Παρά τη συνολική αυτή τάση, βραχυπρόθεσμα παρατηρείται μια ήπια αύξηση. Ο πληθυσμός της ΕΕ υπολογίζεται στα 451,8 εκατομμύρια το 2025 και αναμένεται να φτάσει στο ανώτατο σημείο του γύρω στο 2029, πριν ξεκινήσει μια σταδιακή αλλά σταθερή πτωτική πορεία, καταλήγοντας κοντά στα 398,8 εκατομμύρια έως το 2100.

Κεντρικό στοιχείο αυτής της εξέλιξης αποτελεί η γήρανση του πληθυσμού. Το ποσοστό των νέων ηλικίας 0-19 ετών αναμένεται να μειωθεί, ενώ η ομάδα των ατόμων σε ηλικία εργασίας (20-64 ετών) θα περιοριστεί σημαντικά, από 58% σε περίπου 50%. Την ίδια στιγμή, η αύξηση των ηλικιωμένων είναι εντυπωσιακή, ιδιαίτερα στην κατηγορία άνω των 80 ετών, η οποία αναμένεται να σχεδόν τριπλασιαστεί, φτάνοντας το 16% του συνολικού πληθυσμού.

Οι αλλαγές αυτές συνδέονται άμεσα με τις χαμηλές γεννήσεις και τη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, δύο τάσεις που χαρακτηρίζουν εδώ και χρόνια την ευρωπαϊκή κοινωνία. Αν και η μετανάστευση επηρεάζει τις πληθυσμιακές ισορροπίες, δεν αρκεί για να ανατρέψει τη συνολική καθοδική πορεία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διαφοροποιήσεις μεταξύ των κρατών. Σύμφωνα με τα στοιχεία, μόλις 12 από τις 30 ευρωπαϊκές χώρες αναμένεται να παρουσιάσουν αύξηση πληθυσμού έως το 2100, ενώ η πλειονότητα θα καταγράψει μείωση.

Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες με τη μεγαλύτερη πτώση, καθώς ο πληθυσμός της προβλέπεται να μειωθεί περίπου κατά 30%, επιβεβαιώνοντας τη σοβαρότητα του δημογραφικού προβλήματος. Αντίστοιχα, σημαντικές μειώσεις καταγράφονται σε χώρες της Ανατολικής και Νότιας Ευρώπης.

Αντίθετα, το Βέλγιο εμφανίζει μια πιο σταθερή εικόνα, με προβλεπόμενη αύξηση περίπου 4% έως το 2100. Το στοιχείο αυτό τοποθετεί τη χώρα ανάμεσα σε εκείνες που καταφέρνουν να διατηρήσουν ή και να ενισχύσουν τον πληθυσμό τους, εν μέρει χάρη στη μετανάστευση και τη διαφορετική δημογραφική δυναμική.

Στον αντίποδα, χώρες όπως η Λετονία και η Λιθουανία αναμένεται να χάσουν πάνω από το ένα τρίτο του πληθυσμού τους, γεγονός που αναδεικνύει τις έντονες ανισότητες που θα χαρακτηρίσουν το δημογραφικό τοπίο της Ευρώπης.

Οι εξελίξεις αυτές αναμένεται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στις οικονομίες και τα κοινωνικά συστήματα, με λιγότερους εργαζόμενους να καλούνται να στηρίξουν έναν ολοένα αυξανόμενο αριθμό συνταξιούχων. Η πίεση σε τομείς όπως η υγεία και η κοινωνική πρόνοια εκτιμάται ότι θα ενταθεί, καθιστώντας το δημογραφικό ζήτημα μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για το μέλλον της Ευρώπης.

Europe face à un tournant démographique : une population en recul d’ici 2100
Vieillissement, natalité en baisse et fortes disparités entre pays redessinent le continent

L’Europe s’oriente vers une transformation démographique majeure au cours des prochaines décennies. D’après les projections de Eurostat, la population de l’Union européenne devrait diminuer de manière notable d’ici la fin du siècle, avec une baisse estimée à près de 53 millions d’habitants.

À court terme, la situation reste relativement stable, avec une légère croissance attendue jusqu’à la fin des années 2020. Toutefois, cette tendance s’inversera progressivement, laissant place à un déclin continu jusqu’en 2100.

Le phénomène clé derrière cette évolution est le vieillissement accéléré de la population. La part des jeunes diminue, tandis que celle des personnes âgées, en particulier les plus de 80 ans, augmente fortement. Cette mutation modifie profondément l’équilibre entre actifs et retraités, avec des conséquences directes sur les systèmes économiques et sociaux.

Les raisons sont multiples, mais reposent principalement sur une baisse durable de la natalité et une espérance de vie en hausse. Si les flux migratoires contribuent à atténuer ces effets dans certains pays, ils ne suffisent pas à inverser la tendance globale.

Les dynamiques varient fortement selon les États. La Grèce figure parmi les pays les plus touchés, avec une diminution attendue d’environ 30 % de sa population, illustrant l’ampleur du défi démographique auquel elle est confrontée.

À l’inverse, la Belgique présente une évolution plus modérée, avec une légère croissance estimée à 4 %, ce qui témoigne d’une situation plus équilibrée comparée à d’autres régions européennes.

Globalement, ces projections mettent en évidence une Europe à deux vitesses, où certaines régions verront leur population se contracter rapidement, tandis que d’autres parviendront à maintenir, voire à accroître leur attractivité démographique.

Dans ce contexte, les enjeux liés à la main-d’œuvre, aux retraites et aux services publics seront au cœur des préoccupations des décideurs européens dans les décennies à venir.

The post Δημογραφική ανατροπή στην Ευρώπη: Μείωση πληθυσμού κατά 53 εκατομμύρια έως το 2100 appeared first on .

Συγκεκριμένα, στις 1 Ιανουαρίου 2024 ο δείκτης εξάρτησης ηλικιωμένων στην Ευρυτανία ανήλθε στο 71,1%, ενώ στη Βερν έφτασε στο 72,8% — το υψηλότερο ποσοστό σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο δείκτης αυτός εκφράζει τη σχέση μεταξύ του πληθυσμού εργάσιμης ηλικίας (20-64 ετών) και των ατόμων ηλικίας άνω των 65 ετών, καταδεικνύοντας τις πιέσεις που δέχονται τα συστήματα υγείας, συντάξεων και κοινωνικών υπηρεσιών.

Η γενικότερη τάση είναι ανησυχητική: σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο δείκτης εξάρτησης ηλικιωμένων έχει αυξηθεί από 26,8% το 2004 σε 37% το 2024, γεγονός που σημαίνει ότι πλέον δεν αντιστοιχούν ούτε τρεις εργαζόμενοι για κάθε ηλικιωμένο. Στην Ελλάδα, ο μέσος όρος είναι ακόμα υψηλότερος (40%), φέρνοντας τη χώρα μας στην τέταρτη χειρότερη θέση στην ΕΕ.

Η περίπτωση της Ευρυτανίας και της Βερν αποτυπώνει με σαφήνεια το κοινό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πολλές περιφέρειες: τη ραγδαία δημογραφική γήρανση, η οποία θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τις πολιτικές και κοινωνικές προτεραιότητες των επόμενων δεκαετιών.

Να σημειωθεί πως την πρώτη τριάδα συμπληρώνει η περιοχή Alto Tâmega e Barroso στην βόρεια Πορτογαλία (71,4%). Στον αντίποδα, μόνο σε πέντε χώρες το ποσοστό παραμένει κάτω από 30%. Συγκεκριμένα σε Κύπρο με 28,6%, Μάλτα με 28,1%, Ιρλανδία με 26,2%, Λουξεμβούργο με 23,5%, ενώ στις παραπάνω προστίθεται και η Ισλανδία (26,1%) που ανήκει στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΕ/ΕΟΧ).

Eurytanie et Veurne: en tête du vieillissement dans l’Union européenne

De nouvelles données d’Eurostat révèlent que la région grecque et la région belge figurent parmi les trois zones les plus « vieillies » d’Europe.

À l’occasion de la Journée internationale des personnes âgées, Eurostat a publié de nouvelles données qui reflètent la réalité démographique de l’Union européenne. Deux régions apparaissent en tête du classement des zones les plus « vieillies » : l’Eurytanie, en Grèce centrale, et Veurne, une région côtière de Belgique.

Le 1er janvier 2024, le taux de dépendance des personnes âgées atteignait 71,1 % en Eurytanie, tandis qu’à Veurne il montait à 72,8 % — le pourcentage le plus élevé de toute l’Union européenne. Ce taux mesure le rapport entre la population en âge de travailler (20-64 ans) et les personnes de plus de 65 ans, soulignant ainsi les pressions croissantes sur les systèmes de santé, de retraite et de services sociaux.

La tendance générale reste préoccupante : au niveau européen, le taux de dépendance des personnes âgées est passé de 26,8 % en 2004 à 37 % en 2024, ce qui signifie qu’il n’y a désormais même plus trois actifs pour chaque senior. En Grèce, la moyenne est encore plus élevée (40 %), plaçant le pays au quatrième rang des pires résultats de l’UE.

Les cas de l’Eurytanie et de Veurne illustrent clairement le défi commun de nombreuses régions : le vieillissement démographique accéléré, qui influencera fortement les priorités politiques et sociales des décennies à venir.

Il convient de noter que le trio de tête est complété par la région d’Alto Tâmega e Barroso, dans le nord du Portugal (71,4 %). À l’opposé, seuls cinq pays affichent un taux inférieur à 30 %. Il s’agit notamment de Chypre (28,6 %), Malte avec 28,1 %, l’Irlande avec 26,2 %, le Luxembourg avec 23,5 %, auxquels s’ajoute l’Islande (26,1 %) qui appartient à l’Espace économique européen (UE/EEE).

The post Μια ελληνική και μια βέλγικη περιοχή στην κορυφή της γήρανσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση appeared first on .

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο μέσος όρος χρέους κυμαίνεται στο 88% για την Ευρωζώνη και 81,8% για την Ε.Ε. συνολικά. Αυτό καθιστά τη θέση του Βελγίου σαφώς πάνω από τον μέσο όρο, με τάση ανόδου – έστω και μικρή: σε σχέση με το ίδιο τρίμηνο του 2024, το βελγικό χρέος αυξήθηκε κατά 0,2 ποσοστιαίες μονάδες.

Τι δείχνουν οι αριθμοί για την Ελλάδα;

Παρότι η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει το υψηλότερο χρέος στην Ευρώπη, τα νέα στοιχεία έχουν και ένα θετικό πρόσημο:
Κατέγραψε τη μεγαλύτερη μείωση χρέους στην Ε.Ε. σε σχέση με πέρσι: –9,3 ποσοστιαίες μονάδες.
Ακολουθούν η Κύπρος (–8,2 pp) και η Ιρλανδία (–6,1 pp).
Αυτό δείχνει μια συνεχιζόμενη απομείωση του ελληνικού χρέους (ως ποσοστό του ΑΕΠ), πιθανόν λόγω της αύξησης του ΑΕΠ και των υψηλότερων εσόδων από τουρισμό και εξαγωγές, καθώς και της αποπληρωμής μέρους παλαιότερων δανείων.

Για την Ελλάδα, αυτή η μείωση έρχεται σε μια συγκυρία μετάβασης στη μεταμνημονιακή εποχή και αποτελεί θετικό μήνυμα προς τις αγορές – αν και το συνολικό επίπεδο χρέους παραμένει το υψηλότερο της ηπείρου.

Πού αυξήθηκε το χρέος;

• Πολωνία: +6,1 ποσοστιαίες μονάδες

• Φινλανδία: +5,1

• Αυστρία και Ρουμανία: +4,1

• Γαλλία: +3,6

• Ιταλία: +2,9

• Σλοβακία: +2,6

• Σουηδία: +2,0

Η γενική εικόνα στην Ευρώπη είναι μεικτή: από τα 27 κράτη-μέλη, 13 κατέγραψαν αύξηση, 12 μείωση, ενώ δύο (Σλοβενία και Εσθονία) παρέμειναν σταθερά.

Το γεγονός ότι το Βέλγιο ανεβαίνει σταθερά στη λίστα των πιο υπερχρεωμένων χωρών, ενώ η Ελλάδα μειώνει το χρέος της, δείχνει μια αξιοσημείωτη αντιστροφή ρόλων σε σχέση με την ευρωπαϊκή κρίση της προηγούμενης δεκαετίας.

Για τους Έλληνες κατοίκους του εξωτερικού, ειδικά στο Βέλγιο, αυτή η σύγκριση αποκτά διπλή βαρύτητα: παρακολουθούν τόσο τις εξελίξεις στη νέα τους χώρα, όσο και στην πατρίδα.

Τα επόμενα τρίμηνα αναμένεται να είναι κρίσιμα, καθώς πολλές χώρες καλούνται να ισορροπήσουν ανάμεσα σε δημοσιονομική σταθερότητα και επενδύσεις, με φόντο τις ευρωπαϊκές εξελίξεις σε ενέργεια, άμυνα και οικονομία.

The post Βέλγιο: η τέταρτη πιο χρεωμένη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση appeared first on .

Συγκεκριμένα, σε σύγκριση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2024:

• Οι τιμές κατοικιών αυξήθηκαν κατά 5,7%

• Τα ενοίκια αυξήθηκαν κατά 3,2%

Σε σχέση με το τελευταίο τρίμηνο του 2024, οι τιμές των κατοικιών αυξήθηκαν κατά 1,4%, ενώ τα ενοίκια κατά 0,9%.

Μακροπρόθεσμη αύξηση: +57,9% στις τιμές κατοικιών από το 2010

Από το 2010 μέχρι το πρώτο τρίμηνο του 2025, οι τιμές των κατοικιών στην ΕΕ αυξήθηκαν κατά 57,9%, ενώ τα ενοίκια κατά 27,8%.
Η πορεία των ενοικίων ήταν σταθερά ανοδική, αλλά οι τιμές κατοικιών παρουσίασαν διακυμάνσεις: απότομη αύξηση 2015–2022, μικρή πτώση και σταθεροποίηση, και νέα αύξηση από το 2024.

Σε 21 από τις 26 χώρες της ΕΕ για τις οποίες υπάρχουν στοιχεία, οι τιμές κατοικιών αυξήθηκαν περισσότερο από τα ενοίκια. Εντυπωσιακές αυξήσεις σημειώθηκαν σε:

• Ουγγαρία (+260%)

• Εσθονία (+238%)

• Λιθουανία (+194%)

• Λετονία (+154%)

• Πορτογαλία (+130%)

Η Ιταλία ήταν η μόνη χώρα όπου οι τιμές κατοικιών μειώθηκαν (-4%).

Tι συμβαίνει σε Ελλάδα και Βέλγιο

Η Ελλάδα καταγράφει μία ιδιαίτερη περίπτωση:

• Είναι η μοναδική χώρα στην ΕΕ όπου τα ενοίκια μειώθηκαν την περίοδο 2010–2025, κατά -11%.

• Η εξέλιξη αυτή έρχεται σε αντίθεση με τη γενική ευρωπαϊκή τάση, και πιθανόν σχετίζεται με τις παρατεταμένες επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και τη μειωμένη αγοραστική δύναμη.

Δεν αναφέρεται συγκεκριμένο ποσοστό για την αύξηση των τιμών κατοικιών στην Ελλάδα, όμως η παρουσία της χώρας εκτός της λίστας με μεγάλες αυξήσεις υποδηλώνει ότι η αύξηση ήταν σχετικά μέτρια ή κάτω του μέσου όρου της ΕΕ.

Για το Βέλγιο, η Eurostat δεν δίνει ξεχωριστά στοιχεία για την ποσοστιαία μεταβολή τιμών από το 2010, γεγονός που υποδεικνύει πως η μεταβολή ήταν είτε κοντά στον μέσο όρο είτε λιγότερο εντυπωσιακή σε σύγκριση με τις χώρες που αναφέρθηκαν.

Ωστόσο, σύμφωνα με την ίδια πηγή, το Βέλγιο δεν παρουσιάζει αρνητικές αποκλίσεις, γεγονός που δείχνει μια σταθερή άνοδο και στις τιμές κατοικιών και στα ενοίκια. Πρόκειται για μια σταθερή αγορά, χωρίς απότομες αυξομειώσεις.

Δείτε την αναλυτική έκθεση της Eurostat, εδώ. 

The post Οι τιμές κατοικιών και τα ενοίκια συνεχίζουν την ανοδική πορεία τους στην ΕΕ appeared first on .

Το 2024, το μέσο ωριαίο κόστος εργασίας στο Βέλγιο ανερχόταν στα 48,20 €. Μόνο το Λουξεμβούργο (55,20 €) και η Δανία (50,10 €) παρουσίασαν υψηλότερο κόστος στην ΕΕ.

Το μέσο ωριαίο κόστος στα 27 κράτη μέλη της ΕΕ είναι 33,50 ευρώ την ώρα και αυξάνεται στα 37,30 ευρώ στην Ευρωζώνη, τις 20 χώρες της ΕΕ που χρησιμοποιούν το ευρώ, δηλαδή.

Το κόστος εργασίας ανά ώρα του Βελγίου είναι μεγαλύτερο από τις γειτονικές Ολλανδία (45,20 €), Γαλλία (43,70 €) και Γερμανία (43,40 €) και το ποσοστό εργασίας της χώρας είναι περίπου τέσσερις φορές υψηλότερο από τη Βουλγαρία (10,60 €), τη Ρουμανία (12,50 €) και την Ουγγαρία (14,10 €) που έχουν το χαμηλότερο ωριαίο κόστος στην ΕΕ. Το μέσο ωριαίο κόστος στην Ελλάδα ανέρχεται στα 16,70 €.

Το κόστος εργασίας αντιπροσωπεύει το σύνολο των δαπανών που πραγματοποιούν οι εργοδότες για την πρόσληψη προσωπικού. Περιλαμβάνουν τις αποδοχές των εργαζομένων, συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών εισφορών και της κατάρτισης, τις δαπάνες για προσλήψεις και την ενδυμασία εργασίας και τους φόρους απασχόλησης, μείον τυχόν λαμβανόμενες επιδοτήσεις. Το μέσο ωριαίο κόστος αντιπροσωπεύει το συνολικό κόστος εργασίας διαιρεμένο με τον αντίστοιχο αριθμό ωρών εργασίας.

Η Eurostat υπολογίζει τις κύριες συνιστώσες του κόστους εργασίας ως μισθούς και μισθούς και μη μισθολογικό κόστος – όπως οι κοινωνικές εισφορές των εργοδοτών. Το μερίδιο του μη μισθολογικού κόστους στο συνολικό κόστος εργασίας για το σύνολο της οικονομίας ήταν 24,7% στην ΕΕ και 25,5% στη ζώνη του ευρώ. Τα χαμηλότερα μερίδια μη μισθολογικού κόστους στην ΕΕ καταγράφηκαν στη Ρουμανία (4,8%), τη Λιθουανία (5,4%) και τη Μάλτα (5,8%) και τα υψηλότερα στη Γαλλία (32,2%) και τη Σουηδία (31,6%).

Το 2024, σε σύγκριση με το 2023, το ωριαίο κόστος εργασίας σε επίπεδο οικονομίας ολόκληρης της οικονομίας, εκφρασμένο σε ευρώ, αυξήθηκε κατά 5% στην ΕΕ και κατά 4,5% στη ζώνη του ευρώ.

Εντός της ζώνης του ευρώ, το ωριαίο κόστος εργασίας αυξήθηκε σε όλες τις χώρες. Οι μεγαλύτερες αυξήσεις καταγράφηκαν στην Κροατία (14,2%), τη Λετονία (12,1%) και τη Λιθουανία (10,8%). Οι χαμηλότερες αυξήσεις σημειώθηκαν στην Τσεχία (1,3%), ακολουθούμενη από τη Φινλανδία (1,8%) και το Λουξεμβούργο (2,1%).

Για τις χώρες της ΕΕ εκτός της ζώνης του ευρώ, το ωριαίο κόστος εργασίας εκφρασμένο σε εθνικό νόμισμα αυξήθηκε το 2024 σε όλες τις χώρες, με τις μεγαλύτερες αυξήσεις να καταγράφονται στη Ρουμανία (+14,2%), τη Βουλγαρία (+13,9%), την Ουγγαρία (+13,6%) και την Πολωνία (+12,8%), ενώ μικρότερη ήταν η αύξηση στη Σουηδία (+3,6%).

The post Το Βέλγιο είναι η τρίτη πιο ακριβή χώρα της ΕΕ στο ωριαίο κόστος εργασίας appeared first on .

Σε εθνικό επίπεδο, τα υψηλότερα ποσοστά ατόμων που κινδυνεύουν από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό, καταγράφηκαν στη Ρουμανία (32%), στη Βουλγαρία (30%), στην Ισπανία (26,5%) και στην Ελλάδα (26,1%).

Σε περιφερειακό επίπεδο, τα υψηλότερα ποσοστά ατόμων που κινδυνεύουν από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό, καταγράφηκαν στις υπερπόντιες περιφέρειες της Γαλλίας, στη νότια Ιταλία και στην αγροτικές περιοχές της Ρουμανίας.

Το 2023, οι άνθρωποι που ζούσαν στις πρωτεύουσες ορισμένων χωρών της ΕΕ ήταν γενικά λιγότερο πιθανό να διατρέχουν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Αυτή η διαφορά ήταν πιο έντονη στη Ρουμανία, όπου το εθνικό ποσοστό ήταν 32%, σε σύγκριση με μόλις 12,3% στο Βουκουρέστι. Ομοίως, στην Πολωνία, το εθνικό ποσοστό ήταν 16,3%, ενώ στην περιφέρεια της Βαρσοβίας ήταν μόνο 8,9%. Στην Κροατία, ο εθνικός δείκτης ήταν 20,7%, ενώ στο Ζάγκρεμπ ήταν 11,9%.

Η αντίθετη τάση παρατηρήθηκε στο Βέλγιο και την Αυστρία, όπου το ποσοστό των ατόμων που κινδυνεύουν από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό στις περιφέρειες των Βρυξελλών (37,6%) και της Βιέννης (29,5%) ήταν σημαντικά υψηλότερο από τους εθνικούς μέσους όρους 18,6% και 17,7%, αντίστοιχα.

Στην Ελλάδα, τα υψηλότερα ποσοστά ατόμων που βρίσκονται αντιμέτωπα με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού, καταγράφηκαν το 2023 στην Πελοπόννησο (35,7%), στη Δυτική Ελλάδα (35,2%), στη Δυτική Μακεδονία (32,7%), στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη (31,9%) και στο Βόρειο Αιγαίο (30,4%). Στην Αττική το αντίστοιχο ποσοστό ήταν στο 22,7%.

The post Eurostat: Σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού το 21,4% του πληθυσμού στην ΕΕ appeared first on .

Ένα υψηλότερο ποσοστό αυτοαπασχολουμένων εργάστηκε πολλές ώρες (29,3% του συνόλου των αυτοαπασχολούμενων) σε σύγκριση με τους μισθωτούς (3,6% του συνόλου των εργαζομένων).

Οι πολλές ώρες εργασίας ήταν συχνότερες μεταξύ των ειδικευμένων εργαζομένων στη γεωργία, τη δασοκομία και την αλιεία (27,5% όλων των ειδικευμένων εργαζομένων στη γεωργία, τη δασοκομία και την αλιεία) και τους διευθυντές (21,9%). Όλες οι άλλες επαγγελματικές ομάδες, όπως ορίζονται από τη διεθνή τυπική ταξινόμηση επαγγελμάτων (ISCO) ήταν κατά μέσο όρο 7,3%.

The post Έρευνα για την εργασία στην ΕΕ: οι Έλληνες εργάζονται τις περισσότερες ώρες στην Ευρώπη appeared first on .

Οι εκτιμήσεις αυτές προέρχονται από στοιχεία σχετικά με τα επίπεδα κόστους εργασίας που δημοσίευσε σήμερα η Eurostat.

Χαμηλότερο ωριαίο κόστος εργασίας στη Βουλγαρία, υψηλότερο στο Λουξεμβούργο

Το μέσο ωριαίο κόστος εργασίας συγκαλύπτει σημαντικές διαφορές μεταξύ των χωρών της ΕΕ, με το χαμηλότερο ωριαίο κόστος εργασίας να καταγράφεται στη Βουλγαρία (9,3 €), τη Ρουμανία (11,0 €) και την Ουγγαρία (12,8 €), ενώ το υψηλότερο στο Λουξεμβούργο (53,9 €), στη Δανία (48,1 €) και στο Βέλγιο (47,1 €).

Το ωριαίο κόστος εργασίας στη βιομηχανία ήταν 32,2 € στην ΕΕ και 38,0 € στη ζώνη του ευρώ. Στον τομέα των κατασκευών, ήταν 28,5 € και 31,9 €, αντίστοιχα. Στον τομέα των υπηρεσιών, το ωριαίο κόστος εργασίας κυμάνθηκε μεταξύ 31,8 € στην ΕΕ και 34,8 € στη ζώνη του ευρώ. Στην κυρίως μη επιχειρηματική οικονομία (εκτός της δημόσιας διοίκησης), ήταν 32,4 € και 35,7 €, αντίστοιχα.

Οι δύο κύριες συνιστώσες του κόστους εργασίας είναι οι μισθοί και οι ημερομίσθια και το μη μισθολογικό κόστος (π.χ. εργοδοτικές κοινωνικές εισφορές). Το ποσοστό του μη μισθολογικού κόστους στο συνολικό κόστος εργασίας για το σύνολο της οικονομίας ήταν 24,7 % στην ΕΕ και 25,5 % στη ζώνη του ευρώ. Τα χαμηλότερα ποσοστά μη μισθολογικών δαπανών καταγράφηκαν στη Μάλτα (1,4 %), τη Ρουμανία (5,0 %) και τη Λιθουανία (5,4 %) και τα υψηλότερα στη Σουηδία (32,2 %) και στη Γαλλία (31,9 %).

Το ωριαίο κόστος εργασίας αυξήθηκε κατά 5,3% στην ΕΕ μεταξύ 2022 και 2023

Το 2023 σε σύγκριση με το 2022, το ωριαίο κόστος εργασίας σε επίπεδο συνολικής οικονομίας, εκφρασμένο σε ευρώ, αυξήθηκε κατά 5,3% στην ΕΕ και κατά 4,8% στη ζώνη του ευρώ.

Εντός της ευρωζώνης, το ωριαίο κόστος εργασίας αυξήθηκε σε όλες τις χώρες. Οι μεγαλύτερες αυξήσεις καταγράφηκαν στην Κροατία (+14,2%), στη Λιθουανία (+12,4%) και στην Εσθονία (+11,7%).

Για τις χώρες της ΕΕ εκτός ευρωζώνης, το ωριαίο κόστος εργασίας εκφρασμένο σε εθνικό νόμισμα αυξήθηκε το 2023 σε όλες τις χώρες, με τις μεγαλύτερες αυξήσεις να καταγράφονται στην Ουγγαρία (+17,0%), τη Ρουμανία (+16,5%), τη Βουλγαρία (+14,0%) και Πολωνία (+12,4%). Μικρότερη αύξηση κατέγραψε η Δανία (+2,7%).

H θέση της Ελλάδας

The post Από 9 έως 54 ευρώ το ωριαίο κόστος εργασίας στην Ευρώπη appeared first on .

Συγκεκριμένα, για τις γυναίκες στην ΕΕ, το προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννηση ήταν 83,3 χρόνια το 2022 (αύξηση κατά 0,4 σε σύγκριση με το 2021 αλλά μειωμένη κατά -0,7 σε σύγκριση με το 2019) και για τους άνδρες στα 77,9 έτη (αύξηση 0,7 ετών σε σύγκριση με το 2021 αλλά -0,6 μείωση σε σύγκριση με το 2019).

Το 2022, το προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννηση για τις γυναίκες στην ΕΕ ήταν 5,4 χρόνια μεγαλύτερο από αυτό των ανδρών, με διακυμάνσεις μεταξύ των χωρών της ΕΕ. Στη Λετονία, οι γυναίκες ζουν δέκα χρόνια περισσότερο από τους άνδρες και 8,7 χρόνια περισσότερο στην Εσθονία και τη Λιθουανία. Οι μικρότερες διαφορές μεταξύ των φύλων ήταν στην Ολλανδία (2,9 έτη), στην Ιρλανδία (3,3 έτη) και στη Σουηδία (3,4 έτη).

Το 2022, το προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννηση στην ΕΕ ήταν 80,6 έτη, αυξημένο κατά 0,5 έτη από το 2021. Πάνω από δύο δεκαετίες, από το 2002, η υψηλότερη τιμή καταγράφηκε το 2019 όταν το προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννηση έφτασε τα 81,3 χρόνια (αύξηση 3,7 ετών σε σύγκριση με 2002). Ωστόσο, μετά το ξέσπασμα της πανδημίας COVID-19, αυτός ο δείκτης μειώθηκε στο 80,4 το 2020 και στα 80,1 χρόνια το 2021. Το 2022, το προσδόκιμο ζωής στην ΕΕ αυξήθηκε αλλά δεν έφτασε την τιμή του 2019.

Η περιοχή της ΕΕ με το υψηλότερο προσδόκιμο ζωής είναι η ισπανική περιφέρεια Comunidad de Madrid (85,2 έτη), ακολουθούμενη από την Provincia Autonoma di Trento στην Ιταλία (84,4 έτη), το Ile de France στη Γαλλία (84,1 έτη), τη Στοκχόλμη στη Σουηδία ( 84,0 ετών) και Comunidad Foral de Navarra στην Ισπανία (83,9 έτη).

Από την άλλη πλευρά, μεταξύ των πέντε περιοχών της ΕΕ με το χαμηλότερο προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννηση, τέσσερις ήταν στη Βουλγαρία: Severozapaden (72,3 έτη), Severen tsentralen (73,2 έτη), Yugoiztochen (73,7 έτη), Severoiztochen (74,1 έτη) και μία στην Ουγγαρία, Észak-Magyarország (74,1 ετών).

Στην Ελλάδα, το υψηλότερο προσδόκιμο ζωής καταγράφεται στην Ήπειρο (82,7 έτη), στο Βόρειο Αιγαίο (82,3 έτη) και στην Κρήτη (81,7 έτη), ενώ στο Βέλγιο, στην επαρχία της Φλαμανδικής Βραβάνδης (83,2).

The post Eurostat: Οι γυναίκες στην ΕΕ ζουν πεντέμισι χρόνια περισσότερο από τους άνδρες appeared first on .

Συγκεκριμένα το ως άνω μέγεθος κυμαίνεται στα 24.142 ευρώ. Τις πρώτες θέσεις καταλαμβάνουν το Λουξεμβούργο (33.214), η Ολλανδία (25.437) και η Αυστρία (25.119). Ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 18.706 ευρώ, ενώ στην Ελλάδα είναι 10.841 ευρώ.

Μεταξύ 2017 και 2022 το μέσο διαθέσιμο κατά κεφαλήν εισόδημα στο Βέλγιο βελτιώθηκε κατά 20%, με τον μέσο όρο της ΕΕ να βελτιώνεται κατά 17% και της Ελλάδας κατά 25%. Την καλύτερη ποσοστιαία βελτίωση του μεγέθους κατά την υπό εξέταση περίοδο παρουσίασαν η Ρουμανία (101%), η Λιθουανία (66%) και η Εσθονία (58%).

Με κριτήριο το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, το 2022 το Βέλγιο ήταν η 18η πλουσιότερη χώρα παγκοσμίως. Εάν το εν λόγω μέγεθος σταθμισθεί με βάση τη μέση αγοραστική δύναμη (ΡΡΡ), το Βέλγιο κατατάσσεται στην 15η θέση παγκοσμίως και εάν σε αυτό συνυπολογισθεί το σύνολο των ωρών που εργάζεται ο μέσος Βέλγος εβδομαδιαία, το Βέλγιο αναρριχάται στη 12η θέση, αμέσως μετά τις ΗΠΑ.

Από την άλλη, η βελγική Στατιστική Υπηρεσία ανακοίνωσε ότι το ποσοστό των Βέλγων που ζουν σε οικογένεια που βρίσκεται κάτω από το επίπεδο της φτώχειας (1.450 ευρώ μηνιαία για ένα άτομο, 3.045 ευρώ για τετραμελή οικογένεια) ανήλθε το 2023 σε 12,3%, το χαμηλότερο ποσοστό από το 2004, το πρώτο έτος των σχετικών μετρήσεων.

The post Το εισόδημα των Βέλγων – ποια η θέση της χώρας στην ΕΕ; appeared first on .