Η επιτροπή πραγματοποίησε την τελευταία της συνεδρίαση τη Δευτέρα μετά από δυόμισι χρόνια εργασίας που χαρακτηρίστηκε από δύο εκθέσεις, εκατοντάδες ακροάσεις και μια αποστολή στις πρώην αποικίες, συγκεκριμένα τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, τη Ρουάντα και το Μπουρούντι. Η θητεία της επιτροπής λήγει στο τέλος του έτους, οπότε και έπρεπε να αποφασίσει για τα συμπεράσματά της. Το MR και το Open VLD πήραν τον λόγο στην αρχή της συνεδρίασης για να ανακοινώσουν ότι αρνήθηκαν να παράσχουν την υποστήριξή τους σε μια αντικαταστατική πλειοψηφία, όπως το CD&V, και αποχώρησαν από την αίθουσα.

Με άλλα λόγια, οι διαφορές μεταξύ των πολιτικών κομμάτων που είχαν εκπροσώπηση στην κοινοβουλευτική επιτροπή έκανε αδύνατη την επίτευξη συμφωνίας για ένα τελικό κείμενο που θα περιείχε τυχόν συμπεράσματα από όλες τις εργασίες των δύο τελευταίων ετών. Ο πρόεδρος της επιτροπής, Wouter De Vriendt (φλαμανδοί πράσινοι) λέει ότι «Σκοπός της κοινοβουλευτικής επιτροπής ήταν να δημιουργήσει σαφήνεια και να πάρει μαθήματα για το μέλλον. Ωστόσο, οι διαφορές μεταξύ των κομμάτων αποδείχτηκαν αγεφύρωτες».

Η αποτυχία επίτευξης οποιουδήποτε είδους συμφωνίας θα ήταν απογοητευτική για τον κ. De Vriendt, ο οποίος μετά από περισσότερα από δύο χρόνια εργασίας βλέπει την επιτροπή στην οποία προήδρευσε να μην καταλήγει πουθενά. Το περασμένο Σαββατοκύριακο, ο κ. De Vriendt προσπάθησε μάταια να καταλήξει σε έναν κοινό τόπο όπου θα μπορούσαν να συμφωνήσουν όλες οι παρατάξεις. Το άρθρο 69 του σχεδίου, το οποίο ορίζει ότι το κοινοβούλιο πρέπει να απολογηθεί για όσα συνέβησαν στο Κονγκό όταν ήταν βελγική αποικία, αποδείχθηκε εμπόδιο. Ως εκ τούτου, και προς το παρόν τουλάχιστον, δεν θα υπάρξει κανενός είδους συγγνώμη από επίσημα χείλη.

Μάλιστα, οι Φλαμανδοί και οι Γαλλόφωνοι φιλελεύθεροι θεώρησαν ότι το άρθρο 69 ήταν υπερβολικό. Οι εκπρόσωποι των δύο κομμάτων αποχώρησαν πριν ψηφιστούν οι διάφορες προτάσεις. Οι φιλελεύθεροι πιστεύουν ότι μια συγγνώμη θα άνοιγε την πόρτα σε αιτήματα για αποζημιώσεις που θα καλούταν να πληρώσει το Βέλγιο.

Οι Φλαμανδοί και οι Γαλλόφωνοι φιλελεύθεροι προτιμούν να περιορίσουν κάθε έκφραση μεταμέλειας εντός της παράταξής τους, αντίθετα με ότι έπραξε ο Φίλιππος του Βελγίου κατά την επίσκεψή του στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό τον Ιούνιο. Από την δική τους πλευρά, οι γαλλόφωνοι σοσιαλιστές θεώρησαν ότι ακόμα κι αυτό ήταν ανεπαρκές.

«Έχει γίνει υπόθεση των πολιτικών κομμάτων, των υπουργικών γραφείων και του Παλατιού», εξηγεί ο Wouter De Vriendt για τον οποίο αποδείχθηκε ότι είναι ακόμα ταμπού να αγγίξουν ορισμένα θέματα. Για τον ίδιο, δεν στάθηκαν όλοι στο ύψος των περιστάσεων. «Δεν φανήκαμε καθόλου ώριμοι σήμερα. Ελπίζω οι επόμενοι που θα πάρουν τη σκυτάλη, να πράξουν τα δέοντα».

The post Aποικιακό παρελθόν Βελγίου: αποτυχία για την κοινοβουλευτική επιτροπή – απείχαν τα φιλελεύθερα κόμματα από την τελική ψηφοφορία appeared first on .

Σύμφωνα με το εγκριθέν κείμενο, ο συντονισμός και η εφαρμογή αυτού του σχεδίου θα ανατεθεί στον Υπουργό-Πρόεδρο της Ομοσπονδίας Βαλλονίας-Βρυξελλών, ο οποίος θα είναι υπεύθυνος για την υποβολή έκθεσης στο Κοινοβούλιο κάθε δύο χρόνια στην οποία θα αναφέρονται οι πρωτοβουλίες που υλοποιήθηκαν.

Οι βουλευτές ενέκριναν επίσης ομόφωνα ένα άλλο ψήφισμα με στόχο να ενθαρρύνει την Ομοσπονδία Βαλλονίας-Βρυξελλών να προωθήσει καλύτερα την κληρονομιά από αφρικανικούς πολιτισμούς, αλλά και να επιτρέψει στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, τη Ρουάντα και το Μπουρούντι ειδικότερα, να επωφεληθούν από την υποστήριξη για τη «μετάδοση και επικοινωνία των στοιχείων, έργων και αντικειμένων του πολιτισμού τους και της συλλογικής τους μνήμης».

The post Το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο εγκρίνει σχέδιο για την ευαισθητοποίηση για το αποικιακό παρελθόν appeared first on .

Το άγαλμα, που βρίσκεται στην Place du Trône, θα μπορούσε να επαναχρησιμοποιηθεί για να δημιουργηθεί ένα νέο μνημείο στη μνήμη των θυμάτων της βίαιης κατοχής του Βελγίου, όπως αναφέρουν βελγικά μέσα.

«Αυτό το μνημείο είναι από τα πιο αμφιλεγόμενα», είπε η Georgine Dibua Mbombo, η οποία είναι μέλος της Επιτροπής των Βρυξελλών για την Απο-αποικιοποίηση του Αστικού Χώρου, ενώ εργάζεται για τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Bakushinta.

«Όταν πρόκειται για χυτοσίδηρο, καταλαβαίνω ότι υπάρχει μια απροθυμία, αλλά στη Φλάνδρα, τα μνημεία έχουν αφαιρεθεί».

Ενώ οι εκκλήσεις για απομάκρυνση τέτοιων αγαλμάτων δεν είναι κάτι καινούριο και πράγματι το Βέλγιο έχει ήδη λάβει μέτρα για να μειώσει την παρουσία του βασιλιά Λεοπόλδου Β” στη δημόσια σφαίρα μετονομάζοντας βασικές υποδομές, άλλοι αντιτίθενται στην ιδέα να λιώσει το άγαλμα του τέως μονάρχη.

«Οι άνθρωποι που θέλουν να λιώσουν το άγαλμα του Λεοπόλδου Β” που έφτιαξε ο Thomas Vinçotte είναι πρώτα ακτιβιστές και μετά ειδικοί ή ιστορικοί. Η ιστορία δεν μπορεί να διαγραφεί⁠ – πρέπει να εννοιολογηθεί, πρέπει να εξηγηθεί, πρέπει να διδαχθεί», δηλώνει η Alexia Bertrand, επικεφαλής της ομάδας MR στο κοινοβούλιο της Περιφέρειας των Βρυξελλών.

«Αυτά εδώ είναι απομεινάρια του παρελθόντος. Βρίσκονται στη σφαίρα της ιστορίας και της κληρονομιάς μας, δεν τα δοξάζουμε. Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει: πόσο μακριά πάμε; Να πετάξουμε τους πίνακες μιας ολόκληρης σειράς καλλιτεχνών; Τι κάνουμε με τον Καρλομάγνο, που έσφαξε τους Σάξονες;».

Η Bertrand προσθέτει ακόμα ότι το λιώσιμο του αγάλματος δεν είναι η απάντηση, υποστηρίζοντας ότι μια ιδέα θα ήταν να τοποθετηθούν κωδικοί QR στα αγάλματα, ώστε να ανακατευθύνουν τους επισκέπτες σε περισσότερες πληροφορίες για το αποικιακό παρελθόν του Βελγίου.

Ο Thomas Dermine, Ομοσπονδιακός Υπουργός Εξωτερικών για την Ανάκαμψη και τις Στρατηγικές Επενδύσεις, συμφώνησε ότι το λιώσιμο του αγάλματος δεν είναι ο καλύτερος τρόπος δράσης.

«Το να λιώσεις ένα άγαλμα είναι σαν να κρύβεις το κεφάλι σου στην άμμο», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Dermine.

«Είναι σαν να αρνούμαστε ότι υπήρξε αυτό το παρελθόν και ως εκ τούτου χάνεται η ευκαιρία να το αναδιαμορφώσουμε για τις νεότερες γενιές και να εξηγήσουμε τα λάθη του παρελθόντος για να αποτραπεί η επανάληψη τους».

Το Βέλγιο προσπαθεί να εξιλεωθεί για τις φρικαλεότητες του Κονγκό

Η συζήτηση για το άγαλμα γίνεται, εν μέρει, ως αποτέλεσμα μιας πρόσφατης, ευρύτερης ενδοσκόπησης στην οποία έχει εμπλακεί η χώρα σχετικά με το αποικιακό παρελθόν της.

Το βελγικό κοινοβούλιο σχημάτισε μια Επιτροπή του Κονγκό για να συμβουλεύσει την κυβέρνηση σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης αυτής της κληρονομιάς, και η πρώτη έκθεσή της -έκτασης 689 σελίδων- παραδόθηκε τον Οκτώβριο του περασμένου έτους.

Η εν λόγω έκθεση πρόκειται να χρησιμεύσει ως αφετηρία για το έργο της επιτροπής, η οποία μέχρι στιγμής περιλαμβάνει μη δεσμευτικές προτάσεις για κυβερνητικές ενέργειες που κυμαίνονται από αποζημιώσεις σε απογόνους Κονγκολέζων που έζησαν υπό τη βάναυση διακυβέρνηση του βασιλιά Λεοπόλδου Β” έως επίσημη απολογία από το βέλγικο κράτος για τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν στο Κονγκό.

Τα συμπεράσματα και οι συστάσεις αυτής της έκθεσης θα συζητηθούν και θα ψηφιστούν έως τις 22 Ιουλίου 2022.

The post Οι Βρυξέλλες εξετάζουν το ενδεχόμενο να λιώσουν το άγαλμα του Λεοπόλδου Β” appeared first on .

Το περιστατικό μπορεί να φαίνεται ασήμαντο. Κι όμως είναι αποκαλυπτικό. Σε ένα μάθημα του 4ου έτους αφιερωμένο στη δυναστεία, κάθε μαθητής είχε το καθήκον να κάνει μια παρουσίαση για ένα μέλος της βασιλικής οικογένειας. Για να τα βοηθήσει, ο δάσκαλος παρέχει στα παιδιά ένα σύντομο εισαγωγικό κείμενο με θέμα «Ο Λεοπόλδος Β” και το Κονγκό». Σε αυτό το κείμενο, που υποβάλλεται σε παιδιά ηλικίας 9-10 ετών, μπορούμε να διαβάσουμε ειδικότερα: «Ο Λεοπόλδος στέλνει (στο Κονγκό) Βέλγους αξιωματικούς να φυγαδεύσουν τους Άραβες που πουλούσαν Αφρικανούς ως σκλάβους». Ή αλλού: «Οι Βέλγοι παρέμειναν στο Κονγκό μέχρι το 1960. Άλλοι βοηθούν τους Αφρικανούς να αναπτυχθούν και τους σέβονται, άλλοι τους περιφρονούν και τους θεωρούν κατώτερους».

«Αποικιακή προπαγάνδα»

Πρόκειται, με απλά λόγια, για την τυπική παλιά συνταγή της αποικιακής προπαγάνδας. Οι δάσκαλοι από την πλευρά τους δεν εντρυφούν στο ζήτημα, αλλά όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, αυτό είναι το τελευταίο πρόβλημα. Το υλικό εξάλλου παρέχεται από σχετικούς ιστοτόπους, που όπως αποδεικνύεται έχουν περιεχόμενο… περασμένων δεκαετιών.

Η διδασκαλία της ιστορίας του βελγικού αποικισμού δεν είναι ακόμη υποχρεωτική στα σχολεία της Βαλλονίας – Βρυξελλών. «Μερικοί δάσκαλοι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν αυτά τα ζητήματα, αλλά δεν έχουν είτε την σχετική κατάρτιση ή δεν διαθέτουν τα εργαλεία για να το κάνουν. Δεν κατακρίνω τους δασκάλους. Αυτό το παράδειγμα δείχνει πόσο μακριά είμαστε και πόση δουλειά πρέπει να γίνει», σχολιάζει ο Romain Landmeters, διδακτορικός φοιτητής ιστορίας του FNRS και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Saint-Louis. Ειδικός στην ιστορία του βελγικού αποικισμού, παρενέβη ως ειδικός στη διαπανεπιστημιακή ομάδα εργασίας « Passé colonial de la Belgique ». Η τελευταία παρουσίασε πρόσφατα τα συμπεράσματα και τις συστάσεις της, όπως και η Ειδική Κοινοβουλευτική Επιτροπή του Κονγκό, αρμόδια για την εξέταση του ρόλου του Βελγίου στο Κονγκό, τη Ρουάντα και το Μπουρούντι κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας, επαναφέροντας το θέμα της μετάδοσης αυτής της περιόδου της ιστορίας.

«Ως εκ τούτου, πολλοί δάσκαλοι προτιμούν να ασχολούνται με την ιστορία του αποικισμού άλλων χωρών κι όχι του Βελγίου. «Δεν έχουμε επίσημο νούμερο», προσθέτει ο Julien Truddaïu, ειδικός σε θέματα μετα-αποικιοκρατίας και συντονιστής του κινήματος PAC (Agir par la Culture), «…αλλά συνειδητοποιούμε σύμφωνα με τις μικρές έρευνες που κάναμε ότι το θέμα περνά πολύ συχνά στην άκρη και τελικά πολλοί μαθητές δεν μελετούν τον βελγικό αποικισμό στο σχολείο. Αυτή είναι μια τεράστια έλλειψη, που έχει εντοπιστεί εδώ και καιρό».

Η Υπουργός Παιδείας της Ομοσπονδίας Βαλλονίας-Βρυξελλών είναι πλήρως αφοσιωμένη σε μια συνολική αναθεώρηση των προτύπων για τη διδασκαλία του βελγικού αποικισμού και είναι αισιόδοξη για το θέμα. Αυτή η δέσμευση ορίζεται στη δήλωση κοινοτικής πολιτικής 2019-2024. Όμως, όσον αφορά την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, η αναθεώρηση των σημείων αναφοράς δεν είναι προς το παρόν στην ατζέντα. Το υπουργικό συμβούλιο της υπουργού Caroline Désir (PS) το επιβεβαιώνει. Αυτό είναι θεμελιώδες, επιμένει ο Romain Landmeters, επειδή στις μεγαλύτερες τάξεις, οι νέοι έχουν φτάσει στην ωριμότητα που απαιτείται για να μπορέσουν να ακουμπήσουν αυτό το θέμα.

Καθυστερήσεις μετά τις πολιτικές συζητήσεις

Από την άλλη πλευρά, επί του παρόντος διορθώνεται ένα άλλο σύστημα αναφοράς που αφορά τη διδασκαλία της αποικιακής ιστορίας: το σύστημα αναφοράς των ανθρωπιστικών επιστημών (ιστορία, γεωγραφία, οικονομία, κοινωνικές επιστήμες), η αναθεώρηση του οποίου ξεκίνησε από την προηγούμενη νομοθετική περίοδο. Εδώ, αφορά το σύνολο του εκπαιδευτικού συστήματος, από την 1η δημοτικού έως την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Έχει παρουσιαστεί δύο φορές στην κυβέρνηση, χωρίς όμως να έχει ακόμη επικυρωθεί. «Η πλειονότητα μπλοκάρει σε έναν ορισμένο αριθμό σημείων, τα οποία δεν συνδέονται με το αποικιακό ζήτημα, αλλά με άλλα θέματα, ιδίως τη θέση του φύλου ή της οικολογίας σε αυτό το πλαίσιο αναφοράς, τα οποία επομένως θα πρέπει να επανεξεταστούν», επισημαίνει ο Kalvin Soiresse (Ecolo), μέλος του Κοινοβουλίου της Ομοσπονδίας Βαλλονίας-Βρυξελλών. Αυτό επιβεβαιώνεται από το υπουργικό συμβούλιο της υπουργού Caroline Désir, η οποία βεβαιώνει ότι για το αποικιακό ζήτημα, δεν υπάρχει πλέον καμία συζήτηση σήμερα. Έτσι, περιεχόμενο που σχετίζεται με την ιστορία του αποικισμού θα προσφέρεται σε μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης από το 2027.

Το θέμα προφανώς και παραμένει ευαίσθητο. Ως εμπειρογνώμονας, ο Romain Landmeters διευκρινίζει: «Οι συνάδελφοί μου ειδικοί και εγώ πρέπει να παλέψουμε ώστε να μπουν τα βασικά στοιχεία της ιστορίας του βελγικού αποικισμού στο σχολείο». Σύμφωνα με τους ειδικούς, σε γενικές γραμμές, το σύνολο των προτάσεων παρουσιάζει μια καθαρά γραμμική και τελολογική θεώρηση της ιστορίας, χωρίς κριτική οπτική. Για να μην αναφέρουμε το πολύ ευρωπαϊκοκεντρικό όραμα της πειθαρχίας. Η υπουργός θέλει να το δουλέψει. Μένει να δούμε πώς θα μεταφραστούν στην πράξη όλα αυτά.

Και μέχρι το 2027;

Έξι χρόνια είναι πολλά. Εν τω μεταξύ, «πρέπει να τεθούν σε εφαρμογή άλλες ταχύτερες δράσεις και έργα», εξηγεί η Caroline Désir. Πολλοί δάσκαλοι ήδη ασχολούνται με αυτήν την περίοδο της ιστορίας, λέει. Τα εργαλεία υπάρχουν, αλλά είναι ελάχιστα γνωστά και πρέπει να εκτιμώνται και να αναπτύσσονται.

Φωτογραφίες: Newsville.be

The post Η διδασκαλία της αποικιακής ιστορίας του Βελγίου: στις καλένδες μέχρι το…2027 appeared first on .

Στο επίκεντρο της διαμάχης βρίσκονται αγάλματα και προτομές αφιερωμένα στον τέως μονάρχη του Βελγίου, τον Λεοπόλδο Β”, ο οποίος αποίκισε για πρώτη φορά το Κονγκό. Οι θηριωδίες που διαπράχθησαν εκεί οδήγησαν στο θάνατο εκατομμυρίων κονγκολέζων. Μετά το κίνημα διαμαρτυρίας του Black Lives Matter, πολλοί πιστεύουν ότι τέτοια μνημεία πρέπει να απομακρυνθούν από το δημόσιο χώρο.

«Είναι καιρός να ασχοληθούμε με το αποικιακό μας παρελθόν», δήλωσε ο Smet, υπεύθυνος για την κληρονομιά και τον πολεοδομικό σχεδιασμό στην Περιφέρεια Βρυξελλών. «Οι Βρυξέλλες είναι μια κοσμοπολίτικη πόλη χωρίς κυρίαρχο πολιτισμό. Πολλοί κάτοικοι έχουν ένα κοινό παρελθόν, αλλά πάνω απ “όλα ένα κοινό μέλλον. »

Ποιες αιτήσεις γίνονται δεκτές

Η επιτροπή θα αποτελείται από 10 έως 20 άτομα που έχουν κάποια σχέση με την αφρικανική διασπορά, την τοπική κληρονομιά, τον αποικισμό και τον απο-αποικισμό ή συναφές ακαδημαϊκό και επιστημονικό υπόβαθρο. Οι αιτήσεις έχουν πλέον ανοίξει και σχετικές πληροφορίες είναι διαθέσιμες εδώ.

«Εκτός από τις προτάσεις της επιτροπής για το πώς θα προχωρήσουμε, διερευνούμε επίσης την πιθανότητα ενός μνημείου Αποαποικιοποίησης στην πρωτεύουσα», δήλωσε ο Smet.

Όλα αυτά βέβαια δεν σημαίνουν πως το μεγάλο άγαλμα του Λεοπόλδου στην Place Troon να φύγει άμεσα. Μια προκαταρκτική έκθεση της νέας επιτροπής αναμένεται έως το τέλος του τρέχοντος έτους, ενώ μια τελική έκθεση κάποια στιγμή εντός του επόμενου χρόνου. Το τελικό σχέδιο θα περιλαμβάνει δράσεις που θα αφορούν τόσο το άμεσο όσο και το απώτερο μέλλον.

The post Σύσταση Επιτροπής στις Βρυξέλλες για την Αποαποικιοποίηση appeared first on .

Για 60 χρόνια σιωπούσαν. Για σχεδόν 60 χρόνια έκρυβαν από τις οικογένειές τους τις δυσκολίες που υπέφεραν. Το έγκλημά τους; Είναι τα παιδιά ενός λευκού πατέρα και μιας μαύρης μητέρας. Το να γεννηθείς μιγάς τη δεκαετία του 1940 στο Κονγκό, που ακόμα ήταν αποικία του Βελγίου, ισοδυναμούσε με έγκλημα. Μόλις δύο ή τριών ετών, αυτά τα παιδιά
αναγκάζονταν να απομακρυνθούν από τους γονείς τους για να σταλούν σε αποστολή χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. 5 από αυτά τα θύματα διώκουν τώρα το βελγικό κράτος για έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

«Μας αποκαλούσαν τα παιδιά της αμαρτίας, επειδή η σχέση μεταξύ του λευκού άνδρα και της μαύρης γυναίκας δεν ήταν τότε ανεκτή. Γι “αυτό και μας αποκαλούσαν παιδιά της αμαρτίας, τα παιδιά της πορνείας, μας κοροΐδευαν. Αυτό μας στενοχωρούσε, μας έκανε να κλαίμε. Αλλά δεν τους ένοιαζε. Ήμασταν αποκλεισμένοι. Πάντα αισθανόμασταν αποκλεισμένοι», Λέα Ταβάρες Μουνίνγκα.

Ούτε λευκοί, ούτε μαύροι. Όσοι δεν είναι ακόμα έφηβοι, δεν ανήκουν σε καμία κοινότητα. Θα εγκαταλειφθούν και πάλι κατά τη διάρκεια της ανεξαρτησίας του Κονγκό το 1960. Τα μέλη των αποστολών επαναπατρίστηκαν, αλλά τα παιδιά παρέμειναν εκεί στο έλεος των πολιτοφυλάκων που κακοποίησαν αυτά τα νεαρά κορίτσια.

«Νομίζαμε ότι ήρθαν για να μας φυλάξουν. Αλλά το απόγευμα άρχισαν να παίζουν μαζί μας οι πολιτοφύλακες. Έτσι άρχισαν να μας λένε ανοησίες, να βγάλουμε τα ρούχα μας και να ανοίξουμε τα πόδια. Μας έβαλαν κεριά για να μας δείξουν πώς γεννιούνται τα μωρά. Αλλά ως μικρό παιδί δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε», λέει η Σιμόν Νγκαλούλα.

Τον Απρίλιο του 2019, ο πρωθυπουργός ζήτησε συγγνώμη εκ μέρους του κράτους. Για τα θύματα, αυτό δεν είναι αρκετό. Ο δικηγόρος τους καταγγέλλει τη δημιουργία ενός συστήματος απαγωγής παιδιών που εμπίπτει στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η κυβέρνηση δεν επιθυμεί να σχολιάσει την υπόθεση που βρίσκεται σε εξέλιξη.

«Αυτή η συστηματική πολιτική οργανώθηκε με διατάγματα, τα οποία οργανώθηκαν από ένα θεσμικό όργανο που δημιουργήθηκε για να διαχειριστεί αυτές τις απαγωγές και να απομακρύνει αυτά τα παιδιά από την οικογενειακή τους ζωή. Γιατί; Επειδή φοβόταν ότι ήταν μισοί λευκοί και μισοί μαύροι, μπορούσαν να κάνουν πράγματα που ήταν αντίθετα προς τα συμφέροντα του Βελγίου.

Επομένως, αυτή είναι πραγματικά η πιο βρώμικη φυλετική πολιτική που υπάρχει», είπε ο Κριστόφ Μαρσάν, δικηγόρος των θυμάτων.

Αυτές οι γυναίκες ζητούν τώρα αποζημίωση. Αλλά θέλουν με αυτή τη δίκη να ανακτήσουν ένα μέρος της ταυτότητας τους την οποία ομολόγησαν στα παιδιά τους πολύ πρόσφατα.

«Αυτά είναι πράγματα που μας θλίβουν μέχρι σήμερα και χρειάζεται θάρρος για να μιλήσουμε γι” αυτά. Ειδικά μιλώντας για αυτό στα παιδιά μας», είπε η Μαρί-Χοσέ Λοσί, ξεσπώντας σε δάκρυα.

Πηγή: euronews.com 

The post Μιγάδες του Κονγκό μηνύουν το βελγικό κράτος appeared first on .

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται και στην συνοπτική παρουσίαση, στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Οι πιο ηλικιωμένοι λέγανε ότι έπραξα σωστά, οι νεότεροι έλεγαν ότι ήταν πολύ κρίμα να εξοντωθεί ένας ελέφαντας απλώς επειδή σκότωσε έναν κούλη. […] Ωστόσο αναρωτιόμουνα συχνά αν κανένας άλλος είχε καταλάβει ότι πυροβόλησα τον ελέφαντα μόνο και μόνο επειδή δεν ήθελα να φανώ ηλίθιος.

Αν και συχνά θεωρείται ως μια μεταφορά και κριτική της αυτοκαταστροφικής λογικής που αποτέλεσε τη βάση του βρετανικού ιμπεριαλισμού, οι σιωπές στο δοκίμιο του Όργουελ μιλούν περισσότερο από τα λόγια του. Δεν γίνεται παρά να αισθανθείς άβολα μπροστά στην απεικόνιση του αποικιοκράτη ως το απόλυτο θύμα της ιστορίας.

Ερχόμαστε, λοιπόν στο Σήμερα. Ένας ταριχευμένος ελέφαντας αποτελεί το κεντρικό θέμα στην αίθουσα «Τοπία & Βιοποικιλότητα» του Βασιλικού Μουσείο Κεντρικής Αφρικής, μέσα στο πάρκο Tervuren. To Mουσείο στεγάζεται σε ένα επιβλητικό παλάτι, μια μικρογραφία των Βερσαλλιών, που χτίστηκε το 1897 με αφορμή την τότε Διεθνή Έκθεση των Βρυξελλών.

Η έκθεση, με οικοδεσπότη τον μονάρχη Λεοπόλδο τον 2ο, παρουσίασε «θησαυρούς» από τις αποικίες του Βελγίου. Ανάμεσά τους κι έναν ανθρώπινο «ζωολογικό κήπο», όπου 267 κονγκολέζοι παρουσιάζονταν σαν εκθέματα. Επτά εξ αυτών έχασαν τότε τη ζωή τους, λόγω των συνθηκών, και πετάχτηκαν σε μαζικούς τάφους.

Όσο για τον ελέφαντα; Αυτός θανατώθηκε λίγες δεκαετίες αργότερα, για άλλη μια Διεθνή Έκθεση, με ακόμα μια θλιβερή παρουσία ενός «ανθρώπινου ζωολογικού κήπου». Ήταν το 1958, έχοντας πλέον φτάσει στο 2ο μισό του 20ου αιώνα. Ήταν η ίδια Διεθνής Έκθεση για την οποία κατασκευάστηκε και το Atomium, που έμελλε να γίνει το σήμα κατατεθέν των Βρυξελλών.

Μετά την ανεξαρτητοποίηση του Κονγκό, το 1960, το Μουσείο παρέμεινε, ίσως για να θυμίζει το τελευταίο αποικιακό μουσείο της Ευρώπης.

Και ύστερα, φτάνουμε στο 1998. Ήταν η χρονιά που εκδόθηκε το βιβλίο «Το Φάντασμα του Βασιλιά Λεοπόλδου» του Άνταμ Χότσιλντ (Adam Hochschild: King Leopold’s Ghost). O Χότσιλντ καταθέτει έναν παθιασμένο απολογισμό των πεπραγμένων των αποικιοκρατών στο Βελγικό Κονγκό. Το βιβλίο εξετάζει τη συγκλονιστική ιστορία της νυν Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, εστιάζοντας σε έναν από τους μεγαλύτερους εγκληματίες όλων των εποχών, το Βασιλιά Λεοπόλδο Β.

Το μουσείο έκλεισε το 2013 για να ανοίξει εκ νέου μετά από πέντε χρόνια ανακαίνισης. Μία μόνιμη έκθεση -ρατσιστικού περιεχομένου- έφυγε και την θέση της πήραν αντικείμενα τέχνης, θέματα για τον πολιτισμό και τις γλώσσες και την κουλτούρα της Αφρικής. Ωστόσο, ακόμα και σήμερα, τα θύματα της αποικιακής βίας στερούνται τη φωνή και τη μνήμη. Κι ο ελέφαντας εξακολουθεί να στέκεται εκεί. Παρά τους άρρηκτους δεσμούς του μουσείου με το αποικιακό παρελθόν – όχι μόνο λόγω της ουσίας του ως τόπου της ιστορικής κατανόησης αλλά, στην περίπτωση αυτή, από την ίδια τη θέση και την προέλευσή του – μόνο ένα δωμάτιο είναι αφιερωμένο στην ιστορία του Κονγκό. Ένα ακόμα μικρότερο κομμάτι αφορά τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν εκεί. Και οι παραλείψεις αυτές φέρνουν στο νου την συμπεριφορά του Όργουελ απέναντι στους βιρμανούς. Η σχεδόν ολοκληρωτική υποδούλωση ενός πληθυσμού περιγράφεται ευφημιστικά ως «βία μεγάλης κλίμακας».Παρά την ομόφωνη παραδοχή ότι ο αριθμός των ανθρώπινων απωλειών κυμαίνεται από 5 έως 15 εκατομμύρια, το συνολικό «έλλειμμα του πληθυσμού» θεωρείται ότι ανέρχεται σε πολλές εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως ακόμη και αρκετά εκατομμύρια.Παρόλο που είναι ευρέως διαθέσιμες, οι εικόνες των θυμάτων του Λεοπόλδου δεν εμφανίζονται πουθενά. Όπως πουθενά δεν θα βρει κανείς καμία αναφορά στις διεθνείς αντιδράσεις, πόσο μάλλον στην τοπική αντίσταση. Οι Κονγκολέζοι έχουν γίνει μια υποσημείωση στην δικιά τους την Ιστορία.Και σαν κερασάκι στην τούρτα. Ένας χάρτης με όλες τις ευρωπαϊκές αποστολές στο Κονγκό, που συνοδεύεται από την επιγραφή:
Ouvrir à la civilisation la seule partie de notre globe où elle n’ait point encore pénétré, percer les ténèbres qui enveloppent des populations entières, c’est une croisade digne de ce siècle de progrès. Léopold II, 1876.

Κι όμως, ήταν ο ίδιος ο Λεοπόλδος που άπλωσε το σκοτάδι σε έναν ολόκληρο λαό. Κι η τελευταία του νίκη δεν είχε έρθει ακόμα. Όταν παρέδωσε το Κονγκό στο Βέλγιο, το 1908, κατέστρεψε όλα τα αρχεία και κάθε ίχνος που μαρτυρούσε τις θηριωδίες του. «Μπορούν να πάρουν το Κονγκό μου, αλλά δεν θα μάθουν ποτέ τι έκανα εκεί».

Τα θύματα του Λεοπόλδου Β” δεν μπόρεσαν να έχουν φωνή, όσο έζησαν. Είναι τα σώματά τους που βασανίστηκαν, η ελευθερία που τους στερήθηκε, η αξιοπρέπειά τους που καταστράφηκε. Ας είναι όλα αυτά η δική μας μνήμη.

Πηγή: brusselstimes.com
Photos: wikipedia / AfricaMuseum facebook page

The post «Πυροβολώντας έναν Ελέφαντα»: Ιστορία και μνήμη στο μουσείο του Tervuren appeared first on .

Το ζήτημα έφερε στη δημόσια συζήτηση ο Υπουργός David Clarinval (MR) , αρμόδιος για τα επιστημονικά θέματα, τονίζοντας πως πρόκειται για ένα «πολύπλοκο ζήτημα, που απαιτεί διεξοδική επιστημονική έρευνα προκειμένου να εξεταστεί η προέλευση ορισμένων πολιτιστικών αντικειμένων που σήμερα φυλάσσονται στα Βελγικά μουσεία ή Ινστιτούτα». Η όλη συζήτηση έρχεται μετά από την πρόσφατη απόφαση του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου το οποίο τον περασμένο Μάρτιο ενέκρινε μια νέα πολιτική αναφορικά με την επιστροφή πολιτιστικών αντικειμένων στις χώρες προέλευσής τους.

Έκτοτε, μόνο δύο χώρες, το Κονγκό και η Νέα Ζηλανδία έχουν υποβάλει επίσημο αίτημα προς το βελγικό κράτος. Η Νέα Ζηλανδία ζητά τον επαναπατρισμό των λειψάνων από ιθαγενείς Μαορί, ενώ το Κονγκό ζητά κάποια αρχεία τα οποία αφορούν τις μικτές γεννήσεις που έλαβαν χώρα στο Κονγκό κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας.

Ο David Clarinval επισημαίνει πως το ζήτημα της επιστροφής αντικειμένων πρέπει να αντιμετωπιστεί στο πλαίσιο της διεθνούς συνεργασίας και του διαλόγου με τις εκάστοτε χώρες καταγωγής.

Νωρίτερα, ο Philip De Boeck, καθηγητής ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο του Leuven, ζήτησε να υπάρξει ανοιχτός διάλογος για το ζήτημα της επιστροφής των πολιτιστικών αντικειμένων. «Πάει πολύ καιρός. Πρέπει επειγόντως να ξεκινήσουμε ένα διάλογο», λέει ο καθηγητής.

Είναι γεγονός πως το αποικιακό παρελθόν του Βελγίου και η σύνδεσή του με τον βασιλικό Οίκο είναι ένα θέμα που για πολλά χρόνια είχε αποσιωπηθεί. Μόλις στις αρχές του τρέχοντος αιώνα, και συγκεκριμένα από την 50στη επέτειο της ανεξαρτησίας του Κονγκό (το 2010) έχει μπει στη δημόσια σφαίρα το ζήτημα. Το Μουσείο της Αφρικής που άνοιξε τις πύλες του στο πάρκο Tervuren μάλιστα, έχει προκαλέσει αμφιλεγόμενα σχόλια, με ορισμένους να θέτουν υπό αμφισβήτηση την ίδια την ύπαρξή του, παρόλο που ο στόχος του είναι να προσφέρει μια πιο κριτική ματιά στο αποικιακό παρελθόν του Βελγίου.

Όσον αφορά την επιστροφή των αντικειμένων, ο κος Clarinval δήλωσε πως ή πότε θα πραγματοποιηθεί αυτό, ωστόσο στην περίπτωση των ανθρωπίνων λειψάνων, το θέμα θα αντιμετωπιστεί ως προτεραιότητα.

Πηγή: brusselstimes.com / rtbf.be

The post Αιτήματα από δύο χώρες προς το Βέλγιο, για επιστροφή πολιτιστικών τους αντικειμένων appeared first on .

«Στο όνομα της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης, εκφράζω την συγνώμη μου για τις αδικίες και την βαναυσότητα που υπέστησαν οι «μέτις» κατά την αποικιακή παρουσία του Βελγίου στο Κονγκό», δήλωσε ο πρωθυπουργός Σαρλ Μισέλ ενώπιον του Κοινοβουλίου, την Πέμπτη.

«Εύχομαι αυτή η στιγμή να είναι απλά ένα ακόμα βήμα προς την κατεύθυνση της γνώσης και της συνειδητοποίησης αυτής της σελίδας της ιστορίας μας».

Μόλις πέρσι το βελγικό Κοινοβούλιο κατέθεσε ψήφισμα ζητώντας από την Κυβέρνηση να αναγνωρίσει τον ρόλο που έπαιξε το Βέλγιο και η Καθολική Εκκλησία κατά την διάρκεια της αποικιοκρατικής περιόδου σε Κονγκό, Ρουάντα και Μπουρουντί.

Είναι γνωστό εξάλλου πως η κυριαρχία του Βελγίου στη σημερινή Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό ήταν ιδιαιτέρως σκληρή, ειδικά μεταξύ 1885 και 1908, όταν η χώρα λειτουργούσε ως ιδιωτικό φέουδο του βασιλιά Λεοπόλδου του 2ου. Η απάνθρωπες συνθήκες εργασίας (για την επεξεργασία καουτσούκ), τα βασανιστήρια και η κακοποίηση, κόστισε τη ζωή σε 10 με 15 εκατομμύρια ανθρώπους.

Είναι πολλοί στο σημερινό Βέλγιο που αγνοούν αυτή τη μαύρη περίοδο της χώρας. Μόλις πριν λίγους μήνες ειδικό συμβούλιο εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ παρουσίασε μια έκθεση, που παρουσίαζε τα αποτελέσματα της «“άγνοιας» αυτής, που εν μέρει εξηγεί και τις σημερινές αντιλήψεις.

Ήταν την ίδια περίοδο που το Βέλγιο εγκαινίασε το ανακαινισμένο μουσείο Αφρικανικής Ιστορίας, σε μια προσπάθεια να αλλάξει την εικόνα που έχουν οι Βέλγοι για το αποικιακό παρελθόν της χώρας στην Αφρικανική Ήπειρο, μια κίνηση που επικρίθηκε από μερίδα κόσμου, σαν μη επαρκής. Ίσως η δημόσια συγνώμη του Σαρλ Μισέλ να είναι ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση, λένε κάποιοι.

Πηγή: Reuters.com
Photo: Ο Πρωθυπουργός Charles Michel κατά το διάγγελμά του στο Κοινοβούλιο / @Photo News

The post Το Βέλγιο ζητά συγνώμη για το αποικιακό παρελθόν του appeared first on .

Κατόπιν έρευνας, η ομάδα εργασίας του ΟΗΕ τόνισε πως ο ρατσισμός που αντιμετωπίζουν οι αφρικανικής καταγωγής πολίτες στο Βέλγιο θα μπορούσε να εξηγηθεί λόγω της αδυναμίας της χώρας να αντιμετωπίσει το παρελθόν της. Η ομάδα κάνει λόγο για τα αξιοσημείωτα πολλά αγάλματα του Λεοπόλδου του 2ου (κάτω από την δυναστεία του οποίου του Κονγκό έγινε βελγική αποικία και έγινε αντικείμενο άπληστης εκμετάλλευσης από τους Βέλγους) διάσπαρτα μέσα στην πόλη των Βρυξελλών.

«Καλούμε την Κυβέρνηση να ζητήσει συγγνώμη για τις θηριωδίες και τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας», αναφέρει ο πρόεδρος της ομάδας εργασίας του ΟΗΕ, κος Michal Balcherzak.

Από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός του Βελγίου, Σαρλ Μισέλ, εκφράζει την έκπληξή του για την απόφαση αυτή, χαρακτηρίζοντάς την «πολύ περίεργη». Επιφυλάχθηκε για επίσημη τοποθέτηση όταν μελετηθεί όλο το κείμενο της έκθεσης. «Το Βέλγιο αντιτίθεται σε οποιαδήποτε μορφή διακρίσεων», έσπευσε να συμπληρώσει.

Πηγή: telegraph.co.uk / euronews.com

The post Ο ΟΗΕ καλεί το Βέλγιο σε απολογία για το αποικιακό παρελθόν του appeared first on .