Η τελετή απονομής έγινε με την παρουσία του βασιλιά του Βελγίου, Φίλιππου, προσωπικοτήτων του πολιτικού και ακαδημαϊκού χώρου, του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Βελγίου, Αθηναγόρα, καθώς και φοιτητών των διάφορων Πανεπιστημίων.

Τα επιστημονικά αυτά βραβεία (Prix Quinquennaux du FNRS), του υψηλότερου κύρους στη χώρα, απονέμονται κάθε πέντε χρόνια. Δύο από αυτά αφορούν τις βιοϊατρικές επιστήμες, δύο αφορούν τις θετικές επιστήμες και ένα τις ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες. Το βραβείο για τις ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες απονεμήθηκε στον έλληνα καθηγητή Ψυχολογίας της Θρησκείας του Πανεπιστημίου της Λουβαίνης (Louvain-La-Neuve), κ. Βασίλειο Σαρόγλου.

Ο κ. Σαρόγλου έχει σπουδάσει Θεολογία στην Αθήνα, θρησκευτικές επιστήμες, φιλοσοφία και ψυχολογία (Λουβαίνη), έχει διατελέσει επισκέπτης καθηγητής ή ερευνητής στη Γαλλία (Λιλ) και τις ΗΠΑ (College of William & Mary, Arizona State University, New York University) καθώς και πρόεδρος της International Association for the Psychology of Religion και της Académie Internationale des Sciences Religieuses, ενώ επιτελεί ερευνητικό έργο στον χώρο της ψυχολογίας της θρησκείας σε συσχέτιση με την ψυχολογία της προσωπικότητας καθώς και την κοινωνική, ηθική και διαπολιτισμική ψυχολογία.

Η επίσημη ανακοίνωση του FNRS, βασισμένη στο έργο της διεθνούς πολυμελούς διεπιστημονικής επιτροπής που απένειμε αυτό το βραβείο, κοινοποιεί τους λόγους:

« Στον χώρο της Ψυχολογίας, ο καθηγητής Σαρόγλου ξεχωρίζει για τον τρόπο με τον οποίο μπόρεσε να συγκεντρώσει διαφορετικά ρεύματα σκέψης, δημιουργώντας έτσι ένα πολυεπιστημονικό πεδίο έρευνας και, με αυτό τον τρόπο, εξέτασε σειρά εύστοχων και θεμελιωδών ερωτημάτων που αφορούν την κοινωνία γενικότερα. Η φήμη του βασίζεται όχι μόνο σε ένα εξαιρετικό προφίλ επιστημονικών δημοσιεύσεων, αλλά και στη δραστηριότητά του σε διεθνείς οργανισμούς και στην ξεχωριστή και με εύρος ηγεσία και επιρροή που έχει ως διανοούμενος. Το έργο του, με κινητήρια δύναμη την ανάπτυξη της διαπολιτισμικής ψυχολογίας των θρησκειών, αναγνωρίζεται ως τολμηρό και καινοτόμο, όσον αφορά τη συνάντηση της πειραματικής μεθοδολογικής προσέγγισης που ακολουθούν οι ψυχολόγοι της προσωπικότητας και οι κοινωνικοί ψυχολόγοι με την ιστορική και πολιτιστική προσέγγιση, ειδική στις επιστήμες των θρησκειών ».

Ενημέρωση: ΙΜ Βελγίου

The post Βράβευση του καθηγητή ψυχολογίας, Βασιλείου Σαρόγλου, από το Βελγικό Εθνικό Ίδρυμα Επιστημονικής Έρευνας appeared first on .

Με στόχο την ομαδικότητα και την συνεργασία ώστε οι συμμετέχοντες να έρθουμε πιο κοντά, να γνωριστούμε, να συνεργαστούμε και να κατανοήσουμε τον εαυτό μας αλλά και τον διπλανό μας.

Έξι συναντήσεις με πλούσια –θεωρητική & βιωματική- ύλη, πολλές ασκήσεις, (προαιρετικές) εργασίες και αμέτρητες ευκαιρίες επικοινωνίας, επαφής και συνεργασίας!

Στόχος Προγράμματος

Να μάθουμε πρώτα από όλα να αξιοποιούμε τα οφέλη της Ψυχολογίας στην καθημερινή μας ζωή!
Να μάθουμε να ακούμε τις ανάγκες μας και να αναγνωρίζουμε τα προβλήματά μας!
Να μάθουμε τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε τον εαυτό μας ή κάποιον δικό μας άνθρωπο όταν αντιμετωπίζει κάποια ψυχολογική δυσκολία!

Με παραδείγματα και ανάλυση περιστατικών, με πρακτικές συμβουλές και ομαδικές ασκήσεις!

Διάρκεια Σεμιναρίου

Οκτώβριος – Νοέμβριος ’21

2 μήνες, 6 συναντήσεις, 6 μαθήματα – 6 θεματικές ενότητες, minimum 10 ώρες διδασκαλίας, αμέτρητα Q/A (ερωτήσεις – απαντήσεις) και προτεινόμενη βιβλιογραφία σε κάθε ενότητα.

1η συνάντηση Παρασκευή 15/10!

Κόστος Συμμετοχής & Τρόπος Παρακολούθησης

Η συμμετοχή είναι ανοιχτή σε όλους έως και την 14/10 με μοναδική χρέωση 29€ για όλα τα μαθήματα!

Αναλυτικές οδηγίες για την εγγραφή και αναλυτικές πληροφορίες για τις ώρες και το πρόγραμμα των μαθημάτων, εδώ.

The post 6 Μαθήματα για την Ψυχολογία: ένα πρωτότυπο, διαδικτυακό σεμινάριο από τον Γιάννη Ξηντάρα appeared first on .

Σύμφωνα με τον Marc Creamer¹, διευθυντή και καθηγητή στο Αυστραλιανό Κέντρο Υγείας Μετατραυματικού Στρες «Η διαταραχή μετατραυματικού στρες προκαλείται από ένα ψυχολογικά τραυματικό γεγονός, που περιλαμβάνει είτε έναν πραγματικό ή απειλούμενο θάνατο είτε έναν σοβαρό τραυματισμό του πάσχοντος ή άλλων. Αυτού του είδους τα γεγονότα καλούνται “κρίσεις” και τα βιώνει κάποιος μόνος ή σε ομάδα. Ένα βίαιο προσωπικό συμβάν όπως ο βιασμός, η ληστεία, το τροχαίο ατύχημα, ο πόλεμος, ένα εργατικό ατύχημα, οι φυσικές καταστροφές όπως ένας σεισμός ή μία πλημμύρα, αποτελούν “κρίσεις” που μπορεί να προκαλέσουν διαταραχή μετατραυματικού στρες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το να δεις κάποιον να πληγώνεται ή να πεθαίνει ή να πληροφορείσαι ότι ένας στενός φίλος ή ένα μέλος της οικογένειας βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο μπορεί να προκαλέσει τη διαταραχή Μετατραυματικού στρες.»²

Στις ήδη υπάρχουσες ‘κρίσεις’ οι επιστήμονες ερευνούν, αν μπορεί πλέον να προστεθεί και η πανδημία COVID-19 ως μια νέα ‘κρίση’ που μπορεί να προκαλέσει μετρατραυματικό στρες. Με βάση τη μελέτη ψυχολόγων του Πανεπιστημίου Φλίντερς στην Αυστραλία η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «PLoS ONE»ᵌ και βασίστηκε στις online απαντήσεις 1.040 ατόμων από πέντε χώρες του δυτικού κόσμου (Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Καναδάς, ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο), έδειξε ότι ένα ποσοστό των συμμετεχόντων, άνω του 13%, εμφάνιζε συμπτώματα διαταραχής μετατραυματικού στρες, σε επίπεδα που έκριναν απαραίτητη την κλινική διάγνωση. Παράλληλα, άλλοι επιστήμονες ερευνούν ήδη αν μπορούν να οριστούν ως νέες ψυχικές διαταραχές οι ‘Covid Stress Syndrome’⁴ και ‘Covid Phobia’ ⁵ .

Στη δική μου κουρασμένη φαντασία – που βρίσκεται κάπου μεταξύ τριτοτέταρτης βαθυκόκκινης καραντίνας και εγγαστρίμυθου μετατραυματικού στρες που βιώνει παγκόσμια ο πληθυσμός εξαιτίας μιας παρατεταμένης πανδημίας που όλα δείχνουν να μην έχει τέλος – οι κυβερνήτες των χωρών σε συνεργασία με την Google, με στόχο να αποσυμφορήσουν ψυχικά τους πολίτες τους, προσφέρουν δωρεάν διακοπές διαρκείας σε ιδανικούς προορισμούς που έχουν επιλεγεί για τον καθένα χωριστά με βάση τις αναζητήσεις τους στο διαδίκτυο.

Και μετά δεν χρειάζεται να ξυπνήσω. Απλά να ακούσω έναν ήχο ειδοποίησης στο κινητό, να δω στην οθόνη το mail που έχει στείλει ο εργοδότης μου εκτός ωραρίου, να ακούσω τα νέα ημίμετρα επιμήκυνσης της καραντίνας στο δελτίο ειδήσεων, να στείλω μήνυμα στο ΓΓΠΠ (Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας), να φορέσω τη μάσκα μου, να βγω την ιδρυματοποιημένη βόλτα μου σε ακτίνα δύο χιλιομέτρων.

Κάπως έτσι, και ζώντας ακόμα σε συνθήκες περιορισμένης ελευθερίας – ίσης με τα τετραγωνικά του σπιτιού που κατοικεί ο καθένας και τις επιλογές περιπάτου που προσφέρει η εκάστοτε γειτονιά – « η κυβέρνηση φιλοδοξεί, εφόσον το επιτρέψουν τα επιδημιολογικά δεδομένα, να ανοίξει τις τουριστικές πύλες της χώρας στις 14 Μαΐου» ⁶ προβάλλοντας και ένα άκρως δελεαστικό, απελευθερωτικό και συνάμα δροσιστικό διαφημιστικό σποτ, μια μοντέρνα Σειρήνα που σε καλεί να την ακολουθήσεις φωνάζοντάς σου « All you want is Greece»⁷.

Στον φανταστικό κόσμο της διαφήμισης που κάνει επίκληση στο συναίσθημα κανείς από τους ήρωες δεν φοράει μάσκα, δεν χρησιμοποιεί αντισηπτικό, δεν στέλνει μήνυμα μετακίνησης, είναι ένα καλοκαίρι σαν μαλακό φρέσκο παγωτό μηχανής, ανάλαφρο και στριφογυριστό, όλα δείχνουν ξέγνοιαστα, όπως ήταν πριν την πανδημία, είναι όλοι χαρούμενοι, χορεύουν αγκαλιασμένοι, τρώνε από τα ίδια πιάτα και μου μιλάνε στον ενικό.

Με προσκαλεί με τη δύναμη της εικόνας σε συνδυασμό με τη χρήση προστακτικής σε δεύτερο ενικό πρόσωπο, χρησιμοποιεί άμεσο λόγο, μου προκαλεί οικειότητα, τα πρόσωπα που βλέπω γίνονται φίλοι μου, έχω ήδη πάει διακοπές, ακούω τον ήχο των κυμάτων, βουτάω σε γάργαρα νερά και σε χωριάτικες σαλάτες, πίνω ούζο, καίω τις πατούσες μου στη φλεγόμενη άμμο, πασαλείβω το σώμα μου με ενυδατική κρέμα για να ξεγελάσω το πρώτο κάψιμο.

Στον ρεαλιστικό κόσμο του marketing « η συναισθηματική αντίδραση που προκαλεί μια διαφήμιση είναι πολύ σημαντικότερη από αυτό καθαυτό το περιεχόμενο της διαφήμισης»⁸. Σύμφωνα με την Ψυχολογία της Διαφήμισης ⁹ ορίζονται δύο μορφές συναισθηματικής ανταπόκρισης. «Η πρώτη βασίζεται στην ενσυναίσθηση και παρατηρείται όταν ένα άτομο αισθάνεται οικειότητα με ένα εμπορικό σήμα, αφότου έρθει σε επαφή με μία διαφήμιση [..] και η δεύτερη μορφή σχετίζεται με τη δημιουργικότητα κάτι που επιτυγχάνεται όταν μία διαφήμιση προσδίδει στο brand τα στοιχεία του ευφάνταστου και του διασκεδαστικού», χρησιμοποιώντας στο βέλτιστο τα απαραίτητα «καρότα», αυτά του ήχου, της εικόνας, της ποιότητας και της αφήγησης.

Στην πραγματική ζωή, στο άκρως ορθολογικό σποτ στο οποίο πρωταγωνιστούν εκατομμύρια άνθρωποι σχεδόν έναν χρόνο τώρα, και που η πλειοψηφία αυτών είτε «ζει» για να δουλεύει είτε «ζει» για να πληρώνει πάγια έξοδα καθώς βρίσκεται σε αναστολή εργασίας είτε δεν εργάζεται, μια τέτοια διαφήμιση ενδεχομένως να προκαλέσει αμηχανία και ματαίωση. Στην καλύτερη των περιπτώσεων μπορεί να προκαλέσει αναμνηστικά συναισθήματα μιας πρότερης ζωής που δεν χρειαζόταν να μπει σε εισαγωγικά και στη χειρότερη περίπτωση να δημιουργήσει ένα νέο είδος τουρισμού… αυτό του τηλετουρισμού.

¹ Mark Creamer
² Διαταραχή μετατραυματικού στρες
ᵌ Why the COVID-19 pandemic is a traumatic stressor?
⁴ Covid Stress Syndrome
⁵ Covid Phobia
⁶ Το στοίχημα του τουρισμού ξεκινάει τον Μάιο CNN
⁷ All you want is Greece official ad
⁸ Πώς χρησιμοποιούν οι εταιρείες τα συναισθήματα
⁹ Ψυχολογία της διαφήμισης
⁹ Sensory Marketing

The post «Εσύ (πού) θα κάνεις διακοπές φέτος;» appeared first on .

What happens when you remove structure from your day?

This year has been quite different, confinement due to the coronavirus has affected people in many ways.
At first, most people enjoyed the confinement as it reduced the pace of life and offered some relief from their daily pressures. In addition, the novelty of working from home coincided with the very pleasant weather in Brussels from March to June. The first months of the pandemic, the fear factor in people was significantly higher due to the many unknowns of the virus and how to address it. This of course was moderated by one’s living conditions. Living alone, in a couple or in a family, in a flat, apartment or house made a significant difference as well as not having to manage illness or lose. Being able to work from home and not losing any revenue also made all the difference.

The first half of the first confinement was relatively painless for most. The second half, people started to want their life back. People missed their friends, family and social life. Some even missed going to the office (many didn’t…). Many missed having a daily routine. In the end of October, as the numbers of infections increased, the second wave was declared. This time, people knew what to expect and were less stressed about the idea but did not like it. For many, re-confinement was like a prison sentence.

A recurring theme that people expressed during sessions was that they were distressed about the fact that their days were stripped of their routines and the structure. Being home bound, getting up and staying in your pyjamas in front of your computer all day and not being in contact with friends or family rapidly lead to a deflated, sad and low productivity state.

Many wondered, how did people manage during the Spanish flu of 1918 which infected 500 million people (which represented 1/3 of the world population at the time) and killed around 100 million?

Today’s pandemic is not easy but it is easier than the Spanish flu, we are lucky to be living in a period where we have access information and are able to connect online like never before. Food supply and distribution is not at risk; therefore it is not a problem that we need to address.

In this current context in which our routines and structure was removed, it is crucial to not leave a void and to rapidly fill the void by replacing the old structure and routines by new ones.

Given that we do not have to deal with illness (either personal or of loved ones) or a loss of income leading to financial difficulty, one needs to re-adapt and re-organise their days.

I believe that this period can be an opportunity and does not have to be experienced as a nightmare.

Most probably, we will have to re-invent our work life, as it will not be the same as before. Regardless of how things evolve, it is crucial to have structure and routines in our day that are adapted to the societal and personal context that we are living in.

Having daily exercise, eating and sleeping well as well as going outdoors in a safe way is necessary. In terms of productivity, one needs to set goals that are realistic and adapted to their context. Something I often say is that a goal is as good as the constraints allow. Imagine being a swimming champion who breaks speed records in an Olympic swimming pool. If you were thrown into the middle of the ocean, your performance would be very different, you would not be able to cover the same distance in the same amount of time. External factors such as wind, currents, waves, water temperature, day light, boats and so on would greatly affect your performance. Therefore, it would not make sense to expect the same performance as when in a pool.

In addition to this, it is crucial to have some enjoyment in your day, everyday. It is important to be proactive in looking for possible activities and interests that are compatible with the times we are living.

Socialising with friends and family online is an important aspect of living confinement in a positive way. At first, I felt that meeting friends and family online was strange and ridiculous, but rapidly it became enjoyable and nice to be able to catch up, not as nice as meeting in person but definitely better than nothing.

I truly believe that it is possible to thrive even in the darkest times if you align with the present and structure your time accordingly so as to survive and even thrive.

* Ο Αλέξανδρος Αγγέλου είναι ψυχολόγος, ειδικευμένος στην γνωστική-συμπεριφορική θεραπεία

The post «Τι συμβαίνει όταν αφαιρούμε την οργάνωση από την καθημερινότητά μας;» O ψυχολόγος Αλέξανδρος Αγγέλου έχει τις απαντήσεις appeared first on .

Τα παλιότερα χρόνια, τα παιδιά συνήθιζαν να παίζουν στις αλάνες και στους δρόμους και οι γονείς δυσκολεύονταν να τα πείσουν πως ήρθε η ώρα για να μαζευτούν στο σπίτι για να φάνε και να ξεκουραστούν. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να είναι με τους φίλους, να παίζουν ποδόσφαιρο, κρυφτό, κυνηγητό, «μήλα», να κάνουν ποδήλατο και να εφευρίσκουν διάφορα τεχνάσματα για να περνάνε καλά.

Από την άλλη πλευρά, τα παιδιά της σημερινής εποχής είναι προσκολλημένα στις καρέκλες τους και στις οθόνες των υπολογιστών τους, παίζοντας διάφορα video games με την μεγάλη ποικιλία από gadgets που διαθέτουν. Σε αυτή την περίπτωση, οι γονείς δυσκολεύονται να τα πείσουν να πάρουν μία μπάλα να παίξουν στο πάρκο της γειτονιάς. Μάλιστα, αρκετές φορές που θέλουν να βγουν οικογενειακώς «έξω», θα πάνε είτε σε έναν παιδότοπο είτε σε ένα εμπορικό κέντρο… δηλαδή θα κλειστούν πάλι στους τέσσερις τοίχους κάποιου άλλου κτιρίου εκτός του σπιτιού.

Κατανοώ, βέβαια πως οι κίνδυνοι έχουν αυξηθεί και οι αλάνες έχουν περιοριστεί οπότε και αυτές οι έξοδοι είναι μία λύση.

Οι κίνδυνοι μπορεί να είναι κάποιο τροχαίο, καθώς οι περισσότεροι δρόμοι είναι κατειλημμένοι από αυτοκίνητα με άλλοτε ανεύθυνους οδηγούς και άλλοτε αφηρημένα παιδιά δεν θέλει και πολύ να γίνει το κακό. Επιπλέον, οι απαγωγές παιδιών είναι μία ιστορία που την ακούμε συχνά και δεν θέλουμε να συμβεί στα παιδιά μας.

Παρόλα αυτά, διατηρήστε την ψυχραιμία και ψάξτε να βρείτε τα μέρη που θα ενθουσιάσουν μικρούς και μεγάλους για να περάσετε μερικές στιγμές ευτυχίας, μελλοντικές ωραίες αναμνήσεις για τα παιδιά σας. Σε κάθε περιοχή υπάρχει κάποιο πάρκο, κάποια πλατεία ή έστω το προαύλιο του σχολείου για να παίξετε με τα παιδιά σας. Να περάσετε εποικοδομητικό χρόνο μαζί τους, παίζοντας κάποιο άθλημα ή κάποιο παιχνίδι… Ξαναπαίξτε μαζί τους τα «μήλα», εξηγήστε τους κανόνες, αν δεν τους γνωρίζουν, θυμηθείτε και εσείς τα παιδικά σας χρόνια και γελάστε με την ψυχή σας.

Δεν χρειάζεται να επενδύσετε οικονομικά. Με ένα κολατσιό από το σπίτι, με μία μπάλα ή με τα ποδήλατα σας μπορείτε να χαρίσετε στα παιδιά σας χαρούμενες στιγμές μακριά από τις οθόνες των υπολογιστών και της τηλεόρασης. Μεταξύ μας… θα κάνει καλό και στη δικιά μας υγεία να αθληθούμε με τα παιδιά μας!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή , τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

The post Πώς να τα ξεκολλήσουμε από τις οθόνες των υπολογιστών; appeared first on .

Ας μιλήσουμε για το σεξ χωρίς αναστολές: Χωρίς περιστροφές, χωρίς ταμπού, χωρίς φόβο για το τι θα πουν και τι θα σκεφτούν οι άλλοι… Στο κάτω-κάτω ας σκεφτούν ό,τι θέλουν!

Για να αποδεχτείτε τη σεξουαλικότητά σας, πρέπει πρώτα να γνωρίσετε το σώμα σας και να εκτιμήσετε την ομορφιά της γυναικείας σιλουέτας και ανατομίας. Το να εκτιμήσετε τα μοναδικά φυσικά σας χαρακτηριστικά, το βάρος σας και την
κατανομή του, είναι ζωτικής σημασίας για να μπορέσετε να αφεθείτε στο σεξ.

Φόβοι και άγχη σχετικά με το σώμα σας θα σας κρατήσουν πίσω. Η κατανόηση του πώς ανταποκρίνεται το σώμα στα σεξουαλικά ερεθίσματα και η διαμόρφωση μιας θετικής εικόνας γι’ αυτό θα βελτιώσουν τη σεξουαλική σας ζωή. Η ψηλάφηση και κάποιες τεχνικές αυτοϊκανοποίησης θα σας διδάξουν επίσης τι χρειάζεστε από τη σεξουαλική σας ζωή και πώς να το αποκτήσετε.

Πώς θα γίνει αυτό; Ακολουθούν χρήσιμες που συμβουλές που πιθανόν σας βοηθήσουν.

Νιώστε καλά με τον εαυτό σας. Η ιδέα να αγαπήσετε τα γεννητικά σας όργανα μπορεί να ακούγεται χαζή, αλλά αν νιώθετε την όποια ανασφάλεια, θα δυσκολευτείτε να αποδεχτείτε τη σεξουαλικότητά σας και να ξεπεράσετε τα εμπόδια στην κρεβατοκάμαρα. Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες αντιμετωπίζουν προβλήματα αυτοπεποίθησης. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών βελτιώνει σημαντικά τη σεξουαλική ζωή.

Μια γυναίκα που νιώθει καλά με το σώμα της έχει έξι φορές περισσότερες πιθανότητες να απολαύσει μία ικανοποιητική σεξουαλική ζωή απ’ ότι μία γυναίκα που δεν νιώθει το ίδιο άνετα. Αν δεν σας αρέσει το ίδιο σας το σώμα, δεν θα μπορέσετε να αφεθείτε και να απολαύσετε την επαφή με τον σύντροφό σας.

Και οι άνδρες ανησυχούν για το μέγεθος ή το σχήμα του πέους τους. Ο άνδρας έχει, μάλιστα, ισχυρό συναισθηματικό δεσμό με το μόριό του, οπότε, όταν νιώθει άνετα με αυτό, είναι συχνά πιο χαλαρός κατά το σεξ.

Ανακαλύψτε το σώμα σας. Ίσως νομίζετε πως ξέρετε τα πάντα για τα γεννητικά σας όργανα, αλλά είναι σημαντικό να εξετάζετε ξανά και ξανά σε διαφορετικές φάσεις της ενήλικης ζωής σας καθώς μια γεννά ή η ηλικία μπορεί να αλλάξουν τη μορφή και την υφή τους. Η εξέτασή τους θα σας βοηθήσει να ξεπεράσετε κάθε φόβο που μπορεί να έχετε. Και, καθώς τα γνωρίζετε, μαθαίνετε πώς να διαχειρίζεστε την ανταπόκριση του σώματός σας στα ερεθίσματα. Η όλη διαδικασία δεν έχει να κάνει μόνο με το να εντοπίσετε τις ερωτογενείς σας ζώνες. Έχει να κάνει με την εξοικείωση με το σώμα σας γενικότερα και την απόλαυση της σεξουαλικής ζωής.

Χρειάζεστε εξάσκηση. Η υγιής σεξουαλική ανταπόκριση συνδέεται, επίσης, με την τακτική επαφή με τον σύντροφο. Το μότο «αν δεν το χρησιμοποιείς, το χάνεις» ισχύει για τη σεξουαλική υγεία. Αν δεν προσφεύγετε τακτικά στο σεξ ή στον αυνανισμό, η κυκλοφορία στα γεννητικά όργανα περιορίζεται και η σεξουαλική ανταπόκριση μειώνεται. Όσο περισσότερο σεξ κάνετε, λοιπόν, τόσο περισσότερο θα το απολαμβάνετε…

Απόσπασμα από το βιβλίο «Η βίβλος του Sex», της Laura Berman.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι , απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

The post Οι ψυχολόγοι μας προτρέπουν να μιλήσουμε για το σεξ χωρίς αναστολές… appeared first on .

Τα συναισθήματα μπορεί να είναι «θετικά» όπως χαρά, αγάπη ευτυχία ή «αρνητικά» όπως θλίψη, στεναχώρια, μίσος κλπ. Είναι όλα αυτά που νιώθουμε σε κάθε στιγμή της ζωής μας, όλα αυτά που αισθανόμαστε και πηγάζουν από τον εσωτερικό μας κόσμο και πάντα εκφράζονται στο πρόσωπο μας, στη φωνή μας, στη στάση του σώματος μας και είναι παρατηρήσιμα από τους άλλους.

Στις μέρες μας κυριαρχεί η τάση να εσωτερικεύουμε τα συναισθήματά μας… Αυτό δεν είναι σωστό, δεν πρέπει να καταπνίγουμε τα συναισθήματά μας. Καλό είναι να τα εξωτερικεύουμε, να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, έτσι θα είμαστε περισσότερο ευτυχισμένοι, ψυχικά υγιής και θα νιώθουμε μεγαλύτερη ανακούφιση και ευεξία.

Είναι σημαντικό να μπορείς να εκφράσεις τα συναισθήματα σου και να μπορείς να έρθεις σε επικοινωνία με τον εσωτερικό εαυτό σου. Μπορεί να σε κάνει καλύτερο σύντροφο, καλύτερο γονιό και συνολικά καλύτερο άνθρωπο. Όταν εκφράζεις αυτό που νιώθεις, αισθάνεσαι καλύτερα. Βγάζεις από μέσα σου οτιδήποτε σε πιέζει, σε αγχώνει και μπορεί να σε οδηγήσει σε λάθος αντιδράσεις και τοξικές συμπεριφορές.

Μιλάω περισσότερο για την έκφραση των αρνητικών συναισθημάτων γιατί αυτά είναι και τα πιο νοσηρά και πρέπει οπωσδήποτε να εκφραστούν, να βρουν διέξοδο… Τα αρνητικά συναισθήματα όπως το μίσος, ο θυμός, η στεναχώρια κ.λ.π όταν φτάνουν στην υπερβολή προκαλούν βλαβερές συνέπειες. Αν τα εκφράσουμε όμως πριν φτάσουν στην υπερβολή θα νιώσουμε γαλήνη και ανακούφιση..

Η έκφραση των συναισθημάτων είναι ένα (γνωστό) μυστικό που θα μας κάνει να ζήσουμε καλύτερα. Ας αφεθούμε ελεύθεροι και ας αρχίσουμε να συζητάμε αυτά που μας συμβαίνουν καθώς και τις αντιδράσεις μας σε κάθε τι που συμβαίνει.
Βέβαια για να μην υπερβάλουμε δεν είπαμε να το παρακάνουμε και να συζητάμε τα πάντα με οποιονδήποτε – κάτι τέτοιο ίσως να μην φανεί χρήσιμο… Σαφώς είναι προτιμότερο να εξωτερικεύουμε αυτά που νιώθουμε και αισθανόμαστε σε σημαντικά πρόσωπα για εμάς και σε άτομα που τα εμπιστευόμαστε!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι , απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

The post Δεν είναι σωστό να καταπνίγουμε τα συναισθήματά μας appeared first on .

Στην γωνιά του μυαλού τους, όπου δεν υπάρχει ούτε φως ούτε διέξοδος. Ακινητοποιημένοι, στέκονται ανήμπορο, σχεδόν άφωνοι, κοιτούν τον χρόνο να περνά, βλέπουν τη ζωή τους να περνά μπροστά από τα μάτια τους, τα χρόνια, τα πολύτιμα, να φεύγουν… Κι αυτοί μένουν! Μένουν σε μια σχέση χωρίς νόημα, χωρίς αγάπη, χωρίς ίχνος επικοινωνίας, χωρίς σεβασμό, χωρίς τίποτα απ΄ότι ήθελαν, ονειρεύτηκαν ή φαντάστηκαν. Σε μια σχέση που μόνο ζητάει, έχει υποχρεώσεις, ευθύνες και πολλά λόγια, σκληρές κουβέντες, απαξίωση και όχι σπάνια… σωματική κακοποίηση.

Κι αν όλα αυτά ακούγονται υπερβολές μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι γίνονται γύρω μας, δυστυχώς δίπλα μας, είναι σε κάποιο από τα σπίτια της διπλανής πόρτας…

Μπορώ να καταλάβω ότι όσο σκληρό κι αν ακούγεται αυτό το σενάριο, για πολλούς ανθρώπους που το ζουν δεν είναι εύκολο να φύγουν, να ξεφύγουν.

Είναι ο φόβος που τους κρατά αλυσοδεμένους και ανήμπορους, η απουσία κάθε πίστης και ελπίδας ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Ο φόβος για τον άλλον (σύζυγος, εργοδότης, κάθε λογής Αφεντικό…), ο φόβος για το άγνωστο, ο φόβος ότι «δεν θα τα καταφέρω…». Και είναι αλήθεια, ότι δεν είναι εύκολο, καθόλου εύκολο, να βγει κανείς από αυτό το βαθύ πηγάδι.

Να πάει πού; Σε ποιον να απευθυνθεί; Ποιον να πιστέψει; Πού να ακουμπήσει; Οι άνθρωποι αυτοί έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους, έχουν χάσει κάθε ελπίδα… Όμως και πάλι, παρ’ όλη την δυσκολία, τον φόβο και την απελπισία, η επωδός δεν μπορεί να είναι ούτε το «δε βαριέσαι», ούτε το «τι τα ψάχνεις», ούτε το «δεν γίνεται τίποτα»…

Πρέπει να μπορούμε να αρθρώνουμε έναν λόγο ελπίδας και αισιοδοξίας, ότι έστω και έτσι, έστω και δύσκολα, έστω και λίγο, κάτι καλό μπορεί να γίνει, κάτι μπορεί να αλλάξει και ότι εν τέλει όσο δύσκολο κι αν είναι ο καθένας μας πρέπει να δώσει τον αγώνα του να φύγει, να ξεφύγει από τα δεσμά και να ζήσει ελεύθερος μια ζωή σε ανθρώπινο μέτρο.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου στην Αθήνα, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

The post Ο ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας μας συμβουλεύει: «Φύγε από ότι σε δεσμεύει και ζήσε ελεύθερος!» appeared first on .

Συχνό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα ζευγάρια είναι η διαφωνίες που καταλήγουν τις περισσότερες φορές στον τσακωμό. Έχουν διαφορετικές απόψεις πάνω σε ένα θέμα και ο καθένας υποστηρίζει τη δική του εκδοχή και έχει την
πεποίθηση ότι αυτός έχει δίκιο. Οι διαφωνίες γίνονται συνήθεια και ακολουθεί ένας φαύλος κύκλος που ποτέ δεν λύνεται.

Τι είναι αυτό που φταίει τελικά; Μάλλον η έλλειψη επικοινωνίας… Τα ζευγάρια τείνουν να μην συζητούν τους προβληματισμούς τους. Δεν υπάρχει διάλογος παρά μόνο μονόλογος. Η κάθε πλευρά λέει τα δικά της και όταν έρθει η στιγμή να μιλήσει ο άλλος απλά η μία μεριά κλείνει τα αυτιά της. Τι κάνουμε λάθος λοιπόν στη σχέση μας; Αγνοούμε τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τα πιστεύω και τις ανάγκες του συντρόφου. Σχεδόν πολλές φορές δεν τον ακούμε, σαν να μην υπάρχει και αν τον ακούσουμε απλά τον κρίνουμε.. Το λάθος που γίνεται είναι να φτιάχνουμε την ιδανική σχέση όπως εμείς την ορίζουμε και δε δίνουμε καμία σημασία στο τι θέλει ο άλλος. Δεν είναι ασυνήθιστο να προσπαθούμε να αλλάξουμε τον άλλον για να μας αρμόζει.

Ποιο είναι λοιπόν το μυστικό; Σαφώς να έχουμε υπομονή με τον άλλον, να τον αφήνουμε ελεύθερα να εκφράζει τις απόψεις του ακόμη και αν είναι διαφορετικές από τις δικές μας. Ας αποδεχτούμε την διαφορετικότητα δεν χρειάζεται να
συμφωνούμε με όλα, τότε δεν θα υπήρχε νόημα στη σχέση. Δεν είναι τυχαίος ο νόμος της φυσικής πως τα ομώνυμα απωθούνται και τα ετερώνυμα έλκονται. Αυτό που πρέπει να γίνει όμως είναι να αγαπήσουμε τον άλλον γι’ αυτό που είναι, να του δίνουμε το χρόνο του και να ακούμε αυτά που έχει να μας πει. Κυρίαρχος κανόνας στη σχέση μας θα πρέπει να είναι ο διάλογος και η επικοινωνία.

Είναι λάθος να προσπαθούμε να αλλάξουμε τον άλλον. Μας αρέσει έτσι όπως είναι με τα αρνητικά του και τα θετικά του; Αν η απάντηση είναι «ναι» τότε το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να βελτιώσουμε την επικοινωνία . Δείξτε στον σύντροφό σας ότι τον σκέφτεστε και τον νοιάζεστε. Είναι τόσο ανακουφιστικό να ξέρεις ότι ο πιο δικό σου άνθρωπος σε καταλαβαίνει, δεν σε κρίνει και είναι εκεί για οτιδήποτε τον χρειαστείς. Θα σε στηρίξει ακόμη και αν είσαι λάθος, ακόμη και αν διαφωνεί με τις πράξεις σου.. θα είναι το στήριγμά σου και συ το δικό του. Με την σωστή επικοινωνία ο σύντροφος θα είναι αυτός που θα θέλουμε να μοιραστούμε οτιδήποτε μας προβληματίζει.

Μην μπερδευόμαστε, το ότι μας κατανοεί ο σύντροφός μας δε σημαίνει ότι συμφωνεί μαζί μας. Μπορεί να έχει αντίθετη άποψη από εμάς, καλό θα είναι να την ακούμε και να τη σεβαστούμε είτε θέλουμε να την ακολουθήσουμε είτε όχι.

Για να μειωθούν λοιπόν οι «συγκρούσεις» ελάτε πιο κοντά στο σύντροφο σας, εκμηδενίστε τις αποστάσεις και χτίστε τις γέφυρες επικοινωνίας.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

The post «Άκου αυτό που έχει να σου πει ο/η σύντροφός σου» appeared first on .

Συχνά γίνεται παρανόηση με την έννοια του διεκδικώ… Τι σημαίνει διεκδικώ; Διεκδικώ λοιπόν σημαίνει να σέβομαι πάνω απ΄όλα τον εαυτό μου, να εκφράζω τη στάση μου καθαρά, χωρίς να φοβάμαι και έχω την πεποίθηση ότι οι αξίες μου είναι σημαντικές και δεν πρέπει να υποβαθμίζονται από τους άλλους., να τιμώ και να «μάχομαι» ώστε να μην παραβιάζονται α όριά μου (προσωπικά, οικογενειακά, εθνικά…). Διεκδικώ σημαίνει η εγρήγορση της συνείδησής μου, η ανάγκη μου για αυτοπροστασία και αυτοσεβασμό, η πεποίθησή μου ότι οι αξίες μου είναι σημαντικές και η ελευθερία μου αδιαπραγμάτευτη.

1. Να διαμορφώσω ένα πλαίσιο, ένα σημείο αναφοράς, που να με προσδιορίζει δηλαδή να εμπεριέχει τις σκέψεις μου, τις απόψεις μου, τις αξίες μου και τα πιστεύω μου. Ένα πλαίσιο σταθερό ώστε να αντέχει στα προβλήματα και στις επιρροές της σύγχρονης κοινωνίας. Ένα πλαίσιο στο οποίο θα μπορείς να ελίσσεσαι με τις συνθήκες της καθημερινότητας.

2. Μαθαίνω να βάζω τα όρια μου όπου αυτό χρειάζεται. Και πιστέψτε με, χρειάζεται αρκετές φορές στη ζωή μας να πρέπει να πω ΌΧΙ γιατί αν δε το πω οι άλλοι θα το αντιληφθούν όπως τους εξυπηρετεί, δηλαδή ΝΑΙ! Επομένως, τι θα καταφέρω; Να γεμίζω το πρόγραμμα μου με ευθύνες και υποχρεώσεις που πρέπει να διεκπεραιώσω γιατί δεν έθεσα το πλαίσιο (της προηγούμενης παραγράφου)…

3. Εκφράζω τα θέλω μου. Εκφράζω καθαρά τι με ευχαριστεί, τι με εξυπηρετεί, τι με ικανοποιεί. Βέβαια, κανείς δεν εγγυάται ότι επειδή εγώ θέλω κάτι θα γίνει κιόλας… Όμως είναι ωραίο κανείς να διεκδικεί το καλύτερο για τον εαυτό του, αρκεί να το κάνει χωρίς να καταπιέζει τους άλλους!

4. Αναλαμβάνω τις ευθύνες των σκέψεων μου, των εκφράσεων μου και των πράξεων μου. Διότι θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία…

5. Να αποβάλλω από το μυαλό μου τις διάφορες ουτοπίες που μας παρασύρουν για μια εικόνα ατσαλάκωτη και άφθαρτη. Δεν πρέπει να φοβάμαι μήπως “χαλάσει” η εικόνα μου γιατί τότε κινδυνεύω να χάσω τον εαυτό μου και εντέλει να μην είμαι ΕΓΏ. Ποτέ δεν πρόκειται εξάλλου να με αποδεχτούν όλοι. Ούτε πρόκειται ποτέ να τα έχω ΟΛΑ!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή , απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

The post Οι αξίες μου είναι σημαντικές και η ελευθερία μου αδιαπραγμάτευτη appeared first on .