Η καταστροφή της 8ης Αυγούστου 1956, που στοίχισε τη ζωή σε 262 ανθρώπους, θεωρείται μέχρι σήμερα η χειρότερη βιομηχανική τραγωδία στην ιστορία του Βελγίου. Οι περισσότεροι από τους νεκρούς ήταν Ιταλοί μετανάστες εργάτες, που είχαν έρθει στο Βέλγιο στο πλαίσιο μεταπολεμικών συμφωνιών εργασίας.

Ανάμεσα στα θύματα, 14 σοροί δεν είχαν ποτέ αναγνωριστεί. Για δεκαετίες παρέμεναν θαμμένες ως ανώνυμες στον τιμητικό χώρο του κοιμητηρίου της Marcinelle, ενώ τα ονόματα των αγνοουμένων υπήρχαν μόνο στα αρχεία του ορυχείου.

Η έρευνα για την ταυτοποίηση ξεκίνησε έπειτα από πρωτοβουλία του Michele Cicora, γιου του Francesco Cicora, ενός από τους αγνοούμενους εργάτες που δεν είχαν ποτέ αναγνωριστεί επισήμως. Η προσπάθειά του οδήγησε σε μια πρωτοφανή διαδικασία εκταφών και συγκρίσεων DNA με συγγενείς των θυμάτων.

Οι εκταφές πραγματοποιήθηκαν τον Οκτώβριο του 2021 και τα πρώτα αποτελέσματα ήρθαν το 2022, όταν αναγνωρίστηκε ο Oscar Pellegrims. Ακολούθησαν οι Dante Di Quillo και Rocco Ceccomancini το 2024, ενώ το 2025 ταυτοποιήθηκε και ο Reinhold Heller.

Τώρα, δύο ακόμη ονόματα προστέθηκαν στη λίστα των θυμάτων που δεν παραμένουν πλέον ανώνυμα: ο Pietro Basso, που καταγόταν από το Fiume Veneto του Φρίουλι της Ιταλίας και πέθανε σε ηλικία μόλις 26 ετών, και ο Secondo Petronio, από την περιοχή του Αμπρούτσο, ο οποίος εργαζόταν στο ορυχείο λιγότερο από έναν χρόνο πριν από την καταστροφή. Ήταν 36 ετών.

Μετά τις τελευταίες εξελίξεις, οι ανώνυμες ταφές μειώθηκαν πλέον από 14 σε 8.

Οι ταυτοποιήσεις έγιναν δυνατές χάρη στη συνεργασία του Εθνικού Ινστιτούτου Εγκληματολογίας και Εγκληματολογικών Ερευνών του Βελγίου (INCC), ανθρωπολόγων, οδοντοδικαστών και ιατροδικαστών, οι οποίοι εργάζονται εδώ και σχεδόν έξι χρόνια για να αποδώσουν ταυτότητα στα θύματα.

Η τραγωδία του Bois du Cazier ξέσπασε όταν εκδηλώθηκε φωτιά στις στοές του ανθρακωρυχείου. Η καταστροφή αποκάλυψε τις σοβαρές ελλείψεις ασφαλείας που επικρατούσαν εκείνη την εποχή στα βελγικά ορυχεία, παρά το γεγονός ότι το μεταλλείο λειτουργούσε σύμφωνα με τους τότε ισχύοντες — αλλά εξαιρετικά χαλαρούς — κανονισμούς.

Μετά το δυστύχημα, οι ευρωπαϊκοί κανόνες ασφάλειας αυστηροποιήθηκαν σημαντικά, υπό την πίεση και της τότε νεοσύστατης Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα.

Η καταστροφή επηρέασε επίσης βαθιά τη μεταναστευτική πολιτική του Βελγίου. Η Ιταλία, που είχε συνάψει συμφωνία με το Βέλγιο για αποστολή εργατών στα ανθρακωρυχεία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, απαίτησε καλύτερες συνθήκες εργασίας. Το Βέλγιο στράφηκε σταδιακά σε νέες συμφωνίες με άλλες χώρες, όπως η Ισπανία, η Ελλάδα, αργότερα το Μαρόκο και η Τουρκία.

Το ορυχείο έκλεισε οριστικά στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και σήμερα λειτουργεί ως χώρος μνήμης και μουσείο, αφιερωμένο στα θύματα και στην ιστορία της εργατικής μετανάστευσης στο Βέλγιο.

Catastrophe du Bois du Cazier : deux nouvelles victimes identifiées près de 70 ans après le drame

Le travail d’identification ADN se poursuit à Marcinelle pour redonner un nom aux mineurs restés anonymes depuis 1956

Près de soixante-dix ans après la catastrophe du Bois du Cazier, survenue à Marcinelle, deux nouvelles victimes du drame minier de 1956 ont pu être officiellement identifiées grâce aux analyses ADN menées depuis plusieurs années.

Le terrible incendie qui s’était déclaré le 8 août 1956 dans les galeries du charbonnage avait provoqué la mort de 262 mineurs, faisant de cet accident la plus grave catastrophe industrielle de l’histoire belge. Une grande majorité des victimes étaient des travailleurs italiens venus en Belgique dans le cadre des accords de main-d’œuvre conclus après la Seconde Guerre mondiale.

Pendant des décennies, 14 victimes étaient restées sans identité officielle. Leurs tombes anonymes reposaient dans le carré d’honneur du cimetière de Marcinelle, tandis que leurs noms figuraient toujours sur les registres des ouvriers descendus dans la mine ce matin-là.

L’enquête visant à identifier ces victimes oubliées a véritablement commencé en 2019 à l’initiative de Michele Cicora, dont le père Francesco faisait partie des disparus non identifiés. Cette démarche a conduit à une vaste opération mêlant exhumations, recherches familiales et comparaisons ADN avec des descendants des mineurs.

Les premières exhumations ont eu lieu en octobre 2021. Depuis, plusieurs identifications ont pu être confirmées : Oscar Pellegrims en 2022, puis Dante Di Quillo et Rocco Ceccomancini en 2024, suivis de Reinhold Heller l’année dernière.

Deux nouveaux noms viennent désormais s’ajouter à cette liste : Pietro Basso, originaire du Frioul et décédé à seulement 26 ans, ainsi que Secondo Petronio, venu des Abruzzes et arrivé au Bois du Cazier moins d’un an avant la catastrophe. Il avait 36 ans.

Grâce à ces nouvelles avancées, le nombre de victimes encore anonymes passe désormais de quatorze à huit.

Ces identifications ont été rendues possibles grâce au travail de longue haleine de l’Institut national de criminalistique et de criminologie (INCC), épaulé par des anthropologues, odontologues et médecins légistes mobilisés depuis près de six ans.

La catastrophe du Bois du Cazier avait profondément marqué la Belgique et l’Europe. L’incendie avait mis en lumière les failles importantes des normes de sécurité de l’époque dans les charbonnages belges, malgré le fait que la mine respectait alors les réglementations en vigueur.

Le drame a également eu des conséquences majeures sur la politique migratoire belge. Après la catastrophe, l’Italie avait exigé de meilleures conditions de travail pour ses ressortissants. La Belgique avait alors progressivement diversifié le recrutement de travailleurs étrangers vers d’autres pays comme l’Espagne, la Grèce, puis le Maroc et la Turquie.

Fermé à la fin des années 1960, le site du Bois du Cazier est aujourd’hui devenu un lieu de mémoire et un musée, consacré à l’histoire minière et aux migrations ouvrières en Belgique.

The post 70 χρόνια μετά το Bois du Cazier: ταυτοποιήθηκαν ακόμη δύο θύματα της μεγαλύτερης βιομηχανικής τραγωδίας του Βελγίου appeared first on .

Οι εργασίες κατεδάφισης, που αναμένεται ότι θα διαρκέσουν δέκα ημέρες, ξεκίνησαν το πρωί της Τρίτης (7 Ιουνίου) στη λαϊκή συνοικία Marcinelle του Σαρλερουά. Από το σπίτι αυτό απελευθερώθηκαν ζωντανές στις 15 Αυγούστου 1996 η Σαμπίν και η Λετίσια, δύο έφηβες ηλικίας 12 και 14 ετών, που ο Ντιτρού τις είχε κλείσει σε μια κρύπτη που έχτισε στο υπόγειο. Ήταν όμως πολύ αργά για τα άλλα θύματά του. Τη μεθεπόμενη ημέρα σε ένα άλλο σπίτι του Ντιτρού βρέθηκαν νεκρά δυο 8χρονα κοριτσάκια που είχαν και αυτά φυλακιστεί στη Marcinelle. Η Ζουλί και η Μελισά είχαν απαχθεί τον Ιούνιο του 1995, 14 μήνες νωρίτερα, και πέθαναν από την πείνα.

The demolition of the house where Marc Dutroux committed his infamous crimes will commence on Tuesday morning. https://t.co/vYOZTpjBvR

— The Brussels Times (@BrusselsTimes) June 7, 2022

Οι εργάτες αφαίρεσαν, με τη βοήθεια γερανού, τα κεραμίδια της σκεπής. Η κατεδάφιση θα γίνει σταδιακά, από τα πάνω προς τα κάτω.

Σύμφωνα με τις τοπικές αρχές, θα κατεδαφιστούν επίσης ένα γκαράζ και το γειτονικό σπίτι αλλά θα διατηρηθούν τα υπόγεια, όπως επιθυμούσαν οι οικογένειες των θυμάτων. Ο στόχος είναι μέχρι τα τέλη του 2023 να δημιουργηθεί στον χώρο ένας «κήπος-μνημείο» στη θέση των διαβόητων σπιτιών. Το μνημείο, που θα ονομάζεται «Μεταξύ γης και ουρανού», σχεδιάστηκε σε συνεργασία με τους γονείς της Ζουλί και της Μελισά που ήθελαν να φυτευτούν εκεί δέντρα και λουλούδια, «σύμβολα της ζωής», εξήγησε η Sarah Bouderbane, η εκπρόσωπος του δημάρχου, Paul Magnette.

Ο κήπος θα είναι ελαφρώς υπερυψωμένος, σε σχέση με τον δρόμο, και στο μέλλον θα υπάρχει η δυνατότητα να επισκεφθεί κανείς τα υπόγεια.

Οι οικογένειες, που θεωρούν ότι δεν έχουν απαντηθεί όλα τα ερωτήματά τους από τη δικαστική έρευνα (όπως είναι η διάρκεια της αιχμαλωσίας των παιδιών, η ύπαρξη πιθανών συνενόχων του Ντιτρού) θέλουν να διατηρηθούν τα υπόγεια για την περίπτωση που γίνουν στο μέλλον άλλες έρευνες.

Ο Μαρκ Ντιτρού, 65 ετών σήμερα, καταδικάστηκε το 2004 σε ισόβια κάθειρξη αφού κρίθηκε ένοχος για την απαγωγή, την αιχμαλωσία και τον βιασμό έξι κοριτσιών και νεαρών γυναικών. Η Σαμπίν και η Λετίσια, που βρέθηκαν δύο ημέρες μετά τη σύλληψή του, είναι τα μοναδικά θύματά του που επέζησαν.

The post Κατεδαφίζεται το σπίτι του Μαρκ Ντιτρoύ για να φυτευτεί στη θέση του ένας κήπος στη μνήμη των θυμάτων του appeared first on .

Η τραγωδία του Bois du Cazier, θεωρείται η μεγαλύτερη σε ανθρακωρυχείο στην Ευρώπη, η οποία στοίχισε τη ζωή σε 262 εργάτες ανθρακωρύχους, από τους οποίους οι 6  ήταν Έλληνες. Σημειώθηκε στις 8 Αυγούστου του 1956, ύστερα από εκδήλωση πυρκαγιάς, η οποία με τη σειρά της προκάλεσε ασφυξία. Συνολικά 262 ανθρακωρύχοι ανασύρθηκαν νεκροί από το ανθρακωρυχείο. Οι 136 ήταν Ιταλοί, 95 ήταν Βέλγοι, 8 Πολωνοί, 6 Έλληνες, 5 Γερμανοί, 5 Γάλλοι, 3 Ούγγροι, 1 Βρετανός, 1 Ολλανδός, 1 Ρώσος και 1 Ουκρανός. Μόνο 12 επέζησαν. (Περισσότερα για την τραγωδία στο Marcinelle μπορείτε να διαβάσετε σε παλιότερο άρθρο-αφιέρωμα του Newsville, δια χειρός Χρήστου Μπλατσιώτη).

Το ερώτημα είναι, τι χαρακτήρα θα πάρουν οι εορτασμοί; «Το θέμα θα τεθεί στα τέλη αυτού του μήνα στο διοικητικό συμβούλιο», δήλωσε ο Jean-Louis Delaet, διευθυντής του χώρου που πλέον έχει χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Ένα είναι το βέβαιο: οι τελετές θα πραγματοποιηθούν σύμφωνα με τους υγειονομικούς κανόνες. Φορώντας μάσκα, τηρώντας αποστάσεις, περιορίζοντας τον αριθμό των συμμετεχόντων. «Δεν γνωρίζουμε ακόμη αν θα μπορέσουμε να φιλοξενήσουμε ξένες αντιπροσωπείες. Ελπίζουμε ότι όλοι οι επιζώντες ανθρακωρύχοι θα έχουν πια εμβολιαστεί».

Το έτος 2021 σηματοδοτεί διπλή επέτειο, θυμάται ο Jean-Louis Delaet. «Είναι η 65η επέτειος της τραγωδίας του 1956, αλλά ταυτόχρονα συμπληρώνονται και τα 75 χρόνια από την βελγο-ιταλική συμφωνία για την πρόσληψη εργαζομένων στη βιομηχανία του άνθρακα». Το 1946, οι δύο χώρες συμφώνησαν σε ένα πρωτόκολλο μετανάστευσης για εργασία. Αλλά όπως μας υπενθυμίζει o επιμελητής του μουσείου, ο Alain Forti, οι προσλήψεις είχαν ήδη πραγματοποιηθεί πριν από τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο. Τη δεκαετία του 1920, τα ανθρακωρυχεία έστειλαν εκπροσώπους σε αναζήτηση εργαζομένων. Αυτή η 75η επέτειος του πρωτοκόλλου προσλήψεων θα πραγματοποιηθεί στις 23 Ιουνίου. Την ημερομηνία αυτή, το μουσείο ελπίζει να μπορεί να υποδεχτεί τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, David Sassoli.

Δεν αποκλείεται τον προσεχή Μάιο να διοργανωθεί επίσης κάποια διάσκεψη από απόσταση. Σε αυτό το στάδιο, το Bois du Cazier δεν έχει ακόμη επιβεβαιώσει κάτι.

The post Θα πραγματοποιηθεί φέτος η τελετή για την τραγωδία του Marcinelle appeared first on .