Η TMG, η εταιρία που είχε αναλάβει την διαχείριση των οικονομικών του τα τελευταία 17 χρόνια, του κατέθεσε μήνυση την Τρίτη, για οφειλές ύψους -ούτε λίγο, ούτε πολύ – 4.2 εκατομμυρίων δολαρίων.

Υπολογίζεται ότι κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, ο 53χρονος ηθοποιός  ξόδευε μηνιαίως 2 εκατ. δολάρια, σύμφωνα με την TMG. Θα αναρωτιέστε, ασφαλώς, πως είναι δυνατό κάτι τέτοιο. Λοιπόν, ας τα πάρουμε αναλυτικά:

Σε αυτό το διάστημα ο Τζόνι Ντεπ προέβη σε αγορές 14 ακινήτων, αξίας 75 εκατ. δολ. , συμπεριλαμβανομένου ενός κάστρου στην Γαλλία, μια φάρμα για άλογα στο Κεντάκι, και διάφορα διαμερίσματα σε Λος Άντζελες και Χόλιγουντ.

Επιπλέον, από το 2000 και έπειτα, ο ηθοποιός έχει αγοράσει ένα γιοτ (18 εκατ. δολ.), περίπου 45 πολυτελή οχήματα, ενώ μηνιαίως ξοδεύει περίπου 700,000 δολ. σε κρασί, ιδιωτικές πτήσεις, καθώς και στην απασχόληση περίπου 40 ατόμων.

Ο Τζόνι Ντεπ είναι επίσης και συλλέκτης έργων τέχνης. Ένα όχι φθηνό χόμπι, θα λέγαμε. Κατά καιρούς έχει δώσει περιουσίες για την απόκτηση σπουδαίων έργων τέχνης, ανάμεσά τους έργα του Άντι Ουόρχολ και του Κλιμτ.

Διαθέτει επίσης 70 συλλεκτικές κιθάρες, κι άλλα αναμνηστικά μεγάλης αξίας.

Μια ακόμα περίεργη δαπάνη του, έγινε το 2005, μετά τον θάνατο του αγαπημένου του φίλου και συγγραφέα Χάντερ Τόμσον. Πλήρωσε για την κατασκευή ενός ιδιαίτερου κανονιού, από το οποίο εκτοξεύθηκαν οι στάχτες του μακαρίτη δημοσιογράφου και συγγραφέα,σε μια κλειστή τελετή στο Άσπεν του Κολοράντο.

Τελευταία του μεγάλη δαπάνη; Φυσικά το διαζύγιό του με την Άμπερ Χερντ. Η αποζημίωση ήταν 7 εκατομ. δολ. προς την 30χρονη ηθοποιό.

Ο δικηγόρος της TMG, Michael Kump, ισχυρίζεται πως όλα αυτά τα χρόνια η εταιρία από πλευράς της έκανε το παν για να προστατεύσει τον πελάτη της. Ο ίδιος ο Ντεπ βέβαια έχει άλλη άποψη, και μάλιστα πέρσι κατέθεσε κι αυτός μήνυση στην εταιρία για κακοδιαχείριση, με την κατηγορία ότι σύναπταν δάνεια χωρίς την σύμφωνη γνώμη του, φέρνοντας των έτσι προ τετελεσμένου γεγονότος.

Με άλλα λόγια, η ιστορία συνεχίζεται. Και επανερχόμενοι στην αρχή του άρθρου, τελικά ίσως δεν είναι ωραίο να σε λένε Τζόνι Ντεπ….

Πηγή: lecho.be

The post Ο Τζόνι Ντεπ δεν πληρώνει τα χρέη του… appeared first on .

Κατά μέσο όρο -και για να ειπωθεί χοντρικά- στη Γερμανία τα πορτοφόλια των πολιτών διαθέτουν περισσότερο ρευστό -αξίας περίπου 123 εκ. δολαρίων- από εκείνα των Αυστραλών, των Αμερικανών, των Γάλλων και των Ολλανδών σύμφωνα και με πρόσφατη αναφορά της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, η οποία βασίστηκε στους τρόπους με τους οποίους οι καταναλωτές επιλέγουν να πληρώσουν το οτιδήποτε στην καθημερινότητα τους. Η έρευνα διεξήχθη σε 7 μεγάλες χώρες και προέκυψε ότι το 80% των συναλλαγών στη Γερμανία γίνεται μέσω μετρητών. Κι όταν γίνεται λόγος για συναλλαγές, δεν εννοούνται μόνο τα ψώνια του σούπερ-μάρκετ, αλλά και οι μεγάλες αγορές.

Την ίδια στιγμή, στις ΗΠΑ οι συναλλαγές με μετρητά μετά βίας ξεπερνούν το 50%. Βάσει της ίδιας αναφοράς της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, δεν είναι σαφείς οι λόγοι για τους οποίους οι Γερμανοί προτιμούν να πληρώνουν τοις μετρητοίς. Μία εκτίμηση είναι ότι μπορούν να ελέγχουν καλύτερα το εξοδολόγιο της ιδιωτικής ζωής και τον προϋπολογισμό των επιχειρήσεων τους. Η συγκεκριμένη εκτίμηση ανήκει σε αναλυτή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που επιχείρησε να εξηγήσει το φαινόμενο της προσκόλλησης των Γερμανών σ” αυτό που λέμε «πραγματικό χρήμα».

Mια πιο διεξοδική εξήγηση στην αγάπη των Γερμανών για το ζεστό χρήμα φαίνεται να προέρχεται από την ίδια την ιστορία του γερμανικού έθνους – κράτους. Οι μνήμες του υπερπληθωρισμού και τα χρόνια ταπείνωσης που έζησαν οι Γερμανοί μετά το τέλος του Β” Παγκοσμίου Πολέμου δεν έχουν ξεχαστεί. 

Στην έκθεση που συντάχθηκε από τον συγκεκριμένο χρηματοπιστωτικό φορέα, υπήρχαν και μερικές ακόμη υποθέσεις εργασίας επ” αυτού: ότι αυτή η οικονομική συνήθεια οφείλεται στο ότι οι Γερμανοί επιθυμούν να διατηρήσουν την ανωνυμία στις συναλλαγές τους και να προστατεύουν την ιδιωτικότητα τους από τον «μεγάλο αδελφό» τεχνολογίας και τραπεζών.

Μήπως, όμως, η απάντηση είναι ιστορικά βαθύτερη; Μία άλλη, ακόμη πιο διεξοδική εξήγηση στην αγάπη των Γερμανών για το ζεστό χρήμα φαίνεται να προέρχεται από την ίδια την ιστορία του γερμανικού έθνους – κράτους. Οι μνήμες του υπερπληθωρισμού και τα χρόνια ταπείνωσης που έζησαν οι Γερμανοί μετά το τέλος του Β” Παγκοσμίου Πολέμου δεν έχουν ξεχαστεί. Διατηρούν μία μικρή -ωστόσο, επαρκή- σφαίρα επιρροής στη ζωή των σύγχρονων Γερμανών, που οι πρόγονοι τους υπέφεραν από την τραπεζική κρίση εκείνης της εποχής και είδαν το ρευστό -καθώς και περιουσίες ολόκληρες- να εξαφανίζονται μέσα σε διάστημα μερικών εβδομάδων.

Επ” αυτού συνηγορούν και τα ευρήματα που παρουσιάζονται στην έκθεση της Αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας: την εποχή του οικονομικού στραγγαλισμού της γερμανικής οικονομίας, οι ανάγκες για μετατροπή του νομίσματος σε αμερικανικά δολάρια ήταν απείρως μεγαλύτερες, από τις όποιες προσπάθειες αποταμίευσης. Ιστορικά δε, αυτή είναι μία οικονομική συμπεριφορά που επιβιώνει για τουλάχιστον μία γενιά, ίσως και για περισσότερες, όταν κάποια χώρα έχει διέλθει από μία εξαιρετικά δυσάρεστη οικονομική συγκυρία. Ως αντίστοιχα παραδείγματα, αναφέρονται οι ασταθείς οικονομίες της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, στους πολίτες των οποίων επίσης παρατηρείται «αγάπη» για ζεστό χρήμα και όχι για κάρτες ή άλλου είδους τραπεζικά προϊόντα.

Ωστόσο, κατά την έκθεση το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι η αγάπη των Γερμανών για το ρευστό, αλλά κυρίως η απέχθεια τους – για τους ίδιους ιστορικούς λόγους που αναφέρονται παραπάνω- για τα χρέη. Ανθρωπολόγοι, αλλά και γλωσσολόγοι εξηγούν αυτή την απέχθεια και μέσω της ρίζας της λέξης Schulden, ομόρριζη της «Schuld» που σημαίνει ενοχή. Σειρά παίρνουν οι οικονομολόγοι που βάσει όλων των προηγούμενων εξηγούν και τα χαμηλά επίπεδα καταναλωτικών χρεών που εμφανίζουν ως λαός οι Γερμανοί.

Θα ήταν σχεδόν ρομαντικό, αν όχι απλώς διδακτικό, το ότι τα ιστορικά τραύματα των Γερμανών συντηρούν την ισχύ της οικονομίας τους και την πειθαρχία του κοινωνικού ιστού απέναντι στις καταναλωτικές σειρήνες. Ωστόσο, η συστηματική αδιαλλαξία τους στη χρήση νέων τραπεζικών προϊόντων και κυρίως στη χρήση πιστωτικών καρτών δημιουργεί φόβους ότι στο μέλλον το οικονομικό εγχείρημα περί αλλαγής της χρήσης και της αντιμετώπισης του χρήματος στην Ευρώπη θα κινδυνεύει ακριβώς από τη χώρα με την ισχυρότερη οικονομία: τη Γερμανία.

Πηγή: lifo.gr / Με στοιχεία από το Quartz

The post Γιατί οι Γερμανοί επιμένουν να πληρώνουν με μετρητά τα πάντα appeared first on .