Από μέτρο ασφάλειας σε καθημερινή πραγματικότητα

Η πρώτη μαζική εμφάνισή τους χρονολογείται στα μέσα της δεκαετίας του 2010, όταν πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, μεταξύ αυτών και οι Βρυξέλλες, τοποθέτησαν τα γνωστά “New Jersey” μπλοκ για την αποτροπή επιθέσεων με οχήματα. Ήταν μια άμεση, ορατή και αποτελεσματική λύση σε μια περίοδο αυξημένων ανησυχιών για την ασφάλεια.

Σύντομα, όμως, ο ρόλος τους επεκτάθηκε. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2020, τα μπλοκ αυτά είχαν μετατραπεί σε βασικό εργαλείο για τη διαχείριση της κυκλοφορίας και τον πειραματισμό με νέες μορφές αστικής κινητικότητας. Σύμφωνα με στοιχεία, από το 2016 είχαν εγκατασταθεί 2.838 μπλοκ από τη Brussels Mobility, με τις αρχές να υποστηρίζουν ότι συμβάλλουν στη βελτίωση της οδικής ασφάλειας.

Η πανδημία και η «έκρηξη» του προσωρινού αστικού σχεδιασμού

Η πραγματική καμπή ήρθε με την πανδημία του Covid-19. Η ανάγκη για άμεσες παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο οδήγησε σε εκτεταμένη χρήση των μπλοκ για τη δημιουργία ποδηλατοδρόμων, πεζοδρομήσεων και νέων κυκλοφοριακών ρυθμίσεων.

Η λογική του λεγόμενου “tactical urbanism” βασιζόταν στην ευελιξία: παρεμβάσεις γρήγορες, θεωρητικά αναστρέψιμες. Στην πράξη όμως, το «προσωρινό» άρχισε να γίνεται μόνιμο. Εγκαταστάσεις που προορίζονταν για λίγους μήνες παρέμειναν για χρόνια, ενσωματώνοντας τα μπλοκ στον αστικό ιστό.

Όταν το προσωρινό γίνεται παράνομο

Η παρατεταμένη παρουσία τους άνοιξε τον δρόμο για νομικά ζητήματα. Σύμφωνα με την Urban Brussels, οι προσωρινές διαμορφώσεις επιτρέπονται μόνο για μέγιστο διάστημα δύο ετών, χωρίς δυνατότητα παράτασης. Η υπέρβαση αυτού του ορίου χωρίς άδεια συνιστά πολεοδομική παράβαση.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Avenue Broustin, όπου το 2025 διαπιστώθηκε παράβαση λόγω υπέρβασης της νόμιμης διάρκειας. Οι αρχές κλήθηκαν να αποκαταστήσουν τον χώρο, με τα μπλοκ να αντικαθίστανται τελικά από ζαρντινιέρες. Παρόμοιες ανησυχίες εκφράστηκαν και σε άλλες περιοχές, όπως στο Etterbeek, με κατοίκους να καταγγέλλουν ότι προσωρινές εγκαταστάσεις παραμένουν παράνομα για χρόνια.

Ένα βαθιά πολιτικό ζήτημα

Πέρα από τη νομική διάσταση, τα μπλοκ εξελίχθηκαν σε σύμβολο πολιτικής αντιπαράθεσης, ιδιαίτερα σε σχέση με το σχέδιο κινητικότητας Good Move της υπουργού Elke Van den Brandt. Από τη μία πλευρά, υποστηρικτές τονίζουν τη συμβολή τους στην ασφάλεια και τη βιώσιμη κινητικότητα. Από την άλλη, πολλοί κάτοικοι καταγγέλλουν έλλειψη διαβούλευσης και επιπτώσεις στην καθημερινότητά τους, όπως μεταφορά της κυκλοφορίας σε γειτονικούς δρόμους.

Οι αντιδράσεις δεν περιορίστηκαν σε επίπεδο λόγου. Πολίτες προχώρησαν σε επίσημες καταγγελίες, ενώ πολιτικά κόμματα, όπως το MR, μίλησαν για «εισβολή σχεδόν 3.000 μπλοκ», κάνοντας λόγο για ασυντόνιστη και δαπανηρή πολιτική.

Η υπόθεση Bois de la Cambre και η κορύφωση της κρίσης

Η ένταση κορυφώθηκε το 2026 με την υπόθεση του Bois de la Cambre, όπου μπλοκ τοποθετήθηκαν χωρίς τις απαραίτητες άδειες σε προστατευόμενη περιοχή. Με πρωτοβουλία της Audrey Henry, υποβλήθηκε επίσημη καταγγελία κατά της πόλης των Βρυξελλών.

Το μήνυμα ήταν σαφές: η ασφάλεια δεν μπορεί να εφαρμόζεται εκτός νομικού πλαισίου, ούτε εις βάρος της ποιότητας του αστικού σχεδιασμού. Η ίδια τόνισε ότι «υπάρχουν λύσεις – αλλά όχι τα τσιμεντένια μπλοκ».

Μια πόλη αντιμέτωπη με τις επιλογές της

Το 2026, οι Βρυξέλλες εξακολουθούν να ζουν με τις συνέπειες μιας δεκαετίας ταχύρρυθμων και συχνά πρόχειρων παρεμβάσεων. Σε ορισμένα σημεία τα μπλοκ απομακρύνονται ή αντικαθίστανται, αλλού όμως παραμένουν χωρίς σαφή στρατηγική.

Η κατάσταση έχει αποκτήσει και μια σχεδόν… πολιτισμική διάσταση. Ο λογαριασμός “mercyforthebrusselsjerseys” καταγράφει εδώ και χρόνια την παρουσία τους, με χιλιάδες αναρτήσεις που αναδεικνύουν την ιδιότυπη αυτή «αισθητική» της πόλης.

Ένα σουρεαλιστικό αστικό φαινόμενο

Ίσως τελικά οι Βρυξέλλες να επιβεβαιώνουν τη φήμη τους ως πόλη που αγκαλιάζει το παράδοξο. Αυτό που ξεκίνησε ως μια έκτακτη λύση, εξελίχθηκε σε κάτι σχεδόν… θεσμικό. Τα μπλοκ δεν εξαφανίστηκαν ποτέ, έγιναν πολιτικά φορτισμένα και τελικά περιέπλεξαν περισσότερο την αστική καθημερινότητα.

Σε μια πόλη που τιμά τον Ρενέ Μαγκρίτ, η εικόνα μοιάζει σχεδόν ταιριαστή. Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί τον ίδιο να σχολιάζει:
«Ceci n’est pas un aménagement temporaire.»

Bruxelles : des blocs de béton devenus permanents et hautement politiques

Quand une solution d’urgence transforme durablement le paysage urbain et le débat public

À Bruxelles, ce qui devait être une réponse rapide à des situations exceptionnelles s’est progressivement installé comme un élément durable du décor urbain. Les blocs de béton, initialement introduits pour des raisons de sécurité, incarnent aujourd’hui un enjeu juridique, politique et sociétal majeur.

Une réponse sécuritaire devenue outil urbain

Leur apparition massive remonte aux années 2010, dans un contexte marqué par les attentats en Europe. Ces dispositifs, connus sous le nom de “New Jersey blocks”, avaient pour objectif de protéger les espaces publics contre les attaques à la voiture-bélier.

Mais très vite, leur usage s’est élargi. Ils ont été mobilisés pour organiser la circulation, tester de nouveaux aménagements et accompagner les politiques de mobilité. En quelques années, ils sont devenus un instrument central de l’action publique en matière d’urbanisme tactique.

Le tournant du Covid et l’ancrage du temporaire

La crise sanitaire a accéléré cette évolution. Face à l’urgence, les autorités ont multiplié les installations pour créer des pistes cyclables, réduire le trafic ou repenser l’espace public. L’idée était simple : intervenir rapidement, quitte à ajuster ensuite.

Cependant, cette logique du provisoire a rapidement montré ses limites. Des installations censées être éphémères se sont pérennisées, brouillant la frontière entre expérimentation et aménagement durable.

Des tensions juridiques de plus en plus visibles

Ce glissement a suscité des interrogations légales. Les règles d’urbanisme imposent des délais stricts pour les aménagements temporaires. Au-delà de deux ans, sans autorisation, ils deviennent illégaux.

Plusieurs dossiers ont illustré cette problématique, notamment à Avenue Broustin, où des installations ont dû être retirées après constat d’infraction. D’autres quartiers ont également dénoncé des situations similaires, révélant une problématique plus large à l’échelle régionale.

Un débat politique structurant

Au fil du temps, ces blocs sont devenus un symbole des clivages autour de la politique de mobilité, notamment du plan Good Move. Entre partisans d’une ville plus durable et critiques dénonçant un manque de concertation, le sujet divise profondément.

Des citoyens ont engagé des démarches pour faire respecter la législation, tandis que certains partis politiques ont dénoncé une gestion jugée désordonnée et coûteuse de l’espace public.

L’affaire du Bois de la Cambre, point de bascule

En 2026, le dossier du Bois de la Cambre a cristallisé les tensions. L’installation de blocs sans permis dans un site protégé a conduit à une plainte officielle, relançant le débat sur le respect des नियम d’urbanisme.

Les autorités ont alors rappelé un principe fondamental : les impératifs de sécurité ne peuvent se substituer au cadre légal ni compromettre la qualité de l’aménagement urbain.

Une ville face à ses choix

Aujourd’hui, Bruxelles tente de corriger certaines décisions passées, en remplaçant progressivement les blocs par des aménagements plus intégrés. Mais leur présence reste encore très visible, témoignage d’une décennie d’interventions rapides.

Entre urbanisme et surréalisme

Ce phénomène illustre parfaitement la capacité de Bruxelles à transformer l’exception en norme. Ces blocs, conçus pour disparaître, se sont installés durablement, devenant à la fois objets du quotidien et symboles politiques.

Dans une ville marquée par l’héritage de Magritte, cette situation prend presque une dimension artistique. Une chose est sûre : à Bruxelles, même un bloc de béton peut raconter une histoire.

The post Τσιμεντένια μπλοκ στις Βρυξέλλες: Η «προσωρινή» λύση που έγινε μόνιμη και πολιτική appeared first on .

Ο Jacques Moeschal (1913-2004) ήταν αρχικά αρχιτέκτονας αλλά εκπαιδεύτηκε ως γλύπτης στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών. Σταδιακά καθιερώθηκε ως πραγματικός «αρχιτέκτονας-καλλιτέχνης». Τα πιο γνωστά γλυπτά του είναι εντυπωσιακά στον γιγαντισμό τους και γενικά είναι φτιαγμένα από σκυρόδεμα.

Για αυτόν, το σκυρόδεμα είναι πολύ περισσότερο από ένα υλικό κατασκευής. Είναι ένας τρόπος να δημιουργηθούν αφηρημένες φόρμες μεγάλης κλίμακας που ενσωματώνονται δυναμικά στον δημόσιο χώρο. Ο Jacques Moeschal έγινε γνωστός το 1958, κατά τη διάρκεια της Παγκόσμιας Έκθεσης στις Βρυξέλλες, όπου σχεδίασε το «Βέλος Πολιτικών Μηχανικών» για το Περίπτερο των Πολιτικών Μηχανικών.

Αυτή η εντυπωσιακή κατασκευή από σκυρόδεμα, ύψους 80 μέτρων, έκανε μεγάλη εντύπωση στους επισκέπτες της Expo ’58, ειδικά καθώς μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την πεζογέφυρα που στηριζόταν σε αυτήν την κατασκευή. Ένα πραγματικό τεχνικό επίτευγμα, το έργο δυστυχώς κατεδαφίστηκε το 1970 για να ανοίξει ο χώρος για ένα μεγάλο πάρκινγκ. Μετά από αυτή την εμπειρία, ο Jacques Moeschal θα επικεντρωνόταν στο σχεδιασμό και τη δημιουργία γλυπτών.

Με το «Βέλος Πολιτικών Μηχανικών» του, ο Jacques Moeschal απέδειξε ότι το σκυρόδεμα δεν ήταν κατάλληλο μόνο για κτίρια, αλλά και για μνημειακή τέχνη. Μετά από αυτή την επιτυχία, ο Moeschal αφοσιώθηκε εξ ολοκλήρου στη δημιουργία γλυπτών για δημόσιους χώρους, συμπεριλαμβανομένων των αυτοκινητοδρόμων. Ήθελε όλοι να μπορούν να δουν και να ζήσουν τα έργα του, όχι μόνο οι επισκέπτες σε μουσεία ή γκαλερί τέχνης. Είναι ένα είδος εκδημοκρατισμού των μουσείων: «επιτρέποντας στους οδηγούς να θαυμάζουν γλυπτά στο δρόμο, μέσα από το αυτοκίνητό τους. Με αυτόν τον τρόπο, η τέχνη γίνεται προσβάσιμη σε όλους».

Κατασκευές μεγάλης κλίμακας

Η στιβαρότητα και η ευελιξία του υλικού του επέτρεψαν να δημιουργήσει έργα τεράστιων διαστάσεων, τα οποία παρέμειναν ορατά για χρόνια. Ένα από τα πιο γνωστά έργα του, το «Signal de Zellik», αποτελείται από έναν τεράστιο ανοιχτό βρόχο που στηρίζεται σε μια τσιμεντένια στήλη ύψους 23 μέτρων. Αυτό το γλυπτό φαίνεται να υποδέχεται τους αυτοκινητιστές που εισέρχονται ή φεύγουν από τις Βρυξέλλες.

Όλα του τα έργα δείχνουν μεγάλη πίστη στην τεχνική πρόοδο, την ατομική κινητικότητα και το μέλλον. Ο ουρανός ήταν το όριο, κυριολεκτικά. Το έργο του εκτοξεύει μέτρα στον ουρανό σαν οβίδα.

Ο Moeschal έχει δημιουργήσει έργα όχι μόνο στο Βέλγιο, αλλά και στο εξωτερικό. Για παράδειγμα, δημιούργησε ένα τσιμεντένιο έργο τέχνης στην έρημο Νεγκέβ στο Ισραήλ και σχεδίασε έναν ηλιακό δίσκο ύψους 20 μέτρων για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στο Μεξικό.

Η χρήση του σκυροδέματος του επέτρεψε να δημιουργήσει έργα που ήταν ταυτόχρονα ισχυρά και ανθεκτικά, ιδανικά για δημόσιους χώρους που εκτίθενται συνεχώς στην κακοκαιρία.

Το 2018, το «Signal de Zellik» προστατεύτηκε επίσημα ως μνημείο λόγω της ιστορικής, αρχιτεκτονικής, καλλιτεχνικής και τεχνικής αξίας του. Δεν είναι μόνο ένας φάρος για τους αυτοκινητιστές που εισέρχονται και φεύγουν από τις Βρυξέλλες, αλλά και ένας διαρκής φόρος τιμής στις δυνατότητες του σκυροδέματος ως καλλιτεχνικού υλικού.

Photos: Newsville.be

The post Ένα τσιμεντένιο έργο τέχνης υποδέχεται τους οδηγούς που μπαίνουν στις Βρυξέλλες appeared first on .

Vandaag print @ThomasMoreBE #Bouw één van de winnende ontwerpen van de 3D Print Awards! Benieuwd hoe het #betonprinten vordert? De komende weken delen we regelmatig updates!#3dprintenkampc #kiem #efro pic.twitter.com/cfD8guJFN2

— Kamp C (@KampC_be) March 8, 2021

Ο ίδιος εκτυπωτής χρησιμοποιείται τώρα από φοιτητές που θέλουν να αναπτύξουν νέες βιώσιμες κατασκευαστικές λύσεις. Η Charlotte Van Antenaeken είναι φοιτήτρια στη Σχολή Thomas More, στο Mechelen του Βελγίου: «Με αυτή την τεχνολογία μπορέσαμε να κατασκευάσουμε ένα ολόκληρο σπίτι. Τώρα θέλουμε να προχωρήσουμε με αποτελεσματικότητα για να δημιουργήσουμε καινούργιες προτάσεις. Στο δικό μας πρότζεκτ για παράδειγμα, θέλουμε να καταλάβουμε πώς μπορούμε να τυπώσουμε επιφάνειες που θα επιτρέπουν πιο ισχυρές αρχιτεκτονικές δομές να αντέχουν μεγαλύτερο βάρος». Οι υπεύθυνοι της κατασκευής υποστηρίζουν ότι το τυπωμένο σπίτι απαίτησε 60% λιγότερο υλικό από ένα αντίστοιχο συμβατικά κατασκευασμένο κτίριο. Το πρότζεκτ είχε συνολικό προϋπολογισμό 1,6 εκατομμύρια ευρώ. Το 40% χρηματοδοτήθηκε από την Ε.Ε. Μετά από μήνες προετοιμασίας, το σπίτι έγινε μέσα σε μόλις τρεις εβδομάδες. Η θερμοκρασία και η υγρασία μέσα σ’ αυτό το κτίριο χαμηλής ενέργειας ελέγχονται χάρις σε ένα καινοτόμο σύστημα από πηλό, που είναι εγκατεστημένο στην οροφή. Ο Marc Smets είναι επίσημος διανομέας για τις χώρες της Μπενελούξ της εταιρίας Argillatherm: «Ο πηλός είναι ένα προϊόν κυκλικής οικονομίας. Μπορούμε να τον επαναχρησιμοποιούμε διαρκώς. Αυτός εδώ είναι προπιεσμένος. Είναι ένα αποξηραμένο σύστημα. Σ’ αυτούς τους σωλήνες παρέχουμε ζεστό και κρύο νερό».

Neue Landesvertretung in Österreich: Ab sofort ist das komplette wSystem lagerführend in Österreich bei B+M NewTec GmbH erhältlich. Zu den Kontaktdaten: https://t.co/U8sRdsLyAE pic.twitter.com/JKFKyHemtS — ArgillaTherm (@ArgillaTherm) March 25, 2021

Οι τοπικές αρχές πιστεύουν ότι αυτή η πρωτοποριακή τεχνολογία μπορεί να βοηθήσει στον εκσυγχρονισμό του ευρωπαϊκού κατασκευαστικού τομέα, ώστε να γίνει πιο βιώσιμος. Η Kathleen Helsen είναι βουλευτίνα της επαρχίας της Αμβέρσας: «Έχουμε δει ότι ο κατασκευαστικός τομέας λειτουργεί ακόμη με πολύ παραδοσιακό τρόπο. Χρησιμοποιεί ακόμη πολλά υλικά και παράγει πάρα πολλά απορρίμματα. Θέλουμε να αλλάξουμε αυτή την προσέγγιση. Εάν θέλουμε όμως να πείσουμε τον κατασκευαστικό τομέα να επενδύσει στους αυτοματισμούς και την ψηφιοποίηση, πρέπει να του παρουσιάσουμε μερικά καλά, χρηστικά παραδείγματα. Γι’ αυτό το λόγο τυπώσαμε αυτό το σπίτι εδώ».

Οι υπεύθυνοι του πρότζεκτ πιστεύουν ότι αυτό το σπίτι μπορεί να δώσει ώθηση και σε άλλες πρωτοβουλίες της κυκλικής οικονομίας στον συγκεκριμένο τομέα, που απασχολεί πάνω από 5 εκατομμύρια άτομα στην Ε.Ε.

Πηγή: euronews.com

The post Βέλγιο: Τρισδιάστατα τυπωμένα κτίρια από τσιμέντο appeared first on .