Η φιλοσοφία του φεστιβάλ παραμένει σταθερή: σινεμά για όλους, παντού στην πόλη. Κάθε βράδυ –ή σχεδόν κάθε βράδυ– μια διαφορετική ταινία προβάλλεται σε μια διαφορετική γειτονιά, αναδεικνύοντας τη γεωγραφική και πολιτιστική ποικιλομορφία της βελγικής πρωτεύουσας. Οι προβολές πραγματοποιούνται συνήθως μετά τη δύση του ήλιου, γύρω στις 22:10, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που συνδυάζει την τέχνη του κινηματογράφου με τη μαγεία του καλοκαιρινού βραδιού.

Παράλληλα, οι εκδηλώσεις συνοδεύονται συχνά από τοπικά stands με φαγητό και ποτό, ενισχύοντας τον κοινωνικό και γιορτινό χαρακτήρα της εμπειρίας. Οι χώροι είναι προσβάσιμοι και για άτομα με περιορισμένη κινητικότητα, διασφαλίζοντας ότι η εμπειρία είναι πραγματικά ανοιχτή σε όλους.

Το πρόγραμμα καλύπτει ολόκληρη την πόλη, από το Neder-Over-Heembeek έως το Anderlecht, περνώντας από το Ixelles, το Saint-Gilles και το Schaerbeek. Ανάμεσα στις προβολές ξεχωρίζουν ταινίες όπως το El maestro que prometio el mar της Patricia Font, το La venue de l’avenir του Cédric Klapisch και το Palestine 36 της Annemarie Jacir, συνθέτοντας ένα πολυπολιτισμικό και σύγχρονο κινηματογραφικό μωσαϊκό.

Περισσότερο από ένα απλό φεστιβάλ, το Bruxelles Fait Son Cinéma αναβιώνει την παράδοση των γειτονικών κινηματογράφων, που κάποτε αποτελούσαν βασικό στοιχείο της αστικής ζωής, προσφέροντας παράλληλα έναν νέο τρόπο να ανακαλύψει κανείς την πόλη μέσα από διαφορετικές τοποθεσίες, συχνά άγνωστες στο ευρύ κοινό.

Το ραντεβού ανανεώνεται για φέτος το καλοκαίρι, με μια εμπειρία που συνδυάζει πολιτισμό, κοινότητα και καλοκαιρινή διάθεση στην καρδιά των Βρυξελλών.

Στο πρόγραμμα:

Neder-Over-Heembeek, Παρασκευή, 26 Ιουνίου, Parc Meudon – El maestro que prometio el mar (Patricia Font)
Evere, Σάββατο 27 Ιουνίου, Place Saint-Vincent – Têtes brûlées (Maja Ajmia Zellama)
Saint-Josse, Κυριακή 28 Ιουνίου, École Les Tournesols – La voix de Hind Rajab (Kaouther Ben Hania)
Woluwe-Saint-Lambert, Δευτέρα 29 Ιουνίου, γήπεδο ράγκμπι Kappelleveld – La petite dernière (Hafsia Herzi)
Saint-Gilles, Τρίτη 30 Ιουνίου, Place Morichar – Classe moyenne (Antony Cordier)
Etterbeek, Τετάρτη 1 Ιουλίου, κήποι Fontenay-sous-Bois – Ma frère (Lise Akoka και Romane Guéret)
Jette, Πέμπτη 2 Ιουλίου, Place du Miroir – Partir un jour (Amélie Bonnin)
Berchem-Sainte-Agathe, Σάββατο 4 Ιουλίου, Place de l’Église – Les aigles de la République (Tarik Saleh)
Ixelles, Κυριακή, 5 Ιουλίου, abbaye de la Cambre – La venue de l’avenir (Cédric Klapisch)
Ganshoren, Δευτέρα, 6 Ιουλίου, château de Rivieren – The tasters (Silvio Soldini)
Woluwe-Saint-Pierre, Τετάρτη, 8 Ιουλίου, maison communale – Les enfants vont bien (Nathan Ambrosioni)
Watermael-Boitsfort, Πέμπτη, 9 Ιουλίου, Place Gilson – Gioia Mia (Margherita Spampinato)
Molenbeek, Παρασκευή, 10 Ιουλίου, maison des cultures – Calle Malaga (Maryam Touzani)
Forest, Σάββατο, 11 Ιουλίου, abbaye – Les Baronnes (Nabil Ben Yadir et Makhtaria Badaoui)
Koekelberg, Κυριακή, 12 Ιουλίου, parc Victoria – Olivia
Auderghem, Δευτέρα, 13 Ιουλίου – Nino (Pauline Loquès)
Uccle, Πέμπτη, 16 Ιουλίου, Πάρκο Wolvendael – Sorda (Eva Libertad)
Schaerbeek, Παρασκευή, 17 Ιουλίου, Πλατεία Jamblinne de Meux – Enzo (Robin Campillon και Laurent Cantet)
Anderlecht, Σάββατο, 18 Ιουλίου, Πάρκο Astrid – Palestine 36 (Annemarie Jacir)

Bruxelles Fait Son Cinéma : le grand retour du cinéma en plein air dans la capitale
Des projections gratuites dans les 19 communes de Bruxelles du 26 juin au 18 juillet

Avec l’arrivée de l’été, Bruxelles retrouve l’un de ses rendez-vous culturels les plus attendus. Le Bruxelles Fait Son Cinéma revient du 26 juin au 18 juillet, proposant une série de projections gratuites en plein air à travers les 19 communes de la capitale.

Le concept reste inchangé et séduit chaque année un large public : offrir un cinéma accessible à tous, en investissant des lieux variés, parfois méconnus, de la ville. Presque chaque soir, un film différent est projeté dans un quartier différent, permettant aux spectateurs de redécouvrir Bruxelles sous un angle nouveau.

Les séances débutent généralement à la tombée de la nuit, aux alentours de 22h10, dans une ambiance estivale unique. L’expérience ne se limite pas à la projection : des stands de nourriture et de boissons sont souvent présents, renforçant l’aspect convivial et festif de l’événement. Les projections sont également accessibles aux personnes à mobilité réduite, garantissant une ouverture à tous les publics.

Le programme traverse toute la ville, de Neder-Over-Heembeek à Anderlecht, en passant par Ixelles, Saint-Gilles ou encore Schaerbeek. Parmi les films à l’affiche figurent notamment El maestro que prometio el mar de Patricia Font, La venue de l’avenir de Cédric Klapisch et Palestine 36 d’Annemarie Jacir, illustrant une programmation riche et internationale.

Au-delà des projections, Bruxelles Fait Son Cinéma s’inscrit dans une volonté de faire revivre l’esprit des cinémas de quartier, aujourd’hui presque disparus, tout en mettant en valeur la diversité culturelle et urbaine de la capitale.

Un rendez-vous estival incontournable qui mêle cinéma, convivialité et découverte, et qui invite chacun à vivre la ville autrement, le temps d’une soirée sous les étoiles.

The post Bruxelles Fait Son Cinéma: Το καλοκαίρι επιστρέφει με υπαίθριες προβολές σε όλη την πόλη appeared first on .

Η έκθεση – στο πλαίσιο της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κατόπιν πρόσκλησης του Υπουργείου Εξωτερικών – αποτελεί προσαρμογή ενός σημαντικού πολιτιστικού εγχειρήματος του Ιδρύματος Πολιτισμού της Τράπεζας Κύπρου και αξιοποιεί ψηφιακά μέσα, αρχειακό υλικό και φωτογραφικές συλλογές για να παρουσιάσει την εξέλιξη του νησιού μέσα στους αιώνες. Δομημένη γύρω από τις έννοιες χρόνος, τόπος και άνθρωποι, προσφέρει μια ολοκληρωμένη προσέγγιση της έννοιας της «κυπριακότητας», δηλαδή της ταυτότητας που έχει διαμορφωθεί μέσα από διασταυρούμενες επιρροές και ιστορικές εμπειρίες.

Οι επιμελητές Δρ. Γιάννης Τουμαζής και Δήμητρα Ιγνατίου προσεγγίζουν την έκθεση ως έναν χώρο διαλόγου και προβληματισμού, όπου ο επισκέπτης καλείται να κατανοήσει την Κύπρο όχι ως μια στατική έννοια, αλλά ως μια ζωντανή και δυναμική ανθρωπογεωγραφία. Μέσα από διαδραστικές και βιωματικές εγκαταστάσεις, αναδεικνύονται η πολιτιστική κληρονομιά, ο φυσικός πλούτος και οι ιστορικές διαδρομές του νησιού.

Η αφήγηση ξεδιπλώνεται σε πέντε ενότητες, ξεκινώντας από την προϊστορική εποχή, όπου παρουσιάζονται οι πρώτοι κάτοικοι και τα υλικά ίχνη τους, όπως αντικείμενα από πέτρα και πηλό που αποτυπώνουν την ανθρώπινη παρουσία ήδη από τη Νεολιθική περίοδο. Η Κύπρος προβάλλεται ως ένα κομβικό σημείο μεταξύ Ευρώπης και Ανατολής, ήδη από τα πρώτα στάδια της ιστορίας της.

Η πορεία συνεχίζεται μέσα από την ανάπτυξη των αρχαίων βασιλείων, τις θρησκευτικές πρακτικές και την αρχιτεκτονική, φτάνοντας στη σύγχρονη εποχή και την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στα γεγονότα του 1974 και στις συνέπειες της διαίρεσης του νησιού, που εξακολουθούν να επηρεάζουν την κοινωνική και πολιτική του πραγματικότητα.

Παράλληλα, η έκθεση περιλαμβάνει εντυπωσιακές εγκαταστάσεις και αρχειακό υλικό, όπως οπτικοακουστικές αφηγήσεις για τις δύσκολες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας, φωτογραφικά ντοκουμέντα της δεκαετίας του 1960, καθώς και καλλιτεχνικές προσεγγίσεις που επιχειρούν να φανταστούν το μέλλον της Κύπρου. Ξεχωρίζει η προσέγγιση της καλλιτέχνιδας Nurtane Karagil, η οποία αποτυπώνει μια νέα, πολυεπίπεδη εικόνα της κυπριακής ανθρωπογεωγραφίας, συνδυάζοντας παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Η έννοια της «κυπριακότητας» παρουσιάζεται ως ένα σύνολο εμπειριών και ταυτοτήτων που δεν μπορούν εύκολα να οριστούν με λέξεις, αλλά γίνονται κατανοητές μέσα από την επαφή με την ιστορία και τους ανθρώπους του νησιού. Η έκθεση λειτουργεί έτσι ως μια πρόσκληση κατανόησης και σύνδεσης, αναδεικνύοντας τη διαρκή αναζήτηση για πολιτιστική συνέχεια και ενότητα.

Το ζήτημα της διαίρεσης της Κύπρου παραμένει παρόν, υπογραμμίζοντας τη σημασία μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης. Στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, η προοπτική επανένωσης εξακολουθεί να αποτελεί βασικό ζητούμενο, με την Ευρωπαϊκή Ένωση να στηρίζει τις προσπάθειες επανέναρξης του διαλόγου.

Η έκθεση “Cyprus Insula” δεν περιορίζεται σε μια ιστορική αναδρομή. Αντίθετα, λειτουργεί ως ένας χώρος στοχασμού για το παρόν και το μέλλον, προσκαλώντας το κοινό να αναλογιστεί τις προκλήσεις αλλά και τις δυνατότητες ενός τόπου που παραμένει στο σταυροδρόμι πολιτισμών.

Chypre entre mémoire et identité : une exposition immersive au cœur de Bruxelles
“Cyprus Insula” propose une lecture contemporaine d’un territoire marqué par l’histoire et tourné vers l’avenir

À Bruxelles, dans le cadre unique du Gare Maritime situé sur le site de Tour & Taxis, l’exposition “Cyprus Insula – History, Memory, Reality” se poursuit jusqu’à la fin du mois de mai 2026, offrant une plongée immersive dans l’histoire et l’identité de Chypre.

Conçue comme une expérience numérique enrichie, cette exposition s’appuie sur des archives, des photographies et des dispositifs interactifs pour retracer les multiples facettes d’un territoire marqué par des influences diverses. Elle explore la notion de « chypriotité », entendue comme une construction complexe issue d’un long passé historique et culturel.

Sous la direction des commissaires Yiannis Toumazis et Demetra Ignatiou, le parcours invite à une réflexion ouverte, où le visiteur découvre une île en constante évolution. L’approche met en avant une vision dynamique de l’identité, façonnée à la fois par les héritages du passé et les réalités contemporaines.

Le parcours se déploie en plusieurs séquences, depuis les premières traces humaines à l’époque néolithique jusqu’à la construction de l’État chypriote moderne. L’exposition met en lumière le rôle stratégique de l’île comme point de rencontre entre différentes civilisations, tout en abordant les transformations sociales, politiques et culturelles qui ont marqué son histoire.

Une place importante est accordée aux événements récents, notamment à la division de l’île depuis 1974, qui reste une dimension essentielle pour comprendre la situation actuelle. À travers des installations audiovisuelles, des documents historiques et des œuvres artistiques, le visiteur est confronté à une réalité à la fois complexe et profondément humaine.

L’exposition propose également des projections vers l’avenir, en explorant les possibilités de réconciliation et de continuité culturelle. Certaines œuvres contemporaines imaginent de nouvelles façons de penser le territoire et les relations entre ses habitants, offrant une perspective à la fois critique et porteuse d’espoir.

Plus qu’une simple exposition historique, “Cyprus Insula” se présente comme un espace de réflexion et de dialogue, où passé, présent et futur se rencontrent. Elle invite chacun à porter un regard renouvelé sur Chypre, ses défis et ses aspirations, dans un contexte européen où la question de la réunification reste pleinement d’actualité.

The post Κύπρος: Μνήμη, ταυτότητα και προοπτική στο επίκεντρο έκθεσης στις Βρυξέλλες appeared first on .

Οι Πιγκουίνοι είναι ένα πρωτότυπο θεατρικό έργο, γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Δημήτρη Στασινόπουλο, έναν δημιουργό με ιδιαίτερη θεατρική φωνή και σκηνοθετική ματιά που δεν φοβάται να γίνει αιχμηρή, τολμηρή, ακόμη και προκλητική. Μέσα από μια δυστοπική αλληγορία μεταμόρφωσης και αποξένωσης, το έργο θέτει ουσιαστικά κοινωνικά ερωτήματα για τη συνύπαρξη, την ανοχή, τη διαφορετικότητα και τη θέση του «άλλου» στον σύγχρονο κόσμο. Δεν επιδιώκει να δώσει εύκολες απαντήσεις· αντίθετα, καλεί τον θεατή να αναμετρηθεί με τα ερωτήματά του.

Η παράσταση αποτελεί καρπό μιας εξαιρετικά γόνιμης συνεργασίας πολλών συντελεστών και το αποτέλεσμα προμηνύεται πολυεπίπεδο και σκηνoθετικά έντονο, εκρηκτικό. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι και το ισχυρό καστ, που ενώνει την εμπειρία με τη φρεσκάδα: οι Δημήτρης Μαλαφέκας, Ηλίας Ξυδιάς και Γιάννης Ρόδιος συναντούν επί σκηνής τους Θεόκριτο Ζαφειρίου και Γιώργο Σαπουντζόγλου, δημιουργώντας μια δυναμική σύνθεση με ένταση, ευαισθησία και εκρηκτική ενέργεια.

Με αφορμή αυτή τη νέα, φιλόδοξη θεατρική απόπειρα, συνομιλώ με τον Δημήτρη Στασινόπουλο για το πρωτότυπο κείμενό του, τη διαδρομή της δημιουργίας, τις προκλήσεις της σκηνοθεσίας, αλλά και για όλα εκείνα που κάνουν τους Πιγκουίνους μια παράσταση που αξίζει να αναμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Δημήτρη, να σταθώ αρχικά στην απίθανη αφίσα του θεατρικού;
Δεν είναι φανταστική;! Η Ζάκι είναι μια απίθανη σχεδιάστρια με φοβερή ματιά και έχει πιάσει ακριβώς το κέντρο του έργου με αυτή την δημιουργία της και την ευχαριστώ από καρδιάς!

Λιγότερο από τρεις εβδομάδες για την πρεμιέρα και απομονώνοντας επιλεκτικά από το επίμετρο του βιβλίου σου, διαβάζουμε: «Δυστοπική αλληγορία μεταμόρφωσης και αποξένωσης».
Ναι είναι αυτό ακριβώς. Είναι μια αλληγορία σε μια δυστοπική πραγματικότητα όπου η μεταμόρφωση και η αποξένωση έχουν το κεντρικό ρόλο παρόλο που η πολυκοσμία και η πολυφωνία ειναι παρούσες.

Τελικά βοηθάει όταν έχεις γράψει ο ίδιος το κείμενο ή τα κάνει δυσκολότερα τα πράγματα;
Δεν είμαι και τόσο σίγουρος αν βοηθάει τελικά. Αυτό που σίγουρα βοηθάει είναι η συνεργασία και η ομαδική προσέγγιση γιατί κάνουν την παράσταση να αποκτά την δική της ταυτότητα όπου τελικά, και καλώς, ο συγγραφέας μπαίνει σε δεύτερο ρόλο.

Παρακολουθώ στα σόσιαλ την θεατρική ομάδα και βλέπω πως ο αγώνας των Πιγκουίνων άρχισε 12 μήνες πριν;
Ναι περίπου τόσο. Είναι ένα όμορφο και έντονο ταξίδι και θέλαμε πραγματικά να εξερευνήσουμε πολλά πράγματα στην υποκριτική, την κινησιολογία, την μουσική και την ενδυματολογία.

Πρωτότυπο και καλό για εμάς τους θεατές αλλά γιατί επτά παραστάσεις;
Επτά παραστάσεις γιατί θέλουμε να το απολαύσουμε εμείς οι ίδιοι πρώτα. Έχουμε διαπιστώσει στο παρελθόν πως στην τέταρτη παράσταση, έχουμε πάρει τον αέρα του θεάτρου και του χώρου και θέλουμε να κάνουμε και άλλες, αλλά με την προηγούμενη σύμβαση των 4 παραστάσεων, σταματάγαμε… Ε, αυτή την φορά είπαμε να δώσουμε και άλλες τρεις έτσι για το καλό.

Και οι Βρυξέλλες είναι μόνο η αρχή;
Ναι! 20,21 Ιουνίου πάμε για δύο παραστάσεις στην Θεσσαλονίκη στο θέατρο Τ και τέλη Σεπτεμβρίου στην Αθήνα στην Φάμπρικα για μια παράσταση.

Πέντε ηθοποιοί, πέντε ρόλοι; Η συνύπαρξη Δημήτρη Μαλαφέκα, Ηλία Ξυδιά και Γιάννη Ρόδιου ανεβάζει επικίνδυνα τον πήχυ.
Είμαι πραγματικά πολύ τυχερός για όλους του συντελεστές του έργου που με τιμούν με το ταλέντο τους και τον χρόνο τους. Η συνεργασία Δημήτρη, Ηλία και Γιάννη, ως πιο έμπειρους ηθοποιούς, στην κοινότητα μας, με την νέα υποκριτική ματιά των Θεόκριτου Ζαφειρίου και του Γιώργου Σαπουντζόγλου, δημιουργούν πανέμορφες και εκρηκτικές δυναμικές επί σκηνής. Είναι ένα πολύ δυνατό καστ και θα το δείτε και επί σκηνής.

Κίνηση, χειρονομίες, σωματική έκφραση: Από τα τρέιλερ που έχουν κυκλοφορήσει φαίνεται πως οι Πιγκουίνοι θα ταλαιπωρήσουν τους επί σκηνής ηθοποιούς.
Ω ναι… Αλλά δεν τους πειράζει. Να είναι καλά η Μαρία Νεραντζάκη για την συνεχή δουλειά που κάνει για αυτή την παράσταση και μας έχει ανεβάσει όλους στο κινησιολογικό και χορογραφικό σε πολύ ψηλά επίπεδα. Είμαστε πάρα πολύ τυχεροί που την έχουμε μαζί μας, και εγώ προσωπικά της είμαι ευγνώμων γιατί προσφέρει πάρα πολλά σε όλα τα επίπεδα και έχει τον τρόπο να μας καθοδηγεί και να βγαίνουν όλα αβίαστα και πανέμορφα.

Αλήθεια υπάρχουν πιγκουίνοι στις Βρυξέλλες;
Σίγουρα ναι.

Φαντάζομαι στην έξοδο ενός σταθμού μετρό στο κέντρο της ευρωπαϊκής γειτονιάς, μεταξύ χιλιάδων ανθρώπων να στέκεται ένας μικρόσωμος πιγκουίνος. Μας νοιάζει τελικά ο άλλος; ο δίπλα μας; ποιος είναι ή γιατί αναπνέει κοντά μας;
Θα έπρεπε να μας νοιάζει πολύ περισσότερο από όσο μας νοιάζει τώρα.

Συνύπαρξη ή ανοχή; υπάρχουν ή θα έπρεπε να υπάρχουν κανόνες;
Θα έλεγα ότι η συνύπαρξη απαιτεί την ανοχή. Αν δεν υπάρχει ανοχή πως μπορεί να υπάρξει συνύπαρξη; Και ακριβώς λόγω της ανοχής, οι κανόνες θα έρθουν αναγκαστικά για να προστατέψουν την συνύπαρξη και την ανοχή. Βέβαια αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση που ευχαρίστως να την κάνουμε αφού δείτε και την παράσταση γιατί καταπιάνεται πολύ με αυτό το θέμα.

Οι θεατές θα δούνε ένα έργο ρεαλιστικό, φανταστικό, πραγματικό, ή παράλογο;
Δεν ξέρω… Θα έλεγα ένα σουρεαλιστικό δράμα αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι είμαι ακριβής. Είναι δύσκολο να το τοποθετήσω κάπου.

Λέμε συχνά πως ένα θεατρικό έργο μπορεί να λειτουργήσει ως εκπαιδευτικό μέσο, ως εργαλείο έρευνας και κοινωνικής παρέμβασης. Τι ισχύει με τους Πιγκουίνους;
Δεν ξέρω αν είναι εκπαιδευτικό μέσο, και βασικά δεν θα ήθελα να είναι. Οι πιγκουίνοι δεν θέλουν ούτε να διδάξουν ούτε να εκπαιδεύσουν κανέναν. Περισσότερο να υπάρξουν θέλουν.

Συνήθως ρωτάω τον σκηνοθέτη ποια είναι τα συναισθήματα που θα πάρει μαζί του ο θεατής με το πέσιμο της αυλαίας. Να ρωτήσω ποια περιμένεις να είναι τα δικά σου συναισθήματα, αργά το βράδυ, της τελευταίας μέρα του Μαΐου;
Χα! Καλή ερώτηση… Θα έλεγα ευγνωμοσύνη προς όλους τους συντελεστές της παράστασης που πιστέψανε σε αυτό το έργο και τα έδωσαν όλα χωρίς δεύτερη σκέψη. Ξέρεις είναι περίεργο να εργάζεσαι 12 μήνες για να δείξεις κάτι μόνο για λίγες μέρες, να κάνεις πολλή δουλειά και μετά να τελειώνει απότομα. Είναι μια γλυκόπικρη αίσθηση.

Είναι οι Πιγκουίνοι μία ακόμα απόπειρα;
Ναι. Είναι μια ακόμα απόπειρα. Το κείμενο είναι γραμμένο με διαφορετικό τρόπο από το προηγούμενο έργο μου και η προσέγγιση της παράστασης είναι μια απόπειρα από μόνη της. Δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι άλλο εκτός από απόπειρες. Εφόσον μπήκαμε σε αυτό το ταξίδι του θεάτρου, θέλουμε να εξερευνούμε και να ανακαλύπτουμε συνεχώς πράγματα ακόμα και αν κάνουμε λάθη γιατί έτσι μαθαίνουμε.

Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ

Φωτογραφίες: Θανάσης Βελούζος 

The post Δημητρης Στασινόπουλος: «Οι πιγκουίνοι δεν θέλουν να εκπαιδεύσουν κανέναν. Να υπάρξουν θέλουν» appeared first on .

Ο Υπηρέτης δύο αφεντάδων του Carlo Goldoni είναι μια απολαυστική κωμωδία γεμάτη ρυθμό και ευρηματικότητα. Στη Βενετία του 18ου αιώνα, ο πονηρός και καλοκάγαθος Τρουφαλντίνο, κυνηγημένος από την πείνα, αποφασίζει να υπηρετήσει ταυτόχρονα δύο αφεντικά – χωρίς το ένα να γνωρίζει το άλλο. Η παράτολμη αυτή επιλογή γεννά μια καταιγίδα παρεξηγήσεων και απρόβλεπτων συναντήσεων.

Η Μπεατρίτσε, μεταμφιεσμένη σε άντρα, αναζητά τον αγαπημένο της Φλορίντο, ενώ γύρω τους εραστές, πατέρες και υπηρέτες μπλέκονται σε ένα παιχνίδι όπου η λογική υποχωρεί μπροστά στο πάθος.

Αναμορφωτής του ιταλικού δράματος και της commedia dell’arte ο Γκολντόνι στην κωμωδία αυτή δίνει ίσως τον καλύτερο εαυτό του.

COMÉDIE ROYALE CLAUDE VOLTER
avenue des Frères Legrain 98, 1150 Bruxelles

21, 22, 23 Μαΐου στις 20.00 / 24 Μαΐου στις 18:00

Κατάλληλο για όλη την οικογένεια.
Υπέρτιτλοι στα γαλλικά και αγγλικά
Νέα μετάφραση πιστή στο ιταλικό πρωτότυπο, κοστούμια εποχής.

Σκηνοθεσία-μετάφραση: Αριστείδης Λαυρέντζος
Σκηνικά-κοστούμια: Άντα Σωτηροπούλου

Ηθοποιοί: Γιώργης Καταλαγαριανάκης, Ναταλία Καπετανάκη, Βασίλης Μάγνης, Πάρις Κακλαμάνος, Μαρία Μερκούρη, Κωστής Γεραρής, Γιώργος Μαγκλής, Άννα Ρωμανού, Χάρης Ξενογιάννης, Κώστας Δερβένης, Κωνσταντίνος Μανιάτης, Δήμος Αγγελούσης, Τίνα Χατζηθωμά. 

Εισιτήρια 20 € / 16 €: δείτε αφίσα ή σκανάρετε το QR ή κάνετε κλικ, εδώ.

La troupe de théâtre THESPIS de Bruxelles présente la délicieuse comédie de Carlo Goldoni, Le serviteur de deux maîtres

Le Serviteur de deux maîtres de Carlo Goldoni est une comédie vive, pleine de rythme et d’invention. Dans la Venise du XVIIIe siècle, Truffaldino, rusé et affamé, décide de servir deux maîtres à la fois – à l’insu l’un de l’autre.

Ce choix audacieux déclenche une cascade de quiproquos et de rencontres imprévues. Béatrice, déguisée en homme, cherche son bien-aimé Florindo, tandis qu’autour d’eux amants, pères et serviteurs se retrouvent pris dans un jeu où la raison cède au désir…
Réformateur du théâtre italien et de la commedia dell’arte, avec plus de 150 comédies et livrets à son actif (ainsi que 10 tragédies), Goldoni donne peut-être ici le meilleur de lui- même.

Convient à toute la famille. Surtitrage FR-EN.
Nouvelle traduction fidèle à l’original italien, costumes d’époque.

COMÉDIE ROYALE CLAUDE VOLTER
avenue des Frères Legrain 98, 1150 Bruxelles

21, 22, 23 mai 2026 20:00 & 24 mai 18:00. En grec +surtitres FR/EN
Mise en scène et traduction: Aristide Lavrentzos

Scénographie et costumes: Ada Sotiropoulou

Comédiens: Giorgis Katalagarianakis, Natalia Kapetanaki, Vasilis Magnis, Paris Kaklamanos, Maria Merkouri, Costis Yeraris, Giorgos Maglis, Anna Romanou, Charis Xenogiannis, Kostas Dervenis, Konstantinos Maniatis, Dimos Angeloussis, Tina Hatzithoma
Tickets: Voir affiche, ou scannez le code QR ou cliquez ici.
Prix: Entrée générale 20 €.
prix réduit 16 € pour étudiants et chômeurs

The post «Ο υπηρέτης δύο αφεντάδων» από την θεατρική ομάδα ΘΕΣΠΙΣ Βρυξελλών appeared first on .

Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 18:00, με την υποδοχή των προσκεκλημένων και θα ανοίξει με χαιρετισμούς από σημαντικές προσωπικότητες. Τον λόγο θα λάβει η Πρέσβης της Ελλάδας κα Σοφία Γραμματά, ενώ θα ακολουθήσουν παρεμβάσεις από τη Γενική Γραμματέα Αποδήμου Ελληνισμού και Δημόσιας Διπλωματίας κα Μάιρα Μυρογιάννη και τον μελλοντικό Επίτιμο Πρόξενο της Ελλάδας στη Λιέγη κ. Γεώργιο Καρανδρέα.

Στο επίκεντρο του προγράμματος βρίσκεται η διάλεξη με τίτλο «Ήρθε για να διαβάσει»: η βιβλιοθήκη του Κ.Π. Καβάφη, την οποία θα παρουσιάσει η κα Χριστίνα Ντουνιά, Ομότιμη Καθηγήτρια του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος της Διεθνούς Επιστημονικής Επιτροπής του Αρχείου Καβάφη του Ιδρύματος Ωνάση. Η παρέμβασή της αναμένεται να φωτίσει άγνωστες πτυχές της σχέσης του ποιητή με τη γνώση και τη λογοτεχνία.

Η βραδιά θα συνεχιστεί με την προβολή αποσπάσματος ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ, αφιερωμένου στον Καβάφη, ενώ στη συνέχεια ο καθηγητής Robert Laffineur, πρώην Επίτιμος Πρόξενος της Ελλάδας στη Λιέγη, θα αναπτύξει το θέμα “Konstantinos Kavafis, Le Poète-Historien de la Diaspora Grecque (1863-1933)”, αναδεικνύοντας τη διεθνή διάσταση του έργου του ποιητή.

Ιδιαίτερη θέση στο πρόγραμμα κατέχει η απαγγελία ποιημάτων του Καβάφη από την κα Μαρία Πατακιά (Ελληνικός Κύκλος), καθώς και η μουσική παρέμβαση της Ελληνικής Χορωδίας Βρυξελλών, που θα δώσει έναν πιο συγκινησιακό τόνο στη βραδιά.

Η εκδήλωση θα ολοκληρωθεί με την προσφορά εδεσμάτων και ποτών, δίνοντας την ευκαιρία στους παρευρισκόμενους να ανταλλάξουν απόψεις και να συνεχίσουν τη βραδιά σε ένα πιο χαλαρό και φιλικό κλίμα.

Une soirée hommage à Constantin Cavafis à Liège

Poésie, mémoire et culture grecque réunies au cœur de la Boverie

Le 28 avril 2026, la ville de Liège accueillera une soirée exceptionnelle dédiée à l’un des plus grands poètes grecs, Constantin Cavafis, dans le cadre prestigieux de l’Auditorium de la Boverie (Parc de la Boverie 3).

Dès 17h45, le public sera invité à rejoindre les lieux pour une réception conviviale, avant le lancement officiel de l’événement à 18h00. Plusieurs personnalités institutionnelles ouvriront la soirée, notamment l’Ambassadrice de Grèce, Mme Sofia Grammata, suivie de Mme Myra Myrogianni, Secrétaire générale chargée de la diaspora grecque et de la diplomatie publique, ainsi que de M. Georgios Karandreas, futur Consul honoraire de Grèce à Liège.

Le programme mettra ensuite en lumière une intervention académique majeure autour de l’univers de Cavafis. Christina Ntounia, professeure émérite de l’Université nationale et capodistrienne d’Athènes et membre du comité scientifique international des Archives Cavafis de la Fondation Onassis, proposera une conférence consacrée à la relation du poète avec la lecture et le savoir.

La soirée se poursuivra avec la projection d’un extrait documentaire produit par la ERT, permettant de replonger dans la vie et l’œuvre du poète. Puis, Robert Laffineur, archéologue et ancien Consul honoraire de Grèce à Liège, prendra la parole pour explorer la dimension historique et diasporique de Cavafis à travers une analyse approfondie.

L’événement laissera également place à l’émotion avec une lecture de poèmes interprétée par Maria Patakia du Cercle hellénique, suivie d’une prestation musicale de la Chorale grecque de Bruxelles, offrant une immersion artistique complète.

La soirée se conclura vers 19h30 autour d’un moment convivial, avec boissons et rafraîchissements, prolongeant les échanges dans une ambiance chaleureuse et culturelle.

The post Αφιέρωμα στον Κωνσταντίνο Καβάφη στη Λιέγη appeared first on .

Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι

Τάσος Νυχάς – Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι: «Η ομορφιά, η δύναμη αλλά και το εφήμερο του θεάτρου συνδέει για λίγο τις εμπειρίες και τα συναισθήματα ηθοποιών και θεατών στη σκοτεινή αίθουσα και τη φωτισμένη σκηνή»

Το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι είδε με ικανοποίηση τον Κοινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου να πραγματοποιείται για μια ακόμη φορά μετά από δική του πρόταση το 2018. Μια πρωτοβουλία που αγκαλιάστηκε από τις θεατρικές ομάδες των Βρυξελλών αλλά και από το κοινό και τους φίλους που ως θεατές συμμετέχουν κάθε χρόνο. Πραγματικά η αρχική σκέψη να υπάρχει μια κοινή θεατρική εκδήλωση για να τιμηθεί η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου βρήκε στέγη και εφέτος στη φιλόξενη σκηνή του θεάτρου de Lijsterbes, στο Kraainem στην περιφέρεια των Βρυξελλών. Οι ομάδες που συμμετείχαν, η κάθε μια με τη δική της χαρακτηριστική ταυτότητα, αισθητική και καλλιτεχνική ευαισθησία, ανταποκρίθηκαν με επιτυχία στην παρουσίαση ενός θεάματος που είχε ως κοινό θέμα τη σύγκρουση των γενεών. Στη σκηνή αλλά και στα καμαρίνια του θεάτρου, οι τόσο διαφορετικές ομάδες συναντήθηκαν, γνωρίστηκαν καλύτερα και ένιωσαν από κοινού με τους θεατές την ομορφιά, τη δύναμη αλλά και το εφήμερο του θεάτρου και της σκηνικής παράστασης που δεν επαναλαμβάνεται, αφήνει πίσω της μόνο αναμνήσεις, εικόνες και συνδέει για λίγο τις εμπειρίες και τα συναισθήματα των ηθοποιών και των θεατών στη σκοτεινή αίθουσα και τη φωτισμένη σκηνή. Ας ευχηθούμε λοιπόν «και του χρόνου».

Το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι- Atelier Théâtral Grec-δραστήριο στα θεατρικά δρώμενα των Βρυξελλών συνεχώς από το 1984 που ιδρύθηκε, συμμετείχε και φέτος στον κοινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου, με ένα μονόπρακτο μικρής φόρμας του Δημήτρη Ρέπα, συμπολίτη μας των Βρυξελλών, το οποίο είχε ήδη παρουσιάσει σε πρωτόλεια μορφή ως θεατρικό Αναλόγιο, σε ανάλογη εκδήλωση της ομάδας στις Βρυξέλλες, τον Οκτώβριο του 2025. Ο τίτλος του έργου είναι Οικογένεια και παρουσιάζει με χαριτωμένο και εύθυμο τρόπο τις σχέσεις παιδιών και γονέων, σε μια σημερινή τυπική Ελληνική οικογένεια. Ο πατέρας και η μητέρα αγωνίζονται σε μια ασφυκτική καθημερινότητα ενώ τα δύο αγόρια της οικογένειας, ένας φοιτητής και ένα μαθητής ακόμη, ακολουθούν του δικούς τους κώδικες συμπεριφοράς σπρωγμένα από τις ορμές και τα νέα ήθη της νεολαίας. Η σκηνοθεσία ήταν του Τάσου Νυχά, στο ρόλο του πατέρα ο Νίκος Χατζούδης, της μητέρας η Σόνια Καρασσαβίδου, του γιου φοιτητή ο Γιάννης Κρητικός, του γιου μαθητή ο Ιάσων Κρητικός και σε χαρακτηριστικό ρόλο-έκπληξη ενός call girl, η Λίλα Φωτίδου. Ο ίδιος ο συγγραφέας μάλιστα βρισκόταν στην αίθουσα και παρακολούθησε με ανάλογη συγκίνηση το ζωντάνεμα στη σκηνή των χαρακτήρων που είχε σχεδιάσει στο χαρτί.

Θεατρική Ομάδα ΑλΜΑ (Κυπριανός Μουτεβελής, Χρύσα Μπαλτζάκη)

Χρύσα Μπαλτζάκη – Κυπριανός Μουτεβελής – Θεατρική Ομάδα ΑλΜΑ: «Η πρωτοβουλία του Τάσου Νυχά και του EΘΕ έχει γίνει πλέον θεσμός στην πόλη μας και συμβολίζει τη συνεργασία και την συμπερίληψη»

Άλλος ένας εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου ολοκληρώθηκε με επιτυχία, με τη συμμετοχή έξι ομάδων επί σκηνής, και ακόμα δύο, που είχαν αναλάβει την παρουσίαση της εκδήλωσης και του μηνύματος της ημέρας. Η πρωτοβουλία του Τάσου Νυχά και του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου έχει γίνει πλέον θεσμός στην πόλη μας και συμβολίζει τη συνεργασία και την συμπερίληψη, που αποτελούν έτσι κι αλλιώς εγγενή συστατικά του θεάτρου. Από τα πιο θετικά στοιχεία της εκδήλωσης ήταν η αύρα ανανέωσης που έφεραν τόσο η παρουσία μιας νέας θεατρικής ομάδας, των Θεατρικών Διαδρομών Βρυξελλών, όσο και, χάρη και στη θεματική που είχε επιλεγεί φέτος (Σύγκρουση γενεών), η ύπαρξη στη σκηνή και αρκετών παιδιών-ηθοποιών, που γέμισαν με φρεσκάδα την αίθουσα του de Lijsterbes.

Η ομάδα ΑλΜΑ επέλεξε φέτος να μην παρουσιάσει κάποιο θεατρικό δρώμενο, καθώς την παρούσα περίοδο προετοιμάζεται πυρετωδώς για την προσεχή της παράσταση «Το κλάμα βγήκε απ’ τον παράδεισο» των Ρέππα-Παπαθανασίου. Ωστόσο, είχαμε την τιμή να διαβάσουμε στο ξεκίνημα της εκδήλωσης το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2026, που γράφτηκε από τον σπουδαίο Αμερικανό ηθοποιό Willem Dafoe. Ένα μήνυμα για την συχνά δύσκολη καθημερινότητα των ανθρώπων που ασχολούνται με το θέατρο, αλλά και την αξία και σημασία του θεάτρου στη σημερινή εποχή, που κυριαρχείται από τα κοινωνικά δίκτυα  και τις νέες τεχνολογίες, που έχουν οδηγήσει στην όλο και μεγαλύτερη απομάκρυνση και απομόνωση των ανθρώπων. Ο Willem Dafoe κλείνει το μήνυμά του υπενθυμίζοντάς μας ότι «…το θέατρο ως ολοκληρωμένη μορφή τέχνης μπορεί να μας κάνει να δούμε τι ήταν, τι είναι και τι θα μπορούσε να είναι ο κόσμος μας.» (ολόκληρο το μήνυμα στα ελληνικά, εδώ).

Λύκειο Ελληνίδων Βρυξελλών

Μαρία Καραχάλιου – Λύκειο Ελληνίδων Βρυξελλών: «Η θερμή ανταπόκριση του κοινού ήταν για εμάς η μεγαλύτερη ανταμοιβή και η πιο ουσιαστική επιβεβαίωση»

Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου στις Βρυξέλλες φέτος είχε ως θεματικό άξονα τη «Σύγκρουση γενεών», ένα θέμα διαχρονικό και βαθιά ανθρώπινο, που αγγίζει την κοινωνία, την οικογένεια, τη μνήμη, την εξέλιξη και την ανάγκη κάθε γενιάς να βρει τη δική της φωνή χωρίς να χάσει τη σύνδεση με την προηγούμενη. Οι θεατρικές ομάδες που συμμετείχαν προσέγγισαν το θέμα μέσα από διαφορετικά έργα, αισθητικές και σκηνοθετικές γραμμές, δημιουργώντας ένα πολυφωνικό θεατρικό τοπίο, όπου το κοινό είχε την ευκαιρία να δει πολλές και διαφορετικές οπτικές πάνω στο ίδιο ανθρώπινο ζήτημα.

Το εορταστικό διήμερο δεν ήταν απλώς μια σειρά παραστάσεων, αλλά μια ζωντανή συνάντηση ανθρώπων που πιστεύουν στη δύναμη της θεατρικής πράξης. Για δύο ημέρες, η σκηνή έγινε τόπος συνάντησης, επικοινωνίας, μνήμης και συγκίνησης. Ηθοποιοί και θεατές βρέθηκαν στον ίδιο χώρο όχι μόνο για να παρακολουθήσουν παραστάσεις, αλλά για να μοιραστούν εμπειρίες, σκέψεις και συναισθήματα. Σε μια εποχή όπου η επικοινωνία γίνεται συχνά μέσα από οθόνες και αποστάσεις, το θέατρο μάς θύμισε τη δύναμη της ζωντανής παρουσίας, της ανάσας, της σιωπής, του βλέμματος και του χειροκροτήματος που ενώνει άγνωστους ανθρώπους σε ένα κοινό συναίσθημα.

Σε μια πόλη πολυπολιτισμική όπως οι Βρυξέλλες, τέτοιες θεατρικές συναντήσεις αποκτούν ίσως ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Το θέατρο γίνεται τόπος μνήμης, γλώσσας και πολιτισμού, αλλά και νέων συναντήσεων και συνεργασιών. Για λίγο, όλοι, ηθοποιοί και θεατές, γινόμαστε μια μικρή κοινότητα που μοιράζεται ιστορίες, συναισθήματα και σιωπές. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο βαθύ νόημα του θεάτρου: να μας θυμίζει ότι δεν είμαστε μόνοι, ότι οι ιστορίες των ανθρώπων μοιάζουν και ότι μέσα από την τέχνη μπορούμε να συναντηθούμε πραγματικά.

Η θεατρική ομάδα του ΛΕΒ συμμετείχε στον εορτασμό παρουσιάζοντας δύο θεατρικούς μονολόγους από σύγχρονο ελληνικό έργο, τις «ΒΑΣΕΙΣ» και «ΣΤΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ» του Γ. Μανιώτη, με ζωντανή μουσική συνοδεία με βιολί και μια λιτή, ατμοσφαιρική σκηνοθετική προσέγγιση που στόχο είχε να αναδείξει κυρίως τον λόγο, την ερμηνεία και την εσωτερικότητα των χαρακτήρων. Η συμμετοχή αυτή ήταν αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς και δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τους εξαιρετικούς συνεργάτες και συντελεστές της ομάδας, τους ηθοποιούς, τον μουσικό, αλλά και τους ανθρώπους που στήριξαν την παράσταση πάνω και πίσω από τη σκηνή. Το θέατρο είναι από τη φύση του ομαδική τέχνη και κάθε αποτέλεσμα είναι πάντα το άθροισμα πολλών ανθρώπων, κόπου, εμπιστοσύνης και κοινής πίστης σε κάτι όμορφο.

Η θερμή ανταπόκριση του κοινού ήταν για εμάς η μεγαλύτερη ανταμοιβή και η πιο ουσιαστική επιβεβαίωση ότι το θέατρο εξακολουθεί να συγκινεί, να ενώνει και να δημιουργεί κοινότητα ανθρώπων. Από αυτή τη συμμετοχή κρατάμε τη διαδρομή, τη συνεργασία, τη συγκίνηση και την αίσθηση ότι για λίγο όλοι μαζί δημιουργήσαμε κάτι ζωντανό και αληθινό.

Ένα μεγάλο και βαθιά αληθινό ευχαριστώ στους συνεργάτες μου, στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα σε αυτή την προσπάθεια με αγάπη, υπομονή, ευαισθησία και πίστη. Στον Βασίλη Πούλο (ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ), την Άννα Μαρία Λυμπεροπούλου (ΣΤΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ), τον Χρήστο Κωσταντινίδη (BΙΟΛΙ) και την Γεωργία Μανδέκη (BACKSTAGE). Και, φυσικά, στα μέλη του ΔΣ του Λυκείου των Ελληνίδων Βρυξελλών για τη σταθερή στήριξη, την εμπιστοσύνη και την παρουσία τους δίπλα στη θεατρική μας ομάδα. Η υποστήριξη όλων μάς δίνει δύναμη να συνεχίζουμε να δημιουργούμε και να προσπαθούμε για όμορφα και ποιοτικά πράγματα.

Το θέατρο δεν γίνεται ποτέ από έναν άνθρωπο μόνο του. Γίνεται από ανθρώπους που εμπιστεύονται, που μοιράζονται, που εκτίθενται, που κουράζονται, που αμφιβάλλουν και συνεχίζουν μαζί μέχρι να ανάψουν τα φώτα της σκηνής.

Αν κάτι καταφέραμε, το καταφέραμε μαζί. Και αυτό είναι για μένα το πιο σημαντικό από όλα.

Θεατρικές Διαδρομές Βρυξελλών

Ηλίας Κοντέας – Θεατρικές Διαδρομές Βρυξελλών: «Η συμμετοχή των θεατρικών ομάδων που ένωσαν τις δυνάμεις τους προσέδωσε στον εορτασμό ζωντάνια, ποικιλία και έντονο αίσθημα συλλογικότητας»

Το εορταστικό διήμερο για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου αποτέλεσε μια ουσιαστική και βαθιά ανθρώπινη εμπειρία, από αυτές που μόνο το θέατρο μπορεί να προσφέρει. Δεν ήταν απλώς μια σειρά θεατρικών παρουσιών, αλλά μια αληθινή συνάντηση ανθρώπων, ομάδων, συναισθημάτων και ιστοριών. Μέσα σε αυτές τις δύο ημέρες αναδείχθηκε με τον πιο ουσιαστικό τρόπο η δύναμη του θεάτρου να ενώνει, να συγκινεί και να δημιουργεί μια κοινότητα έκφρασης και συλλογικής μνήμης.

Η συμμετοχή των θεατρικών ομάδων που ένωσαν τις δυνάμεις τους προσέδωσε στον εορτασμό ζωντάνια, ποικιλία και έντονο αίσθημα συλλογικότητας. Η συνεργασία πραγματοποιήθηκε με σεβασμό, ευαισθησία και κοινή διάθεση προσφοράς, στοιχεία που ανέδειξαν τη σημασία της συνδημιουργίας και της κοινής παρουσίας σε μια τόσο ιδιαίτερη γιορτή. Αξίζουν συγχαρητήρια και ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Τάσο Νυχά, που εμπνεύστηκε αυτή τη γιορτή και συνεχίζει να αποτελεί την ψυχή της.

Ιδιαίτερα σημαντική ήταν και η ανταπόκριση του κοινού, το οποίο αγκάλιασε συναισθηματικά και ουσιαστικά το διήμερό μας, παρά τον «ανταγωνισμό» από άλλες παράλληλες εκδηλώσεις που διοργανώθηκαν την ίδια περίοδο, μάλλον χωρίς να ληφθεί ιδιαίτερα υπόψη μια πολιτιστική παράδοση της κοινότητάς μας που μετρά ήδη αρκετά χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, το κοινό απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι γνωρίζει να ξεχωρίζει και να στηρίζει τις προσπάθειες που γεννιούνται μέσα από την ίδια την κοινότητα και βασίζονται στη συνέπεια, τη συνεργασία και την αυθεντική αγάπη για το θέατρο.

Η αληθινή θεατρική εμπειρία, άλλωστε, δεν ολοκληρώνεται με το χειροκρότημα, αλλά συνεχίζει να ζει μέσα μας για μέρες και εβδομάδες μετά και αυτή είναι πάντα η πιο ουσιαστική και βαθιά ικανοποίηση για όλους μας.

Η ομάδα μας, οι Θεατρικές Διαδρομές Βρυξελλών, συμμετείχε στον εορτασμό για πρώτη φορά με την παρουσίαση του έργου μικρής φόρμας «Η Καρέκλα», μιας θεατρικής πρότασης που γράφτηκε από εμένα ειδικά για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου.

Η «Καρέκλα» δεν παρουσιάστηκε ως ένα απλό αντικείμενο, αλλά ως ένα ισχυρό σύμβολο: ένα σημείο συνάντησης ανάμεσα σε αυτούς που έμειναν και σε αυτούς που έφυγαν, μια θέση γεμάτη απουσία αλλά και παρουσία, βάρος αλλά και αγκαλιά. Κάθε θεατής μπόρεσε να προβάλλει πάνω της τη δική του εμπειρία και να αναγνωρίσει κάτι προσωπικό: την απώλεια, τη σιωπή, τη μνήμη ή την αίσθηση μιας θέσης που ίσως δεν θα γεμίσει ποτέ ξανά.

Η ανταπόκριση του κοινού υπήρξε ιδιαίτερα συγκινητική και αυτό μας γεμίζει βαθιά ικανοποίηση. Σε επίπεδο ομάδας, η συμμετοχή μας υπήρξε ουσιαστική και πολυεπίπεδη. Η δημιουργική διαδικασία που οδήγησε στη γέννηση της «Καρέκλας» ξεκίνησε από μια συζήτηση με μέλος της ομάδας, τη Λίλα Φωτίδου. Βγαίνοντας από το ταξίδι των «Κόκκινων Φαναριών», της πρώτης μας μεγάλης θεατρικής δουλειάς, νιώσαμε την ανάγκη να δημιουργήσουμε ένα έργο πιο σύγχρονο και άμεσο, με έντονες συναισθηματικές εναλλαγές, με το οποίο θα μπορούσαμε όλοι να ταυτιστούμε.

Ευχαριστώ ιδιαίτερα τη Στέλλα Ανδρουλάκη, τη Ρίτα Ντιναπόγια και τον Νίκο Σαχά, που μαζί με τη Λίλα συνέβαλαν στη διαμόρφωση του θεατρικού σύμπαντος της «Καρέκλας». Αν και ο ρόλος του Νίκου δεν υπήρχε στην αρχική σύλληψη του έργου, πλέον δεν μπορώ να φανταστώ την παράσταση χωρίς την παρουσία του. Σημαντική ήταν και η παρουσία των υπόλοιπων μελών της ομάδας, που ήρθαν και μας στήριξαν.

Ο απολογισμός της συμμετοχής μας είναι βαθιά θετικός. Νιώθουμε ευγνωμοσύνη για την αποδοχή και την αγκαλιά που προσφέρθηκε στις Θεατρικές Διαδρομές Βρυξελλών μέσα σε αυτή την ξεχωριστή γιορτή, αλλά και για τη δυνατότητα να συνυπάρξουμε δημιουργικά με άλλες θεατρικές ομάδες σε ένα κοινό πλαίσιο έκφρασης και προσφοράς. Για εμάς, το θέατρο δεν είναι μόνο παράσταση· είναι συνάντηση, μοίρασμα και συναίσθημα.

Μετά από τη συμμετοχή μας στην Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, ανοίγουμε ήδη το επόμενο κεφάλαιο της δημιουργικής μας πορείας. Ξεκινάμε την προετοιμασία της επόμενης θεατρικής μας πρότασης: μιας μαύρης μεταθεατρικής κωμωδίας, την οποία έχω γράψει ο ίδιος και η οποία φιλοδοξεί να αποτελέσει το επόμενο τολμηρό βήμα των Θεατρικών Διαδρομών Βρυξελλών.

ΘΕΣΠΙΣ

Αριστείδης Λαυρέντζος / ΘΕΣΠΙΣ: «Η συνδημιουργία μάς φέρνει πιο κοντά, μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο»

Εκ μέρους της θεατρικής ομάδας ΘΕΣΠΙΣ, της οποίας είμαι καλλιτεχνικός διευθυντής από την ίδρυσή της το 2002, ευχαριστώ το newsville.be και τον χαρισματικό διευθυντή του Γιάννη Δήμα, που μου δίνει την ευκαιρία να εκφράσω τις σκέψεις μου για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου στις Βρυξέλλες στις 27 και 28 Μαρτίου 2026, με συμμετοχή των ελληνικών θεατρικών ομάδων των Βρυξελλών. Ο ΘΕΣΠΙΣ αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή αυτή την πρωτοβουλία, που άρχισε το 2018 με πρόταση του Τάσου Νυχά. Ως βασικός ιδρυτής εγώ ο ίδιος δύο εδώ ελληνικών θεατρικών ομάδων (1992, 2002), και με τον ΘΕΣΠΙ να είναι η ρίζα από την οποία βλάστησαν τουλάχιστον άλλες τρεις – και έχουν απλώσει δικούς τους ωραίους κλώνους, φρονώ ότι συνετέλεσα αποφασιστικά στη διεύρυνση της θεατρικής δημιουργίας από άποψη κοινού, από άποψη ρεπερτορίου, από άποψη σκηνοθετών και από άποψη ηθοποιών. Όντως, μέχρι το 1992 υπήρχε ουσιαστικά μία μόνο σταθερή ελληνική θεατρική ομάδα στις Βρυξέλλες αλλά δεν χωρούσαμε όλοι μέσα σε ένα μόνο σχήμα!

Όταν όμως φτάσαμε να είμαστε εδώ δέκα ελληνικές θεατρικές ομάδες, αφενός μεν αυτό αποτελεί ρεκόρ για το ελληνικό ερασιτεχνικό θέατρο σε οποιαδήποτε πόλη του κόσμου όπου υπάρχει ελληνικό στοιχείο, και είναι ασφαλώς καλόδεχτες όλες οι ομάδες με τις δικές της καλλιτεχνικές αναζητήσεις η καθεμία, αφετέρου όμως η πολυδιάσπαση άρχισε να δημιουργεί κάποια προβλήματα. Στην υπερβολική ίσως αυτή φάση του φυγοκεντρισμού ήρθε η πρόταση του Τάσου, για συνδημιουργία κάθε χρόνο, να διορθώσει τα περισσότερα από τα μειονεκτήματα της πολυδιάσπασης: οι ομάδες μας μια φορά το χρόνο συνδημιουργούν μια παράσταση δύο ημερών στα τέλη Μαρτίου, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου. Η συνδημιουργία μάς φέρνει πιο κοντά, μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο, ανταλλάσσουμε απόψεις, λειαίνουμε τις αντιθέσεις μας και φέρνουμε επίσης στα ίδια καμαρίνια ηθοποιούς και συντελεστές από όλες τις ομάδες, και επιτυγχάνεται μια επιθυμητή κινητικότητα και συνεργασία.

Σε κάθε ετήσια κοινή παράσταση επιλέγουμε συνήθως ένα κοινό θέμα: εφέτος ήταν η σύγκρουση των γενεών – που μπορεί και να είναι διαδοχή γενεών, διάλογος, συνάντηση γενεών. Τεράστιο θέμα στην παγκόσμια δραματουργία, καθώς επιτρέπει στους συγγραφείς και στους σκηνοθέτες να εξερευνήσουν τη ρήξη ανάμεσα στο παλιό και στο νέο, την παράδοση και την αμφισβήτηση. Εκτός αυτού, ύστερα από τη βιολογική ηλικία που έχουμε φτάσει οι παλαιότεροι (75 και άνω) και τη θεατρική ηλικία ορισμένων από εμάς (40 και άνω), η διαδοχή των γενεών εφαρμόζεται και στις ομάδες μας: υπάρχουν καλλιτεχνικοί διευθυντές ή σκηνοθέτες ομάδων μας κατά πολύ νεότεροι, και το θεατρικό τοπίο ανανεώνεται, χωρίς βέβαια να αποκλείει τη συνέχιση από τους παλαιότερους, όσο το επιτρέπουν οι δυνάμεις τους. Είχαμε και συναδέλφους 80 ετών (Γιάννης Οικονομίδης) και έναν άνω των 90 (Γιώργος Ανδρονίδης) που έφυγαν χωρίς να έχουν εγκαταλείψει «το σανίδι» ούτε στους τελευταίους τους μήνες! Αιωνία τους η μνήμη!

Στον φετινό εορτασμό η ομάδα ΘΕΣΠΙΣ, που χωρίς να παραμερίζει το ελληνικό ρεπερτόριο παίζει κατά προτίμηση έργα από το παγκόσμιο θέατρο, επέλεξε και έπαιξε μια ωραιότατη σκηνή από το έργο «Ο Αρχιμάστορας Σόλνες» του Ίψεν. Στο αυτοβιογραφικό αυτό έργο, γραμμένο το 1892 και πάντοτε επίκαιρο, ο Αρχιμάστορας (στην παράστασή μας ήταν ο Κώστας Δερβένης) εκφράζει στο γιατρό του (Γιώργη Καταλαγαριανάκη) τους φόβους του έναντι της νεότητας, η οποία θα διεκδικήσει να πάρει τα ηνία. Η νεότητα εκπροσωπείται στη σκηνή αυτή από την εντυπωσιακή 22χρονη Χίλντε (Σοφία Κασσελάκη) η οποία θα έρθει από το παρελθόν, με αέρινο ερωτικό τρόπο, να δώσει απάντηση στους φόβους του Αρχιμάστορα. Το τέταρτο πρόσωπο της σκηνής είναι η Αλίνε (Λαμπρινή Γαρμπή), η σύζυγος του Αρχιμάστορα, προσωποποίηση της αξιοπρέπειας και του καθήκοντος, η οποία – δεδομένου του αυτοβιογραφικού χαρακτήρα του έργου – είναι προσωποποίηση της συζύγου του ίδιου του Ίψεν, της Σουζάνα Τόρεσεν, η οποία παρέμεινε μαζί του 48 χρόνια, μέχρι τον θάνατό του, ενώ οι ερωμένες, «αέρινες» ή μη, έρχονταν και παρέρχονταν…

Ευχαριστώ θερμά τους τέσσερις ως άνω ηθοποιούς, την επί 20 χρόνια σκηνογράφο του ΘΕΣΠΙ Άντα Σωτηροπούλου και τη βοηθό κινησιολογίας Κωνσταντίνα Σλακώνη. Δεν θα ξεχωρίσω κανέναν από τους ηθοποιούς – αυτό είναι σε κάθε παράσταση δουλειά των θεατών και όχι δική μου. Ειπώθηκαν τα καλύτερα αλλά και μόνο το γεγονός ότι ακούστηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά στις Βρυξέλλες ο λόγος του Ίψεν ήταν υπέροχο. Θα υπογραμμίσω όμως την ιδιαίτερα επιτυχημένη προσπάθεια της νεόφερτης στις Βρυξέλλες, 22χρονης στη σκηνή και στη ζωή, Σοφίας Κασσελάκη, η οποία κανείς δεν θα πίστευε ότι ήταν πρωτόπειρη: η πειθαρχία της, η συστηματική εργασία της σε όλες τις πρόβες, η άμεση ενσωμάτωση κάθε σκηνοθετικής μου οδηγίας, η εξυπνάδα και το ταλέντο της την έκαναν να ανταποκριθεί πολύ σωστά στις μεγάλες απαιτήσεις του ρόλου.

Ομογενειακή Θεατρική Σκηνή

Γιώργος Μαγκλής – Ομογενειακή Θεατρική Σκηνή: «Αποτελεί αδιαμφισβήτητα παράδειγμα προς μίμηση πως η συνεργασία και η ομόνοια μπορούν να φέρουν θετικότατα αποτελέσματα»

O εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου στις Βρυξέλλες αποτελεί πλέον θεσμό, ξεκίνησε από το 2018 με μονοήμερη εκδήλωση, φτάνοντας στην 6η έκδοση του, το 2020-22 λόγω πανδημίας, με διήμερη παρουσίαση. Αποτελεί αδιαμφισβήτητα παράδειγμα προς μίμηση και σε άλλους τομείς της επί των κοινών ενασχόλησης, πως η συνεργασία και η ομόνοια μπορούν να φέρουν θετικότατα αποτελέσματα. Είναι θα λέγαμε η υγιής πλευρά της ενασχόλησης με τα ‘’κοινά’’ όπου το εγώ, θέλοντας και μη, παραχωρεί την θέση του στο εμείς.

Επί της ουσίας το Ελληνικό Κοινοτικό ή Ομογενειακό, όπως καταγράφτηκε στο 1ο Παγκόσμιο Συνέδριο στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών, στις 24 και 25 Νοεμβρίου 2023, στις Βρυξέλλες διανύει περίοδο ακμής και μεταλαμπάδευσης. Λαμβάνοντας υπόψη πως οι πρώτες θεατρικές εντόπιες θεατρικές δραστηριότητες και παραστάσεις, έστω και σποραδικές, χρονολογούνται στα μέσα της δεκαετίας του 1970 έχουμε να κάνουμε με έναν υγιέστατο οργανισμό άνω τον πενήντα ετών που αριθμεί οχτώ καθιερωμένες θεατρικές ομάδες, τρεις πιο πρόσφατες, ενώ -όπως μαθαίνουμε- ετοιμάζεται και άλλη μία που θα εμφανιστεί επί σκηνής τον φθινόπωρο. Επί το σύνολο
τους οι σημερινές ένδεκα ομάδες καλύπτουν μεγάλο μέρος του παγκόσμιου και ελληνικού θεατρικού ρεπερτορίου, είναι όμως και χώρος παρουσίασης έργων συμπολιτών μας. Κοντολογίς, σχηματίζεται ένας μικρόκοσμος που αριθμεί μεταξύ 500 και 1000 ατόμων που κινητοποιούνται για κάθε έργο που παρουσιάζεται στο θεατρόφιλο κοινό. Το μέλλον του οποίου έχει θετικό πρόσημο διότι σιγά σιγά η δεύτερη γενιά αναλαμβάνει τα ηνία στην στελέχωση των ομάδων, επιτρέποντας έτσι μια ομαλή ανανέωση και μετάβαση. Παρομοίως κι από την πλευρά των ηθοποιών καινούργια πρόσωπα εμφανίζονται με ζήλο και υγιή περιέργεια. Κλείνοντας θα ευχηθώ υγεία, έμπνευση και δημιουργικότητα σε όλες τις ομάδες, καλή μας επιτυχία στο διήμερο της εφετινής Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου όπως και για ό,τι θα κάνουν το 2026 και δίνουμε ραντεβού για την 7 η έκδοση. Επίσης προκαταβολικά ένα ευχαριστώ στο κοινό που θα έρθει να ψυχαγωγηθεί, να εκ-παιδευτεί και να μας χειροκροτήσει, διότι αυτό αποτελεί την μοναδική αμοιβή μας είτε είμαστε επί ή πίσω από την σκηνή.

Φέτος η Ομογενειακή Θεατρική Σκηνή παρουσίασε, για δεύτερη φορά στο σύνολο των έξι συμμετοχών της, έργο της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, δυο σημαντικές σκηνές από την κλασσική τραγωδία Αντιγόνη του Σοφοκλή. Έργο στυλοβάτης της Αρχαίας Ελληνικής Τραγωδίας και μεταξύ των περισσότερο παρουσιασμένων θεατρικών έργων παγκοσμίως.

Οι σκηνές εκφράζουν διαχρονικά ερωτήματα για τη δύναμη του νόμου, της εξουσίας, την ισότητα των φύλων. Σημαντικό στοιχείο που ενυπάρχει είναι η σύγκρουση των γενεών. Η Αντιγόνη, η νέα γενιά, με την ορμή της, την τόλμη και τη δύναμή της συγκρούεται με την παλιά γενιά και την εξουσία της στο πρόσωπο του Κρέοντα. Το ίδιο συμβαίνει μεταξύ του αδιάλλακτου Κρέοντα και του σοφού Τειρεσία.

Ποιο συγκεκριμένα έχουμε -μεταξύ άλλων- τις ακόλουθες κυρίες συγκρούσεις, αντιθέσεις στις δύο σκηνές που παρουσιάζουμε:
Ο Κρέοντας κατέχει την εξουσία, υπερασπίζεται αδιάλλακτος τους νόμους των ανθρώπων. Η εξουσία είναι γένος αρσενικού ενώ η Δικαιοσύνη είναι “τυφλή” και δεν έχει “αισθήματα”.
Η Αντιγόνη, αν και νεότερη, επιμένει στις θέσεις της βασιζόμενη στους νόμους των Θεών, έναντι αυτούς των ανθρώπων, πρέπει να θάψει και τα δύο της αδέρφια, δεν κάνει διάκριση μεταξύ τους («Δεν γεννήθηκα για να μισώ, αλλά για να αγαπώ !», «Ο Άδης όμως ακόμα έχει την αξίωση να εφαρμόζονται εξίσου οι νόμοι για όλους»).
Ο Τειρεσίας, παρότι γέρος, έχει το χάρισμα της σοφίας από τους θεούς, και ως σοφός που είναι, ζητάει από τον Κρέοντα να επιτρέψει την ταφή του Πολυνείκη, και να συμφωνήσει έτσι με την απόφαση της νεότερης του Αντιγόνης. Συγκεκριμένα, του ζητάει να μην είναι ισχυρογνώμων επιμένοντας στο σφάλμα του αλλά να το διορθώσει, γιατί όπως του λέει η Αντιγόνη: «ο νεκρός δεν δικάζεται» : «ο αποθανών δεδικαίωται».
Εμφανίζονται οι διαχρονικές έννοιες της αγάπης, της συγχώρεσης έναντι της αδιαλλαξίας, της ισχυρογνωμίας (εγωισμός).

Εν κατακλείδι, θα μπορούσε να τεθεί το ακόλουθο ερώτημα στο κοινό : “Πως κρίνετε την νεαρή κοπέλα, την Αντιγόνη, που αποφάσισε να συγκρουστεί με τον ανθρώπινο νόμο του βασιλιά Κρέοντα και να ακολουθήσει τις θεϊκές προσταγές, γνωρίζοντας τις συνέπειες που θα είχε η πράξη της αυτή;
Οι δύο σκηνές ήταν διασκευή και σκηνοθεσία του Δημήτρη Αργυρόπουλου (ο παλαιότερος εν ζωή σκηνοθέτης) και τις παρουσίασαν επί σκηνής με αλφαβητική σειρά οι: Αναστάσιος (Τάσος) Φιλιππίδης, Αγγελίνα Μαγκλή (πρωτοεμφανιζόμενη στο θέατρο), Γιώργης Καταλαγαριανάκης, Γιώργος Μαγκλής.

Νόta Théâtrale

Βούλα Καγιάσα – Νόta Théâtrale: «Η συμμετοχή αποτελεί για μένα κάθε φορά μια ουσιαστική εμπειρία καθώς συνδυάζει τη συνεργασία με τις άλλες θεατρικές ομάδες και την προσωπική δημιουργική ευθύνη»

Η συμμετοχή μου στην εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, μια πρωτοβουλία του Τάσου Νυχά η οποία έχει γίνει θεσμός από το 2018, αποτελεί για μένα κάθε φορά μια ουσιαστική εμπειρία καθώς συνδυάζει τη συνεργασία με τις άλλες θεατρικές ομάδες και την προσωπική δημιουργική ευθύνη.

Η μικρή διάρκεια των περίπου 15 λεπτών που έχει κάθε ομάδα για να παρουσιάσει έργο της τα στην εκδήλωση λειτουργεί για μένα ως δημιουργικός περιορισμός, ανοίγοντας ταυτόχρονα νέες δυνατότητες και δίνοντάς μου την ελευθερία να πειραματιστώ με διαφορετικές, σύντομες φόρμες, αλλά και να παρουσιάσω δικά μου θεατρικά κείμενα, δοκιμάζοντας έναν πιο άμεσο και προσωπικό τρόπο έκφρασης. Συνήθως επιλέγω αυτοτελή κομμάτια, με εξαίρεση τον μονόλογο της Σάρα Κέην που ανεβάσαμε την πρώτη χρονιά, από το «Λαχταρώ», ο οποίος, παρότι απόσπασμα, μπορούσε να σταθεί και αυτόνομα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η πρόκληση μετατρέπεται σε ευκαιρία εξέλιξης, σε ένα πλέον ασφαλές περιβάλλον, το οποίο έχει διαμορφωθεί μέσα από 13 χρόνια παρουσίας της ομάδας μας Νόta Théâtrale στα θεατρικά δρώμενα των Βρυξελλών και συνεχίζει να στηρίζει τη δημιουργία και να ενθαρρύνει το ρίσκο.

Φέτος είχα τη χαρά και την πρόκληση να αναλάβω τη θεατρική απόδοση κειμένων ενός ταλαντούχου δημιουργού, του Ευθύμη Κάλφα, τον οποίο σκέφτηκα αμέσως όταν ξεκίνησα να αναζητώ υλικό που να συνδέεται με το θέμα μας, τη «Σύγκρουση γενεών». Τον ευχαριστώ θερμά για τη συνεργασία και για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε από την πρώτη στιγμή, παραχωρώντας μου τα κείμενά του. Το έργο που παρουσιάσαμε σε θεατρική stand-up μορφή, αποτελεί μια κωμική και σατιρική αντιπαραβολή ανάμεσα στη δεκαετία του ’90 και στο σήμερα, αναδεικνύοντας τη σύγκρουση των γενεών μέσα από τις διαφορετικές αντιλήψεις των γονιών και γενικότερα της κοινωνίας, όσον αφορά στην ανατροφή των παιδιών.

Μια επιπλέον πρόκληση ήταν ότι δούλεψα με μια ομάδα όπου οι δύο από τους τρεις βασικούς συμμετέχοντες, η Ιωάννα Τσότσου και ο Κωνσταντίνος Γάτζιος – ο οποίος είχε το μεγαλύτερο μέρος του έργου επάνω του – ανέβαιναν για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή. Παράλληλα επέλεξα να εντάξω και παιδιά στην παράσταση, κάτι που αποτέλεσε μια μοναδική εμπειρία καθ΄όλη τη διάρκεια των προβών! Αυτή η συνθήκη απαιτούσε βέβαια λεπτή ισορροπία, αμοιβαία εμπιστοσύνη και μια πιο προσαρμοσμένη προσέγγιση στην σκηνοθετική καθοδήγηση, ενώ ταυτόχρονα δημιούργησε μια ιδιαίτερη αμεσότητα και ισχυρή δέσμευση από όλους, ιδίως δεδομένου του ότι το εγχείρημα έπρεπε να ολοκληρωθεί σε λιγότερο από δύο μήνες.

Ο Ιωακείμ Δρόσος, ο τρίτος της παρέας μας, αποτελεί πλέον μια σταθερή εγγύηση καθώς συνεργαζόμαστε σχεδόν σε όλα τα έργα, ενώ με τη συμβολή για δεύτερη χρονιά της Βασιλίνας Σπύρου, η οποία στηρίζει ουσιαστικά όλη τη διαδικασία, καταφέρνουμε να φτάνουμε σε ένα αποτέλεσμα που επικοινωνεί με επιτυχία με το κοινό. Η ιδιαίτερα θερμή ανταπόκριση του κοινού μας τροφοδοτεί με ενθουσιασμό ενώ η εσωτερική μας ανάγκη για δημιουργία παραμένει ανίκητο κίνητρο που μας ωθεί να συνεχίσουμε δυναμικά και στα επόμενα!

Ελληνικό Θέατρο Βελγίου

Ελένη Καξερή – Ελληνικό Θέατρο Βελγίου: «το θέατρο είναι από τη φύση του συνάντηση γενεών»

Το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου (ΕΘΒ) συμμετείχε και φέτος στην εκδήλωση που οργανώνεται τα τελευταία έξι χρόνια στις Βρυξέλλες, από τις ελληνικές θεατρικές ομάδες της πόλης, για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου.
Αυτή τη φορά η συμμετοχή μας ήταν διαφορετική: συμμετείχαμε «τεχνικο-διαδικαστικά» και όχι στο θεατρικό μέρος.
Εννοώ ότι ένα μέλος της ομάδας (η Γεωργία Νομικού) δημιούργησε την αφίσα της εκδήλωσης και εγώ ανέλαβα την παρουσίασή της. Είχα δηλαδή το «ρόλο» της παρουσιάστριας, οπότε κάτι έπαιξα κι εγώ!

Το θέμα της εκδήλωσης εφέτος ήταν η σύγκρουση των γενεών, ένα θέμα πάντα επίκαιρο μια και όπως είπα στην έναρξη της εκδήλωσης το θέατρο είναι από τη φύση του συνάντηση γενεών: οι συγγραφείς του παρελθόντος συνομιλούν με τους δημιουργούς του παρόντος, οι ηθοποιοί μεταφέρουν μνήμες και οι θεατές αναγνωρίζουν τον εαυτό τους είτε στην ανυπομονησία της νιότης είτε στη στοχαστικότητα της ωριμότητας.
Οι θεατές μας τίμησαν με την παρουσία τους, ειδικά το Σάββατο που το θέατρο ήταν γεμάτο, γεγονός που ικανοποίησε ιδιαίτερα όλους τους συμμετέχοντες.
Θέλω να πιστεύω πως οι θεατές έμειναν ικανοποιημένοι από την ποικιλία, γιατί τα αποσπάσματα που παρουσιάστηκαν «κάλυπταν όλα τα γούστα». Η σύγκρουση των γενεών παρουσιάστηκε χιουμοριστικά, δραματικά, με τρυφερότητα…
Τα στιγμιότυπα που παρουσιάστηκαν μας συγκίνησαν ή μας έκαναν να σκεφτούμε αν αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας σε κάποια από αυτά. Μήπως κι εμείς αντιδράσαμε παρόμοια σε κάποια από τις συγκρούσεις που είχαμε με τους γονείς μας ή με τα παιδιά μας;

Ελπίζω να είμαστε όλοι καλά και να συναντηθούμε πάλι του χρόνου στον εορτασμό για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου!
Να μην ξεχνάμε πως το θέατρο είναι πολύ σημαντικό γιατί συμβάλει στην αμοιβαία κατανόηση ατόμων και λαών!

Φωτογραφίες: Νίκος Νυχάς

The post Θέατρο που ενώνει: Διήμερο δημιουργίας και συνεργασίας για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου appeared first on .

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Le Hall des Marbres (ULB, Ixelles) και ξεκινά στις 19:00, με υποδοχή των προσκεκλημένων από τις 18:30. Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να προσεγγίσει το έργο και την προσωπικότητα του Καβάφη μέσα από μια πολυδιάστατη προσέγγιση που συνδυάζει λόγο, εικόνα και μουσική.

Την εκδήλωση θα ανοίξουν με χαιρετισμούς η Πρέσβυς της Ελλάδας στο Βέλγιο, Σοφία Γραμματά, καθώς και ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Βρυξελλών, Φίλιππος Κοτσαρίδης.

Κεντρική θέση στο πρόγραμμα έχουν οι παρεμβάσεις διακεκριμένων προσωπικοτήτων, όπως η Ομότιμη Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών Χριστίνα Ντουνιά, η οποία θα αναδείξει τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του Καβάφη και τη σχέση του με τη γαλλική λογοτεχνία, καθώς και ο συγγραφέας και μεταφραστής Michel Volkovitch.

Το αφιέρωμα θα εμπλουτιστεί με προβολή αποσπάσματος ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ, ενώ το ποιητικό έργο του Καβάφη θα ζωντανέψει μέσα από απαγγελίες της Μαρίας Πατακιά (Ελληνικός Κύκλος). Η βραδιά θα ολοκληρωθεί με μουσικό πρόγραμμα από την Ελληνική Χορωδία Βρυξελλών, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που συνδέει την ποίηση με τη ζωντανή πολιτιστική έκφραση.

Μετά το πέρας της εκδήλωσης, θα προσφερθούν εδέσματα και ποτά, δίνοντας την ευκαιρία για χαλαρή συζήτηση και κοινωνική συναναστροφή.

Sur les traces de Cavafy à Bruxelles
Une soirée dédiée au grand poète grec, entre littérature, musique et regards croisés

L’Ambassade de Grèce en Belgique, en collaboration avec la Communauté grecque de Bruxelles, organise le mercredi 29 avril 2026 une soirée spéciale en hommage à Constantin P. Cavafy, figure majeure de la poésie moderne.

L’événement se tiendra au Hall des Marbres de l’ULB (Ixelles) à partir de 19h00, avec accueil des invités dès 18h30. Cette rencontre propose une immersion dans l’univers du poète à travers une approche plurielle mêlant réflexions académiques, projections et performances artistiques.

Les discours d’ouverture seront assurés par l’Ambassadrice de Grèce, Sophia Grammata, ainsi que par le président de la Communauté grecque de Bruxelles, Filippos Kotsaridis.

Parmi les moments forts, l’intervention de Christina Dounia, professeure émérite de l’Université d’Athènes, mettra en lumière la dimension cosmopolite de Cavafy et ses liens avec la littérature française. L’écrivain et traducteur Michel Volkovitch apportera également son regard sur l’œuvre du poète.

La soirée comprendra aussi la projection d’un extrait de documentaire (ERT), des lectures de poèmes interprétées par Maria Patakia, ainsi qu’une prestation musicale de la Chorale grecque de Bruxelles, offrant une expérience sensible et vivante de l’héritage cavaitien.

Un moment convivial clôturera l’événement avec une réception autour de spécialités et boissons, invitant le public à prolonger les échanges dans une atmosphère chaleureuse.

The post Εκδήλωση προς τιμήν του Κωνσταντίνου Καβάφη στις Βρυξέλλες appeared first on .

Μια παρωδία που διακωμωδεί με γλυκιά και νοσταλγική διάθεση, αλλά ταυτόχρονα αποτίνει και φόρο τιμής σε όλο το φάσμα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1960. Στο έργο συνυπάρχουν η κωμωδία, η περιπέτεια, το μελόδραμα, το μιούζικαλ, το βουκολικό δράμα, αλλά και οι σκηνές εποχής, όλα μέσα από μία κωμική και σατιρική ματιά.

Μέρος των εσόδων θα διατεθεί για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

The post «Το κλάμα βγήκε απ’τον παράδεισο» από την θεατρική ομάδα ΑλΜΑ, στις Βρυξέλλες appeared first on .

ΣΥΝΟΡΙΑΚΟΙ | ΖΑΝ ΠΟΡΤΑΝΤ

Ο θεατρικός και ταυτόχρονα ποιητικός μονόλογος του πολυβραβευμένου Λουξεμβουργιανού συγγραφέα Ζαν Πορτάντ ξεκινά σαν μια άκρως προσωπική εξομολόγηση, αλλά στην πορεία διασταυρώνεται με την ιστορία της ανθρωπότητας: «Τα σύνορα είναι κάτι τεχνητό, δεν είναι κάτι φυσικό. Είναι γιατί χάσαμε ή κερδίσαμε έναν πόλεμο. Υψώνουμε σύνορα, λέμε εκεί είναι το ξένο, εδώ είναι το δικό μας, κι εγώ το βρίσκω όλο αυτό παράλογο γιατί η ανθρωπότητα είναι μία». «Τα σύνορα τροφοδοτούν διαρκώς την αφήγηση και ζητούν από τη μνήμη να μιλήσει για τον ριζωμό και τον ξεριζωμό, τις πολλαπλές καταβολές αλλά και τις επίκτητες παραφυάδες, την ταυτότητα. […] Ο Πορτάντ γράφει ένα είδος οικογενειακής αυτοβιογραφίας στην οποία ωστόσο εγκιβωτίζει τις ανώνυμες βιογραφίες όλων των προσφύγων, απ’ όπου ξεχωρίζουν κάποιες προσωπικές μαρτυρίες, περνώντας διαρκώς από το φανταστικό στο πραγματικό και τανάπαλιν, δημιουργώντας έναν ιστό σκέψεων και συναισθημάτων που αιχμαλωτίζουν τον αναγνώστη», αναφέρει η Μαρία Παπαδήμα στο εισαγωγικό της σημείωμα.

Η Σίσσυ Παπαθανασίου είναι ιστορικός, δραματουργός και μεταφράστρια, με ειδίκευση στην ιστορία και τη λογοτεχνία της Ελλάδας – ιδιαίτερα της αρχαιότητας – καθώς και στις σύγχρονες επανερμηνείες τους. Είναι ιδρύτρια του Διεθνούς Φεστιβάλ Analogio και έχει διατελέσει σε σειρά σημαντικών πολιτιστικών και θεσμικών θέσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Σήμερα διευθύνει τη Διεύθυνση Γραμμάτων του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδας.

Ο Tullio Forgiarini, συγγραφέας μυθιστορημάτων, αστυνομικής λογοτεχνίας, θεάτρου και σεναρίων, είναι γνωστός για τη γραφή του που συνδυάζει κοινωνική κριτική, μαύρο χιούμορ και θεματικές όπως η βία, η μετανάστευση και η ταυτότητα. Έχει τιμηθεί με πολυάριθμα βραβεία, μεταξύ των οποίων και το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το έργο του Amok.

Η Nathalie Ronvaux, βελγο-λουξεμβουργιανή συγγραφέας, δραστηριοποιείται κυρίως στον χώρο του θεάτρου, γράφοντας και σκηνοθετώντας έργα με έντονο κοινωνικό προβληματισμό. Στο έργο της εξερευνά συχνά ζητήματα μνήμης, βίας, γυναικείας φωνής και τις «γκρίζες ζώνες» της πραγματικότητας, ενώ παράλληλα έχει αναπτύξει και σημαντική παρουσία στην ποίηση και την πεζογραφία.

Τέλος, ο Jean Portante, γεννημένος στο Λουξεμβούργο από Ιταλούς γονείς, θεωρείται μία από τις σημαντικότερες μορφές της λογοτεχνικής ζωής της χώρας και της Ευρώπης. Ποιητής, μυθιστοριογράφος, μεταφραστής και εκδότης, έχει αναπτύξει ένα πολυσχιδές έργο που κινείται ανάμεσα στην ποίηση, την πεζογραφία και το θέατρο, με κεντρικούς άξονες τη μετανάστευση, τη μνήμη, τις γλώσσες και τα σύνορα. Έχει τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της σύγχρονης ευρωπαϊκής λογοτεχνίας.

The post Λογοτεχνία Ελλάδα – Λουξεμβούργο: εκδήλωση στο Festival des migrations, des Cultures et de la Citoyenneté appeared first on .

Η εκδήλωση διοργανώνεται από τη θεατρική ομάδα ΘΕΣΠΙΣ, η οποία υποδέχεται στις Βρυξέλλες μια προσωπικότητα με μακρά και ουσιαστική προσφορά στο Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας και ευρύτερα στον χώρο του θεάτρου.

Το θέμα της διάλεξης

Ο τίτλος της ομιλίας είναι:
«Βενετία – Αθήνα – Βρυξέλλες. Ο Κάρλο Γκολντόνι, το Εθνικό Θέατρο και ο Υπηρέτης στις Βρυξέλλες. Θεσμοί και πρόσωπα.»

Αφορμή για τη διάλεξη αποτελεί η επικείμενη παρουσίαση του έργου «Ο Υπηρέτης δύο αφεντάδων» του Carlo Goldoni από τον ΘΕΣΠΙΣ, η οποία θα πραγματοποιηθεί από τις 21 έως τις 24 Μαΐου 2026 στο Comédie Royale Claude Volter.

Η κα Μουντράκη έχει ειδικευθεί στο έργο του Γκολντόνι, ωστόσο η διάλεξή της θα κινηθεί σε ευρύτερο πλαίσιο, αγγίζοντας ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία και τη δράση του Εθνικού Θεάτρου της Ελλάδας, καθώς και το ρεπερτόριο των Ελλήνων συγγραφέων.

Μια προσωπικότητα με ουσιαστικό έργο

Η Ειρήνη Μουντράκη είναι προϊσταμένη του Δραματολογίου του Εθνικού Θεάτρου και έχει διακριθεί για τη συνολική συμβολή της στη μελέτη και ανάδειξη της ελληνικής θεατρικής γραμματείας.

Ιδιαίτερης σημασίας είναι η δημιουργία της βάσης δεδομένων The Greek Play Project, μιας ολοκληρωμένης ψηφιακής καταγραφής των έργων του ελληνικού θεάτρου. Η βάση περιλαμβάνει αναλυτικά στοιχεία για κάθε έργο — αριθμό ρόλων, σύνοψη, πληροφορίες παραγωγής — καθώς και θεωρητικά κείμενα και κριτικές. Η συμβολή της θεωρείται εξαιρετικά σημαντική για ερευνητές, επαγγελματίες του θεάτρου και θεατρόφιλους.

Ανοιχτή πρόσκληση στους πολιτιστικούς φορείς

Η διοργάνωση απευθύνει κάλεσμα στους ελληνικούς θεατρικούς και πολιτιστικούς φορείς των Βρυξελλών να τιμήσουν με την παρουσία τους την εκδήλωση. Οι εκπρόσωποι των φορέων θα έχουν τη δυνατότητα να λάβουν κατά προτεραιότητα τον λόγο στο τέλος της διάλεξης, με επαρκή χρόνο για ερωτήσεις και τοποθετήσεις.

Η εκδήλωση αναμένεται να αποτελέσει σημείο συνάντησης της ελληνικής θεατρικής κοινότητας στις Βρυξέλλες, συνδέοντας δημιουργικά τη Βενετία του Γκολντόνι, την Αθήνα του Εθνικού Θεάτρου και τη σύγχρονη πολιτιστική δραστηριότητα της ελληνικής διασποράς.

Σύντομο βιογραφικό σημείωμα

Η Ειρήνη Μουντράκη είναι διακεκριμένη θεατρολόγος, δραματουργός και κριτικός θεάτρου, με πολυετή προσφορά στα ελληνικά γράμματα και τις παραστατικές τέχνες.

Επαγγελματική Δραστηριότητα

• Εθνικό Θέατρο: Από το 1999 εργάζεται ως ειδική καλλιτεχνική συνεργάτις. Σήμερα είναι η Προϊσταμένη Δραματολογίου, Βιβλιοθήκης, Αρχείου και Διεθνών Σχέσεων του Εθνικού Θεάτρου.
• Greek Play Project: Είναι η εμπνεύστρια και δημιουργός του Greek Play Project, μιας δίγλωσσης πλατφόρμας αφιερωμένης στη μελέτη και προώθηση του σύγχρονου ελληνικού έργου.
• Διεθνείς Ρόλοι: Τον Νοέμβριο του 2023 εξελέγη μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του European Theatre Convention (ETC). Είναι επίσης Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών και μέλος της Executive committee International Association of Theatre Critics

Σπουδές και Ακαδημαϊκό Έργο

• Είναι αριστούχος Διδάκτωρ του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ).
• Σπούδασε Ιταλική Τέχνη και Γλώσσα στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου ως υπότροφος.
• Διδάσκει Ιστορία Θεάτρου και Δραματολογία σε δραματικές σχολές (όπως ο «Ίασμος») και είναι επισκέπτρια καθηγήτρια σε μεταπτυχιακά προγράμματα των Πανεπιστημίων Αθηνών και Πελοποννήσου.

Συγγραφικό Έργο & Δραματουργία

Έχει συνεργαστεί ως δραματουργός με κορυφαίους σκηνοθέτες (π.χ. Robert Wilson) και έχει υπογράψει τη διασκευή σημαντικών έργων, όπως η «Λυγερή» του Α. Καρκαβίτσα (2024).

Σημαντικά βιβλία:

• Carlo Goldoni: Η ζωή, το έργο του και η πρόσληψή του στην Ελλάδα (2019).
• Εντός, Εκτός και Επί τα Αυτά: Κείμενα για τη νεοελληνική, την παγκόσμια δραματουργία και τη σκηνική πράξη (2020).

The post Σημαντική θεατρική διάλεξη στις Βρυξέλλες με την Ειρήνη Μουντράκη, του Εθνικού Θεάτρου appeared first on .