Κάπως έτσι γεννιέται στο μυαλό, του, τότε γιατρού στα επείγοντα και εκκολαπτόμενου σκηνοθέτη Γιώργου Μηλιώτη (George Miller), το σενάριο για την ταινία που έμελε να γίνει το νούμερο 1 cult film επιστημονικής φαντασίας του αυστραλέζικου κινηματόγραφου. Tα γυρίσματα διήρκεσαν μόλις 12 εβδομάδες, και με το ελάχιστο κόστος των 350.000 δολαρίων, το Mad Max (1979) είναι πλέον πραγματικότητα και πρόκειται να σηματοδοτήσει μία από τις καλύτερες τριλογίες στα χρονικά του κινηματογράφου αλλά και να επηρεάσει εκατοντάδες άλλες ταινίες που ακολούθησαν.

Θα περάσουν χρόνια για δώσει ο αυστραλέζικος κινηματογράφος κάτι ανάλογο στο είδος της επιστημονικής φαντασίας, ίσως με το εξαιρετικό Dark City (1998) του Alex Proyas (επίσης ελληνικής καταγωγής !), ενώ κάποια AFI awards, θα περιμένουν μέχρι και το The Proposition( 2005) για να να τιμήσουν το λυρισμό του John Hillcoat σε μία ταινία που συνδυάζει, με διαφορετική τεχνοτροπία αλλά εφάμιλλη δεξιοτεχνία, την ωμή βία και το τραχύ περιβάλλον της αυστραλέζικης ερήμου.

Εντωμεταξύ, βέβαια, Ο George Miller, δεν έμεινε άπραγος. Στo 1o μέρος της τριλογίας του Mad Max(1979), ο πολιτισμένος κόσμος βρίσκεται στα τελευταία σκαλοπάτια της παρακμής, ανήμπορος να αντιμετωπίσει το αυξανόμενο κύμα αναρχίας. Μαζί του χάνεται και ο κόσμος του Μαξ, στην άβυσσο της τρέλας και της εκδίκησης. Η ολοκληρωτική κατάρρευση του συστήματος θα έρθει στο Mad Max 2 – The Road Warrior (1981): Ο πολεμιστής του δρόμου μάχεται για την επιβίωση μέσα στη δυστοπία μιας άναρχης ερήμου δίχως αρχές και κανόνες. Ο κύκλος θα κλείσει με το αδικημένο, κατά τη γνώμη μου, Mad Max 3 – Beyond Thunderdome (1985), και τον μοναχικό καβαλάρη της ασφάλτου (που σε αντίθεση με τον ήρωα του Λεόνε, έχει όνομα), να παλεύει κόντρα στο σύστημα ενός ήδη αποτυχημένου πολιτισμού, που προσπαθεί να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του, βασισμένος σε μεσαιωνικά πρότυπα.

Ένας καινούργιος κύκλος θα ανοίξει και με το Mad Max – Fury Road (2015), πάμε ένα βήμα, ή μάλλον πολλά βήματα, παραπέρα. Μπορούμε πλέον να μιλάμε για ΄΄πόλεις-κράτη΄΄ που έχουν φροντίσει, να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα στοιχεία ενός υποτυπώδους πολιτισμού και έχουν λάβει τα κατάλληλα μέτρα για την ασφάλεια αλλά και τη διαφύλαξη αυτών των αγαθών, όπως άλλωστε και κάθε πολιτισμός που σέβεται τον εαυτό του. Αυτά είναι : το νερό (πηγή ζωής), η ενέργεια (καύσιμη ύλη), το μητρικό γάλα (η αμβροσία της ελίτ) και φυσικά η παραγωγή όπλων (προστασία). Προσθέστε τη θεοποίηση των ηγεμόνων, την ανδροκρατία, αλλά και τον απαραίτητο θρησκευτικό και στρατιωτικό κώδικα του απόλυτου πολεμιστή (Valhalla). A, ναι, μέσα σ όλα αυτά η γυναίκα ξαναπαίρνει τον πάλαι ποτέ αρχέγονο ρόλο της, αυτόν της τεκνοποίησης και του σεξουαλικού αντικειμένου. Μήπως κάτι σας θυμίζουν όλα αυτά ;

Τη δυστοπία του νέου αυτού κόσμου, – επιτρέψτε μου διότι ο όρος είναι παρεξηγήσιμος, δυστοπία σημαίνει περιγραφή ενός φανταστικού κόσμου απόλυτης δυστυχίας – προσδιορίζουν πολλά επίθετα : απολυταρχικός, μισογύνης, πολεμοχαρής, βάρβαρος, άνισος, άδικος, εκδικητικός, δυναστευτικός, ιμπεριαλιστικός … με λίγα λόγια τα ίδια λάθη από την αρχή, οδεύουμε με βήμα σταθερό προς την καταστροφή. Την ανατροπή του θα επιχειρήσουν δύο πρωταγωνιστές, που αναζητούν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, τη λύτρωση.

Στο ρόλο της Φουριόζα η αισθαντική Charlize Theron, -ωριμάζει σαν το παλιό καλό κρασί!-, ανταποκρίνεται επάξια στο ρόλο της συμπρωταγωνίστριας και σηκώνει το μεσαίο δάχτυλο σε κάθε σεξιστική αλληγορία που έχουμε, δυστυχώς, συναντήσει σε πολλές ταινίες δράσης και επιστημονικής φαντασίας μέχρι σήμερα. Στο ρόλο του Μάντ Μαξ ο ταλαντούχος Τom Hardy, που ανακαλύψαμε με μεγάλη έκπληξη στο υπέροχο RockNRolla (2008) του Βρετανού Guy Ritchie, απολαύσαμε στα καταπληκτικά Inception (2010), The Dark Knight Rises (2012) του Christopher Nolan, καθώς και στα εξαιρετικά, Lawless (2012), Locke (2013) και από ό,τι φαίνεται θα έχουμε ακόμη να μετράμε… O Mad Max του Τom Hardy πιο ευάλωτος κι εσωστρεφής από όσο θυμόμαστε, αφήνει διακριτικά χώρο στους συμπρωταγωνιστές του να υπάρξουν, αλλά μη γελιέστε, παραμένει η σταθερή αξία και η ήρεμη δύναμη από την αρχή μέχρι το τέλος, καταρρίπτοντας, κάθε αμφιβολία σχετικά με τις φήμες που απέδιδαν στη Φουριόζα τον 1ο πρωταγωνιστικό ρόλο και στο Μαξ τον 2ο .

Τώρα, επειδή ως ευρωπαίοι πολίτες και πολύ περισσότερο ως Έλληνες, έχουμε ΄΄φάει μια πετριά΄΄ και ό,τι συμβαίνει στο χώρο της τέχνης προσπαθούμε να το παραληρήσουμε ή να ξεσκεπάσουμε πιθανούς κρυμμένους συμβολισμούς σε σχέση με την οικονομική κρίση, Προσοχή:

Όχι, το σύμβολο που είναι σκαλισμένο πάνω στα Μετέωρα του νέου κόσμου, δεν έχει καμία σχέση ούτε με παραμορφωμένο μαίανδρο αλλά και ούτε και με αγκυλωτό σταυρό. Ο Mad Max δεν είναι ο Βαρουφάκης, ούτε και η Imperator Φουριόζα είναι η Κωνσταντοπούλου. ΑΝ και οι καμικάζι με το ξυρισμένο κρανίο και τα στιγματισμένα σώματα, κάτι σαν να μου θυμίζουν… και τέλος, Ναι, το παραδέχομαι, στο ρόλο του δυνάστη Immortan Joe, θα μπορούσε άνετα να ήταν η Άνγκελα. Ας σοβαρευτούμε όμως, αν και πάλι, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ, τι θα γινόταν αν το blackout που απείλησε φέτος το χειμώνα τις Βρυξέλλες, δεν περνούσε ξώφαλτσα. Η ακόμη χειρότερα, αν οι μεγάλοι ξαφνικά αποφάσιζαν ότι διακόπτεται η εκπομπή των ασύρματων κυμάτων γιατί είναι επιβλαβή για την υγεία… Πόσοι θα άντεχαν μια ζωή δίχως iphone; Η πετριά που λέγαμε!

Σας διαβεβαιώνω πάντως, ο Miller δεν ασχολείται με τίποτα από όλα αυτά. Το μόνο που τον ενδιαφέρει, για όσους πρόσεξαν και τα closing credits, είναι ο αγώνας για την επιβίωση του ανθρώπου που ξαναανακαλύπτει τα πρωτόγονα ένστικτά του… Με πραγματική μαεστρία, ο ιδιοφυής σκηνοθέτης, στήνει την υπέρτατη ταινία δράσης και φαντασίας, σε ένα ξέφρενο ρυθμό που διακόπτεται μόνο για λίγα λεπτά, έτσι ώστε να μπορέσουν όλοι, από τους πρωταγωνιστές μέχρι τους θεατές, να πάρουν μιαν ανάσα, κι ύστερα πριν καν προλάβει κανείς να ζητήσει encore, επαναφέρει τον ίλιγγο και την αδρεναλίνη στα ύψη, και ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο ανταμείβει την αίσθηση guilty pleasure του κάθε σινεφίλ.

Δεν ξέρω γιατί, ίσως το βλέμμα του Tom Hardy, στο τέλος της ταινίας όταν η κάμερα απομακρύνεται… πάντως από τότε, τη μια σιγοτραγουδάω « Il est libre Max » και την άλλη «ήταν ωραίος ο Μπάμπης ο φλου»… Τρέχα γύρευε !

Τώρα, βέβαια, αν θέλετε να διαβάσετε μία πραγματικά καλή κινηματογραφική κριτική για το έργο θα σας πρότεινα το ακόλουθο λινκ, γιατί εγώ ως συνήθως … ξέφυγα!

Γ.Γιούπης

The post Ένοχη απόλαυση – Il est libre Max appeared first on .

Κανείς δεν θα μπορούσε να ζωντανέψει ξανά τις περιπέτειες του Μαξ Ροκατάνσκι με τον εντυπωσιακό τρόπο που βλέπουμε να συμβαίνει στον «Δρόμο της Οργής». Μόνο ο πνευματικός του πατέρας, Τζορτζ Μίλερ, είχε την ικανότητα και το μεράκι να επαναφέρει μεγαλοπρεπώς το λατρεμένο του δημιούργημα, 35 χρόνια μετά την τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση, και να δικαιώσει μια τέτοια αναβίωση όχι με ψυχρά ωφελιμιστική διάθεση αλλά με γνήσιο πάθος.

Ο ελληνικής καταγωγής Αυστραλός σκηνοθέτης έχτισε στα τέλη του ’70 μια μοναδική μυθολογία περιπέτειας που έκτοτε μιμήθηκαν πολλοί, την τοποθέτησε στην καρδιά ενός εφιαλτικού και βαρβαρικού μελλοντολογικού κόσμου, επιχείρησε μέσω αυτής έναν ζωηρό συνδυασμό υπερβίαιου κόμικ, μοντέρνου γουέστερν και δυστοπικού οράματος και την εξαπέλυσε αυθάδη και γεμάτη ενέργεια στις αίθουσες του πλανήτη.

Το ενήλικο παραμύθι του «Μαντ Μαξ» ξεκίνησε δειλά αλλά αποφασιστικά το 1979, απέκτησε φουτουριστικές διαστάσεις και δυναμικό εκτόπισμα στις συνέχειες που ακολούθησαν και τώρα πραγματοποιεί ένα ευπρόσδεκτο προσκύνημα στις ρίζες της δεύτερης (και με διαφορά καλύτερης) ταινίας ολόκληρης της σειράς, δοκιμάζοντας να αναπαράγει την κινητική της τρέλα, τις ενήλικες χέβι μέταλ συγκινήσεις της και την αξιοθαύμαστη οικονομία που επιδείκνυε στην πλοκή και στη σκηνοθεσία.

Σε μεγάλο βαθμό τα καταφέρνει. Ο καινούργιος «Μαντ Μαξ» ξυπνά στο εύκολα αναγνωρίσιμο μετα- Αποκαλυπτικό σύμπαν των προηγούμενων φιλμ, σαν να μην πέρασε μέρα από την τελευταία φορά που τον είδαμε στην οθόνη, πατά εξαρχής τέρμα γκάζι και συνεχίζει με τους ίδιους ιλιγγιώδεις ρυθμούς μέχρι το φινάλε, πραγματοποιώντας μόνο τα απαραίτητα σύντομα διαλείμματα που οφείλουν να λειτουργήσουν ως πρόσκαιρες ανάσες στο κοινό.

Στη συνέχεια καλωσορίζει τους θεατές, παλιούς και καινούργιους, στο ίδιο εκρηκτικό πάντρεμα καρτουνίστικης βίας, καρναβαλικής διάθεσης και ελεγχόμενου χάους που έκαναν τόσο δημοφιλείς τις τρεις προηγούμενες ταινίες και τους εισάγει στην αφήγηση μιας ιστορίας η οποία δανείζεται αρκετά στοιχεία από το «Μαντ Μαξ 2».

Αέναα περιπλανώμενος σε έναν αποδεκατισμένο πλανήτη, ο ήρωας επωμίζεται και πάλι τον ρόλο του απρόθυμου σωτήρα προκειμένου να βοηθήσει μια χούφτα ανθρώπων να απαλλαγούν από τα δεσμά ενός βάναυσου τυράννου και να οδηγηθούν πλησιέστερα στην ελευθερία. Αυτή τη φορά, ωστόσο, δεν είναι ο κυρίαρχος οδηγός στο τιμόνι της πλοκής, αλλά το μοιράζεται επάξια με μια θαρραλέα αντάρτισσα η οποία αναλαμβάνει να ταξιδέψει πέντε γυναίκες σκλάβους σε μια υποσχόμενη γη της επαγγελίας που υποτίθεται πως βρίσκεται κρυμμένη κάπου στο βάθος του ορίζοντα.

Αντικρίζοντας τους κανόνες της αρρενωπής περιπέτειας μέσα από ένα άκρως φεμινιστικό πρίσμα, ο Μίλερ επαναφέρει τις ίδιες οικολογικές ανησυχίες των πρότερων ταινιών της σειράς και τις χωράει, μαζί με ένα σωρό αλληγορικές σφήνες, στη λογική μιας δίωρης καταδίωξης μέχρις εσχάτων, βάζοντας τον διευθυντή φωτογραφίας να μεγαλουργήσει στη χρωματική του παλέτα και τον σχεδιαστή παραγωγής να αφήσει ξέφρενη την έμπνευσή του προκειμένου να συγκεντρώσει επί οθόνης ένα σαδομαζοχιστικό καραβάνι από μεταμοντέρνους μονομάχους, σαλταρισμένους πανκ και πολεμοχαρείς φυλές που ξεπροβάλλουν από κάθε γωνιά της ερήμου με εχθρικές διαθέσεις.

Και επειδή δεν είναι ευτυχώς ένας ακόμη χολιγουντιανός διεκπεραιωτής, αλλά πολλά περισσότερα, ο σκηνοθέτης αντιλαμβάνεται την έννοια του θεάματος ως τέχνη και ρίχνει επάνω της όλη του τη αγάπη και την βιρτουοζιτέ. Σαν μια λαχανιαστή ακροβατική χορογραφία των σωμάτων και των μηχανών, ο «Δρόμος της Οργής» γίνεται μια εκθαμβωτική οπτική συμφωνία του μετάλλου με τη φωτιά και τη σκόνη, προσφέροντας στην πορεία σκηνές τέτοιας απίθανης δράσης και φαντασίας στις λεπτομέρειες ώστε να χρειάζονται περισσότερες της μιας παρακολούθησης για να αφομοιώσει κανείς τα πάντα.

Επειδή ουδέποτε υπήρξε ιδιαίτερος θαυμαστής της ψηφιακής εποχής, από την άλλη, ο Μίλερ επαναφέρει τις χαμένες ηδονές του αναλογικού παρελθόντος με την επιλογή του οι περίτεχνες σκηνές συμπλοκών να γίνονται εφικτές όχι με την επίκληση των CGI ταχυδακτυλουργιών αλλά μέσα από ριψοκίνδυνες κασκάντες που σε σημεία αποστομώνουν με την δυσκολία τους.

Και, παρ” όλο που έχει ως πρωταγωνιστή έναν ικανοποιητικό Τομ Χάρντι ο οποίος τηλεγραφεί ευαισθησίες καλά κρυμμένες πίσω από το σκληροτράχηλο περίβλημά του, το φιλμ βρίσκει το αδιαφιλονίκητο δέλεάρ του στην επιβλητική παρουσία της Σαρλίζ Θερόν, η οποία είναι συνυπεύθυνη (μαζί με τον σκηνοθέτη) για μια από τις πιο αξιομνημόνευτες θηλυκές φιγούρες που έχουμε δει τελευταία στο σινεμά.

Όλα τα παραπάνω συγχρονίζονται σε μια διαρκή διαπασών, λες και ο δημιουργός της ταινίας προσπαθεί να εκτονώσει χρόνια ολόκληρα συσσωρευμένης ενέργειας. Αν και αισίως 70 ετών, ο Τζορτζ Μίλερ κινηματογραφεί σε παροξυσμό, σα να πρόκειται να πιάσει κάμερα στα χέρια του για τελευταία του φορά και πρέπει να εξαντλήσει κάθε του δυνατότητα.

Χάρη στον ενθουσιασμό και την αφοσίωσή του, το «Μαντ Μαξ» γίνεται όχι ένα ακόμη μηχανικό μπλοκμπάστερ αλλά μια πυρετική και παιχνιδιάρικη ταινία που ξέρει πώς να συνεπαίρνει τον θεατή, να κολακεύει το βλέμμα και να αντιμετωπίζει το comeback τον ήρωά της με τον θριαμβευτικό τρόπο που του άξιζε. Όπερα της ταχύτητας και της υπερβολής, ο «Δρόμος της Οργής» αποτελεί μια πρώτης τάξεως mainstream ψυχαγωγία.

από τον Λουκά Κατσίκα

2015
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Αυστραλία
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζορτζ Μίλερ
ΣΕΝΑΡΙΟ: Τζορτζ Μίλερ, Μπρένταν Μακάρθι, Νικ Λαθούρις
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Τομ Χάρντι, Σαρλίζ Θέρον, Νίκολας Χουλτ, Χιου Κέις-Μπερν, Τζος Χέλμαν
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Τζον Σιλ
ΜΟΥΣΙΚΗ: Τομ Χόλκενμποργκ
ΜΟΝΤΑΖ: Τζέισον Μπάλανταϊν, Μάργκαρετ Σίξελ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 120′
ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΤΗΤΑ: Άνω των 15

ΠΗΓΗ

The post Mad Max : O δρόμος της οργής appeared first on .