The post Ελλάδα και Τουρκία σε νέα γαστρονομική αντιπαράθεση για τον πατσά με φόντο την UNESCO appeared first on .

Τα Acta Sanctorum αφηγούνται, πάνω απ’ όλα, την ιστορία ενός τιτάνιου πνευματικού εγχειρήματος. Το έργο ξεκίνησε από την Εταιρεία των Μπολλανδιστών (Société des Bollandistes), μια λόγια εταιρεία που ιδρύθηκε τον 17ο αιώνα από τον Ιησουίτη ιερέα Jean Bolland. Στόχος της ήταν η συστηματική συλλογή και κριτική επεξεργασία εκατοντάδων πηγών — από τον 2ο έως και τον 17ο αιώνα — σχετικών με τη ζωή των αγίων, προκειμένου να δημιουργηθεί μια επιστημονική εγκυκλοπαίδεια 67 τόμων και περίπου 60.500 σελίδων. Συνταγμένο κυρίως στα λατινικά, το έργο εξακολουθεί να αποτελεί θεμελιώδη αναφορά για τους ιστορικούς και τους μελετητές της αγιολογίας.

Η Εταιρεία των Μπολλανδιστών παραμένει ενεργή μέχρι σήμερα και, στο πλαίσιο της μακρόχρονης δράσης της, έχει συγκεντρώσει χιλιάδες μοναδικά τεκμήρια σε πολλές γλώσσες. Ανάμεσά τους συγκαταλέγονται αρχαία χειρόγραφα, σχέδια και απεικονίσεις μνημείων ή αντικειμένων που δεν σώζονται πλέον, εκτενής αλληλογραφία με λογίους από ολόκληρη την Ευρώπη, καθώς και εκατοντάδες χάλκινες πλάκες εκτύπωσης. Η χρήση τόσο μεγάλου όγκου πηγών και η κριτική αξιολόγησή τους συνιστούσαν, για την εποχή τους, μια πρωτοποριακή επιστημονική μέθοδο, που προσέδωσε στα Acta Sanctorum διαχρονική αξιοπιστία και αξία.

Η ένταξη του έργου στο μητρώο «Μνήμη του Κόσμου» της UNESCO σηματοδοτεί την αναγνώρισή του ως τεκμήριο καθοριστικής σημασίας για την ιστορία της ανθρωπότητας. Στον ίδιο κατάλογο περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789, η Ταπισερί της Μπαγιέ, η Βίβλος του Γουτεμβέργιου, τα αρχεία του Λεονάρντο ντα Βίντσι, η Magna Carta και το χειρόγραφο ημερολόγιο της Άννας Φρανκ. Η Βέλγιο διαθέτει ήδη αρκετά καταχωρισμένα αρχειακά σύνολα, όπως τα αρχεία του τυπογραφείου Plantin-Moretus, της παλαιάς Καθολικής Πανεπιστημιούπολης της Λουβένης, καθώς και το εκτενές βιβλιογραφικό αρχείο του Mundaneum.

Όπως επισημαίνει η Βασιλική Βιβλιοθήκη του Βελγίου (KBR), η οποία φυλάσσει μέρος των αναγνωρισμένων αρχείων, η UNESCO δεν τίμησε μόνο τον πλούτο των πληροφοριών που προσφέρουν τα Acta Sanctorum για την ιστορία των αγίων από τον 2ο έως τον 17ο αιώνα, αλλά και τη «συστηματική και ακούραστη συλλογή τεκμηρίων που πραγματοποιήθηκε από διαδοχικές γενιές Μπολλανδιστών». Ένα έργο ζωής που, πλέον, αναγνωρίζεται επίσημα ως κομμάτι της παγκόσμιας μνήμης.

De précieuses archives religieuses d’Anvers inscrites au registre Mémoire du monde de l’UNESCO

Les Acta Sanctorum, œuvre monumentale consacrée à la vie des saints, sont reconnues comme un patrimoine documentaire majeur de l’humanité

Les Acta Sanctorum, l’une des plus vastes entreprises de documentation religieuse jamais réalisées en Europe, viennent d’être inscrites au registre Mémoire du monde de l’UNESCO. Cette encyclopédie monumentale, consacrée à la vie des saints chrétiens et initiée au XVIIᵉ siècle à Anvers, demeure aujourd’hui une référence incontournable pour l’histoire religieuse, culturelle et intellectuelle du continent européen.

Les Acta Sanctorum racontent avant tout l’histoire d’un projet d’une ampleur exceptionnelle. Lancé par la Société des Bollandistes, fondée au XVIIᵉ siècle par le jésuite Jean Bolland, ce travail visait à rassembler, analyser et confronter de manière critique des centaines de sources datant du IIᵉ au XVIIᵉ siècle. Le résultat est une encyclopédie de 67 volumes, totalisant près de 60 500 pages, rédigée principalement en latin, qui fait encore autorité auprès des historiens et des spécialistes de l’hagiographie.

Toujours active aujourd’hui, la Société des Bollandistes a accumulé, au fil des siècles, des milliers de documents uniques dans de nombreuses langues. Manuscrits anciens, dessins et plans de monuments ou d’objets aujourd’hui disparus, correspondances avec des érudits de toute l’Europe, mais aussi centaines de plaques de gravure en cuivre composent cet ensemble exceptionnel. L’exploitation critique d’un corpus aussi vaste constituait, pour l’époque, une démarche scientifique novatrice, conférant à l’encyclopédie une valeur méthodologique et historique durable.

L’inscription des Acta Sanctorum au registre Mémoire du monde souligne leur importance en tant que patrimoine documentaire essentiel à l’histoire de l’humanité. Ce registre comprend notamment la Déclaration des droits de l’homme et du citoyen de 1789, la tapisserie de Bayeux, la Bible de Gutenberg, les archives de Léonard de Vinci, la Magna Carta médiévale ou encore le manuscrit du journal d’Anne Frank. La Belgique y figure déjà avec plusieurs fonds majeurs, parmi lesquels les archives de l’imprimerie Plantin-Moretus, celles de l’ancienne Université de Louvain, ainsi que le vaste répertoire bibliographique du Mundaneum.

Dans un communiqué, la Bibliothèque royale de Belgique (KBR), qui conserve une partie des archives classées, souligne que l’UNESCO a souhaité saluer non seulement la richesse des informations fournies par les Acta Sanctorum sur l’histoire des saints du IIᵉ au XVIIᵉ siècle, mais également « la collecte documentaire, systématique et inlassable, menée par plusieurs générations de bollandistes ». Une reconnaissance internationale pour un travail de longue haleine désormais inscrit dans la mémoire collective mondiale.

The post Πολύτιμα θρησκευτικά αρχεία της Αμβέρσας εντάσσονται στην UNESCO appeared first on .

Η επιτυχία αυτή είναι αποτέλεσμα της κοινής προσπάθειας του urban.brussels και του Théâtre Royal de Toone. Η υποψηφιότητα, που ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια, είχε στόχο να αναδείξει την ιδιαίτερη πολιτιστική ταυτότητα των Βρυξελλών: τις γλωσσικές της ιδιομορφίες, τον λαϊκό χαρακτήρα του θεάτρου και την προσήλωσή του στις αξίες της συμπερίληψης και της μη εμπορευματοποιημένης τέχνης.

Ένα θέατρο που γεννήθηκε από την ανάγκη

Η ιστορία της βελγικής μαριονέτας έχει ρίζες στον 16ο αιώνα, όταν ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας έκλεισε τα θέατρα της εποχής. Οι Βρυξελλιώτες, αποφασισμένοι να μην αφήσουν το θέαμα να χαθεί, αντικατέστησαν τους ηθοποιούς με ξύλινες φιγούρες – τις «poesjenellen» – και συνέχισαν κρυφά τις παραστάσεις τους σε διάφορες πόλεις της χώρας.

Από τους περιπλανώμενους ιταλικούς και κεντροευρωπαϊκούς θιάσους του 16ου και 17ου αιώνα, η μαριονέτα με τσίγκινη ράβδο πέρασε στο βελγικό κοινό, κουβαλώντας μαζί της στοιχεία της πολυπολιτισμικής ταυτότητας της πόλης. Στους αιώνες που ακολούθησαν, οι παραστάσεις έγιναν το «λαϊκό σχολείο» για έναν κόσμο συχνά αγράμματο, που μέσα από τις κούκλες γνώριζε έργα θεάτρου, όπερας και δημοφιλή μυθιστορήματα.

Το διαχρονικό σπίτι των μαριονετών

Αν και τον 19ο αιώνα η τέχνη αυτή άνθισε με πολλές διαφορετικές ομάδες, από το 1963 και μετά η καρδιά της χτυπά αποκλειστικά στο Théâtre Royal de Toone. Οι μαριονέτες κατασκευάζονται ακόμη στο μικρό ιδιωτικό εργαστήριο και η ιδιαίτερη τεχνική τους βασίζεται στην τσίγκινη ράβδο που διαπερνά το κεφάλι και επιτρέπει την κίνηση των μελών.

Η ομάδα των έξι χειριστών μένει πάντα κρυμμένη πίσω από το υπερυψωμένο castelet, ενώ ο κεντρικός μαριονετίστας – ο εκάστοτε «Toone» – δανείζει τη φωνή του σε όλους τους χαρακτήρες. Σήμερα το ρόλο κρατά ο Toone VIII (ο 94χρονος σήμερα José Géal), συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση.

Το ρεπερτόριο παραμένει πιστό στο πνεύμα της «zwanze», της χαρακτηριστικής βρυξελλιώτικης αίσθησης του χιούμορ: παρωδίες, αυτοσχεδιασμοί και σατιρικές ιστορίες, σε μια γλώσσα που μπλέκει γαλλικά και φλαμανδικά.

Οι βελγικές παραδόσεις στην Unesco

Η νέα αυτή εγγραφή προστίθεται σε μια μακρά λίστα βελγικών πολιτιστικών θησαυρών που έχουν ήδη αναγνωριστεί από την Unesco: από το Καρναβάλι του Μπινς και το Ψάρεμα Γαρίδας με Άλογο στο Oostduinkerke, μέχρι τις παραδοσιακές πομπές και τις τοπικές γιορτές, ή την κουλτούρα της μπίρας και τις Echasses της Ναμύρ. Παράλληλα υπάρχουν και διακρατικές αναγνωρίσεις, όπως η γερακοθηρία, ο κυνηγετικός κώδωνας ή η κατασκευή πέτρινων τοίχων χωρίς κονίαμα.

Δεν λείπουν και περιπτώσεις με πιο περίπλοκη ιστορία, όπως το καρναβάλι του Άαλστ, το οποίο αποσύρθηκε από τη λίστα το 2019 μετά από διαμάχη για προσβλητικές απεικονίσεις.

Με την εγγραφή των μαριονετών, το Βέλγιο ενισχύει ακόμη περισσότερο την παρουσία του σε μια λίστα που δεν αναδεικνύει απλώς παραδόσεις, αλλά τον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνίες συνεχίζουν, εξελίσσουν και προστατεύουν την πολιτιστική τους κληρονομιά.

Les marionnettes bruxelloises rejoignent la scène mondiale

La reconnaissance de l’Unesco consacre une tradition vivante et authentique

Les marionnettes à tringle de Bruxelles gagnent une visibilité internationale : l’Unesco vient d’inscrire cette pratique sur sa Liste représentative du patrimoine culturel immatériel de l’Humanité. Une victoire chaleureusement saluée par le Théâtre Royal de Toone, véritable gardien de ce savoir-faire depuis près de deux siècles.

Cette décision, annoncée à New Delhi, récompense un long travail mené par urban.brussels et le Toone, qui souhaitaient mettre en avant une facette essentielle de l’identité bruxelloise : un art populaire, inclusif, accessible à tous, où se rencontrent humour, tradition et invention.

Un héritage façonné par l’histoire

L’origine de cette forme théâtrale remonte aux temps où les scènes officielles avaient été réduites au silence. Les habitants de Bruxelles, attachés au spectacle vivant, ont alors choisi de raconter leurs histoires à travers de petites figurines de bois, manipulées grâce à une tige métallique. Cette technique, importée par des troupes itinérantes venues d’Italie et d’Europe centrale, s’est rapidement enracinée dans la ville.

Avec le temps, les marionnettes ont joué un rôle essentiel : elles permettaient aux adultes peu familiers de la lecture de découvrir les grands récits de l’époque, des tragédies aux opéras.

Le Toone, un théâtre unique

Aujourd’hui, l’art survit et se réinvente au Théâtre Royal de Toone, niché dans une impasse du centre-ville. Les marionnettes continuent d’être fabriquées à la main, et six manipulateurs donnent vie aux personnages depuis l’arrière d’un castelet surélevé. Le « Toone », maître de troupe et voix de toutes les marionnettes, se transmet son rôle de génération en génération. L’actuel Toone VIII perpétue cette tradition familiale avec humour et esprit bruxellois.

Une nouvelle ligne dans la longue histoire du patrimoine belge

Cette inscription rejoint une série déjà riche de traditions belges reconnues par l’Unesco : carnavals, processions, pratiques rurales, culture brassicole… et bien d’autres encore, parfois en collaboration avec d’autres pays. Elle rappelle aussi que la préservation d’un patrimoine ne va jamais sans débats, comme l’a montré le cas du carnaval d’Alost.

Avec la reconnaissance des marionnettes à tringle, Bruxelles voit sa culture populaire mise en lumière à l’échelle internationale — une manière de célébrer un art vivant, qui continue de rassembler générations, langues et identités.

The post Οι μαριονέτες των Βρυξελλών γίνονται παγκόσμιο σύμβολο appeared first on .

Η διεύρυνση αυτή ενισχύει ένα μοντέλο διαχείρισης που δεν αφορά μόνο την προστασία εύθραυστων οικοσυστημάτων, αλλά και τη βιώσιμη ανάπτυξη για σχεδόν 300 εκατομμύρια ανθρώπους που ζουν σε αυτές τις περιοχές. Από το 2018, το δίκτυο της UNESCO έχει αυξηθεί κατά 142 νέες περιοχές, προσθέτοντας ένα εκατομμύριο τετραγωνικά χιλιόμετρα προστατευμένων φυσικών τοπίων.

Η Γενική Διευθύντρια της UNESCO, Οντρέ Αζουλέ, χαρακτήρισε τη φετινή εξέλιξη «ορόσημο», σημειώνοντας ότι το δίκτυο πλέον καλύπτει το 5% του πλανήτη. «Σε αυτές τις περιοχές, καθημερινά δοκιμάζονται νέοι τρόποι συνύπαρξης της φύσης με τη βιώσιμη ανάπτυξη», τόνισε. Η UNESCO έχει καλέσει όλα τα κράτη-μέλη της να έχουν τουλάχιστον μία περιοχή βιόσφαιρας έως το 2035, υπογραμμίζοντας τον ρόλο τους ως «ζωντανών εργαστηρίων» απέναντι στις περιβαλλοντικές προκλήσεις.

Η φετινή λίστα ξεχωρίζει και για το γεωγραφικό της εύρος, καθώς έξι χώρες απέκτησαν για πρώτη φορά τέτοια αναγνώριση: η Αγκόλα, το Τζιμπουτί, η Ισημερινή Γουινέα, η Ισλανδία, το Ομάν και το Τατζικιστάν. Στην Αγκόλα, η Περιοχή Βιόσφαιρας Quiçama εκτείνεται σε 206 χιλιόμετρα ακτογραμμής με σαβάνες, δάση και εκβολές ποταμών, φιλοξενώντας ελέφαντες, θαλάσσιες χελώνες και εκατοντάδες είδη πτηνών. Στην Ισλανδία, η περιοχή Snæfellsnes περιλαμβάνει ηφαίστεια, παγετώνες και λιβάδια, στηρίζοντας παράλληλα μια κοινότητα 4.000 κατοίκων που ζουν από την αλιεία, την κτηνοτροφία και τον τουρισμό.

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, όπου πλέον όλη η επικράτεια αναγνωρίζεται ως περιοχή βιόσφαιρας — πρωτοφανές γεγονός στην ιστορία της UNESCO.

Στον κατάλογο των περιοχών με ξεχωριστή περιβαλλοντική και πολιτιστική αξία εντάσσεται και η Ελλάδα, με το «Mount Parnon – Cape Maleas Biosphere Reserve». Η περιοχή, που αναγνωρίστηκε ως Απόθεμα Βιόσφαιρας της UNESCO, εκτείνεται από τον ορεινό όγκο του Πάρνωνα έως το ακρωτήριο Μαλέας, περιλαμβάνοντας μοναδικά οικοσυστήματα, πλούσια βιοποικιλότητα και παραδοσιακούς οικισμούς. Το φυσικό τοπίο συνδυάζεται με πολιτιστικά στοιχεία αιώνων, αναδεικνύοντας την αρμονική συνύπαρξη ανθρώπου και φύσης και αποτελώντας ταυτόχρονα πρότυπο βιώσιμης ανάπτυξης για ολόκληρη την περιοχή.

Από το 1971, το Πρόγραμμα «Άνθρωπος και Βιόσφαιρα» της UNESCO προωθεί ένα μοντέλο συνύπαρξης ανθρώπινης δραστηριότητας και περιβαλλοντικής διαχείρισης. Μέσα από συνεργασίες επιστημόνων, πολιτικών και τοπικών κοινοτήτων, οι περιοχές βιόσφαιρας επιδιώκουν να ισορροπήσουν την προστασία της βιοποικιλότητας με τις κοινωνικοοικονομικές ανάγκες.

Παραδείγματα επιτυχημένων δράσεων βρίσκουμε στις Φιλιππίνες, όπου αποκαταστάθηκαν κοραλλιογενείς ύφαλοι με τη συμμετοχή ντόπιων ψαράδων, ή στη Νότια Αμερική, όπου το πρόγραμμα Amazonia Project δημιούργησε πράσινες θέσεις εργασίας σε συνεργασία με τις τοπικές κοινότητες και τον ιδιωτικό τομέα.

Οι περιοχές βιόσφαιρας βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της κλιματικής αλλαγής, καθώς πάνω από το 60% έχουν ήδη πληγεί από ακραία καιρικά φαινόμενα. Με εργαλεία όπως οι δορυφορικές εικόνες και η ψηφιοποίηση ιστορικών δεδομένων, η UNESCO αναπτύσσει νέες στρατηγικές προσαρμογής.

Η νέα επέκταση έρχεται σε μια κρίσιμη στιγμή: η διεθνής κοινότητα έχει δεσμευτεί, στο πλαίσιο της Συμφωνίας Κουνμίνγκ-Μόντρεαλ, να προστατεύσει το 30% της γης και της θάλασσας μέχρι το 2030. Οι περιοχές βιόσφαιρας θα έχουν καθοριστικό ρόλο σε αυτόν τον στόχο.

L’UNESCO désigne 26 nouvelles réserves de biosphère – La plus grande expansion depuis 20 ans

785 sites répartis dans 142 pays protègent désormais plus de 8 millions de km² de terres et de mers

L’UNESCO a annoncé la désignation de 26 nouvelles réserves de biosphère dans 21 pays, marquant la plus importante expansion annuelle de son réseau mondial depuis deux décennies. La décision, présentée lors du 5ᵉ Congrès mondial des réserves de biosphère à Hangzhou, en Chine, porte le total à 785 sites dans 142 pays. Ensemble, ces zones couvrent plus de 8 millions de km², soit une superficie équivalente à l’Australie.

Cette extension renforce un modèle de gestion qui ne vise pas seulement à protéger des écosystèmes fragiles, mais aussi à promouvoir des moyens de subsistance durables pour près de 300 millions de personnes. Depuis 2018, le réseau mondial a accueilli 142 nouveaux sites, ajoutant un million de km² d’espaces naturels protégés.

Audrey Azoulay, Directrice générale de l’UNESCO, a qualifié cette étape de « jalon majeur », soulignant que le réseau couvre désormais 5 % de la planète. «Dans ces réserves, de nouvelles façons de concilier protection de la nature et développement durable voient le jour chaque jour», a-t-elle déclaré. L’UNESCO a invité tous les États membres à établir au moins une réserve de biosphère d’ici 2035, rappelant le rôle de ces «laboratoires vivants» face aux défis environnementaux.

Cette liste se distingue également par son ampleur géographique: six pays ont obtenu leur première désignation, à savoir l’Angola, Djibouti, la Guinée équatoriale, l’Islande, Oman et le Tadjikistan. En Angola, la réserve de Quiçama s’étend sur 206 km de côtes atlantiques, comprenant savanes, forêts, estuaires et îles, et abrite éléphants, lamantins, tortues marines et plus de 200 espèces d’oiseaux. En Islande, la réserve de Snæfellsnes couvre 1.460 km² de volcans, glaciers, champs de lave et zones humides, soutenant une population de plus de 4.000 habitants vivant de la pêche, de l’élevage et du tourisme.

Le cas de São Tomé-et-Príncipe est unique: tout le territoire du pays est désormais classé en réserve de biosphère, une première dans l’histoire de l’UNESCO.

La Grèce figure également sur la carte des régions de grande valeur environnementale et culturelle, avec la «Réserve de biosphère du Mont Parnon – Cap Maléas». Ce site, reconnu par l’UNESCO comme Réserve de biosphère, s’étend du massif montagneux du Parnon jusqu’au cap Maléas. Il abrite des écosystèmes uniques, une biodiversité exceptionnelle ainsi que des villages traditionnels. Ce paysage naturel se conjugue à un patrimoine culturel séculaire, illustrant l’harmonie entre l’homme et la nature et constituant un modèle de développement durable pour l’ensemble de la région.

Depuis 1971, le Programme «L’Homme et la biosphère» de l’UNESCO développe un modèle d’intégration entre activités humaines et préservation de l’environnement. Ces réserves favorisent la coopération entre scientifiques, responsables politiques et communautés locales afin de concilier protection de la biodiversité et besoins économiques et sociaux.

Des exemples de réussite abondent. Aux Philippines, des récifs coralliens ont été restaurés grâce à une collaboration entre chercheurs et pêcheurs locaux. En Amérique du Sud, le projet Amazonia, soutenu par LVMH, a permis de créer des emplois verts en agroforesterie tout en protégeant les forêts des incendies.

Les réserves de biosphère sont en première ligne face au changement climatique: plus de 60 % d’entre elles ont déjà été touchées par des phénomènes météorologiques extrêmes. L’UNESCO s’appuie désormais sur l’imagerie satellitaire, la modélisation informatique et la numérisation des archives pour développer des stratégies d’adaptation.

Cette expansion intervient alors que la communauté internationale vise à protéger 30 % des terres et des mers d’ici 2030, dans le cadre de l’Accord mondial de Kunming-Montréal sur la biodiversité. Les réserves de biosphère joueront un rôle central dans cet objectif.

The post Η UNESCO εντάσσει 26 νέες περιοχές βιόσφαιρας – Η μεγαλύτερη επέκταση των τελευταίων 20 ετών appeared first on .

«Μετά από μια ιστορική απόφαση τα Μινωικά Ανακτορικά Κέντρα της Κρήτης αποτελούν πλέον μέρος του Καταλόγου της Παγκόσμιας Κληρονομιάς», σημειώνει με δήλωσή του ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην UNESCO, Γιώργος Κουμουτσάκος.

Η ένταξη αφορά έξι αρχαιολογικούς χώρους: την Κνωσό, τη Φαιστό, τα Μάλια, τη Ζάκρο, τη Ζώμινθο και την Κυδωνία, οι οποίοι αποτέλεσαν τη βάση μιας ενιαίας, σειριακής υποψηφιότητας. Από κοινού, τα μνημεία αυτά αντιπροσωπεύουν τον πυρήνα της μινωικής κοινωνίας, η οποία άνθησε στην Κρήτη πριν από 5.000 χρόνια, αναπτύσσοντας εμπορικά δίκτυα στην Ανατολική Μεσόγειο, πρωτοποριακή αρχιτεκτονική και μια κοινωνική δομή με επίκεντρο τα ανακτορικά κέντρα.

Minoan Palatial Centres of Crete now on the UNESCO World Heritage List!
Minister Lina Mendoni: “A unique testimony to a prehistoric civilization that shaped Europe.”@GreeceMFA @cultureGR#Minoan #WHC47 #UNESCO #Greece pic.twitter.com/hX73lG6WIj

— Greece in UNESCO (@greeceinunesco) July 13, 2025

Τα ανάκτορα δεν υπήρξαν απλώς διοικητικά κέντρα· υπήρξαν ζωντανοί οργανισμοί που συνδύαζαν τη διακυβέρνηση με τη λατρεία, την οικονομική οργάνωση με την καλλιτεχνική δημιουργία. Οι περίφημες τοιχογραφίες τους, με σκηνές από τη φύση και την καθημερινότητα, δεν μαρτυρούν μόνο αισθητική αρτιότητα, αλλά και μια κοινωνία που πίστευε στη χαρά της ζωής.

Η Επιτροπή της UNESCO, λαμβάνοντας υπόψη και την τεκμηριωμένη αξιολόγηση του ICOMOS (Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών), αναγνώρισε την Εξέχουσα Οικουμενική Αξία των μινωικών ανακτόρων, την αυθεντικότητα και την ακεραιότητά τους, καθώς και την ύπαρξη ενός στιβαρού πλαισίου προστασίας και διαχείρισης. Η απόφαση έρχεται ως αποτέλεσμα μακροχρόνιας και μεθοδικής προσπάθειας στελεχών του Υπουργείου Πολιτισμού, σε συνεργασία με την Περιφέρεια Κρήτης και άλλους εμπλεκόμενους φορείς.

Πέρα από την τιμητική αναγνώριση, η εγγραφή στον Κατάλογο της UNESCO συνεπάγεται και αυξημένες ευθύνες: διατήρηση, προβολή και προστασία των μνημείων από φυσικούς και ανθρωπογενείς κινδύνους. Η πρόκληση από εδώ και πέρα είναι να εξασφαλιστεί ότι οι μελλοντικές γενιές θα μπορούν να γνωρίσουν αναλλοίωτα αυτά τα σημεία αναφοράς ενός πολιτισμού που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Η Κρήτη, με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, τιμά πλέον επίσημα και διεθνώς το παρελθόν της. Τα μινωικά ανάκτορα δεν είναι πια μόνο θησαυροί του ελληνικού πολιτισμού — είναι πλέον και αναγνωρισμένα τεκμήρια της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

The post Τα μινωικά ανάκτορα της Κρήτης στην UNESCO appeared first on .

Η σοκολάτα και η βελγική παράδοση που συνδέεται με αυτήν γίνονται έτσι το 22ο συστατικό στοιχείο της ταυτότητας, της λαογραφίας και του πολιτισμού των Βρυξελλών. Οι Βρυξέλλες είναι η πρώτη από τις τρεις περιφέρειες της χώρας που αναλαμβάνει αυτήν την πρωτοβουλία. Αυτό είναι ένα απαραίτητο, αλλά όχι επαρκές βήμα, για την υποβολή φακέλου στην UNESCO. Για να επιτευχθεί αυτό, η Φλάνδρα και η Βαλλονία θα πρέπει να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Περιφέρειας της Πρωτεύουσας. Μια προσέγγιση που ζητούν οι Βρυξέλλες.

Η σοκολάτα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της βελγικής παράδοσης. Ο μέσος Βέλγος καταναλώνει 7 κιλά το χρόνο, όπως τόνισε η An Persoons, υφυπουργός Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Εξωτερικού Εμπορίου των Βρυξελλών. Οι Βρυξέλλες είναι επίσης η γενέτειρα της πραλίνας και της μπαλοτίνας, που δημιουργήθηκαν από το ζεύγος Neuhaus», εξηγεί η Anaïs Maes, δημοτική σύμβουλος του Δήμου των Βρυξελλών, στους δημοσιογράφους που συγκεντρώθηκαν στις Galeries St Hubert, όπου εδρεύουν αρκετοί από τους σοκολατοποιούς της πόλης.

«Πάνω από 200 καταστήματα πωλούν σοκολάτα». Οι πολιτικοί και οι βιοτέχνες επιθυμούν όλοι να συνεχίσει ο τομέας να σημειώνει πρόοδο σε τρεις τομείς. «Είναι σημαντικό να είμαστε σε θέση να προσελκύσουμε ταλέντα», λέει ο Philippe de Selliers, πρόεδρος της συντονιστικής επιτροπής του Beyond Chocolate, της πρωτοβουλίας που αποσκοπεί στο να καταστήσει τη βελγική σοκολάτα βιώσιμη. «Είμαστε συνεχώς σε αναζήτηση εξειδικευμένου προσωπικού για έναν τομέα που αντιπροσωπεύει πωλήσεις 8 δισεκατομμυρίων ετησίως, εκ των οποίων τα 5,5 δις εξάγονται».

«Δεύτερον, πρέπει να συνεχίσουμε να καινοτομούμε για να παραμείνουμε αυτό που είμαστε: οι καλύτεροι. Και, τέλος, πρέπει να επικεντρωθούμε στη βιωσιμότητα», προσθέτει ο Philippe de Selliers. «Στόχος μας είναι να είμαστε 100% βιώσιμοι». Στόχοι που η σημερινή αναγνώριση πρέπει να στηρίξει.

The post H βελγική σοκολάτα εντάσσεται στον κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς των Βρυξελλών appeared first on .

Ωστόσο, σε αυτές τις δημοφιλείς εκδηλώσεις είναι εξαιρετικά σπάνιο, αν όχι καθόλου, να βρεις μια γυναίκα «Gille», για παράδειγμα, με τα εμβληματικά κοστούμια και τα πορτοκαλί καλάθια της, ειδικά σε μεγάλα καρναβάλια όπως τα αναγνωρισμένα από την Unesco του Binche και του Malmedy.

Τώρα όλα αυτά ίσως πρέπει να αλλάξουν. Εάν οι διοργανωτές βασικών καρναβαλιών -όπως στο Stavelot ή άλλα φολκλορικά όπως το Doudou της Μονς (τον Μάιο) – δεν υπογράψουν έναν ηθικό χάρτη που δεσμεύεται για τον αμοιβαίο σεβασμό, την πολιτιστική πολυμορφία, τη συμμετοχή των νέων και την ισότητα των φύλων, κινδυνεύουν να χάσουν τον τίτλο τους ως «άυλη πολιτιστική κληρονομιά» και τις επιδοτήσεις που τις συνοδεύουν.

Το ρεύμα στρέφεται ήδη προς περισσότερη ποικιλομορφία, δήλωσε ο Guillaume Soupart, μέλος του κοινοβουλίου της Ομοσπονδίας-Βαλλονίας-Βρυξελλών. Και μετέφερε τις ανησυχίες αυτές προς την υπουργό-πρόεδρο της Βαλλονίας, αρμόδια για τον πολιτισμό, Élisabeth Degryse (Les Engagés).

«Η Ένωση για την Προάσπιση της Λαογραφίας (ADF) αποφάσισε να ικανοποιήσει ένα αίτημα μιας γυναικείας οργάνωσης για συμμετοχή στο Καρναβάλι του Binche. Καθώς αυτή η ημέρα προορίζεται παραδοσιακά για άνδρες, η απόφαση έχει πυροδοτήσει πολλές συζητήσεις στην πόλη», είπε, προσθέτοντας ότι «μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι οι παραδόσεις είναι αμετάβλητες».

«Στη Μονς, η θέση των γυναικών στο Combat dit Lumeçon αμφισβητείται επίσης μερικές φορές, παρά το γεγονός ότι η προστάτιδα της πόλης είναι γυναίκα».

Στη γραπτή απάντησή της, η Degryse είπε: «Η άυλη πολιτιστική κληρονομιά (ICH) είναι μια ζωντανή κληρονομιά, που περνάει από γενιά σε γενιά μέσω χειρονομιών, τεχνογνωσίας και χειροτεχνικών πρακτικών, συμβολίζοντας τον πλούτο των πολιτιστικών και κοινωνικών μας αξιών.

Η ανάγκη εξέλιξης κατοχυρώνεται στον ορισμό του ICH. Η συμμόρφωση με έναν δεοντολογικό χάρτη αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την αναγνώριση στοιχείων του ICH μας ως «εμβληματικά στοιχεία» της Ομοσπονδίας Βαλλονίας-Βρυξελλών και για τη λήψη επιδότησης για τη διατήρησή τους».

Αυτά τα χρήματα μπορούν να χορηγηθούν για να βοηθήσουν στη «μετάδοση, προώθηση, έρευνα και εξοπλισμό» του λαογραφικού στοιχείου μιας εκδήλωσης.

Συνολικά, μεταξύ 2022 και 2024, το γραφείο του υπουργού επιβεβαίωσε ότι έχουν χορηγηθεί λίγο περισσότερα από 65.000 ευρώ για το σύνολο του FWB.

Στο Hainaut, το καρναβάλι του Binche, το Doudou της Μονς και το Marches de l’Entre-Sambre et Meuse έχουν αποκτήσει τον τίτλο του «εμβληματικού στοιχείου», οπότε θεωρητικά θα δικαιούνταν επιδοτήσεις.

Ωστόσο, οι διοργανωτές είπαν ότι δεν είχαν λάβει ποτέ χρήματα για να οργανώσουν τις εκδηλώσεις τους. Έτσι, αν αποφάσιζαν να μην υπογράψουν τη χάρτα, δεν θα έχαναν οικονομικά.

Η μεταδιδακτορική ερευνήτρια και ανθρωπολόγος Manon Instasse λέει: «Από τις 60 περίπου παραδόσεις που αναφέρονται ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά στην Ομοσπονδία Βαλλονίας-Βρυξελλών, περίπου 30 επηρεάζονται από ηθικά ζητήματα και θα πρέπει να αντιμετωπίσουν το ζήτημα της αλλαγής τα επόμενα πέντε χρόνια. Η αλλαγή είναι αναπόφευκτη. Απλώς πρέπει να βρούμε τους σωστούς τρόπους για να την εφαρμόσουμε».

The post Βελγικές φολκλορικές εκδηλώσεις μπορεί να βγουν από τη λίστα της Ουνέσκο, επειδή δεν περιλαμβάνονται γυναίκες appeared first on .

Η Ευανθία Ρεμπούτσικα είναι από την αρχή της καριέρας της μία άτυπη πρέσβειρα για τη μουσική και τον πολιτισμό. Ελληνισμός και μουσική, μουσική και ιστορία, η καρδιά της Ελλάδας που χτυπά στη μεσογειακή λεκάνη, έδωσαν ρυθμό στις μελωδίες της. Στην πορεία της, συναντήθηκε με την κουλτούρα της μεγάλης θάλασσας που ενώνει τους λαούς σε αυτό το σημείο της Νότιας Ευρώπης. από τα Βαλκάνια ως την Αφρική και από το Σουέζ ως το Γιβραλτάρ.

Η «Μεσογειακή Συμφωνία» είναι μία ιστορική μουσική εμπειρία, ένα ταξίδι πολιτισμού που η Ευανθία Ρεμπούτσικα θα παρουσιάσει μαζί με τρεις τραγουδίστριες, μία Ελληνίδα, μία Μαροκινή και μία Αιγύπτια, φέρνοντας το μήνυμα της ειρήνης έτσι όπως μόνο η μουσική ξέρει να το κάνει, με μελωδίες και τραγούδια που ενώνουν τους λαούς, πάνω και πέρα από γλωσσικά και κάθε άλλους είδους σύνορα.

Η συναυλία-οδοιπορικό, η οποία θα παρουσιαστεί στην UNESCO στις 16 Ιανουαρίου 2025, δεν είναι απλώς μια ωδή στη Μεσόγειο, που συνδέει τρεις ηπείρους – την Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία αλλά και ένας ύμνος στην ειρηνική συνύπαρξη των εθνών.
Τέσσερις μεσογειακές χώρες ενώνονται σε μία άσκηση «πολιτιστικής διπλωματίας» για να δημιουργήσουν μια εκδήλωση που θα αποτελέσει μία γιορτή της ενότητας και της ποικιλομορφίας της Μεσογείου.

Une symphonie méditerranéenne / Μία Μεσογειακή συμφωνία

Πέμπτη 16 Ιανουαρίου 2025, ώρα 18.30

MAISON DE L’UNESCO, salle I
125 avenue de Suffren, Paris 7e

RSVP, εδώ. 

The post «Μεσογειακή Συμφωνία»: η Ευανθία Ρεμπούτσικα στο Σπίτι της UNESCO, στο Παρίσι appeared first on .

Ο φάκελος για την παράδοση των πανηγυριών υποβλήθηκε αρχικά από το Βέλγιο και τη Γαλλία το 2021. Την Τετάρτη, η Επιτροπή της UNESCO για την Προστασία της Άυλης Κληρονομιάς ανακοίνωσε ότι ενέκρινε την εν λόγω πρόταση.

«Η κουλτούρα του πανηγυριού είναι μια παράδοση που έχει περάσει από γενιά σε γενιά», σχολίασε η Persoons. «Η κληρονομιά έχει να κάνει με κάτι πολύ περισσότερο από τα κτίρια. Είναι επίσης να αγαπάμε τα εξελισσόμενα ήθη και έθιμα και τις παραδόσεις μας. Η κουλτούρα των πανηγυρικών αυτών φεστιβάλ είναι ένα τέλειο παράδειγμα αυτής της ζωντανής κληρονομιάς».

Μεσαιωνικές ρίζες

Η κουλτούρα των πανηγυριών στη Γαλλία και το Βέλγιο έχει τις ρίζες της στις μεσαιωνικές παραδόσεις των ταξιδιωτών ακροβάτων και των καρναβαλιών. Μόλις στα τέλη του 19ου αιώνα τα πανηγύρια εξελίχθηκαν στη σημερινή τους μορφή, με πάγκους με φαγητό, τυχερά παιχνίδια και γαϊτανάκια.

Στο Βέλγιο, τα φεστιβάλ που γίνονται στη Λιέγη, την Αμβέρσα και τις Βρυξέλλες είναι από τα πιο γνωστά. Υπάρχουν περίπου 850 οικογενειακές επιχειρήσεις στην εθνική εκθεσιακή κοινότητα ​ – 330 στη Βαλλονία, 75 στις Βρυξέλλες και 440 στη Φλάνδρα, που απασχολούν περίπου 7.000 άτομα.

Στη Γαλλία, το Foire du Trône στο Παρίσι και τα πανηγύρια στη Λιλ και στο Στρασβούργο είναι από τα μεγαλύτερα στον κόσμο. Σε εθνικό επίπεδο, συμμετέχουν περίπου 100.000 άτομα και 40.000 εταιρείες.

Γαλλοβελγική συνεργασία

«Αυτή η αναγνώριση βοηθά στη διατήρηση αυτής της κουλτούρας και στην αναγνώριση της θέσης και του ρόλου της κουλτούρας των πανηγυρικών φεστιβάλ στις κοινωνίες μας», δήλωσε ο Xavier Lapeyre de Cabanes, Γάλλος πρεσβευτής στο Βέλγιο. Εξήρε επίσης τη συνεργασία μεταξύ Γαλλίας και Βελγίου για τον φάκελο.

Η Φλαμανδή υπουργός Πολιτισμού Caroline Gennez χαιρέτισε επίσης την αναγνώριση από την UNESCO. «Σε έναν κόσμο όπου τα πάντα αλλάζουν, οι γιορτές παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό οι ίδιες. (…) Με την αναγνώριση της UNESCO ως άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς, διασφαλίζουμε ότι αυτή η παράδοση μπορεί να συνεχιστεί για πολλά ακόμη χρόνια».

Μετά την εξέλιξη αυτή, τα πανηγύρια έρχονται να προστεθούν στον κατάλογο της άυλης κληρονομιάς του Βελγίου που αναγνωρίζονται από την UNESCO, όπως η κουλτούρα της μπίρας, το ψάρεμα γαρίδας με άλογο στο Oostduinkerke και το καρναβάλι του Binche.

The post H UNESCO αναγνωρίζει τα πανηγυρικά φεστιβάλ του Βελγίου και της Γαλλίας ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά appeared first on .

Μια σειρά έργων υποδομής, ωστόσο, που δεν αφορούν τα εν λόγω κτίρια άμεσα, αλλά γίνονται πλησίον τους, έχει δημιουργήσει ανησυχία στoν διεθνή Οργανισμό, ο οποίος με τη σειρά του έχει κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου στην πόλη της Βαλλονίας, όπως έγινε γνωστό κατά τη διάρκεια συνάντησης στο Νέο Δελχί της Ινδίας.

Πρόσφατα, η Pont des Trous πάνω από τον ποταμό Σκάλδη κατεδαφίστηκε και αντικαταστάθηκε από μια νέα γέφυρα. Κοντά στον καθεδρικό ναό του Τουρνέ, στην Carré Janson, βρίσκεται υπό κατασκευή ένα κέντρο επισκεπτών με πανοραμική θέα στον τελευταίο όροφο. Και ένα τριώροφο κτίριο θα προστεθεί στο Μουσείο Καλών Τεχνών, που ήταν σχεδιασμένο από τον διάσημο Βέλγο αρχιτέκτονα Victor Horta.

Η Unesco όμως δεν δείχνει να μοιράζεται την ίδια ικανοποίηση για αυτά τα έργα υποδομής. Η γέφυρα αντικαταστάθηκε χωρίς ενημέρωση της Unesco και «έχει αρνητικό αντίκτυπο στην ιστορική ενότητα» του Τουρνέ. Το έργο Carré Janson θα επηρεάσει την «εξαιρετική παγκόσμια αξία» του καθεδρικού ναού και του κωδωνοστασίου. Η Unesco ζητά μάλιστα να σταματήσει και να επανεκτιμηθεί αυτό το έργο, ενώ ζητά ακόμα και την επανεξέταση της σχεδιαζόμενης επέκτασης του μουσείου.

Η Επιτροπή Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco συνεδριάζει στην Ινδία έως τις 31 Ιουλίου. Τις επόμενες ημέρες, νέα κτίρια ή τοπία θα προστεθούν στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς εκεί. Πιθανώς και τα ερείπια ενός παλαιοχριστιανικού μοναστηριού στη Λωρίδα της Γάζας.

The post Τα έργα υποδομών κοντά στον καθεδρικό ναό και το Beffroi του Τουρνέ ανησυχούν την UNESCO appeared first on .