Από μέτρο ασφάλειας σε καθημερινή πραγματικότητα

Η πρώτη μαζική εμφάνισή τους χρονολογείται στα μέσα της δεκαετίας του 2010, όταν πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, μεταξύ αυτών και οι Βρυξέλλες, τοποθέτησαν τα γνωστά “New Jersey” μπλοκ για την αποτροπή επιθέσεων με οχήματα. Ήταν μια άμεση, ορατή και αποτελεσματική λύση σε μια περίοδο αυξημένων ανησυχιών για την ασφάλεια.

Σύντομα, όμως, ο ρόλος τους επεκτάθηκε. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2020, τα μπλοκ αυτά είχαν μετατραπεί σε βασικό εργαλείο για τη διαχείριση της κυκλοφορίας και τον πειραματισμό με νέες μορφές αστικής κινητικότητας. Σύμφωνα με στοιχεία, από το 2016 είχαν εγκατασταθεί 2.838 μπλοκ από τη Brussels Mobility, με τις αρχές να υποστηρίζουν ότι συμβάλλουν στη βελτίωση της οδικής ασφάλειας.

Η πανδημία και η «έκρηξη» του προσωρινού αστικού σχεδιασμού

Η πραγματική καμπή ήρθε με την πανδημία του Covid-19. Η ανάγκη για άμεσες παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο οδήγησε σε εκτεταμένη χρήση των μπλοκ για τη δημιουργία ποδηλατοδρόμων, πεζοδρομήσεων και νέων κυκλοφοριακών ρυθμίσεων.

Η λογική του λεγόμενου “tactical urbanism” βασιζόταν στην ευελιξία: παρεμβάσεις γρήγορες, θεωρητικά αναστρέψιμες. Στην πράξη όμως, το «προσωρινό» άρχισε να γίνεται μόνιμο. Εγκαταστάσεις που προορίζονταν για λίγους μήνες παρέμειναν για χρόνια, ενσωματώνοντας τα μπλοκ στον αστικό ιστό.

Όταν το προσωρινό γίνεται παράνομο

Η παρατεταμένη παρουσία τους άνοιξε τον δρόμο για νομικά ζητήματα. Σύμφωνα με την Urban Brussels, οι προσωρινές διαμορφώσεις επιτρέπονται μόνο για μέγιστο διάστημα δύο ετών, χωρίς δυνατότητα παράτασης. Η υπέρβαση αυτού του ορίου χωρίς άδεια συνιστά πολεοδομική παράβαση.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Avenue Broustin, όπου το 2025 διαπιστώθηκε παράβαση λόγω υπέρβασης της νόμιμης διάρκειας. Οι αρχές κλήθηκαν να αποκαταστήσουν τον χώρο, με τα μπλοκ να αντικαθίστανται τελικά από ζαρντινιέρες. Παρόμοιες ανησυχίες εκφράστηκαν και σε άλλες περιοχές, όπως στο Etterbeek, με κατοίκους να καταγγέλλουν ότι προσωρινές εγκαταστάσεις παραμένουν παράνομα για χρόνια.

Ένα βαθιά πολιτικό ζήτημα

Πέρα από τη νομική διάσταση, τα μπλοκ εξελίχθηκαν σε σύμβολο πολιτικής αντιπαράθεσης, ιδιαίτερα σε σχέση με το σχέδιο κινητικότητας Good Move της υπουργού Elke Van den Brandt. Από τη μία πλευρά, υποστηρικτές τονίζουν τη συμβολή τους στην ασφάλεια και τη βιώσιμη κινητικότητα. Από την άλλη, πολλοί κάτοικοι καταγγέλλουν έλλειψη διαβούλευσης και επιπτώσεις στην καθημερινότητά τους, όπως μεταφορά της κυκλοφορίας σε γειτονικούς δρόμους.

Οι αντιδράσεις δεν περιορίστηκαν σε επίπεδο λόγου. Πολίτες προχώρησαν σε επίσημες καταγγελίες, ενώ πολιτικά κόμματα, όπως το MR, μίλησαν για «εισβολή σχεδόν 3.000 μπλοκ», κάνοντας λόγο για ασυντόνιστη και δαπανηρή πολιτική.

Η υπόθεση Bois de la Cambre και η κορύφωση της κρίσης

Η ένταση κορυφώθηκε το 2026 με την υπόθεση του Bois de la Cambre, όπου μπλοκ τοποθετήθηκαν χωρίς τις απαραίτητες άδειες σε προστατευόμενη περιοχή. Με πρωτοβουλία της Audrey Henry, υποβλήθηκε επίσημη καταγγελία κατά της πόλης των Βρυξελλών.

Το μήνυμα ήταν σαφές: η ασφάλεια δεν μπορεί να εφαρμόζεται εκτός νομικού πλαισίου, ούτε εις βάρος της ποιότητας του αστικού σχεδιασμού. Η ίδια τόνισε ότι «υπάρχουν λύσεις – αλλά όχι τα τσιμεντένια μπλοκ».

Μια πόλη αντιμέτωπη με τις επιλογές της

Το 2026, οι Βρυξέλλες εξακολουθούν να ζουν με τις συνέπειες μιας δεκαετίας ταχύρρυθμων και συχνά πρόχειρων παρεμβάσεων. Σε ορισμένα σημεία τα μπλοκ απομακρύνονται ή αντικαθίστανται, αλλού όμως παραμένουν χωρίς σαφή στρατηγική.

Η κατάσταση έχει αποκτήσει και μια σχεδόν… πολιτισμική διάσταση. Ο λογαριασμός “mercyforthebrusselsjerseys” καταγράφει εδώ και χρόνια την παρουσία τους, με χιλιάδες αναρτήσεις που αναδεικνύουν την ιδιότυπη αυτή «αισθητική» της πόλης.

Ένα σουρεαλιστικό αστικό φαινόμενο

Ίσως τελικά οι Βρυξέλλες να επιβεβαιώνουν τη φήμη τους ως πόλη που αγκαλιάζει το παράδοξο. Αυτό που ξεκίνησε ως μια έκτακτη λύση, εξελίχθηκε σε κάτι σχεδόν… θεσμικό. Τα μπλοκ δεν εξαφανίστηκαν ποτέ, έγιναν πολιτικά φορτισμένα και τελικά περιέπλεξαν περισσότερο την αστική καθημερινότητα.

Σε μια πόλη που τιμά τον Ρενέ Μαγκρίτ, η εικόνα μοιάζει σχεδόν ταιριαστή. Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί τον ίδιο να σχολιάζει:
«Ceci n’est pas un aménagement temporaire.»

Bruxelles : des blocs de béton devenus permanents et hautement politiques

Quand une solution d’urgence transforme durablement le paysage urbain et le débat public

À Bruxelles, ce qui devait être une réponse rapide à des situations exceptionnelles s’est progressivement installé comme un élément durable du décor urbain. Les blocs de béton, initialement introduits pour des raisons de sécurité, incarnent aujourd’hui un enjeu juridique, politique et sociétal majeur.

Une réponse sécuritaire devenue outil urbain

Leur apparition massive remonte aux années 2010, dans un contexte marqué par les attentats en Europe. Ces dispositifs, connus sous le nom de “New Jersey blocks”, avaient pour objectif de protéger les espaces publics contre les attaques à la voiture-bélier.

Mais très vite, leur usage s’est élargi. Ils ont été mobilisés pour organiser la circulation, tester de nouveaux aménagements et accompagner les politiques de mobilité. En quelques années, ils sont devenus un instrument central de l’action publique en matière d’urbanisme tactique.

Le tournant du Covid et l’ancrage du temporaire

La crise sanitaire a accéléré cette évolution. Face à l’urgence, les autorités ont multiplié les installations pour créer des pistes cyclables, réduire le trafic ou repenser l’espace public. L’idée était simple : intervenir rapidement, quitte à ajuster ensuite.

Cependant, cette logique du provisoire a rapidement montré ses limites. Des installations censées être éphémères se sont pérennisées, brouillant la frontière entre expérimentation et aménagement durable.

Des tensions juridiques de plus en plus visibles

Ce glissement a suscité des interrogations légales. Les règles d’urbanisme imposent des délais stricts pour les aménagements temporaires. Au-delà de deux ans, sans autorisation, ils deviennent illégaux.

Plusieurs dossiers ont illustré cette problématique, notamment à Avenue Broustin, où des installations ont dû être retirées après constat d’infraction. D’autres quartiers ont également dénoncé des situations similaires, révélant une problématique plus large à l’échelle régionale.

Un débat politique structurant

Au fil du temps, ces blocs sont devenus un symbole des clivages autour de la politique de mobilité, notamment du plan Good Move. Entre partisans d’une ville plus durable et critiques dénonçant un manque de concertation, le sujet divise profondément.

Des citoyens ont engagé des démarches pour faire respecter la législation, tandis que certains partis politiques ont dénoncé une gestion jugée désordonnée et coûteuse de l’espace public.

L’affaire du Bois de la Cambre, point de bascule

En 2026, le dossier du Bois de la Cambre a cristallisé les tensions. L’installation de blocs sans permis dans un site protégé a conduit à une plainte officielle, relançant le débat sur le respect des नियम d’urbanisme.

Les autorités ont alors rappelé un principe fondamental : les impératifs de sécurité ne peuvent se substituer au cadre légal ni compromettre la qualité de l’aménagement urbain.

Une ville face à ses choix

Aujourd’hui, Bruxelles tente de corriger certaines décisions passées, en remplaçant progressivement les blocs par des aménagements plus intégrés. Mais leur présence reste encore très visible, témoignage d’une décennie d’interventions rapides.

Entre urbanisme et surréalisme

Ce phénomène illustre parfaitement la capacité de Bruxelles à transformer l’exception en norme. Ces blocs, conçus pour disparaître, se sont installés durablement, devenant à la fois objets du quotidien et symboles politiques.

Dans une ville marquée par l’héritage de Magritte, cette situation prend presque une dimension artistique. Une chose est sûre : à Bruxelles, même un bloc de béton peut raconter une histoire.

The post Τσιμεντένια μπλοκ στις Βρυξέλλες: Η «προσωρινή» λύση που έγινε μόνιμη και πολιτική appeared first on .

Το ζήτημα τέθηκε από τη δημοτική σύμβουλο της Ecolo, Marie Thibaut de Maisières, η οποία έκανε λόγο για ιδιαίτερα χαμηλό ποσοστό σε σχέση με τις δυνατότητες της περιοχής. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα δεδομένα, το 2025 κατατέθηκαν 90 αιτήσεις για άδεια φύτευσης προσόψεων, έναντι 45 την προηγούμενη χρονιά. Αν και καταγράφεται αύξηση του ενδιαφέροντος, ο συνολικός αριθμός παραμένει περιορισμένος σε σύγκριση με το κτιριακό δυναμικό του Ixelles.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης επισημάνθηκαν τα οφέλη μιας εκτεταμένης φυτοκάλυψης, όπως η βελτίωση της ποιότητας ζωής στο αστικό περιβάλλον, η ενίσχυση της βιοποικιλότητας, η μείωση των φαινομένων αστικής θερμικής νησίδας και η καλύτερη διαχείριση των όμβριων υδάτων. Παράλληλα, τέθηκε το ερώτημα κατά πόσο υπάρχει σαφής στρατηγική για την ενίσχυση του μέτρου και ποιοι παράγοντες περιορίζουν τη συμμετοχή των κατοίκων.

Η αρμόδια για το Κλίμα αντιδήμαρχος, Valérie Libert, αναγνώρισε ότι η διαδικασία ενδέχεται να λειτουργεί αποτρεπτικά σε ορισμένες περιπτώσεις. Κάθε αίτηση εξετάζεται ως προς τη σκοπιμότητα και τη συμμόρφωση με το Règlement Régional d’Urbanisme, ενώ λαμβάνονται υπόψη τεχνικά και πολεοδομικά στοιχεία, όπως η ύπαρξη εξωτερικής σκάλας εισόδου, υπόγειας κατασκευής κάτω από το πεζοδρόμιο, η πιθανή καταγραφή του κτιρίου στον κατάλογο αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και τα χαρακτηριστικά της οδού. Επιπλέον, το 2025 καταγράφηκαν καθυστερήσεις λόγω της ανανέωσης της σχετικής δημόσιας σύμβασης για την κατασκευή των υποδομών φύτευσης.

Όπως διευκρινίστηκε, ορισμένες αιτήσεις έχουν ήδη εγκριθεί, ενώ άλλες βρίσκονται υπό επεξεργασία. Παράλληλα, βρίσκεται σε εξέλιξη προβληματισμός για πιθανή απλοποίηση της διαδικασίας, με στόχο να ανταποκρίνεται καλύτερα στις προσδοκίες των πολιτών.

Οι αιτήσεις εξετάζονται δύο φορές τον χρόνο, στα τέλη Ιανουαρίου και στα τέλη Αυγούστου, ενώ η υλοποίηση των έργων πραγματοποιείται την άνοιξη και το φθινόπωρο, περιόδους που θεωρούνται καταλληλότερες για φύτευση. Η πρωτοβουλία εντάσσεται στο πλαίσιο αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής και δεν περιορίζεται σε αναρριχώμενα φυτά. Οι κάτοικοι μπορούν να επιλέξουν μικρούς κήπους πρόσοψης, φυτεμένα δοχεία ή ακόμη και μικρά δέντρα μπροστά από την κατοικία τους. Ο δήμος αναλαμβάνει τη διαμόρφωση των απαραίτητων υποδομών στο πεζοδρόμιο, ενώ το κόστος των φυτών, των υλικών και της συντήρησης βαρύνει τους ενδιαφερόμενους.

Περισσότερες πληροφορίες για τη διαδικασία υποβολής αιτήσεων είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα της κοινότητας του Ixelles.

Végétaliser la ville : un potentiel sous-exploité à Ixelles

Entre ambitions climatiques et contraintes administratives

À Ixelles, la question de la végétalisation des façades s’est invitée au conseil communal du 12 février, à la lumière de chiffres jugés modestes. Sur près de 10.000 habitations recensées dans la commune, seules 64 présentent aujourd’hui un aménagement végétal en façade.

Si l’intérêt des habitants semble progresser — 90 demandes ont été introduites en 2025 contre 45 l’année précédente — le rythme reste limité au regard du potentiel existant. Ce décalage a relancé les interrogations sur les freins structurels ou administratifs qui pourraient ralentir l’essor de ces initiatives.

Les avantages d’une végétalisation accrue sont pourtant bien identifiés : amélioration du cadre de vie, soutien à la biodiversité urbaine, atténuation des îlots de chaleur et meilleure absorption des eaux pluviales. Autant d’arguments avancés pour encourager un déploiement plus large du dispositif.

Du côté des autorités communales, on souligne la complexité du traitement des dossiers. Chaque demande fait l’objet d’une analyse technique prenant en compte la conformité au Règlement Régional d’Urbanisme, la configuration des lieux — présence d’un perron ou d’une cave sous trottoir —, la valeur patrimoniale éventuelle du bâtiment ainsi que les spécificités de la voirie concernée. À cela se sont ajoutés, en 2025, des délais liés à la révision du marché public encadrant l’installation des fosses destinées aux plantations.

La commune indique toutefois que plusieurs dossiers ont déjà abouti et que d’autres sont en cours d’instruction. Une réflexion est également engagée afin d’alléger et de clarifier la procédure, dans le but de mieux répondre aux attentes des riverains.

Les demandes sont examinées à deux moments de l’année, fin janvier et fin août, tandis que les plantations sont réalisées au printemps et à l’automne, périodes jugées les plus favorables. Le dispositif, pensé comme une réponse concrète aux enjeux climatiques, ne se limite pas aux plantes grimpantes. Les habitants peuvent opter pour un jardinet en façade, des bacs plantés ou encore un petit arbre, la commune prenant en charge l’aménagement de l’espace public, tandis que l’achat et l’entretien des plantations relèvent des demandeurs.

Les modalités pratiques et les informations complémentaires sont accessibles sur le site officiel de la commune d’Ixelles.

The post Αστικό πράσινο… σε αναμονή στο Ixelles appeared first on .

Στην καρδιά της αναβάθμισης βρίσκεται η φιλοσοφία ότι το πάρκο Forest είναι “ο κήπος όσων δεν έχουν κήπο”, όπως τονίζει χαρακτηριστικά ο δήμαρχος Charles Spapens. Το έργο αποτελεί συνδυασμό πολιτιστικής αναστήλωσης και περιβαλλοντικής αναβάθμισης.

Παρεμβάσεις με σεβασμό στο παρελθόν και το παρόν

Τα μονοπάτια του πάρκου ανασχεδιάστηκαν βάσει των αυθεντικών αρχείων και διαστρώθηκαν με υλικά που επιτρέπουν τη διείσδυση του νερού, προσφέροντας ταυτόχρονα πρόσβαση και ανθεκτικότητα. Προστέθηκαν δύο νέες σκάλες, ενώ ένα καινούριο μονοπάτι περιβάλλει πλέον τον λόφο, αναδεικνύοντας το φυσικό ανάγλυφο του χώρου.

Τα αστικά έπιπλα ανακαινίστηκαν με λεπτομέρεια: τα περισσότερα παγκάκια, οι πέργκολες, οι κολώνες φωτισμού και τα δοχεία απορριμμάτων αποκαταστάθηκαν ή αντικαταστάθηκαν ώστε να διατηρούν το ιστορικό τους ύφος.

Το σαλέ στο κέντρο του πάρκου μεταμορφώθηκε πλήρως. Στο εσωτερικό του δημιουργήθηκε ένας νέος χώρος για εστίαση, ο οποίος αναζητά ακόμα διαχειριστή. Το καλοκαίρι, θα παρέχεται δικαίωμα εγκατάστασης guinguette (θερινό μπαρ) στην ευρύτερη περιοχή του σαλέ. Η βεράντα γύρω του κοσμείται πλέον με λάμπες από χυτοσίοδηρο, πιστές στις ιστορικές φωτογραφίες, ενώ στον χώρο υπάρχουν πλέον δημόσιες τουαλέτες και βελτιωμένος φωτισμός για μεγαλύτερη ασφάλεια. Μια νέα κρήνη με πόσιμο νερό τοποθετήθηκε στο χαμηλότερο σημείο του πάρκου.

Οικολογία και διαχείριση υδάτων στο επίκεντρο

Σημαντικά ποσά επενδύθηκαν επίσης στη βιώσιμη διαχείριση του νερού και στη βελτίωση της βλάστησης. Πραγματοποιήθηκε κλάδεμα δέντρων και θάμνων, προστέθηκαν νέα φυτά και εμπλουτίστηκαν τα μεγάλα γκαζόν με φυσικά λιπάσματα.

Δημιουργήθηκαν δύο ζώνες απορρόφησης νερού και ένα αποστραγγιστικό δίκτυο, το οποίο επιτρέπει στο νερό της βροχής να συλλέγεται σε χλοώδεις επιφάνειες και να απορροφάται σταδιακά, περιορίζοντας έτσι τον κίνδυνο πλημμυρών στις χαμηλότερες περιοχές του δήμου.

Το έργο, συνολικού κόστους 10 εκατομμυρίων ευρώ, υλοποιήθηκε από την Beliris σε συνεργασία με τον δήμο Forest, αποδεικνύοντας πώς ο σεβασμός στην ιστορία μπορεί να συνδυαστεί αρμονικά με τις ανάγκες μιας σύγχρονης πόλης.

The post Το πάρκο του Forest ξαναβρίσκει τη λάμψη του ’50 appeared first on .

Ο διαγωνισμός, που διοργανώνεται από το 2008 με πρωτοβουλία του οργανισμού Infopunt Publieke Ruimte, αναδεικνύει υποδειγματικά έργα αναδιαμόρφωσης δημόσιων χώρων με βιώσιμα και ποιοτικά χαρακτηριστικά. Στη φετινή διοργάνωση συμμετείχαν 75 έργα, με έξι συνολικά φιναλίστ – τρία σε αστικό και τρία σε αγροτικό πλαίσιο. Η επιλογή βασίστηκε σε δεκαβάθμιο πλάνο κριτηρίων, που στοχεύει στη δημιουργία ευχάριστων και προσβάσιμων χώρων για όλους.

Στην αστική κατηγορία, το Zuidpark ξεχώρισε έναντι των έργων επέκτασης του πάρκου Bijgaarde στη Γάνδη και του Brugpark στην πόλη Izegem. Η κριτική επιτροπή χαρακτήρισε το έργο της Αμβέρσας ως πρότυπο για το τι μπορεί να προσφέρει ένας σύγχρονος δημόσιος χώρος.

«Το Zuidpark συνδυάζει ευφυώς τη βλάστηση, τη διαχείριση υδάτων και τις δραστηριότητες αναψυχής σε ένα καθαρά αστικό πλαίσιο. Πρόκειται για έναν πολύτιμο χώρο που αναβαθμίζει την ποιότητα ζωής, προσελκύοντας τόσο τους κατοίκους όσο και τους επισκέπτες. Περιλαμβάνει επίσης χώρους εστίασης και ενισχύει την κοινωνική αλληλεπίδραση», σημείωσε το σκεπτικό της επιτροπής.

Το πάρκο εκτείνεται σε έκταση 7 εκταρίων, με πλούσιους πράσινους χώρους, παιδικές χαρές και ειδική ζώνη για σκύλους – και όλα αυτά στην καρδιά της πόλης. Η δημιουργία του Zuidpark σηματοδοτεί ένα κομβικό σημείο στην πολιτική της Αμβέρσας για αναζωογόνηση του δημόσιου χώρου.

Η ιστορία του χώρου χρονολογείται από το 1969, όταν οι Νότιες Δεξαμενές (Zuiderdokken) επιχωματώθηκαν και μετατράπηκαν σε μια τεράστια τσιμεντένια επιφάνεια που χρησιμοποιούνταν για δεκαετίες ως δωρεάν χώρος στάθμευσης. Παρότι το νότιο τμήμα της Αμβέρσας (Zuid) εξελίχθηκε σε έναν πολιτιστικά δυναμικό τομέα από τη δεκαετία του ’80, ο συγκεκριμένος χώρος παρέμενε χωρίς πράσινο, αδιάφορος και αποκομμένος από τη νέα αστική ταυτότητα.

Η καθοριστική αλλαγή ήρθε όταν, με την υπογειοποίηση των πάρκινγκ, δόθηκε το πράσινο φως για την πλήρη αναβάθμιση του χώρου. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο αρμόδιος αντιδήμαρχος Ken Casier:

«54 χρόνια αργότερα, δημιουργήθηκε ένα νέο πάρκο 7 εκταρίων – το δικό μας Central Park. Πρόκειται για το απόλυτο παράδειγμα της πολιτικής πρασίνου και επαναφυσικοποίησης που υλοποιούμε στην Αμβέρσα.»

Η επιτυχία του Zuidpark δεν περιορίστηκε στην αναγνώριση από τους ειδικούς: κερδίζοντας και την ψήφο του κοινού, απέσπασε ταυτόχρονα και το Βραβείο του Κοινού 2025, επιβεβαιώνοντας τη βαθιά απήχησή του στην κοινωνία.

Η υλοποίηση του έργου ξεκίνησε το 2015, όταν η πόλη αποφάσισε να επανασχεδιάσει πλήρως την περιοχή των Gedempte Zuiderdokken. Ύστερα από χρόνια μελέτης και έργων, το πάρκο ολοκληρώθηκε πλήρως το 2024 και σήμερα λειτουργεί ως χώρος συνάντησης, αναψυχής και περιβαλλοντικής ανάσας στο κέντρο του Zuid — αποτελώντας ταυτόχρονα σύμβολο του αστικού μετασχηματισμού της Αμβέρσας.

The post Το Zuidpark της Αμβέρσας σαρώνει τα βραβεία: Διπλή διάκριση για τον δημόσιο χώρο και το κοινό appeared first on .

Κανόνες για ανοιχτούς χώρους

Το 50% (μάξιμουμ) του οδικού δικτύου που πρόκειται να αναπτυχθεί θα προορίζεται για αυτοκίνητα. Το υπόλοιπο θα αφορά πεζούς, ποδηλάτες, μέσα μαζικής μεταφοράς, δέντρα, παιχνίδια, παγκάκια…
Όλοι οι δρόμοι στις Βρυξέλλες πρέπει να διαθέτουν ποδηλατική υποδομή.
Τα πεζοδρόμια πρέπει να έχουν πλάτος τουλάχιστον 2 μέτρα.
Η στάθμευση μπροστά από διατηρητέα μνημεία, πάρκα, πολιτιστικά και θρησκευτικά κτίρια θα απαγορεύεται.
Τουλάχιστον το 10 έως 15% της συνολικής επιφάνειας του δρόμου θα πρέπει να προορίζεται ως χώρος πρασίνου.
Τα κτίρια με επιφάνεια μεγαλύτερη από 1.000 m2 πρέπει να διαθέτουν ανοιχτό χώρο προσβάσιμο στους χρήστες του κτιρίου.
Κάθε έργο πρέπει να έχει 30% χώρο που δεν τον καταλαμβάνει κάποιο κτίσμα, το 75% του οποίου θα είναι διαθέσιμο για πράσινο.

Οι κανόνες για την αστικότητα

Όσον αφορά την αστικότητα, θα ευνοηθεί η ανακαίνιση έναντι της κατεδάφισης/ανακατασκευής. Το τελευταίο θα εγκρίνεται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και για έργα πολλαπλών χρήσεων.
Η διαχείριση των όμβριων υδάτων πρέπει να ενσωματωθεί σε οποιοδήποτε έργο.
Επίπεδες στέγες άνω των 20 m2 πρέπει να εκχωρούνται σε βεράντες, πράσινες στέγες, αστική γεωργία ή ηλιακούς συλλέκτες.

Μετά από μια συμβουλευτική διαδικασία και μια φάση εκπαίδευσης για τους εμπλεκόμενους φορείς, η τελική έκδοση θα πρέπει να μπει στην τελική τροχιά το 2024.

The post Good Living: η νέα βίβλος της πολεοδομίας των Βρυξελλών παίρνει σάρκα και οστά appeared first on .

Με επιστολή του στο κοινοβούλιο των Βρυξελλών την Τετάρτη, ο Smet εξηγεί ότι η κρίση του κορονοϊού επίσπευσε την ανάγκη για την πόλη να λύσει τα υπάρχοντα ζητήματα και να επικεντρωθεί περισσότερο στο βιοτικό επίπεδο των πολιτών της.

«Συνειδητοποιήσαμε όταν εξετάσαμε ξανά την τρέχουσα πρόταση ότι η απλή προσαρμογή της δεν θα ήταν αρκετή, αλλά ότι πρέπει να αναθεωρηθεί κατά τρόπο ώστε η ποιότητα ζωής όλων των κατοίκων των Βρυξελλών να είναι ο στόχος σε αυτήν τη μετάβαση», δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του Smet, Damiaan De Jonge.

Ο Υφυπουργός Αστικής Ανάπτυξης θέλει οι νέοι κανονισμοί να περιλαμβάνουν την τροποποίηση των προτύπων κτιρίων ώστε να καταστούν υποχρεωτικές οι (κοινόχρηστες) βεράντες ή οι κήποι στα νέα κτίρια, να δημιουργηθούν καλύτερα πρότυπα στάθμευσης (ποδηλάτων) εκτός των δημόσιων δρόμων και να προστεθούν περισσότεροι χώροι πρασίνου στην πόλη.

Après Good Move, Good Living permettra de dessiner l’avenir urbanistique de notre capitale pour les années à venir.
Nous allons revoir le RRU et proposer une nouvelle version qui sera soumise ensuite à une nouvelle enquête publique.#BrusselsForPeoplehttps://t.co/PTDLoViLSa

— Pascal Smet (@SmetPascal) March 11, 2021

Οι ισχύοντες κανονισμοί αστικής ανάπτυξης, που καθορίζουν τον αριθμό των πλατειών και των δρόμων που μπορούν να διαμορφωθούν στην πόλη και το πρότυπο των νέων κτιρίων που προστίθενται, χρονολογούνται από το 2007.

Η προηγούμενη κυβέρνηση των Βρυξελλών είχε ξεκινήσει μια διαδικασία για την επικαιροποίηση αυτών των κανονισμών, και οι πολίτες είχαν την ευκαιρία να εκφράσουν τη γνώμη τους σχετικά με το σχέδιο προτού εγκριθεί από την τρέχουσα κυβέρνηση.

Ωστόσο, ο Smet πιστεύει ότι αυτό το σχέδιο πρότασης πρέπει να αναθεωρηθεί για ακόμα μια φορά, καθώς ορισμένες «σημαντικές βελτιώσεις» θα πρέπει να γίνουν υπό το πρίσμα των όσων αντλήθηκαν από την κρίση του κορονοϊού.

«Αυτή η κρίση μας έδειξε τη διαρθρωτική σημασία που έχουν τα κτίρια όπου ζούμε, διδασκόμαστε, εργαζόμαστε, σε συνδυασμό με τον υψηλής ποιότητας υπαίθριο χώρο σε όλες τις μορφές του», αναφέρει στην επιστολή.

Ο Smet αναγνώρισε ότι θα πρέπει να γίνουν ουσιαστικές προσαρμογές στο νέο σχέδιο, το οποίο αναμένεται να εγκρίνει η κυβέρνηση το καλοκαίρι του τρέχοντος έτους, και του οποίου θα ακολουθήσει η δεύτερη δημόσια διαβούλευση το προσεχές φθινόπωρο.

Εάν το νέο προσχέδιο δεν αντιμετωπίσει κολλήματα, οι νέοι κανονισμοί και τα πρότυπα δόμησης θα μπορούσαν να τεθούν σε ισχύ από τα μέσα του 2023.

«Ίσως αυτό είναι ένα μικρό βήμα προς τα πίσω, αλλά θα μας επιτρέψει να κάνουμε το μεγάλο άλμα προς τα μπρος», καταλήγει.

Ο Pascal Smet συνεργάστηκε με ειδικούς για την ανάπτυξη του νέου σχεδίου κανονισμών και ο τομέας είναι πλέον ενήμερος, συμπεριλαμβανομένων εκπροσώπων του κατασκευαστικού και του μεσιτικού κλάδου. Οι διάφορες διοικήσεις και δήμοι θα συμπεριληφθούν επίσης στη διαδικασία για την πραγματοποίηση των αλλαγών, υπογράμμισε ο De Jonge.

The post Βεράντες ή κήποι πρέπει να γίνουν υποχρεωτικοί στα νέα κτίρια, λέει ο Pascal Smet appeared first on .

Οι φωτογραφίες που ποστάρουν οι χρήστες του διαδικτύου, καλούν τον αναγνώστη να κάνει μια αρκετά απλή παρατήρηση: τα αυτοκίνητα δεν καταλαμβάνουν όλο τον χώρο που τους αναλογεί. Το χιόνι, που παραμένει απάτητο, είναι εκεί ως απόδειξη.

Spotted good #sneckdown today. The orange line marks where the footway ends. The snow marks the space vehicles actually need. Why do we surrender so much space? pic.twitter.com/3lhJta1Tov

— MacCruiskeen (@f0rmat) February 10, 2021

Θα μπορούσε λοιπόν, αναρωτιούνται οι χρήστες του διαδικτύου, να ανακτηθεί όλος αυτός ο χώρος για άλλες χρήσεις; Όπως είναι, για παράδειγμα, μια διεύρυνση πεζοδρομίου, ή μια ποδηλατολωρίδα ή ακόμα ένας επιπλέον χώρος πρασίνου; Το «Sneckdown» προέρχεται από τις λέξεις «χιόνι» και «neckdown». Ως «neckdown» ορίζονται οι προεκτάσεις που βρίσκονται σε ορισμένα πεζοδρόμια, προεξοχές που παρέχουν στους πεζούς ένα ασφαλές μέρος για να περιμένουν πριν διασχίσουν έναν δρόμο και οι οποίες, επί της ουσίας, επιβραδύνουν τα αυτοκίνητα καθώς τα αναγκάζουν σε μια πιο ανοιχτή στροφή. Το χιόνι δημιουργεί τέτοιες φυσικές προεξοχές στα πεζοδρόμια, και δείχνει πόσα περισσότερα θα μπορούσαν να γίνουν, πόσο χώρο θα μπορούσαμε να πάρουμε πίσω από τα αυτοκίνητα, χωρίς καν να τα πειράξομε, αφού δεν τον χρησιμοποιούν. «Υπάρχει μια γενική τάση προς την απαλλοτρίωση δημόσιου χώρου», εξηγεί ο Aniss Mezoued, αρχιτέκτονας και ερευνητής πολεοδομίας στο Πανεπιστήμιο Saint-Louis. «Κατά τη γνώμη μου, η έννοια #sneckdown συμβαδίζει με αυτό που ονομάζεται τακτικός πολεοδομικός σχεδιασμός, το γεγονός δηλαδή ότι παρεμβαίνουμε σε ένα μέρος προσωρινά για να δείξουμε έναν άλλο τρόπο να το χρησιμοποιήσουμε, για παράδειγμα με κιμωλία, γλάστρες, παγκάκια κ.λπ. Είναι ένας τρόπος για να δοκιμάσουμε νέες αναδιανομές του χώρου». Λοιπόν, στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι σαν το χιόνι να κάνει αυτόν τον τακτικό πολεοδομικό σχεδιασμό.

Urbanisme tactique, mode d’emploi : la mairie de Milan a transformé cette place (piazza Sicilia) en à peine quatre semaines dans le cadre du programme «piazza aperte»‍♂️‍♀️

|Via @demescope| pic.twitter.com/CGn8njNpwE

— Adrien Lelièvre (@Lelievre_Adrien) October 25, 2020

«Είναι προφανές ότι πρέπει να ληφθεί μέριμνα, αλλά θα μπορούσαμε να φανταστούμε να βασιστούμε σε αυτό που παρατηρήσαμε χάρη στο χιόνι και να κάνουμε μια δοκιμή όταν δεν υπάρχει χιόνι, για να μπορέσουμε να αξιολογήσουμε στην πράξη κατά πόσο αυτό προκαλεί κυκλοφοριακή συμφόρηση ή προβλήματα ασφάλειας για παράδειγμα».

Ο Yves Rouyet, Αντιδήμαρχος Πολεοδομίας στο Ixelles, δημοσίευσε επίσης τις φωτογραφίες του. «Όταν υπάρχει χιόνι, οδηγούμε πιο αργά, που δημιουργεί μια πιο ήσυχη πόλη, όπως θα θέλαμε να είναι. Οι άνθρωποι αντιδρούν πολύ αρνητικά σε αυτό το tweet, ειδικά οι αυτοκινητιστές, αλλά η ιδέα δεν είναι να πάρουμε χώρο για το αυτοκίνητο αλλά να δούμε τι μπορεί να γίνει με αυτόν τον επιπλέον χώρο ασφάλτου».

Parcourir les rues de #ixelles pour suivre les traces des voitures dans la neige, check ! But : identifier les marges potentielles de gain d’espace public
Un conseil de @BXLeleration et de @fietsprofessor pic.twitter.com/mAA9mt6sFx

— Yves Rouyet (@YvesRouyet) February 9, 2021

Ο αντιδήμαρχος τονίζει από την αρχή: «Το χιόνι είναι απλά μια ένδειξη, δεν πρόκειται να καταρτίσουμε ένα αστικό σχέδιο με βάση τα ίχνη στο χιόνι». Το Ixelles δεν περίμενε τις πρώτες νιφάδες για να βγάλει άχρηστη την άσφαλτο. Στο σταυροδρόμι μεταξύ της λεωφόρου de la Couronne και της λεωφόρου Arnaud Fraiteur, ένα σημείο που οι βρυξελλιώτες ονομάζουν «mer d’asphalte», θάλασσα ασφάλτου, νέες εξελίξεις βρίσκονται στη φάση δοκιμής, με μικρές θέσεις, σήμανση εδάφους, παρτέρια, προκειμένου να εξεταστεί η πιθανή συνέπεια της διεύρυνσης του πεζοδρομίου.

#sneckdown, με άλλα λόγια, τείνει να γίνει απλά ένας ακόμα τρόπος ευαισθητοποίησης, να αρχίσουν οι πολίτες να σκέφτονται.

Τα πεζοδρόμια στις Βρυξέλλες

Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία της Bruxelles Mobilité, του 2014, τα πεζοδρόμια κατέλαβαν το 37% του οδικού δικτύου (σε σύγκριση με το 60% για τα αυτοκίνητα). Ήδη περισσότερο από ό, τι το 2005 (που το ποσοστό τότε ήταν στο 35%), και είναι αναμφίβολα μικρότερο από σήμερα ή αύριο.

The post #Sneckdown: θα μπορούσε το χιόνι να μας βοηθήσει να επανασχεδιάσουμε τους δρόμους μας; appeared first on .

Σε συνεργασία με τις αστικές ενώσεις Arau, Bral και IEB, οι επιτροπές των περιοχών Jourdan, συνοικίας Leopold και Brussels North-East συγκρότησαν μια ομάδα συντονισμού με στόχο να σταματήσει ο οργασμός ανέγερσης γραφείων και κτιρίων στην ευρωπαϊκή γειτονιά, γεμίζοντας της με νέα κτίρια, όπως οι προγραμματισμένοι πύργοι στη Rue de la Loi. «Λόγω της κρίσης στον τομέα της υγείας, όλο και περισσότερα γραφεία θα μείνουν κενά», αναφέρει η ομάδα στην επιστολή.

Οι επιτροπές υποστηρίζουν ότι αυτή η τρέχουσα φρενίτιδα οικοδόμησης δεν είναι σύμφωνη με τη νέα πραγματικότητα που δημιουργήθηκε από την πανδημία του κορονοϊού. «Από την αρχή της τρέχουσας κρίσης, εταιρείες στις Βρυξέλλες φεύγουν από τα γραφεία τους», συνεχίζει η επιστολή. «Τα έργα που ξεκίνησαν πριν από την πανδημία δεν πληρούν πλέον τα ισχύοντα εργασιακά πρότυπα καθώς η τηλεργασία κερδίζει έδαφος.»

Σύμφωνα με την ομάδα συντονισμού, ο τρόπος εργασίας των ανθρώπων δεν θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος. Ακόμα και όταν η ζωή επιστρέψει σε μια κανονικότητα, πολλοί θα έχουν συνειδητοποιήσει τις θετικές πλευρές της τηλεργασίας στην μετακίνηση, την ποιότητα του αέρα και την ποιότητα ζωής, πράγμα που σημαίνει ότι μεγάλες ομάδες ανθρώπων που εργάζονται σε γραφεία μαζί θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια εικόνα του παρελθόντος. «Η επιστροφή στον τρόπο εργασίας πριν από την πανδημία φαίνεται αδύνατη», αναφέρουν οι επιτροπές. «Το γενικό σχέδιο για την ανάπτυξη (της Ευρωπαϊκής Συνοικίας) είναι εντελώς παρωχημένο», προσθέτουν.

Οι περιφερειακές επιτροπές ζήτησαν από τον υφυπουργό να αναπτύξει μια διαφορετική, πιο βιώσιμη φιλοσοφία: «Αυτή η πολιτική κατεδάφισης και ανοικοδόμησης είναι επιζήμια για το περιβάλλον. Η ζωή των γραφείων πρέπει να εξεταστεί πιο προσεκτικά. O αστικός και πολεοδομικός σχεδιασμός που γίνεται βάσει μιας παραγωγικής λογικής είναι πλέον ξεπερασμένη», καταλήγει η επιστολή.

The post Περιφερειακές επιτροπές ζητούν να σταματήσει η οικοδομική «φρενίτιδα» στην Ευρωπαϊκή Γειτονιά appeared first on .