Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται η Γκάνα, όπου η ηλεκτρονική θεώρηση εισόδου κοστίζει 227,48 ευρώ. Ακολουθεί το Βασίλειο του Μπουτάν, το οποίο, εκτός από το τέλος έκδοσης visa ύψους 35 ευρώ, επιβάλλει και το γνωστό Τέλος Βιώσιμης Ανάπτυξης, ύψους 87 ευρώ ανά διανυκτέρευση, ποσό που χρηματοδοτεί δράσεις στους τομείς της υγείας, της εκπαίδευσης και της κοινωνικής πρόνοιας.

Ιδιαίτερα υψηλές παραμένουν και οι χρεώσεις της Νιγηρίας, όπου η τουριστική visa κοστίζει από 175 έως 297 ευρώ, ανάλογα με τον τύπο της θεώρησης και την ταχύτητα επεξεργασίας της αίτησης. Ακολουθούν το Καμερούν με τέλος 157 ευρώ και η Αλγερία, όπου η έκδοση visa κυμαίνεται μεταξύ 75 και 110 ευρώ, ανάλογα με τη διάρκειά της.

Στην πρώτη δεκάδα συναντώνται επίσης η Σαουδική Αραβία με κόστος 92,07 ευρώ, η Ναμίμπια (85,96 ευρώ), η Γκαμπόν (85 ευρώ) και η Ιαπωνία, η οποία προκάλεσε αίσθηση το 2026 αυξάνοντας για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες τα τέλη θεώρησης. Η νέα χρέωση ανέρχεται πλέον σε περίπου 81 ευρώ, σχεδόν πέντε φορές υψηλότερη από πριν. Τη δεκάδα συμπληρώνει η Ακτή Ελεφαντοστού, με τέλος εισόδου 73 ευρώ.

Σύμφωνα με την έρευνα, οι μισές περίπου από τις χώρες που περιλαμβάνονται στη λίστα είναι αφρικανικά κράτη, κάτι που αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό στην εφαρμογή αμοιβαίων πολιτικών θεωρήσεων, καθώς οι πολίτες των χωρών αυτών αντιμετωπίζουν επίσης αυξημένες απαιτήσεις κατά την είσοδό τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στον αντίποδα, υπάρχουν χώρες που διατηρούν ιδιαίτερα χαμηλά τέλη εισόδου για τους Ευρωπαίους ταξιδιώτες. Ο Καναδάς βρίσκεται στην πρώτη θέση με κόστος μόλις 4,31 ευρώ, ενώ ακολουθούν η Νέα Ζηλανδία (8,61 ευρώ) και η Ινδία, όπου η ηλεκτρονική visa κυμαίνεται μεταξύ 8,75 και 21,88 ευρώ, ανάλογα με τη διάρκειά της.

Η μελέτη αναφέρεται και σε μια εναλλακτική που επιλέγουν ορισμένοι συχνοί ταξιδιώτες: την απόκτηση δεύτερης υπηκοότητας μέσω επένδυσης. Χώρες όπως η Ιορδανία και το Σεντ Κιτς και Νέβις προσφέρουν αντίστοιχα προγράμματα, όμως το απαιτούμενο επενδυτικό κεφάλαιο ανέρχεται σε 1,29 εκατομμύρια ευρώ και περίπου 231.000 ευρώ αντίστοιχα, ποσά που προφανώς απευθύνονται σε περιορισμένο αριθμό ενδιαφερομένων.

Την ίδια στιγμή, η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρά σε σημαντικές αλλαγές στον τρόπο εισόδου πολιτών τρίτων χωρών. Το νέο Σύστημα Εισόδου/Εξόδου (Entry/Exit System – EES) έχει ήδη τεθεί σταδιακά σε εφαρμογή, καταγράφοντας βιομετρικά στοιχεία των ταξιδιωτών που εισέρχονται στον χώρο Σένγκεν και προκαλώντας κατά την αρχική του λειτουργία καθυστερήσεις σε αρκετά συνοριακά σημεία.

Παράλληλα, προετοιμάζεται και η εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Συστήματος Πληροφοριών και Άδειας Ταξιδιού (ETIAS), το οποίο θα αφορά πολίτες χωρών που σήμερα δεν χρειάζονται visa για να επισκεφθούν την ΕΕ, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Αλβανία και η Βόρεια Μακεδονία. Η άδεια θα κοστίζει 20 ευρώ, θα έχει ισχύ τριών ετών ή έως τη λήξη του διαβατηρίου και αναμένεται να τεθεί σε εφαρμογή μέσα ή μετά το τέταρτο τρίμηνο του 2026.

Παρά τις νέες διαδικασίες, οι ευρωπαϊκές χώρες εξακολουθούν να διαθέτουν μερικά από τα ισχυρότερα διαβατήρια στον κόσμο, σύμφωνα με τον διεθνή δείκτη Henley Passport Index, γεγονός που εξακολουθεί να προσφέρει στους πολίτες της ΕΕ σημαντική ταξιδιωτική ελευθερία σε παγκόσμιο επίπεδο.

Les visas touristiques les plus chers… et les plus abordables pour les citoyens européens

Une étude récente met en lumière les écarts considérables entre les frais d’entrée appliqués dans le monde, tandis que l’Union européenne prépare également de nouvelles règles pour les voyageurs internationaux.

Voyager hors d’Europe n’implique pas uniquement le prix du billet d’avion ou de l’hébergement. Dans de nombreux pays, le coût du visa touristique représente également une dépense importante. Une analyse publiée par Euronews compare les tarifs appliqués aux citoyens de l’Union européenne dans plus de quarante destinations et révèle que les pays africains figurent majoritairement parmi les plus onéreux.

La Ghana arrive en tête avec un visa électronique facturé 227,48 €. Le Bhoutan adopte une approche particulière : en plus d’un visa à 35 €, chaque visiteur doit s’acquitter d’une Contribution au développement durable de 87 € par nuit, destinée à financer les services publics et la protection du patrimoine du pays.

Le Nigeria fait également partie des destinations les plus coûteuses, avec des frais variant de 175 à 297 € selon la formule choisie et le délai de traitement. Viennent ensuite le Cameroun (157 €) et l”Algérie, où les montants oscillent entre 75 et 110 € selon la durée du séjour.

Le classement comprend également l”Arabie saoudite, la Namibie, le Gabon, la Côte d’Ivoire et le Japon, qui a surpris en 2026 en multipliant par cinq le prix de son visa touristique. Cette augmentation constitue la première révision importante de ses tarifs depuis plusieurs décennies.

Selon les auteurs de l’étude, cette prédominance des pays africains s’explique souvent par le principe de réciprocité, de nombreux États appliquant des conditions similaires à celles imposées à leurs propres ressortissants lorsqu’ils souhaitent entrer sur le territoire européen.

À l’inverse, certains pays proposent des formalités particulièrement accessibles. Le Canada offre l’autorisation la moins chère avec un coût d’environ 4,31 €, devant la Nouvelle-Zélande (8,61 €) et l”Inde, dont le visa électronique reste compris entre 8,75 € et 21,88 € selon la durée de validité.

L’étude évoque également les programmes de citoyenneté par investissement, proposés notamment par la Jordanie et Saint-Christophe-et-Niévès. Même si ces dispositifs permettent ensuite de voyager plus facilement, ils nécessitent des investissements très élevés, pouvant atteindre 1,29 million d’euros en Jordanie.

Parallèlement, l’Union européenne modernise son propre contrôle aux frontières. Le nouveau système Entry/Exit (EES) est progressivement déployé afin d’enregistrer les données biométriques des voyageurs provenant de pays tiers, une évolution qui a déjà entraîné plusieurs ralentissements lors de sa phase de lancement.

Une autre réforme se prépare avec ETIAS, la future autorisation électronique de voyage destinée aux ressortissants de pays exemptés de visa, comme le Royaume-Uni, les États-Unis, le Canada, l”Australie, l”Albanie ou encore la Macédoine du Nord. Son coût sera fixé à 20 € et sa validité sera de trois ans, ou jusqu’à l’expiration du passeport auquel elle sera liée. Sa mise en œuvre est attendue au cours ou après le quatrième trimestre 2026.

Malgré ces nouvelles procédures, les passeports des États membres de l’Union européenne demeurent parmi les plus puissants au monde, offrant à leurs détenteurs un accès privilégié à un très grand nombre de destinations internationales.

The post Οι ακριβότερες και φθηνότερες τουριστικές βίζες στον κόσμο για τους πολίτες της ΕΕ appeared first on .

Στην Ελλάδα, το 71% συμμερίζεται αυτή την άποψη — ελαφρώς χαμηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, με το 28% να διαφωνεί. Στην Κύπρο, το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται στο 69%, αυξημένο κατά μόλις 1 μονάδα από το φθινόπωρο του 2025 — αύξηση σαφώς μικρότερη από τη μέση ευρωπαϊκή τάση.

Οι πρόσφατες παγκόσμιες εξελίξεις έχουν εντείνει την απαισιοδοξία των Ευρωπαίων για το μέλλον του κόσμου: το 58% δηλώνει απαισιόδοξο, έναντι μόλις 38% που δηλώνει αισιόδοξο, με το ποσοστό των απαισιόδοξων απαντήσεων να αυξάνεται κατά 6 ποσοστιαίες μονάδες από το φθινόπωρο του 2025. Η γενικότερη διάθεση των πολιτών ταλαντεύεται ανάμεσα στην αβεβαιότητα (44%) και την ελπίδα (43%), που είναι τα δύο συναισθήματα τα οποία οι πολίτες επιλέγουν συχνότερα για να περιγράψουν την τρέχουσα συναισθηματική τους κατάσταση.

Στην Ελλάδα, η απαισιοδοξία για το μέλλον του κόσμου βρίσκεται σε παρόμοια επίπεδα με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (57% έναντι 58%), ωστόσο η συναισθηματική κατάσταση των πολιτών είναι σαφώς χειρότερη: τα κυρίαρχα συναισθήματα είναι η αβεβαιότητα (59%), το άγχος (50%) και η απογοήτευση (48%), με την ελπίδα να συγκεντρώνει μόλις 36%. Στην Κύπρο, η απαισιοδοξία είναι επίσης παρόμοια με τον ευρωπαϊκό μέσο (56%), ενώ τα κυρίαρχα συναισθήματα είναι η αβεβαιότητα (56%) και η απογοήτευση (42%), ενώ η ελπίδα (39%) και το άγχος (38%) ακολουθούν με διαφορά μόλις μιας μονάδας μεταξύ τους.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει και στον οποίο οι συμμαχίες αναδιατάσσονται, το 74% των Ευρωπαίων θεωρεί ότι η συμμετοχή της χώρας του στην ΕΕ είναι επωφελής, ποσοστό που ισοδυναμεί με το ιστορικό υψηλό που καταγράφηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 2025. Ως κυριότερο όφελος της συμμετοχής, με αυξητική τάση μάλιστα, θεωρείται η συμβολή της ΕΕ στην προστασία της ειρήνης και την ενίσχυση της ασφάλειας: 40%, +3 μονάδες από την άνοιξη του 2025. Δεύτερη έρχεται η βελτίωση της συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών που συνεπάγεται η συμμετοχή (34%).

Στην Ελλάδα, το ποσοστό όσων θεωρούν επωφελή τη συμμετοχή στην ΕΕ (63%) υπολείπεται του ευρωπαϊκού μέσου όρου, με το 32% να εκφράζει αντίθετη άποψη. Ωστόσο, οι Έλληνες πολίτες συμφωνούν με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ως προς το κυριότερο όφελος: πρώτη έρχεται η προστασία της ειρήνης και η ενίσχυση της ασφάλειας (44%), ακολουθούμενη από τη βελτίωση της συνεργασίας μεταξύ κρατών μελών (30%) και τη συμβολή στην οικονομική ανάπτυξη (30%). Στην Κύπρο, αντίθετα, το ποσοστό όσων θεωρούν επωφελή τη συμμετοχή (77%) υπερβαίνει τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Η προστασία της ειρήνης και η ενίσχυση της ασφάλειας αναδεικνύεται επίσης ως κυριότερο όφελος (49%, +10 μονάδες από την άνοιξη του 2025), ενώ δεύτερες έρχονται οι ευκαιρίες εργασίας (37%) και τρίτη η οικονομική ανάπτυξη (34%).

«Εν μέσω παγκόσμιας αβεβαιότητας, οι Ευρωπαίοι βλέπουν όλο και περισσότερο την Ευρωπαϊκή Ένωση ως φάρο σταθερότητας. Σε έναν ταραγμένο κόσμο, αυτή η εμπιστοσύνη είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της Ευρώπης. Συνοδεύεται όμως από μια σαφή προσδοκία: να ενεργήσουμε αποφασιστικά για να εξασφαλίσουμε ασφάλεια, ευημερία και ευκαιρίες για τους πολίτες μας», δήλωσε η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Roberta Metsola.

Υψηλές προσδοκίες από την ΕΕ να αποκτήσει μεγαλύτερη γεωπολιτική ανεξαρτησία

Για να ενισχύσει τη θέση της στον κόσμο, οι πολίτες θεωρούν ότι η ΕΕ πρέπει να επικεντρωθεί στην άμυνα και την ασφάλεια (39%) και στην ενεργειακή ανεξαρτησία (35%). Το δεύτερο αυτό ποσοστό έχει αυξηθεί κατά 6 μονάδες από το φθινόπωρο του 2025. Στην τρίτη θέση, η ανταγωνιστικότητα και η οικονομία θεωρούνται επίσης τομέας προτεραιότητας για την ενίσχυση του ρόλου της ΕΕ σε παγκόσμιο επίπεδο.

Στην Ελλάδα, οι προτεραιότητες διαφοροποιούνται ως προς τη σειρά κατάταξης: πρώτη έρχεται η ανταγωνιστικότητα, η οικονομία και η βιομηχανία (42%), ακολουθούμενη από την άμυνα και την ασφάλεια (37%) και την ενεργειακή ανεξαρτησία (32%). Αξιοσημείωτη είναι επίσης η ισχυρή ανησυχία τόσο για τη δημογραφία, τη μετανάστευση και τη γήρανση του πληθυσμού (28%), όσο και για την επισιτιστική ασφάλεια και την αγροτική παραγωγή (27%). Στην Κύπρο, η άμυνα και η ασφάλεια αναδεικνύεται σαφώς πρώτη προτεραιότητα (53%) με ποσοστό σημαντικά υψηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ακολουθούμενη από την εκπαίδευση και την έρευνα (41%), την ενεργειακή ανεξαρτησία (30%) και τη δημογραφία, τη μετανάστευση και τη γήρανση του πληθυσμού (24%).

Μέσα σε ένα περιβάλλον πολλαπλών προκλήσεων, οι πολίτες θέλουν να εντείνει η ΕΕ τις προσπάθειές της: το 68% πιστεύει ότι ο ρόλος της ΕΕ στην προστασία των πολιτών από παγκόσμιες κρίσεις και κινδύνους ασφαλείας πρέπει να ενισχυθεί. Η μεγάλη πλειονότητα των Ευρωπαίων επιθυμεί τα κράτη μέλη να είναι πιο ενωμένα στις τρέχουσες διεθνείς συνθήκες και θεωρεί ότι η ΕΕ πρέπει να προωθεί τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου από όλες τις χώρες (90% και στις δύο περιπτώσεις). Επιπλέον, το 73% επιθυμεί να διαθέτει η ΕΕ περισσότερα μέσα για να αντιμετωπίζει τις παγκόσμιες προκλήσεις.

Στην Ελλάδα και την Κύπρο, τα ποσοστά αυτά είναι ακόμη υψηλότερα. Το 81% των συμμετεχόντων στην Ελλάδα θεωρεί ότι ο ρόλος της ΕΕ στην προστασία των πολιτών πρέπει να ενισχυθεί, ενώ το 82% επιθυμεί η ΕΕ να διαθέτει περισσότερα μέσα για την αντιμετώπιση των παγκόσμιων προκλήσεων. Στην Κύπρο, η τάση αυτή είναι ακόμη πιο έντονη: το 92% ζητά ενίσχυση του ρόλου της ΕΕ στην προστασία των πολιτών, ενώ το 87% επιθυμεί περισσότερα μέσα. Όσον αφορά την ενότητα των κρατών μελών και την προώθηση του σεβασμού του διεθνούς δικαίου, στην Ελλάδα, το ποσοστό είναι 92% και για τα δύο ερωτήματα, ενώ στην Κύπρο ανέρχεται στο 94%.

Καλή ποιότητα ζωής, αλλά φόβος για πτώση του βιοτικού επιπέδου

Το εαρινό Ευρωβαρόμετρο του Κοινοβουλίου για το 2026 εξέτασε επίσης πώς αντιλαμβάνονται οι πολίτες την ποιότητα ζωής στην ΕΕ. Γενικά, η εικόνα είναι θετική: το 83% των ερωτηθέντων δηλώνει ικανοποιημένο από την ποιότητα ζωής του, ενώ το 17% δηλώνει ότι δεν είναι ικανοποιημένο. Ωστόσο, το ποσοστό αυτό μειώνεται στο 69% μεταξύ όσων αντιμετωπίζουν κατά καιρούς δυσκολίες στην εξόφληση των λογαριασμών τους και σε μόλις 40% μεταξύ όσων αντιμετωπίζουν συστηματικά τέτοιες δυσκολίες. Κύρια στοιχεία μιας καλής ποιότητας ζωής θεωρούνται η καλή σωματική και ψυχική υγεία (51%) και η καλή οικονομική κατάσταση (49%).

Στην Ελλάδα, η ικανοποίηση από την ποιότητα ζωής (63%) υπολείπεται σημαντικά του ευρωπαϊκού μέσου όρου (83%). Ως κυριότερα στοιχεία μιας καλής ποιότητας ζωής, οι Έλληνες πολίτες κατατάσσουν πρώτη την οικονομική κατάσταση και την ικανότητα κάλυψης καθημερινών εξόδων (72%), ακολουθούμενη από την ποιότητα και την προσβασιμότητα στην υγειονομική περίθαλψη (68%) και τη σωματική και ψυχική υγεία (66%), διαφοροποιούμενοι ως προς τη σειρά κατάταξης από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Στην Κύπρο, η ικανοποίηση από την ποιότητα ζωής (82%) βρίσκεται σε επίπεδα παρόμοια με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ενώ ως κυριότερα στοιχεία αναδεικνύονται η οικονομική κατάσταση (65%) και η σωματική και ψυχική υγεία (62%).

Σχεδόν 3 στους 10 πολίτες (29%) αναμένουν ότι το βιοτικό τους επίπεδο θα χειροτερεύσει τα επόμενα χρόνια, έναντι 50% που θεωρεί ότι θα παραμείνει σταθερό και 18% που αναμένει ότι θα βελτιωθεί. Ο φόβος για πτώση του βιοτικού επιπέδου είναι εντονότερος στη Γαλλία (44%), την Πορτογαλία (39%), καθώς και στην Αυστρία και τη Γερμανία (38% και στις δύο χώρες).

Στην Ελλάδα, ο φόβος αυτός είναι επίσης έντονος: το 37% αναμένει επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου, ενώ το 46% εκτιμά ότι θα παραμείνει σταθερό και μόλις το 14% αναμένει βελτίωση. Στην Κύπρο, η ανησυχία είναι επίσης αυξημένη σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο: το 34% αναμένει επιδείνωση, το 38% σταθερότητα και το 21% βελτίωση.

Σύμφωνα με τους πολίτες, ο πληθωρισμός είναι το κορυφαίο θέμα που πρέπει να αντιμετωπίσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Στο ερώτημα για το ποια είναι τα θέματα στα οποία πρέπει να δώσει προτεραιότητα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι πολίτες απαντούν ότι πρέπει να βελτιωθεί η κατάσταση της οικονομίας. Σύμφωνα με τις απαντήσεις των ερωτηθέντων, το σημαντικότερο θέμα με το οποίο πρέπει να ασχοληθεί το Κοινοβούλιο είναι ο πληθωρισμός, η ακρίβεια και το κόστος διαβίωσης (47%, +6 ποσοστιαίες μονάδες από το φθινόπωρο του 2025). Το ζήτημα αυτό, που εμφανιζόταν ήδη ως πρώτη προτεραιότητα σε προηγούμενες έρευνες, θεωρείται πλέον ακόμη πιο σημαντικό και βρίσκεται πια στην κορυφή με διαφορά 12 μονάδων. Ακολουθούν η οικονομία και η δημιουργία θέσεων εργασίας (35%, αμετάβλητο) και η άμυνα και ασφάλεια της ΕΕ (34%, αμετάβλητο). Σχετικά με τον συνολικό ρόλο του Κοινοβουλίου, 60% των ερωτηθέντων θα ήθελε αυτός να ενισχυθεί (+1 μονάδα).

Στην Ελλάδα, ο πληθωρισμός αναδεικνύεται επίσης ως κορυφαία προτεραιότητα (52%), σε ευθυγράμμιση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ωστόσο οι Έλληνες πολίτες εκφράζουν εντονότερες ανησυχίες για την οικονομία και τις θέσεις εργασίας (51%), τη δημόσια υγεία (49%) και τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό (45%) — θέματα που κατατάσσονται υψηλότερα απ” ό,τι στον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Στην Κύπρο, η σειρά κατάταξης διαφοροποιείται: πρώτη έρχεται η οικονομία και η δημιουργία θέσεων εργασίας (45%, +2 μονάδες), ακολουθούμενη από τον πληθωρισμό (43%, +9 μονάδες), ενώ η άμυνα και η ασφάλεια της ΕΕ και η δημόσια υγεία μοιράζονται την τρίτη θέση (37% και οι δύο). Στην Ελλάδα 77% παραμένει σταθερό στην άποψη ότι το ο ρόλος του Κοινοβουλίου πρέπει να ενισχυθεί, ενώ στην Κύπρο το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 93%, αυξημένο κατά 3 μονάδες.

«Η Ευρώπη είναι μια μεγάλη οικονομική δύναμη. Διαθέτουμε ταλαντούχους ανθρώπους και μεγάλες δυνατότητες. Όταν είμαστε ενωμένοι, μπορούμε να πετύχουμε οικονομική ανάπτυξη. Τώρα όμως είναι η στιγμή να αξιοποιήσουμε πλήρως όλες τις δυνατότητές μας, ώστε να πετύχουμε σαφείς βελτιώσεις στην καθημερινότητα των πολιτών», δήλωσε η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Roberta Metsola.

Η ΕΕ και το Κοινοβούλιό της: μια ανθεκτική δημοκρατία

Οι γενικοί δείκτες που μετρούν την αποδοχή της ΕΕ και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου παρέμειναν σταθεροί στο εαρινό Ευρωβαρόμετρο του 2026, με μία αξιοσημείωτη εξαίρεση: το 59% των ερωτηθέντων δηλώνει πλέον ικανοποιημένο από τον τρόπο που λειτουργεί η δημοκρατία στην ΕΕ, ποσοστό αυξημένο κατά 5 μονάδες σε σχέση με τον Νοέμβριο του 2025 και ισοδύναμο με το υψηλότερο επίπεδο που έχει καταγραφεί ποτέ, το 2022.

Στην Ελλάδα, το ποσοστό ικανοποίησης από τον τρόπο λειτουργίας της δημοκρατίας στην ΕΕ ανέρχεται στο 39%, σημαντικά χαμηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Στην Κύπρο, το αντίστοιχο ποσοστό διαμορφώνεται στο 45%, επίσης κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο, αλλά υψηλότερο από εκείνο της Ελλάδας.

Δείτε όλα τα πορίσματα της έρευνας στον ιστότοπο του Ευρωβαρόμετρου.

The post Ευρωβαρόμετρο: η ανασφάλεια στον κόσμο γεννά υψηλές προσδοκίες από την ΕΕ appeared first on .

Η έρευνα βασίστηκε σε στοιχεία όπως οι μέσες ημερήσιες τιμές, οι χρόνοι κράτησης, τα ποσοστά πληρότητας και η μέση διάρκεια διαμονής, αποκαλύπτοντας σημαντικές διαφορές μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών.

Οι ακριβότερες χώρες της Ευρώπης για διαμονή το 2026

Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται το Μονακό, όπου το μέσο κόστος διαμονής αγγίζει τα 417 ευρώ ανά διανυκτέρευση. Η περιορισμένη προσφορά καταλυμάτων – μόλις 269 διαθέσιμες καταχωρίσεις – σε συνδυασμό με μεγάλα γεγονότα όπως το Grand Prix του Μονακό, συμβάλλουν στην εκτόξευση των τιμών. Οι ταξιδιώτες πραγματοποιούν τις κρατήσεις τους κατά μέσο όρο 63 ημέρες πριν την άφιξη, ενώ η διαμονή διαρκεί περίπου 3,8 νύχτες.

Τη δεύτερη θέση καταλαμβάνει η Ισλανδία με μέσο κόστος 213 ευρώ ανά βραδιά. Παρά τις περίπου 6.900 διαθέσιμες καταχωρίσεις σε ολόκληρη τη χώρα, οι επισκέπτες παραμένουν συνήθως μόνο 2,6 ημέρες σε κάθε κατάλυμα, καθώς προτιμούν να μετακινούνται συνεχώς για να εξερευνήσουν τα μοναδικά τοπία της χώρας.

Στην τρίτη θέση συναντάμε την Ανδόρα, το μικρό πριγκιπάτο των Πυρηναίων, όπου οι ορεινές αποδράσεις παραμένουν ιδιαίτερα δημοφιλείς. Η μέση τιμή διαμορφώνεται στα 189 ευρώ ανά διανυκτέρευση, με τη μέση διάρκεια παραμονής να φτάνει τις 3,9 νύχτες.

Top 5 ακριβότερες χώρες για ενοικίαση καταλύματος

1. Μονακό – 417 €/διανυκτέρευση
2. Ισλανδία – 213 €
3. Ανδόρα – 189 €
4. Ελβετία – 184 €
5. Ηνωμένο Βασίλειο – 176 €

Οι πιο οικονομικοί προορισμοί της Ευρώπης

Στον αντίποδα, η μελέτη καταγράφει χώρες όπου οι ταξιδιώτες μπορούν να απολαύσουν διακοπές με ιδιαίτερα χαμηλό κόστος διαμονής.

Η Ουκρανία εμφανίζεται ως η φθηνότερη χώρα της Ευρώπης, με μέση τιμή μόλις 37 ευρώ ανά διανυκτέρευση. Ωστόσο, λόγω του συνεχιζόμενου πολέμου, η AirDNA προτείνει ως πιο ρεαλιστική και ασφαλή οικονομική επιλογή τη Βόρεια Μακεδονία, όπου η μέση τιμή ανέρχεται στα 40 ευρώ.

Η χώρα διαθέτει περισσότερες από 5.250 ενεργές καταχωρίσεις, ενώ οι επισκέπτες παραμένουν κατά μέσο όρο 4,4 νύχτες. Ακολουθούν το Κόσοβο και η Μολδαβία, όπου οι ταξιδιώτες τείνουν να μένουν περισσότερο χρόνο στο ίδιο κατάλυμα, φτάνοντας τις 4,9 και 5,4 νύχτες αντίστοιχα.

Top 5 οικονομικότερες χώρες για ενοικίαση καταλύματος

1. Ουκρανία – 37 €/διανυκτέρευση
2. Βόρεια Μακεδονία – 40 €
3. Κόσοβο – 42 €
4. Μολδαβία – 45 €
5. Σερβία – 51 €

Τι δείχνουν τα στοιχεία για τους ταξιδιώτες

Σύμφωνα με την AirDNA, οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης συνεχίζουν να προσφέρουν εξαιρετική σχέση ποιότητας-τιμής, συνδυάζοντας χαμηλό κόστος, πολιτιστικό πλούτο, ιστορικά μνημεία, τοποθεσίες της UNESCO και αυθεντικές τοπικές εμπειρίες.

Παράλληλα, οι προορισμοί αυτοί αποφεύγουν σε μεγάλο βαθμό τον υπερτουρισμό που χαρακτηρίζει αρκετές περιοχές της Δυτικής Ευρώπης κατά την υψηλή τουριστική περίοδο, προσφέροντας περισσότερες επιλογές και καλύτερες τιμές για τους επισκέπτες.

Les destinations les plus chères et les plus abordables d’Europe pour les locations de vacances en 2026

Une étude d’AirDNA met en lumière les écarts de prix entre les pays européens et les nouvelles opportunités pour les voyageurs

Alors que le coût des vacances continue d’augmenter dans de nombreuses régions du continent, une analyse réalisée par la plateforme spécialisée AirDNA révèle quelles sont les destinations européennes où les locations touristiques sont les plus coûteuses et celles qui restent particulièrement accessibles en 2026.

L’étude s’appuie sur plusieurs indicateurs du marché de la location de courte durée, notamment les tarifs moyens par nuitée, les délais de réservation, les taux d’occupation et la durée moyenne des séjours.

Monaco domine largement le classement des destinations les plus onéreuses

Sans surprise, Monaco conserve son statut de destination la plus chère d’Europe pour les locations touristiques, avec un tarif moyen de 417 euros par nuit. La faible disponibilité des hébergements et l’organisation d’événements internationaux prestigieux, comme le Grand Prix de Formule 1, contribuent fortement à cette situation.

L’Islande occupe la deuxième place avec un prix moyen de 213 euros, suivie de l’Andorre, dont les hébergements de montagne affichent des tarifs proches de 189 euros par nuit.

Les cinq pays les plus chers

• Monaco : 417 € par nuit
• Islande : 213 €
• Andorre : 189 €
• Suisse : 184 €
• Royaume-Uni : 176 €

L’Europe du Sud-Est reste le paradis des petits budgets

À l’autre extrémité du classement figurent plusieurs pays où les voyageurs peuvent encore organiser un séjour à coût réduit.

Si l’Ukraine affiche le tarif moyen le plus bas avec 37 euros par nuit, le contexte sécuritaire actuel limite naturellement son attractivité touristique. C’est pourquoi AirDNA présente la Macédoine du Nord comme la destination économique la plus intéressante pour 2026, avec un prix moyen de 40 euros et une offre de plus de 5.000 logements disponibles.

Le Kosovo et la Moldavie complètent le podium des destinations les plus abordables, tandis que la Serbie figure également parmi les pays offrant les meilleurs rapports qualité-prix du continent.

Les cinq pays les plus abordables

• Ukraine : 37 € par nuit
• Macédoine du Nord : 40 €
• Kosovo : 42 €
• Moldavie : 45 €
• Serbie : 51 €

Des alternatives séduisantes aux destinations traditionnelles

L’analyse souligne également que ces marchés émergents attirent de plus en plus de visiteurs à la recherche d’authenticité. Moins exposés au tourisme de masse, ils permettent de découvrir des sites historiques, des forteresses médiévales, des lieux classés au patrimoine mondial de l’UNESCO ainsi que des traditions locales préservées, tout en maîtrisant son budget.

Dans un contexte où le coût des voyages demeure un critère déterminant, ces destinations pourraient séduire un nombre croissant de voyageurs européens en quête d’expériences enrichissantes sans dépenses excessives.

The post Οι ακριβότεροι και οι οικονομικότεροι προορισμοί της Ευρώπης για ενοικίαση καταλύματος το 2026 appeared first on .

Παρά τις μεγάλες καθυστερήσεις και τις αυξήσεις κόστους, τα έργα που εντάσσονται στο ευρωπαϊκό δίκτυο TEN-T θεωρούνται καθοριστικά για το μέλλον των μεταφορών στην ήπειρο. Σύμφωνα με έκθεση του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου που δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο του 2025, το κόστος των οκτώ μεγαλύτερων έργων του δικτύου έχει αυξηθεί κατά μέσο όρο κατά 82% σε σχέση με τις αρχικές προβλέψεις, ενώ η ολοκλήρωσή τους παρουσιάζει καθυστερήσεις που φτάνουν κατά μέσο όρο τα 17 χρόνια.

Παρόλα αυτά, οι υποστηρικτές των έργων εκτιμούν ότι πρόκειται για επενδύσεις που μπορούν να μεταμορφώσουν τον ευρωπαϊκό σιδηρόδρομο. Κεντρικό ρόλο σε αυτή τη στρατηγική παίζουν οι λεγόμενες «σήραγγες βάσης» (base tunnels), οι οποίες κατασκευάζονται σε χαμηλότερο υψόμετρο μέσα στα ορεινά συγκροτήματα, αποφεύγοντας τις μεγάλες κλίσεις και τις διαδοχικές στροφές των παραδοσιακών γραμμών.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα είναι η Σήραγγα Βάσης του Γκόταρντ (Gotthard Base Tunnel) στην Ελβετία. Με κόστος περίπου 9,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων, οι δίδυμες σήραγγες της διανοίχθηκαν σε βάθος που ξεπερνά τα 2.200 μέτρα κάτω από τις Άλπεις, επιτρέποντας τη σύνδεση της Ζυρίχης με το Μιλάνο σε μόλις δυόμισι ώρες, έναντι περίπου τεσσάρων ωρών στο παρελθόν.

Το έργο αποτελεί μέρος του δικτύου NEAT (Neue Eisenbahn Alpentransversale), που δημιουργεί έναν σιδηροδρομικό άξονα υψηλής χωρητικότητας ανάμεσα στη Βόρεια Θάλασσα και τις βιομηχανικές περιοχές της Ιταλίας, μέσω της Ελβετίας.

Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η Αυστρία με τη Σήραγγα Βάσης του Μπρένερ (Brenner Base Tunnel), η οποία θα συνδέει το Ίνσμπρουκ με το Μπολτσάνο της Ιταλίας. Το έργο αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία το 2032, έπειτα από σχεδόν 38 χρόνια κατασκευής και τη διάνοιξη συνολικά 225 χιλιομέτρων σηράγγων. Με επένδυση περίπου 8,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, θα μειώσει τον χρόνο ταξιδιού από δύο ώρες σε μόλις 50 λεπτά.

Νότια της Βιέννης κατασκευάζεται επίσης η Σήραγγα Βάσης του Ζέμμερινγκ (Semmering Base Tunnel), μήκους 27 χιλιομέτρων και προϋπολογισμού 4,3 δισεκατομμυρίων ευρώ. Η νέα γραμμή, που αναμένεται να λειτουργήσει το 2030, θα ενισχύσει τις συνδέσεις της Αυστρίας με την Ιταλία, τη Σλοβενία και την Αδριατική. Παράλληλα, θα υποκαταστήσει σε μεγάλο βαθμό την ιστορική Semmeringbahn, η οποία σήμερα προστατεύεται ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Ωστόσο, η πρόοδος δεν είναι ίδια σε όλη την Ευρώπη. Η Γερμανία εξακολουθεί να υστερεί στην ανάπτυξη των απαραίτητων συνδέσεων στη Βαυαρία, ενώ η Γαλλία αντιμετωπίζει σημαντικές δυσκολίες στο έργο της σύνδεσης Λυών – Τορίνο μέσω της σήραγγας Mont Cenis στις Άλπεις.

Το έργο στοχεύει να μειώσει κατά περίπου ένα εκατομμύριο ετησίως τις διελεύσεις βαρέων οχημάτων από τις ορεινές διαδρομές και να μεταφέρει σημαντικό μέρος της κυκλοφορίας από τους δρόμους στους σιδηροδρόμους. Παράλληλα, προβλέπεται να αυξήσει τα διεθνή επιβατικά δρομολόγια από 6 σε 22 την ημέρα και να επιτρέψει ένα ταξίδι Παρίσι – Μιλάνο σε μόλις τέσσερις ώρες. Ωστόσο, εξαιτίας νομικών προσφυγών και τεχνικών δυσκολιών, η ολοκλήρωσή του ενδέχεται να μετατεθεί έως και το 2045.

Πέρα από τα βουνά, η Ευρώπη επενδύει και σε υποθαλάσσιες συνδέσεις. Το Fehmarnbelt Tunnel, αξίας 7,7 δισεκατομμυρίων ευρώ, θα ενώσει τη Γερμανία με τη Δανία κάτω από τη Βαλτική Θάλασσα. Η υποθαλάσσια σήραγγα μήκους 18 χιλιομέτρων θα συνδέει το γερμανικό νησί Fehmarn με το δανικό Lolland, χρησιμοποιώντας βυθισμένα τμήματα σκυροδέματος για τη διέλευση τόσο τρένων όσο και οχημάτων. Με την ολοκλήρωσή της, αναμένεται να μειώσει τον χρόνο μετακίνησης κατά περίπου δύο ώρες.

Παράλληλα με τα μεγάλα κατασκευαστικά έργα, οι ειδικοί τονίζουν ότι η επιτυχία του νέου ευρωπαϊκού σιδηροδρομικού χάρτη δεν εξαρτάται μόνο από τις υποδομές. Ο γενικός γραμματέας της συμμαχίας σιδηροδρομικών φορέων ALLRAIL, Nick Brooks, υπογραμμίζει ότι απαιτείται καλύτερη πρόσβαση στις υπηρεσίες κράτησης εισιτηρίων, δίκαιος ανταγωνισμός μεταξύ των εταιρειών, ίσοι όροι πρόσβασης στις γραμμές και επαρκής χρηματοδότηση.

Όπως επισημαίνει, οι νέες σήραγγες μπορούν να προσφέρουν ταχύτερα ταξίδια, περισσότερα δρομολόγια, χαμηλότερες τιμές και καλύτερες διεθνείς συνδέσεις, μόνο εφόσον συνοδευτούν από τις κατάλληλες πολιτικές και ρυθμίσεις. Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος τα έργα δισεκατομμυρίων ευρώ να παραμείνουν υποχρησιμοποιημένα, χωρίς να επιτύχουν τον μετασχηματιστικό ρόλο που τους αποδίδεται σήμερα.

L’Europe mise sur des tunnels géants pour révolutionner le transport ferroviaire

Des Alpes à la mer Baltique, plusieurs projets colossaux ambitionnent de raccourcir les trajets, réduire les émissions de CO₂ et renforcer les liaisons ferroviaires internationales

L’Union européenne poursuit le développement d’un vaste réseau ferroviaire destiné à renforcer les connexions entre les pays du continent. Au cœur de cette stratégie figurent plusieurs méga-projets d’infrastructure, notamment des tunnels traversant massifs montagneux et fonds marins, avec l’objectif de rendre le train plus compétitif face à l’avion et à la voiture.

Ces investissements s’inscrivent dans le cadre du réseau européen TEN-T, même si leur réalisation s’avère plus complexe que prévu. Selon un rapport publié début 2025 par la Cour des comptes européenne, les grands projets actuellement en cours affichent des dépassements budgétaires moyens de 82 % et des retards atteignant en moyenne 17 années.

Malgré ces difficultés, les acteurs du secteur ferroviaire considèrent ces infrastructures comme essentielles pour l’avenir de la mobilité européenne. Une grande partie de ces réalisations repose sur le concept des tunnels de base, construits à faible altitude sous les chaînes montagneuses afin d’éviter les tracés sinueux et les fortes pentes.

La Suisse constitue aujourd’hui l’exemple le plus avancé avec le tunnel de base du Gothard, un ouvrage de référence dont les galeries ont été percées sous plus de 2.200 mètres de roche. Cette infrastructure a considérablement amélioré les liaisons entre le nord et le sud de l’Europe, réduisant notamment le trajet entre Zurich et Milan à environ deux heures et demie.

Le Gothard s’intègre dans le programme suisse NEAT, conçu pour créer un corridor ferroviaire performant reliant l’Italie au nord du continent et aux grands ports de la mer du Nord.

L’Autriche suit une trajectoire similaire avec le futur tunnel de base du Brenner, destiné à relier les réseaux autrichien et italien. Prévu pour entrer en service en 2032, cet immense chantier représente un investissement de près de 8,5 milliards d’euros. Une fois achevé, il permettra de réduire considérablement les temps de parcours entre le Tyrol autrichien et le nord de l’Italie.

Autre projet stratégique : le tunnel de base du Semmering, situé au sud de Vienne. Long de 27 kilomètres, il facilitera les échanges entre l’Autriche, la Slovénie, l’Italie et la région adriatique à partir de 2030, tout en complétant un réseau ferroviaire en pleine modernisation.

À l’ouest des Alpes, le projet Lyon-Turin demeure l’un des dossiers les plus débattus. Son objectif est de transférer une partie importante du trafic routier vers le rail, de réduire le nombre de poids lourds traversant les montagnes et de renforcer les liaisons internationales. Les promoteurs du projet estiment qu’il pourrait à terme permettre de relier Paris à Milan en environ quatre heures. Cependant, plusieurs recours juridiques et difficultés techniques ont ralenti le chantier, dont l’aboutissement pourrait ne pas intervenir avant le milieu des années 2040.

L’Europe développe également des infrastructures sous-marines. Le spectaculaire tunnel du Fehmarnbelt, entre l’Allemagne et le Danemark, constitue l’un des plus grands projets de ce type au monde. Long de 18 kilomètres et évalué à 7,7 milliards d’euros, il reliera l’île allemande de Fehmarn à l’île danoise de Lolland grâce à des éléments immergés sous la mer Baltique. Le gain de temps attendu pour les voyageurs est estimé à environ deux heures.

Pour les spécialistes du secteur, ces investissements ne suffiront toutefois pas à eux seuls. Ils soulignent que l’efficacité du futur réseau européen dépendra également d’une meilleure intégration des systèmes de réservation, d’une concurrence plus ouverte entre opérateurs ferroviaires et d’un accès équitable aux infrastructures.

Selon plusieurs acteurs du transport ferroviaire, ces conditions sont indispensables pour exploiter pleinement les nouvelles capacités offertes par les tunnels et les lignes à grande vitesse. Dans le cas contraire, certains projets risqueraient de ne pas atteindre le potentiel de transformation que leurs promoteurs leur attribuent aujourd’hui.

The post Η Ευρώπη σκάβει γιγαντιαίες σήραγγες κάτω από βουνά και θάλασσες και αλλάζει το τοπίο στις μετακινήσεις appeared first on .

Η Φτέρη ξεχωρίζει για τα λευκά βότσαλα, τα γαλαζοπράσινα νερά και τους εντυπωσιακούς βράχους που την περιβάλλουν. Η πρόσβαση γίνεται είτε μέσω δύσκολου μονοπατιού είτε με σκάφος, γεγονός που διατηρεί την περιοχή σχετικά ήσυχη και ανεπηρέαστη από τον μαζικό τουρισμό.

Στη φετινή ευρωπαϊκή κατάταξη κυριαρχούν η Ισπανία, η Ιταλία και η Ελλάδα. Στη δεύτερη θέση βρίσκεται η Cala Macarella στη Μενόρκα, ενώ την τριάδα συμπληρώνει η Cala dei Gabbiani στη Σαρδηνία. Η λίστα περιλαμβάνει επίσης γνωστές παραλίες όπως το Πόρτο Κατσίκι και το Πόρτο Τιμόνι στην Ελλάδα, το Kaputaş Beach στην Τουρκία, καθώς και ακτές σε Γαλλία και Πορτογαλία.

Top 10 παραλίες στην Ευρώπη για το 2026

1. Φτέρη, Ελλάδα
2. Cala Macarella, Ισπανία
3. Cala dei Gabbiani, Ιταλία
4. Kaputaş Beach, Τουρκία
5. Πόρτο Κατσίκι (Λευκάδα), Ελλάδα
6. Santa Giulia, Γαλλία
7. Playa Cofete, Ισπανία
8. Praia da Falésia, Πορτογαλία
9. Πόρτο Τιμόνι (Κέρκυρα), Ελλάδα
10. La Pelosa, Ιταλία

Η φετινή κατάταξη αναδεικνύει μια ξεκάθαρη τάση: οι ταξιδιώτες απομακρύνονται από τις υπερτουριστικές παραλίες και αναζητούν πιο αυθεντικούς, φυσικούς και ήσυχους προορισμούς. Ιδιαίτερη σημασία δίνεται πλέον σε παραλίες που απαιτούν προσπάθεια για να τις προσεγγίσει κανείς, όπως πεζοπορία ή πρόσβαση μόνο από τη θάλασσα.

Η στροφή αυτή συνδέεται και με τις προσπάθειες προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος. Στην Ελλάδα, περίπου 250 παραλίες έχουν χαρακτηριστεί προστατευόμενες ζώνες, με περιορισμούς σε ξαπλώστρες και τουριστικές εγκαταστάσεις, στο πλαίσιο της προστασίας ευαίσθητων οικοσυστημάτων, όπως το δίκτυο Natura 2000. Παράλληλα, η εφαρμογή MyCoast βοηθά τους επισκέπτες να εντοπίζουν προστατευμένες περιοχές πριν την επίσκεψή τους.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, στην κορυφή της λίστας βρέθηκε η Entalula Beach στις Φιλιππίνες, ενώ ακολούθησαν παραλίες στην Αυστραλία, τη Μαδαγασκάρη και τα Φίτζι. Το Koh Rong στην Καμπότζη ξεχώρισε επίσης ως ανερχόμενος προορισμός στη Νοτιοανατολική Ασία.

Les plus belles plages d’Europe pour 2026 : la Grèce en tête avec la plage de Fteri à Céphalonie

La plage de Fteri, sur l’île de Céphalonie en Grèce, a été désignée meilleure plage d’Europe pour 2026 et deuxième au classement mondial établi par The World’s 50 Best Beaches. Ce classement repose sur les votes de plus de 1 000 professionnels du tourisme, journalistes et créateurs de contenu spécialisés dans les voyages, qui évaluent notamment la beauté naturelle, les conditions de baignade, l’affluence et le caractère préservé des lieux.

Fteri se distingue par ses eaux turquoise, ses galets blancs et ses falaises spectaculaires. Son accès difficile, uniquement possible à pied par un sentier escarpé ou en bateau, contribue à préserver son calme et son aspect sauvage, loin des grandes foules touristiques.

L’Europe est largement dominée cette année par l’Espagne, l’Italie et la Grèce. La deuxième place revient à Cala Macarella à Minorque, suivie de Cala dei Gabbiani en Sardaigne. D’autres plages très connues figurent dans le classement, comme Porto Katsiki et Porto Timoni en Grèce, ou encore Kaputaş Beach en Turquie, aux côtés de sites en France et au Portugal.

Top 10 des plages européennes pour 2026

1. Fteri, Grèce
2. Cala Macarella, Espagne
3. Cala dei Gabbiani, Italie
4. Kaputaş Beach, Türkiye
5. Porto Katsiki, Grèce
6. Santa Giulia, France
7. Playa Cofete, Espagne
8. Praia da Falésia, Portugal
9. Porto Timoni, Grèce
10. La Pelosa, Italie

Le classement de cette année confirme une évolution claire des comportements touristiques : les voyageurs privilégient de plus en plus les plages isolées, naturelles et moins fréquentées. Les sites nécessitant un effort d’accès, comme une randonnée ou un trajet en bateau, gagnent en popularité.

Cette tendance s’inscrit également dans un contexte de protection renforcée des littoraux. En Grèce, environ 250 plages bénéficient désormais d’un statut protégé, limitant les infrastructures touristiques afin de préserver les écosystèmes locaux, notamment dans les zones du réseau Natura 2000. L’application MyCoast permet par ailleurs aux visiteurs de vérifier le statut des plages avant de s’y rendre.

Au niveau mondial, la plage d’Entalula aux Philippines occupe la première place du classement, suivie de sites en Australie, à Madagascar et aux Fidji. La plage de Koh Rong au Cambodge se distingue également comme une destination émergente en Asie du Sud-Est pour les voyageurs en quête de lieux encore peu fréquentés.

The post Οι καλύτερες παραλίες της Ευρώπης για το 2026: η Ελλάδα στην κορυφή με την Κεφαλονιά appeared first on .

Η εξέλιξη αυτή συνδέεται κυρίως με τη θεαματική άνοδο της Ισπανίας, η οποία πέρασε για πρώτη φορά στην κορυφή με ποσοστό 89%, εκτοπίζοντας τη Μάλτα, που κρατούσε την πρώτη θέση επί μία δεκαετία. Στην τρίτη θέση βρέθηκε η Ισλανδία με 86%, ενώ το Βέλγιο μοιράζεται πλέον την ίδια βαθμολογία με τη Δανία.

Η ετήσια αξιολόγηση της ILGA-Europe εξετάζει συνολικά 49 ευρωπαϊκές χώρες και βασίζεται σε 76 διαφορετικά κριτήρια, τα οποία αφορούν ζητήματα όπως η ισότητα και η μη διάκριση, τα εγκλήματα μίσους, η νομική αναγνώριση φύλου, τα δικαιώματα οικογένειας, η προστασία αιτούντων άσυλο και τα δικαιώματα των intersex ατόμων.

Παρά τη συνολικά θετική εικόνα του Βελγίου, η οργάνωση κάνει λόγο για «στασιμότητα και κυβερνητική αδράνεια», επισημαίνοντας ότι η χώρα δεν προχωρά πλέον με τον ίδιο ρυθμό μεταρρυθμίσεων όπως τα προηγούμενα χρόνια. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ανάγκη απαγόρευσης μη συναινετικών ιατρικών επεμβάσεων σε intersex παιδιά, καθώς και στη δημιουργία μηχανισμών αποζημίωσης για τα θύματα τέτοιων πρακτικών.

Ελλείψεις καταγράφονται επίσης στην προστασία ΛΟΑΤΚΙ+ αιτούντων άσυλο, αλλά και σε ζητήματα νομικής αναγνώρισης φύλου και ισότητας στην καθημερινότητα, όπως οι περιορισμοί που εξακολουθούν να ισχύουν για την αιμοδοσία.

Παράλληλα, οργανώσεις όπως η φλαμανδική çavaria προειδοποιούν ότι το αίσθημα ανασφάλειας στην LGBTQIA+ κοινότητα αυξάνεται, ιδιαίτερα στα κοινωνικά δίκτυα. Η οργάνωση καταγγέλλει ότι η ρητορική μίσους στο διαδίκτυο παραμένει ουσιαστικά ατιμώρητη στο Βέλγιο, καθώς τα σχετικά αδικήματα θεωρούνται αδικήματα Τύπου και σπάνια οδηγούνται ενώπιον δικαστηρίων.

Ο Βέλγος υπουργός Ισότητας των Ευκαιριών Rob Beenders παραδέχθηκε ότι «η ακινησία ισοδυναμεί συχνά με οπισθοδρόμηση», υπογραμμίζοντας ότι τα κεκτημένα δικαιώματα χρειάζονται συνεχή προστασία και ενίσχυση.

Στον αντίποδα, η Ισπανία θεωρείται το μεγάλο παράδειγμα της φετινής χρονιάς. Η χώρα βρέθηκε στην κορυφή της κατάταξης χάρη στην εφαρμογή νέων σχεδίων ισότητας, τη δημιουργία ανεξάρτητης αρχής ίσης μεταχείρισης και την πλήρη αποπαθολογικοποίηση των trans ατόμων στο σύστημα υγείας.

Η έκθεση αποτυπώνει, πάντως, και τις μεγάλες αντιθέσεις που εξακολουθούν να υπάρχουν στην Ευρώπη. Στις τελευταίες θέσεις βρίσκονται η Ρωσία, το Αζερμπαϊτζάν και η Τουρκία, με εξαιρετικά χαμηλές επιδόσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων.

Η Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της ILGA-Europe, συγκαταλέγεται στις χώρες που διαθέτουν πλήρες νομικό πλαίσιο κατά των διακρίσεων με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου και τα χαρακτηριστικά φύλου. Επιπλέον, βρίσκεται ανάμεσα στις λίγες ευρωπαϊκές χώρες που έχουν απαγορεύσει περιττές ιατρικές επεμβάσεις σε intersex παιδιά, μαζί με χώρες όπως η Γερμανία, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Μάλτα.

Συνολικά, η φετινή Rainbow Map αναδεικνύει ότι η Ευρώπη παραμένει βαθιά διχασμένη στα ζητήματα ισότητας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Παρότι αρκετές χώρες προχωρούν σε μεταρρυθμίσεις, η ILGA-Europe προειδοποιεί ότι η άνοδος λαϊκιστικών και αντι-ΛΟΑΤΚΙ+ ρευμάτων σε πολλές περιοχές της ηπείρου δημιουργεί ένα νέο, αβέβαιο περιβάλλον για τις κοινότητες που διεκδικούν ισότητα και ορατότητα.

Le recul de la Belgique dans le classement européen des droits LGBTQIA+ malgré un score élevé

La Belgique reste l’un des pays les plus avancés d’Europe en matière de droits des personnes LGBTQIA+, mais le dernier classement annuel publié par ILGA-Europe montre qu’en matière d’égalité, l’immobilisme peut rapidement faire perdre du terrain. Bien que le pays conserve un score élevé de 85 % dans la Rainbow Map 2026, il recule cette année de la deuxième à la quatrième place du classement européen.

Cette évolution s’explique principalement par la progression spectaculaire de l’Espagne, qui prend pour la première fois la tête du classement avec 89 %, devant Malte, longtemps considérée comme la référence européenne en matière de droits LGBTQIA+. L’Islande complète le podium avec 86 %, tandis que la Belgique partage désormais son score avec le Danemark.

Chaque année, la Rainbow Map évalue 49 pays européens sur la base de dizaines de critères liés à la non-discrimination, aux droits familiaux, aux crimes de haine, à la reconnaissance juridique du genre, aux droits des personnes intersexes ou encore à la protection des demandeurs d’asile LGBTQIA+.

Même si la Belgique reste parmi les meilleurs élèves du continent, ILGA-Europe estime que le pays souffre aujourd’hui d’un manque de nouvelles avancées législatives. L’organisation évoque une forme de stagnation politique, notamment sur la question des interventions médicales pratiquées sans consentement sur les enfants intersexes, un domaine dans lequel plusieurs pays européens ont déjà adopté des interdictions explicites.

Des critiques sont également formulées concernant la reconnaissance juridique du genre, la protection des personnes LGBTQIA+ demandant l’asile ainsi que certaines limitations toujours en vigueur, notamment autour du don de sang.

Les associations belges tirent également la sonnette d’alarme face à la montée du sentiment d’insécurité au sein de la communauté. L’organisation flamande çavaria dénonce notamment l’impunité persistante autour des discours de haine diffusés en ligne, estimant que la législation belge actuelle reste insuffisante pour lutter efficacement contre ces comportements.

Le ministre fédéral de l’Égalité des chances, Rob Beenders, a lui-même reconnu que « ne pas avancer revient parfois à reculer », rappelant que les droits acquis doivent continuer à être défendus et renforcés.

À l’inverse, l’Espagne apparaît cette année comme le modèle européen le plus dynamique. Le pays a mis en œuvre plusieurs réformes majeures, notamment des plans d’action pour l’égalité, une autorité indépendante chargée de l’égalité de traitement et une dépathologisation complète des personnes trans dans le système de santé.

Le rapport met aussi en lumière les fortes disparités qui persistent à travers le continent. À l’extrémité opposée du classement figurent la Russie, l’Azerbaïdjan et la Turquie, où les protections légales restent extrêmement faibles.

Concernant la Grèce, le rapport souligne plusieurs avancées importantes. Le pays fait partie des États européens disposant d’un cadre juridique complet contre les discriminations liées à l’orientation sexuelle, à l’identité de genre et aux caractéristiques sexuelles. La Grèce figure également parmi les rares pays ayant interdit certaines interventions médicales inutiles sur les enfants intersexes.

Au-delà du classement, la Rainbow Map 2026 reflète une Europe profondément contrastée. Alors que certains États renforcent leurs politiques d’égalité et de protection des minorités, d’autres connaissent un recul préoccupant des libertés et une montée des discours hostiles envers les communautés LGBTQIA+.

The post Η Βελγική υποχώρηση στην κατάταξη των δικαιωμάτων ΛΟΑΤΚΙ+ και η νέα ευρωπαϊκή εικόνα appeared first on .

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 13 Μαΐου 2026 στις 18:00, στη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, φέρνοντας στο ίδιο τραπέζι πολιτικούς, διπλωμάτες και μέλη της ελληνικής κοινότητας των ευρωπαϊκών θεσμών.

Αφορμή για τη διοργάνωση αποτελεί η συμπλήρωση 69 χρόνων από την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις 9 Μαΐου 1957, αλλά και η ανάγκη για έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από τις σύνθετες προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη. Οι διοργανωτές επισημαίνουν ότι η Ένωση βρίσκεται σε ένα από τα πιο καθοριστικά σταυροδρόμια της ιστορίας της, με τις διεθνείς γεωπολιτικές εξελίξεις, τις οικονομικές πιέσεις, την ενεργειακή αβεβαιότητα και την άνοδο αντιευρωπαϊκών λαϊκιστικών ρευμάτων να δοκιμάζουν τη συνοχή και τη λειτουργία των ευρωπαϊκών θεσμών.

Στη συζήτηση θα συμμετάσχουν οι Έλληνες ευρωβουλευτές Μανώλης Κεφαλογιάννης και Νίκος Φαραντούρης, οι οποίοι αναμένεται να τοποθετηθούν γύρω από τις εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τις θεσμικές προκλήσεις αλλά και τον ρόλο της Ελλάδας στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Το «παρών» θα δώσουν επίσης ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην ΕΕ, Πρέσβης Ιωάννης Βράιλας, καθώς και ο πρώην Πρέσβης Διονύσιος Καλαμβρέζος, επικεφαλής του γραφείου του EPLO στις Βρυξέλλες.

Η εκδήλωση φιλοδοξεί να αποτελέσει χώρο ανταλλαγής απόψεων και προβληματισμού γύρω από το μέλλον της Ευρώπης, σε μια συγκυρία όπου ζητήματα όπως η δημοκρατία, η κοινωνική συνοχή, η στρατηγική αυτονομία και η ευρωπαϊκή ενότητα βρίσκονται στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης.

Débat à Bruxelles sur l’avenir de l’Europe et les défis actuels de l’Union européenne

Des eurodéputés grecs et des représentants des institutions européennes réunis à la Représentation permanente de la Grèce auprès de l’UE

Alors que l’Europe traverse une période marquée par de profondes transformations géopolitiques et des incertitudes croissantes, une rencontre consacrée à l’avenir de l’Union européenne sera organisée à Bruxelles le 13 mai 2026 à 18h00, dans les locaux de la Représentation permanente de la Grèce auprès de l’Union européenne.

L’initiative est portée par l’Association des fonctionnaires grecs des organisations internationales ainsi que par l’Union hellénique pour la Fédération de l’Europe, qui souhaitent ouvrir un espace de réflexion autour des grands défis auxquels l’Europe est confrontée aujourd’hui.

Dans leur invitation, les organisateurs rappellent que, près de 69 ans après la naissance du projet européen, l’Union fait face à une combinaison de crises complexes : tensions géopolitiques, instabilité économique, enjeux énergétiques, mais aussi montée des mouvements populistes et eurosceptiques qui fragilisent le fonctionnement démocratique européen.

La rencontre réunira les eurodéputés grecs Manolis Kefalogiannis et Nikos Farantouris, invités à échanger sur l’évolution du projet européen, les défis institutionnels actuels et les perspectives de l’Union dans un contexte international particulièrement instable.

Seront également présents le Représentant permanent de la Grèce auprès de l’Union européenne, l’ambassadeur Ioannis Vrailas, ainsi que l’ancien ambassadeur D. Kalavrezos, aujourd’hui à la tête du bureau bruxellois de l’EPLO.

À travers cette discussion, les organisateurs souhaitent encourager un dialogue constructif autour de l’avenir de l’Europe, de la défense des valeurs démocratiques et de la nécessité d’une Union européenne plus forte, plus cohérente et davantage unie face aux défis du XXIe siècle.

The post ΣΕΥΔΟ: Συζήτηση στις Βρυξέλλες για το μέλλον της Ευρώπης και τις σύγχρονες προκλήσεις της ΕΕ appeared first on .

Η Πρέσβης της Ελλάδας στο Βέλγιο, Σοφία Γραμματά, υποδέχθηκε εκπροσώπους θεσμών, φορέων και της ελληνικής ομογένειας σε μια βραδιά αφιερωμένη στις κοινές ευρωπαϊκές ρίζες, αλλά και στη διαχρονική παρουσία του ελληνικού πολιτισμού στον πυρήνα της ευρωπαϊκής ιδέας.

Κεντρική ομιλήτρια της εκδήλωσης ήταν η αρχαιολόγος και Προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κιλκίς του Υπουργείου Πολιτισμού, Δρ Γεωργία Στρατούλη, η οποία παρουσίασε την ομιλία με τίτλο «Ευρωπαίων η Πόλις. Από την αρχαία Ευρωπό στην καρδιά της Ευρώπης». Μέσα από ιστορικές αναφορές και αρχαιολογικά στοιχεία, ανέδειξε τη σημασία της αρχαίας πόλης της Ευρωπού ως σημείου αναφοράς για την ευρωπαϊκή πολιτιστική ταυτότητα και τη διαχρονική σύνδεση της Ελλάδας με την έννοια της Ευρώπης.

Ακολούθησε η προβολή της ταινίας μικρού μήκους «Ευρωπαίων η Πόλις», παραγωγής της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κιλκίς με χρηματοδότηση του Υπουργείου Πολιτισμού, η οποία ταξίδεψε το κοινό στην ιστορία και τη μνήμη της περιοχής μέσα από εικόνες και αφηγήσεις με έντονο συμβολισμό.

Χαιρετισμούς απηύθυναν ο Αντιπρόεδρος Β’ της Βουλής, Γεώργιος Γεωργαντάς, ο Δήμαρχος Παιονίας, Κωνσταντίνος Σιωνίδης, καθώς και ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Βρυξελλών, Φίλιππος Κοτσαρίδης, υπογραμμίζοντας τη σημασία της διατήρησης της ιστορικής μνήμης και της πολιτιστικής συνέχειας του ελληνισμού στην Ευρώπη.

Ιδιαίτερη στιγμή της βραδιάς αποτέλεσε και η παρέμβαση της Προέδρου της Ελληνικής Επιτροπής Βελγίου για την Επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, Δρ Christiane Tytgat, η οποία παρουσίασε μια ιστορική αναδρομή της δράσης της Επιτροπής και του διαρκούς αγώνα για τη μόνιμη επιστροφή των ελληνικών μαρμάρων στην Ελλάδα.

Την εκδήλωση έντυσαν μουσικά με τη λύρα τους οι Λίνα Παλέρα και Θεόδωρος Κουμαρτζής, μέλη της ομάδας Seikilo, παρουσιάζοντας ένα ιδιαίτερο αφιέρωμα στην αρχαία ελληνική μουσική, που χάρισε στη βραδιά μια ατμόσφαιρα αυθεντικής πολιτιστικής σύνδεσης ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.

Στο τέλος της εκδήλωσης, η Δρ Στρατούλη προσέφερε στην Πρέσβη αντίγραφο του μαρμάρινου βάθρου με την επιγραφή «ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ Η ΠΟΛΙΣ», η οποία υπήρξε καθοριστική για την ταυτοποίηση της αρχαίας πόλης της Ευρωπού. Παράλληλα, ο Δήμαρχος Παιονίας προσέφερε στην κα Γραμματά ιστορικό λεύκωμα και τιμητική πλακέτα του Δήμου, ως ένδειξη αναγνώρισης και συμβολικής σύνδεσης της τοπικής ιστορίας με τη σύγχρονη ευρωπαϊκή πραγματικότητα.

De l’ancienne Europos au cœur de l’Europe : une soirée culturelle et historique à l’Ambassade de Grèce à Bruxelles

Une célébration de la Journée de l’Europe placée sous le signe des racines européennes de la Grèce et du dialogue entre patrimoine et identité contemporaine

À l’occasion de la Journée de l’Europe, l’Ambassade de Grèce en Belgique a accueilli à Bruxelles une soirée mêlant histoire, culture et mémoire européenne, dans une ambiance empreinte de symbolisme et de réflexion sur les origines communes du continent.

L’événement, organisé sous l’impulsion de l’Ambassadrice de Grèce en Belgique, Sofia Grammata, a réuni représentants institutionnels, membres de la communauté grecque et invités du monde culturel autour d’un thème central : la contribution historique de la civilisation grecque à la construction de l’idée européenne.

Moment fort de la soirée, l’intervention de l’archéologue Dr Georgia Stratouli, directrice des Antiquités de Kilkís au ministère grec de la Culture, qui a présenté une conférence intitulée « La cité des Européens : de l’ancienne Europos au cœur de l’Europe ». Son exposé a permis de mettre en lumière le rôle historique de l’ancienne cité macédonienne d’Europos et sa portée symbolique dans la réflexion sur l’identité européenne actuelle.

Les invités ont ensuite découvert le court-métrage « Evropaion i Polis », réalisé par le service des Antiquités de Kilkís avec le soutien du ministère grec de la Culture. À travers images, archives et récits, le film retraçait l’histoire de cette région et son lien avec la mémoire collective européenne.

Plusieurs personnalités ont également pris la parole au cours de la soirée, parmi lesquelles le vice-président du Parlement grec Georgios Georgantas, le maire de Paionia Konstantinos Sionidis ainsi que le président de la Communauté hellénique de Bruxelles, Filippos Kotsaridis.

L’événement a aussi donné une place importante à la question du patrimoine culturel grec. La présidente du Comité grec de Belgique pour la restitution des marbres du Parthénon, Dr Christiane Tytgat, a proposé un retour historique sur les actions menées depuis plusieurs années afin de soutenir le retour définitif des sculptures en Grèce.

La dimension artistique de la soirée a été portée par les musiciens Lina Palera et Theodoros Koumartzis, membres du collectif Seikilo, qui ont offert une performance inspirée de la musique grecque antique à travers des mélodies interprétées à la lyre, créant un véritable pont entre héritage ancien et création contemporaine.

En clôture de la rencontre, le Dr Stratouli a remis à l’Ambassadrice une reproduction du socle en marbre portant l’inscription historique « ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ Η ΠΟΛΙΣ », élément essentiel dans l’identification archéologique de l’ancienne Europos. Le maire de Paionia a également offert à Sofia Grammata un ouvrage historique ainsi qu’une plaque commémorative de la municipalité, soulignant le lien entre mémoire locale et vocation européenne.

The post Από την αρχαία Ευρωπό στις Βρυξέλλες: Μια βραδιά ιστορίας, πολιτισμού και ευρωπαϊκής μνήμης στην Ελληνική Πρεσβεία appeared first on .

Στόχος της νέας νομοθεσίας είναι να τερματίσει καταχρηστικές πρακτικές, να περιορίσει τις σκληρές εμπορικές μεθόδους και να ενισχύσει την υγεία και την προστασία των ζώων. Δεν είναι τυχαίο ότι περίπου το 44% των Ευρωπαίων διαθέτει κατοικίδιο, ενώ το 74% ζητά αυστηρότερη προστασία, σε μια αγορά που εκτιμάται ότι ξεπερνά τα 1,3 δισ. ευρώ ετησίως.

Κεντρικό στοιχείο των νέων κανόνων αποτελεί η υποχρεωτική τοποθέτηση μικροτσίπ και καταγραφή όλων των σκύλων και γατών σε διαλειτουργικές εθνικές βάσεις δεδομένων. Η εφαρμογή θα γίνει σταδιακά: οι επαγγελματίες, όπως εκτροφείς, πωλητές και καταφύγια, θα πρέπει να συμμορφωθούν εντός τεσσάρων ετών, ενώ για τους ιδιώτες ιδιοκτήτες η υποχρέωση θα ισχύσει σε βάθος χρόνου, συγκεκριμένα μετά από δέκα χρόνια για τους σκύλους και δεκαπέντε για τις γάτες.

Παράλληλα, τίθενται σαφή όρια στην εκτροφή, με την απαγόρευση αναπαραγωγής μεταξύ στενών συγγενών και την απαγόρευση εκτροφής ζώων με ακραία σωματικά χαρακτηριστικά που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία τους. Η νομοθεσία βάζει επίσης τέλος σε πρακτικές κακοποίησης, όπως οι ακρωτηριασμοί για αισθητικούς λόγους, η μόνιμη πρόσδεση ζώων χωρίς λόγο και η χρήση επικίνδυνων περιλαίμιων.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στις εισαγωγές από τρίτες χώρες. Για να αντιμετωπιστούν τα κενά που επέτρεπαν την παράνομη εμπορία, οι νέοι κανόνες απαιτούν όλα τα ζώα που εισέρχονται στην ΕΕ να είναι ήδη καταγεγραμμένα και να φέρουν μικροτσίπ, ακόμη και όταν πρόκειται για μη εμπορικές μετακινήσεις. Οι ιδιοκτήτες θα πρέπει να δηλώνουν τα ζώα τους σε βάση δεδομένων πριν από την άφιξή τους.

Η εισηγήτρια της πρότασης, Veronika Vrecionová, υπογράμμισε ότι το μήνυμα είναι σαφές: ένα κατοικίδιο αποτελεί μέλος της οικογένειας και όχι εμπορικό αντικείμενο, επισημαίνοντας πως οι νέοι κανόνες δημιουργούν πιο δίκαιες συνθήκες για τους υπεύθυνους εκτροφείς και περιορίζουν την εκμετάλλευση των ζώων.

Παρά τη θετική υποδοχή, η νομοθεσία θα πρέπει να εγκριθεί και από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να τεθεί σε ισχύ, ανοίγοντας τον δρόμο για μια νέα εποχή στην προστασία των ζώων συντροφιάς στην Ευρώπη.

Des règles européennes renforcées pour les chiens et chats : vers une meilleure protection des animaux de compagnie

Le Parlement européen a adopté à une large majorité un nouveau cadre législatif visant à transformer en profondeur la protection des animaux de compagnie dans l’Union européenne. Avec 558 voix pour, 35 contre et 52 abstentions, il s’agit du premier ensemble de normes européennes harmonisées concernant le bien-être, l’élevage et le commerce des chiens et des chats.

Cette législation ambitionne de mettre fin aux pratiques abusives, de limiter les méthodes commerciales agressives et de renforcer la santé des animaux. Le contexte est révélateur : environ 44 % des Européens possèdent un animal de compagnie, tandis que 74 % souhaitent un renforcement de leur protection, dans un marché estimé à plus de 1,3 milliard d’euros par an.

Parmi les mesures phares figure l’obligation de micropucer et d’enregistrer tous les chiens et chats dans des bases de données nationales interconnectées. La mise en œuvre sera progressive : les professionnels disposeront de quatre ans pour se conformer, tandis que les particuliers auront jusqu’à dix ans pour les chiens et quinze ans pour les chats.

Le texte encadre également plus strictement l’élevage, en interdisant la reproduction entre proches parents et la sélection visant des caractéristiques physiques extrêmes nuisant à la santé des animaux. Il prohibe aussi certaines pratiques telles que les mutilations à des fins esthétiques, l’attache permanente injustifiée ou l’usage de colliers dangereux.

Les règles concernant les importations sont également renforcées. Tous les animaux entrant dans l’Union devront être identifiés par micropuce et enregistrés à l’avance, y compris dans le cadre de déplacements non commerciaux. Les propriétaires devront déclarer leurs animaux avant leur arrivée sur le territoire européen.

Selon la rapporteure Veronika Vrecionová, cette réforme envoie un message clair : les animaux de compagnie sont des membres de la famille et non des marchandises. Elle souligne également que ces règles permettront de garantir des conditions plus équitables pour les éleveurs respectueux des normes.

Le texte doit encore être validé par le Conseil de l’Union européenne avant son entrée en vigueur, marquant une étape décisive vers une meilleure protection des animaux à l’échelle du continent.

The post Νέοι αυστηροί κανόνες της ΕΕ για την προστασία των ζώων συντροφιάς appeared first on .

Παρά τη συνολική αυτή τάση, βραχυπρόθεσμα παρατηρείται μια ήπια αύξηση. Ο πληθυσμός της ΕΕ υπολογίζεται στα 451,8 εκατομμύρια το 2025 και αναμένεται να φτάσει στο ανώτατο σημείο του γύρω στο 2029, πριν ξεκινήσει μια σταδιακή αλλά σταθερή πτωτική πορεία, καταλήγοντας κοντά στα 398,8 εκατομμύρια έως το 2100.

Κεντρικό στοιχείο αυτής της εξέλιξης αποτελεί η γήρανση του πληθυσμού. Το ποσοστό των νέων ηλικίας 0-19 ετών αναμένεται να μειωθεί, ενώ η ομάδα των ατόμων σε ηλικία εργασίας (20-64 ετών) θα περιοριστεί σημαντικά, από 58% σε περίπου 50%. Την ίδια στιγμή, η αύξηση των ηλικιωμένων είναι εντυπωσιακή, ιδιαίτερα στην κατηγορία άνω των 80 ετών, η οποία αναμένεται να σχεδόν τριπλασιαστεί, φτάνοντας το 16% του συνολικού πληθυσμού.

Οι αλλαγές αυτές συνδέονται άμεσα με τις χαμηλές γεννήσεις και τη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, δύο τάσεις που χαρακτηρίζουν εδώ και χρόνια την ευρωπαϊκή κοινωνία. Αν και η μετανάστευση επηρεάζει τις πληθυσμιακές ισορροπίες, δεν αρκεί για να ανατρέψει τη συνολική καθοδική πορεία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διαφοροποιήσεις μεταξύ των κρατών. Σύμφωνα με τα στοιχεία, μόλις 12 από τις 30 ευρωπαϊκές χώρες αναμένεται να παρουσιάσουν αύξηση πληθυσμού έως το 2100, ενώ η πλειονότητα θα καταγράψει μείωση.

Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες με τη μεγαλύτερη πτώση, καθώς ο πληθυσμός της προβλέπεται να μειωθεί περίπου κατά 30%, επιβεβαιώνοντας τη σοβαρότητα του δημογραφικού προβλήματος. Αντίστοιχα, σημαντικές μειώσεις καταγράφονται σε χώρες της Ανατολικής και Νότιας Ευρώπης.

Αντίθετα, το Βέλγιο εμφανίζει μια πιο σταθερή εικόνα, με προβλεπόμενη αύξηση περίπου 4% έως το 2100. Το στοιχείο αυτό τοποθετεί τη χώρα ανάμεσα σε εκείνες που καταφέρνουν να διατηρήσουν ή και να ενισχύσουν τον πληθυσμό τους, εν μέρει χάρη στη μετανάστευση και τη διαφορετική δημογραφική δυναμική.

Στον αντίποδα, χώρες όπως η Λετονία και η Λιθουανία αναμένεται να χάσουν πάνω από το ένα τρίτο του πληθυσμού τους, γεγονός που αναδεικνύει τις έντονες ανισότητες που θα χαρακτηρίσουν το δημογραφικό τοπίο της Ευρώπης.

Οι εξελίξεις αυτές αναμένεται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στις οικονομίες και τα κοινωνικά συστήματα, με λιγότερους εργαζόμενους να καλούνται να στηρίξουν έναν ολοένα αυξανόμενο αριθμό συνταξιούχων. Η πίεση σε τομείς όπως η υγεία και η κοινωνική πρόνοια εκτιμάται ότι θα ενταθεί, καθιστώντας το δημογραφικό ζήτημα μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για το μέλλον της Ευρώπης.

Europe face à un tournant démographique : une population en recul d’ici 2100
Vieillissement, natalité en baisse et fortes disparités entre pays redessinent le continent

L’Europe s’oriente vers une transformation démographique majeure au cours des prochaines décennies. D’après les projections de Eurostat, la population de l’Union européenne devrait diminuer de manière notable d’ici la fin du siècle, avec une baisse estimée à près de 53 millions d’habitants.

À court terme, la situation reste relativement stable, avec une légère croissance attendue jusqu’à la fin des années 2020. Toutefois, cette tendance s’inversera progressivement, laissant place à un déclin continu jusqu’en 2100.

Le phénomène clé derrière cette évolution est le vieillissement accéléré de la population. La part des jeunes diminue, tandis que celle des personnes âgées, en particulier les plus de 80 ans, augmente fortement. Cette mutation modifie profondément l’équilibre entre actifs et retraités, avec des conséquences directes sur les systèmes économiques et sociaux.

Les raisons sont multiples, mais reposent principalement sur une baisse durable de la natalité et une espérance de vie en hausse. Si les flux migratoires contribuent à atténuer ces effets dans certains pays, ils ne suffisent pas à inverser la tendance globale.

Les dynamiques varient fortement selon les États. La Grèce figure parmi les pays les plus touchés, avec une diminution attendue d’environ 30 % de sa population, illustrant l’ampleur du défi démographique auquel elle est confrontée.

À l’inverse, la Belgique présente une évolution plus modérée, avec une légère croissance estimée à 4 %, ce qui témoigne d’une situation plus équilibrée comparée à d’autres régions européennes.

Globalement, ces projections mettent en évidence une Europe à deux vitesses, où certaines régions verront leur population se contracter rapidement, tandis que d’autres parviendront à maintenir, voire à accroître leur attractivité démographique.

Dans ce contexte, les enjeux liés à la main-d’œuvre, aux retraites et aux services publics seront au cœur des préoccupations des décideurs européens dans les décennies à venir.

The post Δημογραφική ανατροπή στην Ευρώπη: Μείωση πληθυσμού κατά 53 εκατομμύρια έως το 2100 appeared first on .