Κύριε Κοτσαρίδη πείτε μας αρχικά δύο λόγια για την όμορφη εκδήλωση εορτασμού των 80 χρόνων από την ίδρυση της Ελληνικής Κοινότητας Βρυξελλών;

Ήταν συγκινητικό γεγονός, που θα μείνει χαραγμένο στις μνήμες μας. Οι βελγικές αρχές μας τίμησαν, δίνοντάς μας την πιο όμορφη αίθουσα του Δημαρχείου των Βρυξελλών, την αίθουσα Milices.

Οι υπουργοί και οι δήμαρχοι -τόσο οι Βέλγοι όσο και οι Έλληνες- ήταν όλοι ενθουσιασμένοι. Νιώσαμε την αγάπη που τρέφουν οι βελγικές αρχές για τον ελληνικό λαό. Η τελετή ήταν κάτι σπάνιο και ξεχωριστό, συνοδευμένο από το βρυξελλιώτικο χιούμορ μαζί με το τάγμα των φίλων του Manneken Pis.

Υπάρχει η αίσθηση πως μετά από αρκετά χρόνια η ΕΚΒ ξανασυστήνεται στο ελληνικό κοινό της πόλης των Βρυξελλών. Τι ορισμό θα δίνατε για την ΕΚΒ σε έναν νεοφερμένο στην πόλη Έλληνα;

Αν το αίσθημα αυτό επικρατεί, με χαροποιεί πολύ. Είναι γεγονός ότι οι δράσεις και οι εκδηλώσεις έχουν πολλαπλασιαστεί. Ζώντας πάνω από 4 δεκαετίες στο Βέλγιο γνωρίζω αρκετά καλά την κοινότητα μας και τα πρόσωπα κλειδιά, κάτι που διευκολύνει τις συνεργασίες μας. Έχω σεβασμό και εκτίμηση για το έργο που εκτελούν τόσα χρόνια διάφοροι σύλλογοι και φορείς στο Βέλγιο και το θεωρώ προνόμιο να συνεργαζόμαστε μαζί τους, ώστε όλοι μαζί να τείνουμε προς κάτι καλύτερο είτε μεγαλύτερο για την πλούσια ομογένεια μας εδώ στις Βρυξέλλες. Χαίρομαι που επαναδραστηριοποίησα τον κινηματογράφο με προβολές που έχουν κοινωνικό νόημα και όφελος, κυρίως για τους νέους.

Η Ε.Κ.Β. είναι θεσμός, έχει κοινωνικό ρόλο και χαίρομαι που εκατοντάδες άτομα που φτάνουν στο Βέλγιο περνούν από την κοινότητα για να κατατοπιστούν, να πληροφορηθούν ή να λάβουν βοήθεια και κατεύθυνση. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, θα έλεγα είναι η ουσία της κοινότητας και ο πρωταρχικός ρόλος της. Το ότι στην κοινότητα στεγάζονται σύλλογοι, έχουμε το χορευτικό μας κάθε βδομάδα που δίνει μαθήματα, έχουμε 2 τάξεις ενήλικων μαθητών (Δευτερά και Πέμπτη) όπου δίνουμε μαθήματα γαλλικής γλώσσας από φιλόλογους για αρχάριους και προχωρημένους, όλα αυτά δείχνουν ότι είμαστε ζωντανοί και στον σωστό δρόμο.

Ποιο ήταν το κίνητρο σας για την εμπλοκή με τα κοινοτικά κοινά και για ποιους λόγους θέσατε υποψηφιότητα στις εκλογές της Ε.Κ.Β.;

Έχω 2 κόρες 24 και 10 ετών και παλεύω για να μην χάσουν την επαφή με την παράδοση μας, τον πολιτισμό και την γλώσσα μας. Ο προηγούμενος Προέδρος της Ε.Κ.Β. έκανε για πάνω από 10 χρόνια μια καλή δουλειά για την κοινότητα. Θεωρώ όμως ότι ήρθε η σειρά μας να αναλάβουμε ευθύνες για το κοινό καλό και να χρησιμοποιήσουμε τις δυνατότητες που έχουμε αποκομίσει στο Βέλγιο μέσα από την επαγγελματική μας εμπειρία για να την προσφέρουμε γενναιόδωρα και να εκσυγχρονίσουμε την Ε.Κ.Β., προσεγγίζοντας τις νέες γενιές. Είναι μια πρόκληση άλλα παράλληλα και ένα έργο που  ανταμείβει.

Η λειτουργία της Ε.Κ.Β. βασίζεται σε ένα καταστατικό το οποίο για πολλά χρόνια παραμένει το ίδιο σε ουσία. Ποιες είναι οι υπηρεσίες που παρέχει σήμερα η Ε.Κ.Β. στα μέλη της και πως αυτές έχουν διαφοροποιηθεί από τα παλαιότερα χρόνια και τις αντίστοιχες τότε ανάγκες;

Δεν σας κρύβω ότι θα ήθελα να τροποποιήσω το καταστατικό, να το κάνω ουδέτερο πολιτικά με μια ενιαία λίστα υποψηφίων, διότι θεωρώ ότι εξυπηρετούμε μια κοινότητα στις Βρυξέλλες και εδώ πρέπει να φροντίζουμε να ήμαστε ενωμένοι, να αγκαλιάσουμε όλους τους συμπατριώτες μας και να έχουμε οριζόντια συνεργασία.

Όπως προανέφερα οι υπηρεσίες είναι: μαθήματα γλώσσας, πρακτική βοήθεια και υποστήριξη, κοινωνική πρόνοια δίνοντας διοικητική βοήθεια και κατεύθυνση στους συμπολίτες μας, πληροφόρηση, μαθήματα χορού, εκδηλώσεις για την ψυχική και σωματική υγεία, φορολογική ενημέρωση, βοήθεια για εύρεση εργασίας κ.α.

Πέρα από το καταστατικό της Ε.Κ.Β. ποιες είναι οι ουσιαστικές και πρακτικές διαφορές που την ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες οργανώσεις Ελλήνων των Βρυξελλών οι οποίες και αυτές ασχολούνται με τον ελληνικό πολιτισμό και την διάδοση αυτού στην πόλη των Βρυξελλών;

Τρέφω μεγάλη εκτίμηση για τους συλλόγους και τους φορείς που δραστηριοποιούνται στις Βρυξέλλες. Όλοι τους με την μεγάλη εμπειρία τους προσφέρουν ένα σημαντικό έργο, που κρατάει την ελληνική ταυτότητά μας ζωντανή, είτε είναι στο Θέατρο, στην λογοτεχνία, στον χορό, στην χορωδία ή στην παράδοση.

Απλά η Ελληνική Κοινότητα έχει και έναν συντονιστικό ρόλο, έχει την ευθύνη της πληροφόρησης για θέματα που αφορούν την ομογένεια και έχει στενή συνεργασία με την Πρεσβεία και το Προξενείο.

Αρκετές φορές στο παρελθόν έχει αναφερθεί η ιδέα να κερδίσει η Ε.Κ.Β. τον ρόλο δευτεροβάθμιου οργάνου, έχοντας ουσιαστικά τον ρόλο του συντονιστή μεταξύ των άλλων ελληνικών οργανώσεων. Ποιες οι σκέψεις σας σε αυτή την προοπτική;

Δεν το γνωρίζω αυτό και δεν αποβλέπω στο να παίξει τέτοιο ρόλο η Ε.Κ.Β., έχουμε πολύ ποιοτικό ανθρώπινο δυναμικό στις ελληνικές οργανώσεις που αναφέρετε. Η συνεργασίες μας ενδιαφέρουν, αυτές που όταν γίνονται βγάζουν κάτι μεγαλύτερο, κάτι πιο ποιοτικό και ενδιαφέρον για το κοινό. Για εμένα εκεί βρίσκετε η επιτυχία. Ο ρόλος της κοινότητας θα παραμείνει αυτός που είναι παραδοσιακά, αλλά μαζί μπορούμε περισσότερα. Θα φέρω ένα παράδειγμα: για 2η συνεχή χρονιά κόψαμε την Βασιλόπιτα 12 σύλλογοι μαζί. Αυτού του είδους οι εκδηλώσεις είναι που μας ενώνουν, μας φέρνουν πιο κοντά και μένουν ανεξίτηλες στην μνήμη μας. Το να καταφέρει η Ε.Κ.Β. να φέρει κοντά ανθρώπους που λόγω της δουλειάς τους έχουν λίγες πιθανότητες να συναντηθούν με το υπόλοιπο μέρος της ομογένειας, είναι κάτι που επιδιώκουμε. Θέλουμε να γνωριστούμε και να έρθουμε σε επαφή και με το τελευταίο μεταναστευτικό κύμα, του 2010-2019, οπού ήρθαν πολύ καλλιεργημένοι συμπατριώτες μας, το περίφημο brain-drain.

Στην πρόσφατη επίσκεψη του στις Βρυξέλλες ο Υφυπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Κώτσηρας ανέφερε το Στρατηγικό Σχέδιο για τον Απόδημο Ελληνισμό για την περίοδο 2024-2027. Βασικός του άξονας η «υποστήριξη και η έµφαση σε νέους τρόπους οργάνωσής της ομογένειας». Ποιες οι σκέψεις σας στην προετοιµασία από το ΥΠΕΞ της επαναλειτουργίας τού Συµβουλίου Απόδηµου Ελληνισµού;

Πράγματι, ήταν μια πολύ εποικοδομητική συνάντηση. Είχα την ευκαιρία να μιλήσω με τον Υφυπουργό στην Πρεσβεία αλλά και κατ’ ιδίαν επίσης. Αναλύσαμε τους βασικούς άξονες του στρατηγικού σχεδίου και τα πρακτικά μέσα ενδυνάμωσης των δεσμών με την ελληνική διασπορά και δεσμεύτηκα να στείλω συμπεράσματα και προτάσεις ως τις 15/3. Το ΣΑΕ -όπως το αναγνωρίζει και η κυβέρνηση- ήταν αποτυχία δεν κατάφερε να γεφυρώσει και να καλύψει τις ανάγκες της ομογένειας παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της. Σήμερα η ομογένεια έχει φωνή, συμμετέχει στην πολιτική ζωή της Ελλάδας, ψηφίζει και τυγχάνει αναγνώρισης. Χρόνια το θέλαμε, να νιώσουμε ότι ήμαστε ίσοι πολίτες με τους Έλληνες που ζουν στην Ελλάδα, ήταν σωστό και έγινε πράξη. Αυτό συνεπάγεται όμως και μια ευθύνη. Να συμμετέχουμε στις εκλογικές διαδικασίες με την επιστολική ψήφο και να δίνουμε το παρών. Να ακουστεί η φωνή του απόδημου ελληνισμού και να βγει μέσα από αυτό η δημοκρατία ενδυναμωμένη. Υπάρχει πλέον ένα όργανο ευρωπαϊκού βεληνεκούς που υποστηρίζει τις θέσεις των Ελλήνων του εξωτερικού και προωθεί την γλώσσα μας, τον πολιτισμό μας και την παιδεία. Πρόκειται για το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Ελληνισμού – European Hellenic Foundation όπου έχω την τιμή να είμαι δραστήριος.

Ποιες οι στρατηγικές εξωστρέφειας της Ε.Κ.Β. και ποιες οι σχέσεις της με τις βελγικές αρχές; Πιστεύετε στην προσπάθεια εκπροσώπησης των Ελλήνων στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές του Βελγίου;

Το τελευταίο καιρό η κοινότητα κατάφερε να επανασυνδεθεί με τους δήμους και να έχει όμορφες συνεργασίες, όπως με το δήμο του Saint-Gilles, του Ixelles, και των Βρυξελλών. Μαζί στολίσαμε εύζωνα το Manneken Pis στην Grand-Place, μαζί με τον Δήμαρχο του Ixelles θα γιορτάσουμε την Εθνική Επέτειο της 25ης Μαρτίου στο Hotel de Ville του Δήμου και μαζί με τον Δήμαρχο του Saint-Gilles οργανώνουμε 3ήμερο φεστιβάλ τον Ιούνιο όπου θα έχουμε 30,000 επισκέπτες. Δεν είναι λίγο αυτό και μας χαροποιεί που έχουμε αναπτύξει διαπολιτισμικές σχέσεις. Πλέον όταν οι δήμοι κάνουν κάποια δεξίωση με αφορμή μια δική τους γιορτή ή επέτειο μας καλούν και εμάς.

Δεν γνωρίζω αν θα έχουμε Έλληνες υποψήφιους στις επόμενες δημοτικές εκλογές, εύχομαι ναι και θα τους στηρίξουμε. Είναι καλό να έχουμε συμπατριώτες σε όλες τις βαθμίδες εξουσίας στην χώρα που ζούμε.

Ποιες είναι οι προσωπικές σας σκέψεις για την διεξαγωγή των εκλογών στην ΕΚΒ με συμμετοχή ελληνικών κομματικών παρατάξεων; Αποτελεί εν έτη 2024 αυτή η πρακτική, κίνητρο συμμετοχής για τους Έλληνες των Βρυξελλών;

Όπως αναφέρθηκα και πιο πάνω, προσωπικά είμαι της σκέψης να αλλάξει αυτό και να έχουμε μια ενιαία λίστα. Η Κοινότητα πρέπει να ενώνει, και δυστυχώς οι κομματικές σκοπιμότητες είτε διχάζουν είτε, μερικές φορές, αποθαρρύνουν την δράση για το κοινό όφελος. Πιστεύω ότι αυτή η αλλαγή θα δώσει περισσότερο κίνητρο για συμμετοχή. Το 2024 -για εμένα- οι πολιτικές πεποιθήσεις είναι κάτι που αφορά περισσότερο τον ιδιωτικό τομέα, αντιθέτως στην κοινότητα θα πρέπει να λειτουργούμε συλλογικά.

Σε ποιο σημείο διαβούλευσης είναι το «Κτιριακό ζήτημα» της ΕΚΒ και ποιοι πιστεύετε πως είναι οι τρόποι για να βελτιωθεί στο μέλλον η οικονομική κατάσταση της Κοινότητας;

Να επισημάνω ότι το ταμείο της κοινότητας πάει καλά. Πιστεύω ποτέ δεν είχε αυτή την ρευστότητα, ωστόσο πολύ σωστά θίγετε το θέμα του κτιρίου. Κάποτε, πριν από 35-40 χρόνια, το Saint-Gilles ήταν το κέντρο των Ελλήνων μαζί με το Anderlecht που συνορεύουν, η σημερινή πραγματικότητά έχει διαμετρικά αλλάξει. Το κτίριο έχει παλιώσει και απαιτεί συνέχεια επισκευές και η πληθώρα των Ελλήνων δεν βρίσκονται πλέον εκεί. Έχουμε πρόβλημα με το πάρκινγκ και θα έλεγα επίσης ότι δεν βρίσκετε και στην πιο ασφαλή γειτονιά. Όλα αυτά αποθαρρύνουν πολύ κόσμο να έρθει και να συμμετέχει στις εκδηλώσεις που οργανώνονται εκεί και αυτό είναι κρίμα και προσωπικά με στεναχωρεί βαθιά. Για τους παραπάνω αυτούς λόγους το ΔΣ της Ε.Κ.Β. έχει προβεί σε μια εκτίμηση της αξίας του κτιρίου που έχουμε στα χέρια μας καθώς και των επισκευών που απαιτούνται, ώστε να δούμε την πιο συμφέρουσα λύση με βάση τον διαθέσιμο προϋπολογισμό. Στόχος είναι να πουλήσουμε το κτίριο μας και να αγοράσουμε έναν άλλο σύγχρονο πολυχώρο στη γειτονιά Ambiorix, Schuman, Jourdan με πρόσβαση πάντα στο μετρό και τα μέσα μεταφοράς. Είναι προγραμματισμένο να γίνει αναφορά σε αυτό το θέμα στην προσεχή γενική συνέλευση.

Ποιοι είναι οι προσωπικοί σας στόχοι για αυτή την διετία στην οποία προεδρεύετε στο ΔΣ της Ε.Κ.Β. και ποιο το όραμα σας για το μέλλον της ιστορικής αυτής Ελληνικής Κοινότητας;

Πρώτα απ όλα το θεωρώ μεγάλη τιμή να υπηρετώ στην κοινότητα. Το όραμά μου είναι η ομογένεια των Βρυξελλών να συνεχίζει να ακτινοβολεί θετικά προς όλες τις κατευθύνσεις, να είμαστε ένα πρότυπο καλής διαχείρισης και οργάνωσης, να έχουμε καλά σχολεία και άφθονους καθηγητές ώστε να αναβαθμίσουμε την παιδεία. Να συνεχίσουμε να περιφρουρούμε όλους τους συλλόγους και φορείς που εκτελούν ένα όμορφο έργο καθώς και τις θεατρικές ομάδες μας. Να συνεχίσουμε να έχουμε αυτή την καλή συνεργασία και διάλογο μεταξύ μας και ενωμένοι να πάμε μπροστά. Φέτος κλείσαμε τα 80 χρόνια από την πρώτη Γενική Συνέλευση της κοινότητας το 1944, εύχομαι λοιπόν η Ε.Κ.Β. να τα εκατοστήσει και να τα χιλιάσει.

Φωτογραφίες: Alex. Michailidis / Newsville.be

The post Φίλιππος Κοτσαρίδης: «Η Κοινότητα πρέπει να ενώνει, οι κομματικές σκοπιμότητες αποθαρρύνουν την δράση για το κοινό όφελος» appeared first on .

ΡΟΜΑ

Ρόμα είναι το όνομα της γειτονιάς της Πόλης του Μεξικού, εκεί δηλαδή που ο Αλφόνσο Κουαρόν μεγάλωσε. Ναι, πρόκειται για μια αυτοβιογραφική ταινία κατά κάποιον τρόπο, παρόλο που δεν μπορεί να καταγραφεί ως τέτοια. Κι αυτό για δύο κυρίως λόγους. Επίκεντρο της ταινίας είναι η Κλέο, η υπηρέτρια του σπιτιού στο οποίο μεγάλωσε ο Κουαρόν. Δεύτερον, όλα όσα παρουσιάζονται είναι μέσα από τις αναμνήσεις του ίδιου του σκηνοθέτη. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο χρόνος ξεθωριάζει ή αλλοιώνει εν πάση περιπτώσει τον τρόπο που θυμόμαστε κάποια γεγονότα, όσο σημαντικά κι αν είναι.
Συνεπώς δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για μια πιστή καταγραφή των βιωμάτων του σκηνοθέτη, ούτε φυσικά και για μια ιστορική ταινία, παρόλο που η -ταραγμένη την δεκαετία του 70′- Πόλη του Μεξικού υπήρξε πεδίο πολλών σημαντικών γεγονότων.
Η ταινία του Κουαρόν αποτελεί έναν φόρο τιμής στην γυναίκα που ουσιαστικά τον μεγάλωσε, την Κλέο (τα ονόματα των χαρακτήρων στην ταινία είναι αλλαγμένα), μια πιτσιρίκα ινδιάνικης καταγωγής που ζει με την μεσοαστή οικογένεια. Μια οικογένεια όμως που αντιμετωπίζει εσωτερικές κρίσεις, όπως φανερώνει ο επικείμενος χωρισμός των γονέων, του γιατρού μπαμπά και της χημικού μαμάς. Είναι επίσης μια ωδή στην γυναικεία στωικότητα, η οποία καθρεφτίζεται μέσα από το πρόσωπο της Κλέο, που υπομένει και διαχειρίζεται τα πάντα χωρίς εντάσεις και διαμαρτυρία. Αλλά και τον γυναικείο δυναμισμό, μέσα από την έτερη πρωταγωνίστρια, την μαμά Σοφία, που κρύβει πάντα μια εσωτερική ένταση προσπαθώντας κι αυτή να συγκρατήσει την οικογένειά της.

Η ταινία, ασπρόμαυρη (χρέη διευθυντή φωτογραφίας ανέλαβε ο ίδιος ο Κουαρόν, με εντυπωσιακά αποτελέσματα), εκπέμπει μια γλυκιά αίσθηση νεορεαλισμού, με μια κίνηση της κάμερας που μετατρέπει σε παρατηρητή τον θεατή. Παρατηρούμε την Κλέο, η οποία επιβλέπει τα πάντα. Ενώ στην ίδια δεν δίνει σημασία κανείς. Όπως πολύ σοφά της λέει και η μαμά Σοφία σε κάποια στιγμή:
«Ό,τι και να σου πουν, εμείς οι γυναίκες είμαστε πάντα μόνες».

Η ΕΥΝΟΟΥΜΕΝΗ

Μεγάλη Βρετανία, αρχές 18ου αι. Βρισκόμαστε στην αυλή της βασίλισσας Άννας, εκεί που η εστεμμένη, μαστιζόμενη από προβλήματα υγείας (σωματικά και ψυχολογικά) και περιτριγυρισμένη από αυλοκόλακες, καλείται να λάβει αποφάσεις εν μέσω του αγγλογαλλικού πολέμου (1701 – 1714). Πλάι της, η φίλη και άτυπη σύμβουλος, Σάρα, η οποία είναι αυτή που ουσιαστικά κινεί τα νήματα.
Η όποια «κανονικότητα» διαταράσσεται με την έλευση της Άμπιγκεϊλ, μακρινής ξαδέρφης και ξεπεσμένης πλέον αριστοκράτισσας, η οποία ζητά δουλειά στο παλάτι. Γλυκιά και αθώα, κατά βάθος όμως αποφασιστική και δαιμόνια, η Άμπιγκεϊλ καταφέρνει να εκθρονίσει την Σάρα από την θέση της ευνοούμενης της βασίλισσας.

Τρεις γυναίκες πρωταγωνίστριες, η καθεμιά με τον δικό της ψυχισμό και την δικιά της οπτική, ξεδιπλώνουν μέσα από τις -λίγο πραγματικές, λίγο φανταστικές- ιστορίες όλη την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση. Τους φόβους, τις ανασφάλειες, τα πάθη. Η κάμερα του Λάνθιμου κινείται επίσης μαεστρικά και η έντονη χρήση ευρυγώνιων κάδρων μας κάνει σαν να βλέπουμε πτυχές της ιστορίας μέσα από την κλειδαρότρυπα. Σε ένα αχανές παλάτι, η ανθρώπινη παρουσία μοιάζει ασήμαντη. Κι όμως απ” αυτές τις «ασήμαντες» παρουσίες εξαρτώνται οι τύχες ολόκληρων λαών. Οι ισορροπίες που πρέπει να κρατηθούν είναι τόσο λεπτές, σαν τα ξύλινα παραπετάσματα του παλατιού, και τα παιχνίδια εξουσίας τόσο κυνικά, όσο και τα ήθη μέσα σ΄ έναν οίκο ανοχής.

ΠΛΑΪ-ΠΛΑΪ

Αυτό είναι κι ένα κοινό των δύο φιλμ. Ο άνθρωπος στον χώρο. Η γεωμετρία του χώρου, αν θέλετε. Κουαρόν και Λάνθιμος επιλέγουν συχνά τα ανοιχτά κάδρα με χρήση έως και fish-eye φακών, κάνοντας  έτσι σαφή την ανθρώπινη παρουσία στον χώρο. Η κίνηση της κάμερας, πάντα γραμμική, υπογραμμίζει και την ίδια την κίνηση μέσα στον χώρο.
Οι γυναίκες είναι οι πρωταγωνίστριες των δυο φιλμ. Ξεπερνώντας ωστόσο αυτή την επιφανειακή παρατήρηση, βλέπει κανείς πως και τα δυο φιλμ μιλούν μέσα απ” αυτές για θέματα που δεν έχουν ούτε φύλο, ούτε τάξη, ούτε καταγωγή.
Οι ηρωίδες τόσο του Κουαρόν όσο και του Λάνθιμου, προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα στην μοναξιά τους (θυμηθείτε ξανά την ατάκα της Σοφίας), η καθεμιά όμως με τελείως διαφορετικό ίδιον όφελος.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Λένε πως μια καλή ταινία κρύβει όλη της την ουσία σε δυο πλάνα. Το πρώτο και το τελευταίο. Δεν θα αναλύσουμε τους συμβολισμούς του καθενός, διότι δεν θέλουμε να κάνουμε κανενός είδους  spoiler, ωστόσο στην περίπτωση της Ρόμα, και το πρώτο και το τελευταίο πλάνο μας δείχνει την Κλέο να ασχολείται με τις δουλειές του σπιτιού, αλλά με μια εντελώς διαφορετική οπτική.
Το ίδιο και στην Ευνοούμενη. Και το πρώτο και το τελευταίο πλάνο, μας δείχνει την βασίλισσα Άννα και πλάι της μια «ευνοούμενη» να την υπηρετεί. Εξίσου με εντελώς διαφορετική προσέγγιση.
Κι εκεί κρύβεται τόσο η σεναριακή όσο κι η σκηνοθετική μαεστρία.

The post The Favourite και Roma: τα φετινά φαβορί με την κριτική ματιά του Newsville appeared first on .

Εύη Στοΐδου, Σοφία Στρέζου, Έμυ Τζωάννου, Μαρία Ψαρά, Γιάννης Δήμας

Σε μία διαφορετική βραδιά λογοτεχνίας είχαν την τύχη να παρευρεθούν πολλοί φίλοι της ελληνικής λογοτεχνίας, στις Βρυξέλλες, στον πολυχώρο Περίπλου όπου, την Τρίτη 16 Οκτωβρίου, παρουσιάστηκε με επιτυχία η ποιητική συλλογή της Ελληνίδας ποιήτριας Έμυς Τζωάννου « Πανδαισία Ιριδισμών » των εκδόσεων Γρηγόρη, σε μετάφραση Παρασκευής Μόλαρη.

11μελής ομάδα παρουσίασης για την « Πανδαισία Ιριδισμών » !

Με έναν τρόπο διαφορετικό, από αυτόν που έχουμε συνηθίσει σε αντίστοιχες εκδηλώσεις, εκτυλίχθηκε η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Έμυς Τζωάννου, αφού επιστρατεύτηκαν 11 διαφορετικά πρόσωπα τα οποία μίλησαν, απήγγειλαν και συνομίλησαν με την Ελληνίδα ποιήτρια δημιουργώντας μία πρωτότυπη ατμόσφαιρα και κερδίζοντας το ενδιαφέρον των δεκάδων φίλων της ελληνικής λογοτεχνίας που έδωσαν το « παρών » στην πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Έμυ Τζωάννου

Ένα πάνελ με ευαισθησία, λυρικότατα και δημοσιογραφικό ταμπεραμέντο!

Πρώτη τον λόγο στην παρουσίαση πήρε η ποιήτρια και αναλύτρια λογοτεχνικών κειμένων και ποίησης Σοφία Στρέζου, η οποία έκανε το ταξίδι από την Αθήνα προκειμένου να παρευρεθεί σε αυτή την παρουσίαση. Τα επτά ποιήματα που επιλέχτηκαν από την ίδια για την ξεχωριστή -σε ύφος- ομιλία της, απαγγέλθηκαν από την ηθοποιό Εύη Στοΐδου. Στην ολιγόλεπτη αλλά δυνατή και ιδιαίτερη σε λόγο και νοήματα ανάλυση του συνολικού έργου της Έμυς Τζωάννου, η Σοφία Στρέζου ανέφερε μεταξύ άλλων: « Η μακρά απουσία στο εξωτερικό κι ακόμα η δύσκολη και πρόσφατη απόφαση να ξενιτευτεί ξανά, οδηγούν την πένα της στα γνώριμα όσο και νοσταλγικά μονοπάτια, προσπαθώντας με λέξεις να διατηρήσει ακλόνητη την ελληνικότητά της » ενώ συνεχίζοντας τόνισε « Για την Έμυ Τζωάννου, η ποιητική τέχνη είναι ο τόπος που «συναρπάζει, παρασύρει, μαγεύει».

Είναι ο τόπος που η ζωή της διασταυρώνεται με μικρούς ή μεγάλους στίχους, φωτίζοντας αναδρομικά τις πτυχές μιας ιδεατής καθημερινότητας.

Κι είναι αυτή η καθημερινότητα, που η ποιήτρια συγκινησιακά ρευστοποιεί από το ανεξιχνίαστο της ψυχής, για να ανθοφορούν τα ριζώματα της ποίησής της. »

Σοφία Στρέζου

Στη συνέχεια της παρουσίασης τον λόγο πήρε η γνωστή Ελληνίδα δημοσιογράφος Μαρία Ψαρά (ΕΘΝΟΣ, news247.gr, News 24/7 στους 88,6 FM) η οποία συνέδεσε, με τρόπο ιδιαίτερο, την Ποίηση με την Δημοσιογραφία, τα ποιήματα της Έμυς Τζωάννου με πραγματικές ιστορίες της επαγγελματικής της καθημερινότητας. Με τρόπο αφηγηματικό, συνάμα πρωτότυπο και συχνά συγκινητικό, η Ελληνίδα δημοσιογράφος κατάφερε να γεφυρώσει τα βασικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν την έμπνευση της ποίησης της Έμυς Τζωάννου, τον Έρωτα, το Αιγαίο και την Ελλάδα, με τρεις ξεχωριστές σε ύφος βιωματικές δημοσιογραφικές ιστορίες. Στην ομιλία της, η Μαρία Ψαρά τόνισε μεταξύ άλλων:
« Η ποίηση και η δημοσιογραφία έχουν μια κοινή βάση που συμπυκνώνεται σε μία λέξη «νιώθω». Μέσα σε αυτό το ρήμα κλείνεται όλη η ουσία της αληθινής δημοσιογραφίας, που βέβαια απαιτεί και γνώση, αλλά και ειλικρινή περιέργεια.
Αν έπρεπε ως δημοσιογράφος να συνοψίσω σε τρεις λέξεις τα ποιήματα της Έμυς Τζωάννου, αυτές θα ήταν: έρωτας, Αιγαίο, πατρίδα. »

Μαρία Ψαρά

Η « Πανδαισία Ιριδισμών » ως διδακτική ύλη στο Πανεπιστήμιου Ιονίου.

Λίγο πριν μιλήσει η ποιήτρια Έμυ Τζωάννου, ακούστηκε στην αίθουσα, με την βοήθεια της φωνής του γνωστού στη ομογενειακή θεατρική σκηνή Δημήτρη Μαλαφέκα, ο χαιρετισμός του καθηγητή Δημήτρη Φίλια, υπεύθυνου του τμήματος « Ελληνική Λογοτεχνία σε Μετάφραση » στο Ιόνιο πανεπιστήμιο. Από το 2016 η ποιητική συλλογή «Πανδαισία Ιριδισμών » αποτελεί διδακτική ύλη για τους φοιτητές του τμήματος, επιδιώκοντας με τον τρόπο αυτό να ενώσει τον ελληνόφωνο και γαλλόφωνο λογοτεχνικό κόσμο. Στον χαιρετισμό του ο Δημήτρης Φίλιας τόνισε τα εξής: «H έκδοση των ποιημάτων της Έμυς Τζωάννου, έχει μια ιδιαίτερη σημασία και αποκτά μια ξεχωριστή διάσταση για εμένα ως ακαδημαϊκό δάσκαλο αφού, εδώ και δύο χρόνια, στη διδασκαλία μου στο μάθημα της Λογοτεχνικής Μετάφρασης, χρησιμοποιώ, μεταξύ άλλων αξιόλογων ποιητικών φωνών, ευρύ φάσμα της μοναδικής ποιητικής δημιουργίας της ‘Εμυς. Έτσι, στο Τμήμα Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου Πανεπιστημίου, η ιδανική συνδημιουργική πορεία ποιήτριας με τη μεταφράστριά της στα γαλλικά αποτελεί πια σταθερό δεσμό και διδακτική πρακτική »

Έκτη ποιητική συλλογή για την Έμυ Τζωάννου

Το κεντρικό πρόσωπο της βραδιάς, η ποιήτρια Έμυ Τζωάννου, αναφέρθηκε στην προσωπική της διαδρομή καθώς και στις σημαντικές συνεργασίες των τελευταίων χρόνων όπως αυτή με την μεταφράστρια Παρασκευή Μόλαρη και τον καθηγητή Δημήτρη Φίλια ενώ ευχαρίστησε ιδιαίτερα τους συμμετέχοντες στο πάνελ της παρουσίασης, Σοφία Στρέζου, Μαρία Ψαρά και τον συντονιστή της βραδιάς, εκδότη της ηλεκτρονικής ομογενειακής εφημερίδας Newsville.be, Γιάννη Δήμα. Στην ολιγόλεπτη ομιλία της, η Ελληνίδα ποιήτρια τόνισε μεταξύ άλλων:
« H γραφή είναι ένα παιχνίδι ακροβασίας, μια αναμέτρηση με το όνειρο, ένα κυνήγι ιδεατών φωτοσκιάσεων, που καταλήγουν σε ένα φωτισμένο όραμα !
Είναι ένα ταξίδι μοναχικό, συναρπαστικό και απρόβλεπτο.
Είναι κάτι σαν περιπέτεια, παίρνεις έναν δρόμο και δεν ξέρεις που θα σε βγάλει…
Τα δημιουργήματά μου είναι γεννήματα ψυχής – αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής μου.
Επιθυμώ να υπάρχω μέσα στο ποιητικό σύμπαν, που είναι πλασμένο από όνειρα, έρωτα, λέξεις, σιωπές, περιπλανήσεις, αποσιωπητικά, τοπία, πέλαγα, συναισθήματα και στοχαστικές διαδρομές. »

Απαγγελίες ποιημάτων από πρόσωπα των Τεχνών και των Γραμμάτων

Το δεύτερο μέρος της βραδιάς αφιερώθηκε στην απαγγελία ποιημάτων από την ποιητική συλλογή της Έμυς Τζωάννου « Πανδαισία Ιριδισμών ». Η συμμετοχή του Χρήστου Γκακούδη , της Μυρτώς Σαμουηλίδου , του Γιάννη Αμπαζή, της Αγγελικής Καλλιάνου και της Κατερίνας Σιγάλα επισφράγισε την πρωτοτυπία της παρουσίασης αφού με τις ξεχωριστές απαγγελίες αλλά και με την πρωτότυπη συνομιλία που είχε ο καθένας ξεχωριστά με την ποιήτρια πρόσθεσαν ξεχωριστή υπεραξία στην ιδιαίτερη λογοτεχνική αυτή βραδιά.

Η οργάνωση και ο συντονισμός της βραδιάς από τον Γιάννη Δήμα.

Στο περιθώριο της βραδιάς, ο Γιάννης Δήμας μιλώντας στο Newsville.be τόνισε: « Η σημερινή βραδιά ήταν πρώτα απ’ όλα μία βραδιά συνεργασίας με αγαπητά σε εμένα πρόσωπα, φίλους, των οποίων εμπιστεύομαι απόλυτα την κρίση τους στα θέματα γραμμάτων και τεχνών. Το ταξίδι που μας πρόσφερε η ποίηση της Έμυς Τζωάννου, ένωσε μία παρέα ανθρώπων οι οποίοι μοιραζόμαστε την ίδια χαρά και αγάπη για την Ελλάδα, την ελληνική γλώσσα και πολιτισμό. Ο καθένας με την δική του ιδιαίτερη προσωπικότητα πρόσφερε απλόχερα σε αυτή την βραδιά και θα ήθελα ακόμα μία φορά να τους ευχαριστήσω δημόσια για αυτή τους την συμμετοχή. Τίποτα όμως από αυτά δεν θα ήταν δυνατό αν δεν είχαμε την πολύτιμη παρουσία δεκάδων φίλων και γνωστών, οι οποίοι τίμησαν με την παρουσία τους αυτή την εκδήλωση στον κατάμεστο πολυχώρο του Περίπλου ».

Εύη Στοΐδου, Γιάννης Δήμας, Αγγελική Καλλιάνου

Κατάμεστη η αίθουσα του Περίπλου.

Κατάμεστη από φίλους των ελληνικών γραμμάτων ήταν η αίθουσα του Περίπλου κατά την διάρκεια της παρουσίασης.
Τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση ο εκπρόσωπος της Μητρόπολης Βελγίου πατέρας Ιωακείμ, ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Βελγίου Δημήτρης Αργυρόπουλος καθώς και μέλη του Συμβούλιο της, ο πρόεδρος του εθνικοτοπικού συλλόγου Κρητών Βελγίου Σταύρος Περδίκης, η πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών κα Λίτσα Τομαρά καθώς και η αντιπρόεδρος του σωματείου κα Μαρία Καραχάλιου, ο διευθυντής της εφημερίδας New Europe Αλέξανδρος Κορωνάκης, οι δημοσιογράφοι Γιώργος Συριόπουλος (ΕΡΤ), Ειρήνη Κωστάκη (Νew Εurope), Γιάννης Αντύπας (Deutche Welle), εκπρόσωποι πολιτικών οργανώσεων και άλλοι.

Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Μιχαηλίδης / Newsville.be

Εύη Στοΐδου, Σοφία Στρέζου, Έμυ Τζωάννου, Μαρία Ψαρά

Παρακολουθήστε το βίντεο της εκδήλωσης: 

The post Στίχοι Έρωτα, Αιγαίου και Ελλάδας στον κατάμεστο πολυχώρο «Περίπλους» appeared first on .

32 ομάδες, σε 8 ομίλους των 4. Και ο καλύτερος (ή μήπως ο πιο τυχερός; Ή μήπως ο πιο σταθερός και συνεπής;) κερδίζει. Τα νούμερα, τα στατιστικά, τα ρεκόρ, πολλά. Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά στα πιο ενδιαφέροντα εξ αυτών.

Πολυνίκες του θεσμού

Σωστά μαντέψατε, έαν μαντέψατε. Η Βραζιλία έχει στο παλμαρέ της πέντε κατακτήσεις, όντας μάλιστα η μοναδική εθνική ομάδα που δεν έχει λείψει από καμία διοργάνωση. Ακολουθούν Ιταλοί και Γερμανοί με 4 κατακτήσεις.

Ο Ρομάριο σηκώνει το βαρύτιμο τρόπαιο, το 1994

Συμμετοχές

Τρεις παίκτες έχουν να επιδείξουν το εξής σπουδαίο επίτευγμα: Έχουν λάβει μέρος όχι σε ένα, ούτε σε δυο, ούτε καν σε τρία, αλλά σε 5 Παγκόσμια Κύπελλα. Ο πρώτος που έσπασε το ρεκόρ ήταν ο Αντόνιο Καρμπαχάλ του Μεξικού, με τον γερμανό Λόταρ Ματέους να τον ακολουθεί και την τριάδα να κλείνει ο –ακόμα εν ενεργεία αλλά απών από τα γήπεδα της Ρωσίας- Τζίτζι Μπουφόν.

Ο Λόταρ Ματέους, της Γερμανίας.

Τις περισσότερες συμμετοχές σαν αρχηγός της ομάδας του, τις έχει ο Ντιέγο Μαραντίνα. 16 ματς σαν καπιτάν της Αλμπισελέστε.

Ο νεαρότερος που έχει αγωνιστεί σε τελικό της διοργάνωσης είναι ο Πελέ, ο οποίος στον τελικό του 1958 (αντίπαλος η Σουηδία) ήταν 17 ετών. Ο νεότερος που έχει φορέσει το περιβραχιόνιο του αρχηγού είναι ο τερματοφύλακας των ΗΠΑ, Τόνι Μέολα, ο οποίος στο ματς με τους Τσεχοσλοβάκους το 1990 ήταν μόλις 21 ετών.

O Τόνι Μέολα (ΗΠΑ) στο Μουντιάλ του ’90.

Ατομικές διακρίσεις

Τα περισσότερα γκολ σε μια διοργάνωση τα έχει πετύχει ο γάλλος Ζιστ Φοντέν (13), το 1958. Τα περισσότερα γκολ σε ένα ματς τα έχει ο ρώσος Όλεγκ Σαλένκο, με 5 εναντίον του Καμερούν το 1994. Στο ίδιο ματς (έληξε 6-1) το μοναδικό γκολ των αφρικανών πέτυχε ο Ροζέ Μιλά, στα 42 του χρόνια, ο γηραιότερος που έχει σκοράρει σε τελική φάση ΠΚ.

Ροζέ Μιλά και Όλεγκ Σαλένκο, μετά το ματς ΕΣΣΔ – Καμερούν, 1994.

Ο Ροζέ Μιλά, παρόλα αυτά, δεν είναι ο γηραιότερος που έχει αγωνιστεί σε τελική φάση, μιας και του έκλεψε το ρεκόρ ο γκολκίπερ της Κολομβίας Φαρίντ Μοντραγκόν το 2014, αγωνιζόμενος στην ηλικία των 43 ετών.

Το γρηγορότερο γκολ σε τελική φάση ανήκει στον τούρκο Χακάν Σουκούρ, που το 2002 παραβίασε την εστία την Νοτίου Κορέας μόλις στα 11 δευτερόλεπτα.

Το ρεκόρ απαραβίαστης εστίας διατηρεί ακόμα ο ιταλός Βάλτερ Τζένγκα, ο οποίος στην διοργάνωση του 1990 κατάφερε να κρατήσει το «0» για 5 ματς (517 αγωνιστικά λεπτά), πριν του το σπάσει ο αργεντίνος Κλαούντιο Κανίγια στον ημιτελικό.

Ο Κλαούντιο Κανίγια την στιγμή που «καταστρέφει» το ρεκόρ του Τζένγκα. 1990.

Όσον αφορά τους προπονητές, ο Χέλμουτ Σεν της Δυτικής Γερμανίας έχει φάει τα ματς με το κουτάλι, καθώς έχει κοουτσάρει την χώρα του σε 25 ματς τελικής φάσης (1966-78), ενώ ο γηραιότερος που έχει κάτσε σε πάγκο ομάδας είναι ο…δικός μας Ότο Ρεχάγκελ, στα 71 του (το 2010). Βέβαια, η σύνδεση των λέξεων «προπονητής + μουντιάλ» θα πρέπει να δίνει μόνο ένα αποτέλεσμα. Κι αυτό ακούει στο όνομα Μπόρα Μιλουτίνοβιτς. Ο σέρβος τεχνικός έχει καταφέρει να κοουτσάρει 5 διαφορετικές χώρες, σε 5 διαφορετικές διοργανώσεις! (Μεξικό το 1986, Κόστα Ρίκα το 1990, ΗΠΑ το ’94, Νιγηρία το ’98 και Κίνα το 2002). Πλέον έχει ισοφαρίσει το ρεκόρ του κι ο βραζιλιάνος Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα (Κουβέιτ το ’82, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα το ’90, Βραζιλία το ‘94 και 2006, Σαουδική Αραβία το ’98 και Νότια Αφρική το 2010).

Ομαδικά στατιστικά

Τα περισσότερα γκολ σε όλες τις διοργανώσεις τα έχει σκοράρει η Γερμανία. 224 στο σύνολο. Εντυπωσιακό νούμερο, δεδομένου ότι έχει δώσει 106 ματς (πάνω από 2 γκολ ανά παιχνίδι).
Στον αντίποδα, υπάρχουν κι οι ομάδες που δεν έχουν «ματώσει» τα αντίπαλα δίχτυα καμία φορά. Κι αν μέχρι το 1994 ήταν κι η Ελλάδα στο γκρουπ αυτό (με το περιβόητο 4-4-2, δηλαδή διαδοχικές ήττες με 4-0, 4-0 και 2-0), πλέον άλλες χώρες μπορούν να υπερηφανευτούν για το κατόρθωμα αυτό. Ή ίσως όχι. Λοιπόν, μηδέν εις το πηλίκο για Καναδά, Κίνα, Ινδονησία, Τρινιδάδ και Κονγκό (σαν Ζαΐρ ωστόσο ήταν η τότε συμμετοχή του).

Όλοι έχουμε ακούσει για την παροιμιώδη ατυχία των Άγγλων, που πάντα πάνε με προσδοκίες και καταλλήγουν αποκλεισμένοι. Διόλου τυχαίο λοιπόν που τα Τρια Λιοντάρια φιγουράρουν στην λίστα με τους περισσότερους αποκλεισμούς, τρεις τον αριθμό, χωρίς ωστόσο να έχουν χάσει ματς. Αν αναρωτιέστε πως γίνεται αυτό, λάβετε υπόψη είτε βαθμολογίες είτε αποκλεισμό σε διαδικασία πέναλτι. Εδώ ίσως αξίζει να αναφέρουμε και τους Ελβετούς, που το 2006 αποκλείστηκαν από την φάση των ομίλων, χωρίς να δεχτούν γκολ (όλα τους τα ματς έληξαν ισόπαλα).

Η περιβόητη φωτογραφία με τον δακρυσμένο Πολ Γκασκόιν, μετά τον χαμένο ημιτελικό με τους Γερμανούς, το 1990.

Τέλος, η μοναδική διοργανώτρια χώρα που δεν έχει καταφέρει να προκριθεί από την φάση των ομίλων, είναι η Νότια Αφρική το 2010. Ούτε οι ίδιοι μάλλον δεν άντεξαν τις βουβουζέλες.

Μένει λοιπόν να δούμε. Ποια ρεκόρ θα σπάσουν σ’ αυτή την διοργάνωση; Οι πρωτάρες Ισλανδία και Παναμάς θα δικαιώσουν με την παρουσία τους την φοβερή φόρμα που είχαν στα προκριματικά; Τα φαβορί θα δικαιολογήσουν τον τίτλο τους; Υπομονή λίγες μέρες…

Το πλήρες πρόγραμμα του Μουντιάλ μπορείτε να το δείτε, εδώ.

 Κεντρική Φώτο: ΠΚ ’74, Δ. Γερμανία – Ολλανδία (2-1, στο Μόναχο). Ο αρχηγός των γερμανών, Φραντς Μπέκενμπαουερ ενώ κοιτάζει τους πεσμένους Γιόχαν Κρόιφ και τον γκολκίπερ Ζεπ Μάγιερ. 

The post Ξέρεις από Μουντιάλ; appeared first on .

Οι τρεις απορίες της εισαγωγής ωστόσο είναι καθόλα ειλικρινείς. Και εξηγούμε…
Τα τελευταία χρόνια η Τέχνη έχει βρει έναν νέο τρόπο έκφρασης. Έχει ξεφύγει από τον καθαρά διακοσμητικό της ρόλο κι έχει πάρει και αυτόν του χρηστικού. Κατασκευές, installation, γλυπτά, τα οποία εκτός από τον καλλιτεχνικό τους σκοπό είτε αυτός είναι μια οπτική καλαισθησία, είτε ένα μήνυμα ή δήλωση του καλλιτέχνη – ενδύονται και τον μανδύα του καθημερινού αντικειμένου. Καναπές, λαμπατέρ, έπιπλο, αξεσουάρ, εργαλείο, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Κι ήταν πράγματι εντυπωσιακό που στην φετινή AAF δεν υπήρξε κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, είδαμε πολλά έργα, από διαφορετικούς δημιουργούς, διαφορετικών εθνικών και κοινωνικών background, που όμως ένιωθες πως διέπονται από κάτι όμοιο. Θα σκεφτεί κανείς, οι προβληματισμοί, τα άγχη και οι ανησυχίες δεν έχουν σύνορα. Σωστά. Αλλά από πότε ο τρόπος έκφρασης – ειδικά όταν μιλάμε για μια καλλιτεχνική έκφραση – βγαίνει φασόν;

Τα τρία σημεία στα οποία θα λέγαμε ότι στέκεται η Τέχνη σήμερα, είναι τα εξής:

Η Νοσταλγία. Από πίνακες ζωγραφικής και κολάζ, μέχρι κατασκευές, πολλοί καλλιτέχνες πατάνε πάνω στο κομμάτι της νοσταλγίας. Όχι όμως με την έννοια του vintage. Αλλά της πιο πρόσφατης, αυτής των δεκαετιών του 80’ και του 90’. Κόμιξ, σούπερ ήρωες ή ήρωες παραμυθιών, μουσικές, ποπ κουλτούρα, εν ολίγοις όλα αυτά τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την λεγόμενη generation X και τους μιλένιαλς. Βέβαια, αυτή είναι μια τάση που δεν χαρακτηρίζει μόνο τις εικαστικές τέχνες. Τελευταία το έχουμε δει να φοριέται πολύ και στον Κινηματογράφο ή την Τηλεόραση ή ακόμα και σε εκθέσεις που να αφορούν αποκλειστικά αυτό. Είναι αυτή η ρετρολαγνία των 80’ς κάτι σαν το νέο βίντατζ; Θα δείξει…

Ποπ Αρτ. Πολλά έργα έχουν αισθητική ποπ άρτ. Έντονη χρήση χρώματος, μεγάλες γραμματοσειρές, αφειδώς χρήση στένσιλ, καρτουνίστικη σύνθεση –είτε μιλάμε για φωτογραφία, είτε για ζωγραφική ή κολάζ. Διακρίναμε πολλούς καλλιτέχνες που οι δημιουργίες τους πατούν ξεκάθαρα πάνω σε κλασικούς εκπροσώπους αυτών των ρευμάτων, ειδικά στους Αμερικάνους Άντι Ουόρχολ και Ζαν-Μισέλ Μπασκιά, αλλά και στους εξίσου αναγνωρίσιμους Ρόι Λίχτενσταϊν και Μοντριάν.

Φωτογραφία. Κακά τα ψέματα. Η φωτογραφία –και η εικόνα εν γένει- είναι πλέον ο βασιλιάς των τεχνών. Διόλου τυχαίο ότι σε σχέση με παλαιότερες χρονιές, οι γκαλερί που εκπροσωπούσαν φωτογραφικές δουλειές ήταν εμφανώς περισσότερες και επίσης διόλου τυχαίο το γεγονός πως ο περισσότερος κόσμος στεκόταν περισσότερο σε αυτά τα έργα. Οι τάσεις στην φωτογραφία, τουλάχιστον όπως φάνηκε μέσα από την AAF, πάλι παραπέμπει είτε σε μια βίντατζ αισθητική (εγκαταλελειμμένοι χώροι, μινιμαλιστικά τοπία), είτε σε κόνσεπτ πορτρέτο. Όλα βέβαια εξαιρετικά δοσμένα, που δικαίως τραβούσαν τα βλέμματα.

De gustibus non est disputandum, έλεγαν οι Αρχαίοι Ρωμαίοι. Αυτό που εμείς πιο γλαφυρά λέμε «περί ορέξεως…». Η Τέχνη είναι για όλους, με την έννοια ότι ο καθένας σίγουρα θα βρει κάτι που τον εκφράζει και του αρέσει. Τώρα, το αν αυτό είναι και… affordable, είναι άλλο ζήτημα. Οι τσιμπημένες τιμές που είδαμε στην πλειοψηφία των έργων, δεν αφήνουν περιθώριο να μείνει ασχολίαστο. Πράγμα που μας πάει στο τελευταίο ερώτημα. Είναι λοιπόν όλο αυτό fair; Με την έννοια του «παζαριού, έκθεσης» ναι, σαφώς και είναι. Μην ξεχνάμε όμως ότι η λέξη «fair» έχει κι άλλες ερμηνείες στην γλώσσα μας. Δίκαιο. Αλλά και πανηγύρι. Ίσως δεν είναι τίποτα απ’ όλα αυτά, ίσως πάλι είναι και λίγο απ’ όλα. Περί ορέξεως….

Περισσότερες φωτογραφίες από την έκθεση, εδώ.

Φωτογραφίες: D. Navridis / Newsville.be

The post Affordable Art Fair. Ή αλλιώς, Τέχνη για όλους (;) appeared first on .

Και ξεκινάμε, σωστά μαντέψατε, με τον Γκάρι Όλντμαν. Φέτος είναι υποψήφιος για το The Darkest Hour, με πολλούς να κάνουν λόγο για βέβαιη νίκη. Εξαιρουμένης ωστόσο της φετινής υποψηφιότητας, έχει μόλις μια ακόμα για το “Ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι”,  το 2011, όπου το έχασε από τον Ζαν Ντιζαρντέν του “The Artist”. Το ότι δεν υπήρξε καν υποψήφιος για παλαιότερες ερμηνείες του (Τεντώστε τα Αφτιά Σας, Δράκουλας, Λεόν, Η Αντιπρόεδρος) ας το αφήσουμε.

Λίαμ Νίσον. Ο συμπαθής Ιρλανδός με την χαρακτηριστική πατρική παρουσία και ακόμα πιο πατρική φωνή, μπορεί να ανακάλυψε ξαφνικά τον –τα σπάω όλα- εαυτό του στα 60 του, αλλά μέχρι τότε μας έχει δώσει (και συνεχίζει βέβαια) εξαιρετικές ερμηνείες. Υποψήφιος για το πολυπόθητο αγαλματίδιο έχει υπάρξει μόλις μια φορά, σαν Όσκαρ Σίντλερ («Η λίστα του Σίντλερ», 1993) και θα μπορούσε να είναι αρκετή. Παρόλα αυτά, ο πανήψηλος Λίαμ έχει κι άλλες αξιόλογες παρουσίες στην μεγάλη οθόνη, όπως στο Michael Collins ή το Kinsey.

Έντουαρτ Νόρτον. Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Υποψήφιος τρεις φορές, νίκες καμία. Θέλετε να ακούσετε τις τρεις υποψηφιότητες; Έχουμε και λέμε: Φόβος Ενστίκτου (Primal Fear), Μαθήματα Αμερικάνικης Ιστορίας, Μπέρντμαν. Άδικο θα πείτε. Όχι. Άδικο είναι το ότι δεν υπήρξε καν υποψήφιος για το Fight Club. Και για την 25^η ώρα. Ακόμα και για το Grand Budapest Hotel. Άλλα είτε έτσι είτε αλλιώς, άδικο είναι.

Ρέιφ Φάινς. Ο αγαπημένος Βόλντεμορτ, είναι κι αυτός από τους ηθοποιούς με αρκετές υποψηφιότητες και ακόμα πιο πολλές εξαιρετικές ερμηνείες. Η «Λίστα του Σίντλερ» και ο «Άγγλος Ασθενής» είναι οι δύο φορές που έφτασε πιο κοντά, χωρίς να γευτεί το νέκταρ της νίκης. Εμείς –με όλη την ελευθερία του κόσμου που διαθέτουμε- θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και το Grand Budapest Hotel, και τον Επίμονο Κηπουρό. Αν ήμασταν και φαν του Χάρι Πότερ θα βάζαμε και τον λόρδο Βόλντεμορτ. Αλλά δεν είμαστε…

Notable mentions: Μπραντ Πιτ . Το έχει πάρει σαν παραγωγός για το 12 Χρόνια Σκλάβος, κι αν μπορούμε να χωνέψουμε το ότι δεν το πήρε σαν Μπέντζαμιν Μπάτον, δεν μπορούμε να χωνέψουμε το ότι δεν το πήρε για τους «12 Πίθηκους». Και σίγουρα δεν μπορούμε να καταπιούμε το ότι δεν ήταν κάν υποψήφιος για το Fight Club, το Se7en και τους Άδοξους Μπάσταρδους. Χάρισον Φορντ, Τομ Κρουζ, Ντόναλντ Σάδερλαντ, Άλαν Ρίκμαν (μας άφησε νωρίς).

Όχι, όσο κι αν χτυπιέστε, Τζόνι Ντεπ δεν θα δείτε στην λίστα.

Περνάμε στις αγαπητές κυρίες του Σινεμά. Ξεκινώντας από την Γκλεν Κλόουζ. Υποψήφια όχι μια, όχι δύο, όχι τρεις, αλλά 6 φορές! Το 1982, για το «Ο Κόσμος μέσα απ’τα Μάτια μου», έχασε από την Τζέσικα Λάνγκ του Τούτσι. Το ’83 με την «Μεγάλη Ανατριχίλα», έχασε από την Λίντα Χαντ (Επικίνδυνα Χρόνια – what??). Το ’84 με τον «Καλύτερο», έχασε από την Πέγκι Άσκροφτ (την ποιά;) στο «Πέρασμα από την Ινδία». Για την «Ολέθρια Σχέση» έχασε από την Σερ και το «Κάτω από την Λάμψη του Φεγγαριού» (ασχολίαστο). Με τις «Επικίνδυνες Σχέσεις» έχασε από την Τζόντι Φόστερ (Η Κατηγορούμενη. Οκ, όχι τόσο άδικο αυτό). Και για το Albert Nobbs έχασε από την Μέριλ Στριπ και την Σιδηρά Κυρία της. Κουραστικό, αλλά έπρεπε να αναφερθούν αναλυτικά για να βγάλετε εσείς το συμπέρασμα.

Σιγκούρνι Ουίβερ. Τρεις υποψηφιότητες, καμία νίκη. Περιέργως, η μια από της τρεις ήταν για τον πλέον εμβληματικό ρόλο της (και γενικότερα) στο σινεμά, σαν Έλεν Ρίπλεϊ δηλαδή, για το Άλιενς (1986). Και λέμε περιέργως, διότι αφενός σπανίως βγαίνουν υποψηφιότητες (ειδικά στα 80’ς) από ταινίες δράσης ή φαντασίας, αφετέρου το Άλιενς (το δεύτερο της σειράς) σε καμία περίπτωση δεν πιάνει τα στάνταρ του 1^ου. Κι ας είχε Τζέιμς Κάμερον από πίσω. Οι άλλες δύο υποψηφιότητες της ήταν για το Γορίλες στην Ομίχλη και για το Εργαζόμενο Κορίτσι. Αλλά ποιος είπε ότι είναι όλα δίκαια σ’αυτή τη ζωή;

Άνετ Μπένινγκ. Για το American Beauty, το 2000, έπρεπε απλά να ανέβει στη σκηνή, να το πάρει και καλησπέρα σας. Αντιθέτως το έχασε από την Χίλαρι Σουάνκ του Boys Don’t Cry (φαν φακτ: Την ίδια χρονιά τσίμπησε το Β’ Γυναικείο η Αντζελίνα Τζολί, για το «Κορίτσι που Άφησα Πίσω», το μοναδικό της μέχρι στιγμής). Το 2005 για το Being Julia έπρεπε να γίνει το ίδιο. Μαντέψτε από ποια το έχασε. Οκ, να το πάρει το ποτάμι. Από την Χίλαρι Σουάνκ, για το Million Dollar Baby. Τι φάση;

Τώρα θα πείτε, ολόκληρη Λορίν Μπακόλ κι έχει μόνο μια υποψηφιότητα (κι αυτή το 1996 για το «Ο Καθρέφτης έχει δυο Πρόσωπα» – και που το έχασε από την Ζιλιέτ Μπινός του Άγγλου Ασθενή), εδώ θα κολλήσουμε;

Notable mentions: Τζούλιαν Μουρ, Λόρα Λίνεϊ, Ναόμι Ουότς, Μισέλ Φάιφερ. Αα, κι η Έιμι Άνταμς.

The post Εχμ, κύριε… το Όσκαρ σας! appeared first on .

Ασφαλώς και δεν είναι τυχαίο το ότι η ζωγραφική του φαν Χοχ τον κατατάσσει στους εξπρεσιονιστές. Από πολύ μικρή ηλικία έπασχε από κατάθλιψη και λοιπές ψυχολογικές διαταραχές. Προσπαθώντας λοιπόν να βρει ένα νόημα στην ζωή του, άργησε να το ανακαλύψει, με αποτέλεσμα να πιάσει πινέλο για πρώτη φορά στην ζωή του στα 27 του χρόνια.

Πρωτομπαίνοντας στην έκθεση, αυτό που τραβάει το βλέμμα είναι η αναπαράσταση ενός από τους πιο διάσημους πίνακες του, το «Υπνοδωμάτιο στην Αρλ». Η Αρλ, αυτή η μικρή πόλη του γαλλικού Νότου, αποτέλεσε το καταφύγιό του και ταυτόχρονα την πιο παραγωγική περίοδο της ζωγραφικής του ζωής.

Είχε προλάβει νωρίτερα να επισκεφθεί Παρίσι και Αμβέρσα, όπου ειδικά στο πρώτο ήρθε σε επαφή με το κίνημα του ιμπρεσιονισμού μέσω ορισμένων σημαντικών εκπροσώπων του, όπως ο Ντεγκά και ο Γκογκέν. Στοιχεία του οποίου κινήματος ενσωμάτωσε ο Βίνσεντ σ’ αυτό που θα μετεξελισσόταν σε εξπρεσιονισμό.

Σύμφωνα με τον ορισμό: (o εξπρεσιονισμός) είναι μια μορφή τέχνης στην οποία ο καλλιτέχνης αναζητά τρόπους συναισθηματικής έκφρασης κι όχι ρεαλιστικής απεικόνισης της πραγματικότητας. Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας λοιπόν είναι κάτι παραπάνω από έκδηλη στους πίνακες του φαν Χοχ. Αναγνωρίσιμα μοτίβα (σταχοχώραφα, δωμάτια, δρόμοι, λουλούδια) αλλά εμφανώς διαστρεβλωμένα. Όπως διαβάζουμε και σε μια από τις ρήσεις του «Ονειρεύομαι τη ζωγραφική μου και μετά ζωγραφίζω αυτό που ονειρεύομαι».

H έκθεση, με τον τρόπο που είναι δομημένη ουσιαστικά φωτίζει περισσότερο τον άνθρωπο Βίνσεντ, παρά το ίδιο του το έργο. Μέσω ενός συνδυασμού τριών διαφορετικών τεχνών, της εικόνας, του ήχου και του λόγου, ο θεατής γίνεται μάρτυρας της πορείας του ολλανδού ζωγράφου. Οι εικόνες στις προβολές κατά μήκος των τοίχων της σκοτεινής αίθουσας εναλλάσσονται μεταξύ λεπτομερειών από τους πίνακές του, χειρόγραφων επιστολών και προσχεδίων του καλλιτέχνη. Ο λόγος εμφανίζεται μέσα από συνοπτικά αποσπάσματα από την αλληλογραφία του φαν Χοχ. Μικρά τσιτάτα, που άλλα κρύβουν μια δόση ρομαντισμού, άλλα μια πιο δραματική ή απαισιόδοξη διάθεση ενώ άλλα είναι εντελώς χιουμοριστικά. Και τέλος η μουσική. Που δείχνει να έχει βρει την χρυσή τομή και να έρχεται να συμπληρώσει τα όποια κενά αφήνει ο λόγος. Εν ολίγοις, ο θεατής γίνεται κοινωνός ενός οπτικοακουστικού ερεθίσματος που αφενός τον φέρνει σε επαφή με το έργο του, αφετέρου όμως του ανοίγει την πόρτα στον ψυχισμό του καλλιτέχνη. Ενός καλλιτέχνη πολύπλευρου, πολύπλοκου και αναμφίβολα ταλαντούχου.

Όσο για τα ερωτήματα που αναφέρθηκαν στην εισαγωγή… Γνωρίζοντας πτυχές μιας τέτοιας προσωπικότητας, μοιραία θα γεννηθούν απορίες, δίκην ενδοσκόπησης. Πως ξεπερνά κανείς τους δαίμονές του; Κι αν τους ξεπερνά, τι κόστος έχει; Ποιος κρύβεται πίσω από ένα γνωστό έργο τέχνης και πόσο τελικά νομίζουμε ότι το «κατέχουμε»; Το έργο ανήκει τελικά σε όλους μας όταν φύγει από το ατελιέ του ζωγράφου;

Αυτά και άλλα πολλά, που φυσικά παραμένουν στην διάθεση και την όρεξη του καθενός για να τα στοχαστεί και να τα αναρωτηθεί. Γιατί όπως γλαφυρά το τοποθετεί κι ο ίδιος ο φαν Χοχ: «Κάλλιο να πεθάνω από πάθος, παρά από βαρεμάρα».

Πληροφορίες έκθεσης

Vang Gogh Alive
Mέγαρο Μουσικής Αθηνών

Ημερομηνίες/ Ώρες λειτουργίας:
8 Νοεμβρίου 2017 – 4 Μαρτίου 2018
Ώρες: 10:00 – 22:00

Τιμές εισιτηρίων: Ενήλικες : 15 ευρώ, Παιδιά / Φοιτητές / Άνεργοι / 65+: 12 ευρώ,
Παιδιά κάτω από 5 ετών: Δωρεάν εφόσον συνοδεύονται από τους γονείς.

Επίσημη ιστοσελίδα της έκθεσης, εδώ. 

Φωτογραφίες: D. Navridis / Newsville.be

The post Στα σκοτεινά μονοπάτια της έκθεσης «Van Gogh Alive – the experience» στην Αθήνα appeared first on .

Ευτυχώς λοιπόν, για να φτάσουμε και στο ζουμί, που έγινε η γκάφα του αιώνα. Στο πόντιουμ οι Μπόνι και Κλάιντ. Κατά κόσμον (για τους αμύητους) Ουόρεν Μπίτι και Φαίη Ντάναγουεϊ. Έτοιμοι να ανακοινώσουν το αποτέλεσμα της Καλύτερης Ταινίας. Ο Ουόρεν ανοίγει τον φάκελο «…  and the Academy Award for Best Picture…. La La Land»! Ο εμφανής δισταγμός του, δεν προμήνυε το τι θα ακολουθήσει. Σύσσωμη η ομάδα του La La Land ανέβηκε στη σκηνή του Dolby Theatre για τις καθιερωμένες ευχαριστίες, μέχρι που τελικά κάτι κοστουμάτοι κυριούληδες έριξαν σύρμα και τελικά δια στόματος Τζόρνταν Χόροβιτς, παραγωγού της ταινίας, το αγαλματίδιο που εκείνη την ώρα βρισκόταν στα χέρια του απονεμήθη στο Moonlight! «….no, this is not a joke!»

Γκάφα; Αθώο λάθος; Οι μέχρι τώρα πληροφορίες κάνουν λόγο για μπέρδεμα στους φακέλους, εξού και ο δισταγμός του Ουόρεν Μπίτι (που μάλλον το κατάλαβε, αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια). Όπως και να’χει, η στιγμή ήταν μάλλον η επικότερη της βραδιάς, επισκιάζοντας όλα τα υπόλοιπα. Ήτοι, το βραβείο Α’ Ανδρικού για τον σωστό εκπρόσωπο της οικογένειας Άφλεκ, τον Κέισι, την προσπάθεια για ανατροπή του περσινού #OscarSoWhite, με τα Β’ Ανδρικού και Β’ Γυναικείου στα χέρια του Μαχερσάλα Άλι και της Βαϊόλα Ντέιβις, και ευτυχώς τον βασικό παρουσιαστή Τζίμι Κίμελ, που αν και άξιος και ταλαντούχος –όπως έχει αποδείξει στην εκπομπή του- χτες ήταν αρκετά χλιαρός. Τζίμι, μπορείς και καλύτερα. Ξεπέρασε ακόμα και την έτερη γκάφα, να «πεθάνουν» μια εν ζωή γυναίκα! Στο κομμάτι που αποτίνουν φόρο τιμής σε όσα πρόσωπα της βιομηχανίας του σινεμά μας άφησαν τον τελευταίο χρόνο, ήταν μέσα η αυστραλή ενδυματολόγος Janet Patterson. Έλα όμως που η φωτογραφία που την συνόδευε ήταν της ολοζώντανης παραγωγού –και φίλη της- Jan Chapman.
Δεν το΄χε προχτές η Ακαδημία…

Αναλυτικά τα βραβεία:

• Καλύτερη Ταινία:«Moonlight» του Μπάρι Τζένκινς
• Σκηνοθεσία: Ντάμιεν Σαζέλ για το «La La Land»
• Α” Ανδρικός Ρόλος: Κέισι Αφλεκ για το «Manchester by the Sea»
• Α” Γυναικείος Ρόλος: Εμα Στόουν για το «La La Land»
• Β” Ανδρικός Ρόλος: Μαχέρσαλα Αλι για το «Moonlight»
• Β” Γυναικείος Ρόλος: Βαιόλα Ντέιβις για το «Fences»
• Πρωτότυπο Σενάριο: Κένεθ Λόνεργκαν για το «Manchester by the Sea»
• Διασκευασμένο Σενάριο: Μπάρι Τζένκινς και Τάρελ Αλβιν ΜακΚάρνεϊ για το Moonlight»
• Φωτογραφία: Λάινους Σάντγκρεν «La La Land»
• Μοντάζ: Τζον Γκίλμπερτ, «Hacksaw Ridge»
• Ξενόγλωσση Ταινία: «Ο Εμποράκος» (Ιράν)
• Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Zootopia», των Μπάιρον Χάουαρντ, Ριτς Μουρ, Τζάρεντ Μπους
• Μουσική**: Τζάστιν Χέργουιτς, «La La Land»
• Τραγούδι: City of Stars από το «La La Land» (ερμηνεία: Ράιαν Γκόσλινγκ, Εμα Στόουν σύνθεση, στίχοι: Τζάστιν Χούρβιτς, Πάσεκ και Πολ)
• Ντοκιμαντέρ: «OJ: Made in America» (Εζρα Εντελμαν)
• Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους: «The White Helmets», Ορλάντο φον Αϊνσιντελ, Τζοάνα Νατασεγκάρα
• Καλλιτεχνική Διεύθυνση: «La La Land» του Ντάμιεν Σαζέλ, Ντέιβιντ Γουάσκο, Σάντι Ρέινολντς-Γουάσκο
• Ενδυματολογία: Κολίν Ατγουντ,«Fantastic Beasts and Where to Find Them»
• Οπτικά Εφέ: «Jungle Book», Ρομπέρτο Λεγκάτο, Ανταμ Βαλντέζ, Αντριου Ρ. Τζόουνς, Νταν Λέμον
• Μακιγιάζ & Κομμώσεις: «Suicide Squad», Αλεσάντρο Μπερτολάτσι, Τζιόρτζιο Γκρεγκορίνι, Κρίστοφερ Νέλσον
• Ηχητικό Μοντάζ: «Arrival», Σιλβέν Μπελμάρ
• Ηχητικό Μιξάζ: «Hacksaw Ridge», Κέβιν Ο’ Κόνελ, Αντι Ράιτ, Ρόμπερτ Μακένζι, Πίτερ Γκρέις
• Μικρού Μήκους Κινουμένων Σχεδίων: «Piper», Αλαν Μπαριλάρο, Μαρ Σόντχαϊμερ
• Μικρού Μήκους Μυθοπλασίας: «Sing», Κριστόφ Ντεάκ, Ανα Ουντβάρι

The post Όσκαρ 2017: Λάθος πιστολιές από Μπόνι και Κλάιντ appeared first on .

Κουτσόγιωργας, Χέρφιλντ, αυριανισμός, Ντέταρι, Modern Talking, Μερσέντες (το μαγαζί, όχι η μάρκα), Μουσικόραμα, ουφάδικα, ΔΗΑΝΑ, ΕΟΚ, Παπαχρόνης, Τσεκλένης, Billy Bo, Samantha Fox και…

Και…Βασικά, καλησπέρα σας

Αν έχεις μεγαλώσει στην Ελλάδα –και δη στην Αθήνα- την δεκαετία του ’80 (που έχω), τότε βήμα παρά βήμα σε αυτή την έκθεση, θα χαζογελάς (που συνέβη). Άλλοτε από νοσταλγία, άλλοτε απλά επειδή είδες κάτι που βρισκόταν στον πάτο του ιππόκαμπου της μνήμης σου και ξαφνικά ανασύρθηκε, άλλοτε γιατί είδες κάτι που ούτε καν θυμόσουν ότι υπήρξε. Κακά τα ψέματα, η έκθεση GR80S, που εγκαινιάστηκε την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου στην Τεχνόπολη (λεπτομέρειες στο τέλος του άρθρου), είναι διασκεδαστική για όλους. Ακόμα και για όσους γεννήθηκαν από το ’90 και μετά.

Δεν θέλω «ου…»

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, απλά θα θυμηθούν και ενίοτε θα νοσταλγήσουν. Οι σαν και τον υπογράφοντα (ηλικίας δηλαδή 30+) θα αισθανθούν ότι μπήκαν σε μια σκουληκότρυπα και …τσουπ! Έσκασαν σε μια εποχή που η πλατεία Ομονοίας ήταν στρογγυλή, τα λεωφορεία είχαν εισπράκτορα, η Ελλάδα δεν υπέγραφε Μνημόνια αλλά υπέγραφε την ένταξη στην ΕΟΚ, σήκωνε Ευρωμπάσκετ (καλά, αυτό το ξανάκανε και μετά) και το ραδιόφωνο το SANYO έπαιζε Διονυσίου (εν ζωή) και Ντουράν Ντουράν (εν ενεργεία). Επίσης η ασπρόμαυρη (κατά πάσα πιθανότητα) TV με την κακή ανάλυση και τα τρία κρατικά κανάλια, θα έδειχνε αγώνα με πρωταγωνιστές τον Τάσο τον Μητρόπουλο και τον Στέλιο τον Μανωλά, ενώ εσύ θα έπρηζες τον πατέρα σου να σε πάει σε αυτά τα καινούρια τα φαστφουντάδικα, πως τα λένε μωρέ… α ναι! Τα Γκούντις!

Είναι φάση, δικέ μου

Η έκθεση στήθηκε κατόπιν συνεργασίας του Δήμου της Αθήνας, της Τεχνόπολης και του Ιδρύματος Ωνάση (Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών). Όπως λέει και το δελτίο τύπου: “είναι μια πρωτότυπη ιστορική και πολιτισμική αναδρομή στην δεκαετία του ’80 η οποία έχει στόχο να προσφέρει στον επισκέπτη μια μοναδική αναβιωτική εμπειρία. Πολιτική, τρόποι ζωής, τέχνες και τεχνολογία του ’80, θα ανασυσταθούν σε 18 περίπτερα,μέσα από ένα συνδυασμό άμεσης πληροφορίας, οπτικοακουστικών εκθεμάτων και διαδραστικών εφαρμογών.”

Αυτό ακριβώς, τίποτα άλλο.

Εσύ πόση εϊτίλα αντέχεις;

Η έκθεση εκτείνεται σχεδόν σε όλο τον χώρο της Τεχνόπολης, με κάθε κτίριο / περίπτερο να αφορά κι έναν διαφορετικό τομέα της ζωής. Πολιτική, αθλητισμός, μουσική, τάσεις, καθημερινότητα, μαζική κουλτούρα, καλλιτεχνίες, τύπος και μέσα ενημέρωσης…

Όλα αυτά παρουσιάζονται κατά κύριο λόγο μέσα από τις τότε αναφορές στον Τύπο, μέσα από γνήσιο φωτογραφικό υλικό (αρκετοί φωτορεπόρτερ της εποχής εμφανίζουν δουλειά τους) και φυσικά μέσα από τα ίδια τα αντικείμενα. Τόσα πολλά αντικείμενα μαζεμένα, που θαρρείς πως βρίσκεσαι σε κάποιο βίντατζ παζάρι που να αφορά μόνο τον μικρόκοσμό σου.

Η αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols και η Ελλάδα στα χέρια ενός τίμιου γίγαντα

Και όχι μόνο σ’ αυτούς φυσικά, και επειδή αρκετά σε ζάλισα με τις 80s αναφορές σ’ αυτό το άρθρο, άσε κάτω το πειρατικό των playmobil και πήγαινε στην Τεχνόπολη να την μάθεις, ή έστω να την θυμηθείς, ιδίοις όμασι.

Δες περισσότερη εϊτίλα, εδώ.

Photo credit: D. Navridis / Newsville.be 

Διάρκεια έκθεσης: 25 Ιανουαρίου – 12 Μαρτίου 2017

Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων
Πειραιώς 100, Γκάζι, 11854, Αθήνα
Ωράριο λειτουργίας: Τρίτη έως Παρασκευή 12.00 – 20.00,
Σάββατο και Κυριακή 10.00 – 22.00

The post Βασικά καλησπέρα σας… Καλωσήρθατε στα GR80S! appeared first on .

Μάλλον το θεώρησαν τυχερό το τραγούδι και έκτοτε η Μπριζ έπαιζε την συγκεκριμένη μελωδία στα εντός έδρας παιχνίδια της, στο στάδιο “Jan Breydel”. Μέχρι που φτάνουμε στον Φλεβάρη του 2006. Τότε που υποδέχτηκε μια άλλη ιταλική ομάδα, την Ρόμα αυτή τη φορά, για ένα ματς του κυπέλλου UEFA. Οι Ρωμαίοι έφυγαν με το τρίποντο αλλά και με κάτι άλλο. Με τον ρυθμό του τραγουδιού βαθιά στο κεφάλι τους, μιας και ήταν οι ιταλοί φίλαθλοι που το «έκλεψαν» από τους βέλγους εκείνο το βράδυ. Ο εμβληματικός αρχηγός (και τότε) της Ρόμα, Φραντσέσκο Τότι, δήλωσε χαρακτηριστικά πως «δεν γνώριζα το τραγούδι, μέχρι που το άκουσα μόλις βγήκαμε στον αγωνιστικό χώρο. Ακουγόταν υπέροχα από τους φιλάθλους και μετά το ματς, πήγα κι αγόρασα το άλμπουμ!».

Έτσι, το «Seven Nation Army» έκανε την διαδρομή Μιλάνο, Μπρίζ , Ρώμη.  Ξαναγύρισε στην Ιταλία και μέσω αυτής έμελε να γίνει και παγκόσμιο. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους, η Γερμανία διοργανώνει το Παγκόσμιο Κύπελλο. Με μια ξέφρενη πορεία, συγκλονιστικά ματς (ποιός θα ξεχάσει την κουτουλιά του Ζιντάν στον Ματεράτσι, τον ντελιριακό πανηγυρισμό του Γκρόσο ή την γκολάρα του Ντελ Πιέρο στον ημιτελικό με τους Γερμανούς) και όμορφο ποδόσφαιρο, η Σκουάντρα Ατζούρα του Μαρτσέλο Λίππι γίνεται Πρωταθλήτρια Κόσμου! «Είμαστε οι Παγκόσμιοι Πρωταθλητές» τραγουδούσαν εκστατικά οι ιταλοί φίλαθλοι όπου κι αν βρίσκονταν…. ή πιο σωστά, στα ιταλικά: Siamo Campioni del Mondo, φράση που κόλλησαν άψογα πάνω στο ριφάκι του Seven Nation Army. Κι από απλό “po po po po” ,όπως ήταν γνωστό στους ιταλούς ως τότε, έγινε ο άτυπος ύμνος της εθνικής τους ομάδας.

Τι γνώμη είχε όμως  για όλα αυτά ο δημιουργός του τραγουδιού; Ο Jack White πήρε θετικά την ιδιαίτερη αυτή δημοσιότητα του τραγουδιού. Το οποίο να αναφέρουμε πως κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2003 και για 3 βδομάδες περίπου ήταν Νο1 στα τσαρτς. Γι’αυτή την αναθέρμανση πάντως που γνώρισε το 2006, τόνισε πως «είναι πολύ όμορφο όταν ο κόσμος αγκαλιάζει με αυτό τον τρόπο ένα τραγούδι και γίνεται κομμάτι του».

Πολλές ομάδες, από διάφορα σπορ έκτοτε το οικειοποιήθηκαν. Από ποδόσφαιρο και NBA, μέχρι Ράγκμπι, χόκεϊ, αμερικάνικο φούτμπολ και πυγμαχία. Τι είναι αυτό που το έχει κάνει τον ύμνο των σπορ του 21^ου αιώνα; Τι είναι αυτό που το κάνει πιο ξεχωριστό από αντίστοιχα, παλιότερα τραγούδια που ακούστηκαν πολύ σε παρόμοια κλίμακα; Τραγούδια όπως τα We are the Champions και We Will Rock You των Queen ή το Final Countdown, των Europe. Γενικά, είναι προφανές πως όλα αυτά έχουν μια απλή σύνθεση, πάνω στην οποία εύκολα μπορεί ο εφευρετικός φίλαθλος να σκαρώσει οποιοδήποτε στιχάκι και να το κάνει σύνθημα. Βλέπε περιπτώσεις όπως το Volare, ή το πολύ πρόσφατο Freed from Desire, που έγινε σύνθημα στα χείλη των ιρλανδών, στο Euro της Γαλλίας.

Στην Ελλάδα άργησε λίγο να εισαχθεί στην ποδοσφαιρική κουλτούρα. Έτσι κι αλλιώς διάφορα κλασικά ή και πιο εφήμερα ντόπια άσματα δίνουν άφθονη ύλη για στιχοπλοκία και ρυθμό. Η αρχή έγινε από τον Ολυμπιακό το 2008, και ο λόγος που «ανάγκασε» τους φιλάθλους του να το χρησιμοποιήσουν, ήταν ο προπονητής της ομάδας, ο βάσκος Ερνέστο Βαλβέρδε. Κατά πολλούς, ο καλύτερος κόουτς των ερυθρόλευκων τα τελευταία χρόνια, έδωσε πολλά στην ομάδα του λιμανιού, αλλά κυρίως η ομάδα έπαιξε στρωτό ποδόσφαιρο και κατά γενική ομολογία καλή μπάλα στα χρόνια του Ερνέστο. Έτσι, από σχετικά νωρίς έγινε σύνθημα στην –κατά τ’ άλλα δύσκολη- κόκκινη κερκίδα: “Εεεεερ-νεστοοο-Βαλ-βεεεεερδε», πάνω στο πασίγνωστο ριφ, ήταν η ιαχή.

Την ίδια χρονιά, ο Ερνέστο είχε παίχτη στον Ολυμπιακό κι έναν αργεντίνο, δανεικό από την Λίβερπουλ, μάλιστα. Τον Σεμπάστιαν Λέτο. Δεν ήταν το πρώτο βιολί στην ομάδα, μια χρονιά που είχε εξάλλου τον Λουτσιάνο Γκαλέτι και τον Ντάρκο Κοβάτσεβιτς. Είχε ωστόσο θετική παρουσία. Παρ’ όλα αυτά δεν ανανέωθηκε ο δανεισμός του, κι έτσι την επόμενη σεζόν βρέθηκε στον αιώνιο αντίπαλο, τον Παναθηναϊκό. Εκεί βρήκε την Ιθάκη του και παρόλο που δεν συμβαίνει συχνά με παίχτες που αλλάζουν στρατόπεδο, αγαπήθηκε από τους φιλάθλους του Παναθηναϊκού. Και ασφαλώς έγινε και στα δικά τους στόματα σύνθημα. Κάπως πιο αθυρόστομο βέβαια, οπότε δεν θα το αναπαράγουμε. Όσοι παρακολουθείτε μπάλα, το ξέρετε σίγουρα….

Υ.Γ. Ωραία όλα αυτά, ο Στρατός της Σωτηρίας του τίτλου, που κολλάει; Αγγλιστί, Salvation Army, κάτι που στα αφτιά του μικρού Jack White «εξηγήθηκε» ως Seven Nation Army. Μάλλον αν είχε γεννηθεί στην Ιταλία κι όχι στο Ντιτρόιτ, θα το’χε ονομάσει κατευθείαν «πο πο πο πο».

The post Ο Στρατός της Σωτηρίας, η Μπρίζ και ο Ερνέστο Βαλβέρδε appeared first on .