Ακολουθεί το πλήρες δημοσίευμα -στα ελληνικά:

Αποχαιρετισμός στον Μίκη Θεοδωράκη (1925-2021)

του Δημήτρη Παπαδημούλη*

Σήμερα ειδικά, λέξεις αποχαιρετισμού δεν μπορεί κανείς να γράψει εύκολα. Ο πρεσβευτής της Ρωμιοσύνης, ο αντιφασίστας, ο Ζορμπάς, ο αγωνιστής της ειρήνης, ο Έλληνας, ο κομμουνιστής Μίκης δεν είναι πια μαζί μας.
Ο κόσμος του χρωστάει πολλά. Οι Έλληνες του χρωστάμε πολλά. Και όλοι ξέρουν γιατί. Γιατί όλοι έχουν χορέψει με τη μουσική του ή τραγουδήσει τα τραγούδια του. Οι Έλληνες χάρη σε αυτόν έμαθαν τους μεγάλους τους ποιητές, μέσα από τραγούδια του σε στίχους Γιάννη Ρίτσου (Βραβείο Ειρήνης Λένιν 1976), Γιώργου Σεφέρη (Νόμπελ 1963), Οδυσσέα Ελύτη (Νόμπελ 1979), αλλά και Πάμπλο Νερούδα (Νόμπελ 1971). Το 2000 είχε προταθεί και ο ίδιος για βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Ο Θεοδωράκης δεν όρισε μόνο μια εποχή, βγήκε μέσα από την ίδια την εποχή.
Ως νέος, δεν έζησε σε καιρούς δημοκρατίας. Έζησε παρανομία, αντίσταση εναντίον των γερμανών κατακτητών με το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, εξορία, φυλακή, ταπεινώσεις και βασανιστήρια, λογοκρισία, πείνα κι απώλειες. Μετρώντας προς τα πίσω: Πολυτεχνείο, δικτατορία, μετεμφυλιακή Ελλάδα, ξερονήσια, εμφύλιο, κατοχή.

Στο πρόσωπό του ενσαρκώνεται η ίδια η πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Η συναυλία του στην πτώση της Χούντας. Η μουσική του για την ταινία «Ζ» του Κώστα Γαβρά, το συμφωνικό έργο που συνέθεσε εξόριστος στη Μακρόνησο και ο εθνικός ύμνος της Παλαιστίνης επί Αραφάτ. Το «Είμαστε δυο, είμαστε τρεις» που τραγουδούσε συνεπαρμένος μαζί με τον κόσμο στις συναυλίες του.

Η μουσική του συντρόφεψε τη ζωή μου από την πρώτη στιγμή που θυμάμαι να έχω ακούσει τραγούδια του, όταν ήμουν 6-7 χρονών. Και όλα τα επόμενα χρόνια, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973, μέσα στη χούντα, κάθε φορά που ψιθυρίζαμε τους στίχους του κρυφά.

Αυτό, γιατί τα τραγούδια του Μίκη απαγορεύτηκαν το 1967, από τη χούντα των Συνταγματαρχών. Δεν απαγορεύτηκαν συγκεκριμένα τραγούδια μόνο, αλλά όλα. Δεν επιτρεπόταν να τραγουδήσεις κανένα από τα τραγούδια αυτά, ούτε καν όσα δεν είχαν πολιτικό περιεχόμενο. Κάποια ήταν ερωτικοί στίχοι των μεγαλύτερων Ελλήνων ποιητών, άλλα ήταν απλώς λυρικά, όλα τους υπέροχα στην ελληνικότητα που απέπνεαν και στο αίσθημα ελευθερίας που αντηχούσαν. Αν σε άκουγαν να τραγουδάς δημοσίως έστω και ένα στίχο τους, αρκούσε για να σε συλλάβουν και να οδηγηθείς στην Ασφάλεια. Εμείς όμως, νέοι μαθητές και στη συνέχεια φοιτητές, τα τραγουδούσαμε κρυφά στις παρέες και στους πρώτους μας έρωτες. Κατά την αντιδικτατορική εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973, τα τραγούδια αυτά, έγιναν για μας πράξη αντίστασης. Τα λέγαμε πλέον ανοιχτά στο δρόμο και ακούγονταν δυνατά από τα μεγάφωνα. Με αυτά οι νέοι, προτρέπαμε τον λαό σε εξέγερση για την πτώση της χούντας.

Αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας, στη συγκέντρωση της Ενωμένης Αριστεράς, όταν εκλέχθηκε βουλευτής από τις λαϊκές γειτονιές του Πειραιά, τον συνάντησα για πρώτη φορά και του έσφιξα το χέρι. Θυμάμαι ακόμη τη μαγνητική του προσωπικότητα και την ταπεινότητα που απέπνεε.
Για τη δική μας τη γενιά που πολιτικοποιήθηκε μέσα στη χούντα, και που ήταν παράνομο να ακούς τη μουσική του Θεοδωράκη, να διαβάζεις ποιήματα του Ρίτσου και του Σεφέρη, ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν η ζωντανή σύνδεσή μας και η ανθρώπινη επαφή μας με την Αριστερά. Έντυσε μουσικά, μορφωτικά και πολιτιστικά την πορεία ολόκληρης της γενιάς μας.
Και προσωπικά, ήταν ο ένας από τους δυο ανθρώπους που με καθόρισαν, την εποχή που ως νέος αναζητούσα τον πολιτικό μου προσανατολισμό, ώστε να στραφώ προς την Αριστερά. Ο άλλος ήταν ο Μανώλης Γλέζος.

Αρκετά χρόνια αργότερα, την εποχή των μνημονίων που γονάτισαν την Ελλάδα, τον επισκέφθηκα στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν για μια σοβαρή περιπέτεια υγείας, μια από τις πολλές που είχε ως το τέλος της ζωής του.

Του έσφιξα το χέρι, προσπέρασε γρήγορα τις ευχές για ανάρρωση και θέλησε να γυρίσει τη συζήτηση στην πολιτική. Θυμάμαι να μας ρωτάει για τα σχέδια του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα, καθώς τότε βαδίζαμε προς τη διακυβέρνηση της χώρας και να δηλώνει, με αυτό το ακατάβλητο πνεύμα αγωνιστή που τον χαρακτήριζε πάντα, την αισιοδοξία του ότι θα είναι γρήγορα και πάλι ακμαίος ώστε να συμβάλλει στον αγώνα της χώρας μας ενάντια στην επιτροπεία της Τρόικας. 

Σήμερα ο Μίκης είναι ο Μίκης όλων. Σήμερα, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί θα πάψουν για λίγο να παίζουν τα ευκολόπεπτα playlists τους και θα ακουστεί ξανά η μουσική του. Το «Άξιον Εστί» και οι «Mικρές Κυκλάδες».
Συμπυκνώνοντας τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας με τρόπο μοναδικό στον εικοστό αιώνα, με τη μουσική του κατάφερε να ενώσει στο μεγαλείο της τους Έλληνες, καθορίζοντάς μας εθνικά, πολιτικά, αισθητικά και υπαρξιακά. Ακόμη κι εκείνοι που τον καταδίωξαν, γνωρίζουν το έργο του. Ή ίσως ειδικά αυτοί.
Θα τον θυμόμαστε και θα τον τραγουδάμε στο διηνεκές.

*Ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία

The post Δημ. Παπαδημούλης: Άρθρο – αποχαιρετισμός στον Μίκη Θεοδωράκη στο POLITICO appeared first on .

Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση υιοθέτησε για πρώτη φορά νομοθεσία κατά του ρατσισμού το 2000, οι ακτιβιστές στην Ευρώπη αναθάρρησαν, θεωρώντας το ως ένα σημαντικό βήμα προόδου.

Δύο δεκαετίες αργότερα, βασιλεύει η απογοήτευση.

Η Οδηγία για την ισότητα των φυλών, η οποία υποχρεώνει τα κράτη να υιοθετήσουν νομοθεσίες που απαγορεύουν τις φυλετικές διακρίσεις και να δημιουργήσουν φορείς ισότητας για την υποστήριξη των θυμάτων τέτοιων διακρίσεων, δεν εφαρμόζεται επαρκώς. Οι περιπτώσεις φυλετικών διακρίσεων καταγράφονται σπάνια και οι φορείς ισότητας, όπου υπάρχουν, δεν δείχνουν τα δόντια τους.

Το πρόβλημα, εν τω μεταξύ, εξακολουθεί να υπάρχει.

Αντιθέτως, ο Οργανισμός Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ και το Συμβούλιο της Ευρώπης προειδοποιούν για την αύξηση των φυλετικών διακρίσεων και της βίας. Η έκρηξη των διαμαρτυριών του Black Lives Matter του περασμένου καλοκαιριού ήταν ένα σαφές σημάδι ότι η δουλειά που κάνει η Ευρώπη έχει μείνει στη μέση και οι τρέχουσες πολιτικές της ΕΕ κατά των διακρίσεων χρειάζονται επειγόντως μια αλλαγή.

Στην πρώτη σύνοδο κορυφής κατά του ρατσισμού, που έλαβε χώρα την Παρασκευή 19 Μαρτίου, η ΕΕ είχε την ευκαιρία να δείξει ότι έχει δεσμευτεί να ανταποκριθεί στις θεμελιώδεις αξίες της για την ισότητα και τη μη διάκριση.

Ορισμένοι είναι πιθανό να υποστηρίξουν ότι η ΕΕ πρέπει απλώς να αντιμετωπίσει τις συνεχιζόμενες ανισότητες εφαρμόζοντας καλύτερα τις ήδη υπάρχουσες ντιρεκτίβες για την ισότητα των φυλών. Άλλοι θα πουν ότι πρέπει να επικεντρωθούμε στην επιβολή του νόμου, στηρίζοντας τους φορείς ισότητας στο έργο τους, την προώθηση στρατηγικών διαφορών και την έναρξη διαδικασιών επί παραβάσει κατά των κρατών μελών που δεν εφαρμόζουν τα μέτρα.

Αλλά το να κάνεις το ίδιο πράγμα, απλά λίγο καλύτερα, δεν θα αλλάξει ουσιαστικά την κατάσταση. Αυτό που χρειάζεται είναι μάλλον μια ριζική επανεξέταση του τρόπου αντιμετώπισης του ζητήματος.

Πρέπει να ακούσουμε τα αιτήματα των αντιρατσιστικών οργανώσεων και να λάβουμε περισσότερο υπόψη το πώς λειτουργεί ο ρατσισμός στην Ευρώπη.

Η οδηγία για την ισότητα των φυλών βασίζεται σε ένα μοντέλο επιβολής ατομικών δικαιωμάτων, στο οποίο τα θύματα διακρίσεων πρέπει να υποβάλουν καταγγελία που μπορεί να προσαχθεί στο δικαστήριο.

Ερευνητές και ακτιβιστές έχουν προειδοποιήσει εδώ και πολύ καιρό ότι τέτοιες ατομικιστικές προσεγγίσεις στο ρατσισμό και τις διακρίσεις είναι απλώς μια γάζα σε ένα βαθύ τραύμα. Ο συστηματικός διαχωρισμός των παιδιών Ρομά στα σχολεία ή η διαρθρωμένη διάκριση που αποδεικνύεται σε εθνικές και φυλετικές ανισότητες στην εκπαίδευση, την απασχόληση, την υγεία και τη στέγαση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με αυτήν τη μέθοδο.

Η νομοθεσία της ΕΕ αντικατοπτρίζει μια κοινή παρανόηση του ρατσισμού και των διακρίσεων ως κάτι κακό που γίνεται από άτομα και πρέπει να τιμωρείται σε αυτό το επίπεδο – παρά ένα σύστημα που πηγάζει από την ιστορία της δουλείας και του αποικιακού ιμπεριαλισμού, του οποίου οι κληρονομίες εξακολουθούν να δημιουργούν ανισότητες μέχρι σήμερα.

Μέχρι τη δημοσίευση του προτεινόμενου Προγράμματος Δράσης κατά του Ρατσισμού της ΕΕ τον Σεπτέμβριο, όλα τα έγγραφα ευρωπαϊκής πολιτικής αναφέρονταν στον Ναζισμό ως την απόλυτη έκφραση του ρατσισμού. Δεν υπήρχε καμία αναφορά στο παρελθόν της Ευρώπης της δουλείας και του αποικισμού.

Αν και βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο, το νέο σχέδιο δράσης προσφέρει ελπίδες στους ακτιβιστές κατά του ρατσισμού. Τέλος, οι Ευρωπαίοι ηγέτες αναγνωρίζουν την ύπαρξη του θεσμικού και διαρθρωτικού ρατσισμού και εκφράζουν την αίσθηση της δέσμευσής τους για την αντιμετώπισή του.

Το σχέδιο καθορίζει πολιτικές πρόληψης για την αντιμετώπιση του θεσμικού ρατσισμού και υποστηρίζει οικονομικά τις εθνικές πολιτικές δράσης. Ζητεί τη συλλογή υγιών δεδομένων σχετικά με τη φυλή και την εθνικότητα για την καλύτερη αντιμετώπιση των διακρίσεων. Περιλαμβάνει επίσης δεσμεύσεις για την αντιμετώπιση της «λευκότητας» των θεσμικών οργάνων της ΕΕ.

Όπως υποστηρίζεται από το ENAR, το Equinox και περισσότερους από 80 άλλους οργανισμούς της κοινωνίας των πολιτών, η επιτυχία της εφαρμογής αυτού του σχεδίου δράσης θα εξαρτηθεί από τη «συνεχή και ουσιαστική συμμετοχή» όσων επηρεάζονται άμεσα από τον ρατσισμό.

Το σχέδιο δράσης – που εξακολουθεί να είναι μόνο ένα σύνολο προτάσεων που υπέβαλε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή – θα χρειαστεί επίσης τη συμμετοχή του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, της προεδρίας της ΕΕ και των εθνικών κυβερνήσεων. Και εκεί είναι ο κίνδυνος.

Οι περισσότεροι μπορούν να συμφωνήσουν, ειδικά όταν βρίσκονται υπό πίεση – όπως ακριβώς έγινε και μετά τις παγκόσμιες διαμαρτυρίες του Black Lives Matter το περασμένο καλοκαίρι – αλλά όταν έρθει η ώρα για έργα, τότε πρέπει να γίνει μια συντονισμένη προσπάθεια για να κατανοήσουν καλύτερα τις βασικές αιτίες του ρατσισμού στην Ευρώπη.

Η ΕΕ είναι ήδη δεκαετίες πίσω στη νομοθεσία της για την ισότητα. Ίσως ήρθε η ώρα να καλυφθεί το χαμένο έδαφος.

The post Η μάχη της ΕΕ κατά του ρατσισμού δεν φαίνεται να λειτουργεί… appeared first on .

«Η Γερμανία, μια χώρα με 83 εκατομμύρια ανθρώπους, δήλωσε ότι λαμβάνει 94 εκατομμύρια δόσεις του εμβολίου BioNTech / Pfizer, 64 εκατομμύρια από την ΕΕ και 30 εκατομμύρια από μια ξεχωριστή διμερή συμφωνία. Επιπλέον, το Βερολίνο θα αγοράσει δόσεις που δεν αγοράζουν άλλες χώρες, εξασφαλίζοντας 50 εκατομμύρια από τις 160 εκατομμύρια δόσεις του εμβολίου της Moderna – πολύ περισσότερες από την αναλογική κατανομή που θα έπρεπε να υπάρχει» τονίζει και συμπληρώνει μάλιστα πως τον ίδιο δρόμο αρχίζουν να ακολουθούν ήδη η Γαλλία αλλά και η Δανία.

Παράλληλα, το Politico επισημαίνει πως το Βερολίνο, πέρα από τις δόσεις που έχουν συμφωνηθεί κάνει και ξεχωριστές συμφωνίες για την προμήθεια επιπλέον δόσεων, με τις φαρμακευτικές εταιρείες αλλά και με άλλες χώρες της Ένωσης, οι οποίες «δεν παρήγγειλαν τον πλήρη αριθμό των εμβολίων που τους αναλογούσε».

«Δεν βρίσκονται όλα τα κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε μια καλή οικονομική κατάσταση», εξήγησε διπλωμάτης στο διεθνές μέσο.

Ακόμη, το άρθρο από το Politico εστιάζει στις συμφωνίες με την Moderna και βάσει των υπολογισμών του σημειώνει πως το Βερολίνο θα έπρεπε να λάβει γύρω στις 30 εκατ. δόσεις του συγκεκριμένου εμβολίου, όμως «η γερμανική κυβέρνηση διαμηνύει ότι θα παραλάβει έξτρα δόσεις από χώρες της ΕΕ».

«Δεν είναι βέβαιο ποιες χώρες δεν αγοράζουν τις πλήρεις παραγγελίες τους, καθώς ούτε η Κομισιόν ούτε η Moderna θα επιβεβαιώσουν πόσες δόσεις παραγγέλνει κάθε χώρα. Οι υπολογισμοί του Politico, χρησιμοποιώντας αριθμούς διαθέσιμους προς το κοινό δείχνουν ότι αρκετές χώρες της ΕΕ ενδέχεται να έχουν αγοράσει λιγότερες δόσεις από αυτές που ήταν διαθέσιμες ανά αγορά – αν και δεν είναι όλες οι πληροφορίες σαφείς ή ενημερωμένες» ξεκαθαρίζει επίσης.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Ελλάδας, η οποία αγόρασε λιγότερο από το επιτρεπόμενο μερίδιό της, εξασφαλίζοντας 1,8 εκατομμύρια δόσεις εμβολίων, όταν θα μπορούσε να έχει λάβει περίπου δύο εκατομμύρια επιπλέον.

Έπειτα, θέτει ως παράδειγμα την Πολωνία, η οποία θα παραγγείλει 6,6 εκατομμύρια εμβόλια της Moderna παρά το γεγονός ότι μπορεί να εξασφαλίσει πάνω από 13 εκατομμύρια δόσεις.

Η Βουλγαρία εξασφάλισε 500.000 δόσεις, περίπου δύο εκατομμύρια λιγότερες από ό,τι θα μπορούσε να αγοράσει, ενώ η Σλοβενία έλαβε μόλις 26.000 δόσεις, ενώ είχε δικαίωμα σε περισσότερες από 600.000 δόσεις.

Επιπλέον, το Βέλγιο έχει παραγγείλει δύο εκατομμύρια δόσεις του εμβολίου της Moderna όταν αναλογικά με το μέγεθος του πληθυσμού του θα έπρεπε να εξασφαλίσει περίπου τέσσερα εκατομμύρια.

Η Πορτογαλία σημείωσε ακολούθως ότι θα αγοράσει συνολικά 2,8 εκατομμύρια δόσεις της Moderna – κάτω από το μερίδιο των δόσεων που αναλογεί στον πληθυσμό της.

Πηγή: sputniknews.gr / politico.eu

The post Politico: Η Ελλάδα παρήγγειλε λιγότερες δόσεις εμβολίων από όσες δικαιούταν appeared first on .

Είναι στο Puurs, μια πόλη 17.000 στην ολλανδόφωνη περιοχή της Φλάνδρας, όπου η αμερικάνικη Pfizer θα κατασκευάσει το εμβόλιο κατά του κορονοϊού μαζί με την γερμανική BioNTech, το οποίο χαιρετίζεται τώρα ως ένας από τους πρωτοπόρους που θα «βγάλει» τον κόσμο από τα λοκντάουν και την καραντίνα.

Όπως σημειώνει το Politico στο δημοσίευμά του, δεν χρειάζεται να αισθάνεται κανείς άσχημα που μπορεί να μην έχει ακούσει ποτέ του για το Puurs. Εντός του Βελγίου, είναι γνωστό ως επί το πλείστον για την δυνατή μπίρα Duvel, η οποία σύμφωνα με τον μύθο οφείλει το όνομά της σε κάποιον που την αποκάλεσε «αληθινό διάβολο» χάρη στο ποσοστό αλκοόλ που περιέχει (8,5%).  «Duvel» εξάλλου στα ολλανδικά σημαίνει διάβολος.

Γιατί όμως η Pfizer διάλεξε τη μικροσκοπική πόλη του Βελγίου;

Το ερώτημα είναι γιατί η Pfizer επέλεξε αυτή τη μικρή βελγική πόλη (μαζί με το Kalamazoo στο Μίσιγκαν) για την παρασκευή του εμβολίου; Ο δήμαρχος της πόλης, Koen Van den Heuvel, δεν κουράζεται ποτέ να λέει την ιστορία, καθώς νιώθει περήφανος για τον τόπο του. Υπήρξε δήμαρχος για 24 χρόνια και το όνομά του είναι τόσο συνυφασμένο με την πόλη που το κεντροδεξιό κόμμα του συμμετείχε στις τελευταίες τοπικές εκλογές με το όνομα #teamkoen.

Η ιστορία λοιπόν ξεκινά στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν το Puurs ήταν απλώς μια αγροτική περιοχή που έμοιαζε με το «τέλος του κόσμου», όπως λέει ο δήμαρχος στο Politico. Όλα αυτά άλλαξαν όταν στα μέσα του 20ού αιώνα, η πόλη συνδέθηκε με το λιμάνι της Αμβέρσας με τρένο και με μια σειρά από νέους δρόμους, και τώρα το Puurs βρίσκεται σε ένα βολικό σημείο μεταξύ του αεροδρομίου των Βρυξελλών και του λιμανιού της Αμβέρσας.

«Χάρη σε αυτές τις επενδύσεις, μπορείτε να εξάγετε προϊόντα από εδώ με πλοίο και αεροπλάνο με αρκετά γρήγορο τρόπο, κάτι που αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα εάν παράγετε κάτι που εξάγεται παγκοσμίως», δήλωσε ο Van den Heuvel.

Πάνω από 400 εκατ. δόσεις εμβολίων και φαρμάκων παράγονται ετησίως

Την ίδια περίοδο, η βελγική κυβέρνηση θέσπισε ορισμένους νόμους για να καταστήσει τη χώρα πιο ελκυστική στις ξένες επενδύσεις. Επενδύσεις από διεθνείς ιατρικές και χημικές εταιρείες, όπως η Alcon και η Upjohn, άρχισαν να κατακλύζουν την περιοχή μετά το σχέδιο Marshall. Παρόλο που κάποιες εταιρίες αποχώρησαν, άλλες έχουν ακμάσει, όπως η Pfizer.

Το 1963, η αρχική επένδυση της Upjohn, η οποία αργότερα εξαγοράστηκε από την Pfizer, οδήγησε τελικά στο παράρτημα της Pfizer στο Puurs να γίνει μια από τις μεγαλύτερες τοποθεσίες παραγωγής και συσκευασίας στον κόσμο. Κάθε χρόνο, πάνω από 400 εκατομμύρια δόσεις εμβολίων και φαρμάκων αναπτύσσονται στο Puurs, και τα τελευταία 10 χρόνια ο αριθμός των εργαζομένων διπλασιάστηκε, φτάνοντας το σύνολο σε σχεδόν 3.000. Μόλις αυξηθεί ο όγκος παραγωγής του εμβολίου, αυτός ο αριθμός ενδέχεται να αυξηθεί ακόμα παραπάνω τους επόμενους μήνες, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της Pfizer, Koen Colpaert.

Σύμφωνα με τον Colpaert, η εταιρεία συνεχίζει να επενδύει στο Βέλγιο χάρη στην υψηλή τεχνογνωσία και την κατάρτιση του προσωπικού της και στο υψηλό επίπεδο ακαδημαϊκής έρευνας.

Η Pfizer Puurs είναι μέρος ενός ευρύτερου φαρμακευτικού οικοσυστήματος του Βελγίου. Η χώρα, μαζί με τη Γερμανία και την Ιρλανδία, βρίσκεται στις τρεις πρώτες χώρες της ΕΕ στην εξαγωγή φαρμακευτικών προϊόντων. Μεγάλες φαρμακευτικές μάρκες όπως οι Janssen, Biocartis, Novartis και GlaxoSmithKline επιστρέφουν στη μακρά φαρμακευτική παράδοση της χώρας, τόσο στη μεταποίηση όσο και στην έρευνα και ανάπτυξη.

Παρόλο που ο Van den Heuvel αναγνωρίζει ότι η πόλη του στάθηκε τυχερή που επιλέχθηκε αρχικά ως τόπος παραγωγής για την Pfizer, διασφαλίζει επίσης ότι οι Αμερικανοί είναι πρόθυμοι να μείνουν.

«Ο εσωτερικός ανταγωνισμός σε τέτοιου είδους πολυεθνικές είναι δολοφονικός και το Βέλγιο έχει ένα σαφές μειονέκτημα: υψηλό μισθολογικό κόστος», τονίζει ο Van den Heuvel. «Γι “αυτό βεβαιώνω ότι οι σχέσεις μεταξύ της πόλης και της εταιρείας είναι όσο το δυνατόν καλύτερες, και με την πάροδο του χρόνου έχουμε δημιουργήσει μια θετική δυναμική. Η εμπειρία και η στόχευση στην υψηλή ποιότητα οδήγησαν ξανά σε νέες επενδύσεις.»

Ωστόσο, τόσο ο Steven Prinsen των Πρασίνων όσο και ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Jan Van Camp του φλαμανδικού εθνικιστικού κόμματος N-VA πρέπει να παραδεχτούν ότι συνολικά, υπάρχει τεράστια υποστήριξη για τις φαρμακευτικές εταιρείες στην πόλη. Μαζί με τη γειτονική Novartis, την Alcon και την τοπική εταιρεία Purna, η βιομηχανία του φαρμάκου παρέχει πάνω από 5.000 σταθερές θέσεις εργασίας, από εργαστηριακές εργασίες έως μεταφορές και καθαρισμό. Το ποσοστό ανεργίας στο Puurs είναι ένα από τα χαμηλότερα στην επαρχία της Αμβέρσας. Σχεδόν όλοι στην πόλη γνωρίζουν κάποιον που εργάζεται σε μία από αυτές τις εταιρείες. Η πρώτη δουλειά του πατέρα του Van Camp ήταν στην Upjohn, προκάτοχο της Pfizer.

«Έχω λάβει κάποια περιστασιακή κριτική, ότι είμαστε πολύ πρόθυμοι να υποχωρήσουμε στις ανάγκες της Pfizer», λέει ο Van den Heuvel. «Αλλά για μια τέτοια φίρμα που παρέχει θέσεις εργασίας σε τόσες πολλές οικογένειές μας, επιτρέπεται λίγη καλή θέληση. Και η επιτυχία αυτού του εμβολίου δεν έκανε μόνο ολόκληρη την πόλη μας περήφανη, θα οδηγήσει και πάλι σε νέες προσλήψεις.»

Υπάρχει μόνο ένα μειονέκτημα, όπως σημειώνει το Politico: Ακόμα και αν το εμβόλιο λάβει το πράσινο φως από τις υγειονομικές αρχές, η τοπική παραγωγή δεν σημαίνει καλύτερη πρόσβαση στο εμβόλιο για όσους βρίσκονται στην πόλη.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο, εδώ (στα αγγλικά).

The post Puurs: Η μικρή πόλη του Βελγίου που γίνεται κέντρο του κόσμου για το εμβόλιo της Pfizer appeared first on .

Σύμφωνα με το διεθνές ειδησεογραφικό δίκτυο, η Ελλάδα αποτυγχάνει να κερδίσει τα μέγιστα δυνατά οφέλη από την εξαγωγή ελαιολάδου, όντας ο τρίτος μεγαλύτερος παραγωγός παγκοσμίως. Σημειώνει δε, ότι μεγάλο μέρος της παραγωγής αποτελείται από υψηλά ποσοστά εξαιρετικού παρθένου ελαιόλαδου. Ενώ την ίδια στιγμή, μόλις το 27% του ελληνικού ελαιολάδου καταφέρνει να φτάσει στις αγορές του εξωτερικού με ελληνική σήμανση και επωνυμία και το υπόλοιπο καταλήγει να πωλείτε σε τιμές χονδρικής μαζικά στην Ιταλία, όπου και συσκευάζεται και εξάγεται σε supermarket στην Ευρώπη με premium ιταλικές ετικέτες.

Το δημοσίευμα φιλοξενεί δηλώσεις ελαιοπαραγωγών, αλλά επισημαίνει, επίσης, με έμφαση, τα προβλήματα και τις δυστοκίες στη λειτουργία των αγροτικών συνεταιρισμών, οι οποίοι συνήθως μεσολαβούν για τη συγκέντρωση της απαραίτητης προς εξαγωγή ποσότητας, με πολλούς να ισχυρίζονται ότι οι συνεταιρισμοί εμφανίζουν συχνά φαινόμενα διαφθοράς.  Παραγωγοί εκφράζουν ανοικτά τη δυσαρέσκειά τους για το γεγονός ότι πουλάνε στους συνεταιρισμούς σε τιμή πολύ κάτω του κόστους παραγωγής και δεν είναι λίγοι αυτοί που προσπαθούν να κινηθούν μόνοι τους για την πώληση της παραγωγής τους μέσω διαδικτύου. Τα πράγματα βέβαια δείχνουν να βελτιώνονται καθώς η ποσότητα συσκευασμένου ελαιολάδου ανήλθε σε περισσότερο από 30,000 τόνους το 2018 ενώ το 2005 ανήλθε στους 10,000 τόνους. Τα περιθώρια βελτίωσης βέβαια είναι σημαντικά, όπως επισημαίνει το δημοσίευμα, καθώς η ετήσια παραγωγή ελαιολάδου είναι της τάξεως των 300.000-400.000 τόνων.

Ο συντάκτης αναφέρει ότι υπάρχει πρόταση της συμβουλευτικής εταιρείας McKinsey, σχετικά με μια ενοποιημένη βιομηχανία ελληνικού ελαιολάδου, που θα διαθέτει δύο ή τρεις τεράστιες εγκαταστάσεις μαζικής επεξεργασίας και συσκευασίας για τη δημιουργία οικονομιών κλίμακας.

Οι ελαιοπαραγωγοί, με τους οποίους συνομίλησε το Politico, θεωρούν πάντως ότι η ιδέα αυτή δεν κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Η κριτική κατά της εταιρείας McKinsey επισημαίνει ότι η εταιρεία μελετά μοντέλα παραγωγής που ταιριάζουν στην ισπανική παραγωγή ελαιολάδου παρά τις μείζονες διαφορές των δύο χωρών σε γεωγραφία και κλίμακα. Ένας ελαιοπαραγωγός εκφράζει την ανησυχία ότι μία τέτοια στρατηγική εξυπηρετεί την παραγωγή χαμηλότερης ποιότητας ποικιλιών. Αντ’ αυτού, η κυβέρνηση θα πρέπει να εστιάσει στην προώθηση του ελληνικού ελαιολάδου με την ίδια προσέγγιση που έχει υιοθετήσει για στον τουρισμό, ως ενός υψηλού ποιότητας ελληνικού προϊόντος. Συμπληρώνουν δε ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να προσφέρει φορολογικά κίνητρα σε μικρούς παραγωγούς, αλλά και να μειώσει το κόστος των καυσίμων.

Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι η Κυβέρνηση έχει λάβει μέτρα για τη μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης των συνεταιρισμών, αλλά δεν υπάρχει κάποιο ευρύτερο σχέδιο. Τα ελληνικά ΜΜΕ αναφέρουν ότι ο Υπουργός Γεωργίας επιδιώκει την δημιουργία ενός σχεδίου εθνικής στρατηγικής από την Εθνική Διεπαγγελματική Οργάνωση Ελαιολάδου.

Ενημέρωση: Γραφείο ΟΕΥ Βρυξελλών

The post Εκτενές δημοσίευμα της Politico για το ελληνικό ελαιόλαδο με τίτλο: «Η Ελλάδα δεν αξιοποιεί τον πλούτο της στο ελαιόλαδο» appeared first on .

Στο ντιμπέιτ δεν μετείχε ο υποψηφιος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ), Μάνφρεντ Βέμπερ, αλλά οι ιδέες του συζητήθηκαν, γράφει το Politico. Αναφορικά με την υπόσχεση του Βέμπερ να σταματήσει τις ενταξιακές συνομιλίες με την Τουρκία, οι ρεπόρτερ του Politico σημείωσαν ότι ως πρόεδρος της Κομισιόν ο Βεμπερ δεν θα είχε τη δύναμη να το πράξει από μόνος του. Θα χρειαζόταν μια ομόφωνη απόφαση από τις χώρες-μέλη της ΕΕ – η Ελλάδα, η Κύπρος, η Ρουμανία και η Μάλτα επιβεβαίωσαν όλες την υποστήριξή τους για τη συμμετοχή της Τουρκίας. 

Σοσιαλδημοκράτες: Eλάχιστος μισθός σε όλη την ΕΕ, στο 60% του μέσου μισθού

Ο Φρανς Τίμερμανς (επικεφαλής υποψήφιος των Σοσιαλδημοκρατών) υπογράμμισε ότι η ΕΕ χρειάζεται να κάνει περισσότερα για να ρυθμίσει και να φορολογήσει τις μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας. «Αυτά τα πράγματα είναι όντως εκπληκτικά», είπε κραδαίνοντας το smartphone του, «αλλά αυτές οι εταιρείες τεχνολογίας χρησιμοποιούν τα δεδομένα που τους δίνεται δωρεάν και κερδίζουν δισεκατομμύρια». Η ΕΕ θα πρέπει να διαβεβαιώσει ότι οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας θα πρέπει να φορολογούνται κανονικά και ότι οι πολίτες θα διατηρούν την ιδιοκτησία και τον έλεγχο των δεδομένων τους. Ερωτώμενος γιατί ο ίδιος και η Κομισιόν δεν έκαναν ήδη κάτι γι’ αυτό, απάντησε ότι «αν με κάνετε παντοδύναμο, σίγουρα θα το κάνω αμέσως». Η ΕΕ εργάζεται για το θέμα, αλλά οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας πιέζουν τις κυβερνήσεις για να αποφύγουν τη φορολόγηση και το κατάλληλο ρυθμιστικό πλαίσιο. Τόνισε πως θα αναλάβει προσωπικά το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής προκειμένου να υλοποιήσει τους 17 στρατηγικούς αναπτυξιακούς στόχους  και να καταστήσει την Ευρώπη «μη εξαρτώμενη από τον άνθρακα» μέχρι το 2050. Ο ίδιος επετέθη στον Φερχόφσταντ υποδηλώνοντας ότι οι Φιλελεύθεροι δεν είναι ενθουσιώδεις μαχητές για την κλιματική αλλαγή. Τόνισε πως όταν η ΕΕ διαμορφώνει υψηλότερα στάνταρντ, οι υπόλοιποι ακολουθούν, καθώς και ότι μόνο η ΕΕ μπορεί να προκαλέσει την «ανοησία» του προέδρου Τραμπ. Αναφορικά με τους μισθούς ανέφερε πως πρέπει να υπάρχει ένας ελάχιστος μισθός σε όλην την ΕΕ που να αντιστοιχεί τουλάχιστον στο 60% του μέσου μισθού. Τόνισε πως η Ε.Ε. θα πρέπει να υπερασπιστεί την πολυμερή τάξη έναντι των επιθέσεων από τον πρόεδρο Τραμπ.

Αναφερόμενος στις ισπανικές εκλογές, ο Τίμερμανς δήλωσε ότι λειτούργησαν ως ένα παράδειγμα όπου το κεντροδεξιό Λαϊκό Κόμμα «έχασε διότι κινήθηκε προς τα δεξιά και ενίσχυσε το (ακροδεξιό) Vox, ενώ το ίδιο αποδυναμώθηκε». Επιπλέον, τόνισε: «Δεν θεωρώ σε αυτού του είδους την ιδέα προστατευτισμού του Φερχόφσταντ περί έναρξης ενός δικού μας Facebook στην Ευρώπη, η οποία θα πρέπει να δείξει ότι μπορεί να προσθέσει αξία σε έναν γρήγορα εναλλασσόμενο, υψηλής τεχνολογίας κόσμο. Θα πρέπει να δείξουμε ότι έχουμε νέα πράγματα να προσθέσουμε σε όλο αυτό – συμπεριλαμβανομένης της προώθησης του 5G και βοηθώντας τις πόλεις να γίνουν πιο βιώσιμες. Να δείξουμε στον υπόλοιπο κόσμο ότι αν ακολουθήσουν το παράδειγμά μας, ο κόσμος θα μπορεί να γίνει ουδέτερος στον άνθρακα μέχρι το 2050. Επίσης, θα πρέπει να προστατέψουμε την ΕΕ από ενδεχόμενη εκλογική εμπλοκή ξένων επιθέσεων. Θα πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση. Χρειάζεται να προστατέψουμε τους πολίτες μας από αυτήν την έξωθεν παρέμβαση». «Η Πολωνία είναι μια συγκεκριμένη περίπτωση. Μετά από όλο αυτό το μίσος που δέχτηκα από την πολωνική κυβέρνηση για τα τελευταία τρία χρόνια, η υποστήριξη στην Πολωνία για την ΕΕ είναι υψηλότερη» τόνισε ο Τίμερμανς.

Πράσινοι: Θέλουμε μια κοινωνικά δίκαιη και Πράσινη Ευρώπη

Ο Μπας Έικχουτ των Πράσινων επιτέθηκε στους Φιλελεύθερους κατηγορώντας τους ότι δέχθηκαν εμπορικές διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ παρά την αποχώρηση του Τραμπ από τη συμφωνία για την κλιματική αλλαγή. Ο ίδιος τόνισε ότι αν εκλεγεί πρόεδρος θα διασφαλίσει πρωτοβουλίες για την κλιματική αλλαγή, πράγμα το οποίο σημαίνει επενδύσεις σε νέες θέσεις εργασίας, σε νέα οικονομία σε κάθε τομέα καθώς και ότι η Κομισιόν θα πρέπει «επιτέλους να αναλάβει δράση» για βιώσιμους στόχους για την ανάπτυξη και για το κλίμα. Επιπλέον, τόνισε πως «αυτό που είναι σημαντικότερο για την ασφάλεια είναι η ανάγκη για μεγαλύτερη συνεργασία» και προσέθεσε: «Συχνά, οι τρομοκρατικές δράσεις είναι γνωστές αλλά δεν υπάρχει σχετική ενημέρωση, θα πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη συνεργασία μεταξύ εθνικών υπηρεσιών ασφαλείας διότι οι τρομοκράτες κινούνται διασυνοριακά. Εμείς θέλουμε να καταστήσουμε τους Βιώσιμους Στόχους Ανάπτυξης το επίκεντρο όλων των πολιτικών μας, συμπεριλαμβανομένων και των εμπορικών πολιτικών, ενώ το εμπόριο θα πρέπει να βασίζεται στην ιδέα της καταπολέμησης της ένδειας. Η κλιματική αλλαγή είναι μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Η κλιματική αλλαγή βρίσκεται τώρα περισσότερο στο επίκεντρο, απόψε κυριολεκτικά.[…] Δεν θα πρέπει μόνο να συζητήσουμε (ενν. για την κλιματική αλλαγή), αλλά και να δράσουμε. Αυτό θα πρέπει να πάει χέρι – χέρι με την κοινωνική δικαιοσύνη: Θέλουμε μια κοινωνικά δίκαιη και Πράσινη Ευρώπη. Η ΕΕ δεν βρίσκεται στο σωστό δρόμο αυτή τη στιγμή. Χρειάζεται να καταστήσουμε σαφές ότι αυτές οι εταιρείες θα εξυπηρετούν πρώτα το κοινό και ότι δεν θα αποκομίσουν κέρδη από τα δεδομένα».

Το πώς θα γίνει αυτό, ο ίδιος δήλωσε ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν την ανάγκη ενίσχυσης της Ευρώπης προκειμένου να φορολογηθούν οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας. Ένα μήνυμα από όλους τους πολιτικούς: «Χρειαζόμαστε νομοθετικές ρυθμίσεις όσον αφορά την τεχνολογία και τις χρειαζόμαστε περισσότερο τώρα. Ένα μήνυμα προκύπτει και αυτό είναι ότι η ΕΕ είναι πιθανό να πρέπει να καταβάλει περισσότερη προσπάθεια για να περιορίσει τις υπερβολές των υποστηρικτών του Facebook, της Google και του Amazon. Όλοι οι υποψήφιοι λένε ότι οι άνθρωποι πρέπει να ανακτήσουν τον έλεγχο. Αλλά αυτό που δεν μπορούν να πουν είναι ότι πολλοί Ευρωπαίοι πολίτες εξακολουθούν να βασίζονται (και να αρέσκονται) στις ψηφιακές υπηρεσίες που τώρα επιπλήττουν».

Αναφερόμενος στα  Wikileaks, δήλωσε: «Είναι ήρωες επειδή παρέχουν διαφάνεια. Δεν θα πρέπει να είναι οι πολιτικοί εκείνοι που θα αποφασίσουν τι είναι τα fake news, αλλά αντίθετα θα πρέπει να υπάρχει ρυθμιστικό πλαίσιο για τις εταιρίες τεχνολογίας. Μπορείτε να υποβάλετε ρυθμίσεις σ’ αυτές τις εταιρείες, τους αρέσει να βρίσκονται στην ευρωπαϊκή αγορά. Υπάρχει μια ανάγκη να καταστήσουμε σαφές ότι επίσης παίζουν σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς κανόνες, επομένως χρειάζεται να καταστήσουμε σαφές ότι υπάρχει πλήρης διαφάνεια στη διαφήμιση. Πολλοί από τους υποψηφίους είναι πρόθυμοι να ασκήσουν πιέσεις στην παραπληροφόρηση και τα αποκαλούμενα fake news, αλλά επίσης δεν θέλουν η κυβέρνηση (ή η ΕΕ) να αποφασίσει τι επιτρέπεται και τι όχι να δημοσιευθεί στις ψηφιακές πλατφόρμες. Βασικό σημείο που λείπει είναι οι λεπτομέρειες. Όποιος θα αναλάβει αργότερα φέτος την Κομισιόν θα πρέπει να αποφασίσει τι είναι πιο σημαντικό: η ελευθερία του λόγου ή μεγαλύτερη ρύθμιση για την καταπολέμηση της παραπληροφόρησης. Μέχρι στιγμής, κανείς δεν είναι πρόθυμος να πάρει αυτή την απόφαση». Ερωτώμενος για το πώς οι υποψήφιοι θα εφαρμόσουν ένα αποτελεσματικό και μακροχρόνιο σχέδιο επικοινωνίας για τους πολίτες της ΕΕ, απάντησε ότι οι πολιτικοί δεν θα πρέπει να κρίνουν το τι είναι fake news, αλλά αντίθετα να παρέχουν διαφάνεια. «Η επικοινωνία είναι σαφώς σημαντική στο να καθιστά σαφές στους ανθρώπους τον τρόπο λειτουργίας των μέσων κοινωνικής δικτύωσης» τόνισε ο υποψήφιος των Πράσινων.

Συντηρητικοί -Μεταρρυθμιστές: Μια «ευέλικτη» Ευρώπη 

Ο Γιαν Ζαχράντιλ – επικεφαλής υποψήφιος της Συμμαχίας Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών στην Ευρώπη- ανέφερε ότι η χώρα του εντάχθηκε στην ΕΕ πριν από 15 χρόνια και αυτό είναι κάτι καλό. Υπάρχουν ωστόσο κενά και θα ήθελε μια νέα ισορροπία μεταξύ εθνικού και ευρωπαϊκού, μια «ευέλικτη» Ευρώπη. Πρόσθεσε πως θα πρέπει «να σταματήσει η καύση άνθρακα» και δήλωσε πως πολιτικοί από τις ανατολικές χώρες της ΕΕ είναι εδώ και καιρό σκεπτικοί για μερικούς από τους κλιματικούς στόχους εξαιτίας ανησυχιών για τις επιτόπιες θέσεις εργασίας που εξαρτώνται από τον άνθρακα. Επιπλέον, υπογράμμισε ότι η κοινωνική ένταση στη Γαλλία είναι αποτέλεσμα των φόρων στα καύσιμα και κάλεσε την Ε.Ε. να αποφύγει μη ρεαλιστικούς στόχους. Ανέφερε πως υπάρχουν ήδη καλά σχέδια για την αντιμετώπιση των προκλήσεων βιωσιμότητας και η Κομισιόν έχει δύο βασικά εργαλεία για να βοηθήσει τα κράτη-μέλη, τη νομοθεσία και τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Η Κομισιόν επιθυμεί να προωθήσει τη βιώσιμη επένδυση, ενώ μια ομάδα ειδικών μελετά τους οικονομικούς τομείς στους οποίους οι δραστηριότητες ταξινομούνται ως περιβαλλοντικά βιώσιμες για επενδυτικούς σκοπούς στην Ε.Ε. Ο ίδιος τόνισε πως ο ελάχιστος μισθός στη χώρα του είναι 500 ευρώ και ότι οι οικονομίες ανά την ευρωζώνη συνεχίζουν να είναι εξαιρετικά ανομοιογενείς, προσθέτοντας πως η Κομισιόν πρέπει να διαμορφώσει «όρους» για οικονομική ανάπτυξη ενθαρρύνοντας τα κράτη-μέλη να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Τσεχίας στον εργατικό της κώδικα. Επιπλέον, υπογράμμισε ότι αντί να υπάρξει χρηματοδότηση για νέους ευρωπαϊκούς φρουρούς, να χρησιμοποιηθούν οι πόροι για την υποστήριξη των συνοριακών ελέγχων σε εθνικό επίπεδο. Αναφερόμενος στην κυβερνοασφάλεια δήλωσε: «Έχουμε κάνει πολλά, καθιερώσαμε αρκετή νομοθεσία. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα πρέπει να βοηθήσει τις εθνικές κυβερνήσεις, καθώς η νομοθεσία που έχει ήδη υιοθετηθεί προστατεύει από κυβερνοεπιθέσεις, αλλά απομένουν πολλά να γίνουν, τα πάμε καλά. Αλλά θα πρέπει να περιορίσουμε την ελευθερία λόγου».

Ερωτηθείς για το ζήτημα της φορολόγησης των ψηφιακών εταιρειών, απάντησε ότι «δεν έχει υπόψη του ανώτερο ή κατώτερο όριο. Η φορολόγηση δεν αποτελεί ζήτημα για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα πρέπει να στραφεί σε κράτη. Ο προϋπολογισμός της ΕΕ θα πρέπει να εξαρτάται από συνεισφορές των κρατών-μελών και οι εταιρείες θα πρέπει να φορολογούνται από τις εθνικές κυβερνήσεις και όχι από την ΕΕ. Έζησα σε καθεστώς κομμουνισμού τα πρώτα 26 χρόνια της ζωής μου και είχα εκτεθεί σε fake news από τη Ρωσία, αλλά ξέραμε ότι μας έλεγαν ψέματα. Πιστεύω στην κοινή λογική σας και ότι είστε ικανοί να κατανοήσετε τη διαφορά μεταξύ fake news και πραγματικότητας».

Βιολέτα Τόμιτς: «Η Ευρώπη δεν χρειάζεται λιτότητα, χρειάζεται επενδύσεις»

Η Βιολέτα Τόμιτς -κορυφαία υποψήφια της Ευρωπαϊκής Αριστεράς- αναφέρθηκε στην οικονομική κρίσης λέγοντας: «Για τους τραπεζίτες και τους μετόχους στη Φρανκφούρτη και το Λονδίνο, η τελευταία οικονομική κρίση αποτελεί μακρινή ανάμνηση, αλλά δεν ισχύει το ίδιο για πολλές ευρωπαϊκές οικογένειες». Κατηγόρησε επίσης τις Βρυξέλλες ότι προέταξε τα συμφέροντα των τραπεζών και των εταιρeιών πάνω από τα συμφέροντα των ανθρώπων. Τόνισε πως δεν συμφωνεί με τους νεοφιλελεύθερους, πως είναι εφικτή μια περιβαλλοντολογική μεταστροφή στο πλαίσιο του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και υπογράμμισε: «Πρέπει να βρούμε την πολιτική θέληση και τη δύναμη να αλλάξουμε το σύστημα. Υποστήριξε την ιδέα μιας επιτροπής που θα χαρακτηρίζεται από την ισότητα των φύλων και άδραξε την ευκαιρία να τονίσει ότι η ομάδα της, η Ευρωπαϊκή Αριστερά, είναι η μόνη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που έχει έναν ισορροπημένο αριθμό ανδρών και γυναικών». Επιπλέον, ανέφερε πως η τολμηρή της ιδέα για την ΕΕ είναι πως χρειάζεται «πολύ αυστηρούς κανόνες για τα είδη που εισάγει και να μπορεί να ελέγχει τις επιπτώσεις στο περιβάλλον αλλά και να εξετάζει αν υπάρχουν περιπτώσεις παιδικής εργασίας καθώς και να διασφαλίζει την τήρηση των εργασιακών συνθηκών και συμπλήρωσε: «Η ακραία φτώχεια είναι πρόβλημα και γι” αυτό πολλοί Ευρωπαίοι φεύγουν από τις χώρες τους. Πρέπει να  τους βοηθήσουμε να οικοδομήσουν την κοινωνία τους ώστε να διαβιούν με ασφάλεια εκεί.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στη συνθήκη του Μάαστριχτ, τονίζοντας ότι διαμόρφωσε το πλαίσιο για τη λιτότητα, αλλά δεν ανέφερε λέξη για ελάχιστο μισθό ή συντάξεις. «Εκτιμάμε πως γι’ αυτόν το λόγο σημειώνει άνοδο η ακροδεξιά, διότι συγκεντρώνει το θυμό και την απογοήτευση των πολιτών από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε περισσότερη δικαιοσύνη και μια κοινωνική Ευρώπη», ανέφερε. Επιπλέον, πρόσθεσε πως «θα πρέπει να καταργήσουμε όλους τους φορολογικούς παραδείσους για τις επιχειρήσεις. Η Ευρώπη χρειάζεται «δίκαιη φορολόγηση για όλους», ιδιαίτερα αφότου αυτή θα είναι η πρώτη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από τους γονείς τους. «Η Ευρώπη δεν χρειάζεται λιτότητα, χρειάζεται επενδύσεις. Ανάγκη για επένδυση σε ένα «πράσινο new deal για την Ευρώπη», όπως και ανάγκη για τη δημιουργία σιδηροδρομικών συνδέσεων. Χρειάζεται να καθιερώσουμε μια κλίμακα fake news». Η ίδια δεν εξήγησε το πώς αυτό μπορεί να επιτευχθεί και ποιος θα πρέπει να λέει τι συνιστά fake news και τι όχι, αλλά επισήμανε ότι το Brexit, όπως και η διασπορά ακροδεξιών ιδεών, αποτελούν επίσης παράγωγα των fake news. «Το σκάνδαλο της Cambridge Analytica αποδεικνύει το πώς η συλλογή δεδομένων μπορεί να γίνει ένα όπλο».

Γκι Φερχόφσταντ: Ένα ελάχιστο επίπεδο κοινωνικής ασφάλισης το ίδιο σε ολόκληρη την ΕΕ

Ο Γκι Φερχόφσταντ (υποψήφιος Φιλελευθέρων) τόνισε ότι οι Φιλελεύθεροι συμφωνούν με τους υπόλοιπους για να τεθεί η βιωσιμότητα στο επίκεντρο της λήψης αποφάσεων της Ε.Ε. και επανέλαβε πως για τη φιλελεύθερη ομάδα του  «είναι απαραίτητο να συμπεριληφθεί η Συμφωνία των Παρισίων στις εμπορικές συμφωνίες και να δημιουργηθούν Ευρωπαίοι πρωταθλητές στη βιωσιμότητα», για παράδειγμα στις κατηγορίες των μπαταριών και της μαζικής μεταφοράς. Χαρακτήρισε τον φόρο καυσίμων στη Γαλλία ως «καταστροφή» που οδήγησε στο κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων, ενώ υπερασπίστηκε τον Γάλλο πρόεδρο τονίζοντας πως «αναγνώρισε το λάθος του, ότι ήθελε να προχωρήσει πολύ γρήγορα». Επιπλέον, δήλωσε ότι θα αναγκάσει την ΕΕ να ξεκινήσει ακροάσεις σχετικά με υποψηφίους για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μόνο εάν όλα τα κράτη-μέλη δεσμευτούν να έχουν δύο υποψηφίους, γυναίκες και άνδρες. Επίσης, υποστήριξε ένα «ελάχιστο επίπεδο κοινωνικής ασφάλισης που πρέπει να είναι το ίδιο» σε ολόκληρη την ΕΕ. Παράλληλα, τόνισε πως η πρώτη του κίνηση θα είναι η καταπολέμηση της έλλειψης της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής υπογραμμίζοντας πως τα κράτη-μέλη δεν είναι πρόθυμα να αντιμετωπίσουν από κοινού αυτό το ζήτημα, ενώ το σύστημα του Δουβλίνου συνεχίζει να είναι μπλοκαρισμένο.

Κατά τον ίδιον, η έλλειψη ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής ενισχύει τους εθνικιστές και τους λαϊκιστές. Απηύθυνε έκκληση στους νέους «να κατανοήσουν ότι ο αυριανός κόσμος είναι εντελώς διαφορετικός από τον σημερινό», παραπέμποντας στην «αυτοκρατορία της Κίνας». «Αυτός θα είναι ένας κόσμος στον οποίο τα πρότυπά μας, οι αξίες μας βρίσκονται σε κίνδυνο. Χρειάζεται να δημιουργήσουμε μια ισχυρή Ευρώπη και χρειαζόμαστε μια νέα δύναμη, μια κεντρώα φιλοευρωπαϊκή δύναμη που βρίσκεται λίγο μακριά από τα σημερινά ευρωπαϊκά κυρίαρχα κόμματα» σημείωσε. Όπως κατέληξε ο ίδιος, «μια νέα Ευρώπη και έναν νέο κόσμο».

Επικρίνοντας τον Μάνφρεντ Βέμπερ για τη μη συμμετοχή του και τη στάση του ΕΛΚ που κυριαρχεί για καιρό στην πολιτική της ΕΕ, δήλωσε ότι «το ΕΛΚ είναι τόσο κουρασμένο που δεν βρίσκονται απόψε στη σκηνή». Σχετικά με τη νομοθεσία του Ίντερνετ ανέφερε: «Η Ευρώπη θα πρέπει να δημιουργήσει το δικό της σύστημα και να έχει επιτέλους μια ευρωπαϊκή ρυθμιστική αρχή ώστε να μην χρειάζεται 28. […] Είναι «οκ» η επιβολή προστίμων στους τεχνολογικούς γίγαντες, αλλά «δεν ακούν»», και κατηγόρησε το Facebook ότι παρεμποδίζει μια πανευρωπαϊκή προεκλογική εκστρατεία. «Η Ευρώπη θα πρέπει να έχει τη δική της εκδοχή του Facebook. Ο αλγόριθμος του Facebook θα πρέπει να ρυθμιστεί το ταχύτερο δυνατό. Η ΕΕ θα πρέπει να βρει έναν πιο επιθετικό τρόπο αναφορικά με την κλιματική αλλαγή και να θέτει ευρωπαϊκές προδιαγραφές στις διαπραγματεύσεις της ΕΕ, όπως και στο να επενδύει σε συγκεκριμένες δραστηριότητες… όπως οι μπαταρίες».

Ερωτώμενοι για το αν στηρίζουν τους φοιτητές απεργούς για το κλίμα, όλοι οι υποψήφιοι εκτός του Γιαν Ζαχράντιλ σήκωσαν θετικά το χέρι τους.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Κεντρική φώτο: Frans Timmermans, Jan Zahradil, Violeta Tomić, Bas Eickhout κσι Guy Verhofstadt | Marcel Van Hoorn/EFE via EPA

The post Politico: Το πρώτο μεγάλο ντιμπέιτ ενόψει των ευρωεκλογών appeared first on .

Κατά το δημοσίευμα, το πρότζεκτ εντάσσεται στα 17 σχέδια της ατζέντας της συνεδρίασης 25 υπουργών Άμυνας από τα κράτη της Ε.Ε. (πλην της Δανίας, της Μάλτας και του Ηνωμένου Βασιλείου).

Όπως τονίζει το Politico, βάσει της πρότασης η Ελλάδα θα έχει ηγετικό ρόλο στην ακαδημία κατασκόπων, με τη στήριξη και της Κύπρου.

Το Politico σχολιάζει πως πρόκειται για δύο χώρες που διατηρούν στενούς δεσμούς με τη Μόσχα.

Κατά το δημοσίευμα, η σχολή κατασκόπων, σε συνεργασία με υπηρεσίες πληροφοριών και ασφαλείας του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., θα εκπαιδεύει στελέχη των οργανισμών πληροφοριών σε όλη την Ευρώπη.

Η Ελλάδα θα αναλάβει βάσει των σχεδίων ηγετικό ρόλο και στην εκπαίδευση πληρωμάτων ελικοπτέρων σε συνθήκες υψηλών θερμοκρασιών.

Πηγή: naftemporiki.gr

The post Politico: Ακαδημία κατασκόπων στην Ελλάδα σχεδιάζει η Ε.Ε. appeared first on .

Οι συναντήσεις αυτές αποτελούσαν μέρος ενός πρότζεκτ που ονομαζόταν «Ίχνη Εξουσίας» (Traces of Power) και που είχε ως στόχο να δείξει πώς η δύναμη αλλάζει τους ανθρώπους. Το έργο της Koelbl περιελάμβανε ισχυρούς άνδρες όπως ο Gerhard Schröder και ο Joschka Fischer, των οποίων η εμφάνιση άλλαξε πράγματι καθώς μεγάλωσε κι η φήμη τους. Αυξομειώσεις βάρους. Πούρα εντός κάδρου, μαζί με ακριβά κοστούμια και μια δεδομένη ευφυΐα.

Στη Μέρκελ, όμως, η φωτογράφος βρήκε έναν πολιτικό που παρέμεινε αξιοσημείωτα – και βαρετά – αληθινός στον εαυτό της. Η Μέρκελ ήταν επιφυλακτική, ελεγχόμενη, λίγο αμήχανη και με πλήρη επίγνωση των παγίδων που κρύβει η δύναμη.

Στην πραγματικότητα, είπε στην Koelbl ότι σκοπεύει να μην παραμείνει στην κορυφή για πολύ καιρό. «Δεν θέλω να είμαι ένα ημιθανές ναυάγιο όταν αφήσω την πολιτική», δήλωσε η Μέρκελ στα τέλη της δεκαετίας του 1990, όταν ήταν γενικός γραμματέας της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης.

Το πρότζεκτ «Ίχνη Εξουσίας» στέφθηκε με επιτυχία. Οι φωτογραφίες και οι συνεντεύξεις της Koelbl παρουσιάστηκαν σε εκθέσεις σε όλη τη Γερμανία. Διαμόρφωσαν τη δημόσια αντίληψη για την Μέρκελ. Εδώ, για μια και μοναδική φορά, παρουσιάστηκε σαν μια ισχυρή πολιτικός, αλλά ταπεινή και αυθεντική, χωρίς να φαίνεται επιρρεπής στον ναρκισσισμό.

Βαθιά μέσα της, η Μέρκελ πρέπει να γνωρίζει ότι θα έπρεπε να έχει ήδη αποσυρθεί 

Είναι μια εικόνα που η Μέρκελ άρχισε να καλλιεργεί. Σε συνεντεύξεις, συχνά υπαινισσόταν ότι θα είχε μια ζωή και πέρα από την πολιτική. Όχι τίποτα πολύ φανταστικό, φυσικά. Μόλις τελείωνε η καριέρα της, η Μέρκελ έδειχνε πως θα βρισκόταν στο εξοχικό της, στο αγροτικό Uckermark, ψήνοντας κέικ και ακούγοντας κλασική μουσική. Με άλλα λόγια, θα ήξερε πότε να αποσυρθεί.

Δυστυχώς όμως, δεν το έκανε. Η γερμανίδα καγκελάριος βρίσκεται στην εξουσία για ένα διάστημα 13 χρόνων τώρα, πολύς καιρός ακόμα και για τα δικά της στάνταρ. Ακόμη χειρότερα, είναι πια μια σκιά του παλιού εαυτού της. Η Μέρκελ δεν κυβερνά, απλά καταφέρνει να συγκρατήσει το συνασπισμό της και αυτή τη στιγμή μετατρέπεται σε μια καρικατούρα, εξαιτίας αυτού.

Ο καταστροφικός χειρισμός της στην υπόθεση του Hans-Georg Maaßen – επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών- που αρχικά τον προώθησε ενώ στην συνέχεια ανακάλεσε την απόφασή της, δείχνει ότι έχει χάσει την αίσθηση της προοπτικής.

Μέρες αργότερα, το κόμμα της, το συντηρητικό CDU, στράφηκε εναντίον της. Σε μια μυστική ψηφοφορία, οι νομοθέτες του CDU έδιωξαν τον παλαιότερο σύμμαχο της Μέρκελ, τον Volker Kauder, και επέλεξαν τον λιγότερο γνωστό Ralph Brinkhaus να ηγείται της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος.

Ενδεχομένως να υπάρχουν κάποιες θέσεις όπου η Μέρκελ παραμένει η πιο ισχυρή γυναίκα και ο τελευταίος υπέρμαχος των φιλελεύθερων αξιών. Αλλά στο Βερολίνο τα πράγματα δεν είναι έτσι. Στο πρωτοσέλιδο της Frankfurter Allgemeine Zeitung, αγαπημένης εφημερίδας του CDU, η Μέρκελ χαρακτηρίστηκε ως «πάρα πολύ κακή». Ο ευρωπαίος Επίτροπος για το Προϋπολογισμό, Günther Oettinger, μέλος του CDU, δήλωσε το ίδιο για την καγκελάριο.

Η τραγική ειρωνεία είναι, βεβαίως, ότι η Μέρκελ βρέθηκε στην κατάσταση που τόσο πολύ ήθελε να αποφύγει. Βαθιά μέσα της, πρέπει να γνωρίζει ότι θα έπρεπε να είχε εγκαταλείψει εδώ και πολύ καιρό.

Η διάσημη δήλωση της Μέρκελ ότι η Γερμανία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τις εισροές προσφύγων ήταν σίγουρα «αντιμερκελική», μιας και έθεσε μη ρεαλιστικές προσδοκίες

Κάτι άλλο ακόμα δούλεψε υπέρ της Μέρκελ. Ο γερμανικός συντηρητισμός βρισκόταν σε κρίση όταν ανέλαβε. Μετά από πειραματισμό με τον οικονομικό φιλελευθερισμό, η καγκελάριος στράφηκε προς την Αριστερά και εξουδετέρωσε την αντιπολίτευση, αγκαλιάζοντας τις ιδέες της. Οι κυβερνήσεις της Μέρκελ εισήγαγαν τον κατώτατο μισθό, καταργούσαν την στρατολόγηση και απομακρύνθηκαν από την πυρηνική ενέργεια. Οι αληθινοί συντηρητικοί την μισούσαν γι “αυτό. Όμως, τα κέρδη που έφερε στο πολιτικό κέντρο αντιστάθμισαν τις απώλειες. Ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν…

Στο εξόχως διορατικό βιβλίο του «Angela Merkel – Die Zauder-Künstlerin» που δημοσιεύθηκε το 2013, ο δημοσιογράφος Νικόλαους Μπλούμε ανέφερε ότι κύκλοι εντός του κόμματος που συμμετείχαν στην ψηφοφορία, συμφωνούσαν ότι η Μέρκελ θα παραιτηθεί το 2015.

Γνωρίζουμε ωστόσο τι συνέβη. Στα τέλη του καλοκαιριού του 2015 ήρθαν το προσφυγικό. Η Μέρκελ, υπό τεράστια πίεση, πήρε μια απόφαση που την στοιχειώνει από τότε: άνοιξε τα γερμανικά σύνορα. Kαι τα κράτησε ανοιχτά για μήνες.

Ήταν αυτή η κίνηση η καλύτερη δυνατή επιλογή σε μια όντως δύσκολη κατάσταση; Ή ήταν ένα σοβαρό λάθος; Η ετυμηγορία σχετικά με τις μακροπρόθεσμες συνέπειες δεν έχει ακόμη βγει. Αλλά δρώντας έτσι, η Μέρκελ παραβίασε μερικές από τις αρχές της.

Ο Dirk Kurbjuweit, ένας άλλος βιογράφος, έγραψε κάποτε ότι η Μέρκελ ξέρει πως να «μεταφέρει μηνύματα κατά τρόπο ώστε να καθιστά αδύνατο να αποδειχθεί λάθος μελλοντικά». Η διάσημη δήλωση της ότι η Γερμανία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την εισροή των προσφύγων, ήταν σίγουρα «αντιμερκελική», επειδή έθεσε μη ρεαλιστικές προσδοκίες.

Ο Χένρι Κίσινγκερ κάποτε αποκάλεσε τη Μέρκελ ως την τέλεια έκφραση των καιρών μας. Η δήλωση αυτή δεν είναι πλέον αλήθεια. Η Μέρκελ άλλαξε με την προσφυγική κρίση. Αλλά και οι καιροί έχουν αλλάξει.

Ο δημόσιος χαρακτήρας της Μέρκελ – μελαγχολικός, εργατικός, τεχνοκρατικός – έχει χάσει πια την όποια ελκυστικότητά του.  Τα πρώτα χρόνια της θητείας της Μέρκελ, οι Γερμανοί ανησυχούσαν περισσότερο για την οικονομία. Σε ομιλίες, μίλησε ήρεμα για την ανάγκη διατήρησης της ευημερίας της χώρας σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης.

Αλλά σήμερα οι άνθρωποι ανησυχούν για άλλα πράγματα. Η Δεξιά εξοργίζεται από την εισροή προσφύγων ενώ η Αριστερά βρίσκεται επί ποδός λόγω της ανόδου του δεξιού λαϊκισμού και της ακροδεξιάς.

Η ικανότητα της Μέρκελ να βρίσκεται πάνω από κομματικές γραμμές – κάτι που οι περισσότεροι Γερμανοί το είδαν ως ατού- έχει καταστεί αρνητικό

Σήμερα, l’état, c’est Merkel. Αλλά για πόσο καιρό; Έκανε το ίδιο λάθος με τους προκατόχους της και υπερεκτίμησε εαυτόν.

Ο Κόνραντ Αντενάουερ και ο Χέλμουτ Κολ, δύο από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς καγκελάριους της Γερμανίας, πίστευαν ότι «όποιος είχε κυβερνήσει τόσο άριστατο κράτος, θα έπρεπε να είναι το ίδιο το κράτος», γράφει ο βιογράφος Kurbjuweit. «Δεν συνειδητοποίησαν ότι υπήρχαν και καλύτεροι υποψήφιοι τότε και έχασαν την έξοδο».

Αλλά οι Γερμανοί – και η Μέρκελ – πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η χώρα χρειάζεται αλλαγή. Οι εκλογές θα είναι η ευκολότερη έξοδος. Ίσως οι συντηρητικοί να επωφεληθούν μάλιστα αν μείνουν κάμποσο στην αντιπολίτευση. Ή ίσως χρειαστούν κάποιον άλλον για να ηγηθεί σε μια ακόμα κυβέρνηση συνασπισμού.

Σε κάθε περίπτωση, η Μέρκελ θα πρέπει να προετοιμαστεί για μια ζωή μακριά από την Καγκελαρία. Μια αποχαιρετιστήρια ομιλία θα ήταν η τέλεια αρχή. Πρέπει να εξηγήσει ότι σκόπευε να φύγει νωρίτερα και ότι απλά δεν είχε τη δύναμη να το κάνει. Στη συνέχεια θα πρέπει να πει αντίο και να φύγει για το εξοχικό της στο Uckermark.

Λίγους μήνες αργότερα, αφού θα έχει περάσει αρκετό χρόνο ψήνοντας κέικ και ακούγοντας τις όπερες του Βάγκνερ, θα βάλει υποψηφιότητα για κάποιο κορυφαίο πόστο στις Βρυξέλλες ή στον ΟΗΕ. Θα την έχει την δουλειά, χωρίς καμιά αμφιβολία.

Και θα έχει τις πιθανότητες οι περισσότεροι -και εδώ και στο εξωτερικό- να την θυμούνται ως μια από τους κορυφαίους καγκελάριους της Γερμανίας.

* Ο Konstantin Richter είναι αρθρογράφος στην POLITICO. Είναι επίσης συγγραφέας του μυθιστορήματος «The Chancellor: A Fiction», το οποίο μιλά για την Άνγκελα Μέρκελ και την προσφυγική κρίση. 

Πηγή: politico.eu 

The post Politico: Ήρθε η ώρα για την Άνγκελα Μέρκελ να φύγει… appeared first on .

Μέσω του Γ.Γ του Ευρωπαϊκού Σχολείου, εστάλη απάντηση αναφορικά με το άρθρο της Esther King καθώς και τις απόψεις που εκφράζονται σε αυτό.

To Ευρωπαϊκό Σχολείο, με την τοποθέτησή του αυτή, ουσιαστικά κρατά αποστάσεις από τα δημοσιεύματα. Κάνει λόγο για «πολύ γενικές και κοινές δηλώσεις που έγιναν από υπαλλήλους των σχολείων και οι οποίες παρατίθενται (στο άρθρο) εκτός πλαισίου προκειμένου να υποστηριχθεί μια άποψη που η κοινότητα των Ευρωπαϊκών Σχολείων δεν συμμερίζεται». Στην συνέχεια της επιστολής, αναφέρεται πως το σύστημα που ακολουθεί το σύνολο των Ευρωπαϊκών Σχολείων είναι τέτοιο που διασφαλίζει την ποιότητα της διδασκαλίας, την αξιοπιστία και κυρίως την διαφάνεια των εξετάσεων. Τονίζεται επίσης πως ενώ στο άρθρο της κας King υπονοείται πως ο θεσμός των Συντονιστών των Σχολείων ξεκίνησε πρόσφατα, στην ουσία αυτό εφαρμόζεται από καταβολής των Σχολείων. Στην κατακλείδα της επιστολής, το Ευρωπαϊκό Σχολείο εκφράζει την πεποίθηση πως οι γνώμες που παρουσιάστηκαν στο αρχικό άρθρο αποτελούν μειοψηφία, και πως τα ίδια τα αποτελέσματα των Σχολείων, που κανείς μπορεί ελεύθερα να βρει στο διαδίκτυο, μαρτυρούν το αντίθετο της εντύπωσης που σχηματίζεται.

Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή (στα αγγλικά):

European Schools’ statement in response to Ms. King’s article of July 5, 2018.

On July 5, 2018, the European edition of the Politico newspaper published an article entitled «The genius of the Greeks», by journalist Ms. Esther King.
As Secretary-General of the European Schools, and on behalf of the European Schools System, I am keen to distance myself from this publication as, in my opinion, it unjustly discredits our Schools’ reputation.
First of all, I consider it highly regrettable that the professionalism of our Greek teachers and the commitment of their students are disparaged as they are in this article.
It is unfortunate that some very general and commonplace statements made by officials of the Schools are quoted out of context in order to support a view that the European Schools Community in general does not share.
The journalist’s suggestion that the European Schools would tolerate an unfair treatment among the students is misleading. On the contrary, a quality assurance system under the responsibility of national inspectors is in place in all European Schools, to ensure the validity, reliability and transparency of our teaching and assessment. The national inspectors guarantee the level and quality of the Baccalaureate examinations, as well as the respect of the regulations in each examination centre.
Moreover, as the journalist may have known, the European Baccalaureate examinations are governed by the harmonised rules found in our Regulations. Each European Baccalaureate session is overseen and supervised each year by a Chairman of the European Baccalaureate, who is a national independent expert (very often a university professor). The Chairman is proposed by the country holding the annual presidency of the Board of Governors of the European Schools.
While the article claims that subject coordinators are only now being recruited, this system has in fact been in place since the origins of the European Schools, and efforts are constantly made to improve it.
The professional training offered to the teachers in our Schools is updated and reviewed every year. All teachers and other staff members are also reminded annually of the rules of ethics and integrity.
Finally, as Secretary-General, I would like to insist that the opinion expressed in the article is based on very few sources and partly on rumors, and is not confirmed by the long-term data on success rates, which is freely available on the website of the Office of the Secretary-General (www.eursc.eu).

The post Η απάντηση του Ευρωπαϊκού Σχολείου Βρυξελλών στο άρθρο της Politico appeared first on .

Ο λόγος είναι ότι οι Έλληνες μαθητές διδάσκονται από Έλληνες καθηγητές, οι οποίοι, τείνουν να βαθμολογούν πιο γενναιόδωρα από τους καθηγητές άλλων χωρών, σύμφωνα με σπουδαστές και προσωπικό.

«Αντιμετωπίζουμε το ίδιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη σε πολιτικό επίπεδο», αναφέρει ο Stéphane Sebah, Γάλλος καθηγητής στο σχολείο. «Η εθνική κουλτούρα υπερβαίνει την ευρωπαϊκή».

Τα ευρωπαϊκά σχολεία, από τα οποία υπάρχουν συνολικά 13, επιτρέπουν στα παιδιά των πολλών δημοσίων υπαλλήλων της ΕΕ να σπουδάσουν στη μητρική τους γλώσσα.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, διδάσκονται από εκπαιδευτικούς που προσλαμβάνονται και αποστέλλονται στα σχολεία από τις εθνικές κυβερνήσεις.  Το προσωπικό λαμβάνει ελάχιστη εκπαίδευση σχετικά με το ευρωπαϊκό σύστημα κατά την άφιξή του και ως εκ τούτου τείνει να διδάσκει και να βαθμολογεί τους μαθητές σύμφωνα με τα πρότυπα των χωρών τους.  Το αποτέλεσμα έτσι πέφτει σε εθνικά στερεότυπα. Πρώην Έλληνες μαθητές στο σχολείο Ixelles, το μόνο ευρωπαϊκό σχολείο με έδρα τις Βρυξέλλες το οποίο έχει ελληνικό τμήμα, παραδέχονται ότι οι δάσκαλοί τους τείνουν να βαθμολογούν «πολύ γενναιόδωρα». Οι Γάλλοι καθηγητές, αντιθέτως, θεωρούνται ως αδικαιολόγητα αυστηροί και «τσιγκούνηδες» με τους βαθμούς.

Οι Έλληνες καθηγητές «είναι πρόθυμοι να αποδείξουν ότι είναι καλοί», υπό το φόβο ότι θα επιστρέψουν στην Ελλάδα» αν δεν έχουν καλά αποτελέσματα», ανέφερε μία πρώην εκπαιδευτικός η οποία πέρασε πάνω από 20 χρόνια διδάσκοντας στο ευρωπαϊκό σχολικό σύστημα. Οι καλοί βαθμοί γίνονται «ζήτημα εθνικής υπερηφάνειας».   «Οι Έλληνες δεν είναι σε καμία περίπτωση οι μόνοι που επιθυμούν οι μαθητές τους να έχουν καλά αποτελέσματα», πρόσθεσε, αναφέροντας την περίπτωση ενός πολωνού καθηγητή ο οποίος έβαζε τους μαθητές να ξαναγράψουν τα τεστ μέχρι να πετύχουν ένα καλύτερο βαθμό.

Το προσωπικό και οι μαθητές επίσης ανέφεραν ότι οι Ισπανοί και Γερμανοί καθηγητές βαθμολογούν καλά με περισσότερη ευκολία, ενώ αρκετοί Βρετανοί μαθητές δήλωσαν ότι θεωρούν ότι τα μαθήματα αγγλικής γλώσσας είναι λιγότερο αυστηρά από τα αντίστοιχα των γαλλικών.

Οι σπουδαστές διαμαρτύρονται ότι δεν βαθμολογούνται επί ίσοις όροις στα διάφορα τμήματα – εδώ και χρόνια – αλλά το θέμα αυτό δεν ήταν «συζητήσιμο» μέχρι πρόσφατα, ανέφερε ένας ανώτερος υπάλληλος που έχει διδάξει στα Ευρωπαϊκά Σχολεία τα τελευταία 30 χρόνια και ζήτησε να μην κατονομαστεί.

Οι σπουδαστές παραδέχονται με κάποια δυσαρέσκεια, ότι είναι «κοινώς γνωστό» ότι οι μαθητές στο ελληνικό τμήμα περνούν με ευκολία τα μαθήματα, ενώ οι Γάλλοι αγωνίζονται απλά και μόνο για να περάσουν.

Οι βαθμοί έχουν σημασία για την είσοδο των μαθητών στα πανεπιστήμια – ειδικά για τους φοιτητές που απευθύνονται σε ιδρύματα του Ηνωμένου Βασιλείου – και δίνουν στους Έλληνες ένα αθέμιτο πλεονέκτημα. Επίσης αφήνει ορισμένους Έλληνες φοιτητές να αισθάνονται απροετοίμαστοι για τις απαιτήσεις της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Οι Έλληνες μαθητές έχουν περίπου τις ίδιες επιδόσεις με τους άλλους σπουδαστές στα μαθήματα που διδάσκονται σε άλλες γλώσσες, δήλωσε ο ανώτερος υπάλληλος. Όμως σε μαθήματα που διδάσκονται από Έλληνες καθηγητές, ξεπερνούν κατά πολύ τις επιδόσεις των συμμαθητών τους από άλλες χώρες.

Το 2016, τρεις από τους πρώτους πέντε μαθητές με την υψηλότερη βαθμολογία, ήταν Έλληνες. Όμως αυτό έχει αρχίσει να αλλάζει. Το 2017 ο πρώτος σε βαθμολογία μαθητής ήταν Ολλανδός και ο καλύτερος σε βαθμούς Έλληνας ήταν 7ος σε σειρά.

Οι Έλληνες μαθητές από την πλευρά τους δεν είναι απαραίτητα ικανοποιημένοι με την «γενναιόδωρη» βαθμολογία.  Αναφέρουν ότι το να έχουν περισσότερο ελαστικούς καθηγητές δεν είναι τόσο χρήσιμο σε τελική ανάλυση. Μία μαθήτρια, η οποία αποφοίτησε με υψηλή βαθμολογία αναφέρει ότι όταν ξεκίνησε να φοιτά στο πανεπιστήμιο των Βρυξελλών «πελάγωσε». «Δεν ήξερα πως να οργανώσω τις σημειώσεις μου, πως να διαβάζω πολύ, με σύστημα. Έπρεπε να τα μάθω όλα από την αρχή», ανέφερε.

Η διοίκηση του σχολείου αναφέρει ότι κάνει προσπάθειες να εξομαλύνει τις διαφορές ανάμεσα στις εκπαιδευτικές μεθόδους των καθηγητών από διαφορετικές χώρες, ενώ επιμένει ότι η ποικιλία και η διαφορετικότητα ανάμεσα στους καθηγητές είναι μέρος κάθε σχολικού συστήματος.

Ένας τρόπος να εξομαλυνθεί η κατάσταση είναι να αναθεωρηθεί η κλίμακα βαθμολογίας η οποία θα περιλαμβάνει «κριτήρια αξιολόγησης» που θα δοθούν στους εκπαιδευτικούς, με συγκεκριμένες κατευθυντήριες γραμμές για την αξιολόγηση των μαθητών. Επίσης θα πραγματοποιηθούν εκπαιδευτικά προγράμματα για νέους καθηγητές.

Με αυτόν τον τρόπο θα εξομαλυνθούν οι διαφορές στη διδασκαλία μεταξύ καθηγητών διαφορετικών εθνικοτήτων και κουλτούρας, από τις πιο ελαστικές έως τις πιο αυστηρές και θα εκπαιδευτούν ως Ευρωπαίοι καθηγητές.

Πηγή: lifo.gr, με πληροφορίες από Politico 

The post Ο ύποπτος λόγος για τον οποίο οι Έλληνες μαθητές στις Βρυξέλλες παίρνουν υψηλούς βαθμούς appeared first on .