Στις 30 Απριλίου, ο διακεκριμένος κοντρατενόρος Xavier Sabata ανοίγει τις πόρτες ενός ανοιχτού masterclass, προσφέροντας μια σπάνια ματιά στον κόσμο της μουσικής προετοιμασίας. Νέοι τραγουδιστές από την MM Academy συνεργάζονται μαζί του σε ένα περιβάλλον όπου η τεχνική, η εκφραστικότητα και η ερμηνεία αναλύονται σε βάθος. Το κοινό παρακολουθεί από κοντά πώς διαμορφώνεται μια φράση, πώς τοποθετείται η αναπνοή και πώς «χτίζεται» το συναίσθημα. Πρόκειται για μια εμπειρία που αποκαλύπτει τη λεπτομέρεια και την αφοσίωση που κρύβονται πίσω από κάθε παράσταση.

Λίγες ημέρες αργότερα, στις 8 Μαΐου, ο ίδιος καλλιτέχνης επιστρέφει στη σκηνή για ένα μοναδικό ρεσιτάλ με τίτλο “Songs Furioso”, εμπνευσμένο από τη θρυλική μορφή του Ορλάντο. Το πρόγραμμα αντλεί υλικό από εμβληματικά έργα του μπαρόκ ρεπερτορίου, όπως το Orlando generoso του Agostino Steffani και το Orlando furioso του Antonio Vivaldi, δημιουργώντας μια δραματουργική αφήγηση γεμάτη ένταση και ευαισθησία.

Βασισμένη στο επικό ποίημα Orlando Furioso, η μουσική ακολουθεί την πορεία του ήρωα προς την παράνοια, αποκαλύπτοντας πώς οι συνθέτες της εποχής του μπαρόκ μετέφεραν στη σκηνή την ανθρώπινη ψυχολογία μέσα από τη φωνή και τη μουσική. Το αποτέλεσμα είναι ένα καλλιτεχνικό ταξίδι όπου η δεξιοτεχνία συναντά τη βαθιά συναισθηματική έκφραση.

Οι δύο αυτές εκδηλώσεις λειτουργούν συμπληρωματικά, προσφέροντας στο κοινό μια ολοκληρωμένη εμπειρία: από τη σιωπηλή, απαιτητική διαδικασία της προετοιμασίας μέχρι τη λάμψη της τελικής ερμηνείας. Είναι μια σπάνια ευκαιρία να κατανοήσει κανείς τι πραγματικά σημαίνει να δημιουργείται η τέχνη της όπερας.

Une immersion musicale à la La Monnaie : de l’atelier à la scène
Deux rendez-vous pour découvrir l’opéra sous toutes ses facettes

À Bruxelles, la La Monnaie propose une expérience originale qui met en lumière à la fois l’interprétation artistique et le travail invisible qui la précède. À travers deux événements complémentaires, le public est invité à explorer les coulisses et l’aboutissement de l’art lyrique.

Le 30 avril, le contre-ténor Xavier Sabata anime une masterclass ouverte, offrant un regard rare sur le processus de création. De jeunes chanteurs y travaillent sous sa direction, dans un cadre intime où chaque détail compte. Le public découvre comment une intention musicale se construit, comment la technique soutient l’expression et comment une émotion prend forme progressivement. Cette rencontre révèle toute la rigueur et la finesse qui précèdent la scène.

Le 8 mai, place à la performance avec le récital “Songs Furioso”, consacré à la figure d’Orlando. Le programme puise dans plusieurs œuvres du répertoire baroque, notamment celles de Agostino Steffani et Antonio Vivaldi, pour retracer le destin du célèbre chevalier.

Inspirée du poème épique Orlando Furioso, cette soirée musicale explore la descente dans la folie du héros, à travers une palette riche d’émotions et de virtuosité. Les compositeurs baroques y donnent vie à une narration intense, où la musique devient le miroir des tourments humains.

En réunissant ces deux moments, La Monnaie propose bien plus qu’un simple concert. C’est une expérience complète, qui permet de comprendre comment naît une interprétation et d’apprécier toute la profondeur de l’art lyrique, de l’apprentissage à la scène.

The post Μουσική εμπειρία στη La Monnaie: Από το μάθημα στη σκηνή appeared first on .

Η υπόθεση εκτυλίσσεται αμέσως μετά τον Τρωικό Πόλεμο. Ο βασιλιάς της Κρήτης Ιδομενέας επιστρέφει από τον πόλεμο, αλλά κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του βρίσκεται αντιμέτωπος με μια σφοδρή θαλασσοταραχή. Μέσα στην απελπισία του υπόσχεται στον Ποσειδώνα, θεό της θάλασσας, ότι αν σωθεί από την καταιγίδα θα θυσιάσει το πρώτο πρόσωπο που θα συναντήσει όταν φτάσει στη στεριά.

Όταν όμως φτάνει τελικά στην Κρήτη και αντικρίζει μπροστά του τον ίδιο του τον γιο, τον Ιδαμάντη, η υπόσχεση αυτή μετατρέπεται σε έναν οδυνηρό ηθικό γρίφο. Ο βασιλιάς βρίσκεται αντιμέτωπος με μια δραματική σύγκρουση ανάμεσα στην πατρική αγάπη και στο βάρος του όρκου που έδωσε στους θεούς.

Οι χαρακτήρες και το ανθρώπινο δράμα

Γύρω από αυτή τη βασική σύγκρουση αναπτύσσονται και άλλες έντονες ανθρώπινες σχέσεις. Η Ιλία, πριγκίπισσα της Τροίας, είναι ερωτευμένη με τον Ιδαμάντη, ενώ η δυναμική και ασταθής Ηλέκτρα προσθέτει νέα επίπεδα έντασης, ζήλιας και πολιτικών ισορροπιών στην ιστορία.

Η μουσική του Μότσαρτ συνδυάζει λυρικές άριες, έντονες χορωδιακές σκηνές και δραματικές κορυφώσεις, δημιουργώντας ένα έργο με ιδιαίτερη συναισθηματική ένταση. Παρότι γράφτηκε όταν ο συνθέτης ήταν μόλις 25 ετών, η όπερα αποκαλύπτει ήδη την ώριμη δραματουργική του σκέψη και την ικανότητά του να αποτυπώνει βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα.

Η σκηνοθετική προσέγγιση του Calixto Bieito

Στη νέα παραγωγή της La Monnaie, ο Calixto Bieito προσεγγίζει το έργο όχι τόσο ως μυθολογικό θέαμα, αλλά ως μια εσωτερική εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής. Η σκηνοθεσία του εστιάζει στον ψυχολογικό κόσμο του Ιδομενέα, τον οποίο παρουσιάζει σαν ένα λαβύρινθο μνήμης, φόβου και ενοχής.

Μέσα σε αυτή τη σκηνική προσέγγιση, η σχέση ανάμεσα στον πατέρα και τον γιο βρίσκεται στο επίκεντρο της αφήγησης. Ο αρχαίος μύθος μετατρέπεται έτσι σε μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία για την ευθύνη, τη θυσία και τα όρια ανάμεσα στο καθήκον και την προσωπική αγάπη.

« Idomeneo, re di Creta » à Bruxelles : l’opéra de jeunesse de Mozart revisité à La Monnaie

Présenté du 10 au 28 mars, l’ouvrage de Wolfgang Amadeus Mozart est mis en scène par Calixto Bieito dans une lecture centrée sur la dimension humaine et psychologique du mythe

Une œuvre charnière dans la carrière de Mozart

L’opéra Idomeneo, re di Creta de Wolfgang Amadeus Mozart est à l’affiche de La Monnaie à Bruxelles du 10 au 28 mars. Cette production, confiée au metteur en scène espagnol Calixto Bieito, remet en lumière l’un des premiers grands succès lyriques du compositeur autrichien.

Créé en 1781, l’ouvrage marque une étape importante dans la carrière de Mozart. Il y déploie déjà une écriture musicale riche, alternant airs expressifs, ensembles vocaux et grandes scènes chorales, tout en donnant à l’action une intensité dramatique remarquable.

Un dilemme tragique au retour de la guerre de Troie

L’intrigue débute après la guerre de Troie. Sur le chemin du retour vers la Crète, le roi Idoménée est surpris par une tempête particulièrement violente. Craignant pour sa vie et celle de son équipage, il adresse une promesse au dieu Neptune : s’il parvient à survivre, il offrira en sacrifice la première personne qu’il rencontrera à son arrivée sur la terre ferme.

Mais à peine débarqué sur les rivages crétois, le souverain se retrouve face à son propre fils, Idamante. Ce face-à-face transforme son vœu en tragédie personnelle et le place devant un choix impossible entre son rôle de père et l’engagement pris envers la divinité.

Des passions humaines au cœur de l’intrigue

Autour de ce conflit central gravitent d’autres tensions émotionnelles. Ilia, princesse troyenne retenue captive, éprouve des sentiments pour Idamante, tandis que Électre, personnage au tempérament tourmenté, nourrit jalousie et rivalité. Ces relations croisées ajoutent une dimension politique et sentimentale à l’histoire.

L’opéra révèle déjà la capacité de Mozart à mêler intensité dramatique et sensibilité musicale, en donnant à chaque personnage une profondeur psychologique qui dépasse le simple cadre mythologique.

Une mise en scène tournée vers l’intériorité

Dans cette nouvelle production, Calixto Bieito privilégie une lecture centrée sur l’intériorité du personnage principal. Plutôt que de s’attacher uniquement à la dimension mythologique du récit, il propose une immersion dans l’univers mental d’Idoménée.

La scène devient ainsi le reflet d’un espace intérieur fait de souvenirs, de peurs et de conflits, où la tempête extérieure trouve un écho dans la tourmente du roi. Le spectacle met particulièrement en lumière la relation entre le père et le fils, transformant la légende antique en une réflexion sur la responsabilité, le sacrifice et la fragilité humaine.

The post «Idomeneo, re di Creta»: το πρώιμο αριστούργημα του Μότσαρτ στη σκηνή της La Monnaie appeared first on .

Στον πυρήνα του προγράμματος βρίσκεται η La Valse του Maurice Ravel, σε νέα χορογραφική ανάγνωση από τη Γαλλοαλγερινή δημιουργό Nacera Belaza. Γνωστή για το αφαιρετικό και εσωτερικό της ύφος, η Belaza απογυμνώνει το έργο από τη θεαματικότητα, μετατρέποντάς το σε έναν εσωτερικό διάλογο. Όπως η ίδια σημειώνει, στόχος της είναι να καλέσει «το αόρατο και το ανείπωτο που διαπερνά όλους μας», αντιμετωπίζοντας τον χορό όχι ως θέαμα αλλά ως κοινό βίωμα.

Η βραδιά ανοίγει με το Bolero X, μια σύγχρονη προσέγγιση του διάσημου Bolero, σε χορογραφία του Shahar Binyamini. Με ενισχυμένο σύνολο χορευτών από την Opera Ballet Vlaanderen και τις συνδεδεμένες σχολές της, ο χαρακτηριστικός ρυθμός του έργου μετατρέπεται σε μια συλλογική, σχεδόν παλλόμενη εμπειρία.

Το τρίπτυχο ολοκληρώνεται με το Le Sacre du printemps στη θρυλική εκδοχή της Pina Bausch. Υπό την καθοδήγηση της Barbara Kaufmann, πρώην χορεύτριας του Tanztheater Wuppertal, οι χορευτές εξερευνούν τη στοιχειακή δύναμη και την ανθρώπινη ένταση του έργου του Stravinsky. Όπως επισημαίνει η Kaufmann, στη χορογραφία της Bausch «η ίδια η κίνηση σου υπαγορεύει τι πρέπει να νιώσεις», επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική της δύναμη, πενήντα χρόνια μετά τη δημιουργία της.

Το Rites συνδυάζει παράδοση και καινοτομία, προτείνοντας ένα απαιτητικό αλλά βαθιά βιωματικό ταξίδι ανάμεσα στον ήχο, το σώμα και την τελετουργία.

17 Ιανουαρίου με 5 Φεβρουαρίου 2026. Πληροφορίες και εισιτήρια, εδώ. 

Opera Ballet Vlaanderen – Rites (17 janvier – 5 février, Anvers & Gand)

Avec Rites, Opera Ballet Vlaanderen présente un triptyque ambitieux mêlant danse et musique, fondé sur la relecture de trois œuvres orchestrales majeures. À Anvers et à Gand, le public est invité à vivre une soirée où se croisent répétition hypnotique, intériorité et énergie brute.

Le cœur du programme est occupé par La Valse de Ravel, revisitée par la chorégraphe franco-algérienne Nacera Belaza. Son approche minimaliste et introspective transforme la partition en une exploration intérieure, loin de toute démonstration spectaculaire. La danse y devient un acte partagé, une forme de rituel collectif qui cherche à faire émerger l’invisible.

La soirée s’ouvre sur Bolero X, création de Shahar Binyamini, qui amplifie le rythme emblématique de Ravel grâce à un ensemble élargi de danseurs issus d’Opera Ballet Vlaanderen et de ses écoles partenaires. Le mouvement répétitif se mue en force commune, presque organique.

Le triptyque se conclut avec Le Sacre du printemps dans la version emblématique de Pina Bausch. Sous la direction de Barbara Kaufmann, ancienne danseuse du Tanztheater Wuppertal, les interprètes s’approprient la puissance primitive et la complexité humaine de la musique de Stravinsky. Une œuvre où, selon Kaufmann, le mouvement lui-même guide l’émotion du spectateur, confirmant l’actualité intacte de cette chorégraphie mythique.

Rites se présente ainsi comme une traversée exigeante et sensorielle, à la croisée de la tradition musicale et de l’expérimentation chorégraphique.

The post Rites, από την OBV: ένα τολμηρό τρίπτυχο χορού και μουσικής appeared first on .

Η ιστορία του Don Giovanni ξεκινά με μια πράξη βίας: στη σύγκρουσή του με τον Κομμεντατόρε — την ώρα που ο ευγενής επιχειρεί να υπερασπιστεί τη Donna Anna — ο διαβόητος γόης τον σκοτώνει και συνεχίζει το δρόμο του αμετανόητος.
Σύντομα εγκαταλείπει ξανά τη Donna Elvira, επιχειρεί να αποπλανήσει τη Zerlina την ημέρα του γάμου της και βρίσκεται αντιμέτωπος με εκδικητές που εμφανίζονται μεταμφιεσμένοι σε ένα γιορτινό δείπνο.

Ακόμη και τότε, ο Giovanni δεν σταματά. Ανταλλάσσει ρούχα με τον υπηρέτη του, Leporello, προκαλώντας μια σειρά παρεξηγήσεων και διπλών ταυτοτήτων, μέχρι τη σκηνή στο νεκροταφείο όπου το άγαλμα του Κομμεντατόρε προειδοποιεί τον αμετανόητο ήρωα για την τύχη που τον περιμένει. Ο Giovanni τον προσκαλεί προκλητικά σε δείπνο, αρνείται πέντε φορές να μετανοήσει και, αγγίζοντας το παγωμένο χέρι του αγάλματος, οδηγείται τελικά στην κόλαση.

Η μινιμαλιστική σκηνοθετική προσέγγιση φέρνει τις δικές της δυσκολίες στα παρασκήνια. Όπως επισημαίνει ο παραγωγός της OBV, Wietse Bovri, «όσο λιγότερα υπάρχουν στη σκηνή, τόσο περισσότερο τραβούν την προσοχή. Η πρόκληση είναι να αποτυπώσουμε τα σχέδια με απόλυτη ακρίβεια, γιατί η απλότητα είναι συχνά το πιο απαιτητικό στοιχείο».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί μια επιβλητική σκάλα ύψους 12 μέτρων, την οποία καλείται να ανέβει ένας από τους ερμηνευτές — μια δοκιμασία που απαιτεί τεχνική ακρίβεια και καλλιτεχνική ευαισθησία.

Για τον σκηνοθέτη Tom Goossens, το κέντρο της όπερας δεν είναι μόνο ο διαβόητος πρωταγωνιστής αλλά και οι άνθρωποι γύρω του. «Ο Don Giovanni περιστρέφεται γύρω από όσους τον περιβάλλουν και που, ξανά και ξανά, του δίνουν ευκαιρίες», λέει. «Προσπαθούν να του δείξουν την ευθύνη και τις συνέπειες των πράξεών του. Στο τέλος του ζητούν πέντε φορές να μετανοήσει· δεν το κάνει, και γι’ αυτό τιμωρείται. Ευθύνη, συγχώρεση, δεύτερες ευκαιρίες: αυτό από μόνο του προσθέτει μια μεγάλη απόχρωση».

Εισιτήρια και αναλυτικές πληροφορίες για την παράσταση, εδώ. 

Don Giovanni: l’adieu de l’Opera Gent avant sa grande rénovation

Du 14 décembre au 20 janvier, l’Opera Ballet Vlaanderen propose à Gand et Anvers une version minimaliste et exigeante du chef-d’œuvre de Mozart

À l’approche de sa fermeture pour de vastes travaux de rénovation en janvier, l’Opera Gent fait ses adieux au public avec l’un des titres les plus emblématiques du répertoire : Don Giovanni. La production de l’Opera Ballet Vlaanderen, présentée du 14 décembre au 20 janvier à Gand et Anvers, fonctionne comme une véritable dernière révérence.

Dès ses premières scènes, l’opéra trace la route destructrice de son protagoniste : en fuyant la colère justifiée de Donna Anna, Don Giovanni tue le Commandeur. Loin de s’arrêter, il reprend sa chasse aux conquêtes : il abandonne de nouveau Donna Elvira, tente de séduire Zerlina le jour de ses noces et se retrouve finalement face à des justiciers masqués lors d’un banquet.

Même alors, il persiste. En échangeant ses vêtements avec Leporello, il provoque une série de quiproquos et de faux-semblants qui culminent au cimetière, où la statue du Commandeur émet son avertissement glaçant. Don Giovanni l’invite audacieusement à dîner, refuse à cinq reprises d’exprimer le moindre repentir et, en saisissant la main glacée de la statue, est entraîné en enfer.

En coulisses, cette production minimaliste représente un défi à part entière. Wietse Bovri, producteur à l’OBV, souligne : « Plus on montre peu de choses sur scène, plus chaque élément attire l’attention. La difficulté réside dans la précision : il faut traduire les maquettes avec une exactitude absolue pour que le concept fonctionne. Les décors les plus simples sont souvent les plus difficiles. »

L’un de ces éléments — une échelle imposante de 12 mètres que doit gravir un chanteur — exige à la fois ingénierie millimétrée et finesse artistique.

Pour le metteur en scène Tom Goossens, le cœur de l’œuvre ne se limite pas à la figure du séducteur maudit : « Don Giovanni parle des gens qui l’entourent, et qui ne cessent de lui laisser des occasions. Ils tentent constamment de lui faire comprendre sa responsabilité et ses actes. À la fin, on lui demande cinq fois de se repentir. Il refuse — et c’est pour cela qu’il est puni. La responsabilité, le pardon, ces secondes chances : voilà une nuance importante. »

Billets et informations détaillées sur le spectacle, ici.

The post Don Giovanni: Το κύκνειο άσμα της Όπερας της Γάνδης πριν από τη μεγάλη ανακαίνιση appeared first on .

L’Enfant et les Sortilèges – 20 Νοεμβρίου, La Monnaie, Βρυξέλλες

Για μία και μόνο βραδιά, η La Monnaie ανοίγει τις πόρτες της στη μαγευτική όπερα L’Enfant et les Sortilèges, το διαμάντι του Maurice Ravel σε λιμπρέτο της Colette. Η ιστορία της δημιουργίας του έργου είναι τόσο παραμυθένια όσο και η πλοκή του. Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο διευθυντής της Όπερας του Παρισιού, Jacques Rouché, ζήτησε από την Colette να γράψει το κείμενο για ένα μπαλέτο-παραμύθι και εκείνη πρότεινε τον Ravel για τη μουσική. Το πρώτο κείμενο χάθηκε στο ταχυδρομείο το 1916 ενώ ο Ravel βρισκόταν ακόμη στο μέτωπο· μόνο το 1917 έφτασε στα χέρια του νέο αντίγραφο, στο οποίο απάντησε με τη διάσημη ατάκα: «Θα ήθελα να το συνθέσω, αλλά δεν έχω κόρη.»

Το έργο εξελίχθηκε σε οπερέτα με έντονο χορογραφικό χαρακτήρα και τελικά έκανε πρεμιέρα στο Μόντε Κάρλο το 1925. Στο επίκεντρο βρίσκεται ένα άτακτο παιδί, το οποίο βλέπει τα παιχνίδια, τα αντικείμενα και τα ζώα του να ζωντανεύουν και να το αντιμετωπίζουν, μετατρέποντας το δωμάτιό του σε ένα πεδίο μαγείας, τελεσφόρων φαντασιών και ηθικής αφύπνισης.

Η βραδιά αποτελεί και ορόσημο για τα δέκα χρόνια της MM Academy, που ενώνει νέους μουσικούς από τα οκτώ βελγικά ωδεία με την ορχήστρα και τις χορωδίες της La Monnaie. Οι MM Soloists και MM Laureates θα παρουσιάσουν τη μουσική του Ravel, ενώ ο διεθνώς αναγνωρισμένος καλλιτέχνης Reinhard Kleist θα συνοδεύσει ζωντανά με εικονογραφήσεις. Μια βραδιά όπου μουσική, αφήγηση και εικόνα ενώνονται σε μια αρμονική, μαγευτική σύνθεση.

L’uomo dal fiore in bocca & La Voix humaine – 22 Νοεμβρίου, De Singel, Αμβέρσα

Λίγες μέρες αργότερα, η Opera Ballet Vlaanderen παρουσιάζει ένα σπάνιο διπλό πρόγραμμα στο θρυλικό De Singel της Αμβέρσας. Μια βραδιά-γέφυρα ανάμεσα σε εποχές, διαθέσεις και αισθητικές γραμμές: το L’uomo dal fiore in bocca του Luc Brewaeys και το La Voix humaine του Francis Poulenc.

Η εκδήλωση τιμά τα δέκα χρόνια από τον θάνατο του Brewaeys, ενός από τους σημαντικότερους σύγχρονους Βέλγους συνθέτες. Το έργο του πλημμυρίζει από την οριακή ευαισθησία της στιγμής ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Σε ένα ταπεινό καφέ κοντά σε σταθμό τρένου, ένας ήσυχος πελάτης που έχασε το τρένο του συναντά έναν άντρα με «λουλούδι στο στόμα» – έναν κακοήθη όγκο. Η συνομιλία τους, γεμάτη λεπτομέρειες καθημερινότητας και υπαρξιακής αγωνίας, είναι μια αναμέτρηση με τον χρόνο και τη φθορά.

Αν το έργο του Brewaeys εξερευνά την εξωτερική πραγματικότητα της ζωής που φεύγει, το La Voix humaine του Poulenc στρέφεται στο εσωτερικό τοπίο της απώλειας. Μια γυναίκα, μόνη στο δωμάτιο, μιλά μέσω τηλεφώνου με τον άντρα που την εγκαταλείπει. Οι παύσεις, οι διακοπές στη γραμμή και οι παρεξηγήσεις μετατρέπουν την οπερατική σκηνή σε σύγχρονο συναισθηματικό καθρέφτη. Μια φωνή, μία γυναίκα, μια ολόκληρη συναισθηματική κατάρρευση.

Le Scarabée d’Or – 20 Νοεμβρίου, KMSKA, Αμβέρσα

Στο KMSKA, η πολυσχιδής καλλιτέχνις Mireille Capelle παρουσιάζει τη σύγχρονη δημιουργία της Le Scarabée d’Or, ένα έργο ενταγμένο στο όραμά της για τις architectures sonores – ηχητικές αρχιτεκτονικές που λειτουργούν σαν «κρυσταλλωμένα στιγμιότυπα μιας συνεχούς καλλιτεχνικής διαδικασίας».

Το κοινό δεν καλείται να παρακολουθήσει μια παράσταση με τον παραδοσιακό τρόπο αλλά να εισέλθει σε έναν χώρο διαμορφωμένο από κίνηση, δόνηση, ήχο και χρόνο. Ήχοι περιβάλλοντος, φυσικές αντηχήσεις και κλασικά όργανα συνυφαίνονται σε ένα ζωντανό, οργανικό ηχητικό τοπίο. Καμία τεχνητή κατασκευή· όλα προέρχονται από το φυσικό περιβάλλον και τον παλμό των πραγμάτων γύρω μας.

Το Scarabée d’Or συνεχίζει αυτή την εξερεύνηση μέσα από συνεργασία των HERMESensemble, KMSKA, Mireille Capelle, Aïda Gabriels, Astrid Vansteenkiste, Milan Henderickx και Maarten Buyl. Οι επισκέπτες περιηγούνται σε έναν χώρο φωτός, ήχου και εικαστικής σύνθεσης, με ηχεία διασκορπισμένα σε όλο το μουσείο. Το πρωτόκολλο της εμπειρίας είναι απλό: κάθισε, άκου, κοίτα. Το έργο δεν ερμηνεύει την τέχνη του μουσείου· επιβραδύνει τον ρυθμό της πρόσληψης και σε αφήνει να εξερευνήσεις τον χρόνο όπως κυλά, χωρίς κορύφωση, χωρίς τέλος.

Trois Soirées Artistiques Inoubliables en Belgique – Opéra, Théâtre Intime et Architecture Sonore

De Bruxelles à Anvers, trois événements explorent les multiples visages de la création musicale et scénique contemporaine.

La scène culturelle belge s’illumine en cette fin de novembre avec trois événements qui, chacun à sa manière, repoussent les frontières de la création artistique. Opéra fantastique, diptyque émouvant entre vie et solitude, et installation sonore immersive : Bruxelles et Anvers deviennent les pôles d’une traversée où l’art se fait conte, confession et espace sensoriel.

L’Enfant et les Sortilèges – 20 novembre, La Monnaie, Bruxelles

Pour une soirée unique, La Monnaie célèbre le monde enchanteur de L’Enfant et les Sortilèges, joyau lyrique de Maurice Ravel et Colette. L’histoire de la création de l’œuvre est presque aussi fantaisiste que son intrigue : en pleine Première Guerre mondiale, le directeur de l’Opéra de Paris Jacques Rouché demande à Colette d’écrire un ballet féerique. Elle choisit Ravel pour la musique. Le premier manuscrit se perd en 1916 dans le courrier, alors que le compositeur est au front. Ce n’est qu’en 1917 qu’il recevra une nouvelle copie, lui inspirant sa célèbre réponse : « J’aimerais composer cela, mais je n’ai pas de fille. »

Transformé en opérette, le projet prend vie à Monte-Carlo en 1925. Le protagoniste est un enfant turbulent dont les jouets, les meubles et les animaux s’animent pour le confronter, transformant sa chambre en un champ de bataille imaginaire où récit, musique et morale s’entrelacent.

Cette représentation marque également les dix ans de la MM Academy, qui offre aux jeunes musiciens des huit conservatoires belges l’occasion de se produire avec l’orchestre et les chœurs de la Monnaie. Les MM Soloists et MM Laureates interpréteront la musique évocatrice de Ravel, accompagnés des illustrations en direct de l’artiste Reinhard Kleist, triple lauréat du prix Max et Moritz.

L’uomo dal fiore in bocca & La Voix humaine – 22 novembre, De Singel, Anvers

Quelques jours plus tard, l’Opera Ballet Vlaanderen présente au De Singel un double programme rare, un pont entre époques et émotions : L’uomo dal fiore in bocca de Luc Brewaeys et La Voix humaine de Francis Poulenc.

La soirée rend hommage au dixième anniversaire de la disparition de Brewaeys, l’un des compositeurs contemporains les plus importants de Belgique. Dans son œuvre, un simple café devient le théâtre d’une rencontre bouleversante entre un père de famille et un homme condamné qui s’accroche aux derniers instants de vie comme “une plante grimpant sur les barreaux d’une grille”.

Si Brewaeys interroge la frontière ultime entre vie et mort, Poulenc nous plonge dans l’intimité d’une rupture. La Voix humaine, construit sur le texte de Cocteau, capture les silences, les coupures, les maladresses d’un adieu au téléphone. Une voix, une femme, une déchirure nue.

Le Scarabée d’Or – 20 novembre, KMSKA, Anvers

Au KMSKA, l’artiste pluridisciplinaire Mireille Capelle présente Le Scarabée d’Or, une œuvre inscrite dans sa vision des architectures sonores : des « instantanés cristallisés d’un processus artistique continu ».

Ici, on ne regarde ni n’écoute au sens traditionnel. On habite un espace façonné par la vibration, la résonance et le temps. Bruits environnants, timbres naturels et instruments classiques tissent une matière sonore vivante, puisée uniquement dans le monde réel qui nous entoure.

Conçu en collaboration avec HERMESensemble, KMSKA, Mireille Capelle, Aïda Gabriels, Astrid Vansteenkiste, Milan Henderickx et Maarten Buyl, Le Scarabée d’Or propose une immersion où le visiteur traverse un paysage de lumière et de son, guidé par des haut-parleurs dispersés dans l’espace du musée. Le protocole est simple : s’asseoir, écouter, regarder. L’œuvre ne traduit pas l’art du musée en musique ; elle ralentit le rythme de la perception et laisse le temps se dilater.

The post Τρεις μοναδικές βραδιές τέχνης στο Βέλγιο – Όπερα, μονόδραμα και ηχητική αρχιτεκτονική appeared first on .

Πάρσιφαλ / Parsifal
Η σεζόν ανοίγει με τον Πάρσιφαλ του Βάγκνερ, ένα έργο βαθιά συνυφασμένο με την ιστορία του OBV. «Το Opera Ballet Vlaanderen έχει μακρά ιστορία με το Parsifal», λέει ο καλλιτεχνικός διευθυντής Jan Vandenhouwe. «Η όπερα στην Αμβέρσα είναι ένα από τα πρώτα μέρη όπου παρουσιάστηκε το έργο εκτός Bayreuth».

Η τελευταία όπερα του Βάγκνερ παρακολουθεί το ταξίδι ενός αφελούς νεαρού άνδρα, ο οποίος αρχικά αποτυγχάνει να δείξει ενσυναίσθηση σε έναν βασιλιά που υποφέρει και τιμωρείται για την αδιαφορία του. Το ταξίδι του στον εξωτερικό κόσμο αντανακλά μια εσωτερική μεταμόρφωση, η οποία καταλήγει σε μια κατάσταση συμπονετικής επίγνωσης.

«Ο Πάρσιφαλ είναι η τελευταία όπερα του Βάγκνερ, η μουσική του διαθήκη, στην οποία επιτυγχάνει απόλυτη μαεστρία. Ταυτόχρονα, είναι ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα έργα του, και έτσι δεν τελειώνεις ποτέ μαζί του», καταλήγει ο Vandenhouwe.

Κάρμεν / Carmen
Αναγνωρίσιμη σε όλους και όλες, η μουσική της Κάρμεν του Μπιζέ είναι πολιτιστικά εμβληματική. Η Habanera έχει εμφανιστεί σε διαφημίσεις ζυμαρικών, σε επεισόδια των Muppets και ενέπνευσε ακόμη και ένα κινηματογραφικό μιούζικαλ της Beyoncé. Ενώ οι μελωδίες από την όπερα έχουν χρησιμοποιηθεί για πιο ελαφριά έργα, η ίδια η ιστορία είναι σκοτεινή και βίαιη.

«Η Κάρμεν είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό ερωτικό δράμα και αφορά μια ψυχολογική πάλη», λέει ο σκηνοθέτης και χορογράφος Wim Vandekeybus. «Πρόκειται για την έλλειψη αγάπης. Η αγάπη είναι εξαιρετικά πολύπλοκη. Πώς ονομάζετε το αντίθετο της αγάπης; Ζήλια; Απληστία; Εξουσία; Η αγάπη είναι απλά ένα μείγμα όλων αυτών των πραγμάτων. Η Κάρμεν είναι μια έρευνα για το πολύπλοκο παιχνίδι της επιθυμίας, της εξουσίας και του εγώ».

Οι πρωταγωνιστές Κάρμεν και Δον Χοσέ ενσαρκώνουν τα εντελώς αντίθετα, με την πρώτη να επιδιώκει την ελευθερία με κάθε κόστος, ακόμη και σε βάρος της ίδιας της ζωής της, και τον δεύτερο να παλεύει με την εμμονή και την κατοχή.

Ο Vandekeybus παρουσιάζει την Κάρμεν ως διαχρονικό μύθο και κρατάει τον εαυτό του μακριά από την ισπανική λαογραφία. Επιστρέφει στις αρχετυπικές ρίζες της ιστορίας βασιζόμενος σε μεγάλο βαθμό στην αφήγηση των ταυρομαχιών και με ιδιαίτερη έμφαση στην τελετουργία και τη μύηση.

Η Κάρμεν θα είναι η μεγαλύτερη παραγωγή που έχει παρουσιάσει ποτέ η OBV, με τη χορωδία, την παιδική χορωδία, το μπαλέτο και την ορχήστρα να συνεργάζονται στο έργο.

Ντον Τζοβάνι / Don Giovanni
«Ο Ντον Τζοβάνι μιλάει για την ακολασία, την αμαρτία, τη σάρκα»

Ο σκηνοθέτης Tom Goossens διερευνά την αμφιλεγόμενη ιστορία του Μότσαρτ στην εποχή του #MeToo και της κουλτούρας του κάνσελ. Η όπερα ανοίγει με καταιγισμό, καθώς ένας μασκοφόρος Ντον Τζοβάνι βιάζει τη Ντόνα Άννα και στη συνέχεια δολοφονεί τον πατέρα της. Είναι αδύνατο να βρει κανείς συμπάθεια για έναν τέτοιο χαρακτήρα, και όμως, η ιστορία τον παρουσιάζει ως σαγηνευτικό και ιδιαίτερα περιζήτητο από γυναίκες από όλο τον κόσμο. Ακόμα και με αυτά τα σκοτεινά θέματα, ο Ντον Τζοβάνι θεωρείται κωμική όπερα και προσφέρει χιούμορ σε μεγάλη κλίμακα με τη σύνθεση των ευρείας κλίμακας χαρακτήρων και τις αισιόδοξες μελωδίες του.

Ενώ στο φινάλε ο χαρακτήρας του τίτλου παίρνει την τιμωρία του καθώς σύρεται σωματικά σε μια φλεγόμενη κόλαση, ο Goossens διερωτάται αν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει λύτρωση για τον Ντον Τζοβάνι και πώς θα έμοιαζε αυτή σε ένα σύγχρονο κοινωνικό πλαίσιο.

Λουτσία ντι Λαμμερμούρ / Lucia di Lammermoor
Η Λουτσία ντι Λαμμερμούρ του Γκαετάνο Ντονιτσέτι είναι μια σπονδυλωτή όπερα και βασικός πυλώνας του ρεπερτορίου, με απαγορευμένο έρωτα επιπέδου Ρωμαίου και Ιουλιέτας, συναντήσεις με φαντάσματα και ένα φινάλε που αφήνει τη σκηνή να στάζει αίμα.

Πολύ περισσότερο από μια ιστορία φαντασμάτων, η Λουτσία επικεντρώνεται στον αγώνα της πρωταγωνίστριας για αυτονομία εν μέσω οικογενειακών πολιτικών. Ωθούμενη από όλες τις πλευρές, αλλά πιο βίαια από τον αδελφό της σε έναν στρατηγικό γάμο, η αργή πτώση της Λουτσία σε δικαιολογημένη τρέλα προσφέρει ένα αιματηρό και βίαιο φινάλε που τελειώνει κυριολεκτικά με μια από τις πιο διάσημες «σκηνές τρέλας» σε όλη την ιστορία της όπερας.

RITES
Το πρόγραμμα του μπαλέτου είναι εξίσου τολμηρό για τη σεζόν 2025/2026. Η OBV παρουσιάζει ένα ισχυρό τρίπτυχο: «Βαλς» και «Μπολερό» του Μορίς Ραβέλ μαζί με την Ιεροτελεστία της άνοιξης (Le Sacre du printemps) του Στραβίνσκι στην ωμή, τελετουργική χορογραφία της Πίνα Μπάους (Pina Bausch).

«Το πιο διάσημο τελετουργικό στην ιστορία του μπαλέτου είναι χωρίς αμφιβολία η Ιεροτελεστία της άνοιξης», λέει ο Vandenhouwe. «Το παρουσιάζουμε στην πρωτοφανή εκδοχή της Πίνα Μπάους. Πρόκειται για μια σκληρή και ανελέητη παράσταση στην οποία θέματα όπως η πίεση των συνομηλίκων, η θυσία και η βία κατά των γυναικών ανυψώνονται σε υπαρξιακό επίπεδο».

Υπάρχει και μια τοπική ανατροπή στο Βαλς (La Valse) του Ραβέλ, επίσης: «Επί μακρόν θεωρούνταν ότι το μπαλέτο δημιουργήθηκε στο Παρίσι, αλλά επιστολές του Ραβέλ αποκάλυψαν πρόσφατα ότι ένας χορογράφος από το τότε μπαλέτο της όπερας της Αμβέρσας το χορογράφησε για πρώτη φορά εδώ, πριν από ακριβώς εκατό χρόνια», επιβεβαιώνει ο Vandenhouwe.

Στο πρόγραμμα περιλαμβάνεται επίσης το Opus του Έλληνα χορογράφου Χρήστου Παπαδόπουλου, ένα ζωντανό ομαδικό έργο σε μουσική Die Kunst der Fuge του Μπαχ. Η μουσική του Μπαχ επανεμφανίζεται στο δεύτερο τριπλό μπαλέτο Love & Loss, το οποίο περιλαμβάνει την επανερμηνεία του Mitten wir im Leben sind της Anne Teresa De Keersmaeker και το συγκινητικό Quintett του William Forsythe, που δημιουργήθηκε ως μια τελευταία ερωτική επιστολή προς την ετοιμοθάνατη σύζυγό του.

Συναυλίες και προβολή
Πέρα από τα θεατρικά έργα, η σεζόν περιλαμβάνει επίσης μια σειρά από συναυλίες και εκπαιδευτικές παραγωγές. Το τμήμα προβολής VONK του OBV παρουσιάζει ένα ξεχωριστό έργο: το queerPassion, μια επανερμηνεία του Πάθους του Αγίου Ιωάννη του Μπαχ με επίκεντρο τις ιστορίες των ομοφυλοφίλων.

Σε αυτή την οδυνηρή προσαρμογή, οι ιστορίες των LGBTQ+ ατόμων -από τις εκτελέσεις του 18ου αιώνα μέχρι τα σύγχρονα εγκλήματα μίσους- αφηγούνται με καινούριους στίχους, διατηρώντας παράλληλα την ακεραιότητα της μουσικής του Μπαχ. Γεγονότα όπως η εκτέλεση ενός τρανς ατόμου το 1721 στο Halberstadt και η δίωξη των ομοφυλόφιλων ανδρών το 1730-31 στην Ουτρέχτη αντιπαραβάλλονται με σύγχρονες τραγωδίες όπως οι πυροβολισμοί στο νυχτερινό κέντρο Pulse και η βία κατά των λεσβιών στο Μεξικό. Το queerPassion αποτελεί ένα τολμηρό κάλεσμα για ισότητα, διαφορετικότητα και αλληλεγγύη.

Η αυλαία πέφτει στη Γάνδη… προς το παρόν
Εκτός από το πρόγραμμα της νέας σεζόν, η Όπερα της Γάνδης έχει και μια δική της ανακοίνωση, αφού θα υποβληθεί σε μια πολυπόθητη ανακαίνιση.

Χτισμένο το 1840, το κτίριο θα υποβληθεί σε σημαντικές αναβαθμίσεις από το επόμενο έτος. Η ανακαίνιση θα διαρκέσει τουλάχιστον τέσσερα χρόνια, ωστόσο οι παραστάσεις θα συνεχιστούν σε εναλλακτικούς χώρους, όπως το Capitole, το MIRY Concert Hall, το Muziekcentrum De Bijloke και το NTGent. Θα παρέχεται επίσης λεωφορείο μεταφοράς για τους θεατές.

Οι αναβαθμίσεις θα περιλαμβάνουν βελτιώσεις στην αίθουσα του θεάτρου και στο κοίλο της ορχήστρας, αποκατάσταση του πολυέλαιου και αναβίωση του αρχικού χρωματικού σχεδιασμού. Το τρίο των μεγαλοπρεπών αιθουσών χορού της όπερας θα αποκατασταθεί προσεκτικά και θα ανανεωθεί.

Αυτό που φαίνεται βέβαιο είναι το ότι με μια σεζόν που καλύπτει την τελετουργία, την αντίσταση, την τρέλα, τον μύθο και τη μεταμόρφωση, το επερχόμενο πρόγραμμα της OBV είναι έτοιμο να αφήσει μια διαρκή επίδραση στο κοινό.

The post Μια εις βάθος ματιά στη νέα σεζόν του Opera Ballet Vlaanderen appeared first on .

Όπως εξηγεί και ο Peter de Caluwe, Γενικός και Καλλιτεχνικός Διευθυντής της La Monnaie, η όπερα είναι ένα είδος που μπορεί να φαίνεται τρομακτικό σε κάποιον, λόγω χρονικής διάρκειας αλλά και επειδή είναι ακριβή σαν παράσταση. Αυτό το πρότζεκτ θέλει να κάνει την όπερα πιο κατανοητή δείχνοντάς την σε σύντομα βίντεο που αρέσει στους νέους να παρακολουθούν στο διαδίκτυο. Η καμπάνια ξεκινά με 15 μικρά βίντεο για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον του κόσμου, με τον de Caluwe να ευελπιστεί πως οι νέοι θα δουν τα βίντεο και θα τους γεννηθεί η επιθυμία να δουν όλη την ιστορία.

Πώς χρησιμοποιεί η Generation Opera το TikTok για να προσελκύσει το νεανικό κοινό;

Αυτό το έργο, που ονομάζεται Generation Opera, προσπαθεί να συνδέσει την όπερα με τον ψηφιακό κόσμο. Γνωρίζοντας πως το TikTok αποτελεί ένα μέσο με τρομακτική απήχηση στον κόσμο των νέων, τόσο η La Monnaie όσο και η Proximus το επιστρατεύουν για να αφηγηθούν την ιστορία της όπερας με έναν σύγχρονο τρόπο.

«Η Generation Opera όχι μόνο εξάπτει την περιέργειά τους, αλλά τους δίνει και μια ώθηση για να ζήσουν προσωπικά τη μαγεία της όπερας», λέει η La Monnaie.

Σύμφωνα με τον Peter de Caluwe, η όπερα είναι ένα είδος διαχρονικό, ωστόσο για να βρει απήχηση σε νέο κοινό, πρέπει να βρεθούν και νέοι δρόμοι. Το TikTok ίσως είναι ένας τέτοιος δρόμος, που με τα σύντομα βίντεο μπορεί να προκαλέσει το ενδιαφέρον και την προσοχή κάποιου.

«Η όπερα είναι διαχρονική, αλλά ο τρόπος που λέμε ιστορίες εξελίσσεται συνεχώς. Με αυτό το πρότζεκτ, φέρνουμε τη μαγεία στους νέους με έναν σύγχρονο τρόπο, με την ελπίδα ότι θα θέλουν να ζήσουν και την εμπειρία μιας ζωντανής παράστασης», καταλήγει ο Peter de Caluwe.

The post La Monnaie και Proximus συνεργάζονται για να κάνουν την όπερα πιο προσιτή στο νεανικό κοινό appeared first on .

Αυτό το έργο παραμένει μια από τις πιο διάσημες παρτιτούρες μπαλέτου του 20ου αιώνα. Αρχικά, ο Προκόφιεφ σκέφτηκε ένα αλλαγμένο τέλος στο οποίο ο Ρωμαίος φτάνει εγκαίρως για να βρει την Ιουλιέτα ζωντανή, δικαιολογώντας την ιδέα δηλώνοντας, «οι ζωντανοί άνθρωποι μπορούν να χορέψουν, οι ετοιμοθάνατοι δεν μπορούν». Ωστόσο, η τελική εκδοχή διατηρεί την τραγική μοίρα των πρωταγωνιστών της, φέρνοντας τη φρίκη και την καταστροφή που τροφοδοτείται από την οικογενειακή βεντέτα στο επίκεντρο.

«Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα υπάρχουν μόνο ως μεταφορές»

Αυτή η παραγωγή, με γνώμονα το μοναδικό χορογραφικό στυλ του Morau -συχνά αφύσικο, παραμορφωμένο και σχεδόν άμορφο- εστιάζει λιγότερο στην αγάπη και περισσότερο στη βία που είναι βαθιά ενσωματωμένη τόσο στο κείμενο του Σαίξπηρ όσο και στη μουσική του Προκόφιεφ. «Όταν μιλάς για τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα, όλοι φαντάζονται μια ιστορία αγάπης. Στην εκδοχή μας, θα δείτε πολύ λιγότερη αγάπη και πολύ περισσότερη βία», εξηγεί. Εδώ, ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα υπάρχουν μόνο ως μεταφορές, που αντιπροσωπεύονται από δύο παιδιά των οποίων η αθωότητα ενσαρκώνει την ίδια την αγάπη.

Το πάθος των νεαρών ερωτευμένων, αν και αγνό και έντονο, υπονομεύεται συνεχώς από τις οικογένειές τους, την κοινωνία και την ίδια τη ζωή. «Η αγάπη τους τους τρελαίνει από την επιθυμία», σκέφτεται ο Morau. «Είναι αρκετά νέοι για να αγαπούν χωρίς αναστολές, αλλά πολύ νέοι για να πεθάνουν. Ωστόσο, η Ιουλιέτα πεθαίνει σαν ηρωίδα, με απόλυτη πεποίθηση—σχεδόν μια μορφή χαρακίρι. Δεν είναι ένα σιωπηλό δηλητήριο ή μια αργή πτώση, αλλά μια ωμή πράξη».

Αυτός ο ριζοσπαστικός επανασχεδιασμός μεταφέρει τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα στο παρόν, παραδίδοντας έναν στοιχειωδώς σχετικό προβληματισμό για την αγάπη, τη βία και τη μοίρα.

Romeo + Julia

Παραστάσεις από 15 Μαρτίου έως 15 Ιουνίου 2025

Στις Όπερες της Γάνδης, Αμβέρσας και Λιλ

Αναλυτικές πληροφορίες και εισιτήρια, εδώ. 

The post Opera Ballet Vlaanderen: ο Ρωμαίος & Ιουλιέτα σε Γάνδη, Αμβέρσα και Λιλ appeared first on .

Γνωστή για την προσφορά μυριάδων οικογενειακών και σχολικών δραστηριοτήτων, η κριτική επιτροπή των βραβείων Oper! επαίνεσε ιδιαίτερα το «φιλόξενο άνοιγμα» της Monnaie.

«Υπό τον γενικό και καλλιτεχνικό διευθυντή Peter de Caluwe, η Όπερα La Monnaie αποπνέει μια τεράστια απήχηση και ελκυστικό άνοιγμα που φέρνει τόσο τους καλλιτέχνες όσο και το κοινό στην όπερα για κορυφαίες δημιουργικές παραστάσεις», δήλωσε ο Ulrich Ruhnke, ο οποίος προήδρευσε της κριτικής επιτροπής της Oper!.

«Η επιλογή, το επίπεδο και η αισθητική των παραγωγών μπορεί να χαρακτηριστεί πρωτοποριακή σε περισσότερες από μία περιπτώσεις και επίσης να κάνει την όπερα προσιτή στις νεότερες γενιές».

Χαιρετίζοντας τα νέα, ο De Caluwe είπε: «Το βραβείο της καλύτερης όπερας είναι η θαυμάσια αναγνώριση της ομαδικής δουλειάς που γίνεται εδώ σε όλα τα επίπεδα για την επίτευξη κορυφαίας ποιότητας που καθορίζει τις τάσεις, ξανά και ξανά. Είναι ικανοποιητικό να βλέπεις ότι η La Monnaie, παρά τον μέτριο προϋπολογισμό της σε διεθνές πλαίσιο, συνεχίζει να παίζει σταθερά στην Premier League. Είμαι περήφανος που οδηγώ αυτό το ίδρυμα σε μια διαρκή περίοδο επιτυχίας».

Η Όπερα La Monnaie έχει κι έναν επιπλέον λόγο να χαίρεται, αφού ο Christophe Coppens απέσπασε το βραβείο καλύτερης σκηνογραφίας και κουστουμιών για την παραγωγή του «Turandot» του Πουτσίνι, που ανέβηκε στη La Monnaie.

Τα βραβεία Oper! απονέμονται κάθε χρόνο στους καλύτερους καλλιτέχνες παγκοσμίως, εντός και εκτός σκηνής.

Μια κριτική επιτροπή που αποτελείται από εξειδικευμένους δημοσιογράφους απονέμει βραβεία σε 20 κατηγορίες με βάση τις επιδόσεις του προηγούμενου έτους, εδώ που αφορούν το 2024.

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Βελγίου Jan Jambon (N-VA), ο οποίος είναι υπεύθυνος για τα ομοσπονδιακά πολιτιστικά ιδρύματα, συνεχάρη τη La Monnaie για το βραβείο, που δόθηκε «σε ένα εξαιρετικά ανταγωνιστικό τοπίο όπερας».

The post Η La Monnaie των Βρυξελλών ανακηρύχθηκε η καλύτερη όπερα στον κόσμο appeared first on .

Το Φάντασμα της Όπερας κρατά ακόμα τα σκήπτρα του μακροβιότερο σόου του Μπρόντγουεϊ ακόμη και μετά το κλείσιμο του, πριν από χρόνια. Το μιούζικαλ έχει κερδίσει περισσότερα από 70 μεγάλα θεατρικά βραβεία και έχει καθηλώσει πάνω από 160 εκατομμύρια θεατές σε 41 χώρες και 186 πόλεις.

Βασισμένη στο μυθιστόρημα του Γκαστόν Λερού (Gaston Leroux), η ιστορία εκτυλίσσεται στο Παρίσι του 19ου αιώνα, όπου μια μασκοφορούσα μουσική ιδιοφυΐα στοιχειώνει τα βάθη της Όπερας. Έχοντας εμμονή με τη νεαρή σοπράνο Κριστίν Ντααέ, την παρασύρει στον σκοτεινό και μυστηριώδη κόσμο της μουσικής και την αναγκάζει να επιλέξει ανάμεσα σε εκείνον και τον παιδικό της έρωτα.

The Phantom Of The Opera

Stadsschouwburg Antwerp
Nieuwstad 1, 2000 Αμβέρσα

Από την Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου ως τις 2 Μαρτίου 2025

Αναλυτικές πληροφορίες και εισιτήρια, εδώ. 

The post Το Φάντασμα της Όπερας, στη σκηνή του Stadsschouwburg, για περιορισμένες παραστάσεις appeared first on .