«Ο θεός των ψαράδων», ένα από τα 5 αγάλματα που έφυγαν από το νησί του Πάσχα

Για να το βρεις πρέπει να ψάξεις λίγο. Και όταν νομίζεις ότι το έχεις βρει σε μια από τις μεγαλειώδεις αίθουσες των Μουσείων Τέχνης και Ιστορίας του Cinquantenaire στις Βρυξέλλες, δεν είναι αυτό. Το μνημειακό άγαλμα που βρίσκεται κοντά στο κατάστημα του μουσείου μοιάζει με την εικόνα που έχουμε για τα αγάλματα του νησιού του Πάσχα: έχει το ίδιο μέγεθος και προφίλ, αλλά το συγκεκριμένο είναι απλά ένα αντίγραφο. Πιστό, αλλά αντίγραφο. Το αληθινό και αυθεντικό άγαλμα από το νησί του Πάσχα βρίσκεται στο τέλος μιας σειράς δωματίων και έχει ένα ασυνήθιστο σχήμα, με μια στάση που θυμίζει οκλαδόν και βλοσυρό βλέμμα. Το όνομά του, POU HAKANONONGA, που σημαίνει «θεός των ψαράδων τόνου».

Όπως εξηγεί ο Nicolas Cauwe, επιμελητής των συλλογών Ωκεανίας στα Βασιλικά Μουσεία Τέχνης και Ιστορίας, το άγαλμα αυτό είναι σπάνιο: «Είναι πράγματι πολύ σπάνιο, πρώτον, επειδή υπάρχουν μόνο πέντε αγάλματα που έχουν φύγει από το Νησί του Πάσχα, δύο βρίσκονται στην Ουάσιγκτον, δύο στο Λονδίνο και αυτό εδώ στις Βρυξέλλες. Αλλά είναι επίσης σπάνιο λόγω της ηλικίας του, καθώς χρονολογείται από τα τέλη του XIIIᵉ αιώνα ή τις αρχές του XIVᵉ αιώνα, που είναι εξαιρετικά παλιό για το Νησί του Πάσχα. Αυτή τη στιγμή είναι το παλαιότερο γνωστό άγαλμα στο νησί. Επιπλέον, έχει μια πολύ αρχαϊκή εμφάνιση που δεν μοιάζει με τα άλλα που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στο νησί. Και έπειτα υπάρχουν τα πόδια, τα οποία δεν βρέθηκαν κατά τη διάρκεια των ανασκαφών του 1934. »

Δεν είναι κλοπή, αλλά ένα ευχαριστήριο δώρο για τη φροντίδα που δόθηκε στον τοπικό πληθυσμό

Πώς μας ήρθε αυτό το άγαλμα; Πρέπει να γυρίσουμε πίσω στο 1934 για να καταλάβουμε. Εκείνη τη χρονιά, ο Βέλγος αρχαιολόγος Henri Lavachery και τα Βασιλικά Μουσεία Τέχνης και Ιστορίας συμμετείχαν σε μια γαλλοβελγική επιστημονική αποστολή στο νησί του Πάσχα, ή Rapa Nui για να χρησιμοποιήσουμε το τοπικό του όνομα. Όπως είχε προγραμματιστεί, η ομάδα πραγματοποίησε αρχαιολογικές ανασκαφές για να φέρει στο φως τα γιγάντια αγάλματα, αλλά κατά τη διάρκεια των 5 μηνών της παραμονής της, δημιούργησε μια συγκεκριμένη σχέση με τον τοπικό πληθυσμό και τους παρείχε πολύτιμη ιατρική βοήθεια, η οποία τους αντάμειψε με τη δωρεά αυτού του διάσημου αγάλματος που βρίσκεται σήμερα στις Βρυξέλλες.

Ο Nicolas Cauwe δηλώνει ότι δεν πρόκειται επομένως για πολιτιστική λεηλασία: «Ας είμαστε ειλικρινείς, τον 18ο και τον 19ο αιώνα, όταν οι Ευρωπαίοι άρχισαν να ταξιδεύουν στον Ειρηνικό, δεν δίσταζαν να αποσπούν και να παίρνουν αντικείμενα και μνημεία χωρίς να ζητήσουν καμία άδεια από πουθενά. Εδώ, δεν ισχύει αυτό, αυτό το άγαλμα δόθηκε πραγματικά στο Βέλγιο από τον τοπικό πληθυσμό. Οι προσπάθειες που έκαναν οι δύο Βέλγοι και Γάλλοι εξερευνητές για τους κατοίκους του νησιού του Πάσχα, μεταξύ άλλων φέρνοντας έναν γιατρό που θεράπευε τους λεπρούς στο νησί, ακόμη και σήμερα, σε αντίθεση με τα αγάλματα του Λονδίνου, το κράτος της Χιλής (σημ. Το Νησί του Πάσχα σήμερα θεωρείται επαρχία της Χιλής) δεν απαιτεί την αποκατάσταση του POU HAKANONONGA από το Βέλγιο».

Συγκεκριμένα, η μεταφορά του γιγαντιαίου αγάλματος στο Βέλγιο δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Ταξίδεψε με το Mercator, το εκπαιδευτικό πλοίο του βελγικού εμπορικού ναυτικού, ωστόσο το εγχείρημα παραλίγο να μετατραπεί σε τραγωδία όταν το άγαλμα βυθίστηκε. Δεν είναι τόσο εύκολο να μεταφέρεις ένα τετράγωνο γρανίτη 6 τόνων στη θάλασσα, όπως εξηγεί ο Nicolas Cauwe: «Αφού το έσυραν στη στεριά με τη δύναμη εκατοντάδων χεριών, έδεσαν το άγαλμα κάτω από μια βάρκα επειδή ήταν προφανώς πιο ελαφρύ όταν βυθιζόταν στο νερό, αλλά όταν ήρθε η ώρα να το σηκώσουν για να μπει στο Mercator τα σχοινιά έσπασαν και το άγαλμα βυθίστηκε στα 20 μέτρα. Ευτυχώς, οι ντόπιοι ψαράδες είναι καλοί δύτες και βούτηξαν δένοντας νέα, ισχυρότερα σχοινιά, κι έτσι το άγαλμα ανέβηκε στο πλοίο, για τα καλά αυτή τη φορά».

To αντίγραφο, στο Μουσείο Τέχνης & Ιστορίας των Βρυξελλών

Τότε, από πού προέρχεται το άλλο γιγάντιο άγαλμα στα Μουσεία Τέχνης και Ιστορίας;

Όπως ειπώθηκε, όταν επισκέπτεστε τα Μουσεία Τέχνης και Ιστορίας, συναντάτε για πρώτη φορά ένα μνημειώδες άγαλμα του νησιού του Πάσχα που είναι αντίγραφο. Ενώ πολλοί επισκέπτες βγάζουν σέλφι μπροστά στο μνημείο, στην πραγματικότητα πρόκειται για μια εποξειδική ρητίνη χυτή σε μεταλλικό σκελετό. Το πρωτότυπο, φτιαγμένο από τούφα (είδος ασβεστόλιθου) και ηφαιστειακή πέτρα, χρονολογείται από τον 18ο αιώνα και βρίσκεται στο Rano Raraku, το ηφαίστειο που κάποτε χρησίμευε ως λατομείο για την κατασκευή αγαλμάτων.

Αρκετές δεκάδες γίγαντες, αυτοί που ονομάζονται Μοάι, εξακολουθούν να υπάρχουν στις πλαγιές του ηφαιστείου, θαμμένοι σε λάκκους σε μεγάλο μέρος του ύψους τους. Για πολύ καιρό θεωρήθηκε ότι αυτά τα μοάι ήταν έτοιμα να μεταφερθούν αλλού στο νησί. Τώρα όμως αποδείχθηκε ότι κατασκευάστηκαν για να παραμείνουν μόνιμα στο ηφαίστειο, το οποίο μετατράπηκε από τα τέλη του 17ου αιώνα σε μνημείο από μόνο του.

Τα αγάλματα που εξακολουθούν να υπάρχουν στο Rano Raraku είναι τα τελευταία που έχουν σμιλευτεί. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, μια γερμανική ομάδα έριξε δύο από αυτά τα μοάι. Το 1990, τα Βασιλικά Μουσεία Τέχνης & Ιστορίας απέκτησαν το αντίγραφο ενός από αυτά. Εδώ να πούμε ότι το αντίγραφο αφορά μόνο την προτομή, που έχει ύψος πάνω από 4 μέτρα. Το πλήρες άγαλμα πιθανότατα έφτανε περίπου τα δέκα μέτρα σε ύψος, όπως συνέβαινε με τα περισσότερα αγάλματα του νησιού.

Όσο για το πραγματικό άγαλμα που προσφέρθηκε το 1934 στο Βέλγιο από τους Ραπανούι, είναι μικρότερο αλλά αναμφίβολα ήταν σε γονατιστή θέση και τα λυγισμένα πόδια δεν βρέθηκαν ποτέ κατά τις ανασκαφές. Κι αν αναρωτιέστε γιατί αυτό το μοάι βρίσκεται στο πίσω μέρος των τριών αιθουσών του μουσείου που είναι αφιερωμένες στις βελγικές διακοσμητικές τέχνες του 18ου αιώνα και όχι σε κάποια από τις συλλογές που είναι αφιερωμένες στην Ωκεανία και την Αμερική, τότε θα σας πούμε πως δεν υπάρχει κάποια πειστική απάντηση, ούτε κάποια γεωγραφική ή χρονολογική λογική. Ως εκ τούτου, για ακόμα μια φορά θα αποδώσουμε αυτή την παραδοξότητα στον βελγικό σουρεαλισμό.

Πάσχα, το νησί με τα μυστηριώδη γιγάντια αγάλματα που δεν χρωστάει τίποτα σε εξωγήινους

Όταν αναφέρουμε το νησί του Πάσχα και τα πάμπολλα γιγάντια αγάλματά του με τα θαμμένα σώματα, η φαντασία αγριεύει. Κάποιοι το βλέπουν ως το χέρι ενός ανώτερου πολιτισμού, άλλοι ως παρέμβαση εξωγήινων ή θεϊκών οντοτήτων. Μια τρέλα που κάνει τον επιμελητή των Βρυξελλών, ειδικό στην Ωκεανία, να χαμογελά, έχοντας πάει εκεί περισσότερες από είκοσι φορές: «Όλα έχουν ειπωθεί για το νησί του Πάσχα, κάθε αποκύημα φαντασίας ήταν εκεί, και όμως η εξήγηση είναι πιο απλή απ” ό,τι φαίνεται. Συχνά το συγκρίνω με τις γοτθικές εκκλησίες μας. Το βρίσκουμε πολύ κοινό γιατί είναι εδώ, αλλά στην πραγματικότητα είναι κι αυτές ένας άθλος από κοπή πέτρας, μεταφοράς και ανύψωσης».

Όπως οι αιγυπτιακές πυραμίδες ή η πόλη Μάτσου Πίτσου των Ίνκας, τα αγάλματα του νησιού του Πάσχα είναι επομένως καθαρά ανθρωπογενή: «Οι άνθρωποι πήραν τα μέσα για να δημιουργήσουν αυτά τα αγάλματα, τα λάξευσαν πέτρα-πέτρα, τα μετέφεραν σε ξύλινα έλκηθρα, τα έστησαν με μοχλούς. Ιδιοφυές για αυτούς τους ανθρώπους».

Όσο για τη σημασία αυτού του αγάλματος, που έχει κάνει το νησί διάσημο, έχει αναμφίβολα μια πνευματική διάσταση: «Η τέχνη για την τέχνη δεν υπάρχει στις παραδοσιακές κοινωνίες, πουθενά. Από την άλλη πλευρά, στην Πολυνησία, όπως και αλλού, οι πρόγονοι είναι θεμελιώδεις, διαχειρίζονται τον κόσμο για τους θεούς. Είναι θεοποιημένοι αρχηγοί φυλών και κάθε φυλή είχε το δικό της βωμό με τα δικά της αγάλματα. Έτσι, όλα αυτά τα αγάλματα αντιπροσωπεύουν τους προγόνους και χρησιμεύουν για τη διακυβέρνηση του κόσμου. Αυτό δεν ισχύει μόνο για το Νησί του Πάσχα, αλλά σε πολλά μέρη».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Explora (@exploratravel)

Σήμερα το νησί έχει 8.000 κατοίκους και υποδέχεται 1.000 τουρίστες την ημέρα Ονομάστηκε Νησί του Πάσχα το 1722 από έναν Ολλανδό πλοηγό, ωστόσο το νησί – που βρίσκεται στον νοτιοανατολικό Ειρηνικό – ονομάζεται στην πραγματικότητα Ράπα Νούι στα Πολυνησιακά. Αυτή είναι η ανατολικότερη περιοχή που κατέκτησαν οι Πολυνήσιοι, λίγο πριν το έτος 1000. Οι τελευταίοι, αναμφίβολα οι πιο διάσημοι ναυτικοί στην ιστορία της ανθρωπότητας πριν από τη σύγχρονη εποχή, ειδικεύτηκαν στην αναζήτηση νέων εδαφών στον μεγαλύτερο από τους ωκεανούς. Το Ράπα Νούι θα αποδειχθεί πως ήταν η τελευταία τους κατάκτηση, με ένα μέγεθος 170 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ίδιο περίπου με αυτό της Περιφέρειας Βρυξελλών. Ενδιαφερόμενοι από την αφθονία των μεγάλων πέτρινων αγαλμάτων που ήταν διάσπαρτα σε όλη την επιφάνειά του, οι Ευρωπαίοι εξερευνητές αιχμαλωτίστηκαν από το μέρος. Το Βέλγιο θα είναι εκεί. Η αποστολή του 1934 άφησε το στίγμα της στον βελγικό επιστημονικό κόσμο και, παρά τις διακοπές, οι ανασκαφές συνεχίστηκαν μέχρι την πανδημία του κορονοϊού. Όμως οι συμπεριφορές έχουν αλλάξει με την πάροδο του χρόνου. Ο Nicolas Cauwe επιβεβαιώνει: «Δεν φέρνουμε πια τίποτα πίσω, αφήνουμε ό,τι βρίσκουμε εκεί. Από τον τελευταίο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξαν διεθνείς συμβάσεις. Σκάβουμε για να αποκτήσουμε ιστορικά δεδομένα, να ανασυνθέσουμε την ιστορία, αλλά οι συλλογές παραμένουν συστηματικά στη χώρα προέλευσης». Πρέπει λοιπόν να πάει κανείς στον Ειρηνικό για να δει τα αγάλματα και τα αποτελέσματα της έρευνας. Αλλά για να το κάνετε αυτό, πρέπει να διασχίσετε τον Ατλαντικό και τον μισό Ειρηνικό. Ο Nicolas Rauwe ταξιδεύει τακτικά μέσω του Σαντιάγο, της πρωτεύουσας της Χιλής: «Υπάρχουν δύο πτήσεις την ημέρα. Το νησί φιλοξενεί περίπου 8.000 κατοίκους και υποδέχεται συνεχώς χίλιους τουρίστες που μένουν για 2 ή 3 ημέρες. Έχω πάει εκεί σε αποστολή περίπου είκοσι φορές και υπολογίζω ότι χρειάζεται μια εβδομάδα, αλλά προφανώς δεν είναι ίδιο το πρόγραμμα της έρευνας με αυτό των τουριστών». Μιλώντας για προγραμματισμό, ο επιμελητής θα συνταξιοδοτηθεί σε λίγες μέρες και όπως συμβαίνει συχνά σε πολιτιστικά ιδρύματα που αντιμετωπίζουν σχέδια περικοπής δαπανών, δεν θα αντικατασταθεί. Το άγαλμα POU HAKANONONGA ήταν ήδη μακριά από το σπίτι του, τώρα θα μείνει ακόμα πιο ορφανό.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Art & History Museum (@arthistorymuseumbrussels)

Ο εγγονός του εξερευνητή Lavachery ηγείται μιας αστυνομικής έρευνας στο νησί

Αυτή η αποστολή του 1934, με επικεφαλής τον Βέλγο Henri Lavachery, είχε βαθιά επίδραση στον εγγονό του Thomas, συγγραφέα. Πριν από περίπου είκοσι χρόνια, του αφιέρωσε ένα ντοκιμαντέρ, το «Easter Man», χρησιμοποιώντας φωτογραφίες του παππού του και μια ταινία του Henri Storck από εκείνη την εποχή: «Είναι λίγο οικογενειακός μύθος. Ο παππούς μου είναι η σπουδαία φιγούρα που άκουγα σε όλη μου την παιδική ηλικία και η μεγάλη περιπέτεια της ζωής του ήταν αυτή η αποστολή στο νησί του Πάσχα, για την οποία έμαθα από τη μητέρα μου».

Αυτή η αποστολή επηρέασε ακόμη και την επαγγελματική και την προσωπική του ζωή: «Μου έδωσε μια γεύση για ταξίδια και περιπέτειες. Και αυτό με οδήγησε να κάνω δύο πράγματα. Από τη μια, μελετώντας την αποστολή του παππού μου, την καριέρα του στην Ωκεανία ως ιστορικός τέχνης, έκανα μια ταινία γι” αυτό. Από την άλλη, έγινα μυθιστοριογράφος και συγγραφέας περιπέτειας. Κι ως μυθιστοριογράφος, αυτό είναι το μόνο που κάνω: ταξίδια».

Η τελευταία έκδοση του Thomas Lavachery είναι ένα κόμικ που διαδραματίζεται στο νησί του Πάσχα, αλλά δεν έχει καμία σχέση με την αποστολή. Είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα: «Είναι η ιστορία ενός εκπληκτικού εγκλήματος που διαπράχθηκε στο νησί αρκετά χρόνια πριν από την αποστολή του 1934. Αυτή η ιστορία με στοιχειώνει από την παιδική μου ηλικία και σήμερα φτιάχνω ένα κόμικ με τον καλλιτέχνη Thomas Gilbert».

Τα πρωτότυπα στριπ από αυτό το άλμπουμ εκτίθενται στα Βασιλικά Μουσεία Τέχνης και Ιστορίας, δίπλα στο άγαλμα που έφερε πίσω ο παππούς του. Εκτίθενται επίσης φωτογραφίες της αποστολής. Να λοιπόν πώς να ταξιδέψετε χωρίς να χρειαστεί να διασχίσετε δύο ωκεανούς….

The post Γιγάντια αγάλματα από το Νησί του Πάσχα: πώς και γιατί το Βέλγιο διαθέτει ένα από αυτά; appeared first on .

Το άγαλμα του έφιππου Λεοπόλδου Α” στο Drie Gapers της Οστάνδης προκαλεί διαμάχη λόγω της σύνδεσής του με την αποικιακή ιστορία του Βελγίου. Αν και ο Λεοπόλδος Α” δεν ενεπλάκη στο Ελεύθερο Κράτος του Κονγκό, ήταν ο γιος του Λεοπόλδος Β” που το κυβέρνησε και το άγαλμα θεωρείται σύμβολο του πόνου που προκλήθηκε εκείνη την εποχή. Εκατομμύρια άνθρωποι στο Κονγκό υπέστησαν της θηριωδίες του βέλγου μονάρχη, ο οποίος εφάρμοζε απάνθρωπες πρακτικές όπως το κόψιμο των χεριών. Ακτιβιστές βανδάλισαν το άγαλμα για να διαμαρτυρηθούν και να τονίσουν τον αντίκτυπο των αποικιακών ενεργειών του Βελγίου.

Πώς αντιμετωπίζει η Οστάνδη τη διαμάχη γύρω από το άγαλμα του Λεοπόλδου και την αποικιακή κληρονομιά;

Το 2019, η πόλη της Οστάνδης αποφάσισε να κρατήσει το άγαλμα του Λεοπόλδου Α”, αλλά το έβαλε σε ένα νέο πλαίσιο για να αντιμετωπίσει τη διαμάχη γύρω από αυτό. Αντί να απομακρυνθεί το άγαλμα, οι αξιωματούχοι της πόλης πρόσθεσαν πληροφορίες για να βοηθήσουν τους επισκέπτες να μάθουν για το αποικιακό παρελθόν του Βελγίου και τον πόνο που προκάλεσε. Ο στόχος ήταν να ενθαρρύνει τις συζητήσεις για αυτή τη δύσκολη σελίδα της ιστορίας του, διατηρώντας το άγαλμα ως μέρος της ιστορίας αυτής. Μια επιλογή που έγινε μέρος μιας ευρύτερης συζήτησης σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης των μνημείων που σχετίζονται με σκληρές ιστορίες, με την μερίδα του κόσμου πάντα διχασμένη: ορισμένοι ζητούν την απομάκρυνσή τους (των μνημείων), ενώ άλλοι πιστεύουν ότι πρέπει να μένουν και να ευαισθητοποιούν και να ενημερώνουν.

Το 2023, η Οστάνδη ξεκίνησε ένα έργο για την αποικιοκρατία, που επέλεξε ο επιμελητής Pieter Boons. Το νικητήριο σχέδιο είναι του Βρετανού καλλιτέχνη Hew Locke και περιλαμβάνει πέντε ιστούς με σύμβολα που συνδέονται με την αποικιακή ιστορία. Παραδείγματα είναι μια σφιγμένη γροθιά για τα εργοστάσια καουτσούκ που σχετίζονται με την εκμετάλλευση των πόρων του Κονγκό. Οι αξιωματούχοι της πόλης και οι ντόπιοι επέλεξαν το σχέδιο και το έργο εκτιμάται ότι θα έχει ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2025.

The post Διαμάχη για το άγαλμα του Λεοπόλδου στην Οστάνδη appeared first on .

Η μαρμάρινη προτομή του υποστράτηγου Émile Storms, στην πλατεία de Meeûs κοντά στην αφρικανική συνοικία του Matongé στο Ixelles, αποσυναρμολογήθηκε την Πέμπτη για να συμπέσει με την 62η επέτειο της ανεξαρτησίας του Κονγκό από το Βέλγιο.

Ο Émile Storms ήταν μια από τις βασικές προσωπικότητες στον οποίο είχε αναθέσει ο Λεοπόλδος Β” τον αποικισμό στο Κονγκό και την δημιουργία του Ελεύθερου Κράτους του Κονγκό, το 1885.

Το άγαλμα είχε υποστεί επανειλημμένα βανδαλισμούς από ακτιβιστές που έκαναν εκστρατεία για την αποαποικιοποίηση μνημείων και άλλων δημόσιων χώρων, όπως ονόματα δρόμων.

Από την εκλογή του το 2018, ο δήμαρχος του Ixelles, Χρήστος Δουλκερίδης, ήθελε να αφαιρέσει την προτομή. «Ο δημόσιος χώρος είναι για όλους», είχε πει σε συνέντευξή του τότε. «Η θέση του είναι σε ένα μουσείο, το οποίο θα καταστήσει δυνατή την καλύτερη ενημέρωση αυτού που συνέβη».

Η εκστρατεία για την απομάκρυνση των αποικιακών μνημείων έχει ενταθεί μετά τη δολοφονία του George Floyd στις ΗΠΑ και την αναβίωση του κινήματος Black Lives Matter.

Επειδή η συγκεκριμένη πλατεία είναι ιστορική, το Ixelles έπρεπε να περιμένει μια ευνοϊκή γνώμη από τη Βασιλική Επιτροπή για Μνημεία και Τοποθεσίες πριν μπορέσει να προχωρήσει στην απομάκρυνση του αγάλματος.

«Θα ήταν λάθος να αφαιρέσουμε τα πάντα, αλλά θα ήταν επίσης λάθος να τα αφήσουμε όλα στη θέση τους», σχολίασε ο Χρήστος Δουλκερίδης μετά την αφαίρεση της προτομής.

«Στην συγκεκριμένη περίπτωση, η απομάκρυνση αφορά μια σκοτεινή προσωπικότητα, που υπήρξε ιδιαίτερα βάρβαρη, αποκεφαλίζοντας ανθρώπους, μεταξύ άλλων. Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία που θέλουμε να προωθήσουμε και να προσφέρουμε στις μελλοντικές γενιές».

Ο Aliou Baldé, από τη κολεκτίβα Mémoire Coloniale, επαίνεσε την απόφαση να γκρεμιστεί το άγαλμα: «Αποδεικνύει ότι οι αρχές ακούνε. Αλλά αυτό είναι το τέλος μιας μικρής μάχης. Ο πόλεμος για την αποαποικιοποίηση των δημόσιων χώρων θα συνεχιστεί».

Το άγαλμα θα φυλαχθεί από τον δήμο Ixelles. Τα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών και το Μουσείο Ixelles προσφέρθηκαν να εκθέσουν το άγαλμα και να εξηγήσουν το ιστορικό του πλαίσιο, αλλά δεν έχει ληφθεί ακόμη απόφαση από τους δημοτικούς αξιωματούχους.

The post Η προτομή ενός «βάρβαρου» Βέλγου στρατιωτικού αφαιρέθηκε από την Ευρωπαϊκή Γειτονιά appeared first on .

Το άγαλμα, που βρίσκεται στην Place du Trône, θα μπορούσε να επαναχρησιμοποιηθεί για να δημιουργηθεί ένα νέο μνημείο στη μνήμη των θυμάτων της βίαιης κατοχής του Βελγίου, όπως αναφέρουν βελγικά μέσα.

«Αυτό το μνημείο είναι από τα πιο αμφιλεγόμενα», είπε η Georgine Dibua Mbombo, η οποία είναι μέλος της Επιτροπής των Βρυξελλών για την Απο-αποικιοποίηση του Αστικού Χώρου, ενώ εργάζεται για τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Bakushinta.

«Όταν πρόκειται για χυτοσίδηρο, καταλαβαίνω ότι υπάρχει μια απροθυμία, αλλά στη Φλάνδρα, τα μνημεία έχουν αφαιρεθεί».

Ενώ οι εκκλήσεις για απομάκρυνση τέτοιων αγαλμάτων δεν είναι κάτι καινούριο και πράγματι το Βέλγιο έχει ήδη λάβει μέτρα για να μειώσει την παρουσία του βασιλιά Λεοπόλδου Β” στη δημόσια σφαίρα μετονομάζοντας βασικές υποδομές, άλλοι αντιτίθενται στην ιδέα να λιώσει το άγαλμα του τέως μονάρχη.

«Οι άνθρωποι που θέλουν να λιώσουν το άγαλμα του Λεοπόλδου Β” που έφτιαξε ο Thomas Vinçotte είναι πρώτα ακτιβιστές και μετά ειδικοί ή ιστορικοί. Η ιστορία δεν μπορεί να διαγραφεί⁠ – πρέπει να εννοιολογηθεί, πρέπει να εξηγηθεί, πρέπει να διδαχθεί», δηλώνει η Alexia Bertrand, επικεφαλής της ομάδας MR στο κοινοβούλιο της Περιφέρειας των Βρυξελλών.

«Αυτά εδώ είναι απομεινάρια του παρελθόντος. Βρίσκονται στη σφαίρα της ιστορίας και της κληρονομιάς μας, δεν τα δοξάζουμε. Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει: πόσο μακριά πάμε; Να πετάξουμε τους πίνακες μιας ολόκληρης σειράς καλλιτεχνών; Τι κάνουμε με τον Καρλομάγνο, που έσφαξε τους Σάξονες;».

Η Bertrand προσθέτει ακόμα ότι το λιώσιμο του αγάλματος δεν είναι η απάντηση, υποστηρίζοντας ότι μια ιδέα θα ήταν να τοποθετηθούν κωδικοί QR στα αγάλματα, ώστε να ανακατευθύνουν τους επισκέπτες σε περισσότερες πληροφορίες για το αποικιακό παρελθόν του Βελγίου.

Ο Thomas Dermine, Ομοσπονδιακός Υπουργός Εξωτερικών για την Ανάκαμψη και τις Στρατηγικές Επενδύσεις, συμφώνησε ότι το λιώσιμο του αγάλματος δεν είναι ο καλύτερος τρόπος δράσης.

«Το να λιώσεις ένα άγαλμα είναι σαν να κρύβεις το κεφάλι σου στην άμμο», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Dermine.

«Είναι σαν να αρνούμαστε ότι υπήρξε αυτό το παρελθόν και ως εκ τούτου χάνεται η ευκαιρία να το αναδιαμορφώσουμε για τις νεότερες γενιές και να εξηγήσουμε τα λάθη του παρελθόντος για να αποτραπεί η επανάληψη τους».

Το Βέλγιο προσπαθεί να εξιλεωθεί για τις φρικαλεότητες του Κονγκό

Η συζήτηση για το άγαλμα γίνεται, εν μέρει, ως αποτέλεσμα μιας πρόσφατης, ευρύτερης ενδοσκόπησης στην οποία έχει εμπλακεί η χώρα σχετικά με το αποικιακό παρελθόν της.

Το βελγικό κοινοβούλιο σχημάτισε μια Επιτροπή του Κονγκό για να συμβουλεύσει την κυβέρνηση σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης αυτής της κληρονομιάς, και η πρώτη έκθεσή της -έκτασης 689 σελίδων- παραδόθηκε τον Οκτώβριο του περασμένου έτους.

Η εν λόγω έκθεση πρόκειται να χρησιμεύσει ως αφετηρία για το έργο της επιτροπής, η οποία μέχρι στιγμής περιλαμβάνει μη δεσμευτικές προτάσεις για κυβερνητικές ενέργειες που κυμαίνονται από αποζημιώσεις σε απογόνους Κονγκολέζων που έζησαν υπό τη βάναυση διακυβέρνηση του βασιλιά Λεοπόλδου Β” έως επίσημη απολογία από το βέλγικο κράτος για τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν στο Κονγκό.

Τα συμπεράσματα και οι συστάσεις αυτής της έκθεσης θα συζητηθούν και θα ψηφιστούν έως τις 22 Ιουλίου 2022.

The post Οι Βρυξέλλες εξετάζουν το ενδεχόμενο να λιώσουν το άγαλμα του Λεοπόλδου Β” appeared first on .

Ο Γοδεφρείδος ήταν ο αρχηγός της Πρώτης Σταυροφορίας. Ο Γοδεφρείδος αρχικά ήταν κύριος της Μπουιγιόν (ανήκει σήμερα στην περιφέρεια της Βαλλονίας και την επαρχία του Λουξεμβούργου) απ” όπου πήρε το επώνυμο του (1076), κατόπιν έγινε δούκας της Κάτω Λωρραίνης -ως Γοδεφρείδος Ε΄- χάρη στα δικαιώματα της μητέρας του (1087). Μετά την πτώση των Ιεροσολύμων έγινε ο πρώτος κυβερνήτης της πόλης (1099), αλλά από ταπεινότητα δεν πήρε τον τίτλο του βασιλιά, με τον ισχυρισμό ότι μονάχα ο Ιησούς Χριστός είναι ο αληθινός βασιλιάς της πόλης. Ο Γοδεφρείδος πήρε μόνο τον τίτλο του «Προστάτη του Παναγίου Τάφου»· έμεινε γνωστός ιστορικά ως «Βαρόνος του Παναγίου Τάφου» και «Σταυροφόρος βασιλιάς».

Εθνικός Ήρωας;

Όταν ιδρύθηκε το Βελγικό βασίλειο μετά την εξέγερση το 1830 εναντίον του Βασιλιά Γουλιέλμου Α” του Ηνωμένου Βασιλείου των Κάτω Χωρών, η μορφή του Γοδεφρείδου αναστήθηκε ως ενοποιητική δύναμη σε ένα βασίλειο χωρισμένο σε γλώσσα και τάξη.

Το νέο βασίλειο τον 19ο αιώνα χρειαζόταν απεγνωσμένα ένα εθνικό σύμβολο που θα μπορούσε να κάνει τους Βέλγους να αισθάνονται περήφανοι για τη χώρα τους και να υποστηρίξουν τη νέα μοναρχία ως ένα ενοποιητικό στοιχείο. Ποιος θα μπορούσε καλύτερα να χρησιμεύσει ως τέτοιο σύμβολο από τον Γοδεφρείδο της Μπουιγιόν, αν θέλουμε να πιστέψουμε και τα λόγια του Γουλιέλμου της Τύρου; Στα χρονικά του, τα οποία θεωρούνταν για αιώνες η κυριότερη πηγή για τα γεγονότα των μεσαιωνικών Σταυροφοριών, ο χρονογράφος και Αρχιεπίσκοπος της Τύρου περιγράφει τον Γοδεφρείδο ως εξής:

«Ήταν άνθρωπος θρήσκος, με ήπιους τρόπους, ενάρετος και θεοσεβούμενος. Ήταν δίκαιος, απέφευγε το κακό, και ήταν φερέγγυος και άξιος εμπιστοσύνης…. Θεωρείτο από όλους ότι ήταν ο πιο ξεχωριστός στη χρήση όπλων αλλά και στις στρατιωτικές επιχειρήσεις».

Χωρίς αμφιβολία, αυτό το χρονικό εξακολουθούσε να θεωρείται αξιόπιστη πηγή όταν δημιουργήθηκε το βελγικό βασίλειο. Εκείνη την εποχή το βασίλειο θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια τεχνητή κατασκευή με στόχο τη διατήρηση της ισορροπίας στην Ευρώπη μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους. Δεν υπήρχε σχεδόν καμία κοινή ταυτότητα που να συνέδεε το ολλανδικό βόρειο τμήμα της Φλάνδρας και το γαλλόφωνο νότιο τμήμα της Βαλλονίας.

Υπήρχαν ακόμη πολιτικά κινήματα στο Βέλγιο που τάσσονταν υπέρ της επανένωσης με τη Γαλλία ή τις Κάτω Χώρες, αντίστοιχα. Το Βέλγιο βρισκόταν στη διαδικασία ενός οικονομικού μετασχηματισμού από μια αγροτική σε μια βιομηχανική χώρα. Τα χρόνια μεταξύ του 1830 και του 1848 ήταν μια αποφασιστική περίοδος όπου τα απομεινάρια του αρχαίου καθεστώτος, στο οποίο κυριαρχούσαν οι μεγαλογαιοκτήμονες και ο Κλήρος, αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν στις ανάγκες της νέας κοινωνίας. Το νέο σύνταγμα ήταν σύγχρονο για την εποχή του και επρόκειτο για έναν συμβιβασμό μεταξύ των παλαιών δυνάμεων και της φιλελεύθερης μεσαίας τάξης.

Η βελγική μοναρχία από τότε είχε σαν θεσμός σκαμπανεβάσματα, δεν έπαυε ωστόσο να εκπλήρωνε τον ρόλο της ως μια ενοποιητική λειτουργία σε μια ομοσπονδιακή χώρα. Η εικόνα του Γοδεφρείδου, όπως άλλωστε και των υπόλοιπων εκπροσώπων της Μοναρχίας, έχει αναθεωρηθεί στην σύγχρονη ιστοριογραφία, αλλά συνεχίζει να προκαλεί ιδεολογικές αντιπαραθέσεις. Δεν μοιάζει και πολύ διαφορετικό με αυτό που συμβαίνει τώρα: βασιλιάδες και άνθρωποι που θεωρούνταν εθνικοί ήρωες, επανεκτιμούνται είτε λόγω νέων ιστορικών πηγών είτε λόγω αλλαγής κριτηρίων και αξιών.

Το άγαλμα

Το επιβλητικό άγαλμα του Γοδεφρείδου ανεγέρθηκε στην Place Royale το 1848. Απεικονίζει τον Γοδεφρείδο έφιππο, στραμμένο προς την κατεύθυνση της Mont des Arts. To άγαλμα σχεδιάστηκε από τον Eugène Simonis. Στα εγκαίνια του, τον Αύγουστο του 1848, παρεβρέθη και ο τότε Βασιλιάς του Βελγίου, ο Λεοπόλδος ο Α”, πατέρας του αμφιλεγόμενου Λεοπόλδου του Β”, που το όνομά του έχει συνδεθεί με την σκοτεινή περίοδο της αποικιοκρατίας.

Μια ενδιαφέρουσα πτυχή ιστορικού ενδιαφέροντος είναι ότι το άγαλμα του Γοδεφρείδου στην Place Royale, αντικατέστησε αυτό του πρίγκηπα Κάρολου Αλεξάνδρου της Λωρραίνης που βρισκόταν στην ίδια θέση. O Κάρολος Αλέξανδρος, σαν κυβερνήτης των Κάτω Χωρών, ήταν αυτός που διέταξε την αναμόρφωση της Place Royale το 1774, κατεστραμμένης για πάνω από 40 χρόνια λόγω πυρκαγιάς που ξέσπασε το 1731. Το άγαλμα του πρίγκηπα ωστόσο κατεστράφη κι αυτό, καθώς κατά την διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, έλιωσε για να χρησιμοποιηθεί το μέταλλο σε πυρομαχικά.

The post Γοδεφρείδος της Μπουιγιόν: σύμβολο ή απλά ένα άγαλμα; appeared first on .

«Αφήνοντας τους καλλιτέχνες ελεύθερους», μέχρις ότου αποφασιστεί η οριστική τύχη του αγάλματος, και ο δημόσιος διάλογος θα παραμείνει ζωντανός και η δικαιολογημένη οργή θα βρει δίοδο να διοχετευτεί με εποικοδομητικό τρόπο. τόνισε ο De Lille μιλώντας στην Bruzz.

Το άγαλμα, που παρουσιάζει τον αμφιλεγόμενο μονάρχη έφιππο, έχει υποστεί σειρά βανδαλισμών το τελευταίο διάστημα, με τις φωνές να τάσσονται υπέρ της απομάκρυνσής του από τον δημόσιο χώρο. Ωστόσο καμιά σχετική απόφαση δεν έχει παρθεί ακόμα, συνεπώς για τον Bruno De Lille, όσο διαρκεί αυτή η κατάσταση, ο ίδιος προτείνει να δοθεί στους καλλιτέχνες.

Ο δημοτικός σύμβουλος (Πράσινοι) επιπλέον, πρότεινε και την ονοματοδοσία των νέων δρόμων από ανθρώπους που πρωτοστάτησαν στην μάχη κατά της αποικιοκρατίας και των φυλετικών διακρίσεων. Πρότεινε επίσης την ανάπλαση της πλατείας Lumumba ώστε να γίνει μεγαλύτερη, αποτίοντας έναν πραγματικό φόρο τιμής στον δολοφονημένο πρώην πρωθυπουργό του Κονγκό.

Στο ίδιο δημοτικό συμβούλιο, όπου ο κος De Lille μοιράστηκε τις απόψεις αυτές, η φιλελεύθερη παράταξη του MR (Mouvement Réformateur) πρότεινε την διατήρηση όλων των αγαλμάτων στον δημόσιο χώρο, εκφράζοντας το επιχείρημα πως όλα είναι κομμάτι της ιστορίας, είτε καλά είτε άσχημα.

Ωστόσο, πρότειναν την τοποθέτηση ειδικών εκπαιδευτικών πινακίδων για να συνοδεύουν τα έργα, ούτως ώστε «να αντικατοπτρίζουν την πολυπλοκότητα των προσώπων».

Τα αγάλματα που θυμίζουν το αποικιοκρατικό παρελθόν του Βελγίου συνεχίζουν να γίνονται πρωτοσέλιδο, καθώς πολλά έχουν βανδαλιστεί ή καταστραφεί σε όλη τη χώρα τις τελευταίες εβδομάδες.

Ο υπουργός Εξωτερικών των Βρυξελλών, Pascal Smet, εξέφρασε την θέληση να δημιουργήσει μια ομάδα εργασίας η οποία θα επιφορτιστεί με το θέμα της απομάκρυνσης των αγαλμάτων από το δημόσιο χώρο, με τον ίδιο να δείχνει πρόθυμος προς αυτή την λύση.

Νωρίτερα, ο υπουργός των Βρυξελλών Bernard Clerfayt πρότεινε να διατηρηθεί το άγαλμα του Λεοπόλδου II στην Place du Trône, αλλά να ανεγερθεί ακριβώς δίπλα του κι ένα μνημείο που να τιμά όλα τα θύματα του αποικισμού. «Η αφαίρεση συμβόλων από την ιστορία δεν θα κάνει τους ανθρώπους εξυπνότερους», τόνισε.

Photo: Newsville.be

The post Πρόταση για επίσημη εικαστική παρέμβαση στο άγαλμα του Λεοπόλδου appeared first on .

Ένα άγαλμα του Λεοπόλδου έγινε αντικείμενο εμπρησμού στην Αμβέρσα, καθώς την Πέμπτη το πρωί βρέθηκε το ξίφος του αγάλματος στο έδαφος, έχοντας υποστεί φθορές από τις φλόγες σύμφωνα με δημοσίευμα της De Standaard, ενώ ένα άλλο που βρίσκεται στον κήπο του Μουσείου της Αφρικής στο Tervuren, επίσης υπέστη φθορές, όπως ανέφερε το δίκτυο VRT την Πέμπτη το βράδυ. Προχθές ένα ακόμη άγαλμα του μονάρχη καλύφθηκε με κόκκινη μπογιά και την επιγραφή «I can’t breath» (τα τελευταία λόγια του George Floyd) στην Γάνδη. Άλλα αγάλματα του πρώην μονάρχη έχουν επίσης βανδαλιστεί σε Χαλ, Οστάνδη και Έκερεν.

Black Lives Matter protesters in Belgium defaced the bust of King Leopold II, who was responsible for the colonial genocide of up to 10 million Congolese people.

The statue was covered in red paint symbolizing blood and gagged with a canvas that reads «I can’t breathe». pic.twitter.com/YeQgqmxYEB

— redfish (@redfishstream) June 4, 2020

Ο βασιλιάς Λεοπόλδος ΙΙ είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στο Βέλγιο, κυρίως λόγω της θηριωδίας που διεπράχθη στο Κονγκό κατά την διάρκεια που αυτό αποτέλεσε αποικία του Βελγίου. Και το ότι λογίζεται ως αποικία του Βελγίου είναι κάπως σχηματικό, δεδομένου ότι ο Λεοπόλδος είχε πετύχει να παραχωρηθεί το τεράστιο αφρικανικό κράτος όχι στη χώρα του, αλλά στον ίδιο, σαν προσωπική ιδιοκτησία. Η ατομική κυριαρχία του Λεοπόλδου στο Κονγκό διατηρήθηκε ως το 1908.

Οι μέθοδοι εκμετάλλευσης που χρησιμοποίησε απέναντι στους ιθαγενείς εργάτες ξεπέρασαν κάθε όριο βαναυσότητας. Χιλιάδες ιθαγενείς εργάτες, καθημερινά εκτελούνταν ή ακρωτηριάζονταν με διαταγή του ίδιου του μονάρχη με την αστεία δικαιολογία ότι δεν ήταν αρκετά παραγωγικοί στη δουλειά τους. Ο συνολικός αριθμός των εκτελέσεων του Λεοπόλδου απέναντι στους ιθαγενείς του Κονγκό κατά τη διάρκεια της ατομικής του κυριαρχίας εκτιμάται σε 10 εκατομμύρια, οι περισσότεροι με τα χειρότερα βασανιστήρια. Ο αριθμός των κομμένων άκρων των ιθαγενών σκλάβων ήταν τόσο μεγάλος που έφτασε στο σημείο να χρησιμοποιείται ως μετρικό σύστημα.

Όντας έτσι κι αλλιώς μια φιγούρα που διχάζει ακόμα την κοινή γνώμη, ο Λεοπόλδος επανήλθε στο προσκήνιο με αφορμή τον θάνατο του αφροαμερικάνου George Floyd στις ΗΠΑ, γεγονός που έχει προκαλέσει τον ξεσηκωμό σε αμέτρητες πόλεις της Αμερικής αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

️take️ down️ all️ Leopold II ️statues ️ pic.twitter.com/ZhdLrpQ2n0

— martinipolice007 (@l_thefrozen) May 30, 2020

Την Τρίτη μάλιστα, ξεκίνησε μια online συγκέντρωση υπογραφών, πρωτοβουλίας της ομάδας «Réparons l’Histoire», για την απομάκρυνση όλων των αγαλμάτων του βέλγου μονάρχη από την πόλη των Βρυξελλών. Μέχρι στιγμής έχουν συγκεντρωθεί πάνω από 44,000 υπογραφές. Η καταληκτική ημερομηνία για την συγκέντρωση υπογραφών είναι η 30 Ιουνίου (εδώ το λινκ), μια συμβολική ημέρα καθώς συμπίπτει με τον εορτασμό των 60 χρόνων από την ανεξαρτησία του Κονγκό.

Μάλιστα, το θέμα της απόσυρσης των αγαλμάτων του Λεοπόλδου από την βελγική πρωτεύουσα θα τεθεί στο επόμενο δημοτικό συμβούλιο, την Δευτέρα 8 Ιουνίου, σύμφωνα με τον Αντιδήμαρχο και υπεύθυνο για θέματα πολιτιστικής κληρονομιάς, κο Khalid Zian.

The post Βέλγιο: βανδαλισμός στα αγάλματα του Λεοπόλδου ΙΙ σε ολόκληρη τη χώρα appeared first on .

Ορισμένα εξ αυτών άγγιξαν τιμές πώλησης δεκάδων χιλιάδων ευρώ, ωστόσο η κορωνίδα των αντικειμένων που πουλήθηκαν ήταν ένα άγαλμα του αγαπημένου ντέτεκτιβ, που κατοχυρώθηκε στα €168,000. Το άγαλμα έχει ύψος 186 εκατοστά και φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Nat Neujean το 1976. Το συγκεκριμένο άγαλμα έχει πολλά αντίγραφα, ένα εκ των οποίων παρουσιάστηκε δημόσια σε τελετή στο Wolvendael Park του Uccle, στις 29 Σεπτεμβρίου του 1976, παρουσία του «μπαμπά» του Τεν Τεν, Hergé και του γλύπτη.

Κάποια από τα υπόλοιπα αντικείμενα που τέθηκαν στην δημοπρασία της Κυριακής και αφορούν τον Τεν Τεν ήταν ένα κουτί με δέκα λιθογραφίες από τεύχη του Τεν Τεν, που πουλήθηκε για 20,000 ευρώ, καθώς κι ένα αντίτυπο της περιπέτειας «On a marché sur la Lune» του 1971, το οποίο μάλιστα έφερε την υπογραφή του Hergé και που πουλήθηκε για €19,000.

Στην ίδια δημοπρασία πουλήθηκαν και αντικείμενα που αφορούσαν τα βέλγικα κόμικ, πλην του Τεν Τεν φυσικά. Χαρακτηριστικά είναι αυτά του γνωστού βέλγου κομίστα Franquin: ένα κομικ του Gaston που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Spirou στις 10 Ιουλίου 1969 (στα €54,000) καθώς και μια μισοτελειωμένη περιπέτεια του ίδιου ήρωα, από το 1991 (πουλήθηκε στα €26,000).

Ένας συλλέκτης αγόρασε έναν πίνακα που αναπαριστούσε τον Γάτο, του Philip Geluck, για €22,000, ενώ μια εικόνα φιλοτεχνημένη από τον Morris που αναπαριστά τον Λούκι Λουκ, τον διάσημο καου-μπόι, να αρνείται ένα τσιγάρο, πουλήθηκε προς €25,000.

Πηγή: brusselstimes.com
Photos: @millon belgique

The post Άγαλμα του Τεν Τεν δημοπρατείται και πωλείται για €168,000 appeared first on .

Η καρδιά της Ευρώπης, αλλά και των ευρωπαϊκών θεσμών, οι Βρυξέλλες, γιορτάζουν και τιμούν με τον τρόπο τους το γεγονός αυτό, με την τοποθέτηση ενός αγάλματος – installation θα λέγαμε καλύτερα- στην πλατεία Schuman, στην Ευρωπαϊκή γειτονιά.

Τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος έγιναν την Πέμπτη 25 Οκτωβρίου, παρουσία της Επιτρόπου Federica Mogherini ( Ύπατης Εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας καθώς και Αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου), της Barbara Pesce-Monteiro (Διευθύντριας του ΟΗΕ στις Βρυξέλλες) και φυσικά του καλλιτέχνη και δημιουργού, Cristobal Gabarron.

Η σύνθεση αποτελείται από μια μεγάλη σφαίρα (6 μέτρα ύψος) η οποία έχει επιφάνεια σαν καθρέπτη (αποτελείται από επιμέρους μικρά κομμάτια που συνθέτουν την σφαίρα), ενώ την σφαίρα κυκλώνουν φιγούρες ανθρώπινες, μεταλλικής κατασκευής και βαμμένες σε έντονα χρώματα, οι οποίες μοιάζουν σαν να κρατιούνται χέρι-χέρι.

Ο δημιουργός δούλευε το έργο αυτό για πολύ καιρό, ενώ και η ίδια η συνεργασία του με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών κρατά αρκετά χρόνια. Οι Βρυξέλλες είναι η τρίτη πόλη που φιλοξενεί το έργο, έχοντας πρώτα εκτεθεί στην Νέα Υόρκη, έδρα του ΟΗΕ, και στην Γενεύη.

Πηγή: xpats.com

The post Ένα άγαλμα στην πλατεία Schuman τιμά τα 70 χρόνια της Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων appeared first on .

Το μικροσκοπικό αγαλματίδιο μιας γυμνής γυναίκας, ηλικίας περίπου 30.000 ετών, ανακαλύφθηκε στο αυστριακό χωριό Willendorf στις αρχές του 20ού αιώνα και θεωρείται «η εικόνα» του μουσείου, δήλωσε ο διευθυντής του Christian Koeberl.

Το άγαλμα των 11 εκατοστών από την πρώιμη λίθινη εποχή είναι «η πιο δημοφιλής και πιο γνωστή προϊστορική παράσταση μιας γυναίκας παγκοσμίως»,πρόσθεσε.

Η διαμάχη άρχισε τον Δεκέμβριο όταν η Ιταλίδα καλλιτέχνης Laura Ghiandaδημοσίευσε μια εικόνα του έργου τέχνης στο facebook. Ο ιστότοπος κοινωνικής δικτύωσης το λογόκρινε και εκείνη έγραψε ενοχλημένη: «αυτό το άγαλμα δεν είναι “επικίνδυνα πορνογραφικό”. Ο πόλεμος στον ανθρώπινο πολιτισμό δεν θα γίνει ανεκτός».

«Αφήστε την Αφροδίτη να είναι γυμνή!», απάντησε οργισμένα το μουσείο,συμπληρώνοντας: «πιστεύουμε ότι ένα αρχαιολογικό αντικείμενο, ειδικά ένα τόσο εμβληματικό, δεν πρέπει να απαγορευτεί από το Facebook λόγω γυμνότητας, πράγμα που δεν πρέπει να ισχύει για κανένα έργο τέχνης. Εδώ και 29.500 χρόνια εμφανίζεται σαν προϊστορικό σύμβολο γονιμότητας χωρίς ρούχακαι τώρα το λογοκρίνει το Facebook. Δεν υπάρχει λόγος το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης να καλύψει την Αφροδίτη του Willendorf και να κρύψει το γυμνό, ούτε στο μουσείο ούτε στα κοινωνικά μέσα», επιμένει ο Koeberl. «Δεν έχει υπάρξει ποτέ καμιά καταγγελία από τους επισκέπτες σχετικά με τη γυμνότητα του ειδώλου», είπε.

Παράλληλα, στις 15 Μαρτίου, ένα γαλλικό δικαστήριο οφείλει να αποφανθεί σχετικά με την απόφαση του ιστότοπου κοινωνικής δικτύωσης που εδρεύει στην Καλιφόρνια να κλείσει το λογαριασμό στο Facebook ενός δασκάλου που δημοσίευσε μια φωτογραφία του έργου «Η καταγωγή του κόσμου» του Γάλλου ζωγράφου Gustave Courbet, του 19ου αιώνα, που απεικονίζει γυναικεία γεννητικά όργανα.

Πηγή: elculture.gr

The post Το γυμνό προϊστορικό ειδώλιο της Αφροδίτης είναι πολύ «καυτό» για το facebook appeared first on .