Ο Βασίλης Κορωνάκης γεννήθηκε στην Κέρκυρα, στις 2 Οκτωβρίου 1939 και ήταν πατέρας 2 παιδιών.

Δραστήριος από τα νεανικά του χρόνια, σπούδασε Υδραυλική Μηχανική στο Πανεπιστήμιο Federico II της Νάπολης, στην Ιταλία, ενώ μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του συνέχισε να εργάζεται ως Επιστημονικός Ερευνητής στο Εθνικό Συμβούλιο Ερευνών της Ιταλίας, από το 1965-1970.

Από το 1970 έως το 1978 προσλήφθηκε από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών και εργάστηκε στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα ως FSN (Foreign Service National) από το 1970 έως το 1978.

Το 1978 ο Βασίλης Κορωνάκης πέρασε στη δημοσιογραφία και τις εκδόσεις. Αυτός είναι και επαγγελματικός χώρος στον οποίο θα αφοσιωθεί αλλά και θα καταξιωθεί ως εκδότης και επιχειρηματίας. Εκείνη τη χρονιά ίδρυσε το «Greece’s Weekly for business and finance», ένα έγχρωμο περιοδικό στα πρότυπα του The Economist, με ύλη στην αγγλική γλώσσα το οποίο απευθυνόταν κυρίως στη διπλωματική και ομογενειακή κοινότητα της Ελλάδας.

Στα πρώτα χρόνια της εκδοτικής του καριέρας, ο αεικίνητος Βασίλης Κορωνάκης εργάστηκε επίσης ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Καθημερινή, όπου διατηρούσε στήλη με τίτλο «Το Σημειωματάριο της Ισιδώρας», η οποία έγινε μια από τις κορυφαίες πολιτικές στήλες του τέλους της δεκαετίας του 1980 και των αρχών της δεκαετίας του 90’. Ο Βασίλης Κορωνάκης εργάστηκε επίσης ως ανταποκριτής σε πολλά διεθνή μέσα, συμπεριλαμβανομένων των CNN και Il Sole 24 Ore.

Τις δεκαετίες του 1980 και του 1990, ο Βασίλης Κορωνάκης οργάνωσε και διηύθυνε μια σειρά συνεδρίων με τίτλο «Doing Business in», τα οποία διεξήχθησαν με επιτυχία στην Ελλάδα, τη Νότια Αφρική, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία.

Με αστείρευτη την αγάπη του για την δημοσιογραφία, το 1993 προχωρά στην ίδρυση της εφημερίδας New Europe και διετέλεσε εκδότης και διευθύνων σύμβουλός της μέχρι το 2008.
Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 2002, συγγράφει το The European Handbook, ένα βιβλίο που εξηγεί τη μηχανική των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο πρόλογος του βιβλίου γράφτηκε από τον Neil Kinnock. Το βιβλίο μεταφράστηκε και στα σλοβακικά.

Από το 2008 έως το 2012, υπηρέτησε ως Πρέσβης του Συμβουλίου Περιφερειακής Συνεργασίας στις Βρυξέλλες (μετά από εισήγηση της ελληνικής κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και του τότε Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή). Το 2012 επιστρέφει ως εκδότης της New Europe ενώ παράλληλα εκτελεί χρέη Διευθύνοντα Συμβούλου του Ομίλου New Europe.

Ως δημοσιογράφος, ο Βασίλης Κορωνάκης έχει καλύψει πολλές περιπτώσεις κακοδιοίκησης. Ορισμένες από τις υποθέσεις, συμπεριλαμβανομένης αυτή του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών και του Dalligate (η υπόθεση που οδήγησε στην απόλυση του Μαλτέζου Επιτρόπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης John Dalli) καλύφθηκαν ευρέως στον Τύπο.

Τον Απρίλιο του 2016, ο Βασίλης Κορωνάκης έγραψε το δεύτερο βιβλίο του, The Deep State of Europe, το οποίο εξετάζει τη διαφθορά και την κακοδιοίκηση που λαμβάνουν χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τους θεσμούς της.

Ο Βασίλειος Κορωνάκης έχει τιμηθεί με τον τίτλο του Cavaliere Ufficiale από την κυβέρνηση της Ιταλίας, ενώ το 2010, του απονεμήθηκε το Médaille d’Or από το φόρουμ του Crans Montana.

The post Έφυγε από την ζωή ο Βασίλης Κορωνάκης, γνωστός δημοσιογράφος και εκδότης. appeared first on .

Ακολουθεί το άρθρο του Πρωθυπουργού:

Θέτουμε τις βάσεις για το μέλλον μας

Του Κυριάκου Μητσοτάκη, Πρωθυπουργού της Ελλάδας

Η προοδευτική διακυβέρνηση απαιτεί μεταρρυθμιστική ηγεσία. Αυτή είναι η πρόκληση που καλείται να αντιμετωπίσει σήμερα η Ευρώπη, και η Ελλάδα είναι αυτή που δείχνει τον δρόμο.

Μετά από μια δεκαετή κρίση που έφερε πόνο και απελπισία, η χώρα μου έχει ανακάμψει ως μια θετική δύναμη γεμάτη προοπτικές και αποτελεί θετικό παράδειγμα για πολλούς. Έχουμε κάνει άλματα προόδου από τότε που η Ελλάδα αντιμετωπιζόταν αποκλειστικά ως πολιτικός κίνδυνος. Όσα συνέβησαν την τελευταία δεκαετία ήταν, από πολλές απόψεις, απόρροια του λαϊκισμού και του πελατειακού συστήματος. Έχοντας αντικρίσει ευθέως την άβυσσο, ο ελληνικός λαός βίωσε την κάθαρση και γύρισε την πλάτη στις ακραίες πολιτικές.

Μολονότι τα αντισυστημικά κόμματα προσπαθούν να αλλοιώσουν τις δημοκρατίες μας, η Ελλάδα αποτελεί τη θετική εξαίρεση στην ΕΕ, καθώς έχει αφήσει πίσω της αυτά τα κόμματα.

Από τον Βορρά ως τον Νότο και από τη Δύση ως την Ανατολή, η ακροδεξιά συνεχίζει την ανοδική της πορεία εντός και εκτός των συνόρων της Ευρώπης. Ωστόσο, στην Ελλάδα η πορεία αυτή έχει ανακοπεί. Η Χρυσή Αυγή, ένα ακραίο φασιστικό πολιτικό μόρφωμα, βρίσκεται πια εκτός Κοινοβουλίου και έχει επιστρέψει στο 2% που ανέκαθεν συγκέντρωνε η ακροδεξιά στην Ελλάδα, μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974. Αυτή η μεταστροφή είναι μια αχτίδα ελπίδας αλλά και μια εικόνα του τι μέλλει γενέσθαι για τη δημοκρατία στην Ευρώπη.

Υπάρχει μια αισιόδοξη οπτική που προκύπτει από την ελληνική κρίση. Ασφαλώς, η μακρά και επίπονη περίοδος της κρίσης κόστισε χρόνο και χρήμα στον ελληνικό λαό. Ωστόσο, παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα, οι πολίτες κατάφεραν τελικά να δουν την αλήθεια πίσω από τη ρητορική των δημαγωγών τόσο της αριστεράς όσο και της δεξιάς και να υπερβούν την πολιτική του φόβου και του μίσους. Ενώ κάποτε η Ελλάδα θεωρούνταν για κάποιους παράγοντας ρίσκου, τώρα βλέπουν μια χώρα που αποτελεί παράδειγμα ασφάλειας, λογοδοσίας και ευκαιριών.

Σήμερα έχω το καθήκον και παράλληλα το προνόμιο να είμαι επικεφαλής της πρώτης κυβέρνησης ύστερα από δέκα χρόνια που έχει καθαρή εντολή για μεταρρυθμίσεις και την απόλυτη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο. Με αυτή την ώθηση και την εμπιστοσύνη που μας έδειξε ο λαός, ήδη κινούμαστε με πολύ μεγάλη ταχύτητα. Δεν υπάρχει αμφισβήτηση οτι ήδη καταγράφεται αξιοσημείωτη ανάκαμψη στην οικονομία και ότι η Ελλάδα επέστρεψε στις αγορές με την έκδοση 15ετούς ομολόγου, για πρώτη φορά μετά από δώδεκα χρόνια. Είμαι περήφανος για όσα έχουμε πετύχει, γνωρίζω όμως και πόσο σκληρή δουλειά μας περιμένει ακόμη. Και επίσης δεν υπάρχει αμφισβήτηση ότι τόσο η κοινή γνώμη όσο και η πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου, έχουν ήδη αγκαλιάσει τη νέα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κυρία Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, την πρώτη γυναίκα που αναλαμβάνει αυτό το αξίωμα στην ιστορία της Ελλάδας.

Πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη ότι οι πολίτες μπορούν να εκτιμήσουν και να ενστερνιστούν τα οφέλη αυτών των ενίοτε δύσκολων πολιτικών αποφάσεων, όπως κι εμείς θα πρέπει να έχουμε πίστη στις δυνάμεις μας και να υποστηρίξουμε αυτές τις δύσκολες αποφάσεις.

Ο χρόνος είναι καίριας σημασίας στην πολιτική και στην ιστορία και εμείς δεν έχουμε καθόλου χρόνο για χάσιμο. Η Ελλάδα σήμερα δείχνει στην Ευρώπη ότι η επιστροφή της μετριοπάθειας στην πολιτική δεν είναι απλώς εφικτή, αλλά ιδιαίτερα επωφελής, καθώς θέτει τα θεμέλια του μέλλοντος. Η ΕΕ και συγκεκριμένα η Ευρωζώνη, θα πρέπει να βρουν έναν τρόπο να επανέλθουν στον δρόμο της ανάπτυξης, διαφορετικά θα βρεθούν αντιμέτωπες με τη στασιμότητα και την παρακμή. Η «πράσινη» ανάπτυξη την οποία επιδιώκουμε είναι μια μορφή οικολογικού νεο-κεϋνσιανισμού.

Καθώς η οικονομία αναπτύσσεται, το ίδιο αυξάνονται οι ευκαιρίες αλλά και το καθήκον για δημόσιες επενδύσεις, προκειμένου να χαράξουμε τη σωστή πορεία. Αυτή τη φορά, οι επενδύσεις πρέπει να κατευθυνθούν προς μια ριζική πράσινη αναδιάρθρωση που θα τονώσει την οικονομία και θα πετύχει τους στόχους για μια ΕΕ με ουδέτερο ισοζύγιο άνθρακα έως το 2050.

Για εμάς, η ατζέντα της ΕΕ για την «πράσινη» ανάπτυξη που θα καταπολεμήσει την κλιματική αλλαγή είναι απλή, αλλά ταυτόχρονα πολυδιάστατη. Η Ελλάδα προσυπογράφει πλήρως την ατζέντα της ΕΕ για το Κλίμα, όπως παρουσιάστηκε από την πρόεδρο της Επιτροπής, κυρία Ursula von der Leyen. Παράλληλα, κάνουμε όλα όσα μπορούμε, επιταχύνοντας τη σταδιακή κατάργηση του άνθρακα, ενώ δεσμευθήκαμε ότι θα διακόψουμε και την ηλεκτροπαραγωγή από λιγνίτη έως το 2028, πολύ νωρίτερα από ό,τι προβλεπόταν. Για να κατανοήσει κανείς τι σημαίνει αυτό, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η Ελλάδα είναι χώρα παραγωγής λιγνίτη. Αυτή την πραγματικότητα θα πρέπει, όμως, να την αφήσουμε πίσω μας -είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν. Το μέλλον για την Ελλάδα είναι να αποκτήσει ηγετική θέση στην παραγωγή ηλιακής και αιολικής ενέργειας, όχι απλώς για την κάλυψη των εγχώριων αναγκών αλλά και για τον εφοδιασμό άλλων χωρών.

Η Ευρώπη δείχνει το δρόμο και θα συνεχίσει να μας καθοδηγεί στην πορεία για την πράσινη ανάπτυξη, η οποία αντανακλά τις προοπτικές μας και είναι η δέσμευσή μας για το μέλλον. Όμως, το 2020 είναι και μια χρονιά με ακόμη περισσότερες προκλήσεις: το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο, η εύρεση της σωστής ισορροπίας μεταξύ των θεμελιωδών πολιτικών γεωργίας και συνοχής της ΕΕ, η αντιμετώπιση των αυξανόμενων προκλήσεων της μετανάστευσης, της εκπαίδευσης, της έρευνας και της ενεργειακής μετάβασης, η διεύρυνση της ΕΕ στα δυτικά Βαλκάνια, και ασφαλώς η νέα σχέση της ΕΕ με το Ηνωμένο Βασίλειο. Είμαι βέβαιος ότι ο Charles Michel, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, θα αντιμετωπίσει προσεκτικά και με συνέπεια αυτές τις σύνθετες προκλήσεις. Ταυτόχρονα, καθώς οι ΗΠΑ απομακρύνονται από την Κίνα και εξακολουθεί να επικρατεί αστάθεια στη Μέση Ανατολή, πιστεύω ότι η ΕΕ θα πρέπει να καταλάβει έναν ευρύτερο χώρο στην εξωτερική της πολιτική, ενώ ευελπιστώ ότι ο Josep Borrell θα αναλάβει μεγαλύτερο και πιο ενεργό ρόλο με την ιδιότητα του Ύπατου Εκπροσώπου.

Είναι πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν. Το να ξέρουμε που θέλουμε να πάμε δεν σημαίνει ότι έχουμε ήδη φτάσει, ο δρόμος θα είναι μακρύς και δεν θα πρέπει να υποτιμούμε τις αυξανόμενες πολυπλοκότητες που καθιστούν τον σημερινό κόσμο εξαιρετικά απρόβλεπτο. Ο μόνος τρόπος για να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον είναι να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις του σήμερα. Πιστεύω ακράδαντα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι η κιβωτός που μπορεί να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον για όλους μας.

Πηγή: primeminister.gr

The post Άρθρο του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην έκδοση Our World appeared first on .

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός, ο οποίος συμμετέχει με άρθρο του στην έκδοση, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι αυτή τη φορά οι επενδύσεις πρέπει να στραφούν προς μία ριζοσπαστική «πράσινη» αναδόμηση που θα ενισχύσει την οικονομία και θα πετύχει τους στόχους για μία Ευρώπη με ουδέτερο ισοζύγιο άνθρακα μέχρι το 2050.

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός γράφει: «Η Ελλάδα σήμερα δείχνει στην Ευρώπη ότι η επιστροφή της μετριοπάθειας στην πολιτική δεν είναι απλώς εφικτή, αλλά ιδιαίτερα επωφελής, καθώς θέτει τα θεμέλια του μέλλοντος. Η ΕΕ και συγκεκριμένα η Ευρωζώνη, θα πρέπει να βρουν έναν τρόπο να επανέλθουν στον δρόμο της ανάπτυξης, διαφορετικά θα βρεθούν αντιμέτωπες με τη στασιμότητα και την παρακμή. Η «πράσινη» ανάπτυξη την οποία επιδιώκουμε είναι μια μορφή οικολογικού νεο-κεϋνσιανισμού»

Ο ιδρυτής του Our World και διευθυντής της εφημερίδας New Europe, Αλέξανδρος Κορωνάκης, μιλώντας από τις Βρυξέλλες για την επιλογή να προβληθεί σε αυτό τον βαθμό η Ελλάδα στην φετινή έκδοση, τόνισε:

«Το Our World είναι μια έκδοση με διεθνή χαρακτήρα. Φέτος, η ομάδα του Our World αποφάσισε ότι πρέπει να κάνει κάτι το ιδιαίτερο για να αναδείξει την ιστορία της χώρας, να τονίσει την συμβολή της Ελλάδας στη γέννηση της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας δημοκρατίας, αλλά και να αναδείξει το νέο κεφάλαιο που ανοίγει ο πρωθυπουργός της Κυριάκος Μητσοτάκης.

Επίσης, θεωρήσαμε ότι είναι η σωστή στιγμή να φέρουμε ξανά στο προσκήνιο, με τον σωστό τρόπο, το πολύ ευαίσθητο θέμα της επιστροφής στην Ελλάδα των γλυπτών του Παρθενώνα.

Η κεντρική ιδέα της έκδοσης είναι ότι χρειάζεται μόνο μία ιδέα για να αλλάξει ο κόσμος.

Είναι η δέκατη χρονιά που τυπώνεται το Our World, και είχαμε την τιμή την τελευταία δεκαετία να φιλοξενήσουμε άρθρα περισσοτέρων από 35 αρχηγών κρατών, μεταξύ εκατοντάδων προσωπικοτήτων, επιλεγμένων για τις ιδέες τους και την συμβολή τους στον κόσμο μας. »

Η έκδοση κυκλοφορεί παγκοσμίως, με κέντρο την ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, τις Βρυξέλλες, και διαδικτυακά στο www.ourworld.co. To Our World περιέχει επίσης συνεργασία με τους New York Times και το Turning Points, όπου διεθνείς προσωπικότητες αναλύουν τα κρίσιμα σημεία της χρονιάς που πέρασε.

Το Our World X φιλοξενεί φέτος πάνω από 50 ηγετικά πρόσωπα της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής, με επίσης τιμώμενο πρόσωπο τον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου David Sassoli ο οποίος θίγει τη σημασία της ενότητας μεταξύ των κρατών για την ενδυνάμωση του δημοκρατικού χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και τις σύγχρονες προκλήσεις που καλείται αυτή να αντιμετωπίσει.

Άλλες ελληνικές προσωπικότητες που συμμετέχουν στην έκδοση είναι ο Έλληνας Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Προώθηση του Ευρωπαϊκού Τρόπου Ζωής, Μαργαρίτης Σχοινάς, αλλά και η Ευρωβουλευτής Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου.

Ο Ευρωπαϊκός Τρόπος Ζωής, η Υγεία, η Συνδεσιμότητα και οι Μεταφορές, οι Εμπορικές Σχέσεις, η Ενέργεια, η Βιωσιμότητα και η Ανάπτυξη είναι τα κύρια θέματα της φετινής έκδοσης του Our World.

Το Our World X απεικονίζει με τρόπο παραστατικό την εικόνα του ευρωπαϊκού τοπίου της χρονιάς που πέρασε και υπογραμμίζει τα στοιχεία-σταθμούς που έπονται, προκειμένου η Ευρώπη να αποτελέσει ηγετική δύναμη στον αγώνα κατά της κλιματικής αλλαγής, στην εποχή της υψηλής τεχνολογίας, και στην επίλυση των διεθνών διενέξεων.

Κορυφαία ονόματα που συμμετείχαν στο φετινό τεύχος του Our World είναι:

Ο Maroš Šefčovič, Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις Διοργανικές Σχέσεις και Διερεύνηση Προοπτικών, η Ευρωπαία Επίτροπος για την Υγεία Στέλλα Κυριακίδη, η Ευρωπαία Επίτροπος Μεταφορών Adina Vălean, o Hans van Baalen, Πρόεδρος του ευρωπαϊκού κόμματος ALDE από το 2015, ο David McAllister, Ευρωβουλευτής και Πρόεδρος Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων στο ΕΚ, η Laura Codruța Kövesi, η πρώτη Εισαγγελέας της ΕΕ (EPPO), ο Ville Itälä, Γενικός Γραμματέας της Ευρ.Υπηρεσίας Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF), ο Douglas Tavolaro, Διευθύνων Σύμβουλος του CNN Βραζιλίας, η Sabine Verheyen Ευρωβουλευτής και Πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτισμού και Εκπαίδευσης, ο Antonio López Istúriz-White, Γενικός Γραμματέας του ΕΛΚ, ο πρώην Πρόεδρος της Γεωργίας και κυβερνήτης της Ουκρανικής Περιφέρειας της Οδησσού, Mikheil Saakashvili, ο Maxime Bureau, Πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου των ΗΠΑ στην ΕΕ, o Brendan Carr, επίτροπος του αμερικανικού FCC, ο Göran Marby, Πρόεδρος του ICANN, ο Karim Lesina, Ανώτατος Αντιπρόεδρος Διεθνών Εξωτερικών και Ρυθμιστικών Υποθέσεων στην AT&T Services Inc, και πολλοί άλλοι.

Το εντυπωσιακό εξώφυλλο για την 10η αυτή επετειακή έκδοση του Our World σχεδίασε ο γραφίστας-εικονογράφος Λαυρέντης Χωραΐτης, σε ιδέα του ίδιου και του ιδρυτή του Our World, Αλέξανδρου Κορωνάκη. Πρόκειται για ένα γεμάτο συμβολισμούς εξώφυλλο, ορισμένοι εκ των οποίων είναι ορατοί δια γυμνού οφθαλμού, άλλοι αφήνονται στην διακριτική ευχέρεια του αναγνώστη να τους αποκωδικοποιήσει.

Η όλη σύνθεση αποτελεί κατά κάποιον τρόπο μια «μετάφραση» του διάσημου πίνακα του Ραφαήλ, η «Σχολή των Αθηνών», με τον έλληνα πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη και την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ουρσούλα φον ντερτ Λέιεν, σε πρώτο πλάνο, στην θέση που στον αρχικό πίνακα βρίσκονται οι μορφές του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη.

Στην κορυφή της εικόνας, οι έξι Καρυάτιδες κρατούν τον τίτλο «Our World», με την θέση της μιας κενή, όπως και στην πραγματικότητα. Την βλέπουμε όμως κάτω, εκεί όπου η φιγούρα του Μπόρις Τζόνσον, πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας επιχειρεί να την κουβαλήσει σ” ένα σεντόνι. Δίπλα του, ο Πούτιν με τον Τραμπ παίζουν Ναυμαχία, την στιγμή που ο Εμανουέλ Μακρόν εμφανίζεται να προσπαθεί να αναρριχηθεί σε μια κολόνα (με την ταμπέλα «Ρεζερβέ» στην κορυφή). Αντιθέτως στην έτερη κολόνα που πλαισιώνει την εικόνα, η θέση είναι ήδη κατειλημμένη από την γερμανίδα καγγελάριο Άγκελα Μέρκελ.

Αλλού στην εικόνα βλέπουμε τον Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μαργαρίτη Σχοινά, να συνομιλεί με έναν περιορισμένο Ταγίπ Ερντογάν, ενώ η ευρωπαία Επίτροπος Υγείας, Στέλλα Κυριακίδη -σαν άλλη Άρτεμις- προσπαθεί με το τόξο της να σκοτώσει την μεγαλύτερη απειλή του καιρού μας, τον Καρκίνο, ενώ στο βάθος μαίνονται οι πυρκαγιές, άμεση παραπομπή στην φυσική καταστροφή που έπληξε την Αυστραλία.

Η εφημερίδα New Europe εκδίδεται από το 1993 και έχει έδρα τις Βρυξέλλες.

Χρήσιμα links
New Europe
Our World

The post Η Ελλάδα και ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο επίκεντρο της φετινής έκδοσης του Our World appeared first on .

Η ελληνική κρίση.

«Η Ελλάδα ήταν η πιο δύσκολη υπόθεση που κλήθηκα να αντιμετωπίσω«, είπε ο Juncker, εκπλήσσοντας με. Μου εξήγησε ότι αυτό συνέβη επειδή  «…ορισμένα κράτη μέλη – και όχι τα μικρότερα – έλεγαν ότι αυτό δεν είναι θέμα της Επιτροπής».

Αλλά ο κ. Juncker δεν θα στήριζε κάτι τέτοιο: «Το αρνήθηκα επειδή πιστεύω ότι σύμφωνα με τη Συνθήκη, αφού είμαστε υπεύθυνοι για την προστασία του γενικού συμφέροντος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έπρεπε να ηγηθούμε και εδώ και το κάναμε με επιτυχία. Το 2015 δεν ήθελα να βγάλω την Ελλάδα από την ευρωζώνη ούτε για ένα δευτερόλεπτο, παρόλο που ορισμένοι προσπάθησαν να το κάνουν».

Ο τόνος του Γιούνκερ παρέμεινε σταθερός: «Είμαι περήφανος που διατήρησα την Ελλάδα μέσα στη σφαίρα αλληλεγγύης που ονομάζεται Ευρωζώνη».

Αργότερα στη συνέντευξη, μιλώντας ξανά για την αποτροπή της αποπομπής της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, τονίζοντας τη σημασία των ενεργειών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής εκείνη την εποχή: «Πρέπει να παραδεχτώ, και τώρα μπορώ να το πω καθώς τότε ήταν λίγο επικίνδυνο, πως εκείνο το διάστημα παίξαμε έναν πολύ σημαντικό ρόλο».

Σε μια ερώτηση που ήταν τόσο ρητορική, όσο προοριζόταν να κρατηθεί μέσα στο κεφάλι μου, σκέφτηκα: «Άξιζε;»

«Ναι,» επιβεβαιώνει ο Juncker χωρίς ίχνος αμφιβολίας. «Εξαιτίας του ελληνικού λαού. Μου αρέσει το ελληνικό έθνος για πολλούς λόγους και μου αρέσει ο ελληνικός λαός γιατί, αν και τιμωρήθηκε για τα λάθη όλων των ελληνικών κυβερνήσεων των περασμένων δεκαετιών, δεν έχασε ποτέ την αξιοπρέπειά του».

Ο κ. Juncker, για να υπερασπιστεί την Ελλάδα μπροστά σε όλα τα άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ -για τα συμφέροντα της Ένωσης στο σύνολό της, όπως το έθεσε κι ο ίδιος- σήμαινε ότι έπρεπε να έχει μια ακριβή γνώση της πραγματικότητας. Πέρα από τις σημειώσεις, πέρα από την ανάγνωση του Τύπου, πέρα ​​από τις συζητήσεις με πολιτικούς, ο Juncker προσπάθησε να μάθει από πρώτο χέρι το τι συμβαίνει.

«Τηλεφωνούσα τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα, σε φίλους στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στην επαρχία, ζητώντας να μάθω πως έχει η κατάσταση. Γνωρίζω λοιπόν τις δραματικές πτυχές των μέτρων που επιβλήθηκαν στον ελληνικό λαό. »

«Λατρεύω τους Έλληνες, έτσι είναι», είπε ο Juncker ολοκληρώνοντας την σκέψη του, «αλλά παρ “όλα αυτά προσπάθησα να παραμείνω όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικός».

Σε μια πολύ ειλικρινή στιγμή, ο Juncker αναφέρθηκε στον τέως υπουργό Οικονομίας της Ελλάδας, τον Γιάνη Βαρουφάκη, που όσο ξαφνικά εμφανίστηκε στα ΜΜΕ, τόσο γρήγορα εξήλθε και πολιτικά.

«Συναντήθηκα με τον Βαρουφάκη για 10 λεπτά», λέει ο Juncker, για να συνεχίσει: «…κι αυτό του ήταν αρκετό για να γράφει βιβλία, βιβλία και βιβλία. Αλλά δεν ήταν εκεί. Δεν έπαιξε κανένα ρόλο «, τονίζει ο Πρόεδρος.

Ολόκληρη η συνέντευξη του Jean-Claude Juncker (στα αγγλικά):

Legacy. That’s the word that is on your mind when you arrange an interview for a politician who is about to finish a five-year term as Europe’s top politician. But coming out of Jean-Claude Juncker’s 13th floor office at the European Commission’s headquarters known as the Berlaymont, the feeling was that the man still has much to offer the European Union in its most turbulent times.

As I entered his office, the President sat at his desk, focused, flipping through pages of news, before moving to a briefing note. I approached, his first meeting of the day. He welcomed me and stood up behind his desk to greet me, but the long desk made it difficult. I reached for a handshake, but the President pulled me in. It was a stretch, but the kiss on the head he has gone viral for so many times, felt more than ceremonial. It was a rite of passage. With the greeting and blessing out of the way, I sat at the table where we would spend the better part of the next hour discussing with me, waiting for him to come over.

The last time I interviewed President Juncker was ten years ago, but I was about to find out that other than putting a few miles on the engine, and being conferred 200 leadership awards, the qualities that make him a political Leader with a capital ‘L’, had not changed. The ethos, candidness, and persistence for doing what is right, that set him apart, have only become more pronounced.

From growing up in Luxembourg to President of the European Commission

Juncker was born in the years when what is today the European Union, was in an embryonic stage. For Luxembourg, the union brought with it security.

“Luxembourg used to be a very open country even before the foundation of the European Union. And so we had less difficulties – the Luxembourgers I mean – than others, because we were used to this,” Juncker said, talking about the changes his own country went through. Germany had invaded Luxembourg twice in the 20th century, and Juncker explained what the establishment of the Union meant. “We no longer felt threatened by Germany, because Germany was part of the founding members of [what is today] the EU.”

So how does the son of a steel worker grow up to become the longest serving head of state of any EU country, and then onto the President of the European Commission? Juncker attributes his passion for politics to the home he grew up in, in Luxembourg. His father, a steel worker and a trade unionist, would host meetings in his kitchen.

“I was listening carefully when they were discussing the practical problems they had … I became used to the life and working conditions of workers. This has impressed me until now,” Juncker told me.

Juncker explained that what drew him to this life of service was that ultimately, the goal of politics is to help people.

As he reflected on his political career, he divulged that it was not being Prime Minister of Luxembourg, or President of the European Commission, that he enjoyed most. “The best period of my life, was the 17 years when I was Labour Minister, because there you have to deal with daily problems of those who are working.”

From his first steps as a young deputy minister in 1982, Juncker climbed the political ladder step by step. From Minister of Employment, and Minister of Finance, to Minister for the Treasury, to Prime Minister. During this time, Juncker served as the first permanent President of the Eurogroup between 2005 and 2013. Just one year later in 2014, Juncker transitioned from being a politician that was very much part of the backbone that helped the European Union develop, to being the President of the European Commission – the beating heart of the Union.

Juncker was the first European Commission president to be appointed through the spitzenkandidaten system, which tied the European election result to the person who would become president; the first time every single European citizen’s vote would also be a vote for their European Party’s spitzenkandidat. While most Europeans were not aware of this, Juncker was a large step towards an even more democratic functioning of the European Union.

There’s a new sheriff in town – Juncker builds his own Commission

Juncker’s first task was to put together the new College of Commissioners. This meant taking in the proposals from each head of state of the EU, and assigning portfolios. Or at least this is what heads of state thought would happen.

“In the first meeting after my appointment as President of the Commission … all the Prime Ministers were telling me what kind of portfolio they would like to have for their country,” Juncker confirmed.

Past President José Manuel Barroso had tried to plead with some heads of state to send more women, with varying success. But Juncker put his foot down, and rejected six candidates submitted to him without discussion.

“I never said this publicly and I will not detail this … [but] when I was starting …  I refused six Commissioners”, Juncker said, shocking me. The unheard of move, not previously known by the public, sparked some outrage of national governments.

“‘No. Do your business and I will do mine. You are proposing, and I am deciding,’” Juncker recalled telling the EU leaders at that first meeting. Juncker continued, detailing the critical moment that followed in front of all the EU’s heads of state: “The then Greek Prime Minister, Antonis Samaras, who is a good friend of mine, after a first round of debates and after having listened carefully to me when I was saying ‘I’m doing my business, do yours,’ said, ‘Colleagues, there is a new sheriff in town,’” Juncker finished the story smiling, and then in a playful tone admitted: “I liked that.”

“The next president will have to compose the Commission themselves,” Juncker said of what is to come, “not giving in to the recommendation suggestions by national governments.”

But Juncker didn’t stop with his Commission at just putting in place the College of European Commissioners that he felt would best serve Europe, he made sure they would work together. As soft as Juncker seems to be around the edges, he is equally tough when the circumstances require.

After the 2012 debacle with European Health Commissioner John Dalli, who was ousted by then President José Manuel Barroso after a whistleblower said he was asked for a bribe of 60 million Euro to alter tobacco legislation, and the public relations nightmare that followed, Juncker didn’t want to leave anything to chance. The Lisbon Treaty gave the European Commission President new powers to force any Commissioner to resign, but rather than risk a political clash at a time of crisis, Juncker secured a commitment from all that they would resign if asked.

Juncker’s vision for Europe

Juncker has seen his face on the cover of countless newspapers. Many wrongly portraying him as the embodiment of the arch-federalist looking to eradicate all semblance of individual countries and mould Europe into a single superstate.

Juncker’s reaction shows me he’s fed up of this: “I’ve said it repeatedly. I’m not a convinced federalist … I don’t think that the European Union can be built up against nations. Nations are not a temporary invention of history. They are permanent, and I don’t want the European Union becoming a kind of ‘United States of Europe’, because people don’t like that. They want to be Greeks, they want to be Belgians, Flemish, Walloons, French, Britons, Germans, Bavarians … so don’t try to put these things together in a way that the differences between nations and regions disappear.”

Juncker continued with conviction: “I never use the words ‘United States of Europe’. Never. I did so until the age of 16, and then I stopped. Because I was approaching slowly, and it’s an unfinished process…” Juncker paused as if nearly tempted to giggle, “…maturity. So when I’m described in Britain and elsewhere as a ‘stupid fanatic federalist’, I don’t recognise myself in that description, which is a very superficial one, presented to publics in order to destroy the European Union.”

A last chance Commission? The successes

In his speech to the European Parliament in October of 2014 where the Juncker Commission  was confirmed, Juncker told the chamber that he was convinced that this will be the ‘last chance’ Commission. “Either we succeed, in bringing the European citizens closer to Europe, or we will fail,” he told deputies.

“A last chance Commission; have you succeeded?” I asked.

Juncker’s first instinct was to let history tell his story. “It’s up to others to assess the performance of this Commission.” But after a brief pause, Juncker explained what he had set out to accomplish in 2014: to bring the European Union jobs, growth, and investment.

“On these three major points we delivered. During our mandate 13.4 million jobs were created. The investments have reached a level they were at in the pre-crisis year of 2007, and growth has arrived everywhere in Europe including Greece, and Italy for the time being.”

Juncker returned to the initial question, to explain his words. “I said this was the European Commission of the last chance. I wanted to say ‘This is the European Union having to take into its hands, the last chance.’” His statement to the Parliament was not a plea, but a warning as much to them, as to the EU’s politicians, and the over 500 million citizens of the 28 member states, that the Union was in troubled waters.

“Unemployment was rising in 2014. Investments were down below the levels of 2007, and growth was not really there. You have to remember that in 2014, twenty-one member states of the European Union were in an excessive deficit procedure. Now there is not a single country in the excessive deficit procedure. This is due to the economic recovery [and] this is due to the fact that we inserted into the interpretation of the Stability and Growth Pact some elements of flexibility. If we had not done so,” something which Juncker said member states did not like, “growth would have been weaker, and unemployment would be higher.”

Steering Europe through crises

Though Juncker says he has delivered on the goals set ahead of his mandate, the truth is that it has not been an easy ride. Terrorism strikes, populism and the political turbulence caused by the struggle between the EU, China, the USA and Russia to set the agenda, made things incredibly difficult. But the Juncker Commission’s measurable achievements came despite having to navigate the three most difficult crises the EU has faced to date: the Greek economic crisis, the migration crisis, and United Kingdom’s decision to leave the EU – Brexit.

The Greek crisis

“Greece was the most difficult case I had to face,” Juncker said, surprising me. He explained that this was “because some member states – and not the smallest – told us that this is not a matter for the Commission. Instead, they said that this Greek difficulty had to be dealt with exclusively by the member states.”

But Juncker wouldn’t stand for it: “I refused that because I think that according to the Treaty, as we are in charge of protecting the general interest of the European Union, we had to lead the game, and we did it successfully. Because in 2015, I didn’t want to eject Greece from the Euro area for a single second, although others were trying to do so.”

Juncker’s tone remained firm: “So I am proud to have kept Greece inside the sphere of solidarity named the Euro area.”

Later in the interview, talking again about preventing Greece from being ejected from the Eurozone, emphasizing the importance of the European Commission’s actions at the time: “I have to say today, because it’s less dangerous than it was during that time, that we played a major role.”

In a question that was as much rhetorical, as it was meant to be kept inside my head, I pondered: “Was it worth it?”

Juncker drew a breath, and returned to his foundations as a politician.

“Yes,” Juncker confirmed without an inkling of doubt, “because of the Greek people. I like the Greek nation for so many reasons, and I like the Greek people because though they were punished for the mistakes and errors of all the Greek governments we have had in the past decades, they never lost their dignity.”

Juncker’s standing up to fight for Greece in the face of other EU member states – for the interests of the Union as a whole as he had put it – meant that he had to have accurate knowledge of the reality on the ground. Beyond reading briefing notes and the national press, beyond talking to politicians, Juncker sought to be get first-hand accounts of what things were like on the ground.

“I was phoning at least twice per week, to friends in Athens, Thessaloniki, and the countryside, asking them to tell me what the reality is. So I knew about the dramatic aspects of the measures which were imposed on the Greek people.”

“I love Greeks; it’s like that,” Juncker said finishing his thoughts, “but nevertheless I tried to be as objective as possible”.

In a very candid moment, Juncker strayed on a tangent to talk about the prodigal former Minister of Economy of Greece, Yanis Varoufakis, whose was as quick to rise to media stardom as he was to implode politically.

“I met Varoufakis for only 10 minutes,” Juncker began, before continuing, “but this gives him the opportunity to write books, and books, and books; but he was not there. He didn’t play any role,” the President professed.

Migration

It had struck me that Juncker said the most difficult crisis of the three was Greece, and not migration. Indeed, the issue is a major cause for concern of European citizens whose European election vote will be heavily affected by it. But Juncker explained that the Commission had a very specific role to play, and that it had done so successfully despite the optics and media criticism.

“I don’t have the feeling that the Commission as an institution failed in its obligations. We made all the proposals in 2015 already,” namely a complete reform of the EU’s common asylum laws, combing measures inside and outside the EU.  The EU’s first coordinated resettlement of refugees from third countries was a huge success – with over 50,000 refugees granted safe passage to the EU since 2015. Where things were more difficult was with the issue of relocation. Inside the EU, “relocation [from one EU Member State to another] was also a success, because all those who were eligible for relocation have been relocated.” Indeed, while the intra-EU solidarity programme didn’t manage to resettle the over-estimated target of 98,000 refugees in two years, it did manage to resettle all those who actually ended up being eligible under the scheme after arrivals dropped massively – about 35,000 refugees – successfully. And this despite resistance resulting from the rise of populist politicians and the result of some mainstream political parties adapting their rhetoric to take a less than solidary approach to the matter.

The controversial relocation decisions were Council decisions, taken by the member states and not by the Commission alone. “We have a decision by the Council of Ministers adopting the proposals the Commission put forward. I’m reading every time [in the press] that the Commission failed because Hungary, Poland, and others didn’t follow the move. In fact, they are acting against the decision of the Council of Ministers, and not against the proposal of the Commission because these proposals were accepted by the Council.”

Juncker explained further: “To put it simply, what some leaders in central Europe are trying to say is that the Commission was dictating what to do. No. It was the Council of Ministers. So the problem is not between Hungary, Poland, and others, and the Commission. It is between Hungary, Poland, and others, and the Council of Ministers.”

Brexit: A non-surprise, lies, and regret

“I have to admit that for me, this didn’t come as a surprise.” Juncker recounted that he had told then British Prime Minister David Cameron about holding a national Brexit vote: ‘Don’t do this referendum because you will lose it,’ he had told him.

But the reason for Juncker’s prediction of the result was not just a phenomenon of observed, fleeting, anti-EU sentiment in the UK. “If you are attacking the European Union for over four decades , saying that ‘yes, we are in this group but only for economic reasons’ … then you can’t be surprised if at a certain juncture people are saying ‘No’ to what has been described in the UK as a ‘construction’. ”

Juncker toughened up his tone. “No, it’s not a construction – it’s a Union.”

The campaign in the run up to the referendum was fraught with slogans not consistent with realities. Juncker was clearer in his description; these were lies and the Commission President explained that he regrets his stance during the campaign.

“I made a major mistake,” Juncker reflected, “because I was following the advice of Prime Minister [David] Cameron not to intervene in the referendum campaign. This was a major mistake, because the Commission could have said that ‘those who are advocating a ‘No’ are lying’. We had the knowledge. We were forbidden by the UK government to present this knowledge and to argue with objective figures.”

But Juncker says he does not feel guilty about Brexit. “It’s a British problem. It is not a European problem; it is a European difficulty. But it was a British problem,” Juncker explained, “because they never felt themselves at ease in this European Union.”

“Are they ever going to leave? And if so, will they come back?” I asked.

“My working assumption is that they will leave, at the latest on the 31st October. It may be that in some years from now they will reconsider their decision, but that’s not my working assumption,” Juncker responded emotionlessly.

The college of Commissioners and the press

The entire College of European Commissioners meets every Wednesday. This is the most important regular meeting that is held under the President, and also the most secretive. I wondered if the President had any memorable anecdotes.

“Yes but the meetings of the College are secret,” he told me. “I’m the only one respecting this rule by the way. Sometimes, joking, I say at the beginning of the College meeting that ‘I had two options today – either I could give a press conference or I could chair a meeting of the [College of Commissioners]; the result is the exactly the same,’ ” Juncker said with mirth.

The work left unfinished: comitology, transparency, and the MFF

When questioned about things that Juncker didn’t manage to achieve in this five-year term, his first response was expected – by anyone who has been in the EU capital watching things unfold in the past few years: Comitology. A complex and non-transparent process by which EU law is modified or adjusted that the President believes needed to be changed.  But, “the Parliament didn’t like that,” he told me.

Juncker moved next to the issue of transparency – not to talk about what he had not managed to do in the Commission, but about what he didn’t succeed in getting the European Parliament and Council to do as well: to publish records of meetings between politicians and top-level civil servants with lobbyists. For the European Commission, if you are not in the EU’s transparency register, or a journalist, you cannot meet with anyone in the upper echelon of the institution. During Juncker’s term, the register nearly doubled in size to reach about 12,000 entries.

“All these [meetings] have to be published,” Juncker said. “The Parliament doesn’t do that, and the Council is refusing that. We are often accused of having put in place a system which is lacking transparency,” Juncker said, in a slight dig at the reality that media pay more attention to the workings of the Commission than any other institution, continuing to say that “the opposite is true. I would have liked the other institutions to take the same direction.”

Juncker finally turned to the Multiannual Financial Framework (MFF), the seven-year framework that regulates the EU’s annual budget. The European Commission president wanted the agreement to be achieved before the elections. “This was not possible because the Council decided to do this after the European Elections …  Elections are not a crisis moment in democracy. If you are approaching elections you have to show you are able to govern without having your gaze fixed on the elections.”

“There are some disappointments I have to say,” Juncker acknowledged.

The political Commission loophole

The European Commission of Jean-Claude Juncker managed to stay upright during the crises it has faced because it no longer acted as a strictly technocratic body. Juncker’s Commission became a political Commission – the most political in the Union’s history.

But will the next European Commission be as political?

“Most of the Prime Ministers don’t like this self-description of the Commission saying that ‘this is a political Commission’,” Juncker said. “This comes as a surprise to me, because day after day, I have prime ministers on the phone asking me to do this and that. And I say, ‘these are the rules’.”

The response of politicians, is ironically as you would expect: “‘But you are a political commission, you have to do something aside the rules,’” Juncker says in a frustrated tone, and continues: “I’m never doing something against the rules, but I’m interpreting the rules in a very political way, without giving in when difficult questions are submitted to my meditation.”

The first and last success of the spitzenkandidaten process?

As we turned to what comes next after the elections, the troubling state of the process by which his successor will be elected or selected, came into the conversation.

“Will the spitzenkandidaten system survive? Will the next President be one of the lead candidates?” I asked.

Juncker paused, and took me back to square one. “I am the victim of this process, because I was the spitzenkandidat of the [European People’s Party]. We made sure that this process would be observed until the very last moment although some Prime Ministers were very much objecting to this process. And I would like the next President of the European Commission to be the result of the spitzenkandidaten system together with the European Parliament.

The European Council has the right to propose the President of the Commission but he/she has to be approved by the European Parliament.

Last time, but nobody is referring to that, the European Council decided that in the future – meaning in 2019 – the system should be submitted to rediscussion. They are not submitting it to rediscussion, but there are an important number of Prime Ministers who don’t like the system.

Because they think, and they thought, that the European Parliament would dictate the roadmap to the President of the Commission,” Juncker said, bringing in a less talked about perspective on the issue, which reflects some of the challenges he himself faced five years ago.

“I said in Parliament when presenting myself that I am not a slave of the European Parliament, nor of the European Council.”

Asked about erosion of the process, with parties such as ALDE putting up a lead team of seven people, rather than a single lead candidate, Juncker was critical:

“That came as a surprise to me because [Guy] Verhofstadt, the leader of the Parliamentary Group of [ALDE], was in fact at the origin of the spitzenkandidaten system, because he was a spitzenkandidat too in 2014. And then suddenly they decided not to present a spitzenkandidat but seven [of them]. They were inventing a story. They were saying [that] ‘as long as we don’t have transnational lists, we are not in favour of the spitzenkandidat system’. They didn’t say that last time, and they knew perfectly well that it would not be possible to have transnational lists without a Treaty change. So this is a major disappointment.”

On the issue of transnational lists, Juncker said that, “this will have to be done at a certain juncture”. Asked about the EPP’s resistance to the idea, Juncker retorted that although “some of the EPP member parties were against it, … Although, many are on record, saying that the spitzenkandidaten system only makes sense if there are transnational lists. But having transnational lists implies reform of the Treaty. As it was clear in 2018-19 that there would be no Treaty change before the European Elections, transnational lists did not happen this time round.”

One single President for Commission and Council?

An idea that Juncker put into one of his acclaimed State of the European Union addresses, was to merge the position of the Presidents of the European Commission and Council. Politically not an easy feat, but possible without Treaty change, Juncker explained. “I think that it would be worth considering this, but I have noted that no one in the European Council is really ready to do this.”

Juncker had originally put this idea forward years ago, as a joint Benelux proposal when discussing the Lisbon Treaty. One rationale was that the current system will be brought to a halt if relations between the Commission President and Council President are not good.

“… if the President of the Council would instruct the President of the Commission to do [something]. And if the President of the Commission would, according to the Treaty, because he is not under instruction from the European Council, refuse to do that, we would be in a permanent crisis,” Juncker explained.

Putting it into today’s context, Juncker said that the system works because of the relationship he has with European Council President Donald Tusk: “We are twins, and we are acting together. But if in the future there would be a permanent conflict between the two presidents, the whole system would be blocked. That is the reason why I was suggesting, as we were as Benelux back then, to merge the two functions.”

Juncker also acknowledged that there would be very real challenges for a person holding the presidency of the two institutions: “As a President of the Commission you have to take initiatives, and make proposals. And as a President of the European Council, you have to invent compromises. This could be, if done, to the disadvantage of the Commission. Because then the general reflex, of the one who would be the single president, would be to make proposals which could be agreed spontaneously by the European Council.”

Though Juncker didn’t like to hog the spotlight, those behind the closed doors of the European Council meetings the past years know that many of the compromises were born of his own initiative, and negotiated under his leadership. But when asked about it, Juncker remained humble.

“It’s the duty of the President of the European Council to arrange compromises. And it’s the duty of the President of the Commission to help him in that undertaking. I was never saying after the European Council that I was making the proposals that were finally agreed.” … “The Commission is at the service of Member States and of other institutions. Nobody is the ally of the Commission but the Commission has to be the ally of the others in order to keep the system working,” Juncker said pragmatically, showing a glimpse into the philosophy which has guided him in the last years.

The lighter side of leadership, and Trump

The 64-year-old has met most world leaders, and has managed to have positive reviews by very tough personalities like Donald Trump, and even Vladimir Putin. I wondered what it was in his leadership style that made him likeable.

“I don’t want to be likeable. I have as a method of work, to listen to others, and not to lecture others … If at a European Council a Prime Minister says something, it’s interesting to listen to them – but you have to know why they are saying this. You have to know the national background.”

Juncker reads the papers of the 28 EU member states, some of them in translation. Even though the President usually often spends weekends at his home in Luxembourg, he finds himself working 12 to 14 hours days during the weekend. Reading the news, he says, is one of the things that also keeps him better connected to his home country.  On whether US President Donald Trump will be reelected, Juncker was blunt: “It’s up to the Americans to decide.”

Juncker’s partners in political discourse

Time was running out. The photographer had already been ushered in, and I knew the President had better things to do than spend more time with me than it takes for Brussels to cycle through four seasons-worth of weather. So I turned to a more personal question.

“What leaders do you enjoy having philosophical discussions with?” I asked. Juncker surprised me yet again both with his candour, and the content of his response: “I have great admiration for some African leaders. [Paul] Kagame, the leader of Rwanda for example.” Juncker was hesitant to talk about current leaders in Europe, for obvious reasons, but he did not hesitate to name two past leaders he had a good relation with: Helmut Kohl, and Wim Kok.

Juncker and sport?

My penultimate question, was one that I had been tipped off about. Pinball. President Juncker’s private life  is a mystery to most, yet if you would like a glimpse, here it is: Juncker enjoys playing pinball.

“That’s flipper?” he asks when I broach the subject. “Yes, yes! That’s the only sport I do,” Juncker said in jest. But the President says he never invites other politicians over to play. “Private is private, and public is public. So I’m playing flipper against myself.”

Juncker’s next steps

Juncker had so much energy, and was shown to have a broad vision for Europe during our interview, such that it did not feel like it was a proper question to ask about the future. As if I would be asking him what his plans for retirement were. In fact, I just wanted to know more, but the President seemed undecided.

“I don’t know … I don’t know,” he said, the gears in his head turning as if he was trying to work out a mathematics problem. “I know, but I don’t know.”

The post J.C. Juncker: «O ελληνικός λαός δεν έχασε ποτέ την αξιοπρέπειά του» appeared first on .

Στο πάνελ των ομιλητών θα βρίσκονται -μεταξύ άλλων- ο εκδότης της εφημερίδας New Europe, Αλέξανδρος Κορονάκης, ο ισπανός ευρωβουλευτής και μέλος της επιτροπής Οικονομικών, Ramon Tremosa i Balcells, ο διευθυντής του συμβουλευτικού οίκου Greenmantle, Δημήτρης Βαλάτσας, ο διευθύνων σύμβουλος της EFG Bank, Massimo Amato κ.ά. Αναλυτικά το πρόγραμμα της ημερίδας και οι ομιλητές, εδώ.

Μετά το πέρας των ομιλιών θα ακολουθήσει networking drink.

Ramon Tremosa i Balcells, mep / Committee on Economic and Monetary Affairs

Αλέξανδρος Β. Κορονάκης, New Europe

This event will consider the seismic shifts defining today’s regulation landscape – from the introduction of the MiFID II directive to increased digital upheaval – and the outlook for financial services in adapting to this evolution. Join us for a candid look at the challenges and opportunities facing financial services, regulators and policy-makers in an era of accelerated regulatory change.

19 Μαρτίου 2018
Brussels Press Club
Rue Froissart 95, 1000 Bruxelles
Ώρα: 15.00 – 16.45

Για να παρακολουθήσετε το συνέδριο, παρακαλείστε να κάνετε registration εδώ. 

The post Συνέδριο στις Βρυξέλλες: «Financial Regulation in the 21st Century» appeared first on .

Ερωτηθείς από την δημοσιογράφο της εφημερίδας New Europe, Ειρήνη Κωστάκη, λίγες ημέρες μετά το βίντεο που δημοσιοποίησε η Deutsche Welle με τις συνθήκες διαβίωσης που επικρατούν στον καταυλισμό της Μόριας, ο συντονιστής της ΕΕ ανέφερε πώς «η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διέθεσε τη χρηματοδότηση για να εξασφαλίσει την κατάλληλη στέγαση για όλους. Ωστόσο, η Επιτροπή δεν μπορεί να διατάξει τη δημιουργία ή την επέκταση της ικανότητας υποδοχής, σε αντίθεση με τις αρμόδιες αρχές».

Ωστόσο, μεταξύ άλλων ο κ. Verwey υποδεικνύει ως το βασικό πρόβλημα του μεταναστευτικού στην Ελλάδα τη συσσώρευση χιλιάδων μεταναστών στα hotspots και εξηγεί πώς για την επίτευξη μιας βιώσιμης λύσης απαιτείται μια αποτελεσματικότερη «πολιτική επιστροφής».

Αξίζει να υπενθυμίσουμε πως σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του Υπουργείου Μετανάστευσης, 7.373 πρόσφυγες βρίσκονται σήμερα στο νησί της Λέσβου, την ώρα που στο νησί μπορούν να φιλοξενηθούν μόνο 3.253 ατόμα. Στον καταυλισμός στη Μόρια ζουν 5.485 μετανάστες.

Πηγή: insider.gr
κεντρική φώτο: EPA-EFE / Ορέστης Παναγιώτου 

The post Βρυξέλλες: Η Ελλάδα υπεύθυνη για την κατάσταση στη Μόρια appeared first on .

Το βασικό θέμα ήταν οι πιθανότητες οικονομικής ανάπτυξης μέσα από τον τομέα Ενέργειας στην Ελλάδα με πρώτο θετικό αποτέλεσμα την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Οι νέες θέσεις εργασίας μπορούν δυνητικά να αποτελέσουν το κίνητρο για επιστροφή Ελλήνων επιστημόνων και εξειδικευμένου προσωπικού από το εξωτερικό.

Το καλωσόρισμα της βραδιάς έκανε ο διευθυντής της εφημερίδας New Europe Α. Κορωνάκης, ενώ πρώτος προσκεκλημένος ομιλητής ήταν ο Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Μ. Σχοινάς ο οποίος αναφέρθηκε στο brain drain και στην έννοια του νόστου για τους Έλληνες οι οποίοι αναγκάστηκαν να φύγουν από την Ελλάδα της κρίσης και οι οποίοι αν τους δοθεί η ευκαιρία θα γυρίσουν στην χώρα τους για να διορθώσουν της παθογένειες που χαρακτηρίζουν το ελληνικό κράτος. Τα χαρακτηριστικά αυτών των Ελλήνων είναι το πάθος τους για την Ευρώπη ενώ την ίδια στιγμή παραμένουν πρακτικοί, με συγκεκριμένες φιλοδοξίες χωρίς διάθεση για άσκοπες κριτικές και αναλύσεις.

Το λόγο στη συνέχεια πήρε ο πρόεδρος του Greek Energy Forum A. Λαγάκος ο οποίος αφού αναφέρθηκε στο διεθνή χαρακτήρα του brain drain και στην στην διαφορά μεταξύ των γενεών σε όνειρα και στόχους, παρουσίασε στοιχεία εργασίας του Greek Energy Forum, στοιχεία που αποδεικνύουν την δυνατότητα δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας με άξονα την ανάπτυξη του τομέα της ενέργειας στην Ελλάδα.

Στο πάνελ των βασικών ομιλητών, το λόγο έλαβε πρώτος ο Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής Ενέργειας κ. Γ. Θωμάς ο οποίος αναφέρθηκε στο χαρακτηριστικό του πανευρωπαϊκού επιπέδου κινητικότητας επιστημόνων και εργατικού δυναμικού, στην μεγάλη δυναμική του τομέα της Ενέργειας και στο επείγον θέμα ανάπτυξης αυτής όπως σήμερα παρουσιάζεται στην Ελλάδα όπου, το κοινό στοιχείο για όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις αποτελεί ή έλλειψη συγχρονισμού.

Ο Claude Turmes (Green Party, Lux) ευρωβουλευτής των Πρασίνων-Οικολόγων αναφέρθηκε επίσης στις δυνατότητες της Ελλάδας στον τομέα της Ενέργειας καθώς και στις βασικές προϋποθέσεις που θα πρέπει να δημιουργηθούν για να προσελκύσει η Ελλάδα επενδύσεις, όπως η εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος, η δημιουργία μίας ευέλικτης νομοθεσίας στα θέματα ενέργειας και άλλα.

Η Μαρία Σπυράκη (EPP,ΝΔ) αναφέρθηκε διεξοδικά στο πρόγραμμα Ενέργειας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος μέχρι το 2035 και τις δυνατότητες αυτού για δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και ανάπτυξης καθώς και στις αντικειμενικές δυσκολίες στον Ελλάδα μετά από την δεύτερη αξιολόγηση του τρίτου ελληνικού προγράμματος.

Στη συνέχεια των ομιλιών το λόγο πήρε ο Declan Costello (Mission for Greece from the European Commission’s Directorate General for Economy and Finance) ο οποίος αναφέρθηκε αρχικά στο επιτυχές κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης και την νέα εκταμίευση της δόσης η οποία δίνει τη δυνατότητα στην Ελλάδα να μεταφέρει στους επόμενους μήνες το βάρος των προσπαθειών από την πιεστική αποπληρωμή του χρέους στη ουσιαστική δημιουργία στρατηγικής για το μέλλον. Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο ρόλο που έχει η Ενέργεια στο πρόγραμμα του ESM καθώς και στις προϋποθέσεις  ανάπτυξης του τομέας Ενέργειας στην Ελλάδα.

Τέλος, τον λόγο πήρε ο Επικεφαλής για την Ανάπτυξη και το Επιχειρηματικό Περιβάλλον εντός της Υπηρεσίας Υποστήριξης Δομικών Μεταρρυθμίσεων (Structural Reforms Support Service – SRSS), Kaspar Richter ο οποίος αναφέρθηκε στα νέα προγράμματα τα οποία αφορούν τομείς όπως η ηλεκτρική ενέργεια, οι ανανεώσιμες πηγές και η διαχείριση νομικού πλαισίου για την διαχείριση πηγών υδατανθράκων στην Ελλάδα.

Τις εργασίες της εκδήλωσης έκλεισαν δύο εκ των ιδρυτών του Brain Gain+ και επικεφαλής του hub των Βρυξελλών, Ορέστης Ομράν και Νικόλας Θεοδωράκης, με την παρουσίαση των τελικών συμπερασμάτων.

Ακολουθεί το Δελτίο Τύπου από το Greek Energy Forum

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Η Ενέργεια ως αντίδοτο στο ελληνικό Brain Drain»: Ευρωπαίοι Αξιωματούχοι τοποθετούνται δημοσίως σε εκδήλωση του Greek Energy Forum στις Βρυξέλλες

«Η Ελλάδα πρέπει και μπορεί να επαναπατρίσει έναν καθοριστικό αριθμό άξιων και καταρτισμένων Ελλήνων μέσα από τον εκσυγχρονισμό του ενεργειακού της τομέα». Αυτό ήταν το βασικό μήνυμα που προέκυψε μέσα από τη σημαντική εκδήλωση που έλαβε χώρα στις Βρυξέλλες στις 26 Ιουνίου με διοργανωτές το Greek Energy Forum, το BrainGain+ και την εφημερίδα New Europe.

Το κοινό εκ μέρους των διοργανωτών καλωσόρισαν ο Επικεφαλής του Παραρτήματος Βρυξελλών του Greek Energy Forum, Κωνσταντίνος Λεβογιάννης, καθώς και ο Εκδότης της New Europe, Αλέξανδρος Κορωνάκης. Την έναρξη των εργασιών κήρυξε ο Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μαργαρίτης Σχοινάς, με την εισαγωγική του ομιλία. Αμέσως μετά παρουσιάστηκε από τον Πρόεδρο του GEF, Αλέξανδρο Λαγάκο, η μελέτη του Greek Energy Forum, η οποία επιχειρεί να περιγράψει το ποιοτικό και ποσοτικό (θετικό) αντίκτυπο που επιφυλάσσουν για την αγορά εργασίας οι προωθούμενες πολιτικές εκσυγχρονισμού του ελληνικού τομέα ενέργειας. Αξιοποιώντας σειρά πηγών και δημοσιεύσεων, η ερευνητική ομάδα του GEF επιχειρεί να δώσει μία ένδειξη του αριθμού μόνιμων νέων θέσεων εργασίας που μπορούν να προκύψουν στην Ελλάδα έως το 2030. Η βασική εκτίμηση κυμαίνεται στις 66.500 θέσεις ενώ η πλέον αισιόδοξη εκδοχή ανεβάζει τον εν λόγω αριθμό κοντά στις 300.000 μόνιμες θέσεις εργασίας εντός της επόμενης δεκαπενταετίας.

Σε κάθε περίπτωση, οι συντάκτες της μελέτης καταλήγουν στο ασφαλές συμπέρασμα πως η αναπτυξιακή δυναμική του ενεργειακού τομέα σε όλο το μήκος της «αλυσίδας αξίας» (value chain) είναι ιδιαιτέρως έντονη. Η δυναμική αυτή είναι πολλαπλάσια σε τομείς που σχετίζονται με τις Α.Π.Ε, την ενεργειακή εξοικονόμηση καθώς και τις επενδύσεις στην καινοτομία που αφορά τα δίκτυα μεταφορών. Επίσης, τονίζεται πως η απελευθέρωση αγορών και η εξασφάλιση συνθηκών πραγματικού ανταγωνισμού είναι σε θέση να ξεκλειδώσουν σημαντικές επενδύσεις στον τομέα του ηλεκτρισμού και του αερίου. Τέλος, επισημαίνεται το εγγενές χαρακτηριστικό του τομέα έρευνας και αξιοποίησης υδρογονανθράκων να προσελκύει κατά κύριο λόγο ανθρώπινο δυναμικό νεότερης ηλικίας και υψηλής επιστημονικής εξειδίκευσης.

Στο δεύτερο μέρος της εκδήλωσης και στα πλαίσια στρογγυλής τράπεζας, τα ευρήματα της μελέτης σχολίασαν Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και πολιτικοί παράγοντες με πλούσια εμπειρία στον τομέα των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και της ανταγωνιστικότητας. Συγκεκριμένα, εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής συμμετείχαν ο Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Ενέργειας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (DG Energy), Γεράσιμος Θωμάς, καθώς και ο Επικεφαλής για την Ανάπτυξη και το Επιχειρηματικό Περιβάλλον εντός της Υπηρεσίας Υποστήριξης Δομικών Μεταρρυθμίσεων (Structural Reforms Support Service – SRSS), Kaspar Richter. Εκ μέρους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, συμμετείχαν οι Ευρωβουλευτές Μαρία Σπυράκη (Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα) και Claude Turmes (Εκπρόσωπος Πρασίνων για την Ενέργεια). Εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Αποστολής για την Ελλάδα (Mission for Greece from the European Commission’s Directorate General for Economy and Finance), συμμετείχε ο Eπικεφαλής της Declan Costello. Το συντονισμό της εκδήλωσης ανέλαβε η ενεργειακή αναλύτρια Daria Nochevnik, που ανήκει επίσης στο Παράρτημα του GEF στις Βρυξέλλες.

Τις εργασίες της εκδήλωσης έκλεισαν δύο εκ των ιδρυτών του Brain Gain+ και επικεφαλής του hub των Βρυξελλών, Ορέστης Ομράν και Νικόλας Θεοδωράκης, με την παρουσίαση των τελικών συμπερασμάτων.

Κοινός τόπος όλων των συμμετεχόντων αποτέλεσε η διαπίστωση πως η πατρίδα μας διαθέτει μία «κρίσιμη μάζα» άξιων και ικανών Ελλήνων εκτός συνόρων, οι οποίοι είναι σε θέση να επιστρέψουν και να οδηγήσουν την Ελλάδα στην ευημερία και την ανάπτυξη, αρκεί η τελευταία να εφαρμόσει τις απαραίτητες πολιτικές που θα τους το επιτρέψει να το επιτύχουν…

Video photos : Newsville.be

The post Η Ενέργεια ως ευκαιρία οικονομικής ανάπτυξης για την Ελλάδα appeared first on .

Ομιλητές στην εκδήλωση θα είναι οι:

– Μαργαρίτης Σχοινάς, Επικεφαλής Εκπρόσωπος Τύπου Ευρωπαϊκής Επιτροπής

– Μαρία Σπυράκη, Ευρωβουλευτής

Η εκδήλωση έχει ελεύθερη είσοδο με υποχρεωτική εγγραφή λόγω περιορισμένων θέσεων.
Κάνετε την εγγραφή σας, εδώ.

Δευτέρα 26 Ιουνίου 2017

Brussels Press Club
95 Rue Froissart, 1000 BXL 
Ώρα 18.00

The post Βρυξέλλες: Εκδήλωση με θέμα το ελληνικό brain drain appeared first on .

Για παράδειγμα, εταιρίες που μπορούν να τεκμηριώσουν απώλεια εσόδων ή αδυναμία ανάκτησης του πραγματικού ή προβλεπόμενου κόστους, μπορούν να συνεχίσουν να επιβάλουν τα τέλη στους πελάτες τους για υπηρεσίες εντός της ΕΕ. Και παρόλο που αυτές οι εξαιρέσεις αναφέρονται ως «προσωρινές», έχουν τεθεί βάσει δεδομένων και προβλέψεων στο κομμάτι της αγοράς, συνεπώς αν δεν αλλάξουν οι προβλέψεις τις εκάστοτε εταιρίας, δεν συντρέχει λόγος διαφοροποίησης της κατάστασης.

Στο Βέλγιο η VOO είναι η πρώτη εταιρία η οποία κέρδισε την εξαίρεση.

Δύο τουλάχιστον εταιρίες κατέθεσαν σχετικό αίτημα για εξαίρεση με την VOO να είναι η πρώτη η οποία πήρε θετική απάντηση, ενώ το όνομα της δεύτερης εταιρίας δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί από την αρμόδια βελγική ρυθμιστική αρχή.

Τι κάνουν οι COSMOTE και VODAFONE στην ελληνική αγορά.

Στην Ελλάδα η αντίστοιχη ρυθμιστική Αρχή ΕΕΤΤ παραδέχεται, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της New Europe, πως η COSMOTE και η VODAFONE θα συμμορφωθούν με τις διατάξεις του νέου ευρωπαϊκού κανονισμού ανακοινώνοντας όμως την ίδια στιγμή -χωρίς περισσότερες λεπτομέρειες-, πως θα διαθέσουν φθηνότερα πακέτα υπηρεσιών στους πελάτες τους στην εγχώρια ελληνική αγορά.

Μέχρι στιγμής, τουλάχιστον 11 διαφορετικές εταιρίες τηλεπικοινωνιών από 6 διαφορετικές χώρες έχουν λάβει αιτήσεις σε κάτι που μπορεί να εξελιχθεί σε φαινόμενο ντόμινο για το τέλος του ονείρου της δωρεάν περιαγωγής.

Η New Europe έχει το πλήρες ρεπορτάζ για το ακανθώδες όπως εξελίσσεται θέμα: 

Though citizens of the European Union have been promised that they will live roaming-free as of June 15th, loopholes in the Regulation are being increasingly used by mobile operators to retain roaming charges a New Europe investigation has uncovered. Companies who can substantiate to national regulators that they are not able to recover their “actual or projected costs” of providing roaming services, can continue to impose surcharges to their clients for services consumed in the European Union (plus Norway, Liechtenstein, and Iceland). Though these exemptions are referred to as derogations and seen as temporary, they are granted based on market data and projections, thus if the company’s projections do not change, there will not be reason to not renew this exemption.

At least six countries have received applications from at least 11 mobile operators, causing what may become a domino effect that signals the beginning of the end for the dream of many EU-citizens to be able to travel without incurring surcharges in their bills. In at least three more countries, companies are finding creative ways to get around the regulation by new – domestic-only packages. Twenty of the thirty-one regulators did not respond to questions sent by email on Thursday before New Europe’s print edition deadline on Friday.

 In Lithuania, three companies with over 95% of the mobile market share (Bite Lithuania, Tele2 and Telia Lithuania AB) have seen their applications approved, leaving their customers with an increased communication cost when they take their summer holidays this year.

 Belgium has received two requests New Europe has confirmed, and, as of publication, accepted the application of VOO. The Belgian regulator, the Institute for Postal services and Telecommunications, declined to release the name of the second company while a decision remains pending.

Διαβάστε την συνέχεια, εδώ.

Πηγή: neweurope.eu

The post Πραγματικότητα ή ψέμα το τέλος της περιαγωγής στην ΕΕ; appeared first on .

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας New Europe (ολόκληρο το άρθρο εδώ), η Κομισιόν τονίζει πως όσα είπε και έπραξε ο Πάνος Καρβούνης, αποτελούν ατομικές του ενέργειες, κι όχι καθ” υπόδειξιν της επιτροπής.

Θυμίζουμε πως ο κ. Καρβούνης , σχολιάζοντας τα γεγονότα μετά το Δημοψήφισμα, στην εκπομπή Evening Report και τον δημοσιογράφο Γιώργο Κουβαρά, είπε: «Εγώ μετέφερα το μήνυμα στην κυβέρνηση, και βρήκα ευήκοον ους στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος είχε την εμπειρία να κατανοήσει τι πάει να πει αυτό που μου μετέφεραν οι Ευρωπαίοι. Το μήνυμα που είχα ήταν κατηγορηματικό, είχε αποδέκτες αυτούς που αποφασίζουν, την κυβέρνηση δηλαδή. Το μήνυμα έλεγε ότι θα γίνει διπλή Σύνοδος Κορυφής με στόχο τη διπλή έξοδο της Ελλάδας. Και από το ευρώ και από την Ε.Ε., διότι δεν μπορεί να φύγεις από το ευρώ, αν δε φύγεις από την Ε.Ε. – όπως μου έλεγαν».

Στο άρθρο της New Europe, που υπογράφει η Kassandra, γίνεται λόγος για τις περιβόητες αυτές δηλώσεις, καθώς και για το μέλλον του Πάνου Καρβούνη στην θέση του επικεφαλής της Μόνιμης Αντιπροσωπείας στην Αθήνα.

The statement caused an uproar in the Greek capital, as Carvounis’ message was seen by the government as blackmail: ‘either you ignore the referendum result (which indeed the government did), or you are out of the EU currency and the union’… γράφει η εφημερίδα, για να καταλήξει:

Carvounis’ term in Athens is set to end at the end of November 2017 unless…

Πηγή: neweurope.eu 

The post Η Κομισιόν αδειάζει τον κ.Καρβούνη: «Όλα όσα περιγράφει, αποτελούν δικές του πρωτοβουλίες» appeared first on .