Γράφει ο Γεώργιος Μαγκλής

Αυτές τις ημέρες, στο Βέλγιο τιμούν τη συμπλήρωση ακριβώς 80 ετών από την υπογραφή της συμφωνίας Βελγίου–Ιταλίας (23 Ιουνίου 1946). Γνωστή ως «Accord Charbon» (Συμφωνία του Άνθρακα), η συνθήκη αυτή προέβλεπε τη μετακίνηση ιταλικών εργατικών χεριών με αντάλλαγμα βελγικό άνθρακα για την ανοικοδόμηση και την οικονομική ανάπτυξη των δύο χωρών μετά τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η επέτειος αυτή προσφέρει την ιδανική ευκαιρία για να αναλογιστούμε τη συνολική στρατηγική του Βελγίου, το οποίο, στην προσπάθειά του να επανδρώσει τη βαριά βιομηχανία, υπέγραψε διαδοχικά διμερείς συμβάσεις εργατικού δυναμικού και με άλλα κράτη:

➤ 28 Νοεμβρίου 1956: Συμφωνία Ισπανίας – Βελγίου.
➤ 12 Ιουλίου 1957: Συμφωνία Ελλάδας – Βελγίου.
➤ 17 Φεβρουαρίου 1964: Συμφωνία Μαρόκου – Βελγίου.
➤ 16 Ιουλίου 1964: Συμφωνία Τουρκίας – Βελγίου.

Πέρα από τη στενή οικονομική τους διάσταση, αυτές οι μεταπολεμικές εργατικές συμφωνίες αποτέλεσαν τα σπάργανα της κοινωνικής πολιτικής της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ανάγκη διαχείρισης και προστασίας των χιλιάδων ξένων εργατών ανάγκασε τη νεοσύστατη τότε Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) να θεσπίσει τους πρώτους υπερεθνικούς κανόνες για την ασφάλεια στην εργασία, τη συνταξιοδοτική κάλυψη και τα δικαιώματα των μετακινούμενων πληθυσμών, θέτοντας τις βάσεις για το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Μοντέλο.

Με αφορμή αυτήν την 80η επέτειο, θα τολμήσουμε ταπεινά και με τον πρέποντα σεβασμό μια όσο είναι δυνατόν σύντομη ανασκόπηση του αντίστοιχου ελληνικού μέρους αυτής της εργατικής πορείας, όπως διαμορφώθηκε μέσα από τη συνθήκη του 1957, την αποτύπωσή της στα καλλιτεχνικά και την τηλεόραση και τις μετέπειτα κοινοτικές δράσεις ¹ .

Στου Βελγίου τις Στοές: Η Διαδρομή, η Οργάνωση και η Δικαίωση των Ελλήνων Μεταναστών

1. Οι Ιστορικές Ρίζες του 19ου Αιώνα και οι Πρωτοπόροι της Ανθρακοποιίας

Αν και η εργατική μετανάστευση στα ορυχεία αποτελεί το πιο μαζικό κύμα, το ελληνικό στοιχείο στο Βέλγιο έχει βαθιές ιστορικές ρίζες που χρονολογούνται τουλάχιστον από τις αρχές του 19ου αιώνα.

Οι πρώτοι Έλληνες εγκαταστάθηκαν στη χώρα ασκώντας διάφορα επαγγέλματα στενά συνδεδεμένα με τη ναυτιλία, εκμεταλλευόμενοι τη στρατηγική άνοδο του μεγάλου λιμανιού της Αμβέρσας. Το εμπόριο εν γένει άνθισε, με εμβληματικά παραδείγματα που άφησαν εποχή στη βελγική αγορά, όπως:

➤ Η Σπογγαλιευτική Εταιρεία «Κλήμης»: Μια πρωτοπόρος επιχείρηση που εισήγαγε και εμπορευόταν φυσικά σφουγγάρια, αναδεικνύοντας τη ναυτική και εμπορική ευφυΐα των Ελλήνων της εποχής.

➤ Η Σοκολατοποιία «Λεωνίδας» (Leonidas): Ιδρύθηκε από τον Έλληνα μετανάστη Λεωνίδα Κεστεκίδη στις αρχές του 20ού αιώνα, εξελισσόμενη σε μία από τις πιο διάσημες, ιστορικές και διεθνώς αναγνωρίσιμες βελγικές σοκολατοποιίες.

Μετά από αυτή την πρώτη, ισχυρή εμπορική παρουσία, η ελληνική δραστηριότητα επεκτάθηκε και στη βιομηχανία εξόρυξης του άνθρακα, ξεκινώντας ανεπίσημα ήδη από το 1953. Οι πρωτοπόροι αυτού του νέου εργατικού ρεύματος ήταν Δωδεκανήσιοι εργάτες (κυρίως από τη Σύμη, την Κάλυμνο, την Ρόδο και την Κάρπαθο) και Κρητικοί, οι οποίοι έφτασαν στις περιοχές των ορυχείων φέρνοντας μαζί τους τις ιδιαίτερες πολιτισμικές τους καταβολές και ανοίγοντας τον δρόμο για τη μετέπειτα οργανωμένη μετανάστευση.

Μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1950, το μεταναστευτικό ρεύμα διευρύνθηκε σημαντικά. Η κύρια δεξαμενή άντλησης εργατικού δυναμικού μετατοπίστηκε στη Μακεδονία, τη Θράκη και την Ήπειρο, με συστηματική ροή από χωριά των νομών Πέλλας, Δράμας, Σερρών και Καβάλας. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό αυτών των μεταναστών ήταν ποντιακής καταγωγής ή παιδιά προσφύγων πρώτης και δεύτερης γενιάς από τη Μικρά Ασία, οι οποίοι αναζητούσαν νέες επαγγελματικές ευκαιρίες. Παράλληλα, έντονο ρεύμα υπήρξε και από την Εύβοια (κυρίως το 1963–1964 με νέους άνδρες να επανδρώνουν το ορυχείο του Eisden στο Λιμβούργο), καθώς και από την Πελοπόννησο (κυρίως από την Ηλεία και τη Μεσσηνία).

Η διαδικασία στρατολόγησης οργανώθηκε υπό τον συντονισμό της βελγικής εργοδοτικής ομοσπονδίας Fédéchar. Στην Ελλάδα, στήθηκαν ειδικά γραφεία μετανάστευσης για την επιλογή και τον απαραίτητο ιατρικό έλεγχο των υποψηφίων. Κεντρικό ρόλο ως σύνδεσμοι στην επαρχία έπαιξαν ο μεσάζοντας Μ. Κόκκινος και ο γιος του, Σ. Κόκκινος, οι οποίοι διαχειρίζονταν τα «κοντράτα» (συμβόλαια εργασίας) που εξασφάλιζαν σταθερή απασχόληση. Οι εργάτες ταξίδευαν αρχικά με το πλοίο «Κολοκοτρώνης» από τον Πειραιά προς τα ιταλικά λιμάνια (Μπρίντεζι) και από εκεί συνέχιζαν το ταξίδι τους με τρένα για τον βελγικό βορρά ή σιδηροδρομικός μέσω Γιουγκοσλαβίας και Γερμανίας.

2. Η Διακρατική Σύμβαση της 12ης Ιουλίου 1957

Το επίσημο και θεσμικό πλαίσιο για τη ρύθμιση αυτών των ροών τέθηκε με την υπογραφή της διμερούς διακρατικής σύμβασης στις 12 Ιουλίου 1957. Ήταν μια εξειδικευμένη συμφωνία της Ελλάδας που αφορούσε την απασχόληση στα ανθρακωρυχεία. Οι βασικοί όροι της προέβλεπαν :

➤ Οργάνωση εργασίας: Υποχρεωτική 5ετή παραμονή στον κλάδο εξόρυξης, μετά την οποία οι εργάτες αποκτούσαν το δικαίωμα γενικής άδειας εργασίας σε οποιονδήποτε άλλο οικονομικό τομέα.

➤ Κάλυψη μεταφοράς: Πλήρης ανάληψη των εξόδων μετακίνησης από τις βελγικές εταιρείες.

➤ Οικονομική μέριμνα: Ρητή πρόβλεψη για την ελεύθερη αποστολή εμβασμάτων, επιτρέποντας στους εργάτες να στηρίζουν οικονομικά τις οικογένειές τους πίσω στην Ελλάδα.

Επιστροφή στην Ελλάδα

3. Η Ζωή στις Ανθρακοφόρες Λεκάνες και το Ορόσημο του Μαρσινέλ

Η καθημερινότητα των Ελλήνων εργατών στις ανθρακοφόρες λεκάνες της Βαλωνίας και της Φλάνδρας απαιτούσε μεγάλη προσαρμοστικότητα. Οι εργαζόμενοι κατέβαιναν με ανελκυστήρες στις υπόγειες στοές, όπου η εργασία γινόταν κάτω από απαιτητικές συνθήκες. Οι οικογένειες εγκαταστάθηκαν αρχικά σε οικισμούς κοντά στα ορυχεία, δημιουργώντας γρήγορα τους δικούς τους πυρήνες κοινωνικής αλληλεγγύης για να ξεπεράσουν το εμπόδιο της γλώσσας και της προσαρμογής.

Μέσα από τις επίσημες καταγραφές και τα αρχεία έχουν διασωθεί πολλά ονόματα ανθρακορείχων που έζησαν αυτή την περίοδο, όπως οι Δημήτριος Κεσκεσιάδης, Αθανάσιος Γαλλής, Γεώργιος Σαραφιανός, Κωνσταντίνος Καλόγηρος, Μανόλης Καφάτος, Σπυρίδων Μαγκλής , Γιώργος Κουλήσης καθώς και οι οικογένειες των Χαράλαμπου και Κατερίνας Δουλκερίδη —γονέων του γνωστού μας πολιτικού Χρήστου Δουλκερίδη, ο οποίος γεννήθηκε στις Βρυξέλλες, μεγάλωσε στις εργατικές γειτονιές της Gare du Nord και διέγραψε λαμπρή πολιτική πορεία ως πρόεδρος του γαλλόφωνου κοινοβουλίου των Βρυξελλών και δήμαρχος Ιξελλών.

Στην ιστορία της περιόδου αυτής, η 8η Αυγούστου 1956 παρέμεινε ένα βαθύ ορόσημο μνήμης. Μια μεγάλη πυρκαγιά στο ορυχείο Bois du Cazier στο Μαρσινέλ στοίχισε τη ζωή σε 262 ανθρακωρύχους, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονταν και 6 Έλληνες εργάτες: οι Δημήτριος Καμπύλης, Λυμπέρης Φαντόπουλος, Νικόλαος Κατσίκης, Παναγιώτης Τσιαζής, Κωνσταντίνος Χατζηγεωργίου και Εμμανουήλ Χατζηγεωργίου. Το γεγονός αυτό οδήγησε σε ριζική αναθεώρηση και αυστηροποίηση των μέτρων ασφαλείας, επηρεάζοντας θετικά τις θεσμικές διεκδικήσεις που αποτυπώθηκαν στη μετέπειτα συνθήκη του 1957.

4. Η Αστική Μετακίνηση και η Κοινοτική Συγκρότηση

Μόλις συμπλήρωναν τα υποχρεωτικά 5 χρόνια, οι Έλληνες εγκατέλειπαν οριστικά το κάρβουνο. Μετακινήθηκαν μαζικά προς τις Βρυξέλλες (κυρίως γύρω από τον Βόρειο και Νότιο Σιδηροδρομικό Σταθμό στις συνοικίες του Schaerbeek, Anderlecht, Forest, Saint-Gilles) και άλλα μεγάλα κέντρα όπως η Λιέγη, η Μoνς, το Σαρλερουά, η Αμβέρσα και το Λιμβούργο, όπου επέδειξαν προσαρμοστικότητα ανοίγοντας δικές τους επιχειρήσεις στο εμπόριο και την εστίαση. Οργανώθηκαν γρήγορα σε κοινότητες, εξέδωσαν εφημερίδες και ίδρυσαν ενορίες και συμπληρωματικά, των βελγικών, σχολεία μητρικής γλώσσας για την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας.

Ανάμεσα στους πρωτεργάτες της πρώτης γενιάς που πρωτοστάτησαν στη συλλογική και θεσμική οργάνωση μπορούμε να αναφέρουμε, μεταξύ των πολλών, ενδεικτικά τους:

➤ Απόστολο Πεχλιβανίδη
➤ Χρίστο Παππά: Ανέπτυξε έντονη κοινωνική δράση, προσφέροντας ενεργά στον Σύλλογο Ηπειρωτών, στην Ελληνική Κοινότητα καθώς και στην Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων Βελγίου.
➤ Μιχάλη Τσικουδάκη: Αποτέλεσε μια από τις μορφές της κρητικής παροικίας, προσφέροντας ως ενεργό στέλεχος του Συλλόγου Κρητών Βελγίου.
➤ Δημήτρη Δημητρακόπουλου πατέρα του Σάκη Δημητρακόπουλου (πρόεδρος του Συλλόγου Πελοποννησίων, του Ελληνικού Κέντρου και εκδότη της εφημερίδας «Πρωτοπόρος»).

5. Η Αποτύπωση στην Τέχνη, τη Διεθνή Τηλεόραση και οι Νέοι Πρεσβευτές

Η πορεία της ελληνικής μετανάστευσης στο Βέλγιο ενέπνευσε σημαντικούς δημιουργούς της μουσικής, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, αποτυπώνοντας τις ελπίδες και τη νοσταλγία της εποχής:

➤ «Στις φάμπρικες της Γερμανίας» (Στέλιος Καζαντζίδης): Σε σύνθεση του Βασίλη Καραπατάκη, το τραγούδι έγινε ο ύμνος μιας ολόκληρης γενιάς μεταναστών: «Στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές…».

➤ «Γράμματα από το Σαρλερουά» (Ταινία Μικρού Μήκους): Μια ατμοσφαιρική κινηματογραφική προσέγγιση που, μέσα από την αλληλογραφία των εργατών με τις οικογένειές τους, αποδίδει με λυρισμό τις κοινωνικές και συναισθηματικές προκλήσεις της ζωής στο Σαρλερουά.

➤ «Των Ελλήνων οι Κοινότητες: Οι Ανθρακωρύχοι του Βελγίου» (ΕΡΤ): Τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ τριών επεισοδίων, το οποίο παρουσιάζει το χρονικό της εγκατάστασης και της οργάνωσης της παροικίας.

➤ «Έλα Απόψε στου Θωμά» (Έρευνα Δρ. Θωμά Σίδερη – ΕΡΤ): Σειρά εκπομπών που διέσωσε τις προφορικές μαρτυρίες και τις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων εκείνης της γενιάς.

➤ Διεθνή Δίκτυα (RTBF, VRT, RAI, ARTE): Τα βελγικά, ιταλικά και ευρωπαϊκά τηλεοπτικά δίκτυα έχουν αφιερώσει σημαντικό τηλεοπτικό χρόνο αναλύοντας τη συμβολή των Ελλήνων και των άλλων κοινοτήτων στη διαμόρφωση της σύγχρονης, πολυπολιτισμικής ευρωπαϊκής κοινωνίας.

➤ Η τριλογία «Κάποτε με λέγανε Νία» της Φεβρωνίας Τσάση η οποία με μυθιστορηματικό τρόπο αφηγείται τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια με την οικογένεια της στις διαδρομές τους από την Ελλάδα ως τη βελγική πρωτεύουσα.

Οι Σύγχρονοι Πρεσβευτές του Ελληνισμού

Στο πέρασμα των χρόνων, η σπίθα του πολιτισμού πέρασε με μοναδικό τρόπο στις επόμενες γενιές. Σήμερα, τα παιδιά και τα εγγόνια των πρώτων εκείνων ανθρακωρύχων ασχολούνται ενεργά με τον πολιτισμό, κρατώντας τις ρίζες τους ζωντανές. Έχουν ιδρύσει καταξιωμένα μουσικά σχήματα, θεατρικές ομάδες και παραδοσιακές χορευτικές ομάδες με τις οποίες έχουν αναπτύξει ποικίλες πολιτιστικές δραστηριότητες. Παράλληλα, στελεχώνουν δυναμικά τους εθνοτοπικούς συλλόγους της διασποράς (Κρητών, Ποντίων, Ηπειρωτών, Θρακιωτών), διασφαλίζοντας τη συνέχεια των παραδόσεων της ιδιαίτερης πατρίδας τους.

Αυτοί οι νέοι άνθρωποι αποτελούν τους αυθεντικούς πρεσβευτές της Ελλάδας και του ελληνικού πολιτισμού στο Βέλγιο. Οι καλλιτεχνικές τους παρουσιάσεις, οι παραδοσιακοί ρυθμοί και οι δράσεις τους τυγχάνουν ευρείας και θερμής αποδοχής τόσο από τους ίδιους τους Βέλγους όσο και από τους υπόλοιπους ξένους κατοίκους των Βρυξελλών και των άλλων επαρχιών, μετατρέποντας την ελληνική κληρονομιά σε αναπόσπαστο και σεβαστό κομμάτι του σύγχρονου βελγικού πολιτιστικού γίγνεσθαι.

6. Η Επέτειος των 60 Χρόνων και η Διατήρηση της Μνήμης (2017)

Το 2017 συμπληρώθηκαν 60 χρόνια από την υπογραφή της ελληνοβελγικής συνθήκης. Οι μεγάλες επετειακές εκδηλώσεις με τίτλο «60 Χρόνια μετά» διοργανώθηκαν από το Διοικητικό Συμβούλιο της Ελληνικής Κοινότητας Βρυξελλών (ΕΚΒ) επί προεδρίας του Δημήτρη Αργυρόπουλου, σε συνεργασία με το Ελληνικό & Διαπολιτιστικό Κέντρο Βρυξελλών και υπό την αιγίδα της Ελληνικής Πρεσβείας.

Οι κυριότεροι σταθμοί του προγράμματος περιλάμβαναν:

➤ 15 Μαΐου 2017: Ακαδημαϊκή διάλεξη του καθηγητή Φιλοσοφίας του ULB, Λάμπρου Κουλουμπαρίτση, με τίτλο «Η Μετανάστευση ως διαχρονικό φαινόμενο», όπου ο πρόεδρος Δημήτρης Αργυρόπουλος παρουσίασε το πρόγραμμα των εκδηλώσεων μνήμης.
➤ 19 Μαΐου 2017: Εγκαίνια ειδικής έκθεσης φωτογραφίας με σπάνιο αρχειακό υλικό στα γραφεία της ΕΚΒ.
➤ 21 Μαΐου 2017: Ομαδικό προσκύνημα, ξενάγηση της ομογένειας στο ιστορικό ορυχείο-μνημείο του Bois du Cazier στο Μαρσινέλ. Αντίστοιχη επίσκεψη πραγματοποιήθηκε και στο ανθρακωρυχείο του Blegny στην περιοχή της Λιέγης. Αυτοί οι δύο χώροι συντελούν την ζωντανή μαρτυρία αυτού του κεφαλαίου της ιστορίας, διότι σήμερα συντηρούνται ως μουσεία.
➤ 06 Ιουνίου 2017: Μεγάλη μουσικοχορευτική βραδιά στο Πολιτιστικό Κέντρο Jacques Franck στο Saint-Gilles, διοργανώθηκε με δική μου πρωτοβουλία αποτελώντας έναν ζωντανό φόρο τιμής στην πρώτη γενιά, με τη συμμετοχή μουσικών σχημάτων, χορωδιών και χορευτικών ομίλων παιδιών ή εγγονών ανθρακωρύχων.
➤ 24 Οκτωβρίου 2017: Κορυφαία επετειακή δεξίωση έλαβε χώρο στην αίθουσα δεξιώσεων του Δημαρχειακού Μεγάρου των Βρυξελλών (Grand Place) με συμμετοχή εκπροσώπων των Βελγικών και Ελληνικών αρχών .

7. Ο Θεσμικός και Πνευματικός Ρόλος της Εκκλησίας και η Γέννηση του Greek Day

Σε όλη αυτή την πολυετή διαδρομή, η Ορθόδοξη Εκκλησία στο Βέλγιο αποτέλεσε το κεντρικό πνευματικό και κοινωνικό καταφύγιο για τους Έλληνες μετανάστες. Από τις πρώτες κιόλας ημέρες της άφιξης των ανθρακωρύχων στις απομονωμένες μεταλλευτικές περιοχές, οι Έλληνες ιερείς βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή, κατεβαίνοντας συχνά οι ίδιοι μέσα στις στοές και τα ορυχεία για να τελέσουν αγιασμούς, να εξομολογήσουν και να εμψυχώσουν τους εργάτες.

Εμβληματική μορφή αυτής της πρώτης περιόδου υπήρξε ο νεαρός τότε ιερέας Παντελεήμων Κοντογιάννης (μετέπειτα Μητροπολίτης Βελγίου), ο οποίος έφτασε στη χώρα το 195 (έτος υπογραφής της διακρατικής σύμβασης) και εγκαταστάθηκε στην εργατική επαρχία της Λιέγης. Γυρίζοντας ασταμάτητα τις μεταλλευτικές λεκάνες και τις παράγκες, ο ίδιος και οι ελάχιστοι κληρικοί της εποχής ίδρυσαν τις πρώτες ενορίες μέσα σε πρόχειρα καταλύματα, λειτουργώντας όχι μόνο ως πνευματικοί οδηγοί, αλλά και ως κοινωνικοί λειτουργοί, μεταφραστές και συμπαραστάτες των μεταναστών στις καθημερινές τους ανάγκες με τις βελγικές αρχές.

Αυτή η οργανική σχέση της Εκκλησίας με τον Ελληνισμό στη γέννηση του σημερινού «Greek Day». Το 1959 ο νέος τότε ιερέας Παντελεήμων πήρε την πρωτοβουλία να διοργανώσει ημερήσια εκδρομή στο πάρκο Parc Provincial de Huizingen, κάθε χρόνο ανήμερα της Πεντηκοστής των Καθολικών, με σκοπό να συγκεντρώσει όλους τους Έλληνες, τους συγγενείς και τους φίλους τους, για να απολαύσουν μία Ελληνική ημέρα στο Βέλγιο, αρχίζοντας πάντοτε με την τέλεση υπαίθριας Θείας Λειτουργίας. Με το πέρας των χρόνων η ετήσια αυτή συνάντηση εξελίχθηκε και αποτελεί σήμερα την μεγαλύτερη ανοιχτή γιορτή του ελληνικού στοιχείου στην περιοχή της Benelux. Το Greek Day, που εδώ και μία δεκαετία διεξάγεται στο πάρκο του ENGHIEN, συγκεντρώνοντας χιλιάδες Έλληνες, Βέλγους και Ευρωπαίους πολίτες, αποτελεί πλέον έναν θεσμό ευρείας αποδοχής που προβάλλει με περηφάνια την εκκλησιαστική και πολιτιστική παράδοση, τη γαστρονομία και το δημιουργικό πρόσωπο του ελληνισμού στο Βέλγιο.

Συμπερασματικά, η δεύτερη και η τρίτη γενιά των Ελλήνων του Βελγίου είναι πλήρως ενσωματωμένη και διαπρέπει με φωτεινό παράδειγμα την ανάδειξη παιδιών των μεταναστών στα ανώτατα πολιτικά και κοινωνικά αξιώματα της χώρας. Τα παλιά ορυχεία, όπως το Bois du Cazier (Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO), λειτουργούν πλέον ως χώροι πολιτισμού, υπενθυμίζοντας τις αξίες της συνεργασίας, της κοινωνικής προσφοράς και της κοινής ευρωπαϊκής πορείας.

1 Σε μια σύντομη ανασκόπηση είναι αναμενόμενο να παραλειφθούν γεγονότα, στοιχεία και ονόματα. Αυτή η αναπόφευκτη έλλειψη δεν μειώνει την αξία τους, αλλά αποτελεί ιδανική αφορμή για εκτενέστερη μελέτη.

The post 80 Χρόνια από το «Πρωτόκολλο του Άνθρακα»: Η διαδρομή των Ελλήνων μεταναστών στο Βέλγιο appeared first on .

The post Ελλάδα: Ισχυρή άνοδος του τουρισμού στις αρχές του 2026 appeared first on .

Συνολικά, η περιοχή αντιπροσωπεύει το 11,71% της παγκόσμιας πρόθεσης για διεθνή ταξίδια κατά τους μήνες Ιούνιο έως Αύγουστο 2026, παρουσιάζοντας αύξηση 2,47 ποσοστιαίων μονάδων σε σχέση με το προηγούμενο έτος.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η επίδοση της Αθήνας, η οποία καταγράφεται ως ο προορισμός με τη μεγαλύτερη ανάπτυξη μεταξύ των πόλεων της Νότιας Ευρώπης. Η ελληνική πρωτεύουσα συγκεντρώνει το 0,77% της παγκόσμιας ταξιδιωτικής πρόθεσης, επιβεβαιώνοντας τον διπλό της ρόλο: αφενός ως ελκυστικός αστικός προορισμός και αφετέρου ως βασική πύλη προς τα ελληνικά νησιά.

Παράλληλα, σημαντική παρουσία διατηρούν μεγάλες ευρωπαϊκές μητροπόλεις όπως η Βαρκελώνη (1,01%), η Μαδρίτη (0,91%), η Ρώμη (0,85%) και το Μιλάνο (0,76%), που εξακολουθούν να αποτελούν βασικούς τουριστικούς κόμβους της περιοχής.

Σύμφωνα με τον Carlos Cendra, Chief Marketing and Communications Officer της Data Appeal, η αυξημένη προτίμηση προς τη Νότια Ευρώπη συνδέεται με τη σημερινή γεωπολιτική αβεβαιότητα και τις δυσκολίες στις αεροπορικές συνδέσεις μεγάλων αποστάσεων.

Όπως εξηγεί, οι ταξιδιώτες στρέφονται ολοένα και περισσότερο σε προορισμούς που θεωρούνται κοντινοί, οικείοι και εύκολα προσβάσιμοι, ενώ η ισχυρή αεροπορική συνδεσιμότητα της περιοχής λειτουργεί ως επιπλέον πλεονέκτημα.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η Ανατολική Ασία και η Νοτιοανατολική Ασία εξακολουθούν να συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο μερίδιο της διεθνούς ταξιδιωτικής ζήτησης, ωστόσο η Ανατολική Ασία παρουσιάζει υποχώρηση σε σχέση με το 2025.

Αντίθετα, η Βόρεια Αμερική σημειώνει σημαντική άνοδο, κυρίως χάρη στο ενδιαφέρον που προκαλεί το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου FIFA 2026, το οποίο ενισχύει τη ζήτηση για πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες, το Μαϊάμι και το Ορλάντο.

Παράλληλα, η Βόρεια Ευρώπη καταγράφει επίσης αύξηση ενδιαφέροντος, καθώς οι λεγόμενοι προορισμοί «coolcation» – όπως το Λονδίνο, το Εδιμβούργο, το Δουβλίνο, η Κοπεγχάγη και η Ισλανδία – προσελκύουν ταξιδιώτες που αναζητούν πιο ήπιες θερμοκρασίες κατά τους θερινούς μήνες.

Η εικόνα που διαμορφώνεται για το καλοκαίρι του 2026 επιβεβαιώνει ότι η Ελλάδα συνεχίζει να ενισχύει τη θέση της στον παγκόσμιο τουριστικό χάρτη, με την Αθήνα να αποτελεί έναν από τους πιο δυναμικά αναπτυσσόμενους προορισμούς διεθνώς.

La Grèce parmi les destinations préférées de l’été 2026 – Athènes enregistre la plus forte progression

Une nouvelle étude révèle que l’Europe du Sud attire davantage de voyageurs internationaux, avec la Grèce en tête des destinations les plus dynamiques de la saison estivale.

L’Europe du Sud confirme son attractivité auprès des voyageurs du monde entier pour l’été 2026. D’après une analyse réalisée par The Data Appeal Company et Almaviva Group, la Grèce, l’Espagne et l’Italie figurent parmi les destinations qui enregistrent la croissance la plus marquée de la demande touristique internationale.

Entre juin et août 2026, la région représente 11,71 % des intentions de voyages internationaux, soit une progression de 2,47 points par rapport à l’année précédente. Cette évolution témoigne d’un regain d’intérêt pour les destinations méditerranéennes, considérées comme accessibles, sûres et bien connectées au reste du monde.

Parmi toutes les villes étudiées, Athènes se distingue particulièrement. La capitale grecque affiche la progression la plus importante du sud de l’Europe et capte 0,77 % des intentions de voyage mondiales. Son succès s’explique autant par son patrimoine culturel et urbain que par son rôle stratégique de porte d’entrée vers les îles grecques.

D’autres grandes villes continuent également d’attirer un nombre important de visiteurs, notamment Barcelone, Madrid, Rome et Milan, qui demeurent des références incontournables du tourisme européen.

Selon Carlos Cendra, responsable marketing et communication de Data Appeal, les incertitudes géopolitiques actuelles et les perturbations de certaines liaisons aériennes internationales poussent de nombreux voyageurs à privilégier des destinations plus proches et plus familières.

Cette tendance profite directement à l’Europe du Sud, dont l’excellente connectivité aérienne facilite les déplacements tout en offrant une expérience de voyage rassurante et accessible.

À l’échelle mondiale, l’Asie de l’Est et l’Asie du Sud-Est conservent la plus grande part de la demande touristique internationale, même si certaines destinations asiatiques enregistrent un léger recul par rapport à 2025.

L’Amérique du Nord connaît également une forte progression, portée notamment par l’organisation de la Coupe du Monde de football 2026, qui stimule l’intérêt pour plusieurs grandes villes américaines et canadiennes.

Enfin, les destinations d’Europe du Nord gagnent elles aussi en popularité grâce au phénomène des « coolcations », ces vacances dans des régions au climat plus tempéré, particulièrement recherchées pendant les périodes de fortes chaleurs.

Dans ce contexte, la Grèce confirme son statut de destination phare du tourisme international, tandis qu’Athènes s’impose comme l’une des villes européennes les plus attractives et les plus prometteuses pour l’été 2026.

The post Η Ελλάδα πρωταγωνιστεί στις ταξιδιωτικές επιλογές του καλοκαιριού 2026 – Η Αθήνα στην κορυφή της ανόδου appeared first on .

Μέσω της συμφωνίας, οι επιβάτες θα έχουν τη δυνατότητα να ταξιδεύουν μεταξύ των δικτύων της AEGEAN και της Icelandair με ενιαία κράτηση και να απολαμβάνουν μια απρόσκοπτη ταξιδιωτική εμπειρία. Οι επιβάτες της Icelandair θα αποκτήσουν πρόσβαση σε προορισμούς σε όλη την Ελλάδα, ενώ οι επιβάτες της AEGEAN θα μπορούν να ταξιδεύουν προς την Ισλανδία. Λεπτομέρειες σχετικά με τα συγκεκριμένα δρομολόγια που θα περιλαμβάνει η συμφωνία, θα ανακοινωθούν προσεχώς.

Το Μνημόνιο Συνεργασίας υπεγράφη στο περιθώριο της 82ης Ετήσιας Γενικής Συνέλευσης της IATA, που πραγματοποιήθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο.

Ο αναπληρωτής διευθύνων Σύμβουλος της AEGEAN, Μιχάλης Κουβελιώτης, δήλωσε «Η συνεργασία μας με την Icelandair δημιουργεί νέες δυνατότητες συνδεσιμότητας μεταξύ Ελλάδας και Ισλανδίας, διευρύνοντας τις επιλογές που προσφέρουμε στους επιβάτες μας. Μέσα από τη συνεργασία αυτή, οι επιβάτες και των δύο αεροπορικών εταιρειών θα έχουν πρόσβαση σε περισσότερους προορισμούς μέσω απρόσκοπτων συνδέσεων και μιας ενιαίας ταξιδιωτικής εμπειρίας».

Ο πρόεδρος και διευθύνων Σύμβουλος της Icelandair, Bogi Nils Bogason, δήλωσε «Είμαστε ενθουσιασμένοι που ανακοινώνουμε τη στρατηγική συνεργασία μας με την AEGEAN, η οποία ανοίγει νέες δυνατότητες για τους επιβάτες μας που ταξιδεύουν μεταξύ Ελλάδας και Ισλανδίας. Καλωσορίζουμε την AEGEAN ως έναν πολύτιμο συνεργάτη και ανυπομονούμε να συνεργαστούμε, ώστε να προσφέρουμε στους επιβάτες μας μια  ομαλή και ευχάριστη ταξιδιωτική εμπειρία».

Η συμφωνία εντάσσεται στη στρατηγική της AEGEAN για συνεχή ενίσχυση της συνδεσιμότητας του δικτύου της, διευρύνοντας την παρουσία της σε αγορές με αυξανόμενο τουριστικό ενδιαφέρον.

AEGEAN et Icelandair ont signé un protocole d’accord (MoU) pour des vols en partage de code, visant à renforcer la connectivité entre la Grèce et l’Islande et à élargir les possibilités de voyage offertes à leurs passagers.

Grâce à cet accord, les passagers pourront voyager entre les réseaux AEGEAN et Icelandair avec une seule réservation et bénéficier d’une expérience de voyage fluide. Les passagers d’Icelandair auront accès à des destinations dans toute la Grèce, tandis que ceux d’AEGEAN pourront se rendre en Islande. Les détails concernant les itinéraires spécifiques inclus dans l’accord seront annoncés prochainement.

Le protocole d’accord a été signé en marge de la 82e Assemblée générale annuelle de l’IATA, qui s’est tenue à Rio de Janeiro.

Michalis Kouveliotis, directeur général adjoint d’AEGEAN, a déclaré : « Notre partenariat avec Icelandair crée de nouvelles opportunités de connectivité entre la Grèce et l’Islande, élargissant ainsi les choix que nous offrons à nos passagers. Grâce à ce partenariat, les passagers des deux compagnies aériennes auront accès à davantage de destinations grâce à des correspondances fluides et une expérience de voyage unifiée. »

Le président-directeur général d’Icelandair, Bogi Nils Bogason, a déclaré : « Nous sommes ravis d’annoncer notre partenariat stratégique avec AEGEAN, qui ouvre de nouvelles perspectives à nos passagers voyageant entre la Grèce et l’Islande. Nous accueillons AEGEAN comme un partenaire de choix et nous réjouissons de collaborer avec elle afin d’offrir à nos passagers une expérience de voyage fluide et agréable.»

Cet accord s’inscrit dans la stratégie d’AEGEAN visant à renforcer continuellement la connectivité de son réseau et à étendre sa présence sur des marchés touristiques en pleine croissance.

The post AEGEAN & Icelandair: συνεργασία για την ενίσχυση της αεροπορικής συνδεσιμότητας Ελλάδας-Ισλανδίας appeared first on .

Από τις 30 παραλίες που προκρίθηκαν στην τελική φάση, ένα διεθνές πάνελ ταξιδιωτών και ειδικών του τουρισμού κατέληξε στη δεκάδα των καλύτερων ευρωπαϊκών παραλιών. Παρότι την πρώτη θέση κατέκτησε η παραλία Monte Clérigo στην περιοχή Αλζούρ του πορτογαλικού Αλγκάρβε, η μεγάλη πρωταγωνίστρια της κατάταξης είναι αναμφίβολα η Ελλάδα.

Πέντε ελληνικές παραλίες στις δέκα καλύτερες της Ευρώπης

Η χώρα μας εξασφάλισε πέντε θέσεις στο Top 10, επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική της φήμη ως ένας από τους κορυφαίους παραθαλάσσιους προορισμούς παγκοσμίως.

Στη δεύτερη θέση συναντάμε την παραλία Βουτούμι στους Αντίπαξους, η οποία ξεχωρίζει για τα τιρκουάζ νερά της και το γεγονός ότι η πρόσβαση γίνεται αποκλειστικά δια θαλάσσης.

Την τρίτη θέση καταλαμβάνει η εντυπωσιακή παραλία Φτέρη στην Κεφαλονιά, περιτριγυρισμένη από λευκούς βράχους και γνωστή για το παρθένο φυσικό της περιβάλλον.

Στην τέταρτη θέση βρίσκεται το παγκοσμίως γνωστό Ελαφονήσι στα νοτιοδυτικά της Κρήτης. Η παραλία με τη χαρακτηριστική ροζ άμμο αποτελεί προστατευόμενη φυσική περιοχή και συγκαταλέγεται σταθερά στις σημαντικότερες διεθνείς ταξιδιωτικές λίστες.

Η Κέρκυρα εκπροσωπείται με δύο παραλίες: την Ροβινιά, που βρίσκεται κοντά στο χωριό Λιαπάδες και καταλαμβάνει την όγδοη θέση, καθώς και την Παλαιοκαστρίτσα, η οποία συμπληρώνει τη δεκάδα στην δέκατη θέση.

Παραλίες από τον ευρωπαϊκό Νότο αλλά και μια έκπληξη από τον Βορρά

Στην κατάταξη περιλαμβάνονται επίσης η Cala Mesquida στη Μαγιόρκα της Ισπανίας και η παραλία Bogliasco στην Ιταλία, δύο προορισμοί που συγκαταλέγονται σταθερά στις δημοφιλείς μεσογειακές επιλογές.

Ανάμεσα στις πιο ενδιαφέρουσες παρουσίες της λίστας ξεχωρίζει η παραλία Kvalvika στη Νορβηγία. Βρίσκεται στο νησί Moskenesøya, στο αρχιπέλαγος των Λοφότεν, και αποτελεί μία από τις πιο εντυπωσιακές φυσικές τοποθεσίες της βόρειας Ευρώπης, αποδεικνύοντας ότι οι κορυφαίες παραλίες δεν περιορίζονται μόνο στις μεσογειακές ακτές.

Η νέα κατάταξη προσφέρει πολύτιμες ιδέες για μελλοντικά ταξίδια, ενώ οι ειδικοί προτείνουν σε όσους επιθυμούν να αποφύγουν τον συνωστισμό να προτιμήσουν περιόδους εκτός υψηλής σεζόν, όπως ο Μάιος ή ο Σεπτέμβριος.

Les plages d’Europe à découvrir : la Grèce domine largement le classement 2025

Cinq destinations grecques figurent parmi les dix plages les plus appréciées du continent selon une nouvelle sélection internationale

À l’approche de l’été, le site spécialisé European Best Destinations a dévoilé son classement annuel des plus belles plages européennes. Pour établir cette sélection, plusieurs centaines de sites balnéaires ont été examinés en tenant compte de critères variés : qualité de l’eau, infrastructures touristiques, facilité d’accès, activités proposées, mais aussi charme naturel et caractère authentique des lieux.

Après une première présélection de trente plages, un jury composé de voyageurs internationaux et de spécialistes du tourisme a établi le classement final. Si la première place revient à Monte Clérigo, sur la côte de l’Algarve au Portugal, c’est surtout la Grèce qui marque cette édition grâce à une présence exceptionnelle dans le Top 10.

Une présence grecque remarquable

La plage de Voutoumi, aux eaux cristallines des Antipaxos, décroche la deuxième position. Accessible uniquement par bateau, elle séduit par son cadre préservé et son atmosphère paisible.

Sur l’île de Céphalonie, la plage de Fteri s’installe à la troisième place grâce à son environnement spectaculaire dominé par de hautes falaises blanches.

La célèbre plage d’Elafonissi, en Crète, arrive quatrième. Réputée pour son sable aux reflets rosés et son écosystème protégé, elle figure régulièrement parmi les destinations balnéaires les plus admirées au monde.

L’île de Corfou place également deux sites dans le classement : la plage de Rovinia en huitième position et celle de Paleokastritsa à la dixième place.

Des destinations variées à travers l’Europe

L’Espagne et l’Italie restent également représentées grâce à Cala Mesquida à Majorque et à la plage de Bogliasco sur la côte ligure.

La surprise de cette édition vient toutefois du nord de l’Europe avec la présence de Kvalvika, une plage isolée des îles Lofoten, en Norvège. Entourée de montagnes et accessible après une randonnée, elle offre un paysage spectaculaire très différent des décors méditerranéens.

Cette sélection confirme la diversité des destinations balnéaires européennes et met une nouvelle fois en lumière l’attrait des côtes grecques, qui s’imposent comme les grandes gagnantes de cette édition 2025.

The post Οι καλύτερες παραλίες της Ευρώπης, με την Ελλάδα να κυριαρχεί στο Top 10 appeared first on .

The post Ελλάδα και Τουρκία σε νέα γαστρονομική αντιπαράθεση για τον πατσά με φόντο την UNESCO appeared first on .

Στην κορυφή της ευρωπαϊκής κατάταξης βρίσκεται η Ελβετία, όπου ο μέσος ετήσιος ακαθάριστος μισθός ξεπέρασε τα 107.000 ευρώ, αποτελώντας τη μοναδική χώρα της έρευνας με εξαψήφιο μέσο εισόδημα. Ακολουθούν η Ισλανδία και το Λουξεμβούργο, το οποίο καταγράφει τον υψηλότερο μέσο μισθό μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με περίπου 77.800 ευρώ ετησίως.

Στην ίδια υψηλή κατηγορία συναντώνται επίσης η Δανία, η Ολλανδία, η Γερμανία και η Νορβηγία, επιβεβαιώνοντας το σταθερό προβάδισμα της βόρειας και δυτικής Ευρώπης σε επίπεδο αμοιβών.

Το Βέλγιο καταλαμβάνει μία από τις υψηλότερες θέσεις μεταξύ των χωρών της ΕΕ, με μέσο ετήσιο ακαθάριστο μισθό 62.348 ευρώ. Παρά τη σχετικά υψηλή θέση του, η αύξηση των μισθών στη χώρα χαρακτηρίζεται από στασιμότητα. Σύμφωνα με την έκθεση, λαμβάνοντας υπόψη τον πληθωρισμό του 2025, οι πραγματικές αποδοχές αυξήθηκαν μόλις κατά 0,3%, ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αντίθετα, χώρες όπως η Λιθουανία, η Πολωνία και η Σλοβενία κατέγραψαν τις μεγαλύτερες αυξήσεις πραγματικών αποδοχών, δείχνοντας ότι ορισμένες οικονομίες της ανατολικής Ευρώπης συνεχίζουν να συγκλίνουν σταδιακά με τις πιο ανεπτυγμένες αγορές.

Η εικόνα αλλάζει αισθητά όταν εξετάζεται η αγοραστική δύναμη και όχι μόνο οι ονομαστικοί μισθοί. Με βάση την ισοτιμία αγοραστικής δύναμης (PPP), το χάσμα μεταξύ των χωρών περιορίζεται σημαντικά. Το Βέλγιο ανεβαίνει ακόμη ψηλότερα στην ευρωπαϊκή κατάταξη, με μέσο εισόδημα που αντιστοιχεί σε περίπου 87.530 δολάρια PPP.

Η Γερμανία βρίσκεται πλέον στη δεύτερη θέση πίσω από την Ελβετία, ενώ χώρες όπως η Τουρκία παρουσιάζουν θεαματική βελτίωση στη σχετική κατάταξη όταν υπολογίζεται το κόστος ζωής.

Η περίπτωση της Ελλάδας θεωρείται ιδιαίτερα χαρακτηριστική. Σε ονομαστικούς όρους, η χώρα παραμένει χαμηλά στην κατάταξη της ΕΕ, με μέσο ετήσιο ακαθάριστο μισθό 26.563 ευρώ, αρκετά κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Ωστόσο, όταν λαμβάνεται υπόψη η αγοραστική δύναμη, το ελληνικό εισόδημα ανεβαίνει αισθητά, φτάνοντας περίπου τα 50.974 δολάρια PPP.

Παρά τη βελτίωση αυτή, τα στοιχεία του ΟΟΣΑ δείχνουν ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να κουβαλά τις συνέπειες της πολυετούς οικονομικής κρίσης. Οι πραγματικοί μισθοί, σε όρους αγοραστικής δύναμης, έχουν μειωθεί κατά περισσότερο από 21% από το 2010, γεγονός που καθιστά τη χώρα μοναδική περίπτωση μεταξύ των ανεπτυγμένων οικονομιών του οργανισμού.

Η έκθεση αναδεικνύει επίσης τις μεγάλες διαφορές στη φορολογική επιβάρυνση των εργαζομένων. Το Βέλγιο καταγράφει ένα από τα υψηλότερα επίπεδα φορολόγησης στον ΟΟΣΑ, καθώς οι άγαμοι εργαζόμενοι χωρίς παιδιά χάνουν σχεδόν το 40% του εισοδήματός τους σε φόρους και εισφορές — το υψηλότερο ποσοστό μεταξύ των χωρών-μελών.

Αντίθετα, χώρες όπως η Τσεχία και η Ελβετία εμφανίζουν πολύ χαμηλότερη φορολογική επιβάρυνση. Για τις οικογένειες με ένα παιδί και έναν εργαζόμενο, πάντως, η φορολογία στο Βέλγιο μειώνεται αισθητά.

Σύμφωνα με τους ειδικούς της International Labour Organization, οι μισθολογικές διαφορές στην Ευρώπη εξαρτώνται κυρίως από τρεις βασικούς παράγοντες: την παραγωγικότητα και τη δομή της οικονομίας, τους θεσμούς της αγοράς εργασίας και το συνολικό κόστος ζωής κάθε χώρας.

Οι οικονομίες με ισχυρούς τομείς υψηλής προστιθέμενης αξίας — όπως η τεχνολογία και οι χρηματοοικονομικές υπηρεσίες — τείνουν να προσφέρουν υψηλότερες αποδοχές, ενώ σημαντικό ρόλο παίζουν και οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, καθώς και η ισχύς των συνδικάτων.

Salaires en Europe : de fortes disparités entre la Belgique, la Grèce et le reste de l’Union européenne

Le rapport « Taxing Wages 2026 » de l’OCDE met en lumière les écarts persistants de revenus et de pouvoir d’achat à travers l’Europe

La dernière étude publiée par OECD confirme une réalité économique bien connue : l’Europe reste profondément divisée en matière de salaires. Entre les pays du nord-ouest du continent et ceux du sud ou de l’est, les écarts demeurent importants, même si le coût de la vie vient parfois nuancer les différences.

Sans surprise, la Switzerland domine largement le classement européen avec un salaire brut annuel moyen dépassant les 107.000 euros. L’Iceland et le Luxembourg suivent derrière, ce dernier restant le pays de l’Union européenne où les rémunérations moyennes sont les plus élevées.

La Belgium figure également parmi les États européens les mieux classés. Avec un salaire moyen supérieur à 62.000 euros par an, le pays se situe dans le haut du tableau européen. Toutefois, derrière cette apparente solidité se cache une progression très limitée des revenus réels. Une fois l’inflation prise en compte, les salaires belges n’ont pratiquement pas évolué en 2025.

Cette stagnation contraste avec la dynamique observée dans plusieurs pays d’Europe centrale et orientale. La Lithuania, la Poland ou encore la Slovenia enregistrent les plus fortes hausses salariales de l’année, signe d’un rattrapage progressif au sein du marché européen.

Du côté de la Greece, la situation reste plus fragile. Le salaire brut annuel moyen y dépasse légèrement les 26.500 euros, plaçant le pays parmi les moins bien rémunérés de l’Union européenne. Malgré cela, le niveau de vie réel apparaît moins défavorable lorsqu’on tient compte du pouvoir d’achat local.

Les données corrigées selon la parité de pouvoir d’achat montrent en effet une amélioration sensible de la position grecque. Les revenus y atteignent l’équivalent d’environ 51.000 dollars PPP, ce qui réduit une partie de l’écart avec les économies les plus riches du continent.

Mais l’OCDE souligne également que la Grèce reste marquée par les conséquences durables de la crise économique déclenchée en 2010. Aucun autre pays développé n’a connu une telle chute des salaires réels sur une aussi longue période.

L’étude met aussi en avant les importantes différences de fiscalité entre pays européens. La Belgique conserve l’un des niveaux d’imposition les plus élevés de l’OCDE pour les travailleurs célibataires sans enfants, avec une charge fiscale proche de 40 %.

À l’inverse, des pays comme la Switzerland ou la Czech Republic appliquent une pression fiscale nettement plus faible sur les revenus du travail.

Enfin, les experts rappellent que les écarts salariaux européens ne dépendent pas uniquement du niveau de richesse des pays. La productivité, la spécialisation économique, la force des négociations collectives et le coût de la vie jouent également un rôle central dans la manière dont les revenus évoluent d’un État à l’autre.

The post Μισθοί δύο ταχυτήτων στην Ευρώπη: Πού βρίσκονται Βέλγιο και Ελλάδα σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ appeared first on .

Η εξέλιξη αυτή συνδέεται κυρίως με τη θεαματική άνοδο της Ισπανίας, η οποία πέρασε για πρώτη φορά στην κορυφή με ποσοστό 89%, εκτοπίζοντας τη Μάλτα, που κρατούσε την πρώτη θέση επί μία δεκαετία. Στην τρίτη θέση βρέθηκε η Ισλανδία με 86%, ενώ το Βέλγιο μοιράζεται πλέον την ίδια βαθμολογία με τη Δανία.

Η ετήσια αξιολόγηση της ILGA-Europe εξετάζει συνολικά 49 ευρωπαϊκές χώρες και βασίζεται σε 76 διαφορετικά κριτήρια, τα οποία αφορούν ζητήματα όπως η ισότητα και η μη διάκριση, τα εγκλήματα μίσους, η νομική αναγνώριση φύλου, τα δικαιώματα οικογένειας, η προστασία αιτούντων άσυλο και τα δικαιώματα των intersex ατόμων.

Παρά τη συνολικά θετική εικόνα του Βελγίου, η οργάνωση κάνει λόγο για «στασιμότητα και κυβερνητική αδράνεια», επισημαίνοντας ότι η χώρα δεν προχωρά πλέον με τον ίδιο ρυθμό μεταρρυθμίσεων όπως τα προηγούμενα χρόνια. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ανάγκη απαγόρευσης μη συναινετικών ιατρικών επεμβάσεων σε intersex παιδιά, καθώς και στη δημιουργία μηχανισμών αποζημίωσης για τα θύματα τέτοιων πρακτικών.

Ελλείψεις καταγράφονται επίσης στην προστασία ΛΟΑΤΚΙ+ αιτούντων άσυλο, αλλά και σε ζητήματα νομικής αναγνώρισης φύλου και ισότητας στην καθημερινότητα, όπως οι περιορισμοί που εξακολουθούν να ισχύουν για την αιμοδοσία.

Παράλληλα, οργανώσεις όπως η φλαμανδική çavaria προειδοποιούν ότι το αίσθημα ανασφάλειας στην LGBTQIA+ κοινότητα αυξάνεται, ιδιαίτερα στα κοινωνικά δίκτυα. Η οργάνωση καταγγέλλει ότι η ρητορική μίσους στο διαδίκτυο παραμένει ουσιαστικά ατιμώρητη στο Βέλγιο, καθώς τα σχετικά αδικήματα θεωρούνται αδικήματα Τύπου και σπάνια οδηγούνται ενώπιον δικαστηρίων.

Ο Βέλγος υπουργός Ισότητας των Ευκαιριών Rob Beenders παραδέχθηκε ότι «η ακινησία ισοδυναμεί συχνά με οπισθοδρόμηση», υπογραμμίζοντας ότι τα κεκτημένα δικαιώματα χρειάζονται συνεχή προστασία και ενίσχυση.

Στον αντίποδα, η Ισπανία θεωρείται το μεγάλο παράδειγμα της φετινής χρονιάς. Η χώρα βρέθηκε στην κορυφή της κατάταξης χάρη στην εφαρμογή νέων σχεδίων ισότητας, τη δημιουργία ανεξάρτητης αρχής ίσης μεταχείρισης και την πλήρη αποπαθολογικοποίηση των trans ατόμων στο σύστημα υγείας.

Η έκθεση αποτυπώνει, πάντως, και τις μεγάλες αντιθέσεις που εξακολουθούν να υπάρχουν στην Ευρώπη. Στις τελευταίες θέσεις βρίσκονται η Ρωσία, το Αζερμπαϊτζάν και η Τουρκία, με εξαιρετικά χαμηλές επιδόσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων.

Η Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της ILGA-Europe, συγκαταλέγεται στις χώρες που διαθέτουν πλήρες νομικό πλαίσιο κατά των διακρίσεων με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου και τα χαρακτηριστικά φύλου. Επιπλέον, βρίσκεται ανάμεσα στις λίγες ευρωπαϊκές χώρες που έχουν απαγορεύσει περιττές ιατρικές επεμβάσεις σε intersex παιδιά, μαζί με χώρες όπως η Γερμανία, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Μάλτα.

Συνολικά, η φετινή Rainbow Map αναδεικνύει ότι η Ευρώπη παραμένει βαθιά διχασμένη στα ζητήματα ισότητας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Παρότι αρκετές χώρες προχωρούν σε μεταρρυθμίσεις, η ILGA-Europe προειδοποιεί ότι η άνοδος λαϊκιστικών και αντι-ΛΟΑΤΚΙ+ ρευμάτων σε πολλές περιοχές της ηπείρου δημιουργεί ένα νέο, αβέβαιο περιβάλλον για τις κοινότητες που διεκδικούν ισότητα και ορατότητα.

Le recul de la Belgique dans le classement européen des droits LGBTQIA+ malgré un score élevé

La Belgique reste l’un des pays les plus avancés d’Europe en matière de droits des personnes LGBTQIA+, mais le dernier classement annuel publié par ILGA-Europe montre qu’en matière d’égalité, l’immobilisme peut rapidement faire perdre du terrain. Bien que le pays conserve un score élevé de 85 % dans la Rainbow Map 2026, il recule cette année de la deuxième à la quatrième place du classement européen.

Cette évolution s’explique principalement par la progression spectaculaire de l’Espagne, qui prend pour la première fois la tête du classement avec 89 %, devant Malte, longtemps considérée comme la référence européenne en matière de droits LGBTQIA+. L’Islande complète le podium avec 86 %, tandis que la Belgique partage désormais son score avec le Danemark.

Chaque année, la Rainbow Map évalue 49 pays européens sur la base de dizaines de critères liés à la non-discrimination, aux droits familiaux, aux crimes de haine, à la reconnaissance juridique du genre, aux droits des personnes intersexes ou encore à la protection des demandeurs d’asile LGBTQIA+.

Même si la Belgique reste parmi les meilleurs élèves du continent, ILGA-Europe estime que le pays souffre aujourd’hui d’un manque de nouvelles avancées législatives. L’organisation évoque une forme de stagnation politique, notamment sur la question des interventions médicales pratiquées sans consentement sur les enfants intersexes, un domaine dans lequel plusieurs pays européens ont déjà adopté des interdictions explicites.

Des critiques sont également formulées concernant la reconnaissance juridique du genre, la protection des personnes LGBTQIA+ demandant l’asile ainsi que certaines limitations toujours en vigueur, notamment autour du don de sang.

Les associations belges tirent également la sonnette d’alarme face à la montée du sentiment d’insécurité au sein de la communauté. L’organisation flamande çavaria dénonce notamment l’impunité persistante autour des discours de haine diffusés en ligne, estimant que la législation belge actuelle reste insuffisante pour lutter efficacement contre ces comportements.

Le ministre fédéral de l’Égalité des chances, Rob Beenders, a lui-même reconnu que « ne pas avancer revient parfois à reculer », rappelant que les droits acquis doivent continuer à être défendus et renforcés.

À l’inverse, l’Espagne apparaît cette année comme le modèle européen le plus dynamique. Le pays a mis en œuvre plusieurs réformes majeures, notamment des plans d’action pour l’égalité, une autorité indépendante chargée de l’égalité de traitement et une dépathologisation complète des personnes trans dans le système de santé.

Le rapport met aussi en lumière les fortes disparités qui persistent à travers le continent. À l’extrémité opposée du classement figurent la Russie, l’Azerbaïdjan et la Turquie, où les protections légales restent extrêmement faibles.

Concernant la Grèce, le rapport souligne plusieurs avancées importantes. Le pays fait partie des États européens disposant d’un cadre juridique complet contre les discriminations liées à l’orientation sexuelle, à l’identité de genre et aux caractéristiques sexuelles. La Grèce figure également parmi les rares pays ayant interdit certaines interventions médicales inutiles sur les enfants intersexes.

Au-delà du classement, la Rainbow Map 2026 reflète une Europe profondément contrastée. Alors que certains États renforcent leurs politiques d’égalité et de protection des minorités, d’autres connaissent un recul préoccupant des libertés et une montée des discours hostiles envers les communautés LGBTQIA+.

The post Η Βελγική υποχώρηση στην κατάταξη των δικαιωμάτων ΛΟΑΤΚΙ+ και η νέα ευρωπαϊκή εικόνα appeared first on .

Στην κορυφή της κατάταξης βρίσκονται η Φινλανδία και η Σουηδία, με το Βέλγιο να ακολουθεί στην τρίτη θέση, επιβεβαιώνοντας τη θέση του ως ένας από τους πιο αξιόπιστους και ασφαλείς προορισμούς στην Ευρώπη για solo ταξιδιώτισσες.

Ασφάλεια, υποδομές και ποιότητα ζωής στο επίκεντρο

Η αξιολόγηση βασίστηκε σε εννέα βασικούς δείκτες, μεταξύ των οποίων η δημόσια ασφάλεια, η ποιότητα των μεταφορών, η πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη, το κόστος ταξιδιού, αλλά και ζητήματα όπως η ισότητα και η ευκολία επικοινωνίας. Πρόκειται για παράγοντες που επηρεάζουν άμεσα την εμπειρία μιας γυναίκας που ταξιδεύει μόνη, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την αίσθηση ασφάλειας κατά τη διάρκεια της ημέρας αλλά και τη νύχτα.

Σε επίπεδο καθαρής ασφάλειας, η Φινλανδία, η Δανία και η Σουηδία καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις, ωστόσο η συνολική αξιολόγηση φέρνει το Βέλγιο στο βάθρο, χάρη στη συνδυαστική του επίδοση σε όλους τους τομείς.

Η Ελλάδα ξεχωρίζει στην υγειονομική φροντίδα

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η κατηγορία της ιατρικής περίθαλψης, όπου η Greece συγκαταλέγεται στις κορυφαίες επιλογές, μαζί με το Βέλγιο. Οι δύο χώρες ξεχωρίζουν για την υψηλή διαθεσιμότητα γιατρών και την εύκολη πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας, όπως η επείγουσα αντισύλληψη χωρίς συνταγή.

Αυτό το στοιχείο ενισχύει σημαντικά την εικόνα ασφάλειας για τις ταξιδιώτισσες, καθώς η πρόσβαση σε αξιόπιστη υγειονομική φροντίδα αποτελεί κρίσιμο παράγοντα κατά την επιλογή προορισμού.

Η Ευρώπη κυριαρχεί στους ασφαλείς προορισμούς

Η συνολική εικόνα της κατάταξης δείχνει ξεκάθαρα την υπεροχή της Ευρώπης, με χώρες όπως η Δανία, η Αυστρία, η Πορτογαλία και η Ολλανδία να συμπληρώνουν τη λίστα των κορυφαίων επιλογών.

Η τάση των solo ταξιδιών συνεχίζει να ενισχύεται παγκοσμίως, με ολοένα και περισσότερες γυναίκες να επιλέγουν την ανεξαρτησία και την προσωπική εξερεύνηση. Σε αυτό το πλαίσιο, η ασφάλεια και η ποιότητα των υποδομών παραμένουν καθοριστικοί παράγοντες.

Το Βέλγιο, με τη σταθερή του παρουσία στην κορυφή, επιβεβαιώνει ότι μπορεί να προσφέρει όχι μόνο πολιτισμό και ιστορία, αλλά και ένα ασφαλές και αξιόπιστο περιβάλλον για όσες επιλέγουν να ταξιδέψουν μόνες.

La Belgique sur le podium des destinations sûres pour les voyageuses solo – la Grèce se distingue aussi
Une étude internationale met en lumière les pays les plus fiables pour voyager seule, avec une forte domination européenne

Voyager seule séduit de plus en plus de femmes à travers le monde. Mais au-delà de la liberté, la question de la sécurité reste centrale. Une étude récente menée par TUI apporte un éclairage précieux en analysant 150 pays selon plusieurs critères essentiels.

Résultat : la Belgium se hisse à la troisième place mondiale, derrière la Finland et la Sweden. Une performance qui confirme son attractivité pour les voyageuses en quête de sérénité et de fiabilité.

Une évaluation globale, au-delà de la simple sécurité

L’étude ne se limite pas au sentiment de sécurité. Elle prend également en compte la qualité des transports, l’accès aux soins, le coût du séjour ou encore l’égalité entre les genres. C’est cette approche globale qui permet à la Belgique de se distinguer, grâce à un équilibre solide entre tous ces facteurs.

Si l’on se concentre uniquement sur la sécurité stricte, les pays nordiques dominent largement. Mais lorsqu’on élargit l’analyse, la Belgique s’impose comme une destination particulièrement complète.

La Grèce en tête pour les soins médicaux

Autre point marquant : la Greece figure parmi les meilleures destinations en matière de soins de santé, aux côtés de la Belgique. Accessibilité, densité médicale et disponibilité de certains traitements sans prescription renforcent le sentiment de confiance pour les voyageuses.

L’Europe, référence pour les voyages en solo

La majorité des destinations les mieux classées se trouvent en Europe, avec des pays comme le Denmark, l’Austria ou encore les Netherlands. Une tendance qui confirme l’image du continent comme espace sûr et accessible pour les voyages en solo.

Dans un contexte où les femmes sont de plus en plus nombreuses à partir seules à l’aventure, ce type de classement devient un véritable outil d’aide à la décision. Et sur ce terrain, la Belgique s’impose désormais comme une valeur sûre.

The post Το Βέλγιο στην κορυφαία τριάδα για solo ταξίδια γυναικών – που ξεχωρίζει η Ελλάδα appeared first on .

Μια πρωτεύουσα που συνδυάζει τα πάντα

Η επιτυχία της Μαδρίτης αποδίδεται στον μοναδικό συνδυασμό πολιτιστικής κληρονομιάς και σύγχρονου τρόπου ζωής. Η πόλη προσφέρει κορυφαία μουσεία διεθνούς φήμης, όπως το Museo del Prado και το Museo Reina Sofía, ζωντανές συνοικίες, σύγχρονη αρχιτεκτονική και πλούσιους χώρους πρασίνου, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το Parque del Retiro.

Ιδιαίτερο ρόλο παίζει και η γαστρονομική σκηνή, που εξελίσσεται διαρκώς, συνδυάζοντας παραδοσιακές γεύσεις με σύγχρονες δημιουργίες. Ταυτόχρονα, η πόλη διακρίνεται για τη χαρακτηριστική της ζωή στους δημόσιους χώρους, ενισχυμένη από τις περίπου 3.000 ώρες ηλιοφάνειας ετησίως, που ευνοούν τις υπαίθριες δραστηριότητες και την κοινωνική ζωή.

Λευκωσία: Η μεγάλη έκπληξη της χρονιάς

Στη δεύτερη θέση της κατάταξης βρίσκεται η Λευκωσία, η οποία αναδεικνύεται ως ένας από τους πιο ενδιαφέροντες πολιτιστικούς προορισμούς της Ευρώπης. Η κυπριακή πρωτεύουσα ξεχωρίζει για την έντονη αντίθεση μεταξύ ιστορίας και σύγχρονης δημιουργικότητας.

Η παλιά πόλη, με τα ενετικά τείχη και τα ιστορικά κτίρια, συνυπάρχει με μια δυναμική σύγχρονη πραγματικότητα που περιλαμβάνει πανεπιστήμια, πολιτιστικούς χώρους και νέες δημιουργικές κοινότητες. Παράλληλα, η τοπική γαστρονομία λειτουργεί ως βασικό στοιχείο ταυτότητας, με τις παραδοσιακές γεύσεις να επαναπροσδιορίζονται μέσα από σύγχρονες προσεγγίσεις.

Η ελληνική παρουσία στη λίστα

Η Ελλάδα καταγράφει επίσης σημαντική παρουσία στη φετινή κατάταξη, με προορισμούς που αναδεικνύουν μια διαφορετική πλευρά του τουρισμού, μακριά από τα μαζικά πρότυπα.

Στη 13η θέση, το Άνω Κουφονήσι ξεχωρίζει ως ένας από τους πιο αυθεντικούς καλοκαιρινούς προορισμούς της Ευρώπης. Με τα λευκά σπίτια, τα τιρκουάζ νερά και τους χαλαρούς ρυθμούς ζωής, προσφέρει μια εμπειρία που βασίζεται στην απλότητα και τη φυσική ομορφιά.

Στη 16η θέση, ο Αβλέμονας στα Κύθηρα προτείνει μια διαφορετική ταξιδιωτική φιλοσοφία, επικεντρωμένη στην ηρεμία και το slow living. Το παραθαλάσσιο χωριό, με τους μικρούς κόλπους και την αυθεντική ατμόσφαιρα, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα προορισμού που δίνει έμφαση στην ποιότητα της εμπειρίας.

Μια νέα τάση στον ευρωπαϊκό τουρισμό

Η φετινή κατάταξη αποτυπώνει μια σαφή τάση: οι ταξιδιώτες αναζητούν πλέον έναν συνδυασμό πολιτισμού, αυθεντικότητας και εμπειρίας, είτε σε μεγάλες μητροπόλεις είτε σε μικρότερους, πιο ήσυχους προορισμούς.

Η Μαδρίτη επιβεβαιώνει τον ρόλο των μεγάλων πόλεων ως πολυδιάστατων προορισμών, ενώ η παρουσία της Λευκωσίας και των ελληνικών περιοχών δείχνει ότι η Μεσόγειος συνεχίζει να βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος για το 2026.

Madrid, meilleure destination européenne 2026 – Une forte présence méditerranéenne dans le classement

Entre grandes capitales et destinations authentiques, les choix des voyageurs redessinent la carte du tourisme en Europe

La ville de Madrid s’impose en tête du classement European Best Destinations 2026, après une consultation internationale ayant rassemblé plus d’un million de votants issus de 154 pays. La capitale espagnole domine nettement une sélection de 42 villes, confirmant son attractivité croissante à l’échelle européenne.

Une capitale entre héritage et modernité

Le succès de Madrid repose sur un équilibre rare entre patrimoine culturel et dynamisme contemporain. La ville attire par ses institutions emblématiques comme le Musée du Prado ou le Reina Sofía, mais aussi par ses quartiers animés, son architecture audacieuse et ses vastes espaces verts tels que le Parc du Retiro.

La gastronomie madrilène, en pleine évolution, joue également un rôle clé, mêlant traditions et créativité. À cela s’ajoute un mode de vie tourné vers l’extérieur, favorisé par un ensoleillement exceptionnel, qui donne à la ville une énergie particulièrement appréciée des visiteurs.

Nicosie, révélation culturelle

À la deuxième place, Nicosie confirme son statut de destination culturelle émergente. La capitale chypriote séduit par sa capacité à faire dialoguer histoire et innovation.

À l’intérieur de ses remparts, le passé est omniprésent, tandis qu’au-delà, une scène contemporaine dynamique s’exprime à travers la création artistique, les espaces culturels et une nouvelle génération engagée. La gastronomie locale, revisitée, participe pleinement à cette identité en mouvement.

La Grèce, entre authenticité et douceur de vivre

La présence grecque dans le classement met en lumière une autre facette du tourisme européen, plus intimiste et expérientielle.

Ano Koufonissi, classée 13e, incarne une destination estivale idéale, avec ses paysages épurés, ses eaux cristallines et son rythme apaisé. L’île offre une expérience simple mais profondément immersive.

Avlemonas, à Kythera, classé 16e, propose quant à lui une approche tournée vers le slow tourisme. Ce village côtier, discret et authentique, séduit par son atmosphère sereine et ses paysages préservés.

Vers un tourisme plus équilibré

Le classement 2026 met en évidence une évolution des attentes : les voyageurs privilégient désormais des destinations capables d’offrir une expérience complète, mêlant culture, qualité de vie et authenticité.

Madrid illustre la puissance des grandes métropoles, tandis que Nicosie et les destinations grecques montrent que les lieux plus confidentiels gagnent en attractivité. Une dynamique qui confirme la place centrale de la Méditerranée dans le tourisme européen de demain.

The post Μαδρίτη: Η κορυφαία ευρωπαϊκή πόλη για το 2026 – Δυναμική παρουσία για Ελλάδα και Κύπρο appeared first on .