Η Οστάνδη ετοιμάζεται να αποτίσει φόρο τιμής, τα επόμενα δέκα χρόνια, στους τρεις εμβληματικούς της καλλιτέχνες που συνέβαλαν αλλά και συμβάλλουν ακόμη στη διεθνή φήμη του παραθαλάσσιου θερέτρου. Τους «κυρίους της θάλασσας», όπως τους κατονομάζει, και δεν είναι άλλοι από τον James Ensor (1860-1949) και τον Constant Permeke (1886-1952), των οποίων η 75η επέτειος από τον θάνατό τους θα τιμηθεί το 2024 και το 2027 αντιστοίχως, καθώς και ο Léon Spilliaert (1881-1946) που γεννήθηκε εκεί.

Για οκτώ χρόνια, η Οστάνδη θα προσφέρει πολιτιστικές στιγμές που θα την βάλουν στο προσκήνιο. Θα εξελιχθεί πρώτα σε «Ensorville» το 2024, και συγκεκριμένα με μια έκθεση στο «Mu.ZEE», με θέμα «Ensor et la Nature morte en Belgique 1830-1930″ (Ο Ένσορ και η Νεκρή Φύση στο Βέλγιο), ένα θέμα που απασχόλησε έντονα τον καλλιτέχνη.

Οι επισκέπτες θα έχουν επίσης τη δυνατότητα να δουν έργα του Antoine Wiertz, του σουρεαλιστή René Magritte ή ακόμα και πιο «παραδοσιακών» δημιουργών, όπως των Hubert Bellis, Willem Linnig και Marie de Bièvre, «μοντερνιστών» όπως οι Louis Thévenet, Léon De Smet ή Marthe Donas και «αβαν-γκαρντ» όπως  οι Henri De Braekeleer, Léon Spilliaert και Rik Wouters.

Τρεις άλλες εκθέσεις θα διοργανωθούν, στο «Venetiaanse Ganderijen» και στο «Maison d’Ensor» για να παρουσιάσουν, μεταξύ άλλων, τα πορτρέτα του και τη συμμετοχή του στην τυπογραφία της πόλης. Ο Ένσορ δεν εγκατέλειψε ποτέ την γενέτειρα πόλη του, πλην ενός «διαλείμματος» τριών ετών, όπου διέμεινε στις Βρυξέλλες για να παρακολουθήσει, από το 1877 έως το 1880, την Académie des Beaux-Arts. Εκεί, απέκτησε φιλικές σχέσεις με τον συμβολιστή ζωγράφο, Fernand Khnopff.

Η πόλη της Οστάνδης διατηρεί στις συλλογές της περίπου 350 κομμάτια που σχετίζονται με τον ζωγράφο και χαράκτη, ο οποίος έχει γενικά χαρακτηριστεί ως «αυθεντικός εξπρεσιονιστής». Το Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών στην Αμβέρσα έχει 38 πίνακες και 650 σχέδια του βέλγου αυτού ιδιαίτερου, καινοτόμου και σίγουρα πρωτοποριακού καλλιτέχνη στην συλλογή του.

Ο Ένσορ, γιος μιας μητέρας από την Οστάνδη και ενός Άγγλου πατέρα (εξού και το «βρετανικό» ονοματεπώνυμο) σηματοδότησε την εποχή του και συνέβαλε σημαντικά στην εμφάνιση του κινήματος του μοντερνισμού, όντας ιδρυτικό μέλος της βελγικής ομάδας καλλιτεχνών και διανοούμενων Les XX (Οι Είκοσι), μιας ομάδας με στόχο την προώθηση νέων καλλιτεχνικών εξελίξεων στην Ευρώπη, η οποία διαλύθηκε μετά από μια δεκαετία.