The post Μπισκότα «2πRelaxed»: η νέα νόστιμη λύση κατά του άγχους, από Κύπριους μαθητές appeared first on .

Τέτοια ήταν η πρόκληση και του chef Νικόλα Τσικνάκου. Μετά από μία μακρά ιστορία πυροτεχνηματικών γαστρονομικών επιτυχιών κλήθηκε για ακόμα μια φορά να υπερβεί τη μπάρα που έθεσε ο ίδιος στον εαυτό του. Ήταν μεγάλες οι προσδοκίες, κρίσιμη η στιγμή και ψυχοβγαλτικό το σασπενς. Ακόμα και με τον νέο του σύμμαχο, το enfant terrible και επιτυχημένο chef Αντώνη Πεχλιβανάκη, είχε κάτι το νευροτσιτωτικό η βραδιά της μεγάλης δοκιμής, του φιλικού test-drive στο οποίο ευγενικά μας προσκάλεσαν.

Έλαβα τη θέση μου, τιμητική, εκ δεξιών του κ. Γουργιώτη, και ξεκίνησα με καλή διάθεση και αγνές προθέσεις, ειλικρινά. Αλλά τις εξάντλησα μόλις διάβασα το νέο μενού, που μου έδωσαν οι δημιουργοί του, με ένα εξαιρετικά ύποπτο χαμόγελο. Διάλεξα τρία πιάτα, με έναν κοινό παρονομαστή: και τα τρία, μου ακούστηκαν τόσο εξοργιστικώς σουρεαλιστικά, που θεώρησα ότι επρόκειτο για μια έξυπνη μπλόφα εκ μέρους των αγαπημένων σεφ και ότι απλά τα έβαλαν στο μενού για σόου, χωρίς να σκεφτούν ότι κάποιος όντως θα τα παράγγελνε. “Αυγό φαμπερζέ με τρούφα”. Ναι καλά. “Χτένια με ιριδίζουσα σως από σαφραν και red bull”. Ναι, ναι, ότι πείτε. “Τιραμισου revisité, με gel espresso amaretto και spaghetti κακάο”. Μα τι λέτε, κύριοι. Τέτοια μονολογικά σχόλια, ύπουλα και χαιρέκακα, διατήρησαν το σατανικό μειδίαμα μου, όσο συμμετείχα σε ανάλαφρη κουβεντούλα με τους αξιότιμους κύριους συνδαιτημόνες μου.

Δεν κράτησε πολύ το Schadenfreude. Εμφανίστηκε το πρώτο πιάτο, όντως ήταν αυγό φαμπερζέ, mollet, με κρούστα με λευκής τρούφας. Ένα γαστρονομικό κόσμημα, που ήταν ακριβώς όσο υπέροχο όσο φαινόταν. Και το δεύτερο, ναι, πράγματι χτένια, ω ναι, με σως σαφράν και red bull – και ο συνδυασμός ήταν απλά ιδιοφυής. Η ήττα μου ήταν ήδη πανωλεθρική κι οι αξιαγάπητοι, χαμογελαστοί chefs βύθισαν τα μακιαβελικά μου σχέδια σαν το Μπελγκράνο. Α, και το κρεσέντο, βεβαίως- βεβαίως, το επιδόρπιο, «Τιραμισου revisité”, μία ανεπανάληπτα εμπνευσμένη νέα ερμηνεία του αγαπημένου μου γλυκού. Ήταν η χαριστική βολή φυσικά, αλλά τουλάχιστον ήταν τόσο φαντασμαγορικό που με βοήθησε να ξεχάσω την θλιβερή μου ήττα. Όπως και πολλά άλλα πράγματα, συμπεριλαμβανομένου και του ονόματός μου.     

Από καιρό σκεφτόμουν ότι μαζί με την ίδια την υψηλή γαστρονομία και τα άλματα στις τεχνικές και τις νέες ιδέες της τελευταίας δεκαετίας, θα πρέπει παράλληλα να εξελιχθεί και το λεξιλόγιο που την περιγράφει. Σε αυτό το επίπεδο, μιλάμε πια για ένα είδος τέχνης και θα πρέπει να αποδίδουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι: Ο κ. Τσικνάκος και ο κ. Πεχλιβανάκης μπορούν να δηλώνουν chef αλλά ξέρουμε ότι δεν είναι. Είναι καλλιτέχνες οι άνθρωποι, είναι designers, είναι artistes.

Kolya Restaurant
Hotel Manos Premier,
Chaussée de Charleroi, 100-106
B-1060 Brussels

The post Περί ορέξεως: Το καλοκαιρινό μενού του εστιατορίου Kolya appeared first on .

Το ίδιο το έργο είναι ευχάριστο και το μεταφρασμένο από τα ιταλικά κείμενο είναι όμορφα και έξυπνα δουλεμένο από την σκηνοθέτη Βούλα Καγιάσα, που το έφερε  «στα μέτρα της» αλλά και σε αυτά του κοινού της, τραβώντας γραμμές παράλληλες με τα ιδιαίτερα ελληνικά προβλήματα και τις ακόμα πιο ελληνικές προσεγγίσεις τους. Οι ρόλοι, με έντονο και αμέσως αναγνωρίσιμο τον «μεσογειασμό» σε κάθε κίνηση και λέξη, δίνουν μία καλαίσθητη ισορροπία στο όλο εγχείρημα και οι ασορτί ατάκες τους αποτελούν βασικά συστατικά για μία διασκεδαστική παράσταση.

Κι αν η πρώτη ύλη ήταν καλή, στο τελικό αποτέλεσμα σίγουρα συνέβαλε ο ενθουσιασμός της εκτέλεσης. Ηθοποιοί, σκηνοθέτης και συντελεστές δούλεψαν με κέφι, με μεράκι και μέσα σ όλα και με πολύ γέλιο. Πέρασαν καλά στις πρόβες και χάρηκαν πραγματικά την εμπειρία και το ταξίδι τους μέχρι την πρεμιέρα. Κι αυτό δεν μπορεί παρά να βγει και στο σανίδι. Έδεσαν καλά σαν ομάδα, βρήκαν μία σπάνια χημεία και τελικά το διασκέδασαν τόσο πολύ πάνω στη σκηνή, που κόλλησαν και μας.

Δεν πολυπιστέυω σε θετικές ενέργειες και αύρες και τέτοια χίππικα εναλλακτικά, αλλά υποθέτω ότι όλο και κάτι θα παίζει με το γίν και το γιανγκ και το ζεν και τσοπ σούι ενός θιάσου, που ισορροπεί την δυναμική, αλλά και την πίεση του έργου, τόσο αρμονικά μεταξύ τους, που το κατέστησαν σχεδόν αδύνατον να διαλέξω ποιος μου άρεσε πιο πολύ.

Πρόκειται για μία ευχάριστη παράσταση, ένα αξιόλογο δεύτερο βήμα για την Nόta Théâtrale, που οφείλει την αίσια εξέλιξη της στην επιμονή, την προσπάθεια και την κοφτερή ματιά της σκηνοθέτιδας, που απέδειξε ότι η τελειομανία, εκτός από χρησιμότατη ψυχολογική διαταραχή, μπορεί να λειτουργήσει και ως πρώτης τάξεως καύσιμο για την διαχείριση μίας τέτοιας απόπειρας.

ΥΠΕΡΤΙΤΛΟΙ ΣΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Βούλα ΚΑΓΙΑΣΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ: Νίκος ΣΤΡΟΥΜΠΟΥΛΗΣ
ΠΑΙΖΟΥΝ (με αλφαβητική σειρά): ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ ΧΑΡΑ, ΔΡΟΣΟΣ ΙΩΑΚΕΙΜ, ΛΙΜΠΕΡΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ, ΜΑΝΔΗΛΑΣ ΑΝΤΩΝΗΣ, ΣΤΕΜΠΙΛΗΣ ΑΝΤΡΕΑΣ,  ΤΖΩΡΤΖΗ ΣΟΦΙΑ, ΤΣΕΛΕΠΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ, ΨΑΡΡΑΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ

ΣΚΗΝΙΚΑ: Αλεξάνδρα ΜΑΥΡΟΥΔΑΚΗ ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΣΚΗΝΗΣ: Ανδρέας ΣΤΕΜΠΙΛΗΣ
ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΟΥΣΙΚΗΣ: Βούλα ΚΑΓΙΑΣΑ ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΑ: Παναγιώτα ΤΣΕΛΕΠΗ ΑΦΙΣΑ: Αντώνης ΜΑΝΔΗΛΑΣ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ: Σοφία ΤΖΩΡΤΖΗ ΠΟΛΥΜΕΣΑ: Χάρης ΞΕΝΟΓΙΑΝΝΗΣ ΥΠΕΡΤΙΤΛΟΙ: Μαρία ΠΑΧΑΤΟΥΡΙΔΟΥ ΥΠΟΒΟΛΕΑΣ: Λίνα ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ
ΜΑΚΙΓΙΑΖ/ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΜΑΛΛΙΩΝ: Χρύσα Πάντσιου

12-15 Ιουνίου 2014
Ώρα έναρξης: 20.30

Théâtre Les Riches-Claires:
Rue des Riches-Claires 24, 1000 Βρυξέλλες
(Απέναντι από το Bourse)

Τιμή εισιτηρίου (P.A.F.):
15 Ευρώ (προπώληση και φοιτητικό)
19 Ευρώ (στην είσοδο)

Σημεία προπώλησης: Περίπλους Arts et Lettres Helléniques (Rue Froissart 115 τηλ. 02 2309335)
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 0493665888 /0486760569
E-mail: notatheatrale@yahoo.com

The post Πως να ληστέψετε μια τράπεζα, από τη Nόta Théâtrale: Χαμογελάτε, είναι μεταδοτικό. appeared first on .

They presented a truly and thoroughly true and thorough performance. And it was elegant, professionally structured, refined and honest. Their commitment was apparent throughout and the finely tuned result was an ode to hard work. Carrie Ellwanger, the architect of the play, has now earned a new feather to decorate her cap with.

The script, by Zoe Kazan, exceeded my expectations, the lines were surprisingly well-crafted, witty and realistic in equal measure. The delivery of said lines was also a wonder to behold, for beholding would suffice, while listening was but surplus to requirements, such was the passion and pure stage-grit of the actors.

Carlos Casorrán, what one would call an «actor by birth», made me feel as though he had no choice but to amaze with his performance. Aspasia Fragoulopoulou, shone bright, crushed all doubt her young age brought along and instead let her years be a promise of the things to come; and boy, does she have a lot coming her way. Peyton Cimino, stood her ground firm (I surmise it was Southern temperament at work), as she took a tricky part and weaponised it, turning it into a platform to demonstrate her passion. Aksel Vannus, a bright young thing, was a casting triumph, the sort of actor that urges one to applaud before the curtain falls. The parents, Daisy Mouzaka and Johan Engren, complemented each other to perfection, they were discreetly reliable and heavily relied upon, and they magically propelled the plot forward, taking on more than they ever let show: the very trick actual parents pull everyday in real life.

It was a charming play. It was naturally flowing, with a pace as effortless, as organic and as elegant, as that of a beating heart. It had a pleasing roundness about it, an on-stage balance and a refreshing absence of all that is kitsch and theatrical, pompous and pretentious. More like Vivaldi, less like Wagner. More like a greek island sunset, less like a Vegas casino. More like a princess, less like a lingerie model.

You surely see why I suspect that their charm and how unsuspecting they seem to be of it, are causally intertwined. Which brings me back to my original dilemma with the beautiful girl: What shall we do then? Shall we tell them or not? Well, I thought about it long and hard, and you know what? At the end of the day, holding back heartfelt kind words and well-deserved compliments is just mean.

Natalie Veinoglou
Photo Credit: American Theatre Company

«We Live Here»
Directed by Carrie Ellwanger
American Theatre Company
21-24 May, Lumen Theatre
Tickets:
http://www.atcbrussels.com

The post We live here, by the American Theatre Company: Mission Accomplished appeared first on .

The Cat, a fiendishly funny feline fellow monopolized the guests” attention, even managed to grab that of some innocent bystanders. He also showed off his newly conquered fluency in English, proof that the Cat is now ready to go international, to dominate, to charm the world-wide world. It was a nice evening, yes, we had fun avec Le Chat. We all have the pictures to prove it… Oh and the guy who created him was also there.

Phillipe Geluck, the Cat-Father, is something of an anthropological rarity methinks. He is a strange individual; so strange, that something urges me to call him an “irregular occurrence”… He is an artist, sure, but he lacks the pretentious half-raised left eyebrow that is generally required by law in order for one to call oneself a member of that particular clan. He is too humble, too authentic a human being. And that observation alone, justifiably raised my justifiable, albeit un-actually-justified suspicions. He is also a cartoonist. A funny man. Its his job to make people smile, smirk, or even laugh – if payed extra. That is fundamentally annoying and its reason enough, for serious people, with very serious socks, to dislike the very CO2 he exhales. But. He is nice. I mean, really nice.

Finally, and this is very, very important, mister Geluck is something of a celebrity. He is well known, well loved, well respected. And as I’m sure you know, this concentration of positive feelings towards any individual usually tends to stimulate that bit of their brains that compels them to behave obnoxiously. However, the Cat-Father seems to have found some clever hack to override this cerebral command. He’s so normal, so easy to talk to and so outrageously agreeable, anyone would think he spent the last 20 years wilfully and purposefully not noticing the trajectory of his career.

Now, I realise that wishing him all the best for his new adventures in the great Angloland might be the decent thing to say and what plain good manners require of me. And I will do so. But I will do it begrudgingly. Cause like any self-respecting spoiled brat, I dont see why we have to share our stuff. Especially our best stuff. I know what them anglophones will do, they’ll try to own this precious heritage of the Belgian people, and claim him for their side. And then they won’t even share. And I know this to be true. Cause I’m an non-Belgian anglophone and that’s what I just did.

Natalie Veinoglou

The post Philippe Geluck: «Le Chat» at Le Meridien Brussels appeared first on .

Αυτό έκανε η Carrie Ellwanger, σκηνοθέτης του We Live Here, αυτό εφήρμοσε (όχι εφάρμοσε, jamais) και η ομάδα της στην ερμηνεία του, αυτό έκανε και η Zoe Kazan γράφοντάς το.

Παρουσίασαν μία δουλειά ειλικρινή, περιποιημένη, “καθαρή”.  Το We Live Here πρόκειται για μία παράσταση επαγγελματικά δομημένη, που δικαιώνει στο έπακρο τους κόπους και τις προσπάθειες του θιάσου. Πρόκειται για μία ξεκάθαρη νίκη για την Carrie Ellwanger και το ATC.

Το ίδιο το κείμενο, από την Zoe Kazan, αποτέλεσε μία ευχάριστη έκπληξη: Πνευματώδες και ρεαλιστικό, σε ίσες και σωστές δόσεις, μοντέρνο, οικείο. Αν κάτι το επισκίασε, ήταν η ερμηνεία των ίδιων των ηθοποιών, που έφερνε την πλοκή τόσο κοντά στον θεατή, με ένα ρυθμό τόσο allegro, που εύκολα ξεχνούσε κανείς να προσέξει τα “τεχνικά” στοιχεία του έργου.

Ο Carlos Casorrán, αυτό που θα χαρακτήριζε κανείς “ηθοποιός εκ γενετής” έδινε την εντύπωση ενός ανθρώπου που δεν ξέρει και δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο παρά να ενθουσιάζει το κοινό του. Ήταν πράγματι εκπληκτικός, αλλά δεν νομίζω ότι φέρει καμία προσωπική ευθύνη για αυτό. Τι να πω, έτσι θα γεννήθηκε μάλλον. Η Ασπασία Φραγκολοπούλου, επίσης έλαμψε επί σκηνής, βάζοντας μπουρλότο σε πάσης φύσεως επιφυλάξεις ηλικιακής προελεύσεως και χρησιμοποιώντας τα 20-λίγα χρόνια της σαν πειστήρια αριστείας για το μέλλον της στο σανίδι. Η Peyton Cimino, πήρε έναν από τους πιο στρυφνούς ρόλους του έργου και τον έστρωσε στα μέτρα της, ενώ ο Aksel Vannus, αποτέλεσε ίσως τον μεγαλύτερο θρίαμβο του διευθυντή casting. Κι όσο για τους γονείς της οικογένειας,  Daisy Mouzaka και Johan Engren, έκαναν ακριβώς αυτό που κάνουν οι γονείς και στην πραγματική ζωή: συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον, στήριξαν στους ώμους τους και προώθησαν όλη την δυναμική της επι σκηνής οικογένειάς τους.

Ήταν μία γοητευτική παράσταση. Ανθρώπινη, συναισθηματική, με τα πάνω και τα κάτω, με τα γλυκά και τα πικρά, μία συμμετρική αποτύπωση της οικογενειακής ζωής. Αλλά πάνω απ όλα, ήταν μία παράσταση φυσική, κομψή. Χωρίς φύκια, χωρίς μεταξωτές κορδέλες, sans φρου φρου και αρώματα. Σύγχρονο θέατρο, όπως πρέπει να είναι. Απλό, απέριττο, με το γέλιο του, το κλάμα του, με τα όλα του. Χωρίς επιδεικτικές κορώνες, χωρίς πομπώδη ξεπατικωμένα να-ζει-κανείς-ή-να-μη-ζει, χωρίς μισάωρες δραματικές παύσεις. Chic πράγματα, που θα έλεγε και η Coco. 

Photo Credit: American Theatre Company

«We Live Here»
Directed by Carrie Ellwanger
American Theatre Company
21-24 May, Lumen Theatre
Tickets:
http://www.atcbrussels.com

The post We live here, από το American Theatre Company: Αποστολή Εξετελέσθη appeared first on .

Ωραία όλα αυτά, δε λέω. Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, η επιτυχία της ίδιας της ανακαίνισης δεν ήταν ποτέ κανένα φοβερό θρίλερ. Καλό γούστο υπήρχε, οι επαγγελματικές συμβουλές της επιτυχημένης interior designer Γεωργίας Τηλιγάδα ήταν εκεί επίσης, οπότε η επιλογή του σωστού τόνου του κόκκινου για την επένδυση του τοίχου δεν ήταν καμία ηράκλεια δοκιμασία, ούτε παίχτηκαν στοιχήματα πάνω στο δίλημμα για το πιο είναι το κατάλληλο ύψος του σκαμπώ. Το πραγματικό ρίσκο κι η μεγάλη παγίδα ήταν αλλού: Στο σημείο όπου η έννοια της αλλαγής φτάνει σε αυτό που λένε και οι κύριοι οικονομολόγοι “φθίνουσα απόδοση”.

Με άλλα λόγια: Ποιος δεν έχει ζήσει την τρομακτική προδοσία όταν το αγαπημένο του στέκι αποφασίζει να πάει για λίφτινγκ και να γυρίσει αγνώριστο; Όταν το bar που είχε χτίσει τούβλο-τούβλο και σφηνάκι-σφηνάκι, αποφασίζει να τη δει αλλιώς και να αντικαταστήσει τα χαμόγελα του μπαρμαν και τις αγκαλιές του πορτιέρη με έναν robocop στην είσοδο και έναν ψηλομύτη καθηγητή μοριακής χημείας πίσω απ την μπάρα;  Όλοι από ένα φρέσκο χέρι μπογιάς στους τοίχους ξεκίνησαν. Και πριν το καταλάβουν παραμέρισαν όλους τους πιστούς τους θαμώνες, για να κάνουν χώρο για το trendy – πλην περαστικό- κοινό.

Αυτό ήταν το στοίχημα που έβαλε το Ethnic με την επιτυχία. Και το κέρδισε. Κατάφερε να διατηρήσει το χαρακτήρα του και την φιλική ατμόσφαιρα που πήρε τόσα χρόνια να παγιωθεί… Και τότε, γιατί να επενδύσουν σε μία τόσο ριζική ανακαίνιση;

“Το κάναμε και για μας και για τους πελάτες μας. Ήταν σίγουρα η ώρα για μία αλλαγή, αλλά κυρίως θέλαμε να φέρουμε την ζεστή ατμόσφαιρα που καλλιεργούμε τόσα χρόνια και στην ίδια τη διακόσμηση, να νιώθει ευπρόσδεκτος ο πελάτης από την ώρα που μπαίνει στο Ethnic  ”, όπως εξήγησε εύστοχα ο Κώστας Βλαχογιάννης.

“Ο σκοπός της ανακαίνισης δεν ήταν να αλλάξουμε το ύφος μας, να γίνουμε κάτι άλλο. Αυτό που θέλαμε ήταν να ενθαρρύνουμε το κόσμο να κάνει το μαγαζί “δικό του”, να φέρνει φίλους και συνεργάτες, να κάνει εκδηλώσεις και πάρτυ, και να ξέρει ότι θα φροντίσουμε τα πάντα να είναι όπως τα θέλει. Οπότε φτιάξαμε ένα χώρο ξεχωριστό, χαλαρό που να βγάζει μία αίσθηση φιλοξενίας. Την ίδια νοοτροπία που έχουμε και μεις, δηλαδή, την καλή διάθεση, την ευελιξία”.

Photo Credit: Oleg Degtiarov / Newsville.be

Ethnic Bar
Avenue Louise 277
1050 Bruxelles

Τηλ Επικοινωνίας για οργάνωση εκδηλώσεων και party:
0484 06 69 02

The post Ethnic Bar v2.0: Friends Only appeared first on .

Το έργο το είχα δει ήδη, αρκετές φορές, σε διάφορες ερμηνείες και πλατφόρμες. Στο θέατρο, στο σινεμά, είχα διαβάσει και το σενάριο… Όχι, δεν είναι εύκολο έργο. Ή μάλλον, για να είμαι ακριβής, δεν είναι εύκολο να βρεις κάτι καινούριο να πεις μέσα από το έργο. Είναι αυτόνομο, αυτόφωτο, είναι μία τέλεια λούπα. Δεν μπαίνει τίποτα, δεν βγαίνει τίποτα, και ό,τι μήνυμα, όποια ιδέα και όποιο συναίσθημα μπορεί να αποσταχθεί από το σενάριο, είναι ήδη μέσα στα βασικά συστατικά του. Με άλλα λόγια, ακόμα κι ο πιο ταλαντούχος ηθοποιός κι ο πιο καινοτόμος σκηνοθέτης, μόνο χειρότερο μπορεί να το κάνει. Καλύτερο δεν γίνεται. Ή έτσι νόμιζα τέλος πάντων.

Αυτό που κατάφερε να προσφέρει στο κοινό του ο Γιάννης Γαβράς δεν ήταν απλά μία παράσταση. Ούτε καν μία καλή παράσταση. Ήταν μία εμπειρία. Προσωπική, προκλητική, συγκινητική, ανθρώπινη, και πάνω απ όλα, αξέχαστη. Πήρε στα χέρια του ένα έργο, ήδη αξιόλογο αλλά φαινομενικά άκαμπτο, και κατάφερε να το λυγίσει, να το πλάσει ξανά, και το σμιλέψει μέχρι να το φέρει κοντά στο όραμά του. Το έκανε δικό του. Και παρότι τα θεμέλια και οι βασικές αρχές του έργου παρέμειναν δυνατές, ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία των ερμηνειών και των διαφόρων εκτελέσεων του έργου, δεν ήταν το ίδιο το κείμενο του Βασίλη Κατσικονούρη, ούτε η δυναμική της ιστορίας, που έκλεψε την παράσταση. Ήταν η εμπειρία της απόδρασης από την κατάρα του προβλέψιμου και η ηρωική έξοδος από το κλισέ.

Και αν την στρατηγική για την νίκη χάραξε ο Γιάννης Γάβρας, την ίδια τη μάχη την κέρδισε η ομάδα του. Γιατί το εγχείρημα δεν θα πετύχαινε ποτέ, αν το επίπεδο των ηθοποιών ήταν οτιδήποτε λιγότερο από επαγγελματικό.

Σίγουρα, ο χαρακτήρας του Λευτέρη θα είχε βάθος και μία αξιοπρεπή πολυπλοκότητα και χωρίς τον Αναστάση Ζαχαριά. Το ίδιο και ο ρόλος της μάνας, και του μεγαλύτερου αδερφού, του Αντώνη, αλλά και της Νατάσας, είναι καλογραμμένα τα κείμενα τους, είναι αυτοτελείς χαρακτήρες, στρογγυλοί, ολοκληρωμένοι. Μια χαρά θα ήταν και χωρίς τη Στέλλα Ανδρουλάκη, τον Δημήτρη Μαλαφέκα και την Αγγελική Καλλιάνου. “Μια χαρά”… Και μετά θα πηγαίναμε όλοι χορτασμένοι σπίτι μας. Θα ανοίγαμε τη τηλεόραση και θα τους ξεχνάγαμε. Και σίγουρα δεν θα περνάγαμε το βράδυ μας, και αρκετοί από μας και το επόμενο πρωί, σε μακροσκελή debates για το ποιος ήταν καλύτερος και ποιος ευθύνεται περισσότερο για την επιδημία δακρύων και τα εν χορώ αναφιλητά μας την προηγουμένη.

Είναι όντως αξιόλογο έργο, και θα παιχτεί ξανά και ξανά, στην Αθήνα σίγουρα, ίσως να ανέβει ξανά και στις Βρυξέλλες μια μέρα. Και θα παιχτεί όπως παιζόταν μέχρι τώρα, σε οικείες, καθησυχαστικές, “ασφαλείς” και εύπεπτες παραστάσεις. Ναι, μάλλον θα μου δοθεί ξανά η ευκαιρία να δω Το Γάλα, αργά η γρήγορα. Αλλά αν και όταν προκύψει η πρόσκληση, ελπίζω να βρω μία καλή δικαιολογία και να αρνηθώ ευγενικά, γιατί, ειλικρινά, αυτό το έργο πλέον δεν υπάρχει λόγος να το ξαναδώ ποτέ.

ΤΟ ΓΑΛΑ
Από την θεατρική ομάδα Y-Grec με τους:
Στέλλα Ανδρουλάκη, Αναστάση Ζαχαριά, Δημήτρη Μαλαφέκα, Αγγελική Καλλιάνου.
Σκηνοθεσία: Γιάννης Γαβράς
Συγγραφέας: Βασίλης Κατσικονούρης

The post ΤΟ ΓΑΛΑ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Γαβρά: Το έργο που δεν θέλω να ξαναδώ ποτέ. appeared first on .

Είναι ακριβώς αυτή η φευγαλέα πια αίσθηση της αυθεντικότητας και της απελευθερωτικής ειλικρίνειας που κάνει την φωνή του Βασίλη Οικονομίδη να ξεχωρίζει από την χάβρα. Από τα έργα του, από τα λόγια του και από την ίδια του την ζωή, δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τις απαιτήσεις της καλλιτεχνικής βιομηχανίας και δεν δείχνει πρόθυμος να κάνει κάποιο deal τύπου Φάουστ για να βάλει τα έργα (και την ψυχή του) σε κάποια βιτρίνα στο μεγάλο mall των σύγχρονων του καλλιτεχνών. «Ο καθένας δίνει τον δικό του αγώνα και μάχεται με τα δικά του μέσα”, λέει ξεδιάντροπα και έπειτα τολμάει και υποστηρίζει το δικαίωμα του κοινού (της αδαούς μάζας) να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα από τα έργα του και να σκεφτεί, χωρίς τον μπούσουλα κάποιας ενθρονισμένης αυθεντίας, με βάση μόνο την δική τους, ανθρώπινη, εμπειρία.

Είναι όμως και τα ίδια τα (τιτανικών διαστάσεων) έργα του υβριστικά. Λατρεύει ακόμα τους παλιούς θεούς, της κλασικής έννοιας της Τέχνης, με μία εξοργιστική έμφαση στο χειρωνακτικό χαρακτήρα της καλλιτεχνικής διαδικασίας, στο μεράκι, στο πηγαίο ταλέντο και στο σχεδόν τελετουργικό αυτομαστίγωμα για χάρη του κάθε του έργου. Δεν σέβεται κανέναν από τους βασικούς κανόνες του συνετού branding, αντί να βρει τι πουλάει καλύτερα και να το στείλει απλά στο φωτοτυπείο, επιμένει να ανακαλύπτει νέες τεχνικές και να παρουσιάζει διαφορετικές πτυχές του εαυτού του κάθε τρεις και λίγο. Πάνω που πάει να αποδεχτεί ο καταναλωτής την διαφορετικότητα των έργων του και να βολέψει σε κάποιο κουτάκι του μυαλού του τον Βασίλη με ένα ταμπελάκι που καταλαβαίνει και προτιμά… Τσουπ, δραπετεύει πάλι και ξεκινά το κυνήγι απ την αρχή.

Εν τέλει, πρέπει να συμφωνήσουμε ότι είναι μάλλον άξιος της μοίρας του ο Βασίλης. Παραείναι ξεροκέφαλος για να τον λυπηθούμε. Κανένα σουπερμάρκετ τέχνης δεν θα καταδεχτεί να τον βάλει στα ράφια του. Δεν είχε, δεν έχει και δεν θα έχει ποτέ καμία καταναλωτική αξία. Θα έχει μόνο συμμάχους, υποστηρικτές, ομοιδεάτες ξεροκέφαλους «συν-ανθρώπους».
Και φίλους.

The post Βασίλης Οικονομίδης: Καλλιτέχνης, Ζωγράφος, Παρίας appeared first on .

‘Αρχισα να υποψιάζομαι ότι έκανα λάθος όταν έφτασα μπροστά στη πύλη του εργοστασίου. Κατεβήκαμε με τον Δημήτρη από το αυτοκίνητο και πλησίασα στην είσοδο με την όπισθεν, κοιτώντας με περιέργεια έναν μικρό λόφο ακριβώς απέναντι από το εργοστάσιο. “Τα μελίσσια μας”, μου έλυσε την απορία ο κ. Τσουκαλάς, “Ετοιμάζουμε και ειδικό χώρο μόνο για είδη υπό εξαφάνιση”.

Σπάνια συναντά κανείς ανθρώπους που πραγματικά απολαμβάνουν τη δουλειά τους, είναι λίγοι και τυχεροί. Όχι όσο τυχερή ήμουν εγώ όμως εκείνη τη Δευτέρα, τελευταία μέρα αγαπημένου ελληνικού τριημέρου, που είχα για οδηγό στην prive ξενάγηση μου τον κ. Τάσο Τσουκαλά MSc, που θυσίασε με πρωτοφανή προθυμία την αργία του για να μοιραστεί μαζί μου τις γνώσεις, και το πάθος του για το έργο της APIVITA.

Αρχιτεκτονικό επίτευγμα

“Φως, διαφάνεια και Ελλάδα”, αυτά διάβαζα σε άρθρα που περιέγραφαν το εργοστάσιο, και περνώντας την πόρτα κατάλαβα γιατί θα διάλεγε κανείς αυτές τις λέξεις.  Θυμίζει κάτι από “concept car”, αυτά τα εξωπραγματικά σχέδια που περιμένουμε να δούμε στους δρόμους σε 20 χρόνια από τώρα, αλλά μοιάζουν σχεδόν εξωγήινα για την παγκόσμια αγορά του 2014. Πόσο μάλλον για την Ελλάδα του 2007.

Ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός, έχει κάτι το φουτουριστικό, το μοντέρνα μινιμαλιστικό, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο καταφέρνει να διατηρήσει μία έντονη αίσθηση ελληνικής παράδοσης, την εκλεπτισμένη, καλλίγραμμη, αρχαιοελληνική εκδοχή της, αποφεύγοντας αυστηρά κάθε φολκλορική νότα. Υπάρχει μία ευχάριστη οπτική άνεση στους εσωτερικούς χώρους, καθώς κάθε γωνιά και κάθε γραφείο επικοινωνεί οπτικά με το εσωτερικό και το εξωτερικό περιβάλλον, και είναι αυτό το διαμπερές, το “see through” στοιχείο κάνει το κτήριο να εκπέμπει ένα αίσθημα ελευθερίας και ηρεμίας. Αυτός άλλωστε ήταν και ο στόχος των αρχιτεκτόνων και του ίδιου του κ. Κουτσιανά, όπως με διαβεβαίωσε ο κ. Τσουκαλάς.

Κι αν το design είναι αισθητικά εντυπωσιακό, η στρατηγική πίσω από αυτό, το raison d’ être του, αν θέλετε, κυμαίνεται στα όρια της επιστημονικής φαντασίας και του οικονομικά βιώσιμου. Βλέπετε, οι εγκαταστάσεις της APIVITA δεν είναι απλά ένα στολίδι, ένα κόλπο έξυπνου marketing, είναι στην κόψη της τελευταίας τεχνολογίας, εφαρμόζοντας πιστοποιημένες μεθόδους εξοικονόμησης ενέργειας, μεγιστοποίησης απόδοσης και γεωθερμικής υποδομής.

Για να πάρετε μία ιδέα, μόνο με τα 14000 τρέχοντα μέτρα διασωληνώσεων, το εργοστάσιο καλύπτει το 12% των ενεργειακών του αναγκών, ενώ μαζί με τα υπόλοιπα συστήματα του, φτάνει το 30% αυτονομίας και με τις προγραμματισμένες περαιτέρω παρεμβάσεις για τα επόμενα 5 χρόνια, αναμένεται να φτάσει το 50%. Είναι τέτοια στατιστικά επιχειρήματα που πείθουν ακόμα και το πολυφορεμένο στερεότυπο του κυνικού καπιταλιστή,  και του αδίστακτου επιχειρηματία, ότι το “Πράσινο”, δεν είναι μόνο ένα καλό διαφημιστικό τρικ για την προώθηση του image του καλού Σαμαρείτη.

Επόμενη στάση, ήταν οι χώροι παραγωγής. Χαμογελαστός, επέμενε για ώρα ο δύστυχος ο ξεναγός μου ότι τα μηχανήματα που μου έδειχνε ήταν πλήρως λειτουργικά, αλλά εγώ τον κοίταζα στραβά και φιλύποπτα. Ήταν όλα τόσο πεντακάθαρα, τόσο αστραφτερά, που έμοιαζαν αχρησιμοποίητα, ψεύτικα, σαν ένα προσεκτικά στημένο σκηνικό ταινίας.

Με ένα τεράστιο παράθυρο στην εμπρόσθια όψη, ο χώρος παραγωγής, θύμιζε περισσότερο ανοιχτή κουζίνα σε εστιατόριο, και σίγουρα δεν έμοιαζε σε τίποτα με την καρδιά ενός εργοστασίου εν λειτουργία. “Κατασκευάστηκε τηρώντας όλες τις προδιαγραφές του FDA και αποφασίσαμε να το σχεδιάσουμε έτσι για να μπορεί ο επισκέπτης να βλέπει live την παραγωγική διαδικασία. Είναι μέρος όλης της φιλοσοφίας διαφάνειας που ακολουθούμε. Αν δεν έχεις τίποτα να κρύψεις, αν είσαι περήφανος για τη δουλειά σου, γιατί να μην την προβάλλεις με όποιον τρόπο μπορείς;”, με έπεισε τελικά ο κ. Τσουκαλάς.

Ήθος

Η APIVITA όμως φαίνεται ότι δεν είναι απλά μία ακόμα επιχείρηση με μοναδική εμμονή το κέρδος και το “bottom line” . Έχει μία αυστηρή και ξεκάθαρη φιλοσοφία, βασίζεται σε αρχές και ηθική και το αποδεικνύει εμπράκτως. Είναι οι σχετικά μικρές κινήσεις που κάνουν τη διαφορά: Πάρτε για παράδειγμα τις ελιές, τα δέντρα που υπήρχαν στην έκταση και έπρεπε να μετακινηθούν όταν ξεκίνησε να χτίζεται το εργοστάσιο. Οι περισσότεροι θα τα ξερίζωναν και αν αργότερα έβλεπαν ότι θα ταίριαζαν δυο-τρεις ελιές με τη διακόσμηση, απλά θα αγόραζαν καινούργιες. Η APIVITA διατήρησε τις αρχικές ελιές σε ειδικές συνθήκες σε φυτώριο, σημείωσε τον προσανατολισμό τους, και 4 χρόνια μετά, όταν τελείωσαν οι εργασίες, έχοντας προβλέψει για αυτές στα σχέδια των εγκαταστάσεων, τις ξαναφύτεψε εκεί που τις βρήκε.

Διαπαιδαγώγιση

Η APIVITA έχει “πελάτες”, όχι καταναλωτές, επέμεινε ο κ. Τσούκαλας, και ομολογώ, δεν κατάλαβα την ιδιαίτερη σημασία της διάκρισης αμέσως. Όταν όμως μου ανέπτυξε την στρατηγική πωλήσεων και marketing άρχισε να ξεκαθαρίζει το τοπίο: “Στόχος μας είναι η διαπαιδαγώγηση, όχι η επιφανειακή διαφήμιση”, εξήγησε. “Αυτό που θέλουμε, είναι να μάθει το κοινό γιατί ορισμένα προϊόντα είναι καλύτερα, τι ακριβώς προσφέρουν, από που προέρχονται και πως κατασκευάζονται. Με άλλα λόγια, θέλουμε ο πελάτης να είναι σε θέση να λαμβάνει ενημερωμένες αποφάσεις, που μπορεί να υπερασπιστεί με άρτια επιχειρήματα, να ξέρει ακριβώς γιατί κάνει την κάθε επιλογή, να λειτουργεί συνειδητά… Και μετά, ας αποφασίσει μόνος του αν του ταιριάζει το δικό μας προϊόν ή όχι.”

Γι αυτό άλλωστε και το ίδιο το εργοστάσιο έχει σχεδιαστεί για να είναι ανοιχτό και προσβάσιμο σε επισκέπτες, και με το αμφιθέατρο του, το ζωντανό μουσείο μελισσοκομίας και την ανοιχτή βιβλιοθήκη που ετοιμάζουν, μοιάζει περισσότερο με ένα κέντρο πληροφόρησης, έναν ιδανικό προορισμό σχολικών εκδρομών, και δεν θυμίζει σε τίποτα μία τυπική, άψυχη μονάδα βιομηχανικής παραγωγής.

Ανθρωποκεντρισμός

Όταν έφτασε η συζήτηση στο ανθρώπινο δυναμικό της εταιρείας, είχα μάθει ήδη για τον σεβασμό που έδειξαν στις μέλισσες και τις ελιές, οπότε δεν μου είχε μείνει χώρος για δυσπιστία όταν ο κ. Τσουκαλάς με ξενάγησε στο γυμναστήριο που ολοκληρώνουν για τους εργαζόμενους του και στο χώρο εστίασης τους, με την κουζίνα που χρησιμοποιεί μόνο βιολογικά υλικά και φρέσκα αρωματικά, συλλέγοντας ότι χρειάζονται κατευθείαν από τα φυτά του κήπου μυρωδικών των εγκαταστάσεων.

Αλλά εκτός από τις πινελιές ευαισθησίας, η σημασία στον ανθρώπινο παράγοντα φαίνεται και στις πιο “ψυχρές” επιχειρηματικές τους αποφάσεις. Στην περίοδο της κρίσης, όταν όλες οι εταιρείες αντέδρασαν με μαζικές περικοπές και απολύσεις, η APIVITA πήρε το ρίσκο να πάει κόντρα στο ρεύμα: Απάντησε με προσλήψεις!
“Κάθε άλλη κίνηση ξεκινά ένα φαύλο κύκλο. Με τις απολύσεις και τις μειώσεις μισθών, καταρρέει τελικά μία οργάνωση εκ των έσω, χάνει το δρόμο της και τους στόχους της και στο τέλος φτάνει μόνη της στην καταστροφή που φοβόταν, χωρίς την βοήθεια της κρίσης”., σχολίασε ο κ.Τσουκαλάς.

Zoom-in στην Ασία

Με ένα μαγαζί στην Ελλάδα κι άλλο ένα στην Ισπανία, με 35 εργαζόμενους, αλλά 10 καταστήματα στην Ιαπωνία και 70 υπαλλήλους, απλά έπρεπε να ρωτήσω: “Γιατί;” Τι βρήκαν στην Ιαπωνία; Μύθος ήταν αυτό που μας έλεγαν τόσα χρόνια, ότι πρόκειται για μία από τις πιο δύσκολες αγορές για ευρωπαϊκές εταιρείες;
Ναι και όχι, από ότι φαίνεται. Η Ιαπωνία παρουσιάζει πράγματι τις δυσκολίες για τις οποίες μας έχουν προειδοποιήσει οι ειδικοί marketολόγοι, προβλήματα branding για τους ευρωπαίους και σχετικής τοποθέτησης για την εισαγωγή και την παραμονή στην αγορά και τόσα ακόμα. Όμως έχει και ευκαιρίες που πολλοί αγνοούν, με τις πρόσφατες εξελίξεις να έχουν προκαλέσει τεκτονικές μετατοπίσεις στο  “συλλογικό συνειδητό” και στην νοοτροπία του μέσου Ιάπωνα καταναλωτή.

Βλέπετε, τα αποτελέσματα της Fukushima μόλις πρόσφατα έχουν αρχίσει να γίνονται αντιληπτά σε επίπεδο αγοράς. Η καταστροφή άλλαξε για πάντα την Ιαπωνική αγορά, επαναπροσδιορίζοντας προτεραιότητες και ανάγκες. Αν έχει κανείς την τύχη/ατυχία να επιβιώσει ένα από τα χειρότερα πυρηνικά ατυχήματα της ανθρώπινης ιστορίας, αναμενόμενο είναι να το σκεφτεί λιγάκι πιο σοβαρά το πράγμα την επόμενη φορά που κάποιος θα του μιλήσει για βιώσιμες διαδικασίες παραγωγής και φυσικά προϊόντα χωρίς καρκινογόνα συντηρητικά και τοξικές ουσίες. Έτσι, όσο η Ευρώπη αγοράζει “organic” και ¨βιολογικά”, συχνά χωρίς να καταλαβαίνει τι σημαίνει η ορολογία, επειδή είναι “trendy” και “το πράσινο φοριέται πολύ αυτή τη σαιζόν”, οι Ιάπωνες φαίνεται ανακάλυψαν την πραγματική αξία εταιριών όπως η APIVITA και απάντησαν μαζικά στο κάλεσμα για την επιστροφή στην φύση.

Hθικά δίδαγματα

• Οι όροι “ελληνική υπεύθυνη επιχειρηματικότητα” και “βιώσιμη ανταγωνιστικότητα”  δεν είναι σχήματα οξύμωρα.

• Ότι λάμπει δεν είναι χρυσός, και ότι έχει ταμπέλα “βιολογικό” δεν είναι πάντα, γι αυτό πρέπει να μάθουμε να διαβάζουμε τα μικρά γράμματα της πίσω ετικέτας. Γι αυτό τα έβαλε το FDA και η ΕΕ εκεί, για να τα διαβάζουμε.

•  Για να πετύχει κανείς και να βγει νικητής από την ζούγκλα της παγκοσμιοποιημένης αγοράς  δεν χρειάζεται να πατήσει επί πτωμάτων, ούτε ανθρώπων, ούτε ελιών, ούτε μελισσών. Υπάρχει χώρος για όλους κι όλοι οι καλοί χωράνε.

• Μπορούμε να σταματήσουμε πια να γελάμε με τους “πράσινους” φίλους μας και το μπανάλ στερεότυπο του αφελή, αγαθιάρη οικολόγου που θέλει να σώσει τα δελφίνια και να ελευθερώσει τον Ουίλι, γιατί την θέση του σήμερα έχει πάρει ένα καινούργιο είδος, ο επιχειρηματίας με την οικολογική συνείδηση, που θέλει να σώσει την ανταγωνιστικότητα και την οικονομία και να συμβάλλει στις εξαγωγές της χώρας. Και αυτός δεν σηκώνει αστεία.

• Μικρές αλλαγές, μικρές σκέψεις, μικρές κινήσεις, φέρνουν καμιά φορά μεγάλα αποτελέσματα.
Τέτοιες ιδέες συχνά ακούγονται παράλογες και αυτοκαταστροφικές στην αρχή, όμως ξεκινούν να βγάζουν νόημα μόλις βρει κανείς το θάρρος να κάνει το πρώτο βήμα. Όπως η ιδέα της Νίκης και του Νίκου Κουτσιανά, πριν 35 χρόνια, να δοκιμάσουν για πρώτη μικρά να πουλήσουν ένα αντιβακτηριδιακό σαπούνι, από πρόπολη και θυμάρι, πηγαίνοντας από πόρτα σε πόρτα, προσπαθώντας να πείσουν άλλους φαρμακοποιούς να αγοράσουν ένα μαύρο σαπούνι. Ή όπως η δική μου ιδέα, πριν λίγες μέρες, να μπω στην καρδιά της APIVITA, στην καρδιά της Κυψέλης, όντας αλλεργική στις μέλισσες.

Τα προϊόντα της APIVITA διατίθενται σε ευρύτατο δίκτυο φαρμακείων, με εκατοντάδες σημεία πώλησης σε όλο το Βέλγιο, αλλά και online: www.apivita.com

photo credit: Δημήτρης Ναυρίδης / Newsville.be

The post Ξενάγηση στην κυψέλη της APIVITA: 35 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ appeared first on .