«Είμαστε πρόθυμοι να κινητοποιηθούμε ενάντια στην ακροδεξιά, είτε είναι στο κοινοβούλιο, στην κυβέρνηση, στους δρόμους, στους χώρους εργασίας ή σε χώρους μελέτης. Όπου είναι η ακροδεξιά, όπου έχει δημόσιο ρόλο, θέλουμε να της αντιταχθούμε», είπε στο euronews η ακτιβίστρια Σιστίνε Φαν Ουτρίβε.

Το κάλεσμα σε κινητοποιήσεις ξεκίνησε από τα social media με αφορμή τα αποτελέσματα των εκλογών της περασμένης Κυριακής και την ενίσχυση ακροδεξιών κομμάτων στη Γαλλία, την Ιταλία αλλά και το Βέλγιο.

Το ακροδεξιό κόμμα Φλαμανδικό Συμφέρον (Vlaams Belang) με επικεφαλής τον Τομ Φαν Χρίκεν αναδείχθηκε δεύτερη πολιτική δύναμη στην Φλάνδρα, πίσω από την εθνικιστική Νέα Φλαμανδική Συμμαχία (NVA).

«Το αποτέλεσμα των εκλογών της Κυριακής είναι ουσιαστικά η συνέπεια από τις πολιτικές δεκαετιών των κυβερνήσεων. Των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, των σεξιστικών πολιτικών, των ρατσιστικών πολιτικών. Και από την απελευθέρωση του ρατσιστικού λόγου στην κοινωνία», δήλωσε η Φαν Ουτρίβε.

Το παρών στην κινητοποίηση έδωσαν πολίτες του Βελγίου και άλλων χωρών, καθώς επίσης και κάποιοι ευρωβουλευτές.

«Νομίζω το σημαντικό είναι να έχουμε ένα συνασπισμό δημοκρατικών δυνάμεων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και να εξασφαλίσουμε πως κανένα δημοκρατικό κόμμα δεν θα συναλλάσσεται με αυτούς τους ρατσιστές και εθνικιστές. Αυτό είναι το πρώτο. Αν το καταφέρουμε, δεν θα έχουν καμία επιρροή στις πολιτικές μας», είπε στο euronews η Βελγίδα ευρωβουλευτής των Σοσιαλιστών Μαρί Αρενά.

Οι ακτιβιστές διαδήλωσαν προς την έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, περνώντας έξω από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, εκεί όπου γευμάτιζαν οι ηγέτες των χωρών – μελών.

Η αστυνομική παρουσία ήταν ισχυρή, όμως η κινητοποίηση παρέμεινε ειρηνική και δεν αναφέρθηκαν επεισόδια.

Πηγή: euronews.com / photo: twitter

The post Βρυξέλλες: Αντιφασιστική πορεία appeared first on .

Ο Νίκος Λαμπρόπουλος είναι Διευθυντής της EurActiv.gr.

Το αρχικά παράδοξο έχει μια μάλλον εύκολη εξήγηση: Η -σε σχέση με τις εθνικές εκλογές- ευκολότερη εκλογή κομμάτων διαμαρτυρίας, η ιδιαίτερα υψηλή αποζημίωση τόσο σε προσωπικό όσο και κομματικό επίπεδο, η σιγουριά της 5ετίας, η δυνατότητα προβολής των ευρωπαϊκών λεονταρισμών τους στο εθνικό ακροατήριο.

Πίσω από το αφελές επιχείρημα της «εκ των έσω» άλωσης του συστήματος, τα -δεξιά και αριστερά- αντιευρωπαϊκά κόμματα χρησιμοποίησαν τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς με τον ίδιο τρόπο που έκαναν και πολλοί άλλοι στον ιδιωτικό τομέα: Ως μια ασφαλή και εύκολη πηγή χρηματοδότησης των δραστηριοτήτων τους. Έτσι, πίσω από τους πύρινους λόγους τους δεν είδαμε ποτέ μια πρόταση π.χ. για μείωση των αμοιβών των ευρωβουλευτών και των πολιτικών ομάδων -αφού κατά τη γνώμη τους η «κακή» Ευρώπη δε χρειάζεται το Κοινοβούλιο. Δεν είδαμε να αρνούνται χρηματοδοτήσεις -από τη στιγμή που θα σπαταλούσαν χρήματα άλλων πλην των δικών τους πολιτών.

Είδαμε όμως χυδαίες επιθέσεις σε κάθε θεσμική έκφραση της ΕΕ, ψέματα, θεατρινισμούς και τυχοδιωκτικές συμμαχίες. Σε όλα αυτά η αντίδραση τόσο των θεσμικών οργάνων όσο και των άλλων πολιτικών ομάδων ήταν το λιγότερο υποτονική -αν όχι ανύπαρκτη. Αδυνατώντας να αντιταχθούν λογικά και ηθικά σε παρατάξεις που εκλέγονται δημοκρατικά σε ένα όργανο με κεντρικό σύνθημα τη διάλυσή του, περιορίστηκαν σε επιφανειακές επιθέσεις και ανούσιες αψιμαχίες, βολεμένοι πίσω από το «μεγάλο συνασπισμό» που επέτρεπε την προώθηση των περισσότερων σημαντικών πολιτικών της ΕΕ, βάζοντας «κάτω από το χαλί» τη συνεχή αύξηση των αντιευρωπαϊκών σχηματισμών.

Άφησαν έτσι το περιθώριο να δημιουργηθεί πλέον μια ετερόκλητη αλλά ισχυρή αντιευρωπαϊκή συμμαχία, όμως κυρίως έδωσαν το περιθώριο στους σχηματισμούς αυτούς, εκμεταλλευόμενοι τη χρηματοδότηση και την προβολή του Κοινοβουλίου να κυριαρχήσουν στις εθνικές πολιτικές σκηνές. Επέτρεψαν να γίνει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επωαστήριο αντιευρωπαϊκών και συχνά αντιδημοκρατικών δυνάμεων που ανδρώθηκαν και ενισχύθηκαν μέσα σε αυτό.

Δυστυχώς στις εκλογές για τον πρόεδρο του Κοινοβουλίου είδαμε τη συνέχεια: Η μόνη σοβαρή συμμαχία, «ο μεγάλος συνασπισμός» διαλύθηκε, αποτέλεσμα προσωπικών επιδιώξεων και μικροπολιτικών σχεδιασμών. Και οι τρεις κυριότεροι «φιλοευρωπαΐοι» υποψήφιοι κυλίστηκαν σε διερευνητικές επαφές και αναζήτηση συμμαχιών που δεν ταιριάζουν στην ιστορία των ομάδων τους και την κρισιμότητα των στιγμών.

Ο χρόνος που υπάρχει είναι ελάχιστος. Στα 2,5 χρόνια που απομένουν ως τις επόμενες ευρωπαϊκές εκλογές το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα πρέπει να αποδείξει ότι έχει ρόλο ευρωπαϊκό, πέρα του εύκολου τσιτάτου «της φωνής των ευρωπαίων πολιτών». Οι φωνές κούρασαν και είναι αυτές που οδήγησαν στο αδιέξοδο. Οι ευθύνες όσων ομνύουν στην Ενωμένη Ευρώπη βαραίνουν πλέον δραματικά. Θα πρέπει να συγκρατήσουν το κύμα του λαϊκισμού και των εθνικισμών καθαρίζοντας πρώτα από όλα τον οίκο τους. Χωρίς φόβο και χωρίς συμβιβασμούς.

The post «Γιατί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο γεννάει φασισμό;» appeared first on .

The post Ημερίδα ενάντια στο Φασισμό & την Άκρα Δεξιά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο appeared first on .