Η πρώτη επαφή πραγματοποιήθηκε μέσω της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Médiante, η οποία φέρνει σε επαφή θύματα και δράστες εγκληματικών ενεργειών. Στη συνέχεια, η Giovannetti συμμετείχε και στο συλλογικό σχήμα Retissons du lien, μια πρωτοβουλία που συγκεντρώνει θύματα τρομοκρατικών επιθέσεων και οικογένειες ανθρώπων που επηρεάστηκαν από την εμπλοκή συγγενών τους σε τζιχαντιστικές ιδεολογίες. Η ομάδα οργανώνει συναντήσεις διαλόγου, ορισμένες από τις οποίες πραγματοποιούνται μέσα σε φυλακές.

Η συνάντηση με τον Mohamed Abrini

Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, η Giovannetti συναντήθηκε στη φυλακή με τον Mohamed Abrini, ο οποίος έχει καταδικαστεί για τη συμμετοχή του στις επιθέσεις στις Βρυξέλλες. Η διαδικασία αυτή απαιτεί μακρά προετοιμασία, ώστε η συνάντηση να πραγματοποιηθεί σε ήρεμο και ασφαλές περιβάλλον. Όπως εξήγησε η ίδια, χρειάστηκαν μήνες προετοιμασίας πριν πραγματοποιηθεί η συνομιλία.

Η Giovannetti παραδέχθηκε ότι τη στιγμή που έφτασε στον χώρο της φυλακής ένιωσε αμφιβολία για την επιλογή της. Ωστόσο, αποφάσισε να συνεχίσει. Όταν οι δύο τους συναντήθηκαν για πρώτη φορά, η ένταση ήταν αισθητή, αν και –όπως περιέγραψε– ο Abrini έδειχνε πιο νευρικός από εκείνη. Τελικά πέρασαν ένα ολόκληρο απόγευμα συζητώντας.

Η ίδια τόνισε ότι η συνάντηση δεν είχε στόχο ούτε τη συγχώρεση ούτε την αναζήτηση μιας συγγνώμης. Όπως δήλωσε, ο βασικός της σκοπός ήταν να κατανοήσει καλύτερα τις διαδρομές που οδήγησαν σε μια τόσο δραματική εξέλιξη. Η συζήτηση επικεντρώθηκε κυρίως στις προσωπικές τους ιστορίες και στις διαφορετικές πορείες που ακολούθησαν.

Η Giovannetti σημείωσε ότι έχουν την ίδια ηλικία και μεγάλωσαν σε κοινωνίες που δεν διαφέρουν ιδιαίτερα, η ίδια στη Γαλλία και εκείνος στο Βέλγιο. Παράλληλα, κατά τη διάρκεια των συζητήσεων διαπίστωσαν ότι υπάρχουν και ορισμένα κοινά στοιχεία στις εμπειρίες τους, όπως η απώλεια ενός αδελφού ή μιας αδελφής.

Ο ρόλος του Abrini στις επιθέσεις

Ο Mohamed Abrini έγινε γνωστός διεθνώς ως «ο άνθρωπος με το καπέλο», καθώς καταγράφηκε από κάμερες ασφαλείας στο αεροδρόμιο Zaventem στις 22 Μαρτίου 2016, μαζί με δύο άνδρες που λίγο αργότερα πραγματοποίησαν επίθεση αυτοκτονίας. Ο ίδιος διέφυγε από το σημείο μετά τις εκρήξεις.

Σήμερα, ο 41χρονος Abrini εκτίει την ποινή του στη φυλακή Leuze-en-Hainaut. Έχει καταδικαστεί στο Βέλγιο σε 30 χρόνια κάθειρξης για τη συμμετοχή του στις επιθέσεις στις Βρυξέλλες, ενώ γαλλικό δικαστήριο του επέβαλε επίσης ισόβια κάθειρξη με ελάχιστη περίοδο κράτησης 22 ετών για τη συμμετοχή του σε τρομοκρατικές ενέργειες.

Ένας διάλογος για την κατανόηση και την ευθύνη

Η Giovannetti περιέγραψε τον Abrini ως έναν άνθρωπο που σκέφτεται και μιλά πολύ, διαβάζει εκτενώς και δείχνει να έχει αναστοχαστεί τη ζωή του τα χρόνια που πέρασαν από τις επιθέσεις. Σύμφωνα με την ίδια, ο ίδιος αναλαμβάνει σήμερα την ευθύνη για τις πράξεις του και εκφράζει βαθιά μεταμέλεια.

Τόνισε επίσης ότι η προσωπική αυτή συνάντηση δεν σχετίζεται με τη δικαστική διαδικασία ή την ποινή που έχει επιβληθεί. Όπως σημείωσε, η δικαιοσύνη έχει ήδη επιτελέσει τον ρόλο της και η κοινωνία έχει αποδώσει ευθύνες. Η δική της επιλογή ήταν να κατανοήσει τι βρίσκεται πίσω από την ιδεολογία, τις πράξεις και την προσωπική ιστορία ενός ανθρώπου.

Οι συναντήσεις αυτές πραγματοποιούνται σε εθελοντική βάση και, όπως επισημαίνεται, δεν συνδέονται με ενδεχόμενη μείωση ποινών. Σήμερα οι συζητήσεις τους δεν περιορίζονται μόνο στα γεγονότα των επιθέσεων, αλλά επεκτείνονται συχνά σε ευρύτερους προβληματισμούς για τη ζωή, την ευθύνη και τη συνύπαρξη.

Για την ίδια τη Giovannetti, η διαδικασία αυτή είχε και προσωπικό αντίκτυπο. Όπως δήλωσε, μέσα από αυτόν τον διάλογο κατάφερε να βρει μια μορφή εσωτερικής γαλήνης. Όπως χαρακτηριστικά είπε, δεν έχει κλείσει το βιβλίο της εμπειρίας αυτής, αλλά έχει καταφέρει να γυρίσει σελίδα.

Dix ans après les attentats de Bruxelles : un dialogue entre une survivante et un auteur condamné

La rencontre entre Christelle Giovannetti et Mohamed Abrini dans le cadre de la justice restaurative ouvre un espace de réflexion sur la compréhension, la responsabilité et la mémoire

Le cadre de la justice restaurative

Près de dix ans après les attentats du 22 mars 2016 à Bruxelles, une survivante de l’attaque dans la station de métro Maalbeek, Christelle Giovannetti, a choisi d’engager un dialogue avec l’un des auteurs condamnés. Cette rencontre s’inscrit dans un processus de justice restaurative, qui permet aux victimes et aux auteurs d’infractions de partager l’impact du crime sur leur vie.

La première prise de contact a été organisée par l’organisation à but non lucratif Médiante, qui met en relation victimes et auteurs d’actes criminels. Par la suite, Giovannetti a rejoint le collectif Retissons du lien, qui rassemble notamment des victimes d’attentats et des familles touchées par l’engagement de proches dans des idéologies jihadistes. Ce groupe organise régulièrement des rencontres, dont certaines se déroulent au sein des établissements pénitentiaires.

La rencontre avec Mohamed Abrini

Dans ce contexte, Christelle Giovannetti a rencontré en prison Mohamed Abrini, condamné pour son implication dans les attentats de Bruxelles. Ce type de rencontre nécessite une longue préparation afin de garantir un cadre calme et sécurisé. Selon Giovannetti, plusieurs mois de préparation ont été nécessaires avant que la discussion puisse avoir lieu.

Elle explique qu’au moment d’arriver au parking de la prison, elle s’est interrogée sur sa décision. Malgré ces doutes, elle a choisi de poursuivre la démarche. Lors de leur première rencontre, la tension était perceptible, mais selon elle, Abrini semblait plus nerveux qu’elle. Les deux ont finalement passé tout un après-midi à discuter.

La survivante précise que cette rencontre n’avait pas pour objectif de demander pardon ni de recevoir des excuses. Son intention principale était de mieux comprendre les trajectoires qui ont conduit à une telle tragédie. Leur conversation a porté en grande partie sur leurs parcours personnels et sur les chemins très différents qu’ils ont suivis.

Giovannetti souligne qu’ils ont le même âge et qu’ils ont grandi dans des sociétés relativement proches, elle en France et lui en Belgique. Au fil des échanges, ils ont également découvert certains points communs dans leur histoire personnelle, notamment la perte d’un frère ou d’une sœur.

Le rôle de Mohamed Abrini dans les attentats

Mohamed Abrini est devenu connu sous le surnom de « l’homme au chapeau », après avoir été filmé par des caméras de surveillance à l’aéroport de Zaventem le 22 mars 2016, aux côtés de deux hommes qui se sont ensuite fait exploser. Il a pris la fuite après les explosions.

Aujourd’hui âgé de 41 ans, Abrini purge sa peine à la prison de Leuze-en-Hainaut. En Belgique, il a été condamné à 30 ans de prison pour sa participation aux attentats de Bruxelles. Un tribunal français l’a également condamné à la réclusion criminelle à perpétuité avec une période de sûreté minimale de 22 ans pour son implication dans des actes terroristes.

Un dialogue autour de la responsabilité et de la compréhension

Christelle Giovannetti décrit Abrini comme un homme qui parle beaucoup, réfléchit longuement et lit énormément. Selon elle, il semble avoir pris du recul sur son parcours depuis les attentats.

Elle estime qu’il reconnaît aujourd’hui la responsabilité de ses actes et exprime un profond regret. Elle rappelle toutefois que cette rencontre est indépendante de la décision judiciaire. La justice a déjà rendu son verdict et la société a rempli son rôle.

Pour elle, cette démarche visait avant tout à comprendre ce qui se trouve derrière une idéologie, une trajectoire personnelle et un passage à l’acte. Les rencontres s’effectuent sur une base volontaire et ne sont pas liées à une éventuelle réduction de peine.

Avec le temps, leurs discussions ont dépassé le seul cadre des attentats. Elles portent désormais parfois sur des réflexions plus larges, presque philosophiques, sur la vie et sur la manière dont les individus peuvent reconstruire des liens dans la société.

Selon Giovannetti, ce dialogue lui a également permis d’avancer sur le plan personnel. Elle affirme avoir trouvé une forme de paix intérieure. Comme elle le résume, elle n’a pas fermé le livre de cette expérience, mais elle a réussi à tourner une page.

The post Δέκα χρόνια μετά τις επιθέσεις στις Βρυξέλλες: ένας διάλογος ανάμεσα σε επιζήσασα και καταδικασμένο δράστη appeared first on .

Οι δικαστές έφθασαν το πρωί του Σαββάτου στις 9.00 στην νέα φυλακή του Haren, που μπορεί να φιλοξενήσει 1.190 κρατούμενους και η οποία είναι προγραμματισμένο να ανοίξει τις πόρτες της στις 30 Σεπτεμβρίου, όπως εξήγησε στο AFP μια εκπρόσωπος των σωφρονιστικών αρχών.

Οι δικαστές θα έχουν την ίδια μεταχείριση με τους κρατούμενους μέχρι την λήξη του «πειράματος» την Κυριακή στις 16.00, όπως διευκρίνισε η ίδια.

«Οι δικαστές προφανώς γνωρίζουν πως είναι η κατάσταση μέσα σε μια φυλακή αλλά το να αποκτήσουν οι ίδιοι την εμπειρία τους παρέχει μια μοναδική ευκαιρία, η οποία θα μπορούσε να τους βοηθήσει να επιβάλλουν τις ποινές με πλήρη επίγνωση», συνέχισε ο υπουργός.

Θα τηρήσουν το καθημερινό πρόγραμμα των κρατούμενων, δεν θα τους επιτρέπεται η χρήση των κινητών τηλεφώνων τους, θα ακολουθήσουν το ίδιο πρόγραμμα διατροφής και θα έχουν τις ίδιες υποχρεώσεις με τους κρατούμενους. Μεταξύ άλλων, θα απασχοληθούν στην κουζίνα και στα πλυντήρια, όπως τονίζεται στην ανακοίνωση.

Σε περίπτωση που ζοριστούν ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο, οι δικαστές θα έχουν ανά πάσα στιγμή τη δυνατότητα να διακόψουν το πείραμα.

«Αυτό αναμφίβολα θα τους βοηθήσει να σκεφτούν αν η στέρηση της ελευθερίας είναι η καλύτερη λύση για κάποιον που έχει κάνει κάποιο λάθος στη ζωή του», είπε ο υπουργός.

Επιπλέον είναι και μια καλή «πρόβα» για τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους καθώς η φυλακή θα εγκανιαστεί σε δύο εβδομάδες.

Η πρωτοβουλία ανήκει από κοινού στον υπουργό Δικαιοσύνης, την Σωφρονιστική Υπηρεσία και το Ινστιτούτο Κατάρτισης Δικαστικών Λειτουργών.

Η νέα φυλακή στο Haren θα αντικαταστήσει τις φυλακές του Forest, Saint-Gilles και Berkendael με την βασική διαφορά ότι είναι ουσιαστικά ένα σωφρονιστικό χωριό με μικρότερα κτίρια και ξεχωριστούς θαλάμους για τους κρατούμενους το καθένα εκ των οποίων χωράει περίπου 30. Με αυτό τον τρόπο οι κρατούμενοι θα χωρίζονται ανάλογα με την ηλικία και την φύση του αδικήματός τους.

The post 55 δικαστές πέρασαν το Σαββατοκύριακο στην νέα φυλακή του Haren appeared first on .

Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να τραβήξουν μια αυτοπροσωπογραφία. Σταδιακά ξεκίνησε σαν μια εργασία για την αντίληψή τους για την ταυτότητά τους, συμπεριλαμβανομένων των επιθυμιών, των φόβων τους και του οράματος για τη μελλοντική τους ζωή. Στους συμμετέχοντες δόθηκε carte blanche, μια ελευθερία δηλαδή να επιλέξουν τα ρούχα ή το σύμπαν που ήθελαν να αντιπροσωπεύουν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια έκθεση στην οποία μια σειρά από φωτογραφικά έργα και ηχητικές μαρτυρίες παρέχουν μια εικόνα για τις σκέψεις των ανθρώπων. Οι εμπειρίες τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας συμπληρώνουν αυτές τις μαρτυρίες.

Σε δεύτερο στάδιο, οι κρατούμενοι κλήθηκαν να ποζάρουν με ουδέτερο τρόπο, χωρίς να χαμογελούν. Στη συνέχεια, έγινε μια αντιπαραβολή των πορτρέτων τους με κλασικούς πίνακες, με στόχο να τεθούν ερωτήματα πάνω στο θέμα της οπτικής και της κρίσης μας, ιδιαίτερα για έννοιες όπως η αρχοντιά, ο ανθρωπισμός ή η ομορφιά.

To έργο αποτελεί συνεργασία μεταξύ του Ιδρύματος Ηθικής Βοήθειας στους Κρατουμένους (FAMD) και του Mus-e Belgium asbl-vzw.

Autoportraits Libres-Témoignages sur le Confinement
Centre Culturel Bruegel, Rue des Renards, 1F, 1000, Bruxelles
Διάρκεια έκθεσης: ως τις 5 Δεκεμβρίου 2021

Δευτέρα έως Παρασκευή 10 π.μ. έως 4 μ.μ.
Πέμπτες από τις 6 μ.μ. έως τις 8:30 μ.μ.
Τα Σάββατα από τις 11 π.μ. έως τις 4 μ.μ.

Δωρεάν είσοδος

The post Έκθεση: Αυτοπροσωπογραφίες – Ελεύθερες μαρτυρίες για τον εγκλεισμό appeared first on .

«Μπορώ να πω ότι η διεύθυνση του Ιδρύματος έλαβε μια επιστολή από τον Sekkaki. Όλες οι πληροφορίες που αφορούν έναν κρατούμενο που έχει δραπετεύσει διαβιβάζονται στην αστυνομία η οποία και είναι υπεύθυνη για την ανεύρεσή του».

Σύμφωνα με την εφημερίδα, μια συστημένη επιστολή έφτασε στη φυλακή τη Δευτέρα. Ο φάκελος περιείχε το σήμα που είχε ο Sekkaki όσο ήταν έγκλειστος, καθώς και μια κάρτα από την Ταϊλάνδη.

Ο Oualid Sekkaki διέφυγε μαζί με άλλους τέσσερις έγκλειστους από τη φυλακή του Turnhout στις 19 Δεκεμβρίου. Οι τέσσερις συνεργάτες με τους οποίους διέφυγε, σκαρφαλώνοντας ένα τοίχωμα ύψους έξι μέτρων κατά τη διάρκεια της βραδινής βόλτας, όλοι συνελήφθησαν. Τρεις από αυτούς πιάστηκαν λίγες ώρες μετά την φυγή τους, ενώ ο τέταρτος συνελήφθη στις αρχές Ιανουαρίου στις Κάτω Χώρες.

Πηγή: lesoir.be

The post Δραπέτης στέλνει γράμμα στις φυλακές του Turnhout appeared first on .

Ο Thierry Bourgard ήρθε στο φως της επικαιρότητας το 1996, όταν και καταδικάστηκε για το στυγερό έγκλημα. Μαζί με τον συνεργό του, κρίθηκε ένοχος για την απαγωγή της 17χρονης Corine Malmendier και του 21χρονου φίλου της Marc Kistemann, και οι δύο από το Plombières, στην επαρχία της Λιέγης. Το νεαρό ζευγάρι κρατήθηκε αιχμάλωτο ενώ η Corine βιάστηκε και στη συνέχεια δολοφονήθηκε. Τα σώματα τους βρέθηκαν σε ένα δάσος, οκτώ ημέρες μετά την εξαφάνισή τους.

τα νεαρά θύματα της δολοφονίας

Αργότερα αποκαλύφθηκε πως κατά την περίοδο που τελέστηκε η δολοφονία, ο Thierry Bourgard -24 ετών τότε- είχε φύγει από την φυλακή έχοντας εκτίσει 3 χρόνια από μια καταδίκη 8 ετών, για άσκηση βίας και βασανισμό. Το ίδιο και ο συνεργός του, ο Thierry Muselle -33 ετών τότε- που είχε αποφυλακιστεί πρόωρα, έχοντας μια 10ετή καταδίκη για βιασμό και θάνατο ενός 16χρονου. Είχε εκτίσει τα 8 έτη όταν και αφέθηκε.

Η υπόθεση της δολοφονίας της Corine και του Marc καθήλωσε την κοινή γνώμη. Ήταν όμως και μια υπόθεση αρκετά σημαντική όχι μόνο λόγω των λεπτομερειών του εγκλήματος που έγιναν γνωστά, αλλά κι επειδή συνέβαλε αρκετά στο να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η λήψη των αποφάσεων σχετικά με την πρόωρη απελευθέρωση των κρατουμένων που έχουν καταδικαστεί για σοβαρά εγκλήματα.

Οι γονείς των δύο θυμάτων, της Corine και του Marc, ίδρυσαν τότε έναν σύλλογο, το Association Marc & Corine, που πολέμησε υπέρ της απόφασης να μην υπάρχει πρόωρη αποφυλάκιση καταδικασθέντων, αλλά και παρείχε στήριξη και βοήθεια σε θύματα ανάλογων ενεργειών. Μάλιστα εντός του ίδιου έτους, το 1996, ο σύλλογος αυτός έπαιξε καθοριστικό ρόλο όταν μια άλλη υπόθεση τράνταξε τα νερά, αυτή του παιδεραστή και δολοφόνου Marc Dutroux.

Όπως και στην περίπτωση του Muselle, έτσι και ο Dutroux είχε απελευθερωθεί ενώ εξέτιε ποινή για βιασμό. Στην περίπτωση του Dutroux, η τελική απόφαση περί πρόωρης αποφυλάκισης λήφθηκε τότε από τον τότε υπουργό Melchior Wathelet, σε αντίθεση με τη γνώμη τόσο της Εισαγγελίας όσο και των ψυχιάτρων που εμπλέκονταν στην υπόθεση. Η κοινωνική κατακραυγή και οι αντιδράσεις δημιούργησαν τέτοιο ρεύμα, που εντέλει οδήγησαν σε μια ριζική αναθεώρηση του συστήματος, όπου έκτοτε η τελική απόφαση για την αποφυλάκιση ενός ήδη καταδικασθέντα φεύγει εξ ολοκλήρου από τα χέρια των υπουργών και αφήνοντάς την σε ομάδα εμπειρογνωμόνων.

Πηγή: brusselstimes.com

The post Πέθανε στο κελί του ο δολοφόνος που τάραξε το Βέλγιο το 1996 appeared first on .

Αναλυτικά το δελτίο τύπου της Ιεράς Μητρόπολης Βελγίου, αναφορικά με την επίσκεψη (έχει διατηρηθεί η στίξη και η ορθογραφία του πρωτοτύπου):

Ἐν ὀνόματι τῆς δικαιοσύνης ἡ πολιτεία ἀποφασίζει τὴν φυλάκισιν-κράτηση διαφόρων ἀνθρώπων. Οἱ κρατούμενοι αὐτοὶ ὡστόσο εἶναι ἄνθρωποι. Πῶς ζοῦν; Ποῖοι τοὺς ἐπιβλέπουν; Πῶς προετοιμάζονται γιὰ τὸν μέλλον τους. Ποῖος ὁ ἀντίκτυπος στὸ οἰκογενειακό τους περιβᾶλλον; Ποῖος ὁ ρόλος τοῦ ἱερέα φυλακῶν ἤ ἄλλου συμβούλου;

Αὐτὰ τὰ θέματα προσπάθησαν νὰ ἀντιμετωπίσουν ἡ ἄτυπη ὁμάδα τῶν Ἀρχηγῶν τῶν Θρησκειῶν σὲ συνεργασία μὲ τὸ Ὑπουργεῖο Δικαιοσύνης. Μετὰ τὴν ἐπιτυχία τῆς πρωτοβουλίας «Religioptimist» τοῦ περασμένου ἔτους στὴ Γερουσία, ποὺ ὑπογράμμισε τὴν σημασία τοῦ ρόλου τῶν θρησκειῶν στὴν κοινωνία μας, στὴν ἀρχὴ τοῦ 2018, ἐργαζόμαστε στὴν πρωτοβουλία « Jails and Justice » δηλαδὴ «Φυλακὲς καὶ Δικαιοσύνη».

Τὸ ἀποκορύφωμα ἔγινε στὶς 31 Ἰανουαρίου 2019 στὶς φυλακὲς τοῦ St Gilles, ὅπου μετὰ ἀπὸ μία ἐπίσκεψη στὸ κτήριο μὲ τὴν καθοδήγηση τοῦ διευθυντοῦ κ. Jurgen Van Poecke, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βελγίου κ. Ἀθηναγόρας μαζὶ μὲ ἀντιπροσωπεία 45 ἀτόμων, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν ἄλλων Ἀρχηγῶν τῶν Ἀναγνωρισμένων Θρησκειῶν καὶ Φιλοσοφικῶν ὁμάδων, συμμετέσχε σὲ συνέντευξη-συζήτηση μὲ τὸν Τύπο. Στὸ πάνελ ἦταν δύο κρατούμενοι, ἕνας ἐπόπτης, ἕνας Ρωμαιοκαθολικὸς ἐκκλησιαστικὸς σύμβουλος τῶν φυλακῶν St Gilles (ἡ κυρία Geneviève Frère), ἕνας φιλοσοφικὸς σύμβουλος τῶν φυλακῶν St Gilles, ἕνας σύμβουλος τοῦ Ἰσλὰμ (M. Brahim Bouhna) καὶ ἕνας σύμβουλος τῆς Ἐπιτροπῆς ARPEE (κύριος Yvan Thomas), μὲ τὸν συντονισμὸ τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ ἱερέως Eric de Beukelaer καὶ μὲ τὴν παρουσία τοῦ Ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης κ. Koen Geens, ἡ ἀντιπροσωπεία πληροφορήθηκε γιὰ τὴν πολυπλοκότητα τῆς διαχειρήσεως ἑνὸς σωφρονιστικοῦ ἱδρύματος, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὰ θέματα ἀσφαλείας, πρέπει νὰ ἀνταποκρίνεται καὶ στὶς ἀνθρώπινες ἀνάγκες τῶν κρατουμένων.

Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ θεμελιῶδες καὶ πρωταρχικὸ ἔργο τοῦ ἱερέως τῶν φυλακῶν ἤ τοῦ φιλοσοφικοῦ συμβούλου. Νὰ δοθῇ ὁ λόγος στοὺς κρατουμένους, νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ πνευματικὴ καὶ λατρευτική τους ὑποστήριξη: νὰ δοθῇ μία ἀνάσα ζωῆς μέσα στὸν πόνο τους, νὰ βοηθηθοῦν νὰ βροῦν νόημα στὴ ζωή τους ἀποδεχόμενοι τὴν ποινή τους, νὰ βοηθηθοῦν νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴν καταδίκη τους καὶ νὰ συμφιλιωθοῦν μὲ τὸν ἑαυτό τους.

Ὁ σεβασμὸς τῆς ἀνθρωπίνης ἀξιοπρέπειας εἶναι ὁ βασικὸς κινητήριος μοχλὸς ὁποιασδήποτε δράσεως τοῦ ἱερέως τῶν φυλακῶν ἤ τοῦ φιλοσοφικοῦ συμβούλου. Ὁ ἱερέας τῶν φυλακῶν εἰσέρχεται στὶς φυλακὲς μετὰ ἀπὸ παράκληση τῶν κρατουμένων γιὰ βοήθεια. Καὶ πέρα ἀπὸ κάθε θρησκευτικὴ ἤ φιλοσοφικὴ πεποίθηση, σημειώνουμε μεταξὺ ἄλλων ὅτι ἕνας κρατούμενος ποὺ δήλωνε καθαρὰ τὴν ἀθεΐα του, ἀναγνώρισε ὅμως καὶ εὐχαρίστησε τοὺς ἱερεῖς καὶ γενικώτερα ὅλους τοὺς θρησκευτικοὺς συμβούλους τῶν φυλακῶν γιὰ τὴν ἐκπληκτικὴ δουλειὰ ποὺ κάνουν, δηλαδὴ νὰ ἀκοῦνε, νὰ στηρίζουν καὶ νὰ δείχνουν καλωσύνη:

«Σᾶς εὐχαριστῶ εἶπε. Εἶμαι στὴ φυλακὴ ἐδῶ καὶ δέκα ὀκτὼ μῆνες. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν παρουσία σας καὶ γιὰ ὅλα ὅσα κάνετε γιὰ μᾶς».

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὸ Βέλγιο ἔχει ἕξ ἱερεῖς φυλακῶν (πέντε πλήρους ἀπασχολήσεως) γιὰ τὶς φυλακὲς τοῦ Βελγίου καὶ χωρίζονται σὲ τέσσερεις γεωγραφικὲς περιοχές : Βρυξέλλες, Βραβανδία Βαλλονίας, Βραβανδία Φλαμανδίας, Αἰνώ, Ἐπαρχίες Ἀμβέρσης καὶ Λιμβούργου, Ἐπαρχίες Ναμύρ, Λιέγης καὶ Λουξεμβούργου, Ἀνατολικὴ καὶ Δυτικὴ Φλάνδρα.

Ἡ ὁμάδα τῶν ὀρθοδόξων ἱερέων τῶν φυλακῶν ἀποτελεῖται ἀπὸ τρεῖς Ρουμάνους, ἕνα Ρῶσσο, ἕνα Σέρβο καὶ ἕνα Βέλγιο· μεταξὺ αὐτῶν ἕνας ἱερεὺς καὶ ἕνας διάκονος.

Ἄρχισε ἡ ὁμάδα τῶν ὀρθοδόξων ἱερέων τῶν φυλακῶν μὲ τὸ Βασιλικὸ Διάταγμα τῆς 25/10/2005, ἐπὶ Μητροπολίτου Βελγίου κ. Παντελεήμονος, μὲ συντονιστὴ τὸν τότε Βοηθὸ Ἐπίσκοπο Σινώπης κ. Ἀθηναγόρα, τὸν σημερινὸ Μητροπολίτη Βελγίου ποὺ εἶναι ὁ κυρίως Ὑπεύθυνος.

Γίνονται τακτικὲς συνεδριάσεις ὀρθοδόξων ἱερέων φυλακῶν, γιὰ τὴν παρακολούθηση τῶν δραστηριοτήτων τοῦ καθενὸς συμβούλου φυλακῶν, γιὰ νὰ μοιράζονται τὶς δυσκολίες ποὺ συναντοῦν στὴν ἐργασία τους καὶ νὰ ἀνταλλάσσουν ἀπόψεις γιὰ τὶς ἐμπειρίες τους.

Ἡ προετοιμασία ἡμερίδας διασκέψεως ἀνοιχτὴ στοὺς ἄλλους συμβούλους φυλακῶν εἶναι ὁ ἑπόμενος στόχος τῆς ὀρθόδοξης ὁμάδας.

Πηγή: orthodoxianewsagency.gr

The post Ο Βελγίου κ. Αθηναγόρας στις φυλακές la Maison d’Arrêt στο St Gilles appeared first on .

Η καταχώρηση ωστόσο δεν ήταν ούτε φάρσα, ούτε λάθος των διαχειριστών. Αντιθέτως, έγινε για καλό σκοπό. Πρόκειται για μια καμπάνια που σκοπό έχει να ενημερώσει τον κόσμο σχετικά με τις συνθήκες κράτησης και τις υπερφορτωμένες φυλακές.

Η καταχώριση με το κελί περιγράφει: «Θαυμάσιο διαμέρισμα, διαμπερές, στην περιζήτητη γειτονιά του άνω Saint-Gilles, άμεσα διαθέσιμο. Εμβαδόν 6-9τμ, κατάλληλο για να το μοιραστείτε με ακόμα 2 ή 3 άτομα, σε ένα κτίριο του 19ου αι. που διατηρεί ακόμα το ρετρό στιλ του».

Η εν λόγω καμπάνια -μέρος της οποίας είναι και η συγκεκριμένη διαφήμιση- έγινε από την Observatoire International des Prisons, που ασχολείται με τις συνθήκες κράτησης σε φυλακές και με τα δικαιώματα των έγκλειστων στα σωφρονιστικά ιδρύματα. Η τιμή ενοικίου -μάλιστα- που μπήκε στην καταχώρηση, ανέρχεται στα €882, τιμή που σύμφωνα με την Observatoire αντικατοπτρίζει το πραγματικό κόστος ενός φυλακισμένου ανά εβδομάδα.

Στις αρχές του έτους, έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης είχε χαρακτηρίσει τις συνθήκες κράτησης των Βελγικών ιδρυμάτων ως «απάνθρωπες». Σημείωνε δε και την έλλειψη προσωπικού που έγινε ιδιαίτερα εμφανής κατά τις πρόσφατες απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα σωφρονιστικά ιδρύματα στην περιοχή της Βαλονίας.

Πηγή: xpats.com

The post Ένα κελί φυλακής στο Saint-Gilles σε ιστοσελίδα μεσιτικού γραφείου appeared first on .