Γράφει η Όλγα Κουρνιώτη

Η πρώτη σελίδα κάθε βιβλίου είναι κενή για να μπορέσει να χωρέσει λέξεις αγάπης κάποιου που αποφάσισε να σου κάνει δώρο ένα πνευματικό ταξίδι. Στην επόμενη ακολουθεί η αφιέρωση των συγγραφέων προς κάποιο αγαπημένο πρόσωπο. Οι δύο πρώτες σελίδες των βιβλίων είναι αναμνηστικά τρυφερότητας.

Τη μέρα που μου χαρίστηκε το βιβλίο «Φιλέλληνες» του Jimmy Jamar ήταν μια λαχταριστή ηλιόλουστη μέρα. Το φως του ήλιου που έκανε τις κόρες των ματιών να μικραίνουν, η απαλότητα στην ένταση του αέρα που κρατούσε τα σώματα στη σωστή θερμοκρασία, οι λευκές νιφάδες γύρης που χόρευαν βαλς πάνω απ’ τα κεφάλια και πάνω απ’ τα ποτήρια των θαμώνων, σκηνοθετούσαν ένα αντιπροσωπευτικό ανοιξιάτικο πρωινό. Το βιβλίο με περίμενε ακουμπισμένο ανάσκελα πάνω σε μια μεταλλική ροτόντα.

14 ονόματα. 14 εμβληματικές προσωπικότητες των γραμμάτων. 14 άνθρωποι με ένα κοινό αίσθημα. Αυτό της βαθιάς αγάπης τους για την Ελλάδα. Με οδηγό τον Jimmy Jamar και με πυξίδα την απύθμενη αγάπη του ίδιου του συγγραφέα για την Ελλάδα, ανακαλύπτουμε τι ήταν αυτό που συγκλόνισε τις καρδιές αυτών των ανθρώπων και με ποιο τρόπο ο κάθε ένας από αυτούς εκδήλωσε αυτό το συναίσθημα μετατρέποντας το σε λέξεις ή πράξεις ανεξίτηλες. Μελετώντας το βιβλίο οι «Φιλέλληνες» περπατάμε στα μονοπάτια από τα οποία πέρασε η κάθε προσωπικότητα. Μαθαίνουμε πως τα μονοπάτια της προσωπικής τους αφύπνισης δεν ήταν κοινά για όλους. Κάποιοι από αυτούς βίωσαν την αισθητηριακή αγάπη, είχαν κάποιο ερέθισμα των αισθήσεων, μια συνάντηση με τη χώρα. Κάποιοι βίωσαν την πλατωνική μορφή του έρωτα ανακαλύπτοντας τον έρωτά τους μέσω της μάθησης, μέσω του πνεύματος. Κάποιοι παρέμειναν ρομαντικοί παρατηρητές της χώρας, κάποιοι βούτηξαν στο απέραντό της. Αμφότεροι διεκδίκησαν τον έρωτα για αυτήν τη χώρα, την αγάπη στην ολότητά του, με άξονα την κατανόηση της Ελλάδας εις βάθος.

Με γλώσσα απλή, κατανοητή, ουσιαστική κι ευαίσθητη ο συγγραφέας μας προσφέρει διαρκώς πηγές που μας βοηθούν να κατανοήσουμε ξεχωριστά κάθε έναν από τους «Φιλέλληνες», όχι μόνο ως αναγνωρισμένους συγγραφείς αλλά κυρίως ως ανθρώπους ευάλωτους. Αντιλαμβανόμαστε πως όλοι, ανεξάρτητα το διαφορετικό ερέθισμα που τους δόθηκε, συνεπάρθηκαν από το φως. Το φως με την κυριολεκτική του σημασία, το φως με τη μεταφορική του σημασία. Το φως ως καθαρότητα, ως δημιουργικότητα και το φως ως σωτηρία για τους ίδιους. Το φως ως μια διαρκή αναζήτηση του εαυτού, της ουσιαστικής επικοινωνίας και της εις βάθος κατανόησης μιας άλλης γλώσσας, μιας άλλης χώρας όχι μόνο μέσα από τα επιτεύγματά της αλλά και μέσα από τα ελαττώματα και τα τρωτά της σημεία. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, οι Φιλέλληνες που μας συντροφεύουν σε αυτό το βιβλίο μας μαθαίνουν τη σπουδαιότητα της υπομονής και επιμονής ως στόχο για καλύτερη κατανόηση του Άλλου. Όπου Άλλο, μπορεί να είναι ένας άνθρωπος, μια χώρα, μια ιδέα.

Ακολουθώντας τον οδηγό μας, τον Jimmy Jamar, γινόμαστε συνταξιδιώτες της προσωπικής πορείας της κάθε μιας προσωπικότητας. Αν και λίγοι από αυτούς συνέπεσαν χρονικά και είχαν την ευτυχία να συναντηθούν μεταξύ τους δημιουργώντας ισχυρούς δεσμούς φιλίας, ο συγγραφέας καταφέρνει να φτιάξει έναν κόσμο στον οποίο οι «Φιλέλληνες» είναι σαν να ζουν την ίδια εποχή, σαν να τρώνε στο ίδιο τραπέζι, σαν να διοργανώνουν φιλοσοφικές βραδιές και σουαρέ οινοποσίας σε μια ταράτσα ένα βράδυ καλοκαιριού. Είναι τόσο σωστή η ακολουθία της πορείας καθώς και ο συσχετισμός ιδεών μεταξύ τους που αναπόφευκτα ο αναγνώστης από ένα σημείο κι έπειτα αρχίζει να τους φαντάζεται σαν μια παρέα. Σαν μια δικιά του παρέα.

Με λίγα λόγια, θα μπορούσαμε να πούμε πως το βιβλίο οι « Φιλέλληνες» του Jimmy Jamar είναι ένας κύκλος αγάπης. Είναι γραμμένο με αγάπη από έναν άνθρωπο που κεραυνοβολήθηκε από το φως της χώρας και παρουσιάζει το ολόγραμμα σπουδαίων ανθρώπων που λούστηκαν από το ίδιο φως, το αγάπησαν, το εμπιστεύτηκαν και του έδωσαν πραγματική διάσταση μέσα από το συγγραφικό τους έργο.

J.D. Salinger «Ο φύλακας στη σίκαλη»

«[…] Αυτό που μου τη δίνει στ’ αλήθεια είναι ένα βιβλίο, που, άμα τελειώσεις να το διαβάζεις, θα ‘θελες να ‘χεις φιλαράκο σου το συγγραφέα που το ‘γραψε, και να μπορείς να τον παίρνεις τηλέφωνο όποτε σου κάνει όρεξη… […]»

Jimmy Jamar – «ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ, 14 ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΕΣ» (PHILHELLENES – 14 PORTRAITS)

Πρόλογος:JEAN-CLAUDE JUNCKER 
Μετάφραση: ΜΠΟΥΡΛΟΓΙΑΝΝΗ-ΒΡΑΙΛΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ

Εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ, Αθήνα, Μάρτιος 2022

The post «Φιλέλληνες»: Συνταξιδιώτες με την πορεία αγάπης για την Ελλάδα appeared first on .

The post Γιούνκερ: «Οι Έλληνες, πραγματικοί ήρωες της κρίσης – Ήμουν ένας από τους “Eνήλικες Στην Αίθουσα’» appeared first on .

Ο πρόεδρος του Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, που είχε αναλάβει την αποστολή να συνεννοηθεί με τους ηγέτες των χωρών και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σκόρπισε και τις λιγοστές ελπίδες που υπήρχαν να βρεθεί μια συναινετική λύση σε αυτή τη σύνοδο.

«Χθες ήμουν συγκρατημένα αισιόδοξος. Σήμερα είμαι περισσότερο συγκρατημένος παρά αισιόδοξος», σχολίασε με μια ανάρτησή του στο Twitter. Στη φωτογραφία που συνοδεύει το μήνυμα εικονίζεται να συνομιλεί με τον πρόεδρο της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν και την καγκελάριο της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ.

Ο Τουσκ έκανε αυτήν την απαισιόδοξη δήλωση μετά τις επαφές που είχε με τους δύο ηγέτες, ανέφερε το περιβάλλον του.

Η σύνοδος ξεκίνησε με μια πολύ σημαντική εξέλιξη: οι επικεφαλής των πολιτικών οικογενειών των Σοσιαλιστών και του κεντρώου Renew Europe στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο διαμήνυσαν το πρωί στον υποψήφιο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, τον Γερμανό Μάνφρεντ Βέμπερ, ότι δεν θα τον στηρίξουν. Αυτό σηματοδοτεί το τέλος των ελπίδων του να αναλάβει πρόεδρος της Κομισιόν, ανέφεραν στο Γαλλικό Πρακτορείο ο ηγέτης των Πρασίνων Φιλίπ Λαμπέρ καθώς και μέλη της ομάδας του ΕΛΚ.

Ο Μακρόν, που είχε αντιταχθεί στον διορισμό του Βέμπερ, φέρεται ικανοποιημένος από αυτήν την τροπή. Όμως η Μέρκελ αρνήθηκε να το θεωρήσει δεδομένο. Επανέλαβε ότι στηρίζει το σύστημα των Spitzenkandidaten που ορίζονται από την κάθε πολιτική οικογένεια για να διεκδικήσουν την προεδρία της Κομισιόν και άφησε να εννοηθεί ότι δεν θα ληφθεί καμία απόφαση για τους διορισμούς σε αυτήν τη σύνοδο.

Το ΕΛΚ αποφάσισε να παραμείνει υποψήφιός του ο Βέμπερ, όπως εξήγησαν πολλά ηγετικά μέλη του. «Ο Μάνφρεντ Βέμπερ δεν είναι νεκρός, μόλις φάγαμε μαζί», ήταν το καυστικό σχόλιο του προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Ιταλού Αντόνιο Ταγιάνι.

Οι δύο άλλοι υποψήφιοι είναι ο Ολλανδός Φρανς Τίμερμανς για τους Σοσιαλιστές και η Μαργκρέτε Βεστάγκερ από τη Δανία για τους κεντρώους-φιλελεύθερους του Renew Europe.

Ο υποψήφιος που θα διαδεχθεί την 1η Νοεμβρίου τον Γιούνκερ θα πρέπει να εξασφαλίσει την υποστήριξη 21 από τους 28 Ευρωπαίους ηγέτες και να λάβει τουλάχιστον 376 ψήφους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

«Το πρόσωπο που θα είναι ικανό να συγκεντρώσει αυτήν την διπλή πλειοψηφία δεν είναι ακόμη γνωστό», δήλωσε ευρωπαίος διπλωμάτης.

Όμως μία συμφωνία αρχίζει να διαμορφώνεται για την κατανομή των τεσσάρων θέσεων εξουσίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, πρώτη πολιτική δύναμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, διεκδικεί την προεδρία της Επιτροπής -και αυτή η διεκδίκηση φαίνεται ότι δεν αμφισβητείται από καμία πλευρά- όμως θα χρειαστεί να προτείνει κάποιον άλλον υποψήφιο πέραν του Μάνφρεντ Βέμπερ, είπαν τρεις αξιωματούχοι στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Οι Φιλελεύθεροι θέλουν την προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και οι Σοσιαλιστές θα λάβουν το πόστο του επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας και θα μοιρασθούν τα πέντε χρόνια της θητείας του προέδρου του Κοινοβουλίου με τους Πράσινους (κάθε ένας από δυόμισι χρόνια).

Αλλά «αυτό μπορεί ακόμη να αλλάξει», προειδοποιεί Ευρωπαίος αξιωματούχος.

Μένει να βρεθούν τα ονόματα για κάθε ένα από τα πόστα αυτά. Η συμφωνία πρέπει να τηρεί την ισότητα και τις γεωγραφικές ισορροπίες. Ο Ντόναλντ Τουσκ έχει δεσμευθεί να προτείνει δύο γυναίκες.

Ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου Ξαβιέ Μπετέλ δήλωσε ότι δεν είναι υποψήφιος. Ο Βέλγος Σαρλ Μισέλ, το όνομα του οποίου ακούστηκε για την προεδρία του Συμβουλίου, δεν έκανε καμία απολύτως δήλωση.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

The post Αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις για τον διάδοχο του Γιούνκερ στην προεδρία της Κομισιόν appeared first on .

Η δημοσκόπηση της εταιρείας Civey δείχνει ότι το 59,1% των Γερμανών «μάλλον δεν θα στήριζε» ή «σε καμία περίπτωση» δεν θα στήριζε τον Βέμπερ για το κορυφαίο αξίωμα της Ευρώπης.

Πάνω από τρεις στους τέσσερις ψηφοφόρους της συντηρητικής συμμαχίας Χριστιανοδημοκρατών-Χριστιανοκοινωνιστών (CDU-CSU), ποσοστό 75,8%, στηρίζουν τον Βέμπερ. Από την άλλη όμως, πάνω από τα τρία τέταρτα των ψηφοφόρων των άλλων κομμάτων (Σοσιαλδημοκράτες, Πράσινοι, Αριστερά και Εναλλακτική για τη Γερμανία) αντιδρούν στην υποψηφιότητά του.

Η δημοσκόπηση αυτή διενεργήθηκε για λογαριασμό της γερμανικής εφημερίδας Augsburger Allgemeine και το περιθώριο λάθους της ανέρχεται στο 2,5%.

Στις ευρωεκλογές της Κυριακής το ΕΛΚ, με υποψήφιο για την προεδρία της Κομισιόν τον Βέμπερ, αναδείχτηκε σε πρώτη δύναμη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

«Σύγκρουση» Μέρκελ με Μακρόν κατά την αναζήτηση του «Κυρίου ή της Κυρίας Ευρώπης»

Η καγκελάριος της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ και ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν διαφώνησαν σήμερα για το πρόσωπο που θα πρέπει να αναλάβει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, καθώς οι Ευρωπαίοι ηγέτες συναντώνται για να ξεκινήσουν τις διαπραγματεύσεις σχετικά με τους υποψηφίους που θα καταλάβουν τις ηγετικές θέσεις της ΕΕ την επόμενη πενταετία.

«Δεν θα επιλέξουμε τον Κύριο ή την Κυρία Ευρώπη σήμερα, απλά θα επιχειρήσουμε να επιτύχουμε κάποια ισορροπία μετά τις Ευρωεκλογές» δήλωσε ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου Ξαβιέ Μπετέλ, ενόψει της άτυπης Συνόδου των ηγετών των 28 κρατών μελών στις Βρυξέλλες.

Η Άγγελα Μέρκελ, προσερχόμενη στις συνομιλίες, είπε ότι στηρίζει τον κεντροδεξιό Γερμανό βουλευτή Μάνφρεντ Βέμπερ για την ηγεσία της Κομισιόν, μετά την αποχώρηση του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ στις 31 Οκτωβρίου.

Λεπτά αργότερα, ο Εμανουέλ Μακρόν απάντησε, κατονομάζοντας την Επίτροπο για τον Ανταγωνισμό, τη Δανέζα Μαργκρέτε Βεστάγκερ, τον διαπραγματευτή της ΕΕ για το Brexit, τον κεντροδεξιό Γάλλο Μισέλ Μπαρνιέ και τον Ολλανδό Σοσιαλδημοκράτη Φρανς Τίμερμανς, όχι όμως τον Βέμπερ, ως τους κατάλληλους υποψηφίους.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση χρειάζεται ανθρώπους με «εμπειρία και αξιοπιστία», υπογράμμισε ο Γάλλος πρόεδρος, ρίχνοντας πιθανόν ένα «καρφί», όπως εκτιμά το Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων, προς τον Βέμπερ, που δεν έχει ποτέ του αναλάβει κυβερνητικό πόστο.

Οι προτεραιότητες για τα επόμενα χρόνια περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, τις προκλήσεις στην οικονομία, όπως και την οικοδόμηση μιας Ευρώπης που προστατεύει τους πολίτες της, τόνισε ο επικεφαλής του γαλλικού κράτους, σημειώνοντας ότι οι αποφάσεις θα πρέπει να ληφθούν «στη βάση αυτής της φιλοδοξίας».

Η δουλειά προϋποθέτει «να έχει κάποιος εμπειρίες στη χώρα του ή στην Ευρώπη που θα του παράσχει την (απαραίτητη) αξιοπιστία και το know-how», συμπλήρωσε ο πρόεδρος της Γαλλίας.

«Δεν θέλω μια συζήτηση σήμερα… σχετικά με τα ονόματα. Θέλω μια συζήτηση για το σχέδιο, τις προτεραιότητες και τα κριτήρια» πρόσθεσε ο Εμανουέλ Μακρόν.

Από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε επισήμανε ότι η σημερινή συνάντηση έχει να κάνει με την «ουσία παρά με τους ανθρώπους». Έχει να κάνει, επίσης, με το να συμφωνήσουμε επί των προτεραιοτήτων μας στη πολιτική που θα ακολουθήσουμε τα επόμενα χρόνια, σε θέματα όπως η κλιματική αλλαγή, η οικονομία και η μετανάστευση.

ΠΗΓΕΣ: ΑΠΕ-ΜΠΕ- Reuters- dpa / euronews.com

The post Σύγκρουση Μέρκελ με Μακρόν κατά την αναζήτηση του «Κυρίου ή της Κυρίας Ευρώπης» appeared first on .

Η ελληνική κρίση.

«Η Ελλάδα ήταν η πιο δύσκολη υπόθεση που κλήθηκα να αντιμετωπίσω«, είπε ο Juncker, εκπλήσσοντας με. Μου εξήγησε ότι αυτό συνέβη επειδή  «…ορισμένα κράτη μέλη – και όχι τα μικρότερα – έλεγαν ότι αυτό δεν είναι θέμα της Επιτροπής».

Αλλά ο κ. Juncker δεν θα στήριζε κάτι τέτοιο: «Το αρνήθηκα επειδή πιστεύω ότι σύμφωνα με τη Συνθήκη, αφού είμαστε υπεύθυνοι για την προστασία του γενικού συμφέροντος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έπρεπε να ηγηθούμε και εδώ και το κάναμε με επιτυχία. Το 2015 δεν ήθελα να βγάλω την Ελλάδα από την ευρωζώνη ούτε για ένα δευτερόλεπτο, παρόλο που ορισμένοι προσπάθησαν να το κάνουν».

Ο τόνος του Γιούνκερ παρέμεινε σταθερός: «Είμαι περήφανος που διατήρησα την Ελλάδα μέσα στη σφαίρα αλληλεγγύης που ονομάζεται Ευρωζώνη».

Αργότερα στη συνέντευξη, μιλώντας ξανά για την αποτροπή της αποπομπής της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, τονίζοντας τη σημασία των ενεργειών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής εκείνη την εποχή: «Πρέπει να παραδεχτώ, και τώρα μπορώ να το πω καθώς τότε ήταν λίγο επικίνδυνο, πως εκείνο το διάστημα παίξαμε έναν πολύ σημαντικό ρόλο».

Σε μια ερώτηση που ήταν τόσο ρητορική, όσο προοριζόταν να κρατηθεί μέσα στο κεφάλι μου, σκέφτηκα: «Άξιζε;»

«Ναι,» επιβεβαιώνει ο Juncker χωρίς ίχνος αμφιβολίας. «Εξαιτίας του ελληνικού λαού. Μου αρέσει το ελληνικό έθνος για πολλούς λόγους και μου αρέσει ο ελληνικός λαός γιατί, αν και τιμωρήθηκε για τα λάθη όλων των ελληνικών κυβερνήσεων των περασμένων δεκαετιών, δεν έχασε ποτέ την αξιοπρέπειά του».

Ο κ. Juncker, για να υπερασπιστεί την Ελλάδα μπροστά σε όλα τα άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ -για τα συμφέροντα της Ένωσης στο σύνολό της, όπως το έθεσε κι ο ίδιος- σήμαινε ότι έπρεπε να έχει μια ακριβή γνώση της πραγματικότητας. Πέρα από τις σημειώσεις, πέρα από την ανάγνωση του Τύπου, πέρα ​​από τις συζητήσεις με πολιτικούς, ο Juncker προσπάθησε να μάθει από πρώτο χέρι το τι συμβαίνει.

«Τηλεφωνούσα τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα, σε φίλους στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στην επαρχία, ζητώντας να μάθω πως έχει η κατάσταση. Γνωρίζω λοιπόν τις δραματικές πτυχές των μέτρων που επιβλήθηκαν στον ελληνικό λαό. »

«Λατρεύω τους Έλληνες, έτσι είναι», είπε ο Juncker ολοκληρώνοντας την σκέψη του, «αλλά παρ “όλα αυτά προσπάθησα να παραμείνω όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικός».

Σε μια πολύ ειλικρινή στιγμή, ο Juncker αναφέρθηκε στον τέως υπουργό Οικονομίας της Ελλάδας, τον Γιάνη Βαρουφάκη, που όσο ξαφνικά εμφανίστηκε στα ΜΜΕ, τόσο γρήγορα εξήλθε και πολιτικά.

«Συναντήθηκα με τον Βαρουφάκη για 10 λεπτά», λέει ο Juncker, για να συνεχίσει: «…κι αυτό του ήταν αρκετό για να γράφει βιβλία, βιβλία και βιβλία. Αλλά δεν ήταν εκεί. Δεν έπαιξε κανένα ρόλο «, τονίζει ο Πρόεδρος.

Ολόκληρη η συνέντευξη του Jean-Claude Juncker (στα αγγλικά):

Legacy. That’s the word that is on your mind when you arrange an interview for a politician who is about to finish a five-year term as Europe’s top politician. But coming out of Jean-Claude Juncker’s 13th floor office at the European Commission’s headquarters known as the Berlaymont, the feeling was that the man still has much to offer the European Union in its most turbulent times.

As I entered his office, the President sat at his desk, focused, flipping through pages of news, before moving to a briefing note. I approached, his first meeting of the day. He welcomed me and stood up behind his desk to greet me, but the long desk made it difficult. I reached for a handshake, but the President pulled me in. It was a stretch, but the kiss on the head he has gone viral for so many times, felt more than ceremonial. It was a rite of passage. With the greeting and blessing out of the way, I sat at the table where we would spend the better part of the next hour discussing with me, waiting for him to come over.

The last time I interviewed President Juncker was ten years ago, but I was about to find out that other than putting a few miles on the engine, and being conferred 200 leadership awards, the qualities that make him a political Leader with a capital ‘L’, had not changed. The ethos, candidness, and persistence for doing what is right, that set him apart, have only become more pronounced.

From growing up in Luxembourg to President of the European Commission

Juncker was born in the years when what is today the European Union, was in an embryonic stage. For Luxembourg, the union brought with it security.

“Luxembourg used to be a very open country even before the foundation of the European Union. And so we had less difficulties – the Luxembourgers I mean – than others, because we were used to this,” Juncker said, talking about the changes his own country went through. Germany had invaded Luxembourg twice in the 20th century, and Juncker explained what the establishment of the Union meant. “We no longer felt threatened by Germany, because Germany was part of the founding members of [what is today] the EU.”

So how does the son of a steel worker grow up to become the longest serving head of state of any EU country, and then onto the President of the European Commission? Juncker attributes his passion for politics to the home he grew up in, in Luxembourg. His father, a steel worker and a trade unionist, would host meetings in his kitchen.

“I was listening carefully when they were discussing the practical problems they had … I became used to the life and working conditions of workers. This has impressed me until now,” Juncker told me.

Juncker explained that what drew him to this life of service was that ultimately, the goal of politics is to help people.

As he reflected on his political career, he divulged that it was not being Prime Minister of Luxembourg, or President of the European Commission, that he enjoyed most. “The best period of my life, was the 17 years when I was Labour Minister, because there you have to deal with daily problems of those who are working.”

From his first steps as a young deputy minister in 1982, Juncker climbed the political ladder step by step. From Minister of Employment, and Minister of Finance, to Minister for the Treasury, to Prime Minister. During this time, Juncker served as the first permanent President of the Eurogroup between 2005 and 2013. Just one year later in 2014, Juncker transitioned from being a politician that was very much part of the backbone that helped the European Union develop, to being the President of the European Commission – the beating heart of the Union.

Juncker was the first European Commission president to be appointed through the spitzenkandidaten system, which tied the European election result to the person who would become president; the first time every single European citizen’s vote would also be a vote for their European Party’s spitzenkandidat. While most Europeans were not aware of this, Juncker was a large step towards an even more democratic functioning of the European Union.

There’s a new sheriff in town – Juncker builds his own Commission

Juncker’s first task was to put together the new College of Commissioners. This meant taking in the proposals from each head of state of the EU, and assigning portfolios. Or at least this is what heads of state thought would happen.

“In the first meeting after my appointment as President of the Commission … all the Prime Ministers were telling me what kind of portfolio they would like to have for their country,” Juncker confirmed.

Past President José Manuel Barroso had tried to plead with some heads of state to send more women, with varying success. But Juncker put his foot down, and rejected six candidates submitted to him without discussion.

“I never said this publicly and I will not detail this … [but] when I was starting …  I refused six Commissioners”, Juncker said, shocking me. The unheard of move, not previously known by the public, sparked some outrage of national governments.

“‘No. Do your business and I will do mine. You are proposing, and I am deciding,’” Juncker recalled telling the EU leaders at that first meeting. Juncker continued, detailing the critical moment that followed in front of all the EU’s heads of state: “The then Greek Prime Minister, Antonis Samaras, who is a good friend of mine, after a first round of debates and after having listened carefully to me when I was saying ‘I’m doing my business, do yours,’ said, ‘Colleagues, there is a new sheriff in town,’” Juncker finished the story smiling, and then in a playful tone admitted: “I liked that.”

“The next president will have to compose the Commission themselves,” Juncker said of what is to come, “not giving in to the recommendation suggestions by national governments.”

But Juncker didn’t stop with his Commission at just putting in place the College of European Commissioners that he felt would best serve Europe, he made sure they would work together. As soft as Juncker seems to be around the edges, he is equally tough when the circumstances require.

After the 2012 debacle with European Health Commissioner John Dalli, who was ousted by then President José Manuel Barroso after a whistleblower said he was asked for a bribe of 60 million Euro to alter tobacco legislation, and the public relations nightmare that followed, Juncker didn’t want to leave anything to chance. The Lisbon Treaty gave the European Commission President new powers to force any Commissioner to resign, but rather than risk a political clash at a time of crisis, Juncker secured a commitment from all that they would resign if asked.

Juncker’s vision for Europe

Juncker has seen his face on the cover of countless newspapers. Many wrongly portraying him as the embodiment of the arch-federalist looking to eradicate all semblance of individual countries and mould Europe into a single superstate.

Juncker’s reaction shows me he’s fed up of this: “I’ve said it repeatedly. I’m not a convinced federalist … I don’t think that the European Union can be built up against nations. Nations are not a temporary invention of history. They are permanent, and I don’t want the European Union becoming a kind of ‘United States of Europe’, because people don’t like that. They want to be Greeks, they want to be Belgians, Flemish, Walloons, French, Britons, Germans, Bavarians … so don’t try to put these things together in a way that the differences between nations and regions disappear.”

Juncker continued with conviction: “I never use the words ‘United States of Europe’. Never. I did so until the age of 16, and then I stopped. Because I was approaching slowly, and it’s an unfinished process…” Juncker paused as if nearly tempted to giggle, “…maturity. So when I’m described in Britain and elsewhere as a ‘stupid fanatic federalist’, I don’t recognise myself in that description, which is a very superficial one, presented to publics in order to destroy the European Union.”

A last chance Commission? The successes

In his speech to the European Parliament in October of 2014 where the Juncker Commission  was confirmed, Juncker told the chamber that he was convinced that this will be the ‘last chance’ Commission. “Either we succeed, in bringing the European citizens closer to Europe, or we will fail,” he told deputies.

“A last chance Commission; have you succeeded?” I asked.

Juncker’s first instinct was to let history tell his story. “It’s up to others to assess the performance of this Commission.” But after a brief pause, Juncker explained what he had set out to accomplish in 2014: to bring the European Union jobs, growth, and investment.

“On these three major points we delivered. During our mandate 13.4 million jobs were created. The investments have reached a level they were at in the pre-crisis year of 2007, and growth has arrived everywhere in Europe including Greece, and Italy for the time being.”

Juncker returned to the initial question, to explain his words. “I said this was the European Commission of the last chance. I wanted to say ‘This is the European Union having to take into its hands, the last chance.’” His statement to the Parliament was not a plea, but a warning as much to them, as to the EU’s politicians, and the over 500 million citizens of the 28 member states, that the Union was in troubled waters.

“Unemployment was rising in 2014. Investments were down below the levels of 2007, and growth was not really there. You have to remember that in 2014, twenty-one member states of the European Union were in an excessive deficit procedure. Now there is not a single country in the excessive deficit procedure. This is due to the economic recovery [and] this is due to the fact that we inserted into the interpretation of the Stability and Growth Pact some elements of flexibility. If we had not done so,” something which Juncker said member states did not like, “growth would have been weaker, and unemployment would be higher.”

Steering Europe through crises

Though Juncker says he has delivered on the goals set ahead of his mandate, the truth is that it has not been an easy ride. Terrorism strikes, populism and the political turbulence caused by the struggle between the EU, China, the USA and Russia to set the agenda, made things incredibly difficult. But the Juncker Commission’s measurable achievements came despite having to navigate the three most difficult crises the EU has faced to date: the Greek economic crisis, the migration crisis, and United Kingdom’s decision to leave the EU – Brexit.

The Greek crisis

“Greece was the most difficult case I had to face,” Juncker said, surprising me. He explained that this was “because some member states – and not the smallest – told us that this is not a matter for the Commission. Instead, they said that this Greek difficulty had to be dealt with exclusively by the member states.”

But Juncker wouldn’t stand for it: “I refused that because I think that according to the Treaty, as we are in charge of protecting the general interest of the European Union, we had to lead the game, and we did it successfully. Because in 2015, I didn’t want to eject Greece from the Euro area for a single second, although others were trying to do so.”

Juncker’s tone remained firm: “So I am proud to have kept Greece inside the sphere of solidarity named the Euro area.”

Later in the interview, talking again about preventing Greece from being ejected from the Eurozone, emphasizing the importance of the European Commission’s actions at the time: “I have to say today, because it’s less dangerous than it was during that time, that we played a major role.”

In a question that was as much rhetorical, as it was meant to be kept inside my head, I pondered: “Was it worth it?”

Juncker drew a breath, and returned to his foundations as a politician.

“Yes,” Juncker confirmed without an inkling of doubt, “because of the Greek people. I like the Greek nation for so many reasons, and I like the Greek people because though they were punished for the mistakes and errors of all the Greek governments we have had in the past decades, they never lost their dignity.”

Juncker’s standing up to fight for Greece in the face of other EU member states – for the interests of the Union as a whole as he had put it – meant that he had to have accurate knowledge of the reality on the ground. Beyond reading briefing notes and the national press, beyond talking to politicians, Juncker sought to be get first-hand accounts of what things were like on the ground.

“I was phoning at least twice per week, to friends in Athens, Thessaloniki, and the countryside, asking them to tell me what the reality is. So I knew about the dramatic aspects of the measures which were imposed on the Greek people.”

“I love Greeks; it’s like that,” Juncker said finishing his thoughts, “but nevertheless I tried to be as objective as possible”.

In a very candid moment, Juncker strayed on a tangent to talk about the prodigal former Minister of Economy of Greece, Yanis Varoufakis, whose was as quick to rise to media stardom as he was to implode politically.

“I met Varoufakis for only 10 minutes,” Juncker began, before continuing, “but this gives him the opportunity to write books, and books, and books; but he was not there. He didn’t play any role,” the President professed.

Migration

It had struck me that Juncker said the most difficult crisis of the three was Greece, and not migration. Indeed, the issue is a major cause for concern of European citizens whose European election vote will be heavily affected by it. But Juncker explained that the Commission had a very specific role to play, and that it had done so successfully despite the optics and media criticism.

“I don’t have the feeling that the Commission as an institution failed in its obligations. We made all the proposals in 2015 already,” namely a complete reform of the EU’s common asylum laws, combing measures inside and outside the EU.  The EU’s first coordinated resettlement of refugees from third countries was a huge success – with over 50,000 refugees granted safe passage to the EU since 2015. Where things were more difficult was with the issue of relocation. Inside the EU, “relocation [from one EU Member State to another] was also a success, because all those who were eligible for relocation have been relocated.” Indeed, while the intra-EU solidarity programme didn’t manage to resettle the over-estimated target of 98,000 refugees in two years, it did manage to resettle all those who actually ended up being eligible under the scheme after arrivals dropped massively – about 35,000 refugees – successfully. And this despite resistance resulting from the rise of populist politicians and the result of some mainstream political parties adapting their rhetoric to take a less than solidary approach to the matter.

The controversial relocation decisions were Council decisions, taken by the member states and not by the Commission alone. “We have a decision by the Council of Ministers adopting the proposals the Commission put forward. I’m reading every time [in the press] that the Commission failed because Hungary, Poland, and others didn’t follow the move. In fact, they are acting against the decision of the Council of Ministers, and not against the proposal of the Commission because these proposals were accepted by the Council.”

Juncker explained further: “To put it simply, what some leaders in central Europe are trying to say is that the Commission was dictating what to do. No. It was the Council of Ministers. So the problem is not between Hungary, Poland, and others, and the Commission. It is between Hungary, Poland, and others, and the Council of Ministers.”

Brexit: A non-surprise, lies, and regret

“I have to admit that for me, this didn’t come as a surprise.” Juncker recounted that he had told then British Prime Minister David Cameron about holding a national Brexit vote: ‘Don’t do this referendum because you will lose it,’ he had told him.

But the reason for Juncker’s prediction of the result was not just a phenomenon of observed, fleeting, anti-EU sentiment in the UK. “If you are attacking the European Union for over four decades , saying that ‘yes, we are in this group but only for economic reasons’ … then you can’t be surprised if at a certain juncture people are saying ‘No’ to what has been described in the UK as a ‘construction’. ”

Juncker toughened up his tone. “No, it’s not a construction – it’s a Union.”

The campaign in the run up to the referendum was fraught with slogans not consistent with realities. Juncker was clearer in his description; these were lies and the Commission President explained that he regrets his stance during the campaign.

“I made a major mistake,” Juncker reflected, “because I was following the advice of Prime Minister [David] Cameron not to intervene in the referendum campaign. This was a major mistake, because the Commission could have said that ‘those who are advocating a ‘No’ are lying’. We had the knowledge. We were forbidden by the UK government to present this knowledge and to argue with objective figures.”

But Juncker says he does not feel guilty about Brexit. “It’s a British problem. It is not a European problem; it is a European difficulty. But it was a British problem,” Juncker explained, “because they never felt themselves at ease in this European Union.”

“Are they ever going to leave? And if so, will they come back?” I asked.

“My working assumption is that they will leave, at the latest on the 31st October. It may be that in some years from now they will reconsider their decision, but that’s not my working assumption,” Juncker responded emotionlessly.

The college of Commissioners and the press

The entire College of European Commissioners meets every Wednesday. This is the most important regular meeting that is held under the President, and also the most secretive. I wondered if the President had any memorable anecdotes.

“Yes but the meetings of the College are secret,” he told me. “I’m the only one respecting this rule by the way. Sometimes, joking, I say at the beginning of the College meeting that ‘I had two options today – either I could give a press conference or I could chair a meeting of the [College of Commissioners]; the result is the exactly the same,’ ” Juncker said with mirth.

The work left unfinished: comitology, transparency, and the MFF

When questioned about things that Juncker didn’t manage to achieve in this five-year term, his first response was expected – by anyone who has been in the EU capital watching things unfold in the past few years: Comitology. A complex and non-transparent process by which EU law is modified or adjusted that the President believes needed to be changed.  But, “the Parliament didn’t like that,” he told me.

Juncker moved next to the issue of transparency – not to talk about what he had not managed to do in the Commission, but about what he didn’t succeed in getting the European Parliament and Council to do as well: to publish records of meetings between politicians and top-level civil servants with lobbyists. For the European Commission, if you are not in the EU’s transparency register, or a journalist, you cannot meet with anyone in the upper echelon of the institution. During Juncker’s term, the register nearly doubled in size to reach about 12,000 entries.

“All these [meetings] have to be published,” Juncker said. “The Parliament doesn’t do that, and the Council is refusing that. We are often accused of having put in place a system which is lacking transparency,” Juncker said, in a slight dig at the reality that media pay more attention to the workings of the Commission than any other institution, continuing to say that “the opposite is true. I would have liked the other institutions to take the same direction.”

Juncker finally turned to the Multiannual Financial Framework (MFF), the seven-year framework that regulates the EU’s annual budget. The European Commission president wanted the agreement to be achieved before the elections. “This was not possible because the Council decided to do this after the European Elections …  Elections are not a crisis moment in democracy. If you are approaching elections you have to show you are able to govern without having your gaze fixed on the elections.”

“There are some disappointments I have to say,” Juncker acknowledged.

The political Commission loophole

The European Commission of Jean-Claude Juncker managed to stay upright during the crises it has faced because it no longer acted as a strictly technocratic body. Juncker’s Commission became a political Commission – the most political in the Union’s history.

But will the next European Commission be as political?

“Most of the Prime Ministers don’t like this self-description of the Commission saying that ‘this is a political Commission’,” Juncker said. “This comes as a surprise to me, because day after day, I have prime ministers on the phone asking me to do this and that. And I say, ‘these are the rules’.”

The response of politicians, is ironically as you would expect: “‘But you are a political commission, you have to do something aside the rules,’” Juncker says in a frustrated tone, and continues: “I’m never doing something against the rules, but I’m interpreting the rules in a very political way, without giving in when difficult questions are submitted to my meditation.”

The first and last success of the spitzenkandidaten process?

As we turned to what comes next after the elections, the troubling state of the process by which his successor will be elected or selected, came into the conversation.

“Will the spitzenkandidaten system survive? Will the next President be one of the lead candidates?” I asked.

Juncker paused, and took me back to square one. “I am the victim of this process, because I was the spitzenkandidat of the [European People’s Party]. We made sure that this process would be observed until the very last moment although some Prime Ministers were very much objecting to this process. And I would like the next President of the European Commission to be the result of the spitzenkandidaten system together with the European Parliament.

The European Council has the right to propose the President of the Commission but he/she has to be approved by the European Parliament.

Last time, but nobody is referring to that, the European Council decided that in the future – meaning in 2019 – the system should be submitted to rediscussion. They are not submitting it to rediscussion, but there are an important number of Prime Ministers who don’t like the system.

Because they think, and they thought, that the European Parliament would dictate the roadmap to the President of the Commission,” Juncker said, bringing in a less talked about perspective on the issue, which reflects some of the challenges he himself faced five years ago.

“I said in Parliament when presenting myself that I am not a slave of the European Parliament, nor of the European Council.”

Asked about erosion of the process, with parties such as ALDE putting up a lead team of seven people, rather than a single lead candidate, Juncker was critical:

“That came as a surprise to me because [Guy] Verhofstadt, the leader of the Parliamentary Group of [ALDE], was in fact at the origin of the spitzenkandidaten system, because he was a spitzenkandidat too in 2014. And then suddenly they decided not to present a spitzenkandidat but seven [of them]. They were inventing a story. They were saying [that] ‘as long as we don’t have transnational lists, we are not in favour of the spitzenkandidat system’. They didn’t say that last time, and they knew perfectly well that it would not be possible to have transnational lists without a Treaty change. So this is a major disappointment.”

On the issue of transnational lists, Juncker said that, “this will have to be done at a certain juncture”. Asked about the EPP’s resistance to the idea, Juncker retorted that although “some of the EPP member parties were against it, … Although, many are on record, saying that the spitzenkandidaten system only makes sense if there are transnational lists. But having transnational lists implies reform of the Treaty. As it was clear in 2018-19 that there would be no Treaty change before the European Elections, transnational lists did not happen this time round.”

One single President for Commission and Council?

An idea that Juncker put into one of his acclaimed State of the European Union addresses, was to merge the position of the Presidents of the European Commission and Council. Politically not an easy feat, but possible without Treaty change, Juncker explained. “I think that it would be worth considering this, but I have noted that no one in the European Council is really ready to do this.”

Juncker had originally put this idea forward years ago, as a joint Benelux proposal when discussing the Lisbon Treaty. One rationale was that the current system will be brought to a halt if relations between the Commission President and Council President are not good.

“… if the President of the Council would instruct the President of the Commission to do [something]. And if the President of the Commission would, according to the Treaty, because he is not under instruction from the European Council, refuse to do that, we would be in a permanent crisis,” Juncker explained.

Putting it into today’s context, Juncker said that the system works because of the relationship he has with European Council President Donald Tusk: “We are twins, and we are acting together. But if in the future there would be a permanent conflict between the two presidents, the whole system would be blocked. That is the reason why I was suggesting, as we were as Benelux back then, to merge the two functions.”

Juncker also acknowledged that there would be very real challenges for a person holding the presidency of the two institutions: “As a President of the Commission you have to take initiatives, and make proposals. And as a President of the European Council, you have to invent compromises. This could be, if done, to the disadvantage of the Commission. Because then the general reflex, of the one who would be the single president, would be to make proposals which could be agreed spontaneously by the European Council.”

Though Juncker didn’t like to hog the spotlight, those behind the closed doors of the European Council meetings the past years know that many of the compromises were born of his own initiative, and negotiated under his leadership. But when asked about it, Juncker remained humble.

“It’s the duty of the President of the European Council to arrange compromises. And it’s the duty of the President of the Commission to help him in that undertaking. I was never saying after the European Council that I was making the proposals that were finally agreed.” … “The Commission is at the service of Member States and of other institutions. Nobody is the ally of the Commission but the Commission has to be the ally of the others in order to keep the system working,” Juncker said pragmatically, showing a glimpse into the philosophy which has guided him in the last years.

The lighter side of leadership, and Trump

The 64-year-old has met most world leaders, and has managed to have positive reviews by very tough personalities like Donald Trump, and even Vladimir Putin. I wondered what it was in his leadership style that made him likeable.

“I don’t want to be likeable. I have as a method of work, to listen to others, and not to lecture others … If at a European Council a Prime Minister says something, it’s interesting to listen to them – but you have to know why they are saying this. You have to know the national background.”

Juncker reads the papers of the 28 EU member states, some of them in translation. Even though the President usually often spends weekends at his home in Luxembourg, he finds himself working 12 to 14 hours days during the weekend. Reading the news, he says, is one of the things that also keeps him better connected to his home country.  On whether US President Donald Trump will be reelected, Juncker was blunt: “It’s up to the Americans to decide.”

Juncker’s partners in political discourse

Time was running out. The photographer had already been ushered in, and I knew the President had better things to do than spend more time with me than it takes for Brussels to cycle through four seasons-worth of weather. So I turned to a more personal question.

“What leaders do you enjoy having philosophical discussions with?” I asked. Juncker surprised me yet again both with his candour, and the content of his response: “I have great admiration for some African leaders. [Paul] Kagame, the leader of Rwanda for example.” Juncker was hesitant to talk about current leaders in Europe, for obvious reasons, but he did not hesitate to name two past leaders he had a good relation with: Helmut Kohl, and Wim Kok.

Juncker and sport?

My penultimate question, was one that I had been tipped off about. Pinball. President Juncker’s private life  is a mystery to most, yet if you would like a glimpse, here it is: Juncker enjoys playing pinball.

“That’s flipper?” he asks when I broach the subject. “Yes, yes! That’s the only sport I do,” Juncker said in jest. But the President says he never invites other politicians over to play. “Private is private, and public is public. So I’m playing flipper against myself.”

Juncker’s next steps

Juncker had so much energy, and was shown to have a broad vision for Europe during our interview, such that it did not feel like it was a proper question to ask about the future. As if I would be asking him what his plans for retirement were. In fact, I just wanted to know more, but the President seemed undecided.

“I don’t know … I don’t know,” he said, the gears in his head turning as if he was trying to work out a mathematics problem. “I know, but I don’t know.”

The post J.C. Juncker: «O ελληνικός λαός δεν έχασε ποτέ την αξιοπρέπειά του» appeared first on .

Ο συμβιβασμός προβλέπει ότι το Λονδίνο θα έχει τη δυνατότητα να τερματίσει την εφαρμογή του λεγόμενου backstop, του μηχανισμού ασφαλείας με σκοπό την αποτροπή των σκληρών συνόρων με την Ιρλανδία, σε περίπτωση που τεθεί σε ισχύ, εάν οι διαπραγματεύσεις για τη μελλοντική σχέση δεν ευοδωθούν.

Η νέα αυτή πρόνοια θα προστεθεί στη συμφωνία που τα μέλη της Βουλής των Κοινοτήτων είχαν απορρίψει με συντριπτική πλειοψηφία τον Ιανουάριο. Θα κληθούν να ψηφίσουν ξανά σήμερα, ενώ απομένουν πλέον λιγότερες από τρεις εβδομάδες ως την ημέρα που θεωρητικά το Brexit θα γίνει πραγματικότητα.

Το νέο κείμενο εγγυάται «ότι η ΕΕ δεν θα μπορεί να ενεργήσει με σκοπό να εφαρμόσει το backstop επ” αόριστον», τόνισε η Μέι στην κοινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν με τον Γιούνκερ στο Στρασβούργο, όπου συνεδριάζει αυτή την εβδομάδα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Ακόμη, επέμεινε πως η όποια διευθέτηση αντικαταστήσει τον μηχανισμό ασφαλείας για τα σύνορα αποκλείεται εξ ορισμού να αποτελεί αντίγραφό του.

Our agreement provides meaningful clarifications & legal guarantees to the Withdrawal Agreement & #backstop. The choice is clear: it is this deal, or #Brexit may not happen at all. Let’s bring the UK’s withdrawal to an orderly end. We owe it to history. https://t.co/lfy9eehEZi pic.twitter.com/XCqcLwZV7V

— Jean-Claude Juncker (@JunckerEU) 11 Μαρτίου 2019

Ο Γιούνκερ από την πλευρά του ανέφερε ότι ο συμβιβασμός των δύο πλευρών ξεκαθαρίζει πως το backstop δεν πρέπει και δεν μπορεί να είναι μόνιμη λύση κι εξέφρασε αισιοδοξία για την έγκαιρη έγκριση της συμφωνίας από τη Βουλή των Κοινοτήτων ώστε το ΗΒ να αποχωρήσει από την ΕΕ όπως προβλέπεται βάσει της διαδικασίας του Άρθρου 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας, την 29η Μαρτίου.

Όμως -προειδοποίησε ο Γιούνκερ – εάν ο εφαρμοστικός νόμος απορριφθεί ξανά «δεν θα υπάρξει τρίτη ευκαιρία». «Δεν θα υπάρξουν περαιτέρω ερμηνείες των ερμηνειών, ούτε περαιτέρω εγγυήσεις των εγγυήσεων», σημείωσε.

Λίγη ώρα πριν από τη συνέντευξη Τύπου, ο Ντέιβιντ Λίντινγκτον, υπουργός και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Μέι, αποκάλυψε τι συμφωνήθηκε στους βρετανούς κοινοβουλευτικούς. Το κείμενο «μας προσφέρει την επιβεβαίωση ότι η ΕΕ δεν μπορεί να προσπαθήσει να παγιδεύσει το ΗΒ στο backstop επ” αόριστον», σημείωσε.

Ο συμβιβασμός που έκλεισε τη Δευτέρα. Συμπεριλαμβάνει επίσης μια κοινή δήλωση, που θα προστεθεί στην πολιτική διακήρυξη για τη μελλοντική σχέση Βρετανίας-ΕΕ. Θα εξηγεί πως οι συνομιλίες θα επιταχυνθούν προκειμένου το backstop, ο μηχανισμός ασφαλείας για την περίπτωση που δεν επιτευχθεί συμφωνία για το εμπόριο, να μη χρειαστεί να τεθεί σε εφαρμογή.

Επιπλέον, στο πακέτο συμπεριλαμβάνεται μια μονομερής διακήρυξη του Λονδίνου, που αναφέρει ότι το ΗΒ θα μπορεί να τερματίσει την εφαρμογή του μηχανισμού ασφαλείας εάν οι διαπραγματεύσεις για τη μελλοντική σχέση καταρρεύσουν.

Η Μέι ανέφερε ότι ο γενικός εισαγγελέας, που επέχει ρόλο νομικού συμβούλου της κυβέρνησης, θα εξετάσει σήμερα το κείμενο πριν αποφανθεί εάν θα αλλάξει την πρότερη θέση του πως το backstop θα μπορούσε να παγιδεύσει το Ηνωμένο βασίλειο μόνιμα.

Πάντως το εάν οι αλλαγές αυτές θα αρκέσουν για να πειστούν τα μέλη της Βουλής των Κοινοτήτων είναι κάθε άλλο παρά σαφές.

Ο ηγέτης των Εργατικών, Τζέρεμι Κόρμπιν προέτρεψε τους βουλευτές να απορρίψουν ξανά τη συμφωνία.

«Οι διαπραγματεύσεις της πρωθυπουργού απέτυχαν. Η αποψινή (σ.σ. χθεσινή) συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν περιέχει τίποτε που να προσεγγίζει τις αλλαγές που είχε υποσχεθεί η Τερέζα Μέι στο κοινοβούλιο», τόνισε.

«Αφότου η συμφωνία της για το Brexit απορρίφθηκε με τόσο συντριπτική πλειοψηφία, η πρωθυπουργός έπαιξε ριψοκίνδυνα με το ρολόι, απέτυχε να διαπραγματευθεί αποτελεσματικά με την ΕΕ και αρνήθηκε να αναζητήσει κοινό τόπο, μια συμφωνία που το κοινοβούλιο θα μπορούσε να υποστηρίξει», στηλίτευσε.

Ταυτόχρονα με τις συνομιλίες στο Στρασβούργο, το υπουργικό συμβούλιο της Ιρλανδίας διεξήγαγε έκτακτη συνεδρίαση, με τον πρωθυπουργό Λίο Βαράντκαρ να αποφασίζει να καθυστερήσει το προγραμματισμένο ταξίδι του στις ΗΠΑ.

Η Ιρλανδία, με την υποστήριξη των υπολοίπων 26 κρατών της ΕΕ, έχει απορρίψει κάθε πρόταση να τεθεί χρονικός περιορισμός στο backstop, ή να χαλαρώσουν οι πρόνοιές του.

Πάντως ο Γιούνκερ διαβεβαίωσε στη συνέντευξη Τύπου πως η ομάδα του βρίσκεται «σε μόνιμη επαφή με τους ιρλανδούς φίλους μας τις τελευταίες ημέρες και τις τελευταίες ώρες» και ότι ο Βαράντκαρ είναι διατεθειμένος «να υποστηρίξει αυτή την προσέγγιση ώστε να υπάρξει συνολική συμφωνία».

Ο Βαράντκαρ θα κάνει νωρίς σήμερα μια δήλωση για τον συμβιβασμό, ανακοίνωσε ο ιρλανδός υπουργός Μεταφορών Σέιν Ρος. «Όλοι θέλουμε η συμφωνία να εγκριθεί από τη Βουλή των Κοινοτήτων», σημείωσε ο Ρος.

Εάν η Μέι ηττηθεί ξανά στη νέα ψηφοφορία σήμερα, η Βουλή των Κοινοτήτων θα εξετάσει άλλες δύο προτάσεις, αύριο Τετάρτη και μεθαύριο Πέμπτη, για το εάν το ΗΒ πρέπει να αποχωρήσει από την ΕΕ χωρίς συμφωνία και για το εάν θα πρέπει να παραταθούν οι διαπραγματεύσεις.

Ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του Δημοκρατικού Ενωτικού Κόμματος (DUP), της μικρής, πιστής στο στέμμα βορειοϊρλανδικής παράταξης την υποστήριξη της οποίας χρειάζεται οπωσδήποτε η Μέι για να εγκριθεί η συμφωνία, υποδέχθηκε τις ανακοινώσεις επιφυλακτικά. «Ασφαλώς θα αναλύσουμε» τον συμβιβασμό «με πάρα πολλή προσοχή», τόνισε ο Νάιτζελ Ντοντς.

Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Αντόνιο Ταγιάνι – ο θεσμός θα πρέπει επίσης να επικυρώσει τη συμφωνία έχει διαμηνύσει πως δεν θα εγκρίνει την επανέναρξη διαπραγματεύσεων γι” αυτήν-συναντήθηκε επίσης με τη Μέι χθες το βράδυ.

«Κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε για να καθησυχάσουμε το ΗΒ. Αναμένουμε με ανυπομονησία μια θετική ψήφο από τη Βουλή των Κοινοτήτων», ανέφερε ο Ταγιάνι μέσω Twitter.

Ο Γιούνκερ απηύθυνε επιστολή στον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, που εκπροσωπεί τους ηγέτες των 27, προτείνοντάς του να υποστηρίξει το σύνολο των εγγράφων που βρίσκονται πλέον πάνω στο τραπέζι.

Πηγή: cnn.gr

The post Brexit: Συμβιβασμός της τελευταίας στιγμής για Μέι – Γιούνκερ appeared first on .

Πριν από την εκφώνηση της ομιλίας της στην έδρα της Κομισιόν, η Greta Thunberg συγκέντρωσε γύρω της μέλη του κινήματος Youth for Climate, που οργάνωσαν στις Βρυξέλλες για έβδομη συνεχή εβδομάδα πορεία για το Κλίμα. Σύμφωνα με εκτιμήσεις μάλιστα, η πορεία της Πέμπτης 21 Φεβρουαρίου, στο αποκορύφωμά της, συγκέντρωσε 35.000 άτομα, κυρίως μαθητές όλων των ηλικιών.

Η Greta Thunberg κάνει από τον Αύγουστο «απεργία» για το Κλίμα, αφήνοντας το σχολείο κάθε Παρασκευή για να διαμαρτυρηθεί μπροστά από το σουηδικό κοινοβούλιο. Ο κόσμος την ανακάλυψε με την ομιλία της τον Δεκέμβριο ενώπιον της 24ης Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Κλίμα στην Πολωνία.

«Κόσμος συνεχώς μου λέει πως είναι αισιόδοξος πως εμείς οι νέοι θα σώσουμε τον Κόσμο. Αλλά δεν είναι έτσι…Δεν υπάρχει πλέον χρόνος, μέχρι να μεγαλώσουμε και να αναλάβουμε εμείς τα ηνία. Διότι μέχρι το 2020 θα πρέπει να έχει πέσει ο ρυθμός εκπομπών. Δηλαδή μέσα σ” ένα χρόνο…», λέει η Thunberg για να συνεχίσει: «Ξέρουμε ότι οι Πολιτικοί δεν θέλουν να μας μιλήσουν. Καλώς, ούτε εμείς θέλουμε. Ας μιλήσουν όμως με την Επιστημονική Κοινότητα. Γιατί κι εμείς αυτά που λένε εδώ και χρόνια οι επιστήμονες επαναλαμβάνουμε».

Από πλευράς Επιτροπής, ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ έκανε ορισμένες δηλώσεις μετά το πέρας της ομιλίας της νεαρής ακτιβίστριας, οι οποίες ωστόσο σχολιάστηκαν ποικιλοτρόπως. Από γενικόλογες έως και εντελώς άστοχες.

Συγκεκριμένα ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ανέφερε μεταξύ άλλων: «Είναι καλό που η νέα γενιά βγαίνει στους δρόμους για αυτό το θέμα. Τα πράγματα θα είναι καλύτερα αν οι παλαιότερες γενιές κάνουν αυτά που πρέπει. Κι εγώ συμμετείχα σε διαδηλώσεις όταν ήμουν 16-17 χρονών, αλλά τα Σάββατα, όχι κατά την διάρκεια των σχολικών ωρών».

Επίσης ο κος Γιούνκερ έκανε λόγο για τα επόμενα ευρωπαϊκά κονδύλια που θα αφορούν το Κλίμα, ενώ στη συνέχεια μίλησε για τα «όμορφα τοπία της Ευρώπης», την ανάγκη για ομοιόμορφα συστήματα αποχέτευσης και τη σημασία των μελισσών.

Ο βέλγος ειδικός για το κλίμα, Jean-Pascal van Ypersele, σχολιάζει την στάση του Γιούνκερ: «Δεν είπε τίποτα απολύτως για το Κλίμα. Το χάσμα μεταξύ της ομιλίας του και της αντίστοιχης της Greta είναι χαώδες». Ο Van Ypersele μάλιστα χαρακτηρίζει τις δηλώσεις Γιούνκερ «θλιβερές», φανερώνοντας έτσι την απόσταση μεταξύ Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ανησυχίας που εκφράζουν οι νέοι.

Τέλος, ο Koen Stuyck της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Άγριας Ζωής Βέλγιο χαρακτήρισε κι αυτός τις δηλώσεις Γιούκνερ άστοχες, προσθέτοντας ότι «αντικατοπτρίζουν ακριβώς όλα αυτά που επιρρίπτει η Greta Thunberg στους πολιτικούς».

Πηγή: xpats.com / ΑΠΕ-ΜΠΕ

The post Η Greta Thunberg διαδηλώνει για το Κλίμα και απευθύνεται στην Κομισιόν appeared first on .

Πέθανε την Κυριακή τα ξημερώματα σε ηλικία 77 χρονών ο Διονύσης Αρβανιτάκης, ο φούρναρης της Κω, που είχε γίνει γνωστός σε όλη την Ευρώπη για την καθημερινή και συνεχή βοήθεια του στους πρόσφυγες και τους μετανάστες που είχαν έρθει στο νησί. Ο Διονύσης Αρβανιτάκης έφτιαχνε και διένειμε ψωμιά σχεδόν σε καθημερινή βάση στους εκατοντάδες πρόσφυγες που έφταναν στο νησί, πριν δημιουργηθούν οι δομές φιλοξενίας.

Για την δράση του τιμήθηκε με το βραβείο της Κοινωνίας των Πολιτών το 2016 από την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή. Στη δράση του είχε αναφερθεί και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, λέγοντας ότι «Ευρώπη είναι ο φούρναρης στην Κω που δίνει το ψωμί του σε πεινασμένες και ταλαιπωρημένες ψυχές».

Ολόκληρη η δήλωση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Jean-Claude Juncker για το θάνατο του Διονύση Αρβανιτάκη:

Με οδύνη πληροφορήθηκα το θάνατο του Διονύση Αρβανιτάκη, του υποδειγματικού ευρωπαίου πολίτη, ο οποίος βραβεύθηκε από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς για την σπάνια μεγαλοψυχία του και την ευαισθησία του έναντι των εκατοντάδων δυστυχισμένων μεταναστών.

 

Η δικιά μου Ευρώπη είναι αυτή που συμβόλιζε ο Διονύσης Αρβανιτάκης. 

 

Καλό σου ταξίδι, φούρναρη της Κω που κάθε μέρα έδινες ψωμί στις πεινασμένες και ταλαιπωρημένες ψυχές.

 

Ειλικρινή συλλυπητήρια στους οικείους του. 

The post O πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jean-Claude Juncker, για το θάνατο του Διονύση Αρβανιτάκη appeared first on .

Σύμφωνα με τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τα εναέρια ταξί πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο όταν είναι αδύνατον να βρεθούν κατάλληλες εμπορικές πτήσεις, τόσο για περιβαλλοντικούς όσο και για οικονομικούς λόγους.  Ωστόσο, ο Γιούνκερ χρησιμοποίησε ιδιωτικά αεροσκάφη για 21 από τα 43 επίσημα ταξίδια του από τον Ιανουάριο μέχρι τον Νοέμβριο, χρεώνοντας το ταμείο της Επιτροπής με έναν λογαριασμό που ανέρχεται σε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ.

«Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι ένας από τους πιο διαφανείς οργανισμούς στον κόσμο και δημοσιοποιεί το σύνολο των ταξιδιωτικών δαπανών των μελών του Κολλεγίου διότι πιστεύουμε στη διαφάνεια. Η Επιτροπή έχει θεσπίσει κανόνες προκειμένου να διασφαλίζεται ότι η άσκηση των δραστηριοτήτων της – συμπεριλαμβανομένων και των ταξιδιών – γίνεται με τον οικονομικότερο δυνατό τρόπο. Η εφαρμογή του προϋπολογισμού της ΕΕ ελέγχεται σε ετήσια βάση από το δημοκρατικά εκλεγμένο σώμα του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου (στο πλαίσιο της διαδικασίας απαλλαγής)», αναφέρει η ανακοίνωση.

«Ο Πρόεδρος Γιούνκερ εκπροσωπεί την ΕΕ σε επίπεδο Αρχηγών Κρατών ή κυβερνήσεων (όπως επί παραδείγματι στις συνόδους κορυφής G20 ή G7) αλλά σε αντίθεση με Αρχηγούς Κρατών ή Κυβερνήσεων, η ΕΕ δε διαθέτει αεροσκάφος. Η πλειοψηφία των σχετικών μετακινήσεων γίνεται ως εκ τούτου με εμπορικές αερογραμμές», προσθέτει.

Και καταλήγει: «Σύμφωνα με τους δικούς μας κανόνες δε, η χρήση ναυλωμένων πτήσεων μπορεί να εξεταστεί μόνον στις περιπτώσεις που οι διαθέσιμες εμπορικές πτήσεις δεν κατευθύνονται στον συγκεκριμένο προορισμό, δε συμβαδίζουν με τις λοιπές προγραμματισμένες υποχρεώσεις του Προέδρου ή για λόγους ασφαλείας».

Πηγή: protothema.gr

The post Τι απαντά η Κομισιόν για τα χλιδάτα επαγγελματικά ταξίδια του Γιούνκερ appeared first on .

«Πρόθυμοι να συνεργαστούμε με όλους»

Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ πρόσθεσε ότι η Ρουμανία είναι από τεχνικής πλευράς καλά προετοιμασμένη για το επόμενο εξάμηνο. «Αλλά για μια συνετή δράση χρειάζεται ετοιμότητα να ακούει κανείς προσεκτικά τους άλλους και να έχει τη σταθερή διάθεση να μην θέτει ως προτεραιότητα τις δικές της υποθέσεις». Ο πρόεδρος της Κομισιόν αναφέρθηκε ανοιχτά στη ρήξη ανάμεσα στην κυβέρνηση της πρωθυπουργού Βιορίτσα Ντατσίλα και τον φιλοευρωπαίο πρόεδρο Κλάους Γιοχάνις. «Η χώρα δεν μπορεί να εμφανίζεται στην Ευρώπη ως μια συμπαγής ενότητα. Χρειάζεται να έχει εσωτερικοπολιτικά ένα κοινό μέτωπο για να προωθήσει κατά τη διάρκεια την προεδρίας της την ενότητα της Ευρώπης».

Οι αντιδράσεις ήρθαν υπό μορφή κοινής ανακοίνωσης του υπουργού Εξωτερικών Τέοντορ Μαλεσκάνου και του υπουργού για Ευρωπαϊκά Θέματα Τζορτζ Τσιάμπα. «Το Βουκουρέστι είναι πρόθυμο να συνεργαστεί με όλους τους θεσμούς χωρίς να μεταφέρει προς τα έξω τις διαφορές απόψεων μέσα στην εσωτερική της πολιτική. Επιπλέον η ρουμανική κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλά τον ρόλο της ως ουδέτερου διαμεσολαβητή. Η προεδρία στην ΕΕ δεν θα πρέπει να πολιτικοποιείται».

«Να μην γίνονται οι εντάσεις αέρας στα πανιά των επικριτών»

Στήριξη στη ρουμανική κυβέρνηση έσπευσαν να δώσουν πολλοί ρουμάνοι ευρωβουλευτές και πολιτικοί. Ο πρώην υπουργός Άμυνας Μιχάι Φίφορ, κατηγόρησε μάλιστα ορισμένους εκπροσώπους της ΕΕ ότι «συνεχίζουν να θεωρούν τη Ρουμανία έθνος δεύτερης κατηγορίας». Ο Νταν Ντουνγκάσιου, εμπειρογνώμον σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, εξέφρασε την άποψη ότι οι διαφωνίες ανάμεσα στη κυβέρνηση και τον πρόεδρο της Ρουμανίας δεν πρόκειται να επηρεάσουν την προεδρία της χώρας. «Ωστόσο, οι εντάσεις με τις Βρυξέλλες γίνονται αέρας στα πανιά των επικριτών της ΕΕ, όπως έγινε και με τις διαφωνίες ανάμεσα στην Ουγγαρία και την Πολωνία με την ΕΕ».

Η Ρουμανία αναλαμβάνει από την Αυστρία για πρώτη φορά την προεδρία από τότε που έγινε μέλος της Ένωσης. Κατά τη διάρκεια των 6 μηνών καλείται να συμβάλει στην εύρεση συμβιβασμών ανάμεσα στα 28 κράτη-μέλη, ενώ θα πρέπει να αντιμετωπίσει μια πρωτοφανή πρόκληση, την έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ.

ΠΗΓΗ: Deutsche Welle / euractiv.gr

The post DW: Αμφιβολίες για τη Ρουμανία στην προεδρία της ΕΕ appeared first on .