Πρώτη στις γενικές αναζητήσεις ήταν η Eurovision, στη δεύτερη θέση οι εκλογές (κυρίως αναζητώντας οι πολίτες πού ψηφίζουν), ενώ στην τρίτη θέση βρέθηκε η λέξη «σεισμός». Όσον αφορά τις ιδιαίτερες κατηγορίες αναζητήσεων, στις «διασημότητες» στην κορυφή βρέθηκε ο Στέφανος Τσιτσιπάς, στις τηλεοπτικές εκπομπές το «Power of Love», στα αθλητικά ο ΠΑΟΚ και στις συνταγές η γαριδομακαρονάδα.

Ακολουθούν αναλυτικά οι κατάλογοι:

Ταχύτερα Αυξανόμενες Αναζητήσεις

1. Eurovision
2. Πού ψηφίζω
3. Σεισμός
4. Power of Love
5. Ευρωεκλογές
6. Κτηματολόγιο
7. Υπουργείο Εσωτερικών
8. Επίδομα ενοικίου
9. Eκλογές
10. Άγριες Μέλισσες

Διασημότητες

1. Στέφανος Τσιτσιπάς
2. Sin Boy
3. Joaquin Phoenix
4. Αντίνοος Αλμπάνης
5. Τζένη Μπαλατσινού
6. Can Yaman
7. Μαρία Κίτσου
8. Lady Gaga
9. Burak Hakki
10. Greta Thunberg

Τηλεοπτικές Εκπομπές

1. Power of Love
2. Άγριες Μέλισσες
3. Έρωτας Μετά
4. Μy Style Rocks
5. Φτερωτός Θεός
6. Η Επιστροφή
7. Κόκκινο Ποτάμι
8. 8 Λέξεις
9. Survivor 3
10. Κράτα μου το χέρι

Αθλητικά

1. Paok TV
2. Copa America
3. Wimbledon
4. Κατάταξη Πρωταθλήματος Ελλάδας
5. Fiba World Cup
6. Εθνική Μπάσκετ
7. Αustralian Οpen
8. Champions League
9. TP finals 10. US Open

Συνταγές

1. Γαριδομακαρονάδα
2. Φανουρόπιτα
3. Γιουβαρλάκια
4. Λαγάνα
5. Ταραμάς
6. Πάνκεϊκς
7. Ρυζόγαλο
8. Φασολάδα
9. Ρεβύθια
10. Παγωτό

Ερωτήσεις «Τι είναι»

1. Τι είναι το mensa
2. Τι είναι η συμφωνία των Πρεσπών
3. Τι είναι το κουλί
4. Τι είναι το crp
5. Τι είναι η διφθερίτιδα
6. Τι είναι το 1142
7. Τι είναι οι illuminati
8. Tι είναι η κολπική μαρμαρυγή
9. Τι είναι το σύνδρομο άσπεργκερ
10. Τι είναι η πολιτική κηδεία

Σημαντικά Γεγονότα

1. Εκλογές
2. Σεισμός
3. Πτώση του Τείχους του Βερολίνου
4. Παναγία των Παρισίων
5. Συλλαλητήριο για τη Μακεδονία
6. Σρι Λάνκα
7. Συμφωνία των Πρεσπών
8. Αμαζόνιος
9. Νέα Ζηλανδία
10. Βrexit

Εκλιπούσες Διασημότητες

1. Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
2. Θέμος Αναστασιάδης
3. Πάνος Ζάρλας
4. Φαίδων Γεωργίτσης
5. Τάκης Σπυριδάκης
6. Keith Flint
7. Ελισάβετ Ναζλίδου
8. Karl Lagerfeld
9. Σωτηρία Λεονάρδου
10. Βασίλης Λυριτζής

Εισιτήρια

1. Florence and the Machine
2. Βερβερίτσας
3. Ελλάδα-Ιταλία
4. Ολυμπιακός
5. Γιούγκερμαν
6. Hρώδειο
7. Ρινόκερος
8. Το δικό μας σινεμά
9. Βυσσινόκηπος
10. Νύχτες Πρεμιέρας

Πηγή: news247.gr

The post Google: Τι αναζήτησαν οι Έλληνες το 2019 – Eurovision, Power of Love και Τσιτσιπάς στις «πρωτιές» appeared first on .

Αυτή είναι η εικόνα των ελλήνων πολιτών, όπως προκύπτει από το Ευρωβαρόμετρο του Νοεμβρίου που δημοσίευσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

The post Ευρωβαρόμετρο: Οι Έλληνες υποστηρίζουν το ευρώ αλλά δεν αισθάνονται Ευρωπαίοι appeared first on .

Λίγες στάσεις από το κέντρο των Βρυξελλών, καθώς το τραμ ανηφορίζει, βρίσκεται η γειτονιά του St. Gilles με το πολύ ιδιαίτερο χρώμα της, τα art deco οικήματα του Horta, τα καφενεία των Ιβήρων μεταναστών, τα Πολωνικά delicatessen και την περίφημη πλατεία του Parvis de St. Gilles, σημείο αναφοράς μποέμηδων, φοιτητών, αλκοολικών και ενίοτε τοξικομανών.

Τηρουμένων των αναλογιών θα μπορούσε να παραλληλιστεί με τα Εξάρχεια, με τη διαφορά ότι εδώ λείπει η προσποίηση, τα πάντα συμβαίνουν από μόνα τους, αργοκυλούν με τους δικούς τους μποέμ και ανεπιτήδευτους ρυθμούς. Στο «Union» Σάββατο μεσημεράκι θα ακούσεις τζαζ κομπανίες να αυτοσχεδιάζουν, στο Libraire «απέναντι» παππούδες να παίζουν αγνό ροκαμπίλι και λίγο πιο πέρα στο καφενείο του Γιώτη ρεμπέτικες βραδιές από Έλληνες μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς, όχι κάθε βδομάδα, όποτε τους καπνίσει, όταν τους κάνει κέφι…

Ανηφορίζοντας λίγο ακόμα βγαίνεις στο Forest εκεί μέσα στο δάσος βρίσκεται το γηπεδάκι της Union St. Gilles, άλλοτε κραταιάς ομάδας του Βελγικού Πρωταθλήματος, νυν παραπαίουσας στην τρίτη εθνική. Βγάζουμε εισιτήριο με τον Κυριάκο και μπαίνουμε, με την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου, να ψάξουμε το Marco στις κερκίδες, η μοναδική του εξέδρα σχεδόν γεμάτη από ανθρώπους κάθε ηλικίας, φάτσες ως επί το πλείστον ταλαιπωρημένες αλλά εύθυμες, οι περισσότεροι ντυμένοι με τα απαραίτητα διακριτικά στα χρώματα της ομάδας, αν δεν μας έκανε ο Marco νεύμα δύσκολα θα τον βρίσκαμε, παίζεται άλλωστε η άνοδος στη δεύτερη εθνική.

Στο πίσω μέρος της φανέλας των γηπεδούχων διακρίνω τον σπόνσορα, Chez Νicolas, Έλληνας ιδιοκτήτης εστιατορίου στο κέντρο της πόλης, όπως θα με πληροφορήσει ο Κυριάκος. «Κάποτε αυτή η ομάδα σάρωνε τα πρωταθλήματα και τώρα κοίτα που κατάντησε, να παίρνει χορηγίες από τα σουβλατζίδικα», το σχόλιό του. Δεν περνάει πολύ ώρα και το πρώτο γκολ μπαίνει, τα πλαστικά κυπελλάκια με τη μπύρα που οι περισσότεροι κρατάνε εκτοξεύονται στον αέρα και προσγειώνονται στα κεφάλια των από κάτω. «Θυμάμαι το θείο μου που με έφερνε πιτσιρικά, απέναντι υπήρχε μια ακόμα εξέδρα, τώρα τη βγάλανε». Γνωρίζοντας την ηλικία του αφαιρώ σαράντα χρόνια, προσπαθώ να φανταστώ τις Βρυξέλλες τότε, για κάποιον που ζει εδώ λίγα μονάχα χρόνια μόνο μέσα από τις διηγήσεις τους μπορεί να ταξιδέψει στο παρελθόν της και τις τόσο διαφορετικές ζωές τους, τις ζωές των παιδιών των «Γκαστερμπάιντερ».

Πρώτα είχα γνωρίσει τον Λεωνίδα και τον Θόδωρο, ο πρώτος με σιελ ανοιγμένο πουκάμισο και κόκκινο φουλάρι στο λαιμό αλα Παπάζογλου, κοντά στα πενήντα, δύσκολα θα υπέθετα ότι εκτός από το να κερνάει σφηνάκια τα βράδια το πρωί δούλευε και ως αρχιτέκτονας. Ο Θόδωρος πιο μαζεμένος, με μαύρη δερμάτινη τραγιάσκα, λίγο μεγαλύτερος, μαθηματικός. Ο ένας Βορειοελλαδίτης ο άλλος Πειραιώτης. Ο ένας ΠΑΟΚ, ο άλλος Ολυμπιακός. Ο τρίτος, o Marco, από τη Σικελία. Όλοι τους «παλιοροκάδες», όλοι τους παιδιά μεταναστών. Από εκείνους που ήρθαν για να εργαστούν στα ορυχεία του Σαρλερουά. Η σκληρή και απάνθρωπη ζωή τους αποτυπώθηκε στις αμέτρητες μαντινάδες, τα ποιήματα και τα τραγούδια που γράφτηκαν, και που αναπαράγονται μέχρι και σήμερα στα ξεχασμένα καφενεία, την πιο χαρακτηριστική ιστορία μου θα μου την διηγηθεί ο Θόδωρος. «Είχα πάει μια φορά σε έναν γέρο Ιταλό μπαρμπέρη, μόλις του είπα ότι ήμουν Έλληνας η πρώτη λέξη που μου είπε στη γλώσσα μου ήταν «συμφορά». Ούτε «γεια», ούτε «καλημέρα», ούτε «μαλάκας». Αυτή μόνο τη λέξη άκουγε να λένε μεταξύ τους οι Έλληνες πριν μπουν στις στοές. Αυτή του είχε μείνει»…

Η πρώτη γενιά των μεταναστών φτάνει σχεδόν πάντα σε μια χώρα με την ελπίδα να φτιάξει την τύχη της δεύτερης. Από αυτή την άποψη τα παιδιά την πήραν απλά στα χέρια τους. Προσαρμόστηκαν, σπούδασαν, αφομοιώθηκαν, αποτινάξανε την προκατάληψη και γνώρισαν τις Βρυξέλλες απ” την καλή και απ” την ανάποδη. Φοιτητικά χρόνια και αλητεία. Τους ρωτάω πώς ήταν η πόλη το ’80. Πιο άγρια με την καλή έννοια θα μου πούνε, τα στέκια τότε λιγοστά αλλά σταθερά σημεία αναφοράς για ιδεολογικές και καλλιτεχνικές ζυμώσεις. Συναυλίες σε τρύπες και καταγώγια και ύστερα πρωινό στο αριστοκρατικό τότε Falstaf, κάτι σαν τον παλιό, καλό δικό μας Zonar’s, που κάθε κυριακάτικο ξημέρωμα έπρεπε να υποστεί τους περίεργους τύπους με τις μοϊκάνες και τα πέτσινα…

Ταξιδεύω στο παρελθόν τους και κατά μια έννοια τους ζηλεύω που ακόμα και στα δεύτερα -άντα δείχνουν αυθεντικοί και αναλλοίωτοι, με τους ορίζοντες ανοιχτούς και τις ζωές τους χορτασμένες. Κατηφορίζουμε στο κέντρο για να βρούμε τους υπόλοιπους, και η κουβέντα αρχίζει να ρέει ξανά. Σε κάθε συνοικία των Βρυξελλών από όπου άφησαν το στίγμα τους μετανάστες μπορείς να μπεις ακόμα σε κάποιο παλιό καφενείο και να ακούσεις ιστορίες.

Ο χρόνος δείχνει να έχει σταματήσει σε κάποια ακαθόριστη ημερομηνία, καμία σχέση με το νεανικό ελαφρώς τυποποιημένο μπαράκι όπου απολαμβάνουμε τα ποτά μας και αναπολούν τα παλιά. «Άντε να σε πάρω και στο γήπεδο της Standard στη Λιέγη να δεις εκεί ατμόσφαιρα», με τσιγκλάει ο Λεωνίδας. «Καλά εσύ δεν μεγάλωσες στο Anderlecht», του αποκρίνομαι, «Ναι», μου λέει. «Και πως έγινες Standard;», «Έτσι ρε φίλε, από αντίδραση»…

Πηγή: huffingtonpost.gr

The post Οι Έλληνες των Βρυξελλών appeared first on .

Όταν τους ακούς να περιγράφουν τη ζωή τους δεν μπορείς παρά να θυμηθείς τους στίχους από τα τραγούδια του Καζαντζίδη. «Στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές, πόσα παιδιά σκληρά δουλεύουν και κλαίνε οι μάνες, αχ, μοναχές…».

Οι διηγήσεις τους συμπεριλαμβάνουν κομμάτια της σύγχρονης Ιστορίας της Ελλάδας: τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Εμφύλιο, τη φτώχεια, την προσφυγιά, τη μετανάστευση, τη σκληρή δουλειά κάτω από τη γη, αλλά και ένα καινούργιο ξεκίνημα, μία νέα πατρίδα, έναν τόπο που πλέον είναι και δικός τους. Οι ανθρακωρύχοι του Βελγίου υπενθυμίζουν πόσο πρόσφατα είναι τα γεγονότα που «σημάδεψαν» τον Ελληνισμό, αλλά και πως έξω από τα σύνορα της χώρας οι ελληνικές κοινότητες γράφουν ακόμη τη δική τους ένδοξη ιστορία…

Περισσότεροι από 4.000 χιλιάδες Ελληνες ζουν σήμερα στο Λιμβούργο, τη φλαμανδική περιοχή του Βελγίου, όπου από τη δεκαετία του ’50 ξεκίνησαν να έρχονται κύματα ανθρακωρύχων από την Ελλάδα. Δεν ήταν μόνο εδώ που υπήρξε κύμα μεταναστών από τη φτωχή ελληνική επαρχία.

Από τη δεκαετία του ’50, τόσο στη Φλάνδρα (ολλανδόφωνο Βέλγιο) όσο και στη Βαλλωνία (γαλλόφωνο), οι στοές στα 1.000 μέτρα κάτω από τη γη, με τη μαύρη σκόνη και τον λιγοστό αέρα, «φιλοξένησαν» χιλιάδες Ελληνες εργάτες. Ηρθαν να προστεθούν στους πληθυσμούς των Ιταλών που δούλευαν ήδη στα «πόστα» και που, το 1953, το εργατικό ατύχημα στο ορυχείο Μαρσινέλ περιόρισε την παρουσία τους.

Ο Ιωάννης Κέκης (αριστερά), ο οποίος είναι σήμερα πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας στο Γκενκ, όταν δούλευε ως εργάτης σε ένα από τα ορυχεία της περιοχής.

«Κύμα» μετανάστευσης
«Μετά το δυστύχημα, οι Ιταλοί δεν ήθελαν πια να έρχονται και οι Βέλγοι θέλησαν να επεκτείνουν τα συμβόλαια και σε άλλες εθνικότητες, ξεκινώντας από τους χριστιανικούς πληθυσμούς. Τον Μάιο του 1955 γίνεται η πρώτη μαζική μεταφορά με 2.645 άτομα, ενώ την επόμενη χρονιά έρχονται ακόμη 2.342. Τον Ιούλιο του 1957, υπογράφεται η ελληνοβελγική συμφωνία, που αφορούσε αποκλειστικά την πρόσληψη ανθρακωρύχων. Εκείνη τη χρονιά, πηγαίνουν 7.801, κάνοντας το Βέλγιο την πρώτη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία μετανάστευσαν Ελληνες μεταπολεμικά», εξηγεί στο «Εθνος της Κυριακής» η Μαρία Δερμιτζάκη, συγγραφέας του ολλανδόφωνου βιβλίου «Ελληνες στο Λιμβούργο».

Το βιβλίο που συμπεριλαμβάνει αφηγήσεις και φωτογραφικό υλικό από ανθρακωρύχους, τους συγγενείς και τους απογόνους τους χρηματοδοτήθηκε από τον βελγικό οργανισμό «Erfgoedcel Mijn-Erfgoed» και την περιφέρεια του Λιμβούργου και συνοδεύτηκε από μία έκθεση που επισκέφτηκαν 4.000 άνθρωποι ?όχι μόνο Ελληνες, κυρίως Βέλγοι- και ένα ντοκιμαντέρ της Μ. Δερμιτζάκη με τίτλο Ελληνες στο Λιμβούργο. Ολο το υλικό της έρευνας βρίσκεται σήμερα αποθηκευμένο σε ειδικό αρχείο, ενώ το βιβλίο «φιγουράρει» σε όλες τις δημόσιες βιβλιοθήκες της Φλάνδρας. Το δε βιβλίο αποτελεί υπόδειγμα για παρόμοιες καταγραφές της πληθυσμιακής ιστορίας του Βελγίου.

Αρχικά, το βελγικό κράτος δεχόταν μόνο άνδρες ως εργάτες, όμως σύντομα έγινε αντιληπτό ότι τα χρήματα… επιστρέφουν στην Ελλάδα. «Το 1960 η πολιτική ευνόησε την επανασύνδεση των οικογενειών, ώστε να επενδύσουν εκεί τις οικονομίες τους», εξηγεί η Μ. Δερμιτζάκη. «Τότε ήρθαν και οι γυναίκες και τα παιδιά τους. Ενδεικτικά, το 1961 οι Ελληνες του Βελγίου είναι 9.797, αλλά οι γυναίκες αποτελούν το 4.797. Οι περισσότερες εργάστηκαν στη Φορντ, αλλά και στην κατασκευή κεραμικών στην Ολλανδία».

Το «Εθνος της Κυριακής» επισκέφθηκε την πόλη Γκενκ, τη μεγαλύτερη του Λιμβούργου, όπου σήμερα ζουν τουλάχιστον 3.500 άνθρωποι ελληνικής καταγωγής. «Αν και τα επτά ορυχεία της ευρύτερης περιοχής έχουν πλέον κλείσει, οι σιδερένιοι πύργοι ?πάντα σε ζευγάρι- που ξεχωρίζουν από την πόλη θυμίζουν ότι εκεί από κάτω υπήρχαν ορυχεία, τα οποία σήμερα έχουν μετατραπεί σε πολιτιστικά κέντρα, εμπορικά mall ή περιβαλλοντικά πάρκα για ντόπιους και τουρίστες», μας λένε η Καίτη Πανταζή και ο Ζος Χέρμανς, παιδιά ανθρακωρύχων που έχουν ιδρύσει έναν σύλλογο για τον Ελληνισμό στην κοντινή πόλη Μάας Μέχελεν του Λιμβούργου.

Σε στρατόπεδα συγκέντρωσης
«Ηρθα από το Διδυμότειχο το 1963. Υπήρχε μεγάλη φτώχεια τότε, όπως και τώρα, δεν υπήρχαν δουλειές στην Ελλάδα. Πήγα στην Αθήνα, από εκεί με το καράβι στην Ιταλία και τελικά με τρένο ώς τη Λιέγη. Εκεί ήταν το κέντρο διανομής που μας έστελνε στα διάφορα ανθρακωρυχεία. Εμένα με έστειλαν στο Βίντενσλακ», διηγείται στο «Εθνος της Κυριακής» ο Σταύρος Τσαφάκης. «Ημουν τρεις μήνες νιόπαντρος όταν έφυγα. Λίγους μήνες μετά, έφερα και τη σύζυγο εδώ. Οταν έβγαινα από τη στοά, δεν με αναγνώριζε. Μόνο τα μάτια μου ήταν άσπρα, όλος ο υπόλοιπος ήμουν μαύρος. Δούλευα στα 1.050 μέτρα βάθος. Κάθε μέρα λέγαμε: θα βγούμε άραγε στον ήλιο ξανά;».

Ολοι οι εργάτες έμεναν σε παράγκες, πρώην στρατόπεδο συγκέντρωσης αρχικά Γερμανών στρατιωτών. Αργότερα, η εταιρεία έφτιαξε σπίτια, τα οποία νοίκιαζε στους εργάτες.

«Ο πατέρας μου ήταν αντάρτης στη Βουλγαρία. Διωγμοί και φόβος. Ερχονταν οι Μάηδες στο σπίτι, χτυπούσαν τη μάνα μου κι εγώ έκλαιγα. Μεγαλώνοντας, είχα δύο αδέρφια και έπρεπε να δουλέψω. Παρότι υπήρχε το θέμα με τα πολιτικά φρονήματα, κατάφερα να έρθω», μας λέει ο Θανάσης Κωστίδης, επίσης από τον Εβρο. «Αλλαξα πολλά ορυχεία, βαριά δουλειά. Αλλά έφερα τη μάνα και την αδερφή μου, αγόρασα σπίτι, παντρεύτηκα, έκανα δικά μου παιδιά. Συνολικά 25 χρόνια στις στοές. Κι ενώ ήμασταν πάντα αγαπημένοι, κατά τη διάρκεια της χούντας, στείλαν ρουφιάνους εδώ και μας διέλυσαν. Εγώ δεν πήγα για 7 χρόνια στην Ελλάδα. Κάποιοι πήγαν και τους πήραν το διαβατήριο και δεν μπορούσαν να επιστρέψουν. Εγώ δεν πήγα καθόλου από φόβο», θυμάται ο Θ. Κωστίδης.

«Δεν υπήρχε ρατσισμός»
Εκτός από Ελληνες, Ιταλούς και Ισπανούς, λίγο αργότερα προστέθηκαν Μαροκινοί και Τούρκοι. «Δεν υπήρχε ρατσισμός μεταξύ μας. Ημασταν οικογένεια. Ετσι κι αλλιώς, στη στοά, όλοι μαύροι γινόμασταν», λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο Αντώνης Παπαδόπουλος από το Σοφικό Εβρου. Ηταν ναυτικός και ήρθε, όπως λέει, κατά λάθος στο Βέλγιο. Ερωτεύτηκε σφόδρα τη γυναίκα του και έμεινε. «Η βασική γλώσσα του ορυχείου ήταν τα ιταλικά. Θυμάμαι ήταν τόσο χαμηλή η στοά που δούλευα, που δεν χωρούσα να περάσω.Στα 1.040 μέτρα κάτω… Οταν βγαίναμε, πηγαίναμε στα καφενεία και πίναμε».

Ο Γιώργος Αθανασιάδης από την Ορεστιάδα έφτασε την ημέρα «που ο Παναθηναϊκός έπαιζε στο Γουέμπλεϊ. Σημαδιακή ημερομηνία». Ηταν κι αυτός ναυτικός, αλλά έγινε… ερωτικός μετανάστης στο Γκενκ, όταν ερωτεύτηκε την κόρη ανθρακωρύχου Ελευθερία Μπουφίλιου.

Το στέκι της Ελληνικής Κοινότητας στο Γκενκ.

Η ζωή «εκεί κάτω»
«Αρχικά δούλευα στο ορυχείο και στη Φορντ, λίγο αργότερα επέλεξα το ανθρακωρυχείο, κυρίως για οικονομικούς λόγους. Θυμάμαι την αλληλεγγύη μεταξύ των εργατών, δεν υπάρχει σήμερα αυτό. Τον ελεύθερο χρόνο μου έπαιζα στην ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα, τη Δόξα, είμαι από τους ιδρυτές. Δεν μετάνιωσα, ζω με την οικογένειά μου και είμαι ευχαριστημένος», επιμένει.

«Την πρώτη φορά που κατεβαίνεις στη στοά έχεις άγχος, αγωνία και φόβο. Ο πατέρας μου ήταν επίσης ανθρακωρύχος και μου έλεγε να μην κάνω αυτή τη δουλειά. Αλλά συνολικά είχα 10 άτομα από την οικογένειά μου που δουλεύαμε σε ανθρακωρυχεία», λέει ο Μανώλης Καφφάτος με καταγωγή από την Κρήτη. «Εγώ τελείωσα την τεχνική σχολή των ορυχείων και ήξερα. Τρία χρόνια ήμουν σε στοές και 15 χρόνια επιστάτης. Ο μισθός ήταν καλός και, αν πρόσεχες, δεν υπήρχε θέμα. Εκεί κάτω, όταν βλέπαμε ποντίκια, σήμαινε ότι όλα πήγαιναν καλά…», συμπληρώνει.

Ο Σαράντος Φαραντάκης από τα Χανιά ήρθε αρχικά για να σπουδάσει, αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια. «Οποιος κατεβαίνει κάτω, αρχικά έχει ναυτία, νιώθεις την υγρασία, δεν νιώθεις καλά. Σιγά σιγά συνηθίζεις. Δεν ήταν μόνο στις στοές, και στην πόλη υπήρχε παντού σκόνη. Απλωνες την μπουγάδα και γινόταν μαύρη! Είχα διάφορα ατυχήματα, έσπασα το πόδι μου μέσα, αρρώστησα με δυναμίτη. Θυμάμαι ενός Ιταλού μια φορά τού κόπηκε το δάχτυλο. Το “πιασα να μην πέσει κάτω και κουνιόταν ακόμα. Ακόμη το θυμάμαι. Αλλά όλα καλά», μας λέει. Από δίπλα του, ο γιος του Νεκτάριος που είχε την τύχη να μην ακολουθήσει το δύσκολο επάγγελμα του πατέρα του θυμάται τις σειρήνες από τις οποίες καταλάβαιναν ότι υπήρχε ακόμη ένα ατύχημα μέσα σε στοά…

Τον είχαν για νεκρό
«Θυμάμαι τον «αντεράκια» από το ορυχείο. Τον είχαν καταπλακώσει πέτρες και όλοι πίστεψαν ότι ήταν νεκρός, τον είχαν βάλει στο νεκροτομείο. Κατά λάθος, πήγε ένας γιατρός και τον άκουσε να αναπνέει. Του έφτιαξαν τα έντερα και έζησε. Γι” αυτό τον λέγαμε έτσι», θυμάται ο Αντώνης Παπαδόπουλος.

ethnos.gr

The post Το «Ελληνικό» χωριό των ανθρακωρύχων στο Βέλγιο appeared first on .

Στη σειρά-ντοκιμαντέρ «The Greeks», ιστορικοί, αρχαιολόγοι, ηθοποιοί, αθλητές, επιστήμονες και καλλιτέχνες εξερευνούν τη γέννηση του ελληνικού πολιτισμού, που αναδείχθηκε μέσα από αντιξοότητες για να θέσει τις βάσεις πανανθρώπινων ιδεών και αξιών. Δημοκρατία, λογική σκέψη, θέατρο, αθλητισμός, τέχνη, μελέτη του ανθρώπου και της φύσης, πεδία στα οποία οι Έλληνες δεν άνθισαν μόνο, αλλά πρωτοστάτησαν.

Το «The Greeks», πιάνει το νήμα από το τότε και το φέρνει στο σήμερα, δείχνοντας ότι η πραγματικότητα της οικονομικής και κοινωνικής αστάθειας και αναταραχής μπορεί, όπως και στο παρελθόν, να γεννήσει τις μεγάλες τομές του μέλλοντος. Μέσα από τρία επεισόδια των 60 λεπτών, η εξαιρετική σειρά-ντοκιμαντέρ δεν αποτελεί έναν ύμνο στο ένδοξο παρελθόν, αλλά ταυτόχρονα μια επιστημονική προσέγγιση της προέλευσης, της εξέλιξης, της πτώσης και της ανάκαμψης ενός λαού, η οποία ταυτίζεται με την ιστορική πορεία ολόκληρης της ανθρωπότητας. H ιστορία των Ελλήνων είναι η ιστορία όλων των ανθρώπων.

«The Greeks» Πρεμιέρα τη Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου στις 21:00, αποκλειστικά στο National Geographic!

Το National Geographic είναι διαθέσιμο στην Ελλάδα, μέσω COSMOTE TV, Nova, Vodafone TV και Cyta Τηλεόρασης.

πηγή: cinemag.gr
photos copyright ©NationalGeographic

The post Οι «Έλληνες» έρχονται στο National Geographic appeared first on .

Χαρακτηριστική είναι η φωτογραφία που ανήρτησε στο Instagram ο Μιχάλης Μανιάς μαζί με τους Στέργο Μαρίνο Μιχάλη Σηφάκη, Σωτήρη Νίνη, Γιώργο Γκαλίτσιο, Δημήτρη Κολοβό και Θανάση Παπάζογλου.

Πηγή: sport-fm.gr

The post Οι Έλληνες του Βελγίου αγκαλιασμένοι εύχονται χρόνια πολλά appeared first on .