέας μάλιστα βρισκόταν στην αίθουσα και παρακολούθησε με ανάλογη συγκίνηση το ζωντάνεμα στη σκηνή των χαρακτήρων που είχε σχεδιάσει στο χαρτί.

Θεατρική Ομάδα ΑλΜΑ (Κυπριανός Μουτεβελής, Χρύσα Μπαλτζάκη)

Χρύσα Μπαλτζάκη – Κυπριανός Μουτεβελής – Θεατρική Ομάδα ΑλΜΑ: «Η πρωτοβουλία του Τάσου Νυχά και του EΘΕ έχει γίνει πλέον θεσμός στην πόλη μας και συμβολίζει τη συνεργασία και την συμπερίληψη»

Άλλος ένας εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου ολοκληρώθηκε με επιτυχία, με τη συμμετοχή έξι ομάδων επί σκηνής, και ακόμα δύο, που είχαν αναλάβει την παρουσίαση της εκδήλωσης και του μηνύματος της ημέρας. Η πρωτοβουλία του Τάσου Νυχά και του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου έχει γίνει πλέον θεσμός στην πόλη μας και συμβολίζει τη συνεργασία και την συμπερίληψη, που αποτελούν έτσι κι αλλιώς εγγενή συστατικά του θεάτρου. Από τα πιο θετικά στοιχεία της εκδήλωσης ήταν η αύρα ανανέωσης που έφεραν τόσο η παρουσία μιας νέας θεατρικής ομάδας, των Θεατρικών Διαδρομών Βρυξελλών, όσο και, χάρη και στη θεματική που είχε επιλεγεί φέτος (Σύγκρουση γενεών), η ύπαρξη στη σκηνή και αρκετών παιδιών-ηθοποιών, που γέμισαν με φρεσκάδα την αίθουσα του de Lijsterbes.

Η ομάδα ΑλΜΑ επέλεξε φέτος να μην παρουσιάσει κάποιο θεατρικό δρώμενο, καθώς την παρούσα περίοδο προετοιμάζεται πυρετωδώς για την προσεχή της παράσταση «Το κλάμα βγήκε απ’ τον παράδεισο» των Ρέππα-Παπαθανασίου. Ωστόσο, είχαμε την τιμή να διαβάσουμε στο ξεκίνημα της εκδήλωσης το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2026, που γράφτηκε από τον σπουδαίο Αμερικανό ηθοποιό Willem Dafoe. Ένα μήνυμα για την συχνά δύσκολη καθημερινότητα των ανθρώπων που ασχολούνται με το θέατρο, αλλά και την αξία και σημασία του θεάτρου στη σημερινή εποχή, που κυριαρχείται από τα κοινωνικά δίκτυα  και τις νέες τεχνολογίες, που έχουν οδηγήσει στην όλο και μεγαλύτερη απομάκρυνση και απομόνωση των ανθρώπων. Ο Willem Dafoe κλείνει το μήνυμά του υπενθυμίζοντάς μας ότι «…το θέατρο ως ολοκληρωμένη μορφή τέχνης μπορεί να μας κάνει να δούμε τι ήταν, τι είναι και τι θα μπορούσε να είναι ο κόσμος μας.» (ολόκληρο το μήνυμα στα ελληνικά, εδώ).

Λύκειο Ελληνίδων Βρυξελλών

Μαρία Καραχάλιου – Λύκειο Ελληνίδων Βρυξελλών: «Η θερμή ανταπόκριση του κοινού ήταν για εμάς η μεγαλύτερη ανταμοιβή και η πιο ουσιαστική επιβεβαίωση»

Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου στις Βρυξέλλες φέτος είχε ως θεματικό άξονα τη «Σύγκρουση γενεών», ένα θέμα διαχρονικό και βαθιά ανθρώπινο, που αγγίζει την κοινωνία, την οικογένεια, τη μνήμη, την εξέλιξη και την ανάγκη κάθε γενιάς να βρει τη δική της φωνή χωρίς να χάσει τη σύνδεση με την προηγούμενη. Οι θεατρικές ομάδες που συμμετείχαν προσέγγισαν το θέμα μέσα από διαφορετικά έργα, αισθητικές και σκηνοθετικές γραμμές, δημιουργώντας ένα πολυφωνικό θεατρικό τοπίο, όπου το κοινό είχε την ευκαιρία να δει πολλές και διαφορετικές οπτικές πάνω στο ίδιο ανθρώπινο ζήτημα.

Το εορταστικό διήμερο δεν ήταν απλώς μια σειρά παραστάσεων, αλλά μια ζωντανή συνάντηση ανθρώπων που πιστεύουν στη δύναμη της θεατρικής πράξης. Για δύο ημέρες, η σκηνή έγινε τόπος συνάντησης, επικοινωνίας, μνήμης και συγκίνησης. Ηθοποιοί και θεατές βρέθηκαν στον ίδιο χώρο όχι μόνο για να παρακολουθήσουν παραστάσεις, αλλά για να μοιραστούν εμπειρίες, σκέψεις και συναισθήματα. Σε μια εποχή όπου η επικοινωνία γίνεται συχνά μέσα από οθόνες και αποστάσεις, το θέατρο μάς θύμισε τη δύναμη της ζωντανής παρουσίας, της ανάσας, της σιωπής, του βλέμματος και του χειροκροτήματος που ενώνει άγνωστους ανθρώπους σε ένα κοινό συναίσθημα.

Σε μια πόλη πολυπολιτισμική όπως οι Βρυξέλλες, τέτοιες θεατρικές συναντήσεις αποκτούν ίσως ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Το θέατρο γίνεται τόπος μνήμης, γλώσσας και πολιτισμού, αλλά και νέων συναντήσεων και συνεργασιών. Για λίγο, όλοι, ηθοποιοί και θεατές, γινόμαστε μια μικρή κοινότητα που μοιράζεται ιστορίες, συναισθήματα και σιωπές. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο βαθύ νόημα του θεάτρου: να μας θυμίζει ότι δεν είμαστε μόνοι, ότι οι ιστορίες των ανθρώπων μοιάζουν και ότι μέσα από την τέχνη μπορούμε να συναντηθούμε πραγματικά.

Η θεατρική ομάδα του ΛΕΒ συμμετείχε στον εορτασμό παρουσιάζοντας δύο θεατρικούς μονολόγους από σύγχρονο ελληνικό έργο, τις «ΒΑΣΕΙΣ» και «ΣΤΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ» του Γ. Μανιώτη, με ζωντανή μουσική συνοδεία με βιολί και μια λιτή, ατμοσφαιρική σκηνοθετική προσέγγιση που στόχο είχε να αναδείξει κυρίως τον λόγο, την ερμηνεία και την εσωτερικότητα των χαρακτήρων. Η συμμετοχή αυτή ήταν αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς και δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τους εξαιρετικούς συνεργάτες και συντελεστές της ομάδας, τους ηθοποιούς, τον μουσικό, αλλά και τους ανθρώπους που στήριξαν την παράσταση πάνω και πίσω από τη σκηνή. Το θέατρο είναι από τη φύση του ομαδική τέχνη και κάθε αποτέλεσμα είναι πάντα το άθροισμα πολλών ανθρώπων, κόπου, εμπιστοσύνης και κοινής πίστης σε κάτι όμορφο.

Η θερμή ανταπόκριση του κοινού ήταν για εμάς η μεγαλύτερη ανταμοιβή και η πιο ουσιαστική επιβεβαίωση ότι το θέατρο εξακολουθεί να συγκινεί, να ενώνει και να δημιουργεί κοινότητα ανθρώπων. Από αυτή τη συμμετοχή κρατάμε τη διαδρομή, τη συνεργασία, τη συγκίνηση και την αίσθηση ότι για λίγο όλοι μαζί δημιουργήσαμε κάτι ζωντανό και αληθινό.

Ένα μεγάλο και βαθιά αληθινό ευχαριστώ στους συνεργάτες μου, στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα σε αυτή την προσπάθεια με αγάπη, υπομονή, ευαισθησία και πίστη. Στον Βασίλη Πούλο (ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ), την Άννα Μαρία Λυμπεροπούλου (ΣΤΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ), τον Χρήστο Κωσταντινίδη (BΙΟΛΙ) και την Γεωργία Μανδέκη (BACKSTAGE). Και, φυσικά, στα μέλη του ΔΣ του Λυκείου των Ελληνίδων Βρυξελλών για τη σταθερή στήριξη, την εμπιστοσύνη και την παρουσία τους δίπλα στη θεατρική μας ομάδα. Η υποστήριξη όλων μάς δίνει δύναμη να συνεχίζουμε να δημιουργούμε και να προσπαθούμε για όμορφα και ποιοτικά πράγματα.

Το θέατρο δεν γίνεται ποτέ από έναν άνθρωπο μόνο του. Γίνεται από ανθρώπους που εμπιστεύονται, που μοιράζονται, που εκτίθενται, που κουράζονται, που αμφιβάλλουν και συνεχίζουν μαζί μέχρι να ανάψουν τα φώτα της σκηνής.

Αν κάτι καταφέραμε, το καταφέραμε μαζί. Και αυτό είναι για μένα το πιο σημαντικό από όλα.

Θεατρικές Διαδρομές Βρυξελλών

Ηλίας Κοντέας – Θεατρικές Διαδρομές Βρυξελλών: «Η συμμετοχή των θεατρικών ομάδων που ένωσαν τις δυνάμεις τους προσέδωσε στον εορτασμό ζωντάνια, ποικιλία και έντονο αίσθημα συλλογικότητας»

Το εορταστικό διήμερο για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου αποτέλεσε μια ουσιαστική και βαθιά ανθρώπινη εμπειρία, από αυτές που μόνο το θέατρο μπορεί να προσφέρει. Δεν ήταν απλώς μια σειρά θεατρικών παρουσιών, αλλά μια αληθινή συνάντηση ανθρώπων, ομάδων, συναισθημάτων και ιστοριών. Μέσα σε αυτές τις δύο ημέρες αναδείχθηκε με τον πιο ουσιαστικό τρόπο η δύναμη του θεάτρου να ενώνει, να συγκινεί και να δημιουργεί μια κοινότητα έκφρασης και συλλογικής μνήμης.

Η συμμετοχή των θεατρικών ομάδων που ένωσαν τις δυνάμεις τους προσέδωσε στον εορτασμό ζωντάνια, ποικιλία και έντονο αίσθημα συλλογικότητας. Η συνεργασία πραγματοποιήθηκε με σεβασμό, ευαισθησία και κοινή διάθεση προσφοράς, στοιχεία που ανέδειξαν τη σημασία της συνδημιουργίας και της κοινής παρουσίας σε μια τόσο ιδιαίτερη γιορτή. Αξίζουν συγχαρητήρια και ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Τάσο Νυχά, που εμπνεύστηκε αυτή τη γιορτή και συνεχίζει να αποτελεί την ψυχή της.

Ιδιαίτερα σημαντική ήταν και η ανταπόκριση του κοινού, το οποίο αγκάλιασε συναισθηματικά και ουσιαστικά το διήμερό μας, παρά τον «ανταγωνισμό» από άλλες παράλληλες εκδηλώσεις που διοργανώθηκαν την ίδια περίοδο, μάλλον χωρίς να ληφθεί ιδιαίτερα υπόψη μια πολιτιστική παράδοση της κοινότητάς μας που μετρά ήδη αρκετά χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, το κοινό απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι γνωρίζει να ξεχωρίζει και να στηρίζει τις προσπάθειες που γεννιούνται μέσα από την ίδια την κοινότητα και βασίζονται στη συνέπεια, τη συνεργασία και την αυθεντική αγάπη για το θέατρο.

Η αληθινή θεατρική εμπειρία, άλλωστε, δεν ολοκληρώνεται με το χειροκρότημα, αλλά συνεχίζει να ζει μέσα μας για μέρες και εβδομάδες μετά και αυτή είναι πάντα η πιο ουσιαστική και βαθιά ικανοποίηση για όλους μας.

Η ομάδα μας, οι Θεατρικές Διαδρομές Βρυξελλών, συμμετείχε στον εορτασμό για πρώτη φορά με την παρουσίαση του έργου μικρής φόρμας «Η Καρέκλα», μιας θεατρικής πρότασης που γράφτηκε από εμένα ειδικά για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου.

Η «Καρέκλα» δεν παρουσιάστηκε ως ένα απλό αντικείμενο, αλλά ως ένα ισχυρό σύμβολο: ένα σημείο συνάντησης ανάμεσα σε αυτούς που έμειναν και σε αυτούς που έφυγαν, μια θέση γεμάτη απουσία αλλά και παρουσία, βάρος αλλά και αγκαλιά. Κάθε θεατής μπόρεσε να προβάλλει πάνω της τη δική του εμπειρία και να αναγνωρίσει κάτι προσωπικό: την απώλεια, τη σιωπή, τη μνήμη ή την αίσθηση μιας θέσης που ίσως δεν θα γεμίσει ποτέ ξανά.

Η ανταπόκριση του κοινού υπήρξε ιδιαίτερα συγκινητική και αυτό μας γεμίζει βαθιά ικανοποίηση. Σε επίπεδο ομάδας, η συμμετοχή μας υπήρξε ουσιαστική και πολυεπίπεδη. Η δημιουργική διαδικασία που οδήγησε στη γέννηση της «Καρέκλας» ξεκίνησε από μια συζήτηση με μέλος της ομάδας, τη Λίλα Φωτίδου. Βγαίνοντας από το ταξίδι των «Κόκκινων Φαναριών», της πρώτης μας μεγάλης θεατρικής δουλειάς, νιώσαμε την ανάγκη να δημιουργήσουμε ένα έργο πιο σύγχρονο και άμεσο, με έντονες συναισθηματικές εναλλαγές, με το οποίο θα μπορούσαμε όλοι να ταυτιστούμε.

Ευχαριστώ ιδιαίτερα τη Στέλλα Ανδρουλάκη, τη Ρίτα Ντιναπόγια και τον Νίκο Σαχά, που μαζί με τη Λίλα συνέβαλαν στη διαμόρφωση του θεατρικού σύμπαντος της «Καρέκλας». Αν και ο ρόλος του Νίκου δεν υπήρχε στην αρχική σύλληψη του έργου, πλέον δεν μπορώ να φανταστώ την παράσταση χωρίς την παρουσία του. Σημαντική ήταν και η παρουσία των υπόλοιπων μελών της ομάδας, που ήρθαν και μας στήριξαν.

Ο απολογισμός της συμμετοχής μας είναι βαθιά θετικός. Νιώθουμε ευγνωμοσύνη για την αποδοχή και την αγκαλιά που προσφέρθηκε στις Θεατρικές Διαδρομές Βρυξελλών μέσα σε αυτή την ξεχωριστή γιορτή, αλλά και για τη δυνατότητα να συνυπάρξουμε δημιουργικά με άλλες θεατρικές ομάδες σε ένα κοινό πλαίσιο έκφρασης και προσφοράς. Για εμάς, το θέατρο δεν είναι μόνο παράσταση· είναι συνάντηση, μοίρασμα και συναίσθημα.

Μετά από τη συμμετοχή μας στην Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, ανοίγουμε ήδη το επόμενο κεφάλαιο της δημιουργικής μας πορείας. Ξεκινάμε την προετοιμασία της επόμενης θεατρικής μας πρότασης: μιας μαύρης μεταθεατρικής κωμωδίας, την οποία έχω γράψει ο ίδιος και η οποία φιλοδοξεί να αποτελέσει το επόμενο τολμηρό βήμα των Θεατρικών Διαδρομών Βρυξελλών.

ΘΕΣΠΙΣ

Αριστείδης Λαυρέντζος / ΘΕΣΠΙΣ: «Η συνδημιουργία μάς φέρνει πιο κοντά, μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο»

Εκ μέρους της θεατρικής ομάδας ΘΕΣΠΙΣ, της οποίας είμαι καλλιτεχνικός διευθυντής από την ίδρυσή της το 2002, ευχαριστώ το newsville.be και τον χαρισματικό διευθυντή του Γιάννη Δήμα, που μου δίνει την ευκαιρία να εκφράσω τις σκέψεις μου για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου στις Βρυξέλλες στις 27 και 28 Μαρτίου 2026, με συμμετοχή των ελληνικών θεατρικών ομάδων των Βρυξελλών. Ο ΘΕΣΠΙΣ αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή αυτή την πρωτοβουλία, που άρχισε το 2018 με πρόταση του Τάσου Νυχά. Ως βασικός ιδρυτής εγώ ο ίδιος δύο εδώ ελληνικών θεατρικών ομάδων (1992, 2002), και με τον ΘΕΣΠΙ να είναι η ρίζα από την οποία βλάστησαν τουλάχιστον άλλες τρεις – και έχουν απλώσει δικούς τους ωραίους κλώνους, φρονώ ότι συνετέλεσα αποφασιστικά στη διεύρυνση της θεατρικής δημιουργίας από άποψη κοινού, από άποψη ρεπερτορίου, από άποψη σκηνοθετών και από άποψη ηθοποιών. Όντως, μέχρι το 1992 υπήρχε ουσιαστικά μία μόνο σταθερή ελληνική θεατρική ομάδα στις Βρυξέλλες αλλά δεν χωρούσαμε όλοι μέσα σε ένα μόνο σχήμα!

Όταν όμως φτάσαμε να είμαστε εδώ δέκα ελληνικές θεατρικές ομάδες, αφενός μεν αυτό αποτελεί ρεκόρ για το ελληνικό ερασιτεχνικό θέατρο σε οποιαδήποτε πόλη του κόσμου όπου υπάρχει ελληνικό στοιχείο, και είναι ασφαλώς καλόδεχτες όλες οι ομάδες με τις δικές της καλλιτεχνικές αναζητήσεις η καθεμία, αφετέρου όμως η πολυδιάσπαση άρχισε να δημιουργεί κάποια προβλήματα. Στην υπερβολική ίσως αυτή φάση του φυγοκεντρισμού ήρθε η πρόταση του Τάσου, για συνδημιουργία κάθε χρόνο, να διορθώσει τα περισσότερα από τα μειονεκτήματα της πολυδιάσπασης: οι ομάδες μας μια φορά το χρόνο συνδημιουργούν μια παράσταση δύο ημερών στα τέλη Μαρτίου, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου. Η συνδημιουργία μάς φέρνει πιο κοντά, μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο, ανταλλάσσουμε απόψεις, λειαίνουμε τις αντιθέσεις μας και φέρνουμε επίσης στα ίδια καμαρίνια ηθοποιούς και συντελεστές από όλες τις ομάδες, και επιτυγχάνεται μια επιθυμητή κινητικότητα και συνεργασία.

Σε κάθε ετήσια κοινή παράσταση επιλέγουμε συνήθως ένα κοινό θέμα: εφέτος ήταν η σύγκρουση των γενεών – που μπορεί και να είναι διαδοχή γενεών, διάλογος, συνάντηση γενεών. Τεράστιο θέμα στην παγκόσμια δραματουργία, καθώς επιτρέπει στους συγγραφείς και στους σκηνοθέτες να εξερευνήσουν τη ρήξη ανάμεσα στο παλιό και στο νέο, την παράδοση και την αμφισβήτηση. Εκτός αυτού, ύστερα από τη βιολογική ηλικία που έχουμε φτάσει οι παλαιότεροι (75 και άνω) και τη θεατρική ηλικία ορισμένων από εμάς (40 και άνω), η διαδοχή των γενεών εφαρμόζεται και στις ομάδες μας: υπάρχουν καλλιτεχνικοί διευθυντές ή σκηνοθέτες ομάδων μας κατά πολύ νεότεροι, και το θεατρικό τοπίο ανανεώνεται, χωρίς βέβαια να αποκλείει τη συνέχιση από τους παλαιότερους, όσο το επιτρέπουν οι δυνάμεις τους. Είχαμε και συναδέλφους 80 ετών (Γιάννης Οικονομίδης) και έναν άνω των 90 (Γιώργος Ανδρονίδης) που έφυγαν χωρίς να έχουν εγκαταλείψει «το σανίδι» ούτε στους τελευταίους τους μήνες! Αιωνία τους η μνήμη!

Στον φετινό εορτασμό η ομάδα ΘΕΣΠΙΣ, που χωρίς να παραμερίζει το ελληνικό ρεπερτόριο παίζει κατά προτίμηση έργα από το παγκόσμιο θέατρο, επέλεξε και έπαιξε μια ωραιότατη σκηνή από το έργο «Ο Αρχιμάστορας Σόλνες» του Ίψεν. Στο αυτοβιογραφικό αυτό έργο, γραμμένο το 1892 και πάντοτε επίκαιρο, ο Αρχιμάστορας (στην παράστασή μας ήταν ο Κώστας Δερβένης) εκφράζει στο γιατρό του (Γιώργη Καταλαγαριανάκη) τους φόβους του έναντι της νεότητας, η οποία θα διεκδικήσει να πάρει τα ηνία. Η νεότητα εκπροσωπείται στη σκηνή αυτή από την εντυπωσιακή 22χρονη Χίλντε (Σοφία Κασσελάκη) η οποία θα έρθει από το παρελθόν, με αέρινο ερωτικό τρόπο, να δώσει απάντηση στους φόβους του Αρχιμάστορα. Το τέταρτο πρόσωπο της σκηνής είναι η Αλίνε (Λαμπρινή Γαρμπή), η σύζυγος του Αρχιμάστορα, προσωποποίηση της αξιοπρέπειας και του καθήκοντος, η οποία – δεδομένου του αυτοβιογραφικού χαρακτήρα του έργου – είναι προσωποποίηση της συζύγου του ίδιου του Ίψεν, της Σουζάνα Τόρεσεν, η οποία παρέμεινε μαζί του 48 χρόνια, μέχρι τον θάνατό του, ενώ οι ερωμένες, «αέρινες» ή μη, έρχονταν και παρέρχονταν…

Ευχαριστώ θερμά τους τέσσερις ως άνω ηθοποιούς, την επί 20 χρόνια σκηνογράφο του ΘΕΣΠΙ Άντα Σωτηροπούλου και τη βοηθό κινησιολογίας Κωνσταντίνα Σλακώνη. Δεν θα ξεχωρίσω κανέναν από τους ηθοποιούς – αυτό είναι σε κάθε παράσταση δουλειά των θεατών και όχι δική μου. Ειπώθηκαν τα καλύτερα αλλά και μόνο το γεγονός ότι ακούστηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά στις Βρυξέλλες ο λόγος του Ίψεν ήταν υπέροχο. Θα υπογραμμίσω όμως την ιδιαίτερα επιτυχημένη προσπάθεια της νεόφερτης στις Βρυξέλλες, 22χρονης στη σκηνή και στη ζωή, Σοφίας Κασσελάκη, η οποία κανείς δεν θα πίστευε ότι ήταν πρωτόπειρη: η πειθαρχία της, η συστηματική εργασία της σε όλες τις πρόβες, η άμεση ενσωμάτωση κάθε σκηνοθετικής μου οδηγίας, η εξυπνάδα και το ταλέντο της την έκαναν να ανταποκριθεί πολύ σωστά στις μεγάλες απαιτήσεις του ρόλου.

Ομογενειακή Θεατρική Σκηνή

Γιώργος Μαγκλής – Ομογενειακή Θεατρική Σκηνή: «Αποτελεί αδιαμφισβήτητα παράδειγμα προς μίμηση πως η συνεργασία και η ομόνοια μπορούν να φέρουν θετικότατα αποτελέσματα»

O εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου στις Βρυξέλλες αποτελεί πλέον θεσμό, ξεκίνησε από το 2018 με μονοήμερη εκδήλωση, φτάνοντας στην 6η έκδοση του, το 2020-22 λόγω πανδημίας, με διήμερη παρουσίαση. Αποτελεί αδιαμφισβήτητα παράδειγμα προς μίμηση και σε άλλους τομείς της επί των κοινών ενασχόλησης, πως η συνεργασία και η ομόνοια μπορούν να φέρουν θετικότατα αποτελέσματα. Είναι θα λέγαμε η υγιής πλευρά της ενασχόλησης με τα ‘’κοινά’’ όπου το εγώ, θέλοντας και μη, παραχωρεί την θέση του στο εμείς.

Επί της ουσίας το Ελληνικό Κοινοτικό ή Ομογενειακό, όπως καταγράφτηκε στο 1ο Παγκόσμιο Συνέδριο στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών, στις 24 και 25 Νοεμβρίου 2023, στις Βρυξέλλες διανύει περίοδο ακμής και μεταλαμπάδευσης. Λαμβάνοντας υπόψη πως οι πρώτες θεατρικές εντόπιες θεατρικές δραστηριότητες και παραστάσεις, έστω και σποραδικές, χρονολογούνται στα μέσα της δεκαετίας του 1970 έχουμε να κάνουμε με έναν υγιέστατο οργανισμό άνω τον πενήντα ετών που αριθμεί οχτώ καθιερωμένες θεατρικές ομάδες, τρεις πιο πρόσφατες, ενώ -όπως μαθαίνουμε- ετοιμάζεται και άλλη μία που θα εμφανιστεί επί σκηνής τον φθινόπωρο. Επί το σύνολο
τους οι σημερινές ένδεκα ομάδες καλύπτουν μεγάλο μέρος του παγκόσμιου και ελληνικού θεατρικού ρεπερτορίου, είναι όμως και χώρος παρουσίασης έργων συμπολιτών μας. Κοντολογίς, σχηματίζεται ένας μικρόκοσμος που αριθμεί μεταξύ 500 και 1000 ατόμων που κινητοποιούνται για κάθε έργο που παρουσιάζεται στο θεατρόφιλο κοινό. Το μέλλον του οποίου έχει θετικό πρόσημο διότι σιγά σιγά η δεύτερη γενιά αναλαμβάνει τα ηνία στην στελέχωση των ομάδων, επιτρέποντας έτσι μια ομαλή ανανέωση και μετάβαση. Παρομοίως κι από την πλευρά των ηθοποιών καινούργια πρόσωπα εμφανίζονται με ζήλο και υγιή περιέργεια. Κλείνοντας θα ευχηθώ υγεία, έμπνευση και δημιουργικότητα σε όλες τις ομάδες, καλή μας επιτυχία στο διήμερο της εφετινής Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου όπως και για ό,τι θα κάνουν το 2026 και δίνουμε ραντεβού για την 7 η έκδοση. Επίσης προκαταβολικά ένα ευχαριστώ στο κοινό που θα έρθει να ψυχαγωγηθεί, να εκ-παιδευτεί και να μας χειροκροτήσει, διότι αυτό αποτελεί την μοναδική αμοιβή μας είτε είμαστε επί ή πίσω από την σκηνή.

Φέτος η Ομογενειακή Θεατρική Σκηνή παρουσίασε, για δεύτερη φορά στο σύνολο των έξι συμμετοχών της, έργο της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, δυο σημαντικές σκηνές από την κλασσική τραγωδία Αντιγόνη του Σοφοκλή. Έργο στυλοβάτης της Αρχαίας Ελληνικής Τραγωδίας και μεταξύ των περισσότερο παρουσιασμένων θεατρικών έργων παγκοσμίως.

Οι σκηνές εκφράζουν διαχρονικά ερωτήματα για τη δύναμη του νόμου, της εξουσίας, την ισότητα των φύλων. Σημαντικό στοιχείο που ενυπάρχει είναι η σύγκρουση των γενεών. Η Αντιγόνη, η νέα γενιά, με την ορμή της, την τόλμη και τη δύναμή της συγκρούεται με την παλιά γενιά και την εξουσία της στο πρόσωπο του Κρέοντα. Το ίδιο συμβαίνει μεταξύ του αδιάλλακτου Κρέοντα και του σοφού Τειρεσία.

Ποιο συγκεκριμένα έχουμε -μεταξύ άλλων- τις ακόλουθες κυρίες συγκρούσεις, αντιθέσεις στις δύο σκηνές που παρουσιάζουμε:
Ο Κρέοντας κατέχει την εξουσία, υπερασπίζεται αδιάλλακτος τους νόμους των ανθρώπων. Η εξουσία είναι γένος αρσενικού ενώ η Δικαιοσύνη είναι “τυφλή” και δεν έχει “αισθήματα”.
Η Αντιγόνη, αν και νεότερη, επιμένει στις θέσεις της βασιζόμενη στους νόμους των Θεών, έναντι αυτούς των ανθρώπων, πρέπει να θάψει και τα δύο της αδέρφια, δεν κάνει διάκριση μεταξύ τους («Δεν γεννήθηκα για να μισώ, αλλά για να αγαπώ !», «Ο Άδης όμως ακόμα έχει την αξίωση να εφαρμόζονται εξίσου οι νόμοι για όλους»).
Ο Τειρεσίας, παρότι γέρος, έχει το χάρισμα της σοφίας από τους θεούς, και ως σοφός που είναι, ζητάει από τον Κρέοντα να επιτρέψει την ταφή του Πολυνείκη, και να συμφωνήσει έτσι με την απόφαση της νεότερης του Αντιγόνης. Συγκεκριμένα, του ζητάει να μην είναι ισχυρογνώμων επιμένοντας στο σφάλμα του αλλά να το διορθώσει, γιατί όπως του λέει η Αντιγόνη: «ο νεκρός δεν δικάζεται» : «ο αποθανών δεδικαίωται».
Εμφανίζονται οι διαχρονικές έννοιες της αγάπης, της συγχώρεσης έναντι της αδιαλλαξίας, της ισχυρογνωμίας (εγωισμός).

Εν κατακλείδι, θα μπορούσε να τεθεί το ακόλουθο ερώτημα στο κοινό : “Πως κρίνετε την νεαρή κοπέλα, την Αντιγόνη, που αποφάσισε να συγκρουστεί με τον ανθρώπινο νόμο του βασιλιά Κρέοντα και να ακολουθήσει τις θεϊκές προσταγές, γνωρίζοντας τις συνέπειες που θα είχε η πράξη της αυτή;
Οι δύο σκηνές ήταν διασκευή και σκηνοθεσία του Δημήτρη Αργυρόπουλου (ο παλαιότερος εν ζωή σκηνοθέτης) και τις παρουσίασαν επί σκηνής με αλφαβητική σειρά οι: Αναστάσιος (Τάσος) Φιλιππίδης, Αγγελίνα Μαγκλή (πρωτοεμφανιζόμενη στο θέατρο), Γιώργης Καταλαγαριανάκης, Γιώργος Μαγκλής.

Νόta Théâtrale

Βούλα Καγιάσα – Νόta Théâtrale: «Η συμμετοχή αποτελεί για μένα κάθε φορά μια ουσιαστική εμπειρία καθώς συνδυάζει τη συνεργασία με τις άλλες θεατρικές ομάδες και την προσωπική δημιουργική ευθύνη»

Η συμμετοχή μου στην εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, μια πρωτοβουλία του Τάσου Νυχά η οποία έχει γίνει θεσμός από το 2018, αποτελεί για μένα κάθε φορά μια ουσιαστική εμπειρία καθώς συνδυάζει τη συνεργασία με τις άλλες θεατρικές ομάδες και την προσωπική δημιουργική ευθύνη.

Η μικρή διάρκεια των περίπου 15 λεπτών που έχει κάθε ομάδα για να παρουσιάσει έργο της τα στην εκδήλωση λειτουργεί για μένα ως δημιουργικός περιορισμός, ανοίγοντας ταυτόχρονα νέες δυνατότητες και δίνοντάς μου την ελευθερία να πειραματιστώ με διαφορετικές, σύντομες φόρμες, αλλά και να παρουσιάσω δικά μου θεατρικά κείμενα, δοκιμάζοντας έναν πιο άμεσο και προσωπικό τρόπο έκφρασης. Συνήθως επιλέγω αυτοτελή κομμάτια, με εξαίρεση τον μονόλογο της Σάρα Κέην που ανεβάσαμε την πρώτη χρονιά, από το «Λαχταρώ», ο οποίος, παρότι απόσπασμα, μπορούσε να σταθεί και αυτόνομα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η πρόκληση μετατρέπεται σε ευκαιρία εξέλιξης, σε ένα πλέον ασφαλές περιβάλλον, το οποίο έχει διαμορφωθεί μέσα από 13 χρόνια παρουσίας της ομάδας μας Νόta Théâtrale στα θεατρικά δρώμενα των Βρυξελλών και συνεχίζει να στηρίζει τη δημιουργία και να ενθαρρύνει το ρίσκο.

Φέτος είχα τη χαρά και την πρόκληση να αναλάβω τη θεατρική απόδοση κειμένων ενός ταλαντούχου δημιουργού, του Ευθύμη Κάλφα, τον οποίο σκέφτηκα αμέσως όταν ξεκίνησα να αναζητώ υλικό που να συνδέεται με το θέμα μας, τη «Σύγκρουση γενεών». Τον ευχαριστώ θερμά για τη συνεργασία και για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε από την πρώτη στιγμή, παραχωρώντας μου τα κείμενά του. Το έργο που παρουσιάσαμε σε θεατρική stand-up μορφή, αποτελεί μια κωμική και σατιρική αντιπαραβολή ανάμεσα στη δεκαετία του ’90 και στο σήμερα, αναδεικνύοντας τη σύγκρουση των γενεών μέσα από τις διαφορετικές αντιλήψεις των γονιών και γενικότερα της κοινωνίας, όσον αφορά στην ανατροφή των παιδιών.

Μια επιπλέον πρόκληση ήταν ότι δούλεψα με μια ομάδα όπου οι δύο από τους τρεις βασικούς συμμετέχοντες, η Ιωάννα Τσότσου και ο Κωνσταντίνος Γάτζιος – ο οποίος είχε το μεγαλύτερο μέρος του έργου επάνω του – ανέβαιναν για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή. Παράλληλα επέλεξα να εντάξω και παιδιά στην παράσταση, κάτι που αποτέλεσε μια μοναδική εμπειρία καθ΄όλη τη διάρκεια των προβών! Αυτή η συνθήκη απαιτούσε βέβαια λεπτή ισορροπία, αμοιβαία εμπιστοσύνη και μια πιο προσαρμοσμένη προσέγγιση στην σκηνοθετική καθοδήγηση, ενώ ταυτόχρονα δημιούργησε μια ιδιαίτερη αμεσότητα και ισχυρή δέσμευση από όλους, ιδίως δεδομένου του ότι το εγχείρημα έπρεπε να ολοκληρωθεί σε λιγότερο από δύο μήνες.

Ο Ιωακείμ Δρόσος, ο τρίτος της παρέας μας, αποτελεί πλέον μια σταθερή εγγύηση καθώς συνεργαζόμαστε σχεδόν σε όλα τα έργα, ενώ με τη συμβολή για δεύτερη χρονιά της Βασιλίνας Σπύρου, η οποία στηρίζει ουσιαστικά όλη τη διαδικασία, καταφέρνουμε να φτάνουμε σε ένα αποτέλεσμα που επικοινωνεί με επιτυχία με το κοινό. Η ιδιαίτερα θερμή ανταπόκριση του κοινού μας τροφοδοτεί με ενθουσιασμό ενώ η εσωτερική μας ανάγκη για δημιουργία παραμένει ανίκητο κίνητρο που μας ωθεί να συνεχίσουμε δυναμικά και στα επόμενα!

Ελληνικό Θέατρο Βελγίου

Ελένη Καξερή – Ελληνικό Θέατρο Βελγίου: «το θέατρο είναι από τη φύση του συνάντηση γενεών»

Το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου (ΕΘΒ) συμμετείχε και φέτος στην εκδήλωση που οργανώνεται τα τελευταία έξι χρόνια στις Βρυξέλλες, από τις ελληνικές θεατρικές ομάδες της πόλης, για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου.
Αυτή τη φορά η συμμετοχή μας ήταν διαφορετική: συμμετείχαμε «τεχνικο-διαδικαστικά» και όχι στο θεατρικό μέρος.
Εννοώ ότι ένα μέλος της ομάδας (η Γεωργία Νομικού) δημιούργησε την αφίσα της εκδήλωσης και εγώ ανέλαβα την παρουσίασή της. Είχα δηλαδή το «ρόλο» της παρουσιάστριας, οπότε κάτι έπαιξα κι εγώ!

Το θέμα της εκδήλωσης εφέτος ήταν η σύγκρουση των γενεών, ένα θέμα πάντα επίκαιρο μια και όπως είπα στην έναρξη της εκδήλωσης το θέατρο είναι από τη φύση του συνάντηση γενεών: οι συγγραφείς του παρελθόντος συνομιλούν με τους δημιουργούς του παρόντος, οι ηθοποιοί μεταφέρουν μνήμες και οι θεατές αναγνωρίζουν τον εαυτό τους είτε στην ανυπομονησία της νιότης είτε στη στοχαστικότητα της ωριμότητας.
Οι θεατές μας τίμησαν με την παρουσία τους, ειδικά το Σάββατο που το θέατρο ήταν γεμάτο, γεγονός που ικανοποίησε ιδιαίτερα όλους τους συμμετέχοντες.
Θέλω να πιστεύω πως οι θεατές έμειναν ικανοποιημένοι από την ποικιλία, γιατί τα αποσπάσματα που παρουσιάστηκαν «κάλυπταν όλα τα γούστα». Η σύγκρουση των γενεών παρουσιάστηκε χιουμοριστικά, δραματικά, με τρυφερότητα…
Τα στιγμιότυπα που παρουσιάστηκαν μας συγκίνησαν ή μας έκαναν να σκεφτούμε αν αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας σε κάποια από αυτά. Μήπως κι εμείς αντιδράσαμε παρόμοια σε κάποια από τις συγκρούσεις που είχαμε με τους γονείς μας ή με τα παιδιά μας;

Ελπίζω να είμαστε όλοι καλά και να συναντηθούμε πάλι του χρόνου στον εορτασμό για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου!
Να μην ξεχνάμε πως το θέατρο είναι πολύ σημαντικό γιατί συμβάλει στην αμοιβαία κατανόηση ατόμων και λαών!

Φωτογραφίες: Νίκος Νυχάς

The post Θέατρο που ενώνει: Διήμερο δημιουργίας και συνεργασίας για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου appeared first on .

Η φετινή μας έκτη εκδήλωση είναι αφιερωμένη στη «Σύγκρουση των γενεών», ένα διαχρονικό και θεμελιώδες θέμα του θεάτρου, που αποτυπώνει τη διαμάχη παλαιών και νέων αξιών, εξουσίας και αμφισβήτησης. Στο πέρασμα του χρόνου, το θέατρο αναδεικνύει την προσπάθεια των νέων να συνομιλήσουν, να αμφισβητήσουν ή να μετασχηματίσουν την παρακαταθήκη των προηγούμενων γενεών.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 27 Μαρτίου και το Σάββατο 28 Μαρτίου 2026, ώρα 20.00, στο Θέατρο GC de Lijsterbes (Lijsterbessenbomenlaan 6, 1950 Kraainem).

Στη σκηνική αυτή σύμπραξη, οι θεατρικές ομάδες συμμετέχουν είτε παρουσιάζοντας αυτοτελή έργα ή σκηνικά στιγμιότυπα είτε συνεισφέροντας δημιουργικά σε επιμέρους τομείς της παράστασης, στο πλαίσιο μιας καλλιτεχνικής συνεργασίας.

Στον κοινό εορτασμό συμμετέχουν, με αλφαβητική σειρά, οι ακόλουθες θεατρικές ομάδες:

1.     ΑλΜΑ

2.     Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι Βρυξελλών

3.     Ελληνικό Θέατρο Βελγίου

4.     Θεατρικές Διαδρομές Βρυξελλών

5.     ΘΕΣΠΙΣ

6.     Λύκειο Ελληνίδων Βρυξελλών

7.     NOTA THEATRALE

8.     Ομογενειακή Θεατρική Σκηνή

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου και εορτάζεται σήμερα σε περισσότερες από 100 χώρες παγκοσμίως, αναδεικνύοντας τον ρόλο του θεάτρου ως μέσου κοινωνικού διαλόγου, πολιτιστικής έκφρασης και αμοιβαίας κατανόησης, χωρίς διακρίσεις ηλικίας, φύλου, πεποιθήσεων ή εθνικότητας.

Μέσα από αυτή τη συνεργασία, οι ελληνικές θεατρικές ομάδες, περισσότερες από κάθε άλλη μη ελληνόφωνη κοινότητα στις Βρυξέλλες και οι πολυπληθέστερες εκτός Ελλάδας, επιβεβαιώνουν τη ζωντάνια και τη δυναμική του ελληνικού πολιτισμού στο Βέλγιο, καθώς και τη σημασία των συλλογικών καλλιτεχνικών δράσεων.

Καλούμε το θεατρόφιλο κοινό να στηρίξει και να τιμήσει τον κοινό αυτόν εορτασμό, συμμετέχοντας σε μια γιορτή θεάτρου, συνεργασίας και πολιτισμού.

Πώληση εισιτηρίων ηλεκτρονικά, εδώ (ή στην είσοδο την ημέρα των παραστάσεων εάν δεν έχουν εξαντληθεί)
Γενική είσοδος: 16 €

FACEBOOK EVENT

The post Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2026: Κοινός εορτασμός 8 ελληνικών ερασιτεχνικών θεατρικών ομάδων στις Βρυξέλλες appeared first on .

29-30 ΜΑΡΤΙΟΥ

«Σκηνές από το Ελληνικό Θέατρο»

Θεατρική εκδήλωση για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας του Θεάτρου με τη συμμετοχή των ελληνικών θεατρικών ομάδων των Βρυξελλών σε μια κοινή παράσταση. Η συγκεκριμένη διοργάνωση γίνεται για πέμπτη φορά το 2025. Η ημέρα αυτή είναι κάθε χρόνο η 27η Μαρτίου, καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου, τη σημαντικότερη διεθνή μη κυβερνητική οργάνωση στον τομέα της θεατρικής τέχνης, που συστήθηκε το 1948 στην Πράγα με πρωτοβουλία της Ουνέσκο, και εορτάζεται σε 100 και πλέον χώρες. Οι αρχές που τιμούμε όλοι μαζί την ημέρα αυτή είναι ο ρόλος του θεάτρου στην κοινωνία, η συμβολή του στην αμοιβαία κατανόηση ατόμων και λαών και η άσκηση της πολιτιστικής έκφρασης χωρίς διακρίσεις λόγω ηλικίας, φύλου, πεποιθήσεων ή εθνικότητας.

Καλούμε το θεατρόφιλο κοινό να τιμήσει την ημέρα αυτή, πρώτον για το συμβολισμό που περιέχει και δεύτερον, στο ίδιο πλαίσιο σκέψεων, για την σκηνική συνεργασία των ελληνικών θεατρικών ομάδων των Βρυξελλών –που είναι περισσότερες από τις αντίστοιχες κάθε άλλης «ξένης» γλώσσας ομιλούμενης σε αυτή την πόλη– σε ένα κοινό θέαμα, με προοπτική να πραγματοποιήσουμε παρόμοιες κοινές εκδηλώσεις και στη συνέχεια, με τη στήριξή σας.

Θέατρο De Lijsterbes
Lijsterbessenbomenlaan 6, 1950 Kraainem

Πότε:
Το Σάββατο 29 Μαρτίου στις 20:00
Την Κυριακή 30 Μαρτίου στις 18.00

Πώληση εισιτηρίων: more.com
Πληροφορίες στο τηλέφωνο 0496 557275
Γενική είσοδος: 15 €

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ:

Στο πλαίσιο του φετινού εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου από τους ελληνόφωνους θιάσους των Βρυξελλών, ο Θοδωρής Οικονομίδης, ηθοποιός, σκηνοθέτης και θεατροπαιδαγωγός, θα πραγματοποιήσει διήμερο θεατρικό σεμινάριο, με θέμα «Σκηνική παρουσία: Φωνή – σώμα – κίνηση – αφηγηματική αναπαράσταση μύθων», ανοιχτό στα μέλη των θεατρικών ομάδων, αλλά και σε κάθε ενδιαφερόμενο.

Το σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 29/03, 15:00-18:00 και την Κυριακή 30/03, 14:00-17:00, στο Centre Sportif Mounier, στο Kraainem (κόστος συμμετοχής: 80 ευρώ).

Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής μπορείτε να απευθυνθείτε:

Μέσω email: tikonomidis@yahoo.gr και pinelopif@live.com
Τηλεφωνικά: Πηνελόπη Φούντα +32485220141 και Θοδωρής Οικονομίδης +306972880589

The post Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2025: κοινός εορτασμός από τις ελληνικές θεατρικές ομάδες των Βρυξελλών appeared first on .

Για δύο μέρες, την Τετάρτη 27 και την Πέμπτη 28 Μαρτίου 2024, στο φιλόξενο χώρο του Θεάτρου de Lijsterbes οι θεατρικές ομάδες των Βρυξελλών συμφώνησαν και ανέβασαν από κοινού το έργο του Γιώργου Γαλίτη «Τα ραδίκια ανάποδα», μια κωμωδία «επικηδείων» μονολόγων. Ήταν επιθυμία όλων των ομάδων να ανέβει ένα «ενιαίο» έργο μετά τις επιτυχείς παραστάσεις των προηγούμενων ετών με σπονδυλωτά ή ξεχωριστά στιγμιότυπα από διάφορα έργα.

Και οι δύο μέρες των παραστάσεων ήταν sold-out, με το θεατρόφιλο κοινό να στηρίζει ακόμα μία φορά το ερασιτεχνικό θέατρο, το οποίο εξακολουθεί να είναι ο πυρήνας των πολιτιστικών δράσεων στις Βρυξέλλες.

Γιάννης Γαβράς και Αγγελική Καλλιάνου στο καλωσόρισμα της εορταστικής βραδιάς

Το καλωσόρισμα, την παρουσίαση και την αποφώνηση της βραδιάς του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου ανέλαβε φέτος ο σκηνοθέτης της θεατρικής ομάδας Y-Grec, Γιάννης Γαβράς.
Στη αρχή της εκδήλωσης η Αγγελική Καλλιάνου (Y-Grec) διάβασε το μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2024 του Νορβηγού συγγραφέα Jon Olav Fosse με τίτλο Η Τέχνη είναι Ειρήνη, απόσπασμα του οποίου παραθέτουμε:

«Η τέχνη, η καλή τέχνη, καταφέρνει με τον υπέροχο τρόπο της να συνδυάζει το εντελώς μοναδικό με το καθολικό. Μας επιτρέπει να κατανοήσουμε το διαφορετικό -το ξένο, θα μπορούσαμε να πούμε- ως καθολικό. Με αυτόν τον τρόπο, η τέχνη σπάει τα όρια μεταξύ γλωσσών, γεωγραφικών περιοχών, χωρών. Συγκεντρώνει όχι μόνο τις ατομικές ιδιότητες του καθενός, αλλά και με μια άλλη έννοια, τα ατομικά χαρακτηριστικά κάθε ομάδας ανθρώπων, για παράδειγμα κάθε έθνους»

Γιάννης Γαβράς, Αγγελική Καλλιάνου (Υ-Grec)

Τα Ραδίκια Ανάποδα, μια κωμωδία «επικηδείων» μονολόγων

Τα Ραδίκια Ανάποδα, μια κωμωδία «επικηδείων» μονολόγων, έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα την Τρίτη (και) 13 Μαρτίου 2012 σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη με τον ίδιο το Γιώργο Γαλίτη σ’ έναν υποκριτικό μαραθώνιο δεκατριών ρόλων (από ηγούμενο μέχρι λυράρη και στρατηγό) σε ισάριθμους κωμικούς επικήδειους.

Ύστερα από κλήρωση που έγινε μεταξύ των θεατρικών ομάδων μοιράστηκαν συνολικά 14 αποσπάσματα τα οποία ερμήνευσαν οι ηθοποιοί των 7 θεατρικών ομάδων σε ένα κοινό σκηνικό το οποίο επιμελήθηκε ο Κυπριανός Μουτεβελής (ΑλΜΑ) και η Μαρία Καραχάλιου (ΛΕΒ)

Στο περιθώριο των παραστάσεων το Newsville.be συζήτησε με εκπροσώπους των θεατρικών ομάδων οι οποίοι πρωταγωνίστησαν επί σκηνής.

Δηλώσεις πρωταγωνιστών της μεγάλης θεατρικής βραδιάς

Η φετινή εκπροσώπηση της θεατρικής ομάδας ΘΕΣΠΙΣ έγινε υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Αριστείδη Λαυρέντζου. Έπαιξαν στο απόσπασμα Αρτέμης ο Χάρης Ξενογιάννης και στο απόσπασμα του Δημοσίου Υπαλλήλου η Άρτεμις Μενούνου και ο Χάρης Ξενογιάννης.

Χάρης Ξενογιάννης (ΘΕΣΠΙΣ)

Χάρης Ξενογιάννης (ΘΕΣΠΙΣ): «Ενώσαμε το μεράκι μας και την αστείρευτη αγάπη μας για το θέατρο»

«Για άλλη μια χρονιά οι ομογενειακές θεατρικές ομάδες ενώσαμε το μεράκι μας και την αστείρευτη αγάπη μας για το θέατρο με σκοπό να τιμήσουμε αυτή την σπουδαία ημέρα. Ευλογία και μεγάλη τύχη να είναι κάποιος μέλος (έστω και για 3 ημέρες μονάχα) αυτής της ακούραστης και γεμάτης ταλέντα «κυψέλης» ανθρώπων. Πόσο γέμισαν τα «μέσα μας» από αυτή την επαφή αυτές τις μέρες. Συναισθήματα που πιστεύω μονάχα το θέατρο και δη μάλιστα οι άνθρωποι του μπορεί να προσφέρει. Επίσης η σπουδαία αυτή γιορτή θαρρώ ότι αποτελεί και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ανταποδώσουμε (και μάλιστα όλοι μαζί) την αγάπη και την υποστήριξη που μας προσφέρει απλόχερα η ομογενειακή κοινότητα τόσες δεκαετίες. Ελπίζω το κοινό μας να το απόλαυσε.

Είχα την τύχη και την τιμή να συμμετέχω εκπροσωπώντας μια από τις ιστορικές θεατρικές ομάδες των Βρυξελλών τον ΘΕΣΠΙ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Αριστείδη Λαυρέντζο που με εμπιστεύτηκε με την ανάθεση ενός από τους ρόλους του έργου. Επίσης και όλη την ομάδα για την υποστήριξη και την καρτερία κατά την διάρκεια των προβών για την Π.Η.Θ. μιας και η πρόβα μου πάντα επροηγείτο της γενικής του έργου που θα ανεβάσουμε τον ερχόμενο Μάιο.

Άρτεμις Μενούνου, Χάρης Ξενογιάννης (ΘΕΣΠΙΣ)

Έχοντας διανύσει ούτε λίγα ούτε πολλά 11 χρόνια από την τελευταία φορά που ανέβηκα στο σανίδι, οφείλω να ομολογήσω ότι πριν την πρόβα τζενεράλε, είχα αρκετό τρακ, το οποίο όμως ως δια μαγείας ξέμεινε κάπου εκεί έξω στα σκαλοπάτια της εισόδου του θεάτρου. Θέλεις η ατμόσφαιρα του θεάτρου που ήταν οικεία; θέλεις η όσμωση με τους συναδέλφους ηθοποιούς η θετικότητα και η εμψύχωση που μου πρόσφεραν απλόχερα; Στο τρίτο κουδούνι (καμπάνες στην προκείμενη περίπτωση) όλα έγιναν τόσο απλά. Ίσως αυτή η διαχρονική σχέση του ανθρώπου με το θέατρο αυτή αιώνια σχέση -όπως είχε πει κάποτε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης- να πήρε τον έλεγχο και να με οδήγησε για να ανταπεξέλθω στην απόδοση του ρόλου. Μέσα σε αυτές τις 3 μέρες γέμισα με αποθέματα θετικότητας και επαφή με όλες τις ομάδες σαν δροσερό νερό ξεδίψασαν αυτή την θεατρική «ξηρασία» -για μένα- των 11 τελευταίων χρόνων. Δεν ξέρω εάν έλλειψα εγώ από το θέατρο αυτά τα χρόνια αλλά μπορώ να πω με σιγουριά ότι το θέατρο και ειδικά οι άνθρωποι του, μου έλλειψαν πολύ. Αλλά αυτό πλέον αλλάζει…»

Τέλος θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους που ξεκίνησαν το ομογενειακό θέατρο πριν από 40 και πλέον χρόνια. Όλοι εμείς, ηθοποιοί και κοινό τους οφείλουμε τεράστια ευγνωμοσύνη. Φύτεψαν ένα δέντρο πριν τόσο χρόνια με αγάπη, μεράκι και αφοσίωση. Το δέντρο αυτό μεγάλωσε και καρποφόρησε και όλοι εμείς οφείλουμε να το φροντίσουμε και να διατηρήσουμε υγειές και όμορφο όπως είναι τώρα.

Νίκος Νυχάς  (Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι): «Εβαλα τη δική μου πινελιά στο κείμενο του Γαλίτη το οποίο είναι ευφυέστατο»

Ο Νίκος Νυχάς κατάφερα και έκλεψε, με μία διπλή ερμηνεία, τα πιο δυνατό χειροκρότημα και στις δύο μέρες των παραστάσεων. Ο πολυτάλαντος Νίκος Νυχάς εκπροσώπησε επάξια την ομάδα του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου, υπογράφοντας και την σκηνοθετική επιμέλεια. Ας δούμε τι δήλωσε στο Newsville.be:

Νίκος Νυχάς (ΕΘΕ)

«Δε θα μπορούσε μια ημέρα σαν τη Παγκόσμια ημέρα θεάτρου να μην τιμηθεί σε μια πόλη όπου υπάρχει τόσος κόσμος που αφιερώνει ώρες από τη ζωή του στο θέατρο, συμμετέχοντας σε ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις με διάφορους τρόπους. Παρ” όλα αυτά, αυτό που μένει από την όλη ιστορία θεωρώ πως δεν είναι μόνο ο εορτασμός αυτός καθαυτός αλλά κυρίως η κοινή προσπάθεια από όλους, η σύμπραξη δηλαδή για μια ενιαία παράσταση που φέτος για πρώτη φορά βασίστηκε σε ένα ενιαίο έργο: την κωμωδία του Γιώργου Γαλίτη «Τα Ραδίκια Ανάποδα». Διαφορές ανάμεσα στις ομάδες υπάρχουν, όπως και σε όλους τους τομείς (ως Έλληνες έχουμε αδιαμφισβήτητα αρκετά έντονο χαρακτήρα), καταφέραμε όμως, για άλλη μια χρονιά, να βγάλουμε ένα αποτέλεσμα και να το παρουσιάσουμε με επιτυχία στο θεατρόφιλο κοινό των Βρυξελλών. Καλά να είμαστε, να το καταφέρουμε όλοι μαζί και του χρόνου.

Εμπνευστής του εορτασμού αυτού που ξεκίνησε το 2018, το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι, που γιορτάζει μάλιστα φέτος και τα 40 χρόνια από την ίδρυσή του, πήρε μέρος στην εκδήλωση με τη δική μου συμμετοχή. Ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα τη συμμετοχή αυτή, ειδικά στο κομμάτι του ράπερ, μιας και έπρεπε να ασχοληθώ με κάτι που έκανα επαγγελματικά πριν από αρκετά χρόνια. Ο Τάσος Νυχάς, μου έδωσε το ελεύθερο να το παρουσιάσω όπως ήθελα εγώ, οπότε έβαλα και τη δική μου πινελιά στο κείμενο του Γαλίτη το οποίο είναι ευφυέστατο. Επιπλέον παρουσίασα και έναν εμβληματικό χαρακτήρα, έναν Κρητικό, που χάρη στο κείμενο και το τραγούδι του προσέφερε πολύ γέλιο στους θεατές. Θα ήθελα να ευχαριστήσω σε αυτό το σημείο τον ταλαντούχο μουσικό Νίκο Τσουβαλά, που μας δάνεισε την κρητική λύρα (ο οποίος κυκλοφόρησε μόλις τη νέα του δισκογραφική δουλειά «Ουρανός » – να τη τσεκάρετε οπωσδήποτε ρισπεκτ!) και την κα Καλίτσα Πανταζή από το Χορευτικό Συγκρότημα ΚΑΛΙΤΣΑ, που μας δάνεισε τα στιβάνια και το σαρίκι τα οποία βοήθησαν να υποδυθώ καλύτερα τον ρόλο.

Νίκος Νυχάς (ΕΘΕ)

Με αυτή την ευκαιρία να σας πω ότι το Σάββατο 6/4 και τη Κυριακή 7/4, στα πλαίσια του εορτασμού των 40 χρόνων του θιάσου, ανεβάζουμε σε μία παράσταση δύο έργα που έχουμε παίξει στο παρελθόν και έχουν μάλιστα βραβευτεί σε πανελλήνια φεστιβάλ ερασιτεχνικού θεάτρου στην Ελλάδα. Την κωμωδία του Γιώργου Καπουτζίδη «Όποιος θέλει να χωρίσει να σηκώσει το χέρι του» σε σκηνοθεσία του Γιάννη Αμπαζή και το έργο της Χρύσας Σπηλιώτη «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική» σε σκηνοθεσία Τάσου Νυχά. Ελπίζουμε να έρθετε να τα δείτε κι αν τα έχετε δει ήδη, αξίζει να τα ξαναδείτε.»

Γιώργος Μαγκλής (Ομογενειακή Θεατρική Σκηνή): «Μια άσκηση ακροβασίας δίχως δίχτυ, μία ενδιαφέρουσα και πλούσια εμπειρία»

Την Ομογενειακή Θεατρική Σκηνή εκπροσώπησαν φέτος ο Δημήτρης Αργρυρόπουλος, υπεύθυνος και για την επιμέλεια της σκηνοθεσίας, στο ρόλο του Χάρου, και ο Γιώργος Μαγκλής στον ρόλο του Μένιου. Στη συζήτηση μας με τον Γιώργο Μαγκλή, ο ερασιτέχνης ηθοποιός δήλωσε μεταξύ άλλων:

Γιώργος Μαγκλής (ΟΘΣ)

«O κοινός εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου στις Βρυξέλλες από 8 θεατρικές ομάδες είναι σημαντικό επίτευγμα και αποτέλεσμα πολυετών προσπαθειών μερικών από εμάς για μια κοινή προσπάθεια.

Βρέθηκε η κατάλληλη συγκυρία και ο στόχος επετεύχθη, ξεκινώντας αρχικά δοκιμαστικά με μία ημέρα παραστάσεων. Το θεατρόφιλο κοινό των Βρυξελλών και του Βελγίου αγκάλιασε την προσπάθεια η οποία, από το 2022, έχει γίνει διήμερη. Από τώρα βαδίζουμε ήδη στον σχεδιασμό της 5 η έκδοσης, το 2025.
Αυτός ο θεσμός πρέπει να αποτελέσει σημείο αναφοράς και παράδειγμα για συνεργασίες και σε άλλους τομείς ενδιαφέροντος της “Ελληνικής Κοινότητας”, στην ευρεία της έννοια, στις Βρυξέλλες και στο Βέλγιο. Άλλωστε και τα συνθήματα “Η ισχύς εν τη ενώσει” και το “Να είμαστε στο ΕΜΕΙΣ και όχι στο εγώ”, είναι σημαντικά κατά τη γνώμη μου σε συλλογικές συνεργασίες.
Φέτος επιλογή των ομάδων, για την 4 η έκδοση, ήταν το έργο “Τα ραδίκια ανάποδα” του Γιώργου Γαλίτη. Ένα σπονδυλωτό έργο, μαύρης κωμωδίας, με αυτόνομους επικήδειους που μπορούν να παρουσιαστούν σε μορφή μονολόγου κυρίως και κάποιοι ως πολυπρόσωπη σκηνή. Το έργο δίνει την δυνατότητα σε κάθε ομάδα να προσεγγίσει την σκηνή και να βάλει το αποτύπωμά της, αναλόγως με το DNA της.

Η Ομογενειακή Θεατρική Σκηνή (ΟΘΣ) υπάρχει από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 και συνεργάστηκε με εθνοτοπικούς συλλόγους που εδρεύουν στις Βρυξέλλες, καθώς και με την Ελληνική Κοινότητα Βρυξελλών (2009-2022). Δραστηριοποιείται σε πλήρη εθελοντική βάση με μοναδική κινητήρια της δύναμη το κοινό των Βρυξελλών και του Βελγίου όπου και έχει περιοδεύσει. Η ομάδα αξιοποιεί δημιουργικούς, ταλαντούχους συμπατριώτες μας που αγαπούν τα γράμματα και τη θεατρική τέχνη. Συνάμα παρέχει την πρώτη ευκαιρία θεατρικής εμπειρίας σε πρωτάρηδες ηθοποιούς και το εναρκτήριο λάκτισμα σε αρχάριους σκηνοθέτες και παραγωγούς για να ανοίξουν τα φτερά τους, συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία ταλέντων που εξελίσσονται και συνεργάζονται με τις άλλες θεατρικές ομάδες και όχι μόνο.
Επίσης λειτουργεί εν είδει σχολείου εκμάθησης, βελτίωσης και αξιοποίησης της Ελληνικής γλώσσας για τους συμπατριώτες μας δεύτερης ή τρίτης γενιάς αλλά και για φιλέλληνες.

Δημήτρης Αργυρόπουλος (ΟΘΣ)

Από τη δεκαετία του 1990 και μετά, μόνιμος σκηνοθέτης της ΟΘΣ είναι ο Δημήτρης Αργυρόπουλος, απόφοιτος της Σχολής Σταυράκου, ιδρυτικό στέλεχος του Ελληνικού Θεάτρου Βελγίου (1992) και επί δωδεκαετία Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Βρυξελλών. Έχουν σκηνοθετήσει επίσης οι Τάσος Νυχάς και Γιάννης Γαβράς. Το ρεπερτόριο της ΟΘΣ πέρα από τα ιστορικά δράματα (Γκόλφω και Όραμα του λυτρωμού) αποτελείται κυρίως από κωμωδίες, είδος απαιτητικό που επιτρέπει την “ανώδυνη” μεταφορά σημαντικών μηνυμάτων.
Η Ο.Θ.Σ. συμμετέχει από την πρώτη χρονιά συνεορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου. Παρουσίασε, αποσπασματικά, τις παραστάσεις: Οι Συμπέθεροι από τα Τίρανα, των Ρέππα – Παπαθανασίου το 2018, και Μαντάμ Σουσού, του Δ. Ψαθά το 2019. Το 2023 παρουσίασε μερικά διασκευασμένα στιγμιότυπα της Σαμίας, του Μενάνδρου. Φέτος, μαζί με τις άλλες 7 θεατρικές ομάδες, η ΟΘΣ παρουσιάζει δύο σκηνές, από το έργο “Τα ραδίκια ανάποδα” του Γιώργου Γαλίτη, που επιλέχθηκαν κατόπιν κλήρωσης και οι οποίες είναι οι σκηνές του Χάρου (Δημήτρης Αργυρόπουλος) και του Μένιου (Γιώργος Μαγκλής).

Ασχολούμαι με το θέατρο από το 2009, είχα την τιμή να συνεργαστώ ως τώρα με 4 θεατρικές ομάδες και 6 σκηνοθέτες όπου ανεβάσαμε πάνω από 15 έργα σε τουλάχιστον 50 παραστάσεις. Φέτος, συμμετείχα, με πολύ χαρά και διάθεση, για τέταρτη συνεχή φορά στην 4η Παγκόσμια Ημέρας Θεάτρου των Βρυξελλών. Ο Μένιος που αποχαιρετά για στερνή φορά τον φίλο του, ένα φίνο παιδί, καλό άνθρωπο και υπέροχο οικογενειάρχη, που έχει ένα κουσούρι. Στον επικήδειο ο Μένιος εξιστορεί την ζωή του φίλου του με μια έκπληξη προς τους κληρονόμους του ως επίλογο. Η πρόκληση στο συγκεκριμένο μονόλογο έγκειται στην χωρίς υπερβολή σωστή απόδοση της εναλλαγής των συναισθημάτων και την ταυτόχρονη επικοινωνία με το κοινό, το οποίο είναι διαφορετικό σε κάθε παράσταση. Εν συντομία, είναι μια άσκηση ακροβασίας δίχως δίχτυ, μία ενδιαφέρουσα και πλούσια εμπειρία.»

Μαίρη Πανούση  (Nota Théâtrale): «Μία ευκαιρία ανάδειξης της μεταμορφωτικής δύναμης του θεάτρου στην κοινωνία»

Η θεατρική ομάδα της Nota Théâtrale, πιστή και φέτος στο μεγάλο, εορταστικό, θεατρικό ραντεβού, εκπροσωπήθηκε επάξια από την Μαίρη Πανούση και την Ηλέκτρα Τσελέπη στου ρόλους της Τζένη Χατζηρουμπάνογλου και του Χειρουργού αντίστοιχα. Την θεατρική επιμέλεια είχε για ακόμα μία χρονιά η Βούλα Καγιάσα. Ας δούμε τι δήλωσε η Μαίρη Πανούση στο Newsville.be μετά το πέσιμο της αυλαίας:

Μαίρη Πανούση (ΝOTA THEATRALE)

«Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου στις Βρυξέλλες αποτελεί ζωντανή προβολή τόσο της μοναδικότητας που καθορίζει το κάθε άτομο, άρα και τον καλλιτέχνη, όσο και αντανάκλαση της πολυδιάστατης φύσης του, αλλά κυρίως ανάδειξη της ομοιότητας και των κοινών που μας ενώνουν. Οι Βρυξέλλες, στέγη για τις διαφορετικότητες από κάθε γωνιά της γης, με το πλούσιο πολιτιστικό φόντο τους, γεφυρώνουν και τις τρεις αυτές συνισταμένες. Προσφέρουν δε το τέλειο σκηνικό ώστε, μέσω της Τέχνης, του Θεάτρου στη συγκεκριμένη περίπτωση, να γεφυρώνεται παράλληλα το απτό και το υπερβατικό, το ατομικό και το παγκόσμιο, υπερβαίνοντας τα πολιτιστικά και γεωγραφικά σύνορα και γιορτάζοντας τις διαφορές που μας ενώνουν. Έτσι και φέτος η πόλη μετατράπηκε σε έναν παλλόμενο κόμβο θεατρικής ανταλλαγής, με τη συμμετοχή και των οκτώ ελληνικών ομογενειακών ομάδων.

Η συμμετοχή της NOTA THEATRALE αποτελεί απόδειξη της αφοσίωσης της ομάδας μας τόσο ως προς τη συμμετοχή και την ενίσχυση των ελληνικών συλλογικών προσπαθειών αλλά και ως προς τη συμβολή στον ευρύτερο διάλογο για την εξέλιξη της θεατρικής τέχνης. Η συμμετοχή της ομάδας μας υπογραμμίζει επίσης τον ρόλο της ως πρεσβευτής πολιτιστικής εξερεύνησης και καλλιτεχνικής τόλμης.

Ηλέκτρα Τσελέπη (ΝOTA THEATRALE)

Την προσωπική μου παρουσία στη σκηνή την αντιμετώπισα καταρχάς ως τιμή που μου έγινε από τη σκηνοθέτη της ομάδας μας, Βούλα Καγιάσα, αλλά και ως ευθύνη απέναντι στον εαυτόν μου και τους θεατές. Ταυτόχρονα απετέλεσε μια ευκαιρία να μοιραστώ την αγάπη μου για το θέατρο με το τόσο οικείο κοινό των Βρυξελλών, αλλά και με άλλους ερασιτέχνες φίλους ηθοποιούς, αντιμετωπίζοντας τη συμμετοχή αυτή με τον κατά το δυνατόν επαγγελματικότερο τρόπο. Για εμένα προσωπικά η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου δεν είναι μια ευκαιρία για ανάδειξη ταλέντου, ικανοτήτων και δυνατοτήτων αλλά ευκαιρία ανάδειξης της μεταμορφωτικής δύναμης του θεάτρου στην κοινωνία. Μιας δύναμης που σε βγάζει από τα στεγανά σου, σου προσφέρει χαρά ακόμα και μέσα από διαδικτυακές πρόβες στα 3000 χλμ, και σε ωθεί να πάρεις αεροπλάνο από την άλλη άκρη της Ευρώπης, μόνο και μόνο για να βρεθείς σε αυτή τη γιορτή μέθεξης πάνω στο σανίδι. Κι αυτό είναι…πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύυυυυ εθιστικό!»

Άννα-Μαρία Λυμπεροπούλου (Λύκειο Ελληνίδων Βρυξελλών): «…Και ήρθε εκείνο το χειροκρότημα, εκείνες οι ζεστές αγκαλιές και τα υπέροχα και μοναδικά συναισθήματα…»

Σε σκηνοθεσία Μαρίας Καραχάλιου, η θεατρική ομάδα του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών, παρουσίασε δύο αποσπάσματα από το έργο του Γιώργου Γαλίτη «Τα ραδίκια ανάποδα», αυτό του Μεγακλή με την Άννα Μαρία Λυμπεροπούλου και την Μαρία Καραχάλιου σε μουσική επιλογή του Γιάννη Οικονομίδη, και την Χλόη Μοιρολόη με τις Άννα Μαρία Λυμπεροπούλου, Μαρίνα Κόττη, Έφη Ρούσση, Μαρία Καραχάλιου ενώ στο ακορντεόν ήταν ο Γιώργος Μπαμπάνης και στην επιμέλεια της.. ζαχαροτεχνίας η Ρίτα Ντιναπόγια. Ας δούμε τις δηλώσεις της Άννας-Μαρίας Λυμπεροπούλου για τον φετινό εορτασμό και τη δική της προσωπική εμπειρία επί σκηνής:

Άννα Μαρία Λυμπεροπούλου (ΛΕΒ)

«Εκλεισε ο πρώτος μήνας της Άνοιξης, ο Μάρτιος του 2024, με τον 2ημερο εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου, στις Βρυξέλλες. Εορτασμός που θεσμοθετήθηκε το 1961,τιμωντας την υπέροχη τέχνη του Θεάτρου, γιορτάζεται στις Βρυξέλλες από τις 8…πλέον, ελληνικές θεατρικές ομάδες, παλαιότερες και νεότερες με την αγάπη για το θέατρο.

Η συμμετοχή του ΛΕΒ με μέλη της θεατρικής ομάδας μας, ήταν μια » εκ των ων ουκ άνευ» δυναμική και παραδοσιακή παρουσία, όπως άλλωστε και σε κάθε εκδήλωση που τιμά τον πολιτισμό, την κουλτούρα και τις παραδόσεις της Ελλάδας μας, εκτός συνόρων!

Η τιμή για μένα -όπως τόσες φορές- μεγάλη! Η σιγουριά της αγαπημένης φίλης Μαρίας Καραχάλιου και του Γιάννη Οικονομίδη για το «εγχείρημα» αυτό, έκαμψαν τις όποιες αντιστάσεις μου, για είδος που ποτέ έως τώρα δεν είχα «υπηρετήσει»! Οι ελάχιστες διαδικτυακές πρόβες -και οι δυο εκ του σύνεγγυς- κορύφωσαν την αγωνία, την ένταση και το φόβο, για το τελικό αποτέλεσμα.
Και ήρθε εκείνο το χειροκρότημα, εκείνες οι ζεστές αγκαλιές και τα υπέροχα και μοναδικά συναισθήματα…που τα σβήνουν όλα!

Άννα Μαρία Λυμπεροπούλου, Μαρίνα Κόττη, Μαρία Καραχάλιου (ΛΕΒ)

Η μοναδική συνεργασία επί σκηνής με τη Μαρία Καραχάλιου, τη Μαρίνα Κόττη, τον νεοαφιχθέντα μουσικό Γιώργο Μπαμπάνη, με τη σταθερή σιγουριά στα παρασκήνια, της Γεωργίας Μανδέκη, και στα deck τον Αλέξανδρο Γιάκα, με τον μοναδικό μας δάσκαλο Γιάννη Οικονομίδη φέτος και στην επιλογή των ηχητικών, είναι εμπειρία ζωής!!!!
Ομάδα…για Όσκαρ!

Στις » αποσκευές» μου δεν μπήκαν ρούχα, μπήκαν όλα τα υπέροχα και αξέχαστα συναισθήματα που σου δίνει το θέατρο. Οι συνεργασίες με τις ομάδες. Το ίδιο το ταξίδι της υπέροχης αυτής τέχνης.
Κι εγώ….τα «πάτησα» καλά μέσα στις αποσκευές μου, πετώντας πίσω στην Αθήνα.
Και θα τα κουβαλάω μέσα μου, πάντα!!!
Ένα μεγάλο, πολύ μεγάλο ευχαριστώ… ζωής.»

Γιώργος Μπιρπουτσούκης (AλΜΑ): «…Eκπαιδευτικός και δημιουργικός χρόνος προετοιμασίας, με αλληλοσεβασμό, ομαδικότητα, αλληλοεκτίμηση και αγάπη για το θέατρο»

Με τις πολύτιμες οδηγίες των σκηνοθετών της ομάδας, της Χρύσας Μπαλτζάκη και του Κυπριανού Μουτεβελή, η θεατρική ομάδα AλΜΑ παρουσίασε με επιτυχία το απόσπασμα Μάγειρας με την Σοφία Χρηστάκη (την πρώτη μέρα των παραστάσεων) και την Μαρίνα Κουκουλανάκη (την δεύτερη μέρα των παραστάσεων) τον Αλέξη Μεγάλο και την Βίκυ Καρκάνη στην κιθάρα καθώς και το απόσπασμα Γιώργης με τον Γιώργο Μπιρπουτσούκη. Στον πρώτο του ρόλο επί σκηνής ο Γιώργος Μπιρπουτσούκης ήταν ομολογουμένως από αυτούς που διακρίθηκαν στη μεγάλη θεατρική γιορτή στο Krainem. Ας δούμε τι δήλωσε στο Newsville.be:

Γιώργος Μπιρπουτσούκης (ΑλΜΑ)

«Οπως και τις προηγούμενες χρονιές, έτσι και φέτος, οι ελληνικές ερασιτεχνικές ομάδες θεάτρου των Βρυξελλών ήρθαμε κοντά για μία παράσταση προκειμένου να γιορτάσουμε την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου στις 27 και 28 Μαρτίου. Η συνταγή για έναν κατάλληλο εορτασμό; Τα ευφυέστατα κείμενα του έργου του Γιώργου Γαλίτη ΤΑ ΡΑΔΙΚΙΑ ΑΝΑΠΟΔΑ, οι καινοτόμες ιδέες των σκηνοθετών των ομάδων, η επίμονη προετοιμασία των ερασιτεχνών ηθοποιών και φυσικά το σύνολο των φίλων του θεάτρου, που θέλησε και φέτος να μας στηρίξει! Αποφασίσαμε λοιπόν φέτος να το… ρίξουμε έξω (!), με μία παράσταση όπου κάτι το αναπόφευκτο για όλους, όπως είναι ο θάνατος, συναντάει την κωμωδία… τι άλλο θα μπορούσε να βγει από αυτό πέρα από έναν θρίαμβο του σουρεάλ; Η θεατρική ομάδα ΑλΜΑ, της οποίας είμαι μέλος, συμμετείχε και φέτος στη γιορτή του θεάτρου, αυτή τη φορά με δυο επικήδειους… από εκείνους του επικήδειους που είναι απίθανο να βιώσει κάποιος στην πραγματική ζωή!

Ο πρώτος… ένας συνδυασμός πεζού λόγου (Σοφία Χρηστάκη, Μαρίνα Κουκουλανάκη), τραγουδιού (Αλέξης Μεγάλος), αλλά και μουσικής συνοδείας (Βίκυ Καρκάνη)! Από έναν μάγειρα προς έναν άλλο, σε έναν λόγο όπου τα φιλικά και συναδελφικά λόγια γρήγορα δίνουν τη θέση τους σε μία μυστηριώδη ιστορία που ξετυλίγεται και εκπλήσσει!

Σοφία Χρηστάκη και Αλέξης Μεγάλος (ΑλΜΑ)

Ο δεύτερος… ο Γιώργης! Βλάχος στην καταγωγή, αναλαμβάνει να πει τον επικήδειο λόγο για τον χαμένο φίλο του τον Κίτσο, μετά από παρότρυνση του δασκάλου του χωριού. Αρκετά γρήγορα γίνεται αντιληπτό ότι τα επίπεδα εμβάθυνσης σε διάφορες μορφές τέχνης είναι υψηλότερα του συνήθους!
Η προετοιμασία για τους δύο επικήδειους ξεκίνησε είδη από τα τέλη του περασμένου Δεκέμβρη, οπότε και μοιράστηκαν οι ρόλοι. Οι πρόβες τακτικές και αδιάκοπες μέχρι την ημέρα της πρεμιέρας στα τέλη του Μάρτη, υπό την διαρκή καθοδήγηση και επίβλεψη των σκηνοθετών της ομάδας, της Χρύσας Μπαλτζάκη και του Κυπριανού Μουτεβελή. Θα μπορούσα να περιγράψω την διαδικασία της προετοιμασίας στην ΑλΜΑ ως τον πιο, χρονικά συμπυκνωμένο, εκπαιδευτικό και δημιουργικό χρόνο της ζωής μου ως τώρα. Και το κυριότερο από όλα, μέσα σε ένα κλίμα αρμονίας διαφόρων στοιχείων, όπως αλληλοσεβασμού, ομαδικότητας, αλληλεγγύης, αλληλοεκτίμησης και φυσικά, αγάπης για το θέατρο… στοιχεία τα οποία δεν μπορούν να απουσιάζουν προκειμένου να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Συμμετείχα φέτος κι εγώ στη γιορτή του θεάτρου με την ομάδα ΑλΜΑ, στην πρώτη μου εμφάνιση σε θεατρική σκηνή, όπου με την Χρύσα και τον Κυπριανό, δώσαμε ζωή στο χαρακτήρα του Γιώργη, όπως φανταστήκαμε ότι θα ήταν! Η εμπειρία πάνω στη σκηνή είναι απλά μαγική, με το κοινό να δέχεται από την πρώτη στιγμή να ακολουθήσει και να συνοδεύσει το Γιώργη σε αυτό το σουρεαλιστικό μονοπάτι. Το άγχος λίγο πριν βγω κορυφωνόταν, αλλά ήταν αυτή η σύνδεση με τον κόσμο που ερχόταν και το έπαιρνε μακριά, σαν το ορμητικό νερό από ένα φράγμα που μόλις έσπασε. Καθώς τα λεπτά κυλούσαν η σύνδεση αυτή δυνάμωνε και καταλήγαμε στο τέλος να γινόμαστε όλοι οι παρόντες στο θέατρο, ένα! Όπως θα έλεγε και ο Γιώργης « ιυχαριστούμε πουλύ όλους για την στήριξ” κι την ιμπιστουσύν” που μας δείξατι»!»

Ελένη Καξερή (Ελληνικό Θέατρο Βελγίου): «Το άρτιο αποτέλεσμα αποτελεί κίνητρο ώστε το κοινό να παρακολουθήσει τις προσεχείς εκδηλώσεις των θεατρικών ομάδων»

Yπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του Γιάννη Γαβρά, η θεατρική ομάδα του Ελληνικού Θεάτρου Βελγίου παρουσίασε δύο αποσπασματα από τους σατυρικούς μονολόγους του Γ. Γαλίτη, Τα ραδίκια ανάποδα. Η Ελένη Καξερή και ο Δημήτρης Στασινόπουλος ερμήνευσαν με επιτυχία τους μονολόγους «Κυβερνητικός εκπρόσωπος» και «Στρατηγός» αντίστοιχα. Στη συζήτηση που είχαμε με την Ελένη Καξερή, η πρόεδρος της θεατρικής ομάδας του ΕΘΒ μας δήλωσε τα εξής:

Ελένη Καξερή (ΕΘΒ)

Για άλλη μία χρονιά γιορτάστηκε με επιτυχία η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου (ΠΗΘ) από τις ομάδες των Βρυξελλών. Όλοι οι συμμετέχοντες έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για να τιμήσουν αυτή την εκδήλωση. Στόχος όλων ήταν να προετοιμαστούν και να παρουσιάσουν όσο το δυνατόν καλύτερα τους σατυρικούς μονολόγους του Γ. ΓΑΛΙΤΗ , που επιλέχθηκαν από τις ομάδες για την ημέρα, ώστε το κοινό να περάσει 2 ώρες ευχάριστα. Επίσης το άρτιο αποτέλεσμα της ΠΗΘ να αποτελέσει επιπλέον κίνητρο ώστε το κοινό να παρακολουθήσει τις προσεχείς εκδηλώσεις των ομάδων.

Το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου (ΕΘΒ) συμμετείχε και φέτος με επιτυχία στον εορτασμό της ΠΗΘ, όπως και στις προηγούμενες εκδηλώσεις. Παρουσίασε τους μονολόγους «κυβερνητικός εκπρόσωπος» και «στρατηγός» υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του Γιάννη Γαβρά τον οποίο ευχαριστώ θερμά. Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τον Δημήτρη Στασινόπουλο που αποδέχθηκε την πρόταση μου να συμμετάσχει στον εορτασμό της ΠΗΘ με τη δική μας ομάδα. Νομίζω πως το αποτέλεσμα ήταν θετικό.

Δημήτρης Στασινόπουλος (ΕΘΒ)

Εγώ συμμετείχα για πρώτη φορά στην εκδήλωση και ως ηθοποιός. Την προηγούμενη χρονιά συμμετείχα μόνο στην προετοιμασία. Η εμπειρία ήταν πολύ όμορφη. Ειδικά τις ώρες που περάσαμε όλοι μαζί στα παρασκήνια πριν την παράσταση που είχα την ευκαιρία να μιλήσω, να γνωριστώ με τους συμμετέχοντες από τις άλλες ομάδες. Αυτές οι ώρες ήταν το καλύτερο δώρο για μένα. Θα κάνω ό,τι μπορώ προκειμένου η εκδήλωση του 2025 να προετοιμαστεί με τον καλύτερο τρόπο και να είναι το ίδιο ευχάριστη εμπειρία για όποιον συμμετέχει.

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Πρωταγωνιστής το Θέατρο για δύο μέρες στις Βρυξέλλες! appeared first on .