Εύη Στοΐδου, Χριστοφορος Οικονομίδης, Γεωργία Νομικού

Το Σάββατο και την Κυριακή, 25 και 26 Μαρτίου 2023, γιορτάστηκε με επιτυχία στις Βρυξέλλες η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Όλες οι ελληνικές θεατρικές ομάδες ένωσαν τις δυνάμεις τους σε ένα απολαυστικό θεατρικό διήμερο γεμάτο από επιλεγμένα αποσπάσματα με κεντρικό θέμα τον Έρωτα. Από το αρχαίο θέατρο μέχρι το θέατρο του παραλόγου, οι οκτώ ερασιτεχνικές ομάδες επέλεξαν και παρουσίασαν στο κατάμεστο θέατρο του De Lijsterbes ολιγόλεπτα αποσπάσματα, δίνοντας με τον τρόπο αυτό ένα αντιπροσωπευτικό κομμάτι του ξεχωριστού χαρακτήρα τους και της θεατρικής τους άποψης. Στον τρίτο αυτό κοινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου, καλεσμένη στις Βρυξέλλες ήταν η καθηγήτρια Θεατρολογίας του ΕΚΠΑ, Κατερίνα Διακουμοπούλου ενώ την παρουσίαση της βραδιάς ανέλαβε με την πολύχρονη εμπειρία του ο κ. Αριστείδης Λαυρέντζος, επικεφαλής και σκηνοθέτη της θεατρικής ομάδας ΘΕΣΠΙΣ.

Κύριε Αμπαζή, πείτε μας δύο λόγια για τη σημασία της κοινής συμμετοχής όλων των ελληνικών θεατρικών ομάδων στον θεσμικό πλέον αυτόν εορτασμό.

Η ημέρα θεάτρου αποτελεί μια γιορτή, στην οποία είναι καλεσμένοι όλοι, ομάδες και κοινό. Η συμμετοχή όλων των ομάδων δίνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: όλοι μαζί, ανεξάρτητα από ηλικία, εμπειρία, θεατρική προσέγγιση, σύνθεση, ερχόμαστε ενωμένοι από την αγάπη μας για το θέατρο για να προσφέρουμε στο ελληνικό κοινό των Βρυξελλών. Επιπλέον, η γιορτή αυτή δίνει την ευκαιρία και σε εμάς που συμμετέχουμε να γνωριστούμε καλύτερα, να δημιουργήσουμε κάτι από κοινού και να αποκτήσουμε δεσμούς ως θεατρική κοινότητα, χτίζοντας έτσι μία γερή βάση συνεργασίας και επικοινωνίας για το μέλλον.

Εύη Στοΐδου, Χριστοφορος Οικονομίδης, Γεωργία Νομικού

Ποια ήταν τα κριτήρια της δικής σας επιλογής θεατρικού αποσπάσματος που παρουσιάσετε φέτος και ποιες ήταν οι σκηνοθετικές ή άλλες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε; 

Σε σχέση με την επιλογή του θεατρικού αποσπάσματος, υπήρξε μια συμφωνία μεταξύ των ομάδων, να επιλεγούν κείμενα από διαφορετικά είδη θεάτρου που να έχουν να κάνουν με τον έρωτα. Το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου, όταν μου πρότεινε να το σκηνοθετήσω, είχε ήδη επιλέξει το Ελισσαβετιανό Θέατρο, άρα ουσιαστικά Σαίξπηρ. Με αυτά τα δεδομένα, και ξέροντας πως είχαμε το πολύ 15 λεπτά, έψαξα να βρω κάτι που να προκαλέσει έκπληξη, «να κλείσει το μάτι» στο κοινό, να είναι σύντομο, αναπάντεχο αλλά και διασκεδαστικό. Γνώριζα ήδη το έργο «Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μία ώρα» και έτσι κατέληξα στη σύνθεση των αποσπασμάτων που παρουσιάσαμε στην ημέρα θεάτρου. Σκηνοθετικά ήταν μία μεγάλη πρόκληση γιατί απαιτούσε προσαρμογή του κειμένου στον χρόνο και στα μέσα που είχαμε στη διάθεσή μας (κρατώντας τον αφηγηματικό άξονα αλλά και τα ευρήματα του κειμένου), φρενήρη ρυθμό, γρήγορες αλλαγές και πρακτικές (και κωμικές) λύσεις. Η δουλειά μου, όμως, έγινε εύκολη χάρη στην εξαιρετική ομάδα που είχα (Γεωργία Νομικού, Χριστόφορο Οικονομίδη, Εύη Στοϊδου) που πραγματικά πίστεψαν το κείμενο και δούλεψαν πολύ εντατικά για το υπέροχο αποτέλεσμα που είδατε. Η αλήθεια είναι ότι το διασκεδάσαμε και φάνηκε να το διασκέδασε και το κοινό.

Εύη Στοΐδου, Χριστοφορος Οικονομίδης, Γεωργία Νομικού

Το αποτέλεσμα της προσπάθειας σάς βρήκε ικανοποιημένους; Υπάρχουν βελτιωτικές κινήσεις οι οποίες θα μπορούσαν να φέρουν ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα σε αυτή την ετήσια γιορτή θεάτρου στις Βρυξέλλες;

Θεωρώ πως η βραδιά ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα, μια μεγάλη γιορτή με πολλά και διαφορετικά στοιχεία, που είχε κάτι για κάθε γούστο. Βέβαια ο εχθρός του καλού είναι πάντα το καλύτερο και είμαι σίγουρος πως οι ομάδες θα δουν αν χρειαστούν βελτιωτικές παρεμβάσεις για του χρόνου. Κλείνοντας, θέλω να ευχαριστήσω τον Τάσο Νυχά, που με την αφοσίωση και την υπομονή του αποτελεί πραγματικά την ψυχή αυτής της εκδήλωσης.

Χριστοφορος Οικονομίδης, Γεωργία Νομικού

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Γιάννης Αμπαζής: Ολόκληρος ο Σαίξπηρ…σε φρενήρη ρυθμό! appeared first on .

Γράφει ο Γιάννης Οικονομίδης

Η φύση δεν με προίκισε με βιολογικό αδελφό. Αντίθετα στην ωριμότητά μου τον απόκτησα μέσα στην καλλιτεχνική μήτρα του θεάτρου. Του ερασιτεχνικού θεάτρου. Τον Νίκο τον γνώρισα όταν το 1997 σκηνοθετούσα με το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου το έργο των Τσιφόρου – Βασιλειάδη «Οι γυναίκες προτιμούν τους σκληρούς». Είχε ένα αυθόρμητο ταλέντο και προσπαθούσε να υποκριθεί βιωματικά το κείμενο, έστω και αν αυτό ενίοτε παράβαινε την σκηνική σύμβαση.

Δέσαμε όπως δεμένα είναι τα αδέλφια. Είχαμε τις διαφορές μας και τις διαφωνίες μας μα πάντα καταλήγαμε αγαπημένοι και συνήθως με ένα ποτήρι κρασί. Εκείνος μου έμαθε να περιπλανιέμαι μέσα στον δαιδαλώδη κόσμο των υπολογιστών κι εγώ μοιραζόμουνα τις γνώσεις μου πάνω στη μαγεία του θεάτρου και της λογοτεχνίας.

Το 1998 μαζί με την Μαρία Καραχάλιου, τον Νίκο και τον γράφοντα ιδρύσαμε μέσα στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών (ΛΕΒ) , το Εργαστήριο Λόγου, Χορού, Κίνησης που οδήγησε και στην ανάδυση της Θεατρικής Ομάδας του ΛΕΒ.

Όταν αρχίσαμε τα δρώμενα το 2001, τον ήξερα ήδη αρκετά καλά έτσι που ήταν έμπνευση για κάποιους ρόλους που το ρήμα «υποκρίνομαι» ή «υποδύομαι» δίνει την θέση του στο ρήμα «βιώνω». Η φτωχή μου γραφίδα και η σκηνοθετική μου υπόδειξη τον οδήγησε σε ιστορίες μεταναστών από το καράβι που πιάνει ντόκο στο Elis island μέχρι τις αναπηρίες στις Φάμπρικες της Γερμανίας… «Ελλήνων μετανάστευση…Μνήμες- 2001». Εκεί συνειδητοποίησα πως ο Νίκος δεν ήθελε μόνο να παίζει αλλά και να ζει το πάθος και τα παθήματα των χαρακτήρων που είχαν βγει από αναμνήσεις αυτών που ο Μιχάλης Γκανάς βλέπει στην «Εθνική Οδό». « Από δω έφυγε η μισή πατρίδα για τα ξένα».

Ο Νίκος ήθελε να βλέπει πάντα την φωτεινή πλευρά του φεγγαριού. Ακόμα και σε ρόλους αντιηρώων, ήθελε να του βρούμε το φωτεινό μέρος αυτών των σκοτεινών προσώπων της λογοτεχνίας που διαμορφώνουν το αιώνιο παιχνίδι του Καλού και του Κακού. Το 2003 ανεβάσαμε το δρώμενο «Μισάνοιχτο παράθυρο στη μνήμη… Εκεί Πολυτεχνείο». Περάσαμε ώρες αναλύοντας τον Καρδερίνη ήρωα εμπνευσμένο από το «Αντιποίησις Αρχής» του Αλέξανδρου Κοτζιά. Και αν οι πληροφορίες μου δεν ήταν αρκετές έπαιρνε τον χαρακτήρα τον ξαναζύμωνε για να βρει εκείνο το κομμάτι του καλού που η συγκυρία της ζωής πιθανά να το είχε θάψει στην χωματερή της πραγματικότητας. Και αν οι σκηνοθετικές οδηγίες ήταν αμετακίνητες, φιλότιμα έπαιζε τον ρόλο και μετά άφηνε να διαχυθεί η καλοσύνη και η δοτικότητα σε όλους τους συντελεστές.

«Νά μπεῖς ἀπ” τό παράθυρο στή Σμύρνη Νά μοῦ ἀντιγράψεις τίς ἀντιφεγγιές στήν ὀροφή», ο υπέροχος αυτός στίχος του Οδυσσέα Ελύτη από το ποίημα «Μικρή πράσινη θάλασσα» μου έδωσε τον τίτλο ενός δρώμενου πάνω στις μέρες ειρήνης και μέρες πολέμου τον καιρό της καταστροφής της Σμύρνης. Αυτό το κομμάτι της Ελληνικότητας που ξεπερνά την Ιστορία και μπαίνει μέσα στον λυγμό, τον καημό, τον αμανέ χρειαζόταν και έναν Αλαφροΐσκιωτο. Θυμήθηκα εκείνον τον Ιορδάνη από την «Αυλή των θαυμάτων» του Καμπανέλλη να μιλάει με το ιδίωμα της Ανατολίας και να μονολογεί για το καλό και το κακό μέσα στην απεραντοσύνη τ΄ ουρανού. Ο Νίκος έγινε ο ιδανικός Αλαφροΐσκιωτος να δίνει την λαϊκή εξήγηση του καλού και του κακού μέσα στην σκοτεινή στιγμή του εθνικού λυγμού για μια χαμένη πατρίδα.

Το 2008 άρχιζε η παγκόσμια κρίση. Το ένστικτο μας οδήγησε και γράψαμε μια αντιεπιθεώρηση «Moiraioi@Strofilia.com». Εκεί ο Νίκος μας έδωσε έναν Νάσο που τον φωνάζαν Χάσο. Έναν looser που θα τον βλέπαμε δυο και τρία χρόνια μετά στους δρόμους της Αθήνας. Έναν υπάκουο υποταγή πολίτη που ο κλυδωνισμός του συστήματος θα τον έλιωνε, θα τον εξάχνωνε…εκτός και αν…

Μοιραία χρονιά των «Μοιραίων». Ο Νίκος αναζήτησε την τύχη του στους κόλπους των Ευρωπαϊκών οργάνων. Η όψιμη εισαγωγή του έγινε στον νεοσύστατο Ευρωπαϊκό Οργανισμό για την Ασφάλεια στη Θάλασσα με έδρα την Λισαβώνα. Εμείς εδώ στις Βρυξέλλες νιώσαμε αρφανεμένοι. Μας έλειπε αυτή η περισσή ενέργεια του «κάνω». Δεν κωλώνω, αλλά πράττω δυνατά, μαχητικά, αποτελεσματικά.

Στην επόμενη παραγωγή μας το Cine Αστέρια (2009), ο Νίκος ήρθε σαν θεατής. Στο τέλος της παράστασης μου είπε «ζηλεύω. Δεν γίνεται να είμαι απών από αυτή τη γιορτή». Τα πάντα ήταν θέμα οργάνωσης. Φυσικά και δεν θα έμενε έξω από αυτή την γιορτή. Ρόλοι cameo πάντα υπάρχουν. Οργανωμένες και πυκνές πρόβες όποτε ερχόταν να δει την οικογένεια του…

Έτσι ο Νίκος, στο «Αν θα διψάσεις για νερό…- 2012», «έζησε» έναν σπαρακτικό Καραγκιόζη να τραγουδάει και να χλευάζει τα αρπακτικά της εξουσίας με όχημα τους σατιρικούς στίχους του Γκάτσου και να συνομιλεί με μια Ελλάδα – Χοντρομπαλού. Οι στίχοι « Γεια σου μάνα μου Ελλάς/Είμαι κλεφτοφουκαράς/Μα δε μοιάζω με τους άλλους/Τους τρανούς και τους μεγάλους/Πού’χουνε μακρύ το χέρι/Και κρατάνε και μαχαίρι» ήταν λυγμοί που περιέγραφαν την διαχρονική μας κακοδαιμονία.

Το 2015, οι νέες τεχνολογίες είχανε μπει για καλά στη ζωή μας. Ετοιμάζαμε το σπονδυλωτό έργο, «Ο Άστεγος τ΄ ουρανού», μια ματιά στο «πρωτογενές πλεόνασμα της αυτογνωσίας μας». Τα κομμάτια τα ένωναν δύο μπεκετικές φιγούρες, ένας καθαριστής ενός πάρκου και ένας άστεγος που συνομιλούσαν με διαλόγους βγαλμένους από την ποίηση του Γιάννη Κοντού. Ο Νίκος ήταν ο Οδοκαθαριστής κι εγώ ο Άστεγος. Κάθε μέρα σχεδόν κάναμε πρόβες μέσω του Skype. Εκείνος στην Λισαβώνα κι εγώ στις Βρυξέλλες. Κάθε μερικές βδομάδας συναντιόμασταν δια ζώσης και ενώναμε αυτά που μας λείπανε από τις ζωντανές πρόβες.

Αξιόλογη και η συνεισφορά του στα δόκιμα έργα. Δεν θέλω ν΄ αφήσω κανένα ασημείωτο. Όλα είχαν την σφραγίδα του. Έξοχος Γιουσούφ στο έργο του Μπρεχτ, «Ο Κύκλος με την Κιμωλία – 2007»∙ πικρόχολος αλλά αποφασισμένος Μονοχέρης Ναύαρχος στο «Παραμύθι χωρίς όνομα – 2011» του Καμπανέλλη∙ Μακρυγιάννης βγαλμένος από βιβλίο πατριδογνωσίας στην παρωδία του Μποστ, «Μαρία Πενταγιώτισσα – 2013» ∙ κυνικός, αλκοολικός, χαμένος στη θλίψη του ο Σίμον Στίμσον, ο οργανίστας στη «Μικρή μας πόλη – 2014» του Θόρντον Ουάιλντερ∙ μισαλλόδοξος, μέλος του κατεστημένου της μικροπολιτείας του Σάλεμ, ο Θωμάς Πάτναμ στην «Δοκιμασία – 2017» του Άρθουρ Μίλλερ∙ ο παππούς, Φερντινάντο Μπαλμπόα στο «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια – 2020» του Αλεχάντρο Κασόνα που προσπαθεί να σκηνοθετήσει μια άλλη πραγματικότητα για να σώσει τη ζωή της Γιαγιάς.

Άφησα τελευταία δύο «κύκνεια άσματα» που χρειάζονται μια μεγαλύτερη ανάλυση και που τα θεωρώ επιστέγασμα της πορείας του και της ηθικής του μέσα από το ομαδικό αυτό παιχνίδι που λέγεται Ερασιτεχνικό Θέατρο.

Το 2019 είχαμε την ευτυχία να παρουσιάσουμε σε σκηνοθεσία της Μαρίας Καραχάλιου, το έργο του Όσκαρ Ουάιλντ, «Ο Εγωιστής Γίγαντας» με μουσική του Νίκου Ξανθούλη. Εκεί ο Νίκος Παναγιωταράκης, έδειξε όλο του ταλέντο. Έπαιζε, τραγουδούσε, κινείτο πάνω σε κοθόρνους με βαριά ρούχα και ημίψηλο. Το έργο τον ικανοποιούσε και φιλοσοφικά. Ένας φύσει μίζερος ανακαλύπτει το Καλό. Αλλάζει όλη η φύση γύρω του όταν ανακαλύπτει το θείο δώρο της καλοσύνης. Ο Νίκος δεν έπαιξε τον γίγαντα, δεν υποκρίθηκε ούτε υποδύθηκε τον Γίγαντα. Ο Νίκος ήταν ο Γίγαντας. Ο Νίκος ήταν γίγαντας. Αν έπρεπε να κάνω έναν απολογισμό θα έλεγα πως αυτή ήταν η κορύφωση της σκηνικής του παρουσίας.

Το δεύτερο κύκνειο άσμα του δεν έχει να κάνει με την δικιά του παρουσία στη σκηνή αλλά με μια παρακαταθήκη και μια ψηφιακή υστεροφημία. Για χρόνια το ΛΕΒ προγραμμάτιζε την δημιουργία ενός ιστοτόπου. Το φιλόδοξο έργο κολλούσε στις διάφορες τεχνικές δυσκολίες. Ο Νίκος το μελετούσε το θέμα χωρίς να ξέρει αν και πώς θα μπορούσε να υλοποιηθεί το φιλόδοξο έργο που να είναι αντάξιο του έργου του ιστορικού σωματείου. Είχαμε την τύχη να δούμε κάποια αρχικά σχέδια…

Λίγες μέρες μετά την παράσταση «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια» τον Φεβρουάριο 2020 ξέσπασε η πανδημία και ο πρώτος εγκλεισμός. Ο Νίκος επικοινωνούσε λέγοντας μου πόσο προχωρεί στην τεχνική δομή του ιστοτόπου. Μια μέρα με ένα πικρό χιούμορ μου ζητάει να του στείλω επειγόντως υλικό από το αρχείο μου. «Στείλε μου, ότι έχεις, κείμενα, φωτογραφίες, βίντεο». Μου εξήγησε ότι το θέμα ήταν επείγον. Είχε μια άσχημη διάγνωση που φυσικά θα την πολεμούσε. Αλλά «επειδή κανένας δεν παίζει με τον καρκίνο, πρέπει να δράσω γρήγορα και άμεσα». Με την πρώτη ευκαιρία του παραδώσαμε το αρχείο μας και αρχίσαμε έναν αγώνα δρόμου επιμέλειας (κυρίως η Μαρία Κ.) και εκείνος έναν υπεράνθρωπο αγώνα να δικαιώσει ένα υπέρογκο υλικό μέσα από τις άριστα τεχνητά δομημένες ηλεκτρονικές σελίδες. Έπρεπε να βγει στο αέρα. Και ευτυχώς, μας έκανε τη χάρη ο καρκίνος να περιμένει για να ξεχυθούν οι σελίδες στ κυβερνοχώρο.  https://leb.allmystories.net/

Ο Νίκος για άλλη μια φορά τιμούσε και ευχαριστιόταν τη μεγάλη γιορτή του θεάτρου κάνοντας τα πάντα, από τα κουβαλήματα στα προγράμματα, από τα διαβάσματα στις πρόβες, από τα ξενύχτια στις παραστάσεις και πάντα μέσα στο πνεύμα της ομάδας βοηθώντας τους πάντες και κυρίως τους αδύναμους.

Συνεχίσαμε να μιλάμε διαδικτυακά. Μου έλεγε συχνά με εκείνο το πικρό χαμόγελο. «Μη μου δώσεις μεγάλο ρόλο μπορεί να μη μπορέσω να τον βγάλω…»

Ρόλο μεγάλο, μικρό θα έχεις ούτως ή άλλως στο «επόμενο» έργο… Κάνουμε εμείς έργο χωρίς εσένα; Στον «Αόρατο Θίασο» που τώρα θα παίζεις μάθε τους τί σημαίνει Ερασιτέχνης Ηθοποιός και βάλε όλους γύρω σου να βρουν το Καλό ακόμα και στον πιο σκοτεινό ρόλο.

The post Νίκος Παναγιωταράκης (1956-2021)- Ερασιτέχνης Ηθοποιός appeared first on .

Με την ευκαιρία αυτή, το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου υπενθυμίζει στα μέλη του την ανανέωση της συνδρομής τους (20 ευρώ) για το 2020, επιτόπου ή με έμβασμα στον λογαριασμό του ΕΘΒ (BE 95 3100 7208 7658), με ένδειξη “cotisation membre 2020 + ονοματεπώνυμο”.

The post Κοπή βασιλόπιτας για το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου appeared first on .

Εύη Στοΐδου, Σοφία Βασιλειάδου, Βασιλική Βηδενμάιερ, Στέλλα Ανδρουλάκη

Κυρία Ανδρουλάκη, αγαπητή Στέλλα, συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα του ΕΘΒ για την μεγάλη προσπάθεια και τις επιτυχημένες παραστάσεις στο Κράινεμ. Πως έφτασε η θεατρική  ομάδα στην επιλογή αυτού του έργου;

Ευχαριστούμε για τα όμορφα λόγια αλλά κυρίως για την τόσο σημαντική υποστήριξη του Newsville στο έργο μας.
Γιατί επιλέξαμε τώρα το έργο αυτό: η ιδέα μιας επιτυχούς επανάληψης τριγύριζε καιρό ανάμεσά μας. Είναι γεγονός ότι τα όρια επιλογής ελληνικού θεατρικού έργου στενεύουν ολοένα και περισσότερο. Από τη μια η μακρόχρονη παρουσία κάποιων ομάδων, από την άλλη η εμφάνιση νέων, εξαντλούν όλο και περισσότερο το ελληνικό δραματολόγιο σε συνάρτηση φυσικά με τις δυνατότητές μας όσον αφορά το δυναμικό και κόστος παραγωγής. Ψάχνοντας ένα έργο, με στοιχεία κωμικά, ευχάριστο, δροσερό αλλά συγχρόνως σκεπτόμενο, αφήνοντας κάποια ερωτηματικά ή μηνύματα στο θεατή, αποφασίσαμε να ξανανεβάσουμε το «Με δύναμη από την Κηφισιά» των Δ. Κεχαϊδη – Ε. Χαβιαρά που ανέβασε για πρώτη φορά το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου το 1998 σε σκηνοθεσία Βάσου Ανδρονίδη. Η διαχρονικότητα και η επικαιρότητα αυτού του έργου, καθώς και οι συνθήκες διανομής ρόλων, το επέτρεψαν, ο Γιάννης Γαβράς δέχθηκε τη σκηνοθεσία και το τολμήσαμε πάλι…. «με δύναμη».

Πες μας λίγα λόγια για τον ρόλο της Αλέκας και τις προκλήσεις που αντιμετώπισες στην ερμηνεία του.

Η Αλέκα από την Κηφισιά τιτιβίζει ακατάπαυστα με τις κολλητές της που αγαπά, συμπάσχει, φροντίζει και είναι γι’αυτές στήριγμα και αντικείμενο εκτόνωσης στα εσώψυχά τους, τη μοναξιά και την απελπισία τους. Ρομαντική και αφοπλιστικά αυθόρμητη, προσπαθεί με τη σειρά της να γεμίσει και το δικό της εσωτερικό κενό παίρνοντας αποφάσεις για δυναμικές λύσεις χωρίς να΄χει βρει τι θέλει πραγματικά. Παραμυθιάζεται και ψάχνει το όνειρο στα ηλιοβασιλέματα και τις άριες της όπερας λόγω του έρωτά της με έναν καλλιτέχνη της Λυρικής. Στην προσπάθεια και ματαιοδοξία της να τον αναγνωρίσει όλη η υφήλιος, δεν διστάζει να «θυσιαστεί» για την καριέρα του. Και φυσικά η αδυναμία της να προσγειωθεί στην πραγματικότητα την οδηγεί στο να τη διογκώνει φαντασιακά, πράγμα που το πληρώνει καθημερινά.
Η πρόκληση του ρόλου ήταν για μένα η ερμηνεία του κειμένου μέσα από μια πιο καταιγιστική προσέγγιση που οδηγεί στην αβίαστη πρόκληση του γέλιου χωρίς την ευκολία της υπερβολής και της πλάκας.

Στέλλα Ανδρουλάκη, Σοφία Βασιλειάδου

Τελικά το «ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ» είναι ένα γυναικείο έργο το οποίο απευθύνεται σε γυναίκες ή κάτι παραπάνω από αυτό;

Η γυναικεία προσωπικότητα μ’όλη την εκθαμβωτική λάμψη της ακατανόητης (?) ψυχοσύνθεσή της διαχέεται από παντού στο έργο αυτό. Οποιαδήποτε γυναίκα θ’αναγνωρίσει τον εαυτό της μέσα από αυτές τις καθημερινές καταστάσεις που σκιαγραφούν τις πιο τυπικές γυναικείες αντιδράσεις ενός δύσκολα ελεγχόμενου πανικού που προκαλείται από την προβληματική απουσία ή την άδεια και φλατ παρουσία του αρσενικού. Τελικά όμως θα μπορούσε να συμβεί και στους άνδρες. Εφόσον στο έργο θίγεται και χρησιμοποιείται ο μικροαστισμός και το lifestyle και το πώς έχουμε εγκλωβίσει τις ζωές μας σ’αυτά, αδυνατώντας να τις «απελευθερώσουμε», το θέμα αφορά και τα δυο φύλα.

Οι τέσσερις γυναίκες τοποθετούνται, εγκλωβίζονται, σε ένα αστικό σαλόνι των βορίων προαστίων της Αθήνας όπου και διαδραματίζεται όλο το έργο. Αυτή η επιλογή αποτελεί μέρος μίας κοινωνικής αλήθειας ή άλλοθι για όλο τον υπόλοιπο γυναικείο πληθυσμό;

Το μεταφεμινιστικό άγχος μ’όλες τις αδυναμίες του, κυριεύει τελικά τις άνετα οικονομικά μεταχειραφετημένες γυναίκες που στην προσπάθειά τους να πείσουν τους εαυτούς τους πως θέλουν και μπορούν να υπάρχουν χωρίς τους άνδρες, πανικοβάλλονται και ξαναγυρίζουν πίσω στο οικείο, σ’αυτό που τους σπάει τα νεύρα αλλά τους χαρίζει ασφάλεια. Άλλωστε αυτή η ασφάλεια όπως και η αυτοεπιβεβαίωση είναι διαχρονικά στοιχεία και βασικές ανάγκες της ευτυχίας των γυναικών που παραμένουν ακλόνητα γενιές τώρα. Μιας ευτυχίας που σε πείσμα όλων παραμένει απλή….. Πάντα υπάρχουν δικαιολογίες και «άλλοθι» για τον εαυτό μας όταν αδυνατούμε να δούμε και να αποδεχτούμε πώς είμαστε.

Εύη Στοΐδου, Στέλλα Ανδρουλάκη

Σε ένα αιχμηρό κοινωνικά και, καυστικό υπαρξιακά έργο ποια ήταν η προσέγγιση του Γιάννη Γαβρά στη σκηνοθεσία και στις οδηγίες προς τους ηθοποιούς για την τελική οργάνωση αυτής της θεατρικής παράστασης;

Κλασικός, λιτός, με έντονη διαίσθηση και αυστηρά προσωπικά κριτήρια ο Γιάννης Γαβράς στοχεύει πάντα στην όσο πιο σωστή επιλογή προσώπων και σκηνικού έχοντας όλο το βάρος και την ευθύνη της παράστασης. Πιστεύω ότι δέχτηκε να σκηνοθετήσει αυτό το έργο διότι βρήκε τα κατάλληλα πρόσωπα για τους απαιτητικούς χαρακτήρες και τη δυσκολία της ερμηνείας και του ρυθμού. Παρ” όλη την εμπιστοσύνη που πηγάζει από την εκτίμηση των δυνατοτήτων μας, μάς τόνισε ευθύς εξ εξαρχής την παγίδα της εύκολης πρόκλησης γέλιου. Το γέλιο που θα προκληθεί πρέπει νάναι αποτέλεσμα ειλικρινούς και σωστής απόδοσης του κειμένου χωρίς υπερβολή και επιθέματα με σκοπό την εύκολη διασκέδαση αλλά μιας πιο τρυφερής και χαμηλόφωνης προσέγγισης στην όλη υστερία.

Ποια είναι τα συναισθήματα τα οποία παίρνει ο θεατής με το πέσιμο της αυλαίας της θεατρικής παράστασης «ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ»;

Η ανάμνηση μιας ερωτικής δυστυχίας και απελπισίας, το δράμα μιας εγκατάλειψης, η αίσθηση της μοναξιάς, η αναμονή ενός νέου έρωτα, μια εξάρτηση, ένα στριμωγμένο όνειρο, το ερώτημα αν τελικά κατανοούμε ή μη την πραγματική διάσταση των πραγμάτων, συγκίνηση με όλες αυτές τις απίστευτες εναλλαγές και ανατροπές αλλά και χαμόγελο, γέλιο και κέφι.

Στέλλα Ανδρουλάκη, Εύη Στοΐδου, Σοφία Βασιλειάδου

Αν έπρεπε να ανταλλάξεις τον ρόλο της Αλέκας με έναν από αυτούς των δύο φιλενάδων της ποιον θα επέλεγες και γιατί;

Τη Μάρω την ερμήνευσα και απόλαυσα το 1998 με το Βάσο Ανδρονίδη, που μου εμπιστεύτηκε αυτόν το ρόλο στο πρώτο ανέβασμα. Αν με ρωτούσες τότε, θα έλεγα αυτόν της Αλέκας για τους λόγους που αναφέρω παραπάνω στην περιγραφή του ρόλου. 22 χρόνια μετά αυτή η επιθυμία πραγματοποιήθηκε. Τυχαίο; Όσο για το φοβερό ρόλο της Φωτεινής, μπορεί, αλλά μετά την ερμηνεία της Εύης (Στοΐδου), άστο καλύτερα…

Μοιράσου μαζί μας ένα θεατρικό όνειρο ή στόχο σου;

Να συμβάλλω όσο μπορώ στην ύπαρξη και συνέχεια του Ελληνικού Θεάτρου Βελγίου με μια αίσθηση ευθύνης για την «κληρονομιά» που άφησαν οι ιδρυτές του, όλοι όσοι το υπηρέτησαν, παρόντες κι εκλιπόντες, και όλοι όσοι από τη νεώτερη γενιά οραματίζονται να το συνεχίσουν. Χρειάζεται μεράκι, δουλειά, χρόνο μα πάνω απ’όλα αγάπη. Αυτό βρήκα και αυτό θέλω ν’αφήσω. Όνειρα δεν κάνω, όμως αν κάποιοι ρόλοι, ωραίοι και δημιουργικοί μού προορίζονται ακόμη, θ’αφήσω να με παρασύρουν παρέα με τους θεατρικούς συνοδοιπόρους μου, όλοι μαζί αγαπημένοι και χαρούμενοι.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδια για το ΕΘΒ;

Το σίγουρο είναι η συμμετοχή της ομάδας στην Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, που έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια με την εμφάνιση όλων των θεατρικών ομάδων, τον επόμενο Μάρτη. Αμέσως μετά τον απολογισμό του πρόσφατου έργου, θα δούμε και θα εξετάσουμε με βάση τις υπάρχοντες δυνατότητές μας, τι έργο θα επιλέξουμε, θ’ανακοινωθεί άλλωστε στον ετήσιο προγραμματισμό όλων των ομάδων.

Στέλλα Ανδρουλάκη, Σοφία Βασιλειάδου

Συνέντευξη: Γιάννης Δήμας
Φωτογραφίες: Νίκος Νυχάς / Ελληνικό Θέατρο Βελγίου

The post Στέλλα Ανδρουλάκη: «Χρειάζεται μεράκι, δουλειά, χρόνο μα πάνω απ’όλα αγάπη» appeared first on .

Τρεις γυναίκες σε «κρίσιμες» ηλικίες αντιμετωπίζουν τις ερωτικές τους σχέσεις η καθεμία διαφορετικά. Πάθος, εξάρτηση, άρνηση, τύψεις, αμφιβολίες και ο έρωτας πάντα παρών.
Απέναντί τους ένα νέο κορίτσι τις αντιμετωπίζει με χιούμορ και αποφασιστικότητα, δείγμα της γενιάς της.
Οικονομικά ανεξάρτητες, ζουν την «ελευθερία» τους μέσα σε μια φανταστική φυλακή που τις εμποδίζει να ξεφύγουν από την καθημερινότητα και να ταξιδέψουν αλλού. Θα καταφέρουν να ξεφύγουν; Η συνέχεια στη σκηνή!

5, 6, 7 Δεκεμβρίου 2019 στις 8 μ.μ. και 8 Δεκεμβρίου 2019 στις 6 μ.μ. στο θέατρο DeLijsterbes, Lijsterbessenbomenlaan 6, 1950 Kraainem, Bruxelles

Παίζουν οι: Στέλλα Ανδρουλάκη, Σοφία Βασιλειάδου, Βασιλική Βηδενμάϊερ, Εύη Στοΐδου

Προπώληση εισιτηρίων:
– Πολυχώρος Periple, Rue Froissart 115, 1040, Bruxelles (02/2309335)
– μέσω ηλεκτρονικής διεύθυνσης ellitheabe@gmail.com

Κανονικό εισιτήριο 15 ευρώ – Μειωμένο εισιτήριο 13 ευρώ (μέλη, νέοι έως 25 ετών και άνεργοι)

Κατάλληλο για παιδιά άνω των 10 ετών.

Για περισσότερες πληροφορίες: http://ellinikotheatro.blogspot.com

The post «Με Δύναμη από την Κηφισιά»: η νέα θεατρική παράσταση από το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου appeared first on .

 ΑΛΛΑΓΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ : Lenneke Marelaan 32, 1932 St. Stevens Woluwe, κουδούνι Παγανέλη

Το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου σας εύχεται μια Καλή και δημιουργική Χρονιά!

Σας περιμένουμε να ανταλλάξουμε ευχές για το νέο έτος στην κοπή της Βασιλόπιτας την Κυριακή 3 Φεβρουαρίου και ώρα 16:00, στην καφετέρια του θεάτρου DeLijsterbes (Lijsterbessenbomenlaan 6, 1950 Kraainem).

Με την ευκαιρία αυτή υπενθυμίζουμε στα μέλη μας την ανανέωση της συνδρομής τους για το 2019, επιτόπου ή με έμβασμα στον λογαριασμό του ΕΘΒ (BE 95 3100 7208 7658), με ένδειξη “cotisation membre 2019 + ονοματεπώνυμο”.

Κυριακή 3 Φεβρουαρίου 2019
GC de Lijsterbes
Lijsterbessenbomenlaan 6, 1950 Kraainem
Ώρα: 16.00

The post Το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου κόβει την βασιλόπιτα και εύχεται Καλή Χρονιά appeared first on .

«Ο νεαρός Μόμο ζει από μικρός με την κυρία Ρόζα, μια ηλικιωμένη εβραία πρώην ιερόδουλη που μεγαλώνει τα παιδιά των πρώην συναδέλφων της για να μη βρεθούν κάτω από την εποπτεία της κοινωνικής πρόνοιας. Η Ρόζα από όλα τα παιδιά που δέχθηκε και μεγάλωσε στο διαμέρισμα του έκτου ορόφου χωρίς ασανσέρ στην Μπελβίλ στο Παρίσι, ο Μόμο είναι το τελευταίο που της έχει απομείνει και δεν θέλει να της φύγει. Παρόλο που δεν είναι το δικό της παιδί ο Μόμο είναι η ανάσα της ζωής της. Ανάμεσα στην ηλικιωμένη εβραία και το μικρό μουσουλμάνο έχει εκτυλιχθεί μια ιστορία αγάπης που τους ενώνει με τρυφερότητα και αφοσίωση ώστε να μείνουν συνεργοί μέχρι το τέλος.

Ένας ύμνος στη ζωή και την αγάπη για όσους θεωρούν ότι όποιοι και να είναι οι κίνδυνοι της ύπαρξης, ανεξάρτητα από όπου και αν βρίσκονται, όπου και αν πάνε, η ζωή είναι πάντα μπροστά.»

Παίζουν οι: Στέλλα Ανδρουλάκη, Αναστάσιος Ζαχαριάς, Γιώργος Πέτσιος, Ιωάννης Ρόδιος.

18, 19, 20 και 22 Οκτωβρίου 2018 στις 8 μ.μ.
21 Οκτωβρίου 2018 στις 6 μ.μ. 

Θέατρο DeLijsterbes
Lijsterbessenbomenlaan 6, 1950 Kraainem

Πώληση εισιτηρίων στον Πολυχώρο Periple. Rue Froissart 115, 1040, Bruxelles (02/2309335)
Κρατήσεις θέσεων: ellitheabe@gmail.com

Κανονικό εισιτήριο 15 ευρώ – Μειωμένο εισιτήριο 13 ευρώ (μέλη, νέοι έως 25 ετών και άνεργοι)

The post «Η ζωή μπροστά σου», του Ρ. Γκαρύ, από το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου appeared first on .

Τάσος Νυχάς

Μία ιδέα, ένα χρόνο πριν

Το πρώτο μέιλ και το έναυσμα της όμορφης ιδέας δόθηκε από τον Τάσο Νυχά και το Θεατρικό Εργαστήρι σχεδόν ένα χρόνο πριν! Στις 10 Μαΐου 2017 η ιδέα του Τάσου για κοινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου έπεσε στο τραπέζι και μέσα σε λίγες μέρες έγινε δεκτή από όλες τις ομογενειακές θεατρικές σκηνές! Οι συχνές προπαρασκευαστικές συναντήσεις και η επικοινωνία ζέσταναν τη σχέση των ομάδων και η Τρίτη 27 Μαρτίου 2018 ορίστηκε για τον κοινό εορτασμό της Ημέρας Θεάτρου. Το πρόγραμμα συμμετοχής για κάθε ομάδα ορίστηκε στα 15 λεπτά ενώ για την εναρκτήρια ομιλία του εορτασμού καλέστηκε από την Αθήνα ο Αναπληρωτής Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Θοδωρής Αμπαζής.

Τρίτη 27 Μαρτίου 2018, Θέατρο De Lijsterbes

Οι θεατρικές ομάδες συνέβαλαν όλες στην προετοιμασία, οργάνωση και διεξαγωγή της μεγάλης βραδιάς του κοινού εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας θεάτρου στο Κράινεμ. Με καταμερισμό ρόλων και κοινή προσπάθεια στήθηκε η γνωστή θεατρική σκηνή του De Lijsterbes με τρόπο τέτοιο ώστε να εξυπηρετήσει τις ξεχωριστές επιλογές των ομάδων. Ο Γιάννης Γαβράς με την πολυετή εμπειρία του είχε ξεχωριστό ρόλο στην απαιτητική προετοιμασία του φωτισμού, ενώ ο Τάσος Νυχάς είχε το γενικό πρόσταγμα για σωστή διεξαγωγή της βραδιάς. Φροντιστές σκηνής, μέλη των θεατρικών ομάδων, έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό και μέχρι την τελευταία στιγμή, με την βοήθεια του πολυμήχανου Φλαμανδού τεχνικού Tom, κατάφεραν να είναι όλα έτοιμα, λίγο πριν το κοινό μπει στην αίθουσα. Σε ρόλο λίμπερο ο Νίκος Νυχάς, οι γνώσεις του οποίου βοήθησαν καταλυτικά στο μπουθ του θεάτρου, ενώ τα δύο άρτια βίντεο που προβλήθηκαν από το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου και την Nota Théâtrale ήταν δικής του επιμέλειας, όπως άλλωστε και η μαγνητοσκόπηση της εορταστικής εκδήλωσης.

Όσοι βρεθήκαμε μέσα στην αίθουσα, τις τελευταίες ώρες πριν την έναρξη της εκδήλωσης, θαυμάσαμε την κοινή συνέργεια όλων των ομάδων, πάνω και κάτω από την σκηνή, την όμορφη συνεργασία μέσα και έξω από τα παρασκήνια και την κοινή θέληση για επιτυχία του πρωτότυπου αυτού εγχειρήματος.

Η sold-out αίθουσα του De Lijsterbes επιβεβαίωσε την αγάπη του ελληνόφωνου κοινού για το Θέατρο. Η ατμόσφαιρα πού δημιουργήθηκε ήταν πράγματι εορταστική με τα χαμόγελα και τις αγκαλιές να δίνουν και να παίρνουν. Οι πραγματικά όμορφες εικόνες που ζήσαμε την Τρίτη μεταφέρθηκαν στα social media κάνοντας έκδηλη την θετική ενέργεια και αγάπη όλων για το ομογενειακό θέατρο στις Βρυξέλλες.

Θοδωρής Αμπαζής

Στον εναρκτήριο λόγο της βραδιάς ο Αναπληρωτής Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Θοδωρής Αμπαζής αναφέρθηκε στην γέννηση του Θεάτρου τονίζοντας μεταξύ άλλων: « Το Θέατρο συνέδεσε το παρελθόν και το μέλλον του ανθρώπου μέσα από την πράξη κάποιου που στο δικό του παρόν δημοσιοποίησε και ξαναζωντάνεψε γεγονότα με σκοπό να μετακινήσει τους γύρω του ». Ο Θοδωρής Αμπαζής ανακοίνωσε την ίδρυση, από το 2019, τμήματος Σκηνοθεσίας στη Δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου ενώ κλείνοντας τον εναρκτήριο λόγο της βραδιάς είπε: « Αγαπητοί φίλοι, σήμερα, στην εποχή του διχασμού και τον αποκλεισμών της επιβεβλημένης λήθης της κυριαρχίας του υλικού πλούτου χρειαζόμαστε το Θέατρο στη ζωή μας. Σας εύχομαι με το ίδιο πάθος να βουτάτε στα πλούσια νερά της θεατρικής εμπειρίας και να ανασύρετε κάθε φορά κάποιον από τους κρυμμένους θησαυρούς του ομορφαίνοντας την ζωή σας και την ζωή των γύρω σας ».

Το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της βραδιάς: Οι επιλογές των επτά θεατρικών ομάδων και τα κρίσιμα 15λεπτα πάνω στη σκηνή

Οι θεατρικές ομάδες κλήθηκαν να επιλέξουν, στα 15 λεπτά που αναλογούσαν στην κάθε μία, ένα θεατρικό δρώμενο, αντιπροσωπευτικό της θεατρικής τους κουλτούρας και λίγο-πολύ οι όροι ήταν ίδιοι για όλους τους συμμετέχοντες: ελάχιστες πρόβες, απουσία σταθερών σκηνικών, ενώ και άλλοι περιορισμοί τέθηκαν για την οικονομία του θεατρικού χρόνου, αφού το θέατρο ήταν ελεύθερο μόνο για την συγκεκριμένη ώρα. Η σειρά με την οποία επιλέχτηκαν ήταν η ακόλουθη: Ελληνική Κοινότητα Βρυξελλών, Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι Βρυξελλών, Υ-GREC, Ελληνικό Θέατρο Βελγίου, Λύκειο των Ελληνίδων Βρυξελλών, ΘΕΣΠΙΣ Βρυξελλών και τέλος η πιο νέα ομάδα του χώρου, η NOTA THEATRALE.

Ξεπερνώντας την ευχάριστη συναισθηματική φόρτιση που μας πρόσφερε η γιορτινή αυτή μέρα θεάτρου, ας περάσουμε στην περιγραφή του τι τελικά είδαμε στο θεατρικό κομμάτι.

« Συμπέθεροι από τα Τίρανα »
Η Ελληνική Κοινότητα Βρυξελλών επέλεξε να παρουσιάσει ένα απόσπασμα από το έργο των Ρέππα-Παπαθανασίου « Συμπέθεροι από τα Τίρανα », σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αργυρόπουλου, με τον Γιώργο Μαγκλή, την Τούλα Μονογιού και τον Τάσο Φιλιππίδη. Χωρίς να μας εκπλήξει για την επιλογή αυτή -ένα έργο το οποίο έχει παιχτεί δύο φορές στις Βρυξέλλες με επιτυχία από τον θίασο της ΕΚΒ-, ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αργυρόπουλος βασίστηκε στην πολύ καλή χημεία των τριών ηθοποιών, οι οποίοι επιβεβαίωσαν πως το γέλιο λείπει τα τελευταία χρόνια από τα θεατρικά ομογενειακά δρώμενα. Σταθερός στην απόδοσή του ο Γιώργος Μαγκλής στον κεντρικό ρόλο του διεφθαρμένου πολιτικού, ενώ δίπλα του ο πηγαίος Τάσος Φιλιππίδης και η απολαυστική Τίνα Μονογιού.

Τάσος Φιλιππίδης, Γιώργος Μαγκλής, Τούλα Μονογιού

« Εσωτερικαί ειδήσεις »
Το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι Βρυξελλών επέλεξε να παρουσιάσει ένα σκετς από το έργο του Μάριου Ποντίκα «Εσωτερικαί ειδήσεις, Ο τιμωρημένος Έλληνας, σκηνή από άλλο έργο» σε σκηνοθεσία Τάσου Νυχά, με την Αγγελική Καλλιάνου και τον Γιώργο Στρογγύλη. Ήταν η πιο σύντομη σε διάρκεια συμμετοχή με τον Γιώργο Στρογγύλη σε ένα μονόπλευρο διάλογο με την «Ελλάδα», Αγγελική Καλλιάνου. Έξυπνη η επιλογή του αποσπάσματος με τον «Τιμωρημένο Έλληνα» να βγάζει παράπονο, άχτι και αλήθειες απέναντι σε μία αδιάφορη, απαθή, λιχούδα, βουλιμική πατρίδα. Η Αγγελική Καλλιάνου μας ενθουσίασε χωρίς εκπλήξεις, παίζοντας κυριολεκτικά και μόνο με μάτια και σώμα ενώ σωστός στην σκηνή ο πάντα καλοκουρδισμένος Γιώργος Στρογγύλης. Η μικρή διάρκεια του σκετς θα μπορούσε να προδιαθέσει για έναν πιο έντονο ρυθμό στο όμορφο κατά τα άλλα επικοινωνιακό τετ-α-τετ των δύο ηθοποιών.

Γιώργος Στρογγύλης, Αγγελική Καλλιάνου

«Ο Ηθοποιός»
Ο 25ετής πλέον Υ-GREC διάλεξε να παρουσιάσει το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι (στίχοι και μουσική) «Ο Ηθοποιός» από τη μουσική παράσταση Οδός Ονείρων, σε σκηνοθεσία Γιάννη Γαβρά, με τη Στέλλα Ανδρουλάκη, τη Βασιλική Βήδενμαϊερ και τον Γιάννη Γαβρά. Το συγκεκριμένο θεατροτραγουδιστικό θέμα το είχαμε δει και πάλι τον Μάρτιο του 2017 στην γιορτή των γενεθλίων της θεατρικής ομάδας Y-Grec στο Studio του Bozar, όπου εκτός από την Στέλλα Ανδρουλάκη, τη Βασιλική Βήδενμαϊερ και τον Γιάννη Γαβρά μαζί τους επί σκηνής είχαν βρεθεί η Αγγελική Καλλιάνου και ο Γιώργος Πέτσιος οι οποίοι με το δικό τους ξεχωριστό υποκριτικό και τραγουδιστικό ταλέντο συνεισέφεραν στην επιτυχία της βραδιάς. Για την συγκεκριμένη βραδιά και γιορτή της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου και γνωρίζοντας την δυναμική της συγκεκριμένης θεατρικής ομάδας πιστεύω πως η επιλογή ενός αμιγούς θεατρικού 15λεπτου θα ήταν σίγουρα πιο αντιπροσωπευτική.

Γιάννης Γαβράς, Βασιλική Βήδενμάιερ, Στέλλα Ανδρουλάκη

« Ο επικήδειος »
Το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου επέλεξε για την συμμετοχή του στην Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου ένα μαγνητοσκοπημένο απόσπασμα από την μονόπρακτη κωμωδία του Ιάκωβου Καμπανέλλη « Ο επικήδειος », σε σκηνοθεσία Γιάννη Γαβρά, με τον Γιώργο Ανδρονίδη.
Ο « επικήδειος » παίχτηκε με επιτυχία τον περασμένο Δεκέμβριο σε μία βραδιά αφιερωμένη στο ιδρυτικό μέλος και επί 23 χρόνια πρόεδρο της ομογενειακής θεατρικής ομάδας, Γιώργο Ανδρονίδη. Ακόμα μία φορά θα σκεφτώ πως η πολυπληθής και ποιοτική θεατρική ομάδα του Ελληνικού Θεάτρου θα μπορούσε να παρουσιάσει όχι κομμάτια από μια βιντεοσκοπημένη παράσταση, αλλά μία νέα θεατρική πρόταση στον ιδιαίτερο αυτό εορτασμό. Παρ’ όλα αυτά ο μεγάλος απών της βραδιάς, Γιώργος Ανδρονίδης, κέρδισε για ακόμα μία φορά το ζεστό χειροκρότημα του κοινού μέσα από την προβολή του άρτιου τεχνικά βίντεο του Νίκου Νυχά.

« Ουρανός κατακόκκινος »
To Λύκειο των Ελληνίδων Βρυξελλών επέλεξε να παρουσιάσει το μονόπρακτο της Λούλας Αναγνωστάκη « Ουρανός κατακόκκινος », σε σκηνοθεσία Γιάννη Οικονομίδη και Μαρίας Καραχάλιου, με την Άννα-Μαρία Λυμπεροπούλου. Ακόμα και σε όσους δεν φέρουν συμπάθεια στα δύσκολα κείμενα της Αναγνωστάκη, η ερμηνεία της εξαιρετικής Άννας Μαρίας Λυμπεροπούλου θα μείνει στα hight lights της γιορτινής, για το ομογενειακό θέατρο, βραδιάς στο Κράινεμ. Η βουβά ηλεκτρισμένη σκηνοθετική ατμόσφαιρα, η καθαρότητα και ο τόνος της φωνής της Άννας Μαρίας, το συνολικό θεατρικό στήσιμο πάνω στο σανίδι αλλά -και κυρίως- το παίξιμο της ηθοποιού με την συνεχή αλλαγή έκφρασης μέσα από την κίνηση σώματος και βλέμματος ήταν υποδειγματικά.

Άννα-Μαρία Λυμπεροπούλου

« Πρόταση γάμου »
Η θεατρική ομάδα ΘΕΣΠΙΣ Βρυξελλών παρουσίασε στην Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου τη μονόπρακτη κωμωδία του Άντον Τσέχωφ « Πρόταση γάμου », σε μετάφραση και σκηνοθεσία Αριστείδη Λαυρέντζου, με τον Βασίλη Μάγνη, τον Δημήτρη Στασινόπουλο και τη Μελίνα Στρούγγη. Δύο εκπλήξεις, και οι δύο άξιες συγχαρητηρίων. Αρχίζω με την διαπίστωση « οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ » : το να χωρέσει ο Τσέχωφ τόσο απολαυστικά σε ένα τέταρτο της ώρας ήταν πράγματι μία επιτυχία που πιστώνεται στον πάντα δαιμόνιο Αριστείδη Λαυρέντζο. Μας δείχνει περίτεχνα πως στα κλασικά έργα η διάρκεια της παράστασης δεν αποτελεί πάντα το ζητούμενο αρκεί να μπορεί να κρατήσει κάποιος τις ευαίσθητες ισορροπίες μεταξύ κειμένου και θεατρικής δράσης. Το δεύτερο στοιχείο, της νικήτριας των εντυπώσεων θεατρικής παράστασης «Πρόταση γάμου», ήταν η ερμηνεία του Δημήτρη Στασινόπουλου. Ο « the Most Valuable Player » της βραδιάς, στην τρίτη του (!!) εμφάνιση επί σκηνής έβγαλε καθαρά δείγματα επαγγελματία ηθοποιού, τα οποία, ακόμα και στις πιο υπερβολικές στιγμές του απαιτητικού ρόλου, άφησαν άριστες εντυπώσεις για τις υποκριτικές ικανότητες του Δημήτρη. Το μεγάλο στοίχημα για τον ίδιο θα είναι ο επόμενος ρόλος, τον οποίο τον αναμένουμε πλέον με χαρά. Δίπλα στον Δημήτρη Στασινόπουλο σωστά τοποθετημένη και η ερμηνεία της Μελίνας Στρούγγη, ενώ την ισορροπία ανάμεσα στο δυναμικό ζευγάρι ρόλων πρόσφερε ο « παλιός » Βασίλης Μάγνης.

Βασίλης Μάγνης, Μελίνα Στρούγγη, Δημήτρης Στασινόπουλος

« Λαχταρώ (Crave) »
Η NOTA THEATRALE παρουσίασε το μονόλογο της Σάρα Κέιν από το Λαχταρώ (Crave), σε σκηνοθεσία Βούλας Καγιάσα, με τη Γιώτα Τσελέπη. Για την Γιώτα Τσελέπη έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν με την ευκαιρία της θεατρικής παράστασης « Αντιγόνη » τον Απρίλιο του 2016, σε σκηνοθεσία της Βούλας Καγιάσα. Η Γιώτα στην τέταρτη θεατρική συμμετοχή της, την οποία είδαμε στο Κράινεμ, αποδεικνύει πως πέρα από τις φανερά πολλές ώρες δουλειάς και προετοιμασίας αγαπάει πραγματικά την θεατρική ερμηνεία.
Η πιο δύσκολη επιλογή της βραδιάς, αυτή της προσέγγισης της πλέον ιδιαίτερης Σάρα Κέιν, έφερε αντιμέτωπη την ηθοποιό με ένα εξαιρετικά δύσκολο, στρυφνό, εσωτερικό, ψυχοβγαλτικό δεκαπεντάλεπτο. Παράλληλα, η σκηνοθετική προσέγγιση επέλεξε να βασιστεί σε δύο εξωτερικά στοιχεία, το (κορυφαίο) βίντεο φόντου που είδαμε στην μεγάλη οθόνη πίσω από την ηθοποιό καθώς και την μουσική επιλογή που συντρόφευσε την ερμηνεία σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του θεατρικού αποσπάσματος. Ο συνδυασμός αποδείχτηκε εξαιρετικά δύσκολος αφού η Γιώτα μπήκε σε έναν άνισο ανταγωνισμό με εικόνα και ήχο.

Το συνολικό στοίχημα του « Λαχταρώ », της Nota Théâtrale, έβαλε τον πήχη υψηλότερα από όποια άλλη θεατρική συμμετοχή είδαμε τον βράδυ της Τρίτης 27 Μαρτίου. Η προσπάθεια -χωρίς καμία πρόβα στο χώρο του θεάτρου- για το συγκεκριμένο εγχείρημα έθεσε τα καλύτερα θεμέλια για την επόμενη θεατρική πρόταση της πιο « νέας » θεατρικής ομάδας των Βρυξελλών.

Γιώτα Τσελέπη

Αντί επιλόγου

Η βραδιά που ζήσαμε στο De Lijsterbes ήταν από τις πιο ωραίες εμπειρίες στο χώρο των ομογενειακών εκδηλώσεων. Για δεκάδες λόγους. Συγχαρητήρια στην ιδέα, στην προσπάθεια, στην εκτέλεση. Σε όλους.
Αναμένουμε με ανυπομονησία την επόμενη ιδέα για μία συλλογική θεατρική συνύπαρξη.

Υστερόγραφο

Ένα μεγάλο « ευχαριστώ » στον Νίκο Νυχά, όχι μόνο για την συνολική βοήθεια προς όλες τις κατευθύνσεις την ημέρα της μεγάλης γιορτής αλλά και για την άριστη συνεργασία μας σε ό,τι έχει να κάνει με εικόνα ήχο και πολλά ακόμα.
Στιγμιότυπα από την βραδιά: 

Φωτογραφίες: Newsville.be / Video: Νίκος Νυχάς, Nyx Clips

The post Μία μοναδική βραδιά στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας θεάτρου στις Βρυξέλλες! appeared first on .

Ο Επικήδειος του Ιάκωβου Καμπανέλλη με τον Γιώργο Ανδρονίδη
(Ελληνικό Θέατρο Βελγίου, 9 Δεκεμβρίου 2017)

Κύριε Διευθυντά,

Θα ήθελα να καταθέσω την προσωπική μου μαρτυρία για την τελευταία παράσταση του Ελληνικού Θεάτρου Βελγίου (9 Δεκεμβρίου 2017 – Δύο μονόλογοι του Ιάκωβου Καμπανέλλη: Γράμμα στον Ορέστη με την Ελένη Καξερή, και Επικήδειος με τον Γιώργο Ανδρονίδη).

Δεν θα σταθώ σήμερα στην Ελένη Καξερή, η οποία ανεβάζει συνέχεια και σταθερά την απόδοσή της από τότε που άρχισε το θέατρο εδώ και αρκετά χρόνια, και με την ίδια σοβαρότητα έπαιξε και το Γράμμα στον Ορέστη, που είναι βέβαια κομμάτι αρχαίας τραγωδίας. Της εύχομαι να συνεχίσει έτσι – και καλή θητεία στην προεδρία του Ελληνικού Θεάτρου Βελγίου!

Ούτε διεκδικώ τίτλο θεατρικού κριτικού που δεν έχω, και που ακόμα και αν είχα, θα ήμουν από δεοντολογία πολύ προσεκτικός να εκφρασθώ υπό τέτοια ιδιότητα, για να σχολιάσω συναδέλφους από τους ομολόγους μου των άλλων έξι ελληνικής έκφρασης θιάσων του Βελγίου (και ένας ο Θέσπις, τον οποίο συνδιοικώ με την Άρτεμη Χατζή και τον Χρήστο Δρούβη, ίσον επτά). Σκοπός μου λοιπόν είναι να μιλήσω όχι εγκεφαλικά αλλά με την καρδιά και το συναίσθημα, για το τι τελείως ξεχωριστό πήρα και ένιωσα από αυτή την παράσταση.

Θα αναφερθώ λοιπόν στον Γιώργο Ανδρονίδη. Ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για όσους ήμασταν στην παράσταση, να βλέπουμε το Γιώργο να παίζει μια ολόκληρη ώρα μόνος επί σκηνής, το μονόλογο του Ιάκωβου Καμπανέλλη Επικήδειος. Ο Γιώργος έκανε την πρώτη εμφάνισή του στα θεατρικά δρώμενα των Βρυξελλών το Νοέμβριο του 1991, όπου συμπαίξαμε στην παράσταση του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηριού Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού, επίσης του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Οικονομίδη – που ήταν η πρώτη του σκηνοθεσία. Στην παράσταση αυτή, που είχε αφήσει εξαιρετικές εντυπώσεις, είχαμε και την εκλεκτή παρουσία του συγγραφέα, και επίσης σε μια φάση των προβών κάναμε και τη γνωριμία του αδελφού του Γιώργου, αείμνηστου Βάσου Ανδρονίδη, εξαίρετου ηθοποιού του θεάτρου, σκηνοθέτη, θεατρικού δασκάλου και θεατρικού συνδικαλιστή, που η συμβολή του έμελλε να αποβεί ανυπολόγιστη για τα θεατρικά δρώμενά μας των Βρυξελλών. Ακολούθως ο Γιώργος, σε ηλικία τότε όση η σημερινή δική μου, δραστηριοποιήθηκε μαζί με άλλους συμπατριώτες στην ίδρυση του Ελληνικού Θεάτρου Βελγίου το 1992, της οποίας την ιστορία οι παλαιότεροι κυρίως γνωρίζουν, και συνεχίζει δραστήρια στο θίασο αυτό ύστερα από 27 χρόνια.

Επανερχόμαστε στην παράσταση. Η αυλαία του δευτέρου μέρους ανοίγει. Ο Γιώργος Ανδρονίδης βγαίνει στη σκηνή με σιγουριά. Δεν αρχίζει με τα λόγια. Αρχίζει με την κίνηση να ενσαρκώνει το ρόλο του. Βηματίζει. Κάθεται. Το κοινό πρέπει πρώτα να γνωρίσει το καινούργιο πρόσωπο που μπήκε, και κατόπιν να ακουσθεί ο λόγος. Ανοίγει το κινητό. Πρώτη έκπληξη. Τι θέλει αυτό το τόσο πρόσφατο τεχνολογικό αντικείμενο στα χέρια του αιωνόβιου ηθοποιού; Το κοντράστ λειτούργησε. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον σε μία εικόνα. Αρχίζει ο μονόλογος. Στην πραγματικότητα είναι ένας διάλογος από τηλεφώνου, αλλά ο συνομιλητής, που είναι περίπου συνομήλικος με την υποτιθέμενη ηλικία του επί σκηνής ηθοποιού, δεν ακούγεται ποτέ. Μαντεύουμε τα λόγια του  συνομιλητή από τις απαντήσεις του επί σκηνής ηθοποιού. Από τον καιρό του έργου Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού είχα να ακούσω τόσο χιούμορ από την πένα του Καμπανέλλη. Ο συνομιλητής που δεν ακούγεται φοβάται το θάνατο και δεν θέλει ν’ακούσει τίποτε που να τον θυμίζει. Ο επί σκηνής ηθοποιός είναι ψύχραιμος και καλεί και τον άλλον να δείξει ψυχραιμία. Του προτείνει να γράψουν ο ένας τον επικήδειο του άλλου, και όποιος επιζήσει, να εκφωνήσει τον επικήδειο εκείνου που θα πεθάνει πρώτος. Η αποθέωση της κωμωδίας είναι όταν ο επί σκηνής ηθοποιός, για να κατευνάσει το φόβο του άλλου, του λέει να σκεφθεί το χειρότερο, ότι δηλαδή, αν υποτεθεί πως θα ζήσουν 150 χρόνια, θα πάνε χαμένοι στα συρτάρια τόσοι επικήδειοι που έχουν γραφεί εκ των προτέρων για επώνυμους και μη. Του λέει επίσης για τα πλεονεκτήματα του Πρώτου Νεκροταφείου σε σχέση με αυτό του Ζωγράφου και όλα τα άλλα.

Βέβαια πίσω από το κωμικό υπάρχει και η δεύτερη ανάγνωση, πολύ βαθύτερη, της αντιμετώπισης του θανάτου, την οποία ο Καμπανέλλης αναπτύσσει και σε άλλα από τα τελευταία κυρίως έργα του. Ένα, με τον τίτλο Μια κωμωδία, το είχαμε δει τον περασμένο Φεβρουάριο στη λαμπερή παράσταση του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηριού (σκηνοθεσία Τάσου Νυχά), όπου επίσης προείχε το κωμικό στοιχείο, μπορούσες όμως να δεις πιο πέρα, πίσω από τη σάτιρα του Άδη – τόπου όπου διαδραματιζόταν το έργο – άπειρα από τα άτοπα τεκταινόμενα επί της γης μας.

Περνάει μια ώρα και ο σχεδόν αιωνόβιος συνάδελφός μας δεν δείχνει σημεία κούρασης. Το αντίθετο. Όσο περνάει η ώρα, τόσο περισσότερο κρεμόμαστε από τα χείλη του. Ακούστηκαν και κομμάτια από την ξεχωριστή ποίηση της ορθόδοξης νεκρώσιμης ακολουθίας: «Ποία τού βίου τρυφή διαμένει λύπης αμέτοχος; ποία δόξα έστηκεν επί γης αμετάθετος; Πάντα σκιάς ασθενέστερα, πάντα ονείρων απατηλότερα…» (Συνειρμικά, θυμήθηκα τις στιγμές που διάβαζα τον Απόστολο στο γάμο του Γιώργου, το 1993: «Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον.»)  Όταν ο επί σκηνής ηθοποιός λέει καληνύχτα στον αόρατο συνομιλητή του και τα φώτα σβήνουν για το τέλος της παράστασης, το κοινό σηκώνεται μεμιάς και μαζί με το ισχυρό χειροκρότημα κάνει με αυθόρμητο ενθουσιασμό μια συγκινητική standing ovation στο Γιώργο Ανδρονίδη. Είχα δει standing ovation στα εδώ θεατρικά μας άλλη μια φορά: στη Μικρή μας πόλη του Θόρντον Ουάιλντερ, από το Λύκειο Ελληνίδων, σε σκηνοθεσία Γιάννη Οικονομίδη – Μαρίας Καραχάλιου.

Ένα μεγάλο μπράβο και για το κοινό του περασμένου Σαββάτου που ξέρει να αντιδρά όπως πρέπει, ένα μεγάλο μπράβο για τους συντελεστές της παράστασης με επικεφαλής τον σκηνοθέτη Γιάννη Γαβρά, και

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ ΓΙΩΡΓΟ!

Όπως λέει η τελευταία φράση του Βασιλιά Ληρ,

« Ας σηκώσουμε το βάρος της θλιβερής μας εποχής.
Ας πούμε ό,τι νιώθουμε κι όχι ό,τι θα οφείλαμε να πούμε.
Οι παλαιότεροι άντεξαν τα πιο πολλά. Εμείς που είμαστε νέοι,
ούτε τόσα πολλά θα δούμε, ούτε τόσο πολύ θα ζήσουμε. »

Α. Λ. (Το «νέοι» δεν το λέω για τον εαυτό μου. Το λέει ο Έντγκαρ του Βασιλιά Ληρ ο οποίος είναι όντως νέος)

Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Ο θεατρικός μονόλογος «Επικήδειος» με τον Γιώργο Ανδρονίδη, μέσα από την ματιά του Αριστείδη Λαυρέντζου appeared first on .

«Ο Επικήδειος» με τον Γιώργο Ανδρονίδη & «Γράμμα στον Ορέστη» με την Ελένη Καξερή, σε σκηνοθεσία Γιάννη Γαβρά.

Η εκδήλωση είναι αφιερωμένη στον Γιώργο Ανδρονίδη, ιδρυτικό και ενεργό μέλος του Ελληνικού Θεάτρου Βελγίου από το 1992.

Για περισσότερες πληροφορίες, εδώ.

9 και 10 Δεκεμβρίου, στο θέατρο DeLijsterbes
Lijsterbessenbomenlaan 6, 1950 Kraainem, Bruxelles

Παραστάσεις:
Σάββατο 9 Δεκεμβρίου στις 20.00
Κυριακή 10 Δεκεμβρίου στις 18.00 

«Εορταστική» τιμή εισιτηρίου: 12 ευρώ

Πώληση εισιτηρίων στον Πολυχώρο Περίπλους (από Δευτέρα 27/11), Rue Froissart 115, 1040, Bruxelles (02/2309335) και κρατήσεις θέσεων στο ellitheabe@gmail.com

The post 25 χρόνια Ελληνικό Θέατρο Βελγίου, με δύο μονολόγους του Ι. Καμπανέλλη appeared first on .