Με τη νέα αυτή εγγραφή, η Ελλάδα αριθμεί πλέον 21 Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, ενώ ο Όλυμπος γίνεται το τρίτο ελληνικό μικτό αγαθό, μετά τα Μετέωρα και το Άγιο Όρος, συνδυάζοντας ταυτόχρονα εξαιρετική πολιτιστική και φυσική αξία. Οι μικτές εγγραφές αποτελούν μία από τις πλέον απαιτητικές κατηγορίες της UNESCO και αντιστοιχούν σε μικρό μόνο ποσοστό των μνημείων που περιλαμβάνονται στον παγκόσμιο κατάλογο.

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης χαρακτήρισε την απόφαση «μια σημαντική εθνική επιτυχία», σημειώνοντας πως «από σήμερα ο μυθικός Όλυμπος γίνεται βουνό ολόκληρης της ανθρωπότητας». Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η νέα διάκριση προστίθεται στις πρόσφατες εγγραφές των παραδοσιακών χωριών του Ζαγορίου και των Μινωικών Ανακτόρων της Κρήτης, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο τη διεθνή παρουσία της Ελλάδας στον κατάλογο της UNESCO.

Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη τόνισε ότι η ένταξη του Ολύμπου επιβεβαιώνει τη διαχρονική δέσμευση της Ελλάδας για την προστασία, ανάδειξη και βιώσιμη διαχείριση της πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιάς της χώρας. Όπως επισήμανε, ο Όλυμπος δεν είναι απλώς το υψηλότερο βουνό της Ελλάδας, αλλά ένας τόπος που, μέσα από τα Ομηρικά Έπη, τη Θεογονία του Ησιόδου και ολόκληρη την αρχαία ελληνική γραμματεία, ταξίδεψε την ελληνική μυθολογία και τον ελληνικό πολιτισμό σε κάθε γωνιά του κόσμου. Παραμένει μέχρι σήμερα το διαχρονικό σύμβολο της κατοικίας των Δώδεκα Ολύμπιων Θεών, συνεχίζοντας να εμπνέει τη λογοτεχνία, τις τέχνες, τη φιλοσοφία και τις επιστήμες.

Από την πλευρά του, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου υπογράμμισε ότι η διεθνής αυτή αναγνώριση αποτελεί δικαίωση μιας προσπάθειας που ξεκίνησε το 2014 και ολοκληρώθηκε χάρη στη στενή συνεργασία των δύο υπουργείων, του Οργανισμού Φυσικού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής (ΟΦΥΠΕΚΑ), της επιστημονικής κοινότητας και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Όπως ανακοίνωσε, το αμέσως επόμενο διάστημα θα υλοποιηθούν έργα άνω των 10 εκατομμυρίων ευρώ, με στόχο την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, τη βελτίωση της προσβασιμότητας και τη βιώσιμη ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής.

Η εγγραφή του Ολύμπου αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς αναγνωρίζεται όχι μόνο η μυθολογική και ιστορική του διάσταση, αλλά και η μοναδική οικολογική του αξία. Με υψόμετρο που φτάνει τα 2.918 μέτρα, το βουνό αποτελεί μία από τις σημαντικότερες περιοχές βιοποικιλότητας της Ευρώπης. Φιλοξενεί 1.983 taxa φυτών, δηλαδή περισσότερο από το 25% της ελληνικής χλωρίδας, καθώς και δεκάδες στενοενδημικά είδη που δεν συναντώνται πουθενά αλλού στον κόσμο. Παράλληλα, αποτελεί καταφύγιο για σπάνια αρπακτικά πτηνά, την καφέ αρκούδα, τον μεγαλύτερο ελληνικό πληθυσμό αγριόγιδου, αλλά και πλήθος άλλων θηλαστικών, ερπετών, αμφιβίων και ασπόνδυλων.

Στους πρόποδες του βουνού βρίσκεται και ο σημαντικός αρχαιολογικός χώρος του Δίου, ο οποίος αποτελεί τη σημαντικότερη υλική μαρτυρία της λατρείας των Ολύμπιων Θεών και συμπληρώνει ιδανικά το πολιτιστικό και φυσικό τοπίο της περιοχής.

Η ένταξη του Ολύμπου στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς δεν αποτελεί μόνο μια σημαντική διεθνή διάκριση για την Ελλάδα, αλλά και μια ισχυρή δέσμευση για τη διατήρηση ενός τόπου που εδώ και χιλιάδες χρόνια συνδέει τον μύθο, την ιστορία, τον πολιτισμό και τη φύση σε ένα μοναδικό σύνολο παγκόσμιας αξίας.

Le mont Olympe rejoint le patrimoine mondial de l’UNESCO

La Grèce célèbre une reconnaissance internationale majeure pour un site unique, où patrimoine naturel exceptionnel et héritage mythologique se rencontrent.

La région élargie du mont Olympe a officiellement été inscrite sur la Liste du patrimoine mondial de l’UNESCO, à l’issue d’une décision adoptée à l’unanimité lors de la 48e session du Comité du patrimoine mondial, organisée à Busan, en Corée du Sud. Cette distinction place le plus haut sommet grec parmi les sites considérés comme ayant une Valeur universelle exceptionnelle, nécessitant une protection et une gestion particulières au bénéfice de toute l’humanité.

Grâce à cette nouvelle inscription, la Grèce compte désormais 21 biens inscrits au patrimoine mondial. Le mont Olympe devient également le troisième bien mixte du pays, aux côtés des Météores et du Mont Athos, une catégorie particulièrement prestigieuse qui récompense des sites présentant à la fois une importance culturelle et naturelle exceptionnelle.

Le Premier ministre Kyriakos Mitsotakis a salué cette décision en la qualifiant de « succès national majeur », soulignant que le mont mythique appartient désormais symboliquement à l’ensemble de l’humanité. Cette nouvelle reconnaissance vient renforcer la présence de la Grèce au sein de l’UNESCO, après les inscriptions récentes des villages traditionnels du Zagori et des palais minoens de Crète.

Pour la ministre de la Culture Lina Mendoni, cette distinction confirme l’engagement constant du pays en faveur de la préservation et de la valorisation de son patrimoine. Le mont Olympe demeure en effet l’un des symboles les plus puissants de la civilisation grecque. À travers les épopées d’Homère, la Théogonie d’Hésiode et la littérature antique, il s’est imposé dans l’imaginaire collectif comme la demeure des douze dieux de l’Olympe, inspirant depuis des siècles artistes, écrivains, philosophes et scientifiques.

Le ministre de l’Environnement Stavros Papastavrou a rappelé que cette inscription est l’aboutissement d’un travail engagé depuis 2014, grâce à la coopération entre les ministères concernés, l’Organisation grecque pour l’environnement et le changement climatique (OFYPEKA), les chercheurs et les collectivités locales. Il a également annoncé un programme d’investissements dépassant 10 millions d’euros, destiné à améliorer la protection de l’écosystème, l’accessibilité du site et le développement durable de la région.

Au-delà de son importance historique et mythologique, le mont Olympe représente également un véritable sanctuaire de biodiversité. Culminant à 2 918 mètres, il abrite près de 2 000 espèces végétales, soit plus d’un quart de la flore grecque, dont plusieurs dizaines d’espèces endémiques uniques au monde. Sa faune est tout aussi remarquable, avec notamment des ours bruns, le principal noyau grec de chamois, de nombreux rapaces ainsi qu’une grande diversité de reptiles, d’amphibiens et d’invertébrés.

Au pied du massif se trouve également le site archéologique de Dion, principal centre religieux consacré aux dieux de l’Olympe dans l’Antiquité, qui complète parfaitement l’exceptionnelle richesse culturelle et naturelle de cette région.

Avec cette reconnaissance internationale, le mont Olympe confirme son statut de symbole universel, où se rejoignent depuis des millénaires mythologie, histoire, patrimoine et nature, faisant de ce paysage l’un des plus emblématiques du monde.

The post Ο Όλυμπος στην UNESCO: Το μυθικό βουνό της Ελλάδας γίνεται Παγκόσμια Κληρονομιά της Ανθρωπότητας appeared first on .

The post Όλυμπος: μαγνήτης στην τουριστική αγορά του Βελγίου appeared first on .

Από την Βούλα Τομαρά

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2020

Δουλεύω από το σπίτι εκτίοντας την ‘‘καραντίνα’’ μου, έχοντας επιστρέψει από τις καλοκαιρινές διακοπές, λαμβάνω ένα μήνυμα από τον Κωνσταντίνο, αν ψήνομαι για ανάβαση στον Όλυμπο. H απάντηση μου: Εννοείται! Tο συζητάς;

Η ανάβαση στον Όλυμπο, ήταν στο περίφημο bucketlist μου, για τουλάχιστον τρία χρόνια. Καθώς οι μέρες περνούσαν και η εκδρομή μας έπαιρνε σάρκα και οστά, δεν πίστευα πως αυτήν, την κατά τα άλλα τόσο περίεργη χρονιά, θα συνέβαινε κάτι σαν κι αυτό που για χρόνια ήθελα, ωστόσο δεν θα σκεφτόμουν να προγραμματίσω. Για να σας εξιστορώ όμως αυτή την ανάβαση, όχι απλά συνέβη, αλλά γράφοντας αυτό το χρονικό μια εβδομάδα μετά, παραμένει στο μυαλό μου ως μια απίστευτη εμπειρία, που τη συνιστώ δίχως δεύτερη σκέψη.

Για την ανάβαση, διατίθενται αρκετές διαδρομές καθώς υπάρχουν έξι κύρια καταφύγια στο βουνό, δημιουργώντας αναρίθμητα μονοπάτια. Η δική μας διαδρομή θα ξεκινούσε από τα Πριόνια (1.000 μ.) ακολουθώντας το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 και στη συνέχεια θα διανυκτερεύαμε στο καταφύγιο Α’ (Σπήλιος Αγαπητός) στη θέση «Μπαλκόνι» (2.100 μ). Το επόμενο πρωί η διαδρομή μας θα ήταν προς την κορυφή της Σκάλας (2.900 μ), για να καταλήξουμε στο Μύτικα (2.918 μ) και τελικά να επιστρέψουμε στα Πριόνια.

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Ο Όλυμπος, το υψηλότερο βουνό της Ελλάδας, γνωστό και ως το σπίτι των «Δώδεκα Θεών» της ελληνικής μυθολογίας, ανακηρύχθηκε το 1938 ως ο πρώτος εθνικός Δρυμός της χώρας. Η πρώτη επίσημη ανάβαση στην κορυφή του Ολύμπου και συγκεκριμένα στο Μύτικα, καταγράφηκε στις 2 Αυγούστου του 1913 και έγινε από τους Ελβετούς Frederic Boissonnas και Daniel Baud-Bovy με τη βοήθεια του ντόπιου Χρήστου Κάκαλου (ο οποίος ξυπόλητος κατέκτησε το Μύτικα) από το Λιτόχωρο.

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2020

Ο Μίλτος (που είχε την ιδέα – marketer και αθλητής triathlon-) πρότεινε να διανυκτερεύσουμε στο Λιτόχωρο από την Παρασκευή το βράδυ, μιας και η συνάντησή με τους οδηγούς μας ήταν το Σάββατο στις 10:30 πμ. Το Λιτόχωρο απέχει περίπου 4,5 ώρες από την Αθήνα, οπότε το πολύ πρωινό ξύπνημα του Σαββάτου που θα έπρεπε να προγραμματίσουμε για να φτάσουμε στην ώρα μας στο σημείο συνάντησης στο Λιτόχωρο, σε συνδυασμό με τις απαιτήσεις της διαδρομής όπου αναμενόταν 3-4 ώρες πεζοπορία, το θεωρήσαμε μια πολύ καλή ιδέα.

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2020

Έτσι και έγινε, ξυπνήσαμε το Σάββατο αγναντεύοντας προς το βουνό και διερωτώμενοι αν οι κορυφές που έφτανε το μάτι μας είναι εκεί που θα καταλήγαμε. Το σημείο συνάντησης μας ήταν στο παράρτημα της Trekking Hellas Mt. Olympus, όπου μας έδωσαν τον απαραίτητο εξοπλισμό (κράνη και ζώνες για την αναρρίχηση) και μας έκαναν μια σύντομη ενημέρωση. Οι οδηγοί μας, ο Τάσος Νίκας, Λιτοχωρίτης (στα εννέα του ανέβηκε πρώτη φορά το βουνό) και ο Θανάσης Καρέλας, από την Λάρισα, διασώστης που το χειμώνα μεταξύ άλλων κάνει και ορειβατικό σκι.

Ξεκινήσαμε από την περιοχή Πριόνια, αφήνοντας πίσω μας τους καταρράκτες του Ενιπέα και διασχίζοντας το δάσος. Στη συνέχεια, τις οξιές διαδέχθηκαν η μαύρη πεύκη, μετά το ρόμπολο ενώ το έδαφος από μαλακό και χωμάτινο, έγινε πετρώδες, σχεδόν βραχώδες σε αρκετά σημεία. Σε αυτό το σημείο, να αναφέρω πως υπήρξε μια ποικιλομορφία ως προς τη σύσταση της ομάδας σε σχέση με τη φυσική κατάσταση, από δύτες, αθλητές triathlon και κολυμβητές μέχρι εμάς τους ανυποψίαστους, που μέχρι εχθές είχαμε στην καθημερινότητα μας κάποιο είδος άσκησης και κάποιες συμμετοχές σε 5  και 10km. Όμως και για τους εννέα μας ήταν η πρώτη φορά ανάβασης του Ολύμπου. Ο ρυθμός της πεζοπορίας ήταν σχετικά υψηλός, διανύσαμε 6,5km μέσα σε 2 ώρες και 52 λεπτά. Ήταν αρκετά απαιτητικό, καθώς κάναμε λίγες ολιγόλεπτες στάσεις και η κλίση ήταν επί το πλείστον ανηφορική με πολλά ‘φυσικά’ σκαλιά. Η θέα όμως και το φυσικό τοπίο σε κάνουν να ξεχάσεις την όποια κούραση.

Φτάνοντας στο καταφύγιο, δηλαδή στο σημείο διανυκτέρευσης, όπου βρίσκεται κυριολεκτικά μέσα στο δάσος με τη μαύρη πεύκη και με τη βεράντα του να έχει θέα στο Λιτόχωρο και στο βάθος το Θερμαϊκό κόλπο. Ο καιρός ήταν θαυμάσιος, ο ουρανός πεντακάθαρος με αυτό το γαλάζιο cerulean που δεν ξεχωρίζεις που τελειώνει η θάλασσα και που αρχίζει ο ουρανός. Αφού τακτοποιηθήκαμε στον κοιτώνα μας, κάναμε τις διατάσεις μας, το απαραίτητο ντους με παγωμένο νερό (ναι, πάρα πολύ παγωμένο), φάγαμε την τοπική bolognez και ξεκουραστήκαμε. Το απόγευμα μαζευτήκαμε, για να μας δώσουν οι οδηγοί τις απαραίτητες οδηγίες, για την αυριανή ημέρα που θα φτάναμε στην κορυφή του υψηλότερου βουνού της Ελλάδας. Αγωνία και προσμονή ήταν τα κυρίαρχα συναισθήματα – μπλεγμένα με πολύ γέλιο και αρκετό κρύο (11°C). Τα φώτα στο καταφύγιο σβήνουν στις 22:30 και συμφωνήσαμε το ξύπνημα της Κυριακής να γίνει στις 4:50πμ.

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2020

Η ανάβαση ξεκίνησε στις 5:30πμ με τη βοήθεια φακών, καθώς είχε ακόμη σκοτάδι. Όταν αρχίσαμε να περπατάμε, ο ουρανός ήταν γεμάτος αστέρια και το φεγγάρι σε waning crescent – φωτισμένο κατά 34%. Μετά από περίπου 30 λεπτά αφήσαμε πίσω το δάσος, με το τοπίο να γίνεται υποαλπικό με κάποια υποτυπώδη χαμηλή βλάστηση. Μπροστά μας το βουνό και πίσω μας είχε αρχίσει να χαράζει. Μπλε του κοβαλτίου, βαθύ ροδακινί και όσο περνούσε η ώρα τα χρώματα άλλαζαν, μετά από λίγο σε ένα άνοιγμα πριν τη κορυφή της Σκάλας, βλέπαμε την ανατολή. Μια ανατολή που μας έδωσε δύναμη και ακόμα περισσότερη θέληση για να ανέβουμε το “μονοπάτι του Γολγοθά”, όπως το αποκαλούν οι ντόπιοι, και μετά το κομμάτι της αναρρίχησης που θα μας οδηγούσε στην κορυφή. Παρέα μας βέβαια σε αυτή τη διαδρομή, είχαμε και τα αγριόγιδα (Rupicapra rupicarpa balcanica) που μας παρατηρούσαν, όσο εμείς παλεύαμε να ανέβουμε το μονοπάτι, με πετρώδες έδαφος και κλίση τουλάχιστον 70%.

Αφού φτάσαμε στην κορυφή της Σκάλας, φορέσαμε τα κράνη, τις ζώνες μας και αφήσαμε ότι περιττό κουβαλούσαμε. Αρχίσαμε την κατηφορική τραβέρσα και μετά από περίπου 45 λεπτά, αφού σκαρφαλώσαμε και αναρριχηθήκαμε στην Κακόσκαλα, πάντα δεμένοι και με τις οδηγίες των οδηγών μας, αντικρίσαμε τον Παραμύτικα και καταλαβαίνουμε πια, πως ο Μύτικας είναι μια ανάσα μακριά.

Μετά από 2 ώρες και 46 λεπτά (3,82 χλμ.),φτάσαμε στην κορυφή αντικρίζοντας απέναντι μας την αψίδα του Στεφανιού, το θρόνο του Δία. Δεν το πίστευα πως τα είχα καταφέρει, πως μετά από μια μέρα ήμασταν εκεί που το βλέμμα μας έφτανε την προηγούμενη μέρα και αναρωτιόμουν σιωπηλά μέσα μου, αν όντως θα τα καταφέρω. Τα χαμόγελα ήταν τεράστια και τα πνευμόνια μας γεμάτα από το πιο καθαρό και άγριο οξυγόνο. Προσωπικά, ένιωσα να γκρεμίζονται όλα τα όρια που από φόβο ή ανασφάλεια έβαζα στον εαυτό μου. Λες και συνέβη ένα reset μέσα στον εγκέφαλο μου. Ένιωσα ελεύθερη, ικανή, γεμάτη και περήφανη που είχα κατακτήσει κάτι, το οποίο για μένα προσωπικά, φάνταζε μακρινό και δύσκολο. Ναι, είναι cliché, αλλά είναι αλήθεια, για ακόμη μια φορά συνειδητοποίησα πως κρύβουμε πολύ δύναμη μέσα μας και ψυχική, αλλά και σωματική. Σε αυτή την περίεργη χρονιά που διανύουμε, για μένα προσωπικά, μια τέτοια υπενθύμιση ήταν το λιγότερο αναγκαία.

Ο Κωνσταντίνος μου ανέφερε περιπτώσεις ανθρώπων που ξεκίνησαν να ανεβαίνουν αλλά τα παράτησαν στη μέση και του έλεγα, αποκλείεται. Και όμως, στη διαδρομή από και προς τα Πριόνια , τη μια η αναπνοή μου και την άλλη τα γόνατα μου, με έκαναν να σκεφτώ πως δεν αντέχω και θέλω να γυρίσω πίσω, αλλά ο υπομονετικός Θανάσης, ο εγωισμός και το γνωστό μου πείσμα, να πετύχω αυτό που έχω βάλει στόχο, δεν με άφησαν να το κάνω. Ευτυχώς, γιατί θα είχα χάσει πολλά. Τέλος, να σημειώσω πως η ορειβασία και η αναρρίχηση από το κομμάτι της Σκάλας προς το Μύτικα δεν απαιτεί καλή φυσική κατάσταση αλλά συγκέντρωση και προσαρμοστικότητα. Μαντέψτε, από όλη την ανάβαση ήταν το αγαπημένο μου σημείο και οι γυναίκες της παρέας, τα πήγαμε εξαιρετικά!

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφέρω πως οι γνώσεις και οι εμπειρία των οδηγών είναι απαραίτητη, μιας και δυστυχώς συμβαίνουν αρκετά ατυχήματα στο βουνό, είτε γιατί ο κόσμος υποτιμά το βουνό ή γιατί υπερεκτιμά τις δυνατότητες του. Ο Θανάσης το προηγούμενο βράδυ είχε ανέβει στη Κακόσκαλα, καθώς δυο άντρες αποκλείστηκαν σε κάποιο σημείο και δεν μπορούσαν να συνεχίσουν, μιας και είχε βραδιάσει και τους έπιασε το κρύο, χωρίς φυσικά τον κατάλληλο εξοπλισμό. Ευτυχώς που είχαν σήμα και κατάφεραν να ειδοποιήσουν εγκαίρως. Υπάρχουν όμως και τα πιο σοβαρά ατυχήματα, που χάνονται πεζοπόροι ή διασώστες πάνω στην προσπάθεια τους να βοηθήσουν τους εγκλωβισμένους. Οι τρεις βασικοί λόγοι που συμβαίνουν τα ατυχήματα είναι η έλλειψη γνώσεων, η υποτίμηση των δυσκολιών και η αύξηση της επισκεψιμότητας στο βουνό. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να το κάνετε με κάποιον που γνωρίζει το βουνό και έχει την ασφάλεια ως γνώμονα, καθώς το βουνό έχει το δικό του μικροκλίμα και ο καιρός και οι συνθήκες πολύ γρήγορα μπορούν να αλλάξουν.

Έχει περάσει μια εβδομάδα που έχω επιστρέψει, το χαμόγελο και η ενέργεια που πήρα δεν λένε να χαθούν. Θέλω να ευχαριστήσω θερμά για την απίστευτη ομάδα, τα γέλια και την παρέα, τον Μίλτο, τη Λαμπροθέα, τον Γιάννη, την Ελένη, τον Βασίλη, τον Παναγιώτη, τον Πέτρο και τον Κωνσταντίνο, γιατί χωρίς αυτή την ομάδα δεν θα είχε πραγματοποιηθεί όλο αυτό και φυσικά τους οδηγούς μας για αυτή την αξέχαστη εμπειρία, τη στήριξη και την ασφαλή καθοδήγηση. Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφέρω πως είναι σχεδόν συγκινητική η σχέση που έχουν οι ντόπιοι με το βουνό.

Συναντήσαμε πολλούς που προπονούνταν για trailrunning, άλλους που έκαναν πεζοπορία αλλά και μοναχικούς ορειβάτες που θα διανυκτέρευαν στο οροπέδιο των Μουσών με σκηνές. Φυσικά πέρα των ντόπιων, συναντήσαμε αθλητές που έτρεξαν μόνοι τους, τον ακυρωμένο λόγω covid-19 Olympus Marathon, τουρίστες, παρέες και οικογένειες. Όλοι μαζί να δίνουν – δίνουμε ζωή σε αυτό το πανέμορφο βουνό.

Στην επιστροφή κάναμε την απαιτούμενη στάση στο πανέμορφο και γεμάτο πλατάνια χωριό, του Παλιού Παντελεήμονα για παϊδάκια προβατίνα! Είπαμε πως θα επιστρέψουμε του χρόνου, για να κάνουμε την ανάβαση από το Οροπέδιο των Μουσών, αυτή τη φορά. Και εις ανώτερα!

Φωτογραφικό υλικό: Βούλα Τομαρά και ομάδα

The post Το χρονικό της δικής μας ανάβασης στον Όλυμπο appeared first on .