Πρόκειται για μια χορογραφία για δεκατρείς περφόρμερ με ζωντανή μουσική, όπου η οικεία σε όλους μας πράξη του βαδίσματος συναντά τα μπλουζ. Το έργο φωτίζει τον τρόπο που τα μπλουζ «δημιουργούν» την κοινότητα, την αίσθηση του «μαζί», σε μια απαιτητική χορογραφία που κατακλύζει βαθμιαία τη σκηνή με την εκρηκτική της ενέργεια.

Η De Keersmaeker επιστρατεύει εδώ τον μάγο του ήχου Jean-Marie Aerts, τη σαγηνευτική ερμηνεία της Meskerem Mees, ανερχόμενης Φλαμανδής τραγουδοποιού αιθιοπικής καταγωγής, και τον κιθαρίστα Carlos Garbin.

Συντελεστές
Χορογραφία Anne Teresa De Keersmaeker

Συνδημιουργία και ερμηνεία Abigail Aleksander, Jean Pierre Buré, Lav Crnčević, José Paulo dos Santos, Rafa Galdino, Carlos Garbin, Nina Godderis, Solal Mariotte, Meskerem Mees, Mariana Miranda, Ariadna Navarrete Valverde, Cintia Sebők, Jacob Storer • Μουσική Meskerem Mees, Jean-Marie Aerts, Carlos Garbin

Μουσικοί επί σκηνής Meskerem Mees, Carlos Garbin
Σκηνογράφος Michel François
Σχεδιασμός φωτισμών Max Adams
Κοστούμια Aouatif Boulaich
Κείμενο και στίχοι Meskerem Mees, Wannes Gyselinck
Δραματουργία Wannes Gyselinck
Διευθυντές πρόβας Cynthia Loemij, Clinton Stringer

Παραγωγή Rosas

Συμπαραγωγή Concertgebouw Brugge (Βέλγιο), De Munt / La Monnaie (Βέλγιο), Internationaal Theater Amsterdam (Ολλανδία), Le théâtre Garonne (Γαλλία), GIE FONDOC OCCITANIE (Le Parvis Tarbes, Scène nationale ALBI Tarn, Le Cratère Alès, Scène nationale Grand Narbonne, Théâtre Garonne)

Με την υποστήριξη του Dance Reflections by Van Cleef & Arpels

Η παραγωγή πραγματοποιείται με τη στήριξη του Tax Shelter της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης του Βελγίου, σε συνεργασία με το Casa Kafka Pictures – Belfius

Η ομάδα Rosas υποστηρίζεται από τη Φλαμανδική Κοινότητα και την Επιτροπή Φλαμανδικής Κοινότητας (VGC)

Χρήσιμες Πληροφορίες

EXIT ABOVE – αfter the tempest
Ωδείο Ηρώδου Αττικού – Αθήνα

Τρίτη 25 Ιουνίου
Ώρα 21.00

Πληροφορίες και εισιτήρια, εδώ. 

The post Η βελγίδα χορογράφος Anne Teresa De Keersmaeker με το After the tempest στο Φεστιβάλ Αθηνών appeared first on .

Η Αν Τερέζα Ντε Κεερσμάκερ, η σημαντικότερη ίσως χορογράφος της εποχής μας, παρουσιάζει με την ομάδα Rosas τις 6 Σουίτες για τσέλο του αγαπημένου της Μπαχ, για μια μοναδική βραδιά, στις 2 Ιουλίου στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού.

The post Η εξαιρετική βελγίδα χορογράφος Αν Τερέζα Ντε Κεερσμάκερ στο Φεστιβάλ Αθηνών 2019 appeared first on .

Έχοντας μελετήσει σε βάθος την εργογραφία του μεγάλου Σουηδού και με διασκευές άλλων μπεργκμανικών έργων στο ενεργητικό του, στο δίπτυχο Μετά την πρόβα – Περσόνα εξετάζει τη λεπτή γραμμή που χωρίζει τη φαντασία από την πραγματικότητα, το άρρωστο από το λεγόμενο «φυσιολογικό».

Η ένταση, η ασυμβίβαστη διάθεση, αλλά και η βαθιά κατανόηση απέναντι στην ανθρώπινη συνθήκη διαπνέουν αυτά τα δύο έργα, τα οποία εξετάζουν πώς η τέχνη νοηματοδοτεί τη ζωή μας και την κοινωνία. Σε μια σχεδόν γυμνή σκηνή, με μινιμαλιστική απλότητα, ο Ίβο βαν Χόβε βάζει δύο ιστορίες κάτω από το μικροσκόπιο.

Στο Μετά την πρόβα, ο σκηνοθέτης Χέντρικ Φόγκλερ οργανώνει τη ζωή του με βάση τους περιορισμούς της πρόβας. Η δουλειά του τον απορροφά ολοκληρωτικά και έτσι, οι πρόβες μετατρέπονται σε ημερολογιακές καταγραφές.Η πραγματική ζωή όμως δεν μπορεί να μείνει απρόσβλητη από εξωτερικούς παράγοντες. Η αγάπη, η φθορά και ο θάνατος υπεισέρχονται στο φαινομενικά απόρθητο φρούριο των προβών με τη μορφή δύο γυναικών, της Ρέιτσελ και της Άννας. Στην Περσόνα, μια ηθοποιός ενώ παίζει πάνω στη σκηνή, παύει ξαφνικά να μιλάει. Στο μυαλό της, οι ρόλοι που υποδύεται ταυτίζονται με τους ρόλους της καθημερινότητας. Για ακόμα μια φορά, η πραγματική ζωή επεμβαίνει βίαια και αποσπά τον άνθρωπο από το ελεγχόμενο, ασφαλές πεδίο του θεάτρου. Η σύγκρουση της ηθοποιού με τις προσδοκίες των άλλων θα οδηγήσει σε μια βαθιά ρήξη με το περιβάλλον της, συμπαρασύροντας τον γιατρό και τη νοσοκόμα που τη φροντίζουν.

10+1 πράγματα που ίσως δε γνωρίζατε για τον Ίβο βαν Χόβε:

1. Σκηνοθετεί σταθερά από το 1981. Είναι σκηνοθέτης και διευθυντής του Toneelgroep Amsterdam από το 2001, ωστόσο έχει συνεργαστεί με τους μεγαλύτερους θεατρικούς οργανισμούς στον κόσμο: Φεστιβάλ Αβινιόν, Φεστιβάλ Εδιμβούργου, Μπιεννάλε της Βενετίας, Holland Festival, Comédie-Française, Deutsches Schauspielhaus του Αμβούργου, Staatstheater στη Στουτγκάρδη, New York Theatre Workshop, National Theatre του Λονδίνου κ.α.
2. Ήταν προσωπική επιλογή του David Bowie, για να σκηνοθετήσει το 2015 το Lazarus στη Νέα Υόρκη, το μιούζικαλ που έγραψε ο Bowie με την Enda Walsh. Ήταν απόλυτα sold out, τόσο στην Αμερική, όσο και στο Λονδίνο όπου παρουσιάστηκε για λίγες παραστάσεις στη συνέχεια.
3. Τη θεατρική σαιζον 2016-2017 σκηνοθέτησε στο Barbican Theatre του Λονδίνου το Obsession του Λουκίνο Βισκόντι, με πρωταγωνιστή τον Jude Law.
4. Την επόμενη σαιζόν θα σκηνοθετήσει στο West End στο Λονδίνο την Cate Blanchett στο Όλα για την Εύα, μεταφέροντας στη σκηνή τη θρυλική ταινία του Joseph L Mankiewicz.
5. Από το 1984 είναι ένας από τους καλλιτεχνικούς διευθυντές στο τμήμα Δραματικών Τεχνών στο University College της Αμβέρσας.
6. Έχει τιμηθεί με πολυάριθμα βραβεία από Φεστιβάλ και κριτικούς, μεταξύ των οποίων το Amsterdam Award for the Arts το 2015 και το 2016, δύο βραβεία Tony, δύο Drama League Awards, δύο Drama Desk Awards, δύο Outer Critics Circle Awards and δύο Grands Prix de la Critique.
7. Στην πατρίδα του, το Βέλγιο, έχει ανακηρυχθεί από τον Βασιλιά Φίλιππο Διοικητής του Τάγματος του Στέμματος. Το 2015 τιμήθηκε με το Flemish Culture Prize για την γενικότερη προσφορά του στον πολιτισμό, από τον Φλαμανδό Υπουργό Πολιτισμού.
8. Αυτή είναι η δεύτερη μόλις φορά που βλέπουμε παράστασή του στην Ελλάδα. Η πρώτη ήταν το  2011 στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, οπότε και είχε παρουσιάσει μία άλλη «μπεργμανική» παραγωγή, τις συγκλονιστικές Στιγμές από έναν γάμο.
9. Πρόσφατα είδαμε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών σε απευθείας μετάδοση μία σκηνοθεσία του στο National Theatre, την Έντα Γκάμπλερ του Ίψεν, με πρωταγωνίστρια την Ruth Wilson.
10. Το 2015 σκηνοθέτησε στο Broadway το έργο The Crucible (Μάγισσες του Σάλεμ) του Άρθρουρ Μίλλερ, με έναν εντυπωσιακό θίασο χολυγουντιανών ηθοποιών: Ben Whishaw (Skyfall, Spectre), Ciarán Hinds (Game of Thrones, Rome), Saoirse Ronan (Ladybird) κ.α. Η παράσταση ήταν υποψήφια για 4 βραβεία Tony.
11. Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ήταν ένα άλλο έργο του Άρθουρ Μίλλερ, το Ψηλά από τη Γέφυρα, στο Young Vic του Λονδίνου το 2015. Η παράσταση τιμήθηκε με βραβεία Olivier και Tony και ο ίδιος Βραβείο Κριτικών ως καλύτερος σκηνοθέτης

Με ελληνικούς υπέρτιτλους

The post Ivo van Hove: Μετά την πρόβα – Περσόνα appeared first on .

Το μεγάλο όνομα της βραδιάς που διοργανώνει το six d.o.g.s είναι το πρώην μοντέλο και ανερχόμενο όνομα της ευρωπαϊκής techno, Amelie Lens, το κορίτσι που έχει χαρακτηριστεί από το Resident Advisor ως «το ταχύτερα αναπτυσσόμενο εξαγώγιμο προϊόν του Βελγίου».

Φωτο: Zeb Daemen

Έχοντας συμμετάσχει ως μοντέλο σε πολυάριθμα σόου και καμπάνιες (ήταν μάλιστα ένα από τα πρόσωπα της καμπάνιας για την σειρά του Maison Martin Margiela για τα H&M) ξεκίνησε να εστιάζει στη μουσική και σε λίγο περισσότερο από έναν χρόνο πέρασε από την ανωνυμία στην καθολική αναγνώριση, χάρη στο πείσμα, τη σκληρή δουλειά και την ικανότητά της να «διαβάζει» το κοινό και να δοκιμάζει τα όριά της στο στούντιο.

To 2016 κέρδισε το βραβείο για τον «Πρωτοεμφανιζόμενο Καλλιτέχνη της Χρονιάς» στα πρεστιζάτα Red Bull Elektropedia Awards (κάτι σαν τα Όσκαρ της νυχτερινής ζωής του Βελγίου) ενώ το κομμάτι Exhale γνώρισε τεράστια επιτυχία στα κλαμπ της Ευρώπης, τραβώντας την προσοχή καταξιωμένων καλλιτεχνών.

Φωτο: Zeb Daemen

Το ντεμπούτο της στην ιταλική Lyase καθώς και οι διάδοχες κυκλοφορίες της τόσο στην φημισμένη Second State των Pan-Pot όσο και στην underground arts προσέλκυσαν τα βλέμματα στο μέρος της και αποτέλεσαν εφαλτήριο για την επόμενη κίνηση: τα Exhale events της στο Labyrinth Club του Βελγίου, απ’ όπου παρελαύνουν τα μεγαλύτερα ονόματα της dance σήμερα.

Η συνέχεια την βρήκε στις κορυφαίες θέση του line up τεράστιων events όπως τα Awakenings και Circo Loco αλλά και κορυφαίων clubs όπως το DC-10.  Αυτή θα είναι η δεύτερη εμφάνισή της στην Αθήνα, έπειτα από το sold out gig της στο six d.o.g.s τον προηγούμενο Νοέμβριο.

Πηγή: www.lifo.gr / κεντρική φώτο: Josu Gonzalez

The post Amelie Lens: Το κορίτσι-θαύμα της techno που θα ανοίξει φέτος το Φεστιβάλ Αθηνών appeared first on .

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953, ξεκίνησε ως ηθοποιός και το 1992 στράφηκε στη σκηνοθεσία. Δούλεψε στο Εθνικό Θέατρο, στο ΚΘΒΕ, σε ΔΗΠΕΘΕ και στο ελεύθερο θέατρο και από το 1997 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, τη μόνιμη στέγη του. Έχει διδάξει υποκριτική στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Πηγή: efsyn.gr

The post Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος στο Φεστιβάλ Αθηνών μετά την αποχώρηση Φαμπρ appeared first on .

«Οι λέξεις μπορούν να χτίσουν κόσμους, όπως κάθε καλλιτέχνης γνωρίζει. Η πένα έχει δύναμη: μπορεί να δομήσει και να δημιουργήσει — ή να συνθλίψει ολοκληρωτικά» αναφέρει στην αρχή της επιστολής του ο Γιαν Φαμπρ και συνεχίζει τονίζοντας ότι πληροφορήθηκε μέσω των social media για το κείμενο των Ελλήνων καλλιτεχνών.

Αφήνει, ακόμη, αιχμές προς το υπουργείο Πολιτισμού και πετάει το γάντι ρωτώντας γιατί δεν πήγαν οι καλλιτέχνες απευθείας στον ίδιο να συνομιλήσουν και να του αναπτύξουν τα ερωτήματα και τους προβληματισμούς τους.

Το κείμενο του Γιαν Φαμπρ συνοδεύεται και από το ακόλουθο κολάζ σκίτσων

Αναλυτικά η επιστολή του Γιαν Φαμπρ και της ομάδας συνεργατών του:

Οι λέξεις μπορούν να χτίσουν κόσμους, όπως κάθε καλλιτέχνης γνωρίζει. Η πένα έχει δύναμη: μπορεί να δομήσει και να δημιουργήσει — ή να συνθλίψει ολοκληρωτικά.

Ενώ την 1η Απριλίου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ο ελληνικός Τύπος βούιζαν με το χειρότερο είδος επίθεσης, η ομάδα μου κι εγώ πληροφορηθήκαμε μέσω Facebook σχετικά με τη δυσφορία που κατέληξε σε μια επιστολή που απευθυνόταν σε εμένα. Χρειάστηκε να βρούμε το γράμμα σας σε ένα ελληνικό άρθρο στο διαδίκτυο και να καταφύγουμε στο Google Translate για να πάρουμε μια ιδέα του περιεχομένου του. Ούτε εσείς ούτε το Υπουργείο Πολιτισμού ούτε το Διοικητικό Συμβούλιο του Φεστιβάλ μάς είχαν ενημερώσει για το αποτέλεσμα της συνάντησης των καλλιτεχνών εκείνη τη μέρα.

Γιατί δεν είχατε την ευπρέπεια να μας απευθύνετε απευθείας τον λόγο, να μας καλέσετε στη συνάντησή σας, να μας προκαλέσετε με τα ερωτήματα, τις ανησυχίες, τα παράπονά σας; Γιατί δεν μας στείλατε καν την επιστολή; Γιατί επιλέξατε να ενεργήσετε ανώνυμα; Γιατί απορρίπτετε κάθε μορφή σοβαρού διαλόγου και αντιπαράθεσης;

Είμαστε βαθιά απογοητευμένοι με τον αποκλεισμό μας από αυτόν (ή οποιονδήποτε άλλο) διάλογο. Πάνω από όλα, όμως, μας σοκάρει ο χαρακτηρισμός ‘Persona Non Grata’. Ελπίζουμε ότι κανένας καλλιτέχνης, πουθενά στον κόσμο, δεν θα χαρακτηριστεί ποτέ ‘Persona Non Grata’. Αυτή η δήλωση εναντίον οποιουδήποτε καλλιτέχνη είναι επικίνδυνη και αντιδραστική — και πλήττει την τέχνη στον ίδιο της τον πυρήνα.

*

Με αυτή την επιστολή θέλουμε να εξηγήσουμε τα σχέδιά μας και την κατάσταση με την οποία βρεθήκαμε αντιμέτωποι, με την ελπίδα ότι από εδώ και πέρα η συζήτησή σας θα βασιστεί σε γεγονότα και όχι σε στενές προκαταλήψεις και αστήρικτες εικασίες.

Την 11η Φεβρουαρίου 2016 αποδέχθηκα τον ρόλο του καλλιτεχνικού επιμελητή του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Ο Υπουργός Πολιτισμού, κ. Αριστείδης Μπαλτάς, τόνισε την ανάγκη να αναπτυχθεί (ή να επανακτηθεί) το διεθνές κύρος του Φεστιβάλ ως βήματος για την ανάδειξη των Ελλήνων καλλιτεχνών σε όλο τον κόσμο — μια συναρπαστική πρόκληση που η ομάδα μου κι εγώ με χαρά αποδεχθήκαμε. Ευχαριστούμε τον κ. Μπαλτά για την πρόσκληση και για την πίστη του στη δύναμη της τέχνης. Προσβλέπαμε στη στενή μας γνωριμία με το ελληνικό καλλιτεχνικό τοπίο στο εγγύς μέλλον.

Αποδέχθηκα τη συνεργασία υπό ορισμένους όρους. Σε αντίθεση με τον προηγούμενο καλλιτεχνικό διευθυντή, θα ήμουν καλλιτεχνικός επιμελητής. Αυτό σημαίνει ότι θα ήμουν υπεύθυνος για όλες τις καλλιτεχνικές επιλογές και το συνολικό καλλιτεχνικό όραμα του Φεστιβάλ. Ήταν αρμοδιότητα του Υπουργείου Πολιτισμού ή/και του ΔΣ του Φεστιβάλ να παράσχει τις απαραίτητες παράλληλες λειτουργίες ως προς τα μη καλλιτεχνικά θέματα, όπως τα χρηματοοικονομικά, τη διεκπεραίωση (logistics), τα τεχνικά και τη διοίκηση. Απαιτήσαμε τον διορισμό ενός Έλληνα χρηματοοικονομικού  διευθυντή που θα είχε τη συνολική οικονομική ευθύνη για το Φεστιβάλ. Η κ. Λιάνα Θεοδωράτου ορίστηκε από το Υπουργείο ως συντονίστρια του φεστιβάλ και εκτελεστική διευθύντρια. Υπήρξε ο απευθείας σύνδεσμός μας και θα θέλαμε να την ευχαριστήσουμε για τη συμμετοχή και τη σκληρή της δουλειά.

Από την αρχή, η ομάδα μου κι εγώ καταστήσαμε σαφές ότι δεν είμαστε ακόμη επαρκώς εξοικειωμένοι με το ελληνικό καλλιτεχνικό τοπίο ώστε να κάνουμε σωστές επιλογές. Θα ήταν αλαζονικό να ισχυριστούμε ότι γνωρίζουμε το καλλιτεχνικό τοπίο σε μια χώρα όπου δεν ζούμε και δεν είμαστε μέλη της καλλιτεχνικής της κοινότητας. Επίσης, ένα καλλιτεχνικό τοπίο είναι σε διαρκή κίνηση. Κατόπιν συστάσεως του νεοδιορισμένου ΔΣ του Φεστιβάλ, συμφωνήσαμε ότι η επιλογή για την πρώτη μας χρονιά θα ήταν κυρίως διεθνής.

Ωστόσο, μέσα από συζητήσεις με Έλληνες συναδέλφους και φίλους συνειδητοποιήσαμε την καίρια σημασία του Φεστιβάλ ως προς την υποστήριξη των Ελλήνων καλλιτεχνών. Ζητήσαμε αμέσως έναν Έλληνα καλλιτεχνικό επιμελητή για την επιλογή ελληνικών παραστάσεων για το φεστιβάλ του 2016, που θα μελετούσε τις υποβληθείσες προτάσεις και θα μας παρουσίαζε μια πρώτη επιλογή. Τα ρητά αυτά αιτήματα από πλευράς μας υπάρχουν στα πρακτικά των συναντήσεών μας με την κ. Θεοδωράτου.

Η ιδέα της πρόσληψης Έλληνα καλλιτεχνικού επιμελητή για αυτή τη χρονιά απορρίφθηκε από το νέο ΔΣ του Φεστιβάλ λόγω του ‘περιορισμένου εναπομένοντος χρόνου’. Επιπροσθέτως, η επιμελητική μας ομάδα πληροφορήθηκε ότι όλοι οι υποψήφιοι του 2015 είχαν ενημερωθεί και είχαν λάβει σαφείς εξηγήσεις για την τρέχουσα κατάσταση.

Μας προξενεί τρομερή έκπληξη ότι εκείνο που μάς παρουσιαζόταν ως ‘αδύνατο’ έγινε ξαφνικά ένα από τα κύρια σημεία του προγράμματος του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή κ. Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.

Το ΔΣ πάντως συμφώνησε με το αίτημά μας για την πρόσληψη Ελλήνων συνεπιμελητών για τις επόμενες διοργανώσεις του Φεστιβάλ για τους επιμέρους τομείς που αποφασίσαμε να συμπεριλάβουμε (θέατρο και χορός, εικαστικά, λογοτεχνία, μουσική και performance art). Η δημοσίευση των ‘ανοιχτών προσκλήσεων’ για αυτούς τους Έλληνες συνεπιμελητές ήταν προγραμματισμένη για αυτή την εβδομάδα, καθώς θέλαμε να αρχίσουμε τη συνεργασία μαζί τους όσο νωρίτερα γινόταν. Το σενάριο αυτό θα μας επέτρεπε —σε στενή συνεργασία με τους μελλοντικούς Έλληνες συνεπιμελητές— να γνωρίσουμε σε βάθος το ελληνικό καλλιτεχνικό τοπίο ώστε να εξασφαλίσουμε ένα εμπνευσμένο πρόγραμμα Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών για τα επόμενα χρόνια. Θέλαμε να επιτύχουμε μια ενδιαφέρουσα ισορροπία μεταξύ παράδοσης και καινοτομίας, συνέχειας και ανανέωσης, προγραμματίζοντας την παρουσία καταξιωμένων καλλιτεχνών μαζί με νέα ανερχόμενα ταλέντα. Για τον πρώτο χρόνο, για παράδειγμα, θα παρουσιάζονταν το Εθνικό Θέατρο, η Εθνική Λυρική Σκηνή και η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών.

Ένας άλλος όρος που θέσαμε αφορούσε τα οικονομικά. Επιμείναμε για την άμεση καταβολή των αμοιβών των καλλιτεχνών από την προηγούμενη διοργάνωση — και λάβαμε ρητή σχετική δέσμευση. Ζητήσαμε επίσης για τα επόμενα χρόνια να προκαταβάλλεται το 50% των αμοιβών των καλλιτεχνών και το υπόλοιπο 50% να εξοφλείται μετά την εκδήλωση.

*

Η ιδέα της παρουσίασης του ‘βελγικού πνεύματος’ την πρώτη χρονιά του Φεστιβάλ, με φωνές διαφορετικής αισθητικής και ήθους που θα αντιπροσώπευαν το χωνευτήρι της Ευρώπης και όλου του κόσμου, θεωρήσαμε ότι αποτελούσε μια θεμιτή καλλιτεχνική πρόταση, όπως την υποστηρίζουμε διεξοδικά και στο δελτίο τύπου.

Οι Βέλγοι αυτοί καλλιτέχνες έχουν ισχυρές φωνές, και μερικοί είναι γνωστοί και διεθνώς καταξιωμένοι. Επίσης, οι περισσότεροι δεν έχουν ως τώρα παρουσιαστεί στην Ελλάδα. Παρότι οι επιτελεστικές τέχνες γεννήθηκαν στην Ελλάδα, όπου και εδραίωσαν ένα καίριο και διαχρονικό θεατρικό μοντέλο, το Βέλγιο έχει και αυτό τη δική του σημαντική θέση στην ιστορία του σύγχρονου θεάτρου και της τέχνης.Θελήσαμε να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας και να διδαχθούμε από τις δημιουργικές δυνάμεις στην Ελλάδα, ιδιαίτερα σε αυτές τις δύσκολες εποχές της κρίσης.

Συλλάβαμε το πρόγραμμα της πρώτης αυτής χρονιάς ως μέσο ενίσχυσης της ανταλλαγής μεταξύ των ναυτικών πόλεων της Αθήνας και της Αμβέρσας, μεταξύ Ελλάδας και Βελγίου. Επιλέξαμε τη βελγική ποδοσφαιρική ομάδα ως παράδειγμα σύγκλισης διαφορετικών πολιτισμών, γλωσσών, προελεύσεων, θρησκειών και εθνικοτήτων. Υπάρχουν Βέλγοι ποδοσφαιριστές στην εθνική ομάδα που γεννήθηκαν στην Αρμενία, τη Βραζιλία, τη Γαλλία, τη Βρετανία, τη Γιουγκοσλαβία και το Ζαΐρ. Κάποιοι έχουν ρίζες από το Μαρόκο, την Τουρκία ή το Κονγκό. Αντίστοιχα, οι Βέλγοι καλλιτέχνες που επιλέξαμε από τη Φλάνδρα, τις Βρυξέλλες και τη Βαλλωνία συνιστούν ένα πλουραλιστικό και πολυπολιτισμικό μίγμα. Είδαμε το Φεστιβάλ σαν μια ισχυρή πλατφόρμα συνάντησης, συνένωσης διαφορετικών χωρών.

*

Γιατί θα ερχόμασταν στην Ελλάδα και θα δεχόμασταν την επιμέλεια του κεντρικού σας Φεστιβάλ αν δεν σεβόμασταν την κουλτούρα και τους καλλιτέχνες σας;

Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια η δουλειά μου παρουσιάστηκε πολλές φορές μετά από πρόσκληση στη χώρα σας. Έγιναν πέντε ατομικές μου εκθέσεις στη γκαλερί AD του κ. Παντελή Αραπίνη, καθώς και διεθνείς εκθέσεις με την κ. Κατερίνα Κοσκινά και τον κ. Χρήστο Ιωακειμίδη, ενώ παρουσιάστηκαν οχτώ θεατρικές και χορευτικές μου παραστάσεις, μικρά και μεγαλύτερα έργα. Επρόκειτο για σημαντικές περιστάσεις για μένα, ακριβώς επειδή σέβομαι βαθύτατα την Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό.

Τα τελευταία χρόνια, προκειμένου να επικοινωνήσει με το ελληνικό κοινό, ο θεατρικός μου οργανισμός Troubleyn έχει καταβάλει μεγάλες οικονομικές προσπάθειες και έχει περιορίσει τις αμοιβές του στο ελάχιστο δυνατό. Αυτό έγινε το 2012, όταν παρουσιάσαμε τα Αυτό είναι θέατρο όπως θα ελπίζαμε και όπως θα περιμέναμε να είναι και Η δύναμη της θεατρικής τρέλας στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, και το 2015 με το Mount Olympus. Η αποθέωση της κουλτούρας της τραγωδίας στο Μέγαρο Μουσικής της Θεσσαλονίκης. Συχνά ανταποκριθήκαμε στην έκκληση των Ελλήνων παραγωγών να προσαρμόσουμε τις απαιτήσεις μας στις ελληνικές οικονομικές συνθήκες. Εξ άλλου, πολλές φορές προτείναμε να διατεθούν φθηνότερα (ή και δωρεάν) θεατρικά εισιτήρια σε Έλληνες καλλιτέχνες και φοιτητές, ιδίως στους νέους — κάτι που δυστυχώς δεν έκαναν πάντοτε δεκτό οι διοργανωτές.

Από την πρώτη στιγμή που αναλάβαμε την επιμέλεια ξεκινήσαμε συζητήσεις με αρκετά μέλη της ελληνικής καλλιτεχνικής κοινότητας, προσπαθώντας να ανοίξουμε το Φεστιβάλ σε διαφορετικές φωνές. Στόχος μας ήταν εξαρχής να συμπεριλάβουμε, ήδη από τον πρώτο χρόνο, έναν ικανό αριθμό Ελλήνων καλλιτεχνών στο Φεστιβάλ.

Ως προς τα εικαστικά, ο Bart De Baere και η Κατερίνα Κοσκινά αποφάσισαν να θέσουν την έκθεση ‘Αθήνα, Αμβέρσα – Δύο όψεις της Ευρώπης’, που σχεδιάστηκε πριν από λίγους μήνες, υπό την σκέπη του Φεστιβάλ. Η έκθεση θα ξεκινούσε νωρίτερα ώστε να συμβαδίσει με τις άλλες εκδηλώσεις του Φεστιβάλ. Η έκθεση θα περιλαμβάνει πάνω από 20 Έλληνες εικαστικούς, σε συνδυασμό με Βέλγους και διεθνείς καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων οι Γιώργος Λάππας, Χρύσα, Ελένη Μυλωνά, Νίκος Κεσσανλής, Ρένα Παπασπύρου, Stephen Antonakos, Βλάσης Κανιάρης με τα ‘δείγματα ρατσισμού’, Ηλίας Παπαηλιάκης και Κωστής Βελόνης.

Η Joanna De Vos συνάντησε την Ηλιάνα Φωκιανάκη, η οποία δέχτηκε τη θέση της Ελληνίδας συνεπιμελήτριας για τις επιτελεστικές τέχνες, ενώ επρόκειτο να γίνει επαφή με Έλληνες performance artists για τη συμμετοχή τους στο Φεστιβάλ.

Η Sigrid Bousset ελάμβανε συμβουλές από τον συγγραφέα Χρήστο Χρυσόπουλο. Μέσα από συνεργασίες, όπως με τις Εκδόσεις Νήσος, μεταξύ άλλων, επρόκειτο να οργανωθούν λογοτεχνικές βραδιές με Έλληνες συγγραφείς και ηθοποιούς σε μια συνάντηση ελληνικής και βελγικής λογοτεχνίας. Σε μια ρηξικέλευθη αναθεώρηση του μέλλοντος, προβλέπονταν συζητήσεις ανάμεσα σε εξέχοντες Βέλγους και Έλληνες φιλοσόφους, συγγραφείς και δημοσιογράφους.

Υπήρχε επίσης το σχέδιο να μεταμορφωθούν οι εξαιρετικές εγκαταστάσεις της Πειραιώς 260, η καρδιά του Φεστιβάλ, σε εικαστική εγκατάσταση από Έλληνες καλλιτέχνες που θα περιλάμβανε μπαρ, εστιατόριο και μια μικρή σκηνή για βελγική και ελληνική ποπ, ροκ, κλασική και τζαζ μουσική. Η Κατερίνα Κοσκινά πρότεινε τη νέα καλλιτέχνιδα Μαρία Τσάγκαρη, με την οποία είχε ήδη έρθει σε επαφή για αυτόν τον σκοπό.

Ειδικά για τους νέους Έλληνες καλλιτέχνες ο στόχος μας ήταν φιλόδοξος, καθώς η προώθηση του έργου των νέων ήταν ένα από τα σημεία εστίασης για εμάς. Η Edith Cassiers ήλπιζε να αναπτύξει μια γόνιμη σχέση μεταξύ του Φεστιβάλ και της εκπαίδευσης, ειδικότερα μέσω της Ακαδημίας Νέων Καλλιτεχνών [Academy for Young Artists — (AYA)]. Ήδη για αυτόν τον χρόνο προγραμμάτιζε master classes και εργαστήρια (με διεθνώς καταξιωμένους καλλιτέχνες όπως οι Jan Lauwers, Jacques Delcuvellerie, Stef Lernous και Georgia Vardarou για την Anne Teresa De Keersmaeker, μεταξύ άλλων)· συναντήσεις και συζητήσεις· ένα Young Jury· μια Κριτική Πλατφόρμα Νέων, κλπ. Επτά Έλληνες καλλιτέχνες κλήθηκαν να περάσουν επτά μέρες μαζί σε ένα εντατικό Θερινό Πρόγραμμα που θα καταπιανόταν με θέματα τόσο καλλιτεχνικά όσο και διαχειριστικά. Με αυτή την Ακαδημία και μέσω συνεργασιών με τις διάφορες σχολές της Αθήνας ελπίζαμε να ενθαρρύνουμε και να εμπνεύσουμε νέους Έλληνες καλλιτέχνες από διαφορετικούς κλάδους τα επόμενα χρόνια, όχι μόνο κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ αλλά και όλο τον χρόνο. Όχι για να δημιουργήσουμε κι άλλους ‘μικρούς Fabres’ (καθώς πιστεύουμε ειλικρινά ότι ένας αρκεί), αλλά γιατί πιστεύουμε ότι οι καλλιτέχνες έχουν το δικαίωμα στην επιμόρφωση ώστε να αναπτύξουν τις δικές τους καλλιτεχνικές προθέσεις και απόψεις.

Στο πλαίσιο της AYA επρόκειτο να προσφερθούν σε πενήντα νέους Έλληνες καλλιτέχνες δωρεάν εισιτήρια για τα θέατρα, τις εκδηλώσεις και τα εργαστήρια της επιλογής τους. Ερχόμασταν σε επαφή με νέους Έλληνες καλλιτέχνες για να παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε μια εκδήλωση όπου θα καλούνταν διάφοροι (διεθνείς) οργανωτές ικανούς να προωθήσουν το έργο των νέων στο εξωτερικό. Περίπου δέκα νέοι καλλιτέχνες του θεάτρου και του χορού θα σχημάτιζαν ‘double bills’ με νέους Βέλγους καλλιτέχνες: μια βραδιά βελγική, μια βραδιά ελληνική (ή αντιστρόφως) και κατόπιν μια συζήτηση μεταξύ των καλλιτεχνών αυτών. Οι συναντήσεις διαφορετικών (ή απρόσμενα όμοιων) χωρών και καλλιτεχνικών πρακτικών επρόκειτο να αποτελέσουν την εισαγωγή της βασικής στρατηγικής του Φεστιβάλ για τα επόμενα χρόνια.

Οργανώναμε επίσης μια εκδήλωση για την ενίσχυση των προσφύγων με τη συμμετοχή Ελλήνων τραγουδιστών, μουσικών και ποιητών. Έχουμε απεριόριστο θαυμασμό για τους Έλληνες εθελοντές που βοηθούν τους πρόσφυγες με όλα τα μέσα που διαθέτουν.

*

Όταν καλείτε έναν διεθνή καλλιτέχνη με πολυσχιδή δράση να αναλάβει την επιμέλεια ενός Φεστιβάλ, δεν θα περιμένατε να παρουσιάσει το καλλιτεχνικό του σύμπαν; Ένας καλλιτέχνης μιλά σαφέστερα μέσα από τα έργα του: αυτά κάνω, αυτός είμαι.

Το 2014 το Μουσείο Μπενάκη μού προσέφερε τις εγκαταστάσεις του για την έκθεση Stigmata την οποία επιμελήθηκε ο Germano Celant για το MAXXI στη Ρώμη. Εκείνη την περίοδο το μουσείο δεν διέθετε τον απαιτούμενο προϋπολογισμό. Για το φετινό φεστιβάλ προσέφερα την έκθεση Stigmata δωρεάν με την ευκαιρία της ανάληψης της επιμέλειας. Σχεδιάζαμε μόνο μια παράσταση, συγκεκριμένα το 24ωρο έργο Mount Olympus στην Πειραιώς 260 στις αρχές Ιουλίου. Οι παραστάσεις του Preparatio Mortis αφαιρέθηκαν από το πρόγραμμα την ημέρα της συνέντευξης τύπου. Κάποια από τα κείμενά μου θα δημοσιεύονταν στα ελληνικά, καθώς ο γραπτός λόγος αποτελεί τη βάση της καλλιτεχνικής μου έκφρασης. Γιατί με κατηγορείτε τόσο αγενώς ότι κρατώ για λογαριασμό μου τη ‘μερίδα του λέοντος’;

*

Ως φιλοξενούμενοι στη χώρα σας, δεν οργανώσαμε εμείς τη συνέντευξη Τύπου. Η συνέντευξη οργανώθηκε από το ΔΣ του Φεστιβάλ και το Υπουργείο Πολιτισμού. Ήταν δική τους δουλειά να ετοιμάσουν το press kit για τη συνέντευξη και όχι απλώς να αντιγράψουν τις προτάσεις μας χωρίς άλλη πλαισίωση της πρόσκλησής τους και του συνολικού σχεδίου για το Φεστιβάλ. Ήταν δική τους δουλειά να μας συστήσουν στον ελληνικό Τύπο, στους Έλληνες καλλιτέχνες, στην ελληνική κοινότητα. Ήρθαμε με ανοιχτό μυαλό και ανοιχτή καρδιά, προσβλέποντας στον κριτικό διάλογο και στις ισχυρές απόψεις. Ένα φεστιβάλ είναι τόπος από κοινού σκέψης. Δεν μάθαμε παρά μόνο μετά τη συνέντευξη τύπου ότι δεν ήταν παρόντες Έλληνες καλλιτέχνες και πιθανώς δεν είχαν καν κληθεί. Λυπούμαστε για αυτό, καθώς η συζήτηση και ο διάλογος ήταν από τους σημαντικούς στόχους της έλευσής μας στην Αθήνα.

Κάναμε άραγε κάποια επικοινωνιακά λάθη στο press kit; Επικεντρωθήκαμε στις λίγες βεβαιότητες που είχαμε εκείνη τη χρονική στιγμή, δηλαδή στα καλλιτεχνικά έργα του Fabre και την εστίαση στο Βέλγιο. Ίσως δεν τονίσαμε αρκετά το πώς σχεδιάζαμε τη συνάντηση και την εμπλοκή της ελληνικής καλλιτεχνικής σκηνής ήδη από φέτος, καθώς ήμαστε στη φάση της πλήρους ανάπτυξης των σχεδίων που ήδη περιγράψαμε εδώ. Το ακριβές πρόγραμμα του 2016 θα αποτελούσε αντικείμενο μιας επόμενης συνέντευξης Τύπου. Η πρώτη μας επίσκεψη στην Αθήνα θα αποτελούσε τη συμβολική εκκίνηση της συνάντησης των δύο καλλιτεχνικών μας κοινοτήτων.

*

Παρότι θεωρούμε ότι η παρουσία Ελλήνων καλλιτεχνών στο Φεστιβάλ παραμένει ζωτικής σημασίας, πιστεύουμε ακράδαντα ότι η εδραιωμένη αντίληψη του Φεστιβάλ ως μηχανισμού επιδότησης θα έπρεπε να αλλάξει. Δεν είναι καθήκον κανενός φεστιβάλ (διεθνούς ή εθνικού) να υποκαθιστά τα κρατικά καθήκοντα: αυτό είναι κάτι που μακροπρόθεσμα δεν λειτουργεί σωστά. Κάθε χώρα χρειάζεται ένα ‘σύστημα’ που θα εκτιμά και θα διευκολύνει τις τέχνες και τους δημιουργούς της. Παρότι ένα καλλιτεχνικό φεστιβάλ είναι σημαντικό για μια χώρα —ως καλλιτεχνική έκφραση, ως πλατφόρμα παρουσίασης και συνάντησης, κλπ.— οι ενισχύσεις είναι ακόμη πιο σημαντικές για την ανάπτυξη ενός καλλιτεχνικού τοπίου. Η οικονομική ενίσχυση του πολιτισμού απαιτεί ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο που θα καλύπτει τις πραγματικές ανάγκες και όχι απλώς κάποια ετήσια προγράμματα στο πλαίσιο ενός φεστιβάλ. Η απόλυτη εξάρτηση από ένα και μόνο φεστιβάλ ενέχει κινδύνους.

Η θέσπιση μιας βιώσιμης λύσης, για παράδειγμα με τη μορφή της κρατικής χρηματοδότησης έργων —ένα  σύστημα που έχει αποδείξει την αξία του σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες— θα μπορούσε να επιφέρει μεγαλύτερη πρόοδο. Αντί να βασίζεται σε ένα και μοναδικό φεστιβάλ, δημιουργώντας μια αφύσικη ‘αίθουσα καθρεφτών’ όπου τα απάντα αρχίζουν και τελειώνουν στο ίδιο σημείο, θα μπορούσε κανείς να βασιστεί σε πολλαπλές πηγές (π.χ. με τη μορφή κρατικών επιχορηγήσεων, διεθνών συμπαραγωγών, συνεργασίας ιδιωτικού και δημόσιου τομέα κλπ.). Ένα φεστιβάλ πρέπει να αποτελεί πλατφόρμα, πύλη προς διαφορετικούς ορίζοντες.

*

Μετά τη συνέντευξη Τύπου ο διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου ήρθε και μου συστήθηκε. Κάλεσε την επιμελητική ομάδα να επισκεφτεί το θέατρό του για μια ανταλλαγή ιδεών. Την επομένη συναντηθήκαμε στο θέατρό του και του ζήτησα μερικά ονόματα ταλαντούχων Ελλήνων ηθοποιών με τους οποίους θα μπορούσαμε να έρθουμε σε επαφή και να συνεργαστούμε. Τον πρότεινα επίσης να συνεχίσουμε τον διάλογο στο εγγύς μέλλον και να συζητήσουμε πιθανές συνεργασίες. Ο κ. Στάθης Λιβαθινός απάντησε ότι οι Έλληνες ηθοποιοί είναι θυμωμένοι μαζί μας γιατί ανέβαζαν παραστάσεις για το Φεστιβάλ και τώρα ‘τους στερείτε τη δουλειά και τα χρήματα του καλοκαιριού’. Κατανοώ τους φόβους και την απογοήτευση των Ελλήνων καλλιτεχνών, ιδίως υπό τις παρούσες σκληρές συνθήκες ζωής και δημιουργίας.Ωστόσο, πιστεύω ότι τα επιχειρήματα αυτά είναι κοινωνικοοικονομικά και όχι καλλιτεχνικά.

Την επομένη της συνέντευξης τύπου τόσο ο πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας όσο και ο Υπουργός Πολιτισμού κ. Αριστείδης Μπαλτάς μού ζήτησαν να περιλάβω περισσότερους Έλληνες καλλιτέχνες στο φετινό Φεστιβάλ. Τους διαβεβαίωσα ότι θα υπήρχε σημαντικός αριθμός Ελλήνων καλλιτεχνών — αλλά με τους δικούς μου καλλιτεχνικούς όρους. Όπως είπα νωρίτερα, είχα ζητήσει έναν Έλληνα συνεπιμελητή για αυτόν τον σκοπό και λίγο χρόνο σκέψης, καθώς ένα φεστιβάλ δεν είναι μηχανισμός επιδοτήσεων. Τους είπα ότι η επιμέλεια είναι και αυτή μια καλλιτεχνική πράξη που, σε αντίθεση με την πολιτική, γίνεται χωρίς συμβιβασμούς.

*

Μη φέρνετε τους εαυτούς σας στην ταπεινωτική θέση να ζητάτε από μένα αυτό που ισχυρίζεστε ότι ανήκει σε εσάς. Αντί να επιτίθεστε εναντίον ενός ξένου φιλοξενούμενου που κλήθηκε να επιμεληθεί το Φεστιβάλ σας, σκεφτείτε διεξοδικά ποιο είναι το μακρόπνοο όραμά σας για τον ελληνικό πολιτισμό και την πολιτιστική πολιτική. Κάθε θέση χρειάζεται μια αντίθεση. Αξιοποιήστε την για θετικές δράσεις και φυγή προς τα εμπρός.

Ανοίξατε τα στόματά σας σχετικά με τον διορισμό και το επιμελητικό μου πρόγραμμα —τα ανοίξατε δυνατά, με πάθος και όλοι μαζί. Κρατήστε τα ανοιχτά: ας είναι αυτή η αρχή και όχι το τέλος. Αλλά μην ξεχάσετε να ανοίξετε επίσης τα αυτιά και τα μάτια σας.

Αμβέρσα, 8 Απριλίου 2016

Jan Fabre

Sigrid Bousset
Edith Cassiers
Bart De Baere
Joanna De Vos
Mark Geurden
Miet Martens
Sophie Vanden Broeck

 

Πηγή: efsyn.gr

The post «Γιατί δεν είχατε την ευπρέπεια να έρθετε απευθείας σε μένα;» appeared first on .

«Δεν ξέρω τίποτα για το παρελθόν. Ξέρω μόνο το μέλλον», μας είπε χαρακτηριστικά ο Γιαν Φαμπρ (τον οποίο ο Αριστείδης Μπαλτάς παρομοίασε με τον Μπαρούχ Σπινόζα) στη διάρκεια της συνέντευξης τύπου και απ’ ότι φαίνεται το εννοούσε. Το Φεστιβάλ Αθηνών δεν θα έχει από δω και μπρος καμία απολύτως σχέση με ό,τι είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα.

Ο κ. Φαμπρ έδωσε περισσότερο ένα θεωρητικό «στίγμα», παρά παρουσίασε ένα συγκεκριμένο καλλιτεχνικό πρόγραμμα. Mετά από σχεδόν δύο ώρες παρουσίασης του νέου Φεστιβάλ δεν είδαμε συγκεκριμένες ημερομηνίες, ονόματα, παραγωγές, ή χώρους παραστάσεων – με ελάχιστες φυσικά εξαιρέσεις.Θα δούμε περίπου τριάντα βελγικές παραγωγές αλλά για άγνωστο λόγο αυτές δεν ανακοινώθηκαν. Ακόμα και το παραδοσιακό folder που δίνεται στους δημοσιογράφους, αντί για πρόγραμμα περιείχε βιογραφικά σημειώματα του κ. Φαμπρ και των συνεργατών του, κάποιες θεματικές με ορίζοντα τετραετίας καθώς και θεωρητικές θέσεις για το φεστιβάλ. Οι μόνες ημερομηνίες και παραγωγές που ανακοινώθηκαν αφορούν παραστάσεις ή δρώμενα που έχουν σχέση με τον ίδιο τον Γιαν Φαμπρ και τους συνεργάτες του:

• Τα εγκαίνια της έκθεσης STIGMATA στο Μουσείο Μπενάκη, στις 15 Ιουνίου, «θα αποτελούν μια πρόβα που θα προετοιμάζει το κοινό για το Φαμπριανό σύμπαν των διαφορετικών μορφών τέχνης και της ποιητικής του σώματος».
• Στις 28 Ιουνίου, «το κοινό θα συναντηθεί με τον Jan Fabre ως συγγραφέα, τα γραπτά του οποίου αποτελούν τη βάση της καλλιτεχνικής του έκφρασης».
• Στις 29 Ιουνίου θα γίνουν τα εγκαίνια της έκθεσης Βελγικής τέχνης στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
• Στις 30 Ιουνίου θα παρουσιαστεί η «διάσημη παράσταση του Jan Fabre, Preparatio Mortis, με την Annabelle Chambon»

Στα «θετικά» των ανακοινώσεων είναι η δημιουργία Ακαδημίας Νέων Καλλιτεχνών (στο πλαίσιο αυτής της πρωτοβουλίας, 50 νέοι καλλιτέχνες θα λάβουν εισιτήρια παραστάσεων και εισόδου για όλα τα εργαστήρια της επιλογής τους) καθώς και κάποια «γερά ονόματα» από το παρελθόν όπως ο Μπερνάρντο Καστελούτσι, η Ιζαμπέλ Ιπέρ και ο Μπομπ Γουίλσον, τα οποία όμως θα έρθουν, καλώς εχόντων των πραγμάτων, από το 2018 και μετά.

Είναι πολύ αμφίβολο, το αν αυτό θα αλλάξει σύντομα καθώς και το 2017 «θα επικεντρωθεί σε εικαστικούς, παραστατικούς καλλιτέχνες και συγγραφείς που έχουν συνεργαστεί ή συνεχίζουν να συνεργάζονται με τον Jan Fabre». Ας μην ανησυχούμε όμως γιατί το πρόγραμμα μας καθησυχάζει – τουλάχιστον το 1/3 των καλλιτεχνών θα είναι Έλληνες. Αξίζει να σημειωθεί δε, ότι κανείς δεν γνωρίζει πότε θα αποπληρωθούν οι καλλιτέχνες του προηγούμενου Φεστιβάλ Αθηνών. Ο πρόεδρος του Δ.Σ. του Φεστιβάλ Αθηνών, Γιώργος Αντωνακόπουλος, μας είπε, ωστόσο, ότι αυτό θα γίνει «σύντομα».

Να διευκρινίσουμε εδώ, πως κανείς δεν αμφισβητεί την καλλιτεχνική αξία του κ. Φαμπρ και το ελληνικό κοινό αγάπησε το Φεστιβάλ Αθηνών, μεταξύ άλλων, για τη ζωηρή του εξωστρέφεια και τις σπουδαίες διεθνείς του παραγωγές. Η παντελής απουσία Ελλήνων καλλιτεχνών από το κορυφαίο Φεστιβάλ της χώρας, όμως, είναι ανησυχητική.

Σε μια χώρα με capital controls και μια οικονομική κρίση που μετράει πλέον εφτά χρόνια, ίσως μια χαριτωμένη αλληγορία να μην είναι η πιο κατάλληλη απάντηση, σε ένα σοβαρό ερώτημα για τον προϋπολογισμό ενός κρατικού φεστιβάλ που γίνεται με δημόσιο χρήμα, πόσο μάλλον όταν ο προκάτοχος του κ. Φαμπρ, Γιώργος Λούκος έφυγε από τη θέση του με την κατηγορία ενός πολύ σοβαρού οικονομικού σκανδάλου. Την ίδια στιγμή κανείς δεν γνωρίζει ποια θα είναι η πληρωμή του ίδιου του κ. Φαμπρ και των συνεργατών του, αν και όπως διευκρινίστηκε, θα υπάρξει η ευκαιρία «σε μεταγενέστερες συναντήσεις» να μιλήσουμε για τον προϋπολογισμό του Φεστιβάλ καθώς και για τις πληρωμές.

Ας ελπίσουμε ότι σε αυτές τις «μεταγενέστερες συναντήσεις» θα ενημερωθούμε επίσης για τις παραγωγές, τους χώρους, τα ονόματα και τις ημερομηνίες διεξαγωγής του Φεστιβάλ Αθηνών ή μάλλον του «Διεθνούς Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου».

Πηγή: huffingtonpost.gr

The post Ξεχάστε το Φεστιβάλ Αθηνών, ήρθε το Φεστιβάλ των Βρυξελλών appeared first on .

Καλλιτέχνης γνωστός (και) στην χώρα μας αφού παραστάσεις του έχουν παρουσιαστεί επανειλημμένως μεταξύ άλλων στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο Παλλάς αλλά και στην Θεσσαλονίκη, ο Φαμπρ _ ο οποίος γεννήθηκε το 1958 στην Αμβέρσα_ έχει προκαλέσει από νωρίς πολλές συζητήσεις και κατά καιρούς έντονες αντιδράσεις, ενώ τις δημόσιες τοποθετήσεις του εκφράζει με τόλμη και τις πολιτικές του απόψεις.

Σπούδασε στην Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών της γενέτειράς του, ενώ στο διάστημα 1976-1980 έγραψε τα πρώτα του θεατρικά κείμενα και ανέβασε τις πρώτες του  σόλο παραστάσεις.  Στην διάρκεια των «παραστάσεων των χρημάτων»_ στα πρώτα βήματα της καριέρας του_ έκαιγε χρήματα κι έγραφε την λέξη «Money» με τις στάχτες. Το 1977, μετονόμασε τον δρόμο όπου έμενε σε «Οδό Γιαν Φαμπρ» ενώ τοποθέτησε πλακέτα στο σπίτι των γονιών του με την φράση «Εδώ ζει κι εργάζεται ο Γιαν Φαμπρ» κατ’ αναλογία με το σπίτι του Βαν Γκογκ στον ίδιο δρόμο. Την επόμενη χρονιά, δημιούργησε σχέδια με το ίδιο του το αίμα στην διάρκεια της σόλο περφόρμανς «My body, my blood, my landscape». Το 1986, δημιούργησε την ομάδα του Troubleyn/Jan Fabre με την οποία ανέπτυξε μεγάλη διεθνή δραστηριότητα. Ο Φαμπρ εξερευνά ιδιαίτερα την σχέση ανάμεσα στην ζωγραφική και στην γλυπτική, ενώ δουλεύει αρκετά και με τον χαλκό. Το 2008, η έκθεσή του «Ο Αγγελος της Μεταμόρφωσης» φιλοξενήθηκε στο Μουσείο του Λούβρου ενώ το 2012 βρέθηκε στο στόχαστρο φιλοζωικών οργανώσεων _ και όχι μόνο_ εξαιτίας ενός γυρίσματος στο Δημαρχείο της Αμβέρσας καθώς κατηγορήθηκε ότι κακοποίησε γάτες για τις ανάγκες του project. Ο ίδιος απέδωσε την όλη ιστορία σε πολιτική συνομωσία…

Πηγή: tovima.gr

The post Ο Γιαν Φαμπρ νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Ελληνικού Φεστιβάλ appeared first on .