Τα τελευταία χρόνια, οι Βρυξέλλες βρίσκονται στο επίκεντρο μιας ιδιαίτερης ψηφιακής τάσης, που περιγράφεται ως «decline porn» – ένα είδος περιεχομένου που επιχειρεί να παρουσιάσει πόλεις ως επικίνδυνες, υποβαθμισμένες και κοινωνικά διαλυμένες. Η πρακτική αυτή υιοθετείται όλο και περισσότερο από YouTubers με ακροδεξιές ή λαϊκιστικές αποχρώσεις, οι οποίοι δημιουργούν βίντεο με δραματική αισθητική, επιθετικούς τίτλους και εικόνες που εστιάζουν σε φτώχεια, εγκληματικότητα και κοινωνικές εντάσεις.

Κοινό χαρακτηριστικό αυτών των παραγωγών είναι η προσπάθεια να εμφανιστούν ως «αποκαλυπτικές», με τους δημιουργούς να υποστηρίζουν ότι δείχνουν μια «πραγματικότητα που τα μέσα ενημέρωσης αποκρύπτουν». Μέσα από αυτή τη ρητορική, συχνά διατυπώνονται –άλλοτε άμεσα και άλλοτε υπαινικτικά– ρατσιστικές και αντιμεταναστευτικές θέσεις, συνδέοντας την εικόνα της πόλης με ζητήματα μετανάστευσης και ασφάλειας.

Από τα viral βίντεο στην κατασκευή αφηγήματος

Η δυναμική αυτών των βίντεο αποτυπώνεται και στα νούμερα. Παραδείγματα όπως το περιεχόμενο των Two Mad Explorers ή του Dutch Travel Maniac συγκεντρώνουν εκατοντάδες χιλιάδες έως και εκατομμύρια προβολές, συχνά συνοδευόμενα από χιλιάδες σχόλια με έντονο ιδεολογικό φορτίο. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι δημιουργοί αντιδρούν επιθετικά όταν πολίτες αρνούνται να καταγραφούν, ενισχύοντας μια αφήγηση σύγκρουσης.

Αντίστοιχα, βίντεο όπως αυτό του Kurt Caz –που κατέγραψε τη βελγική πρωτεύουσα με τρόπο που προκάλεσε αντιδράσεις– έγιναν viral, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις αποσύρθηκαν μετά από νομικές ενέργειες. Η επιλογή συγκεκριμένων περιοχών, όπως το Άντερλεχτ, και η εστίαση σε εικόνες που ενισχύουν στερεότυπα, δεν είναι τυχαία, αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική αφήγησης.

Γιατί αυτά τα βίντεο βρίσκουν απήχηση

Σύμφωνα με ειδικούς στην επικοινωνία και τα μέσα, η επιτυχία αυτού του περιεχομένου σχετίζεται με την ανάγκη του κοινού για απλές και ξεκάθαρες εξηγήσεις σε περιόδους αβεβαιότητας. Ζητήματα όπως η μετανάστευση, η οικονομική πίεση και η ασφάλεια αποτελούν ήδη φορτισμένα θέματα, και τα βίντεο αυτά προσφέρουν έναν εύκολο «ένοχο», ενισχύοντας προκαταλήψεις.

Παράλληλα, οι ίδιοι οι δημιουργοί εμφανίζονται ως «αυθεντικοί» και προσιτοί, γεγονός που ενισχύει την εμπιστοσύνη του κοινού. Η αφήγηση ότι «όλα είναι αληθινά» λειτουργεί πειστικά, ακόμη κι όταν το περιεχόμενο είναι επιλεκτικό ή παραπλανητικό. Η στροφή μάλιστα αρκετών influencers από πιο ουδέτερο περιεχόμενο σε τέτοιου είδους βίντεο εξηγείται και από τη σημαντικά αυξημένη απήχηση που αυτά εξασφαλίζουν.

Κίνδυνοι, παραπληροφόρηση και πολιτικές συνέπειες

Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι το φαινόμενο αυτό δεν είναι απλώς μια τάση ψυχαγωγίας, αλλά ενέχει σοβαρούς κινδύνους. Η επιλεκτική παρουσίαση εικόνων, η έλλειψη δημοσιογραφικής δεοντολογίας και, σε ορισμένες περιπτώσεις, η χρήση τεχνολογιών όπως η τεχνητή νοημοσύνη, δημιουργούν ένα θολό τοπίο ως προς την αλήθεια των γεγονότων.

Επιπλέον, αναδεικνύεται ένα σαφές ζήτημα ανισορροπίας δύναμης, καθώς πολίτες καταγράφονται χωρίς τη συναίνεσή τους, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να αντιδράσουν ή να προστατεύσουν τα δικαιώματά τους. Το γεγονός αυτό εντείνει τις ηθικές και νομικές προεκτάσεις της πρακτικής.

Σε πολιτικό επίπεδο, τέτοιου είδους περιεχόμενο μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο επιρροής. Παρότι συχνά δεν εμφανίζεται ως άμεσα πολιτικό, ενσωματώνει αφηγήματα που μπορούν να επηρεάσουν τη στάση των θεατών και να ενισχύσουν συγκεκριμένες ιδεολογικές τάσεις.

Ένα φαινόμενο που απαιτεί προσεκτική αντιμετώπιση

Παρά τη σοβαρότητα του ζητήματος, οι αναλυτές επισημαίνουν ότι η υπερβολική προβολή τέτοιων βίντεο από τα παραδοσιακά μέσα μπορεί τελικά να εξυπηρετεί τους δημιουργούς τους, καθώς αυξάνει την προβολή και τη δημοφιλία τους. Το «decline porn» βασίζεται εν μέρει στη δημιουργία αντιδράσεων και στη δημόσια συζήτηση που ακολουθεί.

Οι Βρυξέλλες, ως πολυπολιτισμική πρωτεύουσα της Ευρώπης, αποτελούν εύκολο στόχο για τέτοιου είδους αφηγήματα. Ωστόσο, η κατανόηση του φαινομένου και η κριτική προσέγγιση του περιεχομένου αναδεικνύονται ως βασικά εργαλεία για την αποδόμηση απλουστευτικών και συχνά παραπλανητικών εικόνων.

Bruxelles et le « decline porn » : quand les réseaux sociaux fabriquent une image de déclin

Influenceurs, viralité et récits biaisés : les enjeux d’un phénomène numérique en expansion

Une mise en scène de la ville entre sensationnalisme et idéologie

Depuis quelque temps, Bruxelles est devenue le terrain privilégié d’un type de contenu en ligne qualifié de « decline porn », qui consiste à mettre en avant une vision dégradée de l’espace urbain. À travers des vidéos au ton dramatique, certains créateurs diffusent une représentation centrée sur l’insécurité, la pauvreté ou encore les tensions sociales, en revendiquant une forme de « vérité cachée ».

Ce positionnement s’accompagne souvent de discours flirtant avec des idées identitaires ou anti-immigration, où la transformation des villes européennes est présentée comme un symptôme inquiétant.

Des contenus viraux qui construisent une perception

La popularité de ces vidéos ne cesse de croître. Certaines productions atteignent des millions de vues, générant un fort engagement et alimentant des débats en ligne parfois polarisés. Les mises en scène, les réactions face aux habitants ou encore le choix des quartiers filmés participent à une narration construite, où chaque détail renforce une vision spécifique de la réalité.

Dans certains cas, ces contenus ont suscité des réactions juridiques ou médiatiques, preuve de leur impact et des tensions qu’ils peuvent générer.

Un succès lié au contexte social et médiatique

L’attrait pour ce type de contenu s’explique notamment par le contexte actuel, marqué par des incertitudes économiques et sociales. Les internautes sont souvent en quête de récits simples et directs, capables d’expliquer des phénomènes complexes.

Le format des vidéos, porté par des personnalités perçues comme proches du public, renforce cette adhésion. L’impression d’authenticité joue un rôle clé, même lorsque le contenu repose sur une sélection partielle ou orientée des faits.

Des dérives éthiques et des impacts politiques

Au-delà de leur dimension virale, ces vidéos posent des questions importantes. L’absence de cadre déontologique, la captation d’images sans consentement ou encore la possible manipulation des contenus soulèvent des enjeux éthiques majeurs.

Par ailleurs, même sans discours explicitement politique, ces productions peuvent influencer les opinions et nourrir certains imaginaires collectifs. Elles contribuent ainsi à structurer des perceptions qui dépassent largement le cadre du divertissement.

Entre visibilité et amplification du phénomène

Enfin, la médiatisation de ces contenus peut paradoxalement renforcer leur portée. En suscitant débats et controverses, ils bénéficient d’une exposition accrue, participant à leur diffusion.

Dans ce contexte, comprendre les mécanismes du « decline porn » apparaît essentiel pour décrypter les nouveaux modes de narration numérique et leurs effets sur la perception des grandes villes européennes.

The post «decline porn»: Οι Βρυξέλλες προσελκύουν ακροδεξιούς YouTubers appeared first on .

Τίτλοι σαν κι αυτούς εμφανίζονται με μια απλή αναζήτηση στο YouTube για τις Βρυξέλλες. Δεν πρόκειται όμως απλώς για προσωπικές κακές εμπειρίες ταξιδιωτών. Η βελγική πρωτεύουσα έχει μετατραπεί σε «πεδίο δοκιμών» για ένα νέο, εκμεταλλευτικό είδος ταξιδιωτικού βίντεο, που ανθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Το ανησυχητικό στοιχείο είναι η απήχηση: το δημοφιλέστερο βίντεο με τίτλο «Attacked in Brussels?! The truth about Europe’s capital» έχει συγκεντρώσει 2,8 εκατομμύρια προβολές – περισσότερες από τον πληθυσμό της ίδιας της πόλης.

Το φαινόμενο δεν έχει ακόμη καθιερωμένη ονομασία. Συχνά αποκαλείται «rage-bait farming» ή «danger vlogging». Η συνταγή είναι απλή: επίσκεψη σε εργατικές ή πολυπολιτισμικές γειτονιές μεγάλων πόλεων και παρουσίασή τους μέσα από έναν μεγεθυντικό φακό ανασφάλειας, έντασης και φόβου, με στόχο την πρόκληση θυμού και έντονης αντίδρασης.

Πολλά από αυτά τα βίντεο διακρίνονται από σαφή πολιτική στόχευση. Στο στόχαστρο μπαίνουν ευρωπαϊκές πρωτεύουσες όπως η Ρώμη, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο και φυσικά οι Βρυξέλλες. Το φαινόμενο δεν περιορίζεται στην Ευρώπη: ακόμη και στην Ιαπωνία έχουν καταγραφεί αντιδράσεις για δυτικούς τουρίστες που σκηνοθετούν προκλητικά βίντεο.

Από τους πρώτους που ανέδειξαν αυτό το ύφος ήταν ο Αυστραλός YouTuber Spanian, πρώην κατάδικος, ο οποίος ταξίδεψε διεθνώς παρουσιάζοντας υποβαθμισμένες συνοικίες. Στην περίπτωσή του, ωστόσο, η προσέγγιση παρέμενε σχετικά ουδέτερη και βασισμένη στην περιέργεια.

Στη συνέχεια, το είδος απέκτησε σαφή ακροδεξιά χροιά. Πολλά σύγχρονα βίντεο εστιάζουν έντονα στον κίνδυνο που –κατά τους δημιουργούς– συνδέεται με τη μετανάστευση, ενώ παράλληλα προβάλλουν εικόνες ακαταστασίας.

Το πιο προβεβλημένο βίντεο για τις Βρυξέλλες δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο από τον Ολλανδό Tom Van Den Heuvel, γνωστό ως «Dutch Travel Maniac». Περιδιαβαίνει το Μόλενμπεκ, ρωτά «Πού είναι οι Ευρωπαίοι;», καταγράφει εντάσεις κοντά στον σταθμό Brussels-North και κλείνει χαρακτηρίζοντας την πόλη «απόλυτη τρύπα».

Το παράδειγμά του φαίνεται πως βρήκε μιμητές. Ανάμεσά τους ο Kurt Caz, νοτιοαφρικανικής και γερμανικής καταγωγής blogger με ανοιχτά ακροδεξιές θέσεις. Σε βίντεο που έχει πλέον διαγραφεί, συναντά τον Dries Van Langenhove, φλαμανδό εθνικιστή και πρώην πολιτικό που έχει καταδικαστεί για άρνηση του Ολοκαυτώματος. Μαζί περιηγούνται στο Μόλενμπεκ, συνδέοντας τη δημογραφική σύνθεση της περιοχής με την εγκληματικότητα. Αποσπάσματα αυτών των βίντεο εξακολουθούν να κυκλοφορούν, συγκεντρώνοντας εκατομμύρια προβολές.

Πλέον, ακόμη και δημιουργοί χωρίς σαφή ακροδεξιά ταυτότητα υιοθετούν αντίστοιχη ρητορική. Ο Ρώσος blogger και urbanist Ilya Varlamov παρουσίασε ντοκιμαντέρ για τις Βρυξέλλες με παρόμοια θεματολογία, ενώ δεκάδες μικρότεροι influencers ακολουθούν την τάση.

Η «αρχιτεκτονική» του θυμού

Τι ωθεί, όμως, αυτή τη βιομηχανία; Σύμφωνα με την ερευνήτρια του VUB και ειδική στην επικοινωνία και τον λαϊκισμό, Jana Goyvaerts, τα κίνητρα είναι σύνθετα: οικονομικά και ιδεολογικά μαζί.

Όπως σημειώνει, πρόκειται για ένα επικερδές μοντέλο που εκμεταλλεύεται τους αλγορίθμους των κοινωνικών δικτύων, οι οποίοι ευνοούν περιεχόμενο που προκαλεί έντονα συναισθήματα – θυμό, αγανάκτηση, φόβο. Η αναζήτηση της «εμπλοκής» (engagement) συχνά υπερισχύει της τεκμηρίωσης.

Η ίδια εντάσσει την τάση σε μια ευρύτερη, «αόρατη» πολιτισμική αντιπαράθεση στα social media, όπου δεξιά και αριστερά επιχειρούν να επιβάλουν τη δική τους αφήγηση. Η άνοδος αντιμεταναστευτικών και νατιβιστικών θέσεων έχει διευρύνει τα όρια του αποδεκτού δημόσιου λόγου, επιτρέποντας ακόμη και σε παραδοσιακούς πολιτικούς να υιοθετούν ρητορική που παλαιότερα θεωρούνταν περιθωριακή.

Ωστόσο, η σύνδεση πολυπολιτισμικότητας και ακροδεξιάς ανόδου δεν είναι γραμμική. Όπως επισημαίνεται, σε πόλεις με μεγάλη ποικιλομορφία, όπως οι Βρυξέλλες, η εκλογική παρουσία της ακροδεξιάς παραμένει περιορισμένη, σε αντίθεση με λιγότερο διαφοροποιημένες περιοχές.

Ως προς τη διεθνή εικόνα της πόλης, η εκτίμηση είναι αμφίσημη: οι Βρυξέλλες ήδη δεν απολαμβάνουν ιδιαίτερα θετική προβολή στα mainstream μέσα. Αν και τα rage-bait βίντεο μπορεί να ενισχύσουν αρνητικά στερεότυπα, ενδέχεται ταυτόχρονα να λειτουργήσουν αποτρεπτικά για τον μαζικό τουρισμό – κάτι που, σε άλλες πόλεις όπως το Παρίσι ή το Άμστερνταμ, έχει δημιουργήσει σοβαρά ζητήματα βιωσιμότητας.

Rage-bait : ces influenceurs qui qualifient Bruxelles de « pire ville d’Europe » pour générer des vues

« Je me suis rendu dans la ville la plus dangereuse d’Europe. »
« Cinq heures dans la capitale la plus sale du continent. »
« Attaqué à Bruxelles ? La vérité sur la capitale européenne. »

Ce type de titres surgit immédiatement sur YouTube lorsqu’on recherche Bruxelles. Mais derrière ces accroches sensationnalistes ne se cachent pas seulement des récits de voyages malheureux. La capitale belge est devenue le terrain privilégié d’un nouveau créneau du vlogging : un contenu conçu pour provoquer l’indignation et maximiser l’audience.

La vidéo la plus virale du genre a dépassé les 2,8 millions de vues – davantage que la population de la ville elle-même. Le phénomène n’a pas encore de nom officiel, mais on parle souvent de « rage-bait » ou de « danger vlogging ».

Le principe est simple : filmer des quartiers populaires ou multiculturels de grandes métropoles et en proposer une lecture dramatique, centrée sur l’insécurité et la confrontation. L’objectif n’est pas tant d’informer que de susciter une réaction émotionnelle forte.

Plusieurs capitales européennes sont visées, dont Rome, Londres, Paris, Berlin et Bruxelles. Le phénomène dépasse d’ailleurs l’Europe : au Japon, des autorités ont dénoncé des vidéos jugées provocatrices réalisées par certains touristes occidentaux.

Parmi les figures ayant popularisé ce format figure l’Australien Spanian, ancien détenu, qui parcourait les quartiers défavorisés du monde avec une approche davantage exploratoire que militante. Mais le genre a progressivement évolué vers une tonalité plus idéologique.

Aujourd’hui, nombre de vidéos insistent sur les dangers supposément liés à l’immigration et associent diversité culturelle et criminalité. Un YouTuber néerlandais, Tom Van Den Heuvel (« Dutch Travel Maniac »), a contribué à amplifier la tendance avec une vidéo tournée à Molenbeek, où il interpelle les passants et conclut en décrivant Bruxelles comme « un trou absolu ».

D’autres ont suivi, à l’image de Kurt Caz, blogueur sud-africano-allemand aux positions ouvertement d’extrême droite. Dans une vidéo supprimée depuis, il apparaît aux côtés de Dries Van Langenhove, militant nationaliste flamand condamné pour négationnisme. Ensemble, ils commentent la démographie locale en l’associant à la criminalité. Certains extraits circulent encore massivement en ligne.

Même des créateurs sans affiliation politique explicite adoptent désormais des codes similaires. Le blogueur russe Ilya Varlamov a consacré un documentaire à Bruxelles en reprenant des arguments comparables.

Une mécanique bien huilée

Derrière cette tendance se dessine une logique à la fois économique et idéologique. Selon des spécialistes de la communication, ces contenus prospèrent grâce aux algorithmes des réseaux sociaux, qui privilégient l’engagement émotionnel – colère, peur, indignation – au détriment de la nuance.

Ce phénomène s’inscrit dans une lutte plus large pour l’hégémonie culturelle en ligne. Les discours anti-immigration, autrefois cantonnés aux marges, se retrouvent désormais intégrés à des formats grand public, parfois relayés par des personnalités politiques traditionnelles.

Quant à l’impact sur l’image internationale de Bruxelles, il reste ambivalent. La ville souffre déjà d’une réputation contrastée. Si ces vidéos renforcent certains stéréotypes, elles pourraient aussi freiner le tourisme de masse – un défi majeur pour d’autres capitales européennes.

The post Rage-bait: Οι ινφλουένσερ που βαφτίζουν τις Βρυξέλλες «χειρότερη πόλη της Ευρώπης» για τα views appeared first on .

Ο Ολλανδός YouTuber με το όνομα «Rick88888888″ εξειδικεύεται στην εύρεση και επεξεργασία αρχειακού υλικού.  Αυτή τη φορά, καταπιάστηκε με υλικό που προέρχεται από το κινηματογραφικό μουσείο των Βρυξελλών, Cinematek. Το βίντεο γυρίστηκε από μια ομάδα βρετανών το 1908.

«Ο κύριος στόχος του καναλιού μου στο YouTube είναι να μοιράζομαι ιστορικές, αποκατεστημένες ταινίες, κυρίως πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο», είπε ο άντρας που κρύβεται πίσω από αυτό το κανάλι στο YouTube. «Πολλές ιστορικές ταινίες έχουν ψηφιοποιηθεί χρησιμοποιώντας παλιές τεχνικές, οι οποίες δεν αποδίδουν πάντα το καλύτερο αποτέλεσμα. Πλέον όμως διαθέτουμε εξελιγμένο λογισμικό και με βάση την τεχνητή νοημοσύνη μπορούμε να επεξεργαστούμε τα παλιά βίντεο με πολύ καλύτερα αποτελέσματα», προσθέτει.

Από τον Gare du Nord στην Wetstraat

Στα πλάνα φαίνονται αρκετές γνωστές τοποθεσίες στις Βρυξέλλες: ο παλιός Bruxelles-Nord, που τότε ήταν στην περιοχή Rogier (πιο κοντά δηλαδή προς το κέντρο της πόλης εκείνη την εποχή), τις κεντρικές λεωφόρους, την Bourse, την place de Brouckère, το Δικαστικό Μέγαρο (Justitiepaleis) και την ανατολική άκρη της Wetstraat με θέα το πάρκο Cinquantenaire με την εμβληματική του αψίδα.

Εάν δεν φαινόταν η αψίδα, θα ήταν δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε στην Wetstraat, καθώς η περιοχή έχει αλλάξει εντελώς με την κατασκευή του κτιρίου Berlaymont και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών γραφείων.

Δείτε τις ταινίες, πρώτα την αρχική βερσιόν και εν συνεχεία την αποκατεστημένη κόπια:

The post Μια βόλτα στις Βρυξέλλες, όπως ήταν το 1908: άμαξες και ωραία κοστούμια appeared first on .

Ο συμπαθέστατος Βέλγος, που ονομάζεται Fred Grün, έμαθε μόνος του ελληνικά και αφοπλίζει με την απόλυτη ειλικρίνειά του. Μάλιστα, έφτιαξε δικό του κανάλι στο YouTube, το οποίο ονόμασε Ο Φιλέλληνας, για να διηγηθεί πως ξεκίνησε και πως έφτασε στο επίπεδο που είναι σήμερα. Ο ίδιος δηλώνει πως δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα. Ακούστε τον να μιλάει και να εξηγεί πως τα κατάφερε και σίγουρα θα σας εντυπωσιάσει.

Δείτε το βίντεο

Το εκπληκτικό είναι ότι το βίντεο του στο YouTube έχει πάνω από 2.700 θετικά σχόλια που του δίνουν συγχαρητήρια για τα άπταιστα ελληνικά. Μετά την μεγάλη δημοσιότητα που έλαβε το πρώτο του βίντεο με ανάρτηση του στο facebook δήλωσε πως ετοιμάζει και δεύτερο.

Πηγή: tilestwra.com

The post Βέλγος φιλέλληνας μιλά άπταιστα ελληνικά και σαρώνει το διαδίκτυο με το βίντεο του appeared first on .

Η Google ανακοίνωσε χθες πως από εδώ και στο εξής θα παρέχει για τους πελάτες της μεγαλύτερες δυνατότητες ελέγχου του ευρύτερου ψηφιακού περιβάλλοντος στο οποίο θα φιλοξενείται το διαφημιστικό τους banner – μήνυμα, τόσο στην πλατφόρμα του YouTube όσο και στο Google Display Network που δρομολογεί προς τρίτους ιστότοπους.

Η αρχή έγινε με την επίσημη κυβέρνηση της Μεγάλης Βρετανίας και τον Guardian που απέσυραν διαφημίσεις τους και καμπάνιες από το video site του YouTube ασκώντας πίεση για αλλαγή της πολιτικής.  «Είναι απολύτως απαράδεκτο η Google να επιτρέπει να εμφανίζεται διαφήμιση μαρκών όπως ο Guardian, δίπλα σε εξτρεμιστικά και γεμάτα μίσος βίντεο», τονίζει η εφημερίδα του Guardian.

Επίσης, η γαλλική εταιρεία διαφήμισης, Havas SA, η έκτη μεγαλύτερη στον κόσμο αυτή τη στιγμή, απέσυρε όλες τις διαφημίσεις Βρετανών και άλλων πελατών της από Google και YouTube ζητώντας εγγυήσεις ότι δεν θα εμφανίζονται από εδώ και στο εξής δίπλα σε μηνύματα μισαλλοδοξίας, τα οποία δεν φιλτράρονταν μέχρι σήμερα. Ανάμεσα στα brands που αποσύρθηκαν είναι η O2, το BBC, Hyundai Kia αλλά και η Domino’s Pizza. Το ίδιο ισχύει και για την αλυσίδα σούπερ μάρκετ J Sainsbury.

«Η απόφαση μας αυτή θα παραμείνει ως έχει μέχρι να βεβαιωθούμε ότι οι διαφημίσεις των πελατών μας δεν θα εμφανίζονται δίπλα σε μηνύματα και περιεχόμενο μίσους στις πλατφόρμες της Google και του YouTube», τονίζει η Havas διαμέσου του εκπροσώπου της για τα ΜΜΕ, Paul Frampton.

Πρόκειται πάντως για μια «μη μόνιμη» απόφαση, που θα αλλάξει όταν λάβουν χώρα και οι αλλαγές που ανακοίνωσε η Google ανταποκρινόμενη στα αιτήματα και στις πιέσεις των βασικότερων χρηματοδοτών της.

Διευκρινίζεται πως η Google κέρδισε 7,8 δις δολάρια από τη βρετανική αγορά μέσα στο 2016, ποσό που αντιστοιχεί στο 8,6% των συνολικών της εσόδων. Το «μποϊκοτάρισμα» σηματοδοτεί την ένταση της πίεσης απέναντι στις μεγάλες social media πλατφόρμες που καλούνται ολοένα και περισσότερο να ελέγξουν το περιεχόμενο τους. Ανάλογες δράσεις αναμένεται να ληφθούν και για το κομμάτι των ψευδών ειδήσεων, κάτι που πλέον συζητείται ευρύτατα και εντός του Ευρωκοινοβουλίου.

Οι Times του Λονδίνου μεταδίδουν σε σημερινό τους ρεπορτάζ ότι διαφημίσεις της κυβέρνησης και του Guardian εμφανίστηκαν δίπλα σε περιεχόμενο ατόμων όπως ο Αμερικανός φυλετικός εθνικιστής και πρώην ηγέτης της Κου Κλουξ Κλαν, Ντέιβιντ Ντιούκ, και ο Αμερικανός πάστορας Στίβεν Άντερσον που είχε επαινέσει το θάνατο 49 ανθρώπων σε νυχτερινό κλάμπ, φιλικό προς τους ομοφυλόφιλους.

Μέσα στο επόμενο διάστημα θα ενταθούν και τα αιτήματα προς τη Facebook, η οποία έχει λάβει κάποια πρώτα μέτρα, αλλά δεν φαίνεται πως επαρκούν. Άλλωστε, η Γερμανία απείλησε την Τρίτη πως θα προβεί σε παρόμοιες κινήσεις με τη Havas.

Ο διευθύνων σύμβουλος της Google, Ronan Harris, έγραψε στο μπλογκ του πως ήδη έχουν αποσυρθεί περίπου 2 εκατομμύρια επιθετικά μηνύματα – διαφημίσεις από τις πλατφόρμες μέσα σε ένα χρόνο και πως 100.000 χρήστες έχουν μπει σε «μαύρη λίστα». «Παρόλα αυτά δεν κάνουμε τα πάντα με τον σωστό τρόπο», παραδέχθηκε ο ίδιος. «Θα είμαστε πιο δραστικοί για να μην έχουμε αμφιλεγόμενα μηνύματα από εδώ και στο εξής και θα συνεργαστούμε στενότερα με διαφημιζόμενους και εκδότες», πρόσθεσε.

 

Χρήστος Δεμέτης / news247.gr

The post Γιατί η Domino’s, ο Guardian και το BBC φεύγουν από Google και YouTube appeared first on .