Η καταστροφή της 8ης Αυγούστου 1956, που στοίχισε τη ζωή σε 262 ανθρώπους, θεωρείται μέχρι σήμερα η χειρότερη βιομηχανική τραγωδία στην ιστορία του Βελγίου. Οι περισσότεροι από τους νεκρούς ήταν Ιταλοί μετανάστες εργάτες, που είχαν έρθει στο Βέλγιο στο πλαίσιο μεταπολεμικών συμφωνιών εργασίας.

Ανάμεσα στα θύματα, 14 σοροί δεν είχαν ποτέ αναγνωριστεί. Για δεκαετίες παρέμεναν θαμμένες ως ανώνυμες στον τιμητικό χώρο του κοιμητηρίου της Marcinelle, ενώ τα ονόματα των αγνοουμένων υπήρχαν μόνο στα αρχεία του ορυχείου.

Η έρευνα για την ταυτοποίηση ξεκίνησε έπειτα από πρωτοβουλία του Michele Cicora, γιου του Francesco Cicora, ενός από τους αγνοούμενους εργάτες που δεν είχαν ποτέ αναγνωριστεί επισήμως. Η προσπάθειά του οδήγησε σε μια πρωτοφανή διαδικασία εκταφών και συγκρίσεων DNA με συγγενείς των θυμάτων.

Οι εκταφές πραγματοποιήθηκαν τον Οκτώβριο του 2021 και τα πρώτα αποτελέσματα ήρθαν το 2022, όταν αναγνωρίστηκε ο Oscar Pellegrims. Ακολούθησαν οι Dante Di Quillo και Rocco Ceccomancini το 2024, ενώ το 2025 ταυτοποιήθηκε και ο Reinhold Heller.

Τώρα, δύο ακόμη ονόματα προστέθηκαν στη λίστα των θυμάτων που δεν παραμένουν πλέον ανώνυμα: ο Pietro Basso, που καταγόταν από το Fiume Veneto του Φρίουλι της Ιταλίας και πέθανε σε ηλικία μόλις 26 ετών, και ο Secondo Petronio, από την περιοχή του Αμπρούτσο, ο οποίος εργαζόταν στο ορυχείο λιγότερο από έναν χρόνο πριν από την καταστροφή. Ήταν 36 ετών.

Μετά τις τελευταίες εξελίξεις, οι ανώνυμες ταφές μειώθηκαν πλέον από 14 σε 8.

Οι ταυτοποιήσεις έγιναν δυνατές χάρη στη συνεργασία του Εθνικού Ινστιτούτου Εγκληματολογίας και Εγκληματολογικών Ερευνών του Βελγίου (INCC), ανθρωπολόγων, οδοντοδικαστών και ιατροδικαστών, οι οποίοι εργάζονται εδώ και σχεδόν έξι χρόνια για να αποδώσουν ταυτότητα στα θύματα.

Η τραγωδία του Bois du Cazier ξέσπασε όταν εκδηλώθηκε φωτιά στις στοές του ανθρακωρυχείου. Η καταστροφή αποκάλυψε τις σοβαρές ελλείψεις ασφαλείας που επικρατούσαν εκείνη την εποχή στα βελγικά ορυχεία, παρά το γεγονός ότι το μεταλλείο λειτουργούσε σύμφωνα με τους τότε ισχύοντες — αλλά εξαιρετικά χαλαρούς — κανονισμούς.

Μετά το δυστύχημα, οι ευρωπαϊκοί κανόνες ασφάλειας αυστηροποιήθηκαν σημαντικά, υπό την πίεση και της τότε νεοσύστατης Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα.

Η καταστροφή επηρέασε επίσης βαθιά τη μεταναστευτική πολιτική του Βελγίου. Η Ιταλία, που είχε συνάψει συμφωνία με το Βέλγιο για αποστολή εργατών στα ανθρακωρυχεία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, απαίτησε καλύτερες συνθήκες εργασίας. Το Βέλγιο στράφηκε σταδιακά σε νέες συμφωνίες με άλλες χώρες, όπως η Ισπανία, η Ελλάδα, αργότερα το Μαρόκο και η Τουρκία.

Το ορυχείο έκλεισε οριστικά στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και σήμερα λειτουργεί ως χώρος μνήμης και μουσείο, αφιερωμένο στα θύματα και στην ιστορία της εργατικής μετανάστευσης στο Βέλγιο.

Catastrophe du Bois du Cazier : deux nouvelles victimes identifiées près de 70 ans après le drame

Le travail d’identification ADN se poursuit à Marcinelle pour redonner un nom aux mineurs restés anonymes depuis 1956

Près de soixante-dix ans après la catastrophe du Bois du Cazier, survenue à Marcinelle, deux nouvelles victimes du drame minier de 1956 ont pu être officiellement identifiées grâce aux analyses ADN menées depuis plusieurs années.

Le terrible incendie qui s’était déclaré le 8 août 1956 dans les galeries du charbonnage avait provoqué la mort de 262 mineurs, faisant de cet accident la plus grave catastrophe industrielle de l’histoire belge. Une grande majorité des victimes étaient des travailleurs italiens venus en Belgique dans le cadre des accords de main-d’œuvre conclus après la Seconde Guerre mondiale.

Pendant des décennies, 14 victimes étaient restées sans identité officielle. Leurs tombes anonymes reposaient dans le carré d’honneur du cimetière de Marcinelle, tandis que leurs noms figuraient toujours sur les registres des ouvriers descendus dans la mine ce matin-là.

L’enquête visant à identifier ces victimes oubliées a véritablement commencé en 2019 à l’initiative de Michele Cicora, dont le père Francesco faisait partie des disparus non identifiés. Cette démarche a conduit à une vaste opération mêlant exhumations, recherches familiales et comparaisons ADN avec des descendants des mineurs.

Les premières exhumations ont eu lieu en octobre 2021. Depuis, plusieurs identifications ont pu être confirmées : Oscar Pellegrims en 2022, puis Dante Di Quillo et Rocco Ceccomancini en 2024, suivis de Reinhold Heller l’année dernière.

Deux nouveaux noms viennent désormais s’ajouter à cette liste : Pietro Basso, originaire du Frioul et décédé à seulement 26 ans, ainsi que Secondo Petronio, venu des Abruzzes et arrivé au Bois du Cazier moins d’un an avant la catastrophe. Il avait 36 ans.

Grâce à ces nouvelles avancées, le nombre de victimes encore anonymes passe désormais de quatorze à huit.

Ces identifications ont été rendues possibles grâce au travail de longue haleine de l’Institut national de criminalistique et de criminologie (INCC), épaulé par des anthropologues, odontologues et médecins légistes mobilisés depuis près de six ans.

La catastrophe du Bois du Cazier avait profondément marqué la Belgique et l’Europe. L’incendie avait mis en lumière les failles importantes des normes de sécurité de l’époque dans les charbonnages belges, malgré le fait que la mine respectait alors les réglementations en vigueur.

Le drame a également eu des conséquences majeures sur la politique migratoire belge. Après la catastrophe, l’Italie avait exigé de meilleures conditions de travail pour ses ressortissants. La Belgique avait alors progressivement diversifié le recrutement de travailleurs étrangers vers d’autres pays comme l’Espagne, la Grèce, puis le Maroc et la Turquie.

Fermé à la fin des années 1960, le site du Bois du Cazier est aujourd’hui devenu un lieu de mémoire et un musée, consacré à l’histoire minière et aux migrations ouvrières en Belgique.

The post 70 χρόνια μετά το Bois du Cazier: ταυτοποιήθηκαν ακόμη δύο θύματα της μεγαλύτερης βιομηχανικής τραγωδίας του Βελγίου appeared first on .

Το φιλμ θα προβληθεί για πρώτη φορά παγκοσμίως στο Βερολίνο, στο πλαίσιο της ενότητας Special Gala Screening, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στο ιστορικό και συναισθηματικό του φορτίο.

Η ταινία αναφέρεται στα τραγικά γεγονότα της 29ης Μαΐου 1985 στο στάδιο Χέιζελ των Βρυξελλών, κατά τη διάρκεια του τελικού του Κυπέλλου Πρωταθλητριών ανάμεσα στη Λίβερπουλ και τη Γιουβέντους. Τα επεισόδια βίας και ο πανικός που προκλήθηκαν από Άγγλους χούλιγκαν οδήγησαν στον θάνατο 39 ανθρώπων και στον τραυματισμό εκατοντάδων, σημαδεύοντας ανεξίτηλα το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.

Αντί να εστιάζει αποκλειστικά στα γεγονότα των κερκίδων, το Heysel 85 επιλέγει μια πιο ανθρώπινη και δραματουργική προσέγγιση. Η αφήγηση ακολουθεί τη Marie, κόρη και υπεύθυνη Τύπου του δημάρχου Βρυξελλών, την οποία υποδύεται η Violet Braeckman, και τον Luca Rossi, Ιταλό δημοσιογράφο με τον ρόλο του Matteo Simoni. Καθώς το χάος εξαπλώνεται στο στάδιο, οι δύο χαρακτήρες έρχονται αντιμέτωποι με δύσκολες αποφάσεις, παγιδευμένοι ανάμεσα στο επαγγελματικό καθήκον, τις οικογενειακές σχέσεις και την ανθρώπινη τραγωδία που εξελίσσεται μπροστά τους.

Η συμμετοχή της Violet Braeckman αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς η νεαρή ηθοποιός έχει επιλεγεί και ως μία από τις European Shooting Stars 2026, έναν θεσμό που αναδεικνύει δέκα ανερχόμενα ταλέντα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου κατά τη διάρκεια της Berlinale.

Η φετινή, 76η διοργάνωση του φεστιβάλ αναμένεται να έχει έντονο φλαμανδικό αποτύπωμα. Εκτός από το Heysel 85, η συμπαραγωγή The Other Side of the Sun του Tawfik Sabouni θα παρουσιαστεί στο τμήμα Panorama, ενώ η ταινία A Family του Mees Peijnenburg επιλέχθηκε για την ενότητα Generation 14plus, αφιερωμένη στο νεανικό κοινό. Παράλληλα, το ντοκιμαντέρ μικρού μήκους Henry is a Girl Who Likes to Sleep της Marthe Peters θα προβληθεί στο Berlinale Shorts.

Τέλος, την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Βερολίνο θα κάνει και το Tegenwoordig heet iedereen Sorry της Frederike Migom, στο πλαίσιο του διαγωνιστικού τμήματος Generation Kplus για παιδιά. Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά βιβλίου του Bart Moeyaert.

Le drame du Heysel revisité au cinéma, cap sur Berlin

Heysel 85 en première mondiale au Festival international du film de Berlin

Le cinéma belge s’apprête à raviver la mémoire d’un événement qui a profondément marqué l’histoire du football européen. Le long métrage Heysel 85, réalisé par Teodora Ana Mihai, a été retenu pour la prochaine édition du Festival international du film de Berlin, qui se déroulera du 12 au 22 février. L’information a été confirmée par le Fonds audiovisuel flamand (VAF).

Le film sera présenté en première mondiale dans la section Special Gala Screening, un cadre prestigieux qui met en lumière des œuvres à forte portée symbolique et historique.

Heysel 85 revient sur la tragédie survenue le 29 mai 1985 au stade du Heysel, à Bruxelles, lors de la finale de la Coupe d’Europe des clubs champions opposant Liverpool à la Juventus. Des affrontements violents et des mouvements de foule, déclenchés par des hooligans anglais, avaient causé la mort de 39 personnes et fait de nombreux blessés, laissant une empreinte durable sur le sport européen.

Plutôt que de livrer une reconstitution purement factuelle, le film adopte une approche narrative centrée sur des destins individuels. Le récit s’articule autour de Marie, attachée de presse et fille du bourgmestre de Bruxelles, interprétée par Violet Braeckman, et de Luca Rossi, journaliste d’origine italienne incarné par Matteo Simoni. À mesure que la situation dégénère dans le stade, les deux personnages sont confrontés à des choix déchirants, pris entre responsabilité professionnelle, loyautés personnelles et drame humain.

La présence de Violet Braeckman à l’affiche s’inscrit également dans un contexte prometteur pour la jeune actrice, récemment sélectionnée parmi les European Shooting Stars 2026, un programme qui met en avant de nouveaux visages du cinéma européen auprès de la presse et de l’industrie.

La Flandre sera largement représentée lors de cette 76e Berlinale. Outre Heysel 85, la coproduction The Other Side of the Sun de Tawfik Sabouni figurera dans la section Panorama. Le film A Family de Mees Peijnenburg a quant à lui été retenu pour Generation 14plus, dédié aux adolescents. Le court métrage documentaire Henry is a Girl Who Likes to Sleep de Marthe Peters sera présenté dans la section Berlinale Shorts.

Enfin, le public berlinois découvrira également en avant-première mondiale Tegenwoordig heet iedereen Sorry de Frederike Migom, sélectionné en compétition Generation Kplus. Ce film pour le jeune public est l’adaptation d’un ouvrage de l’écrivain belge Bart Moeyaert.

The post Το δράμα του Χέιζελ στη μεγάλη οθόνη της Berlinale appeared first on .

Η τελετή περιλαμβάνει κατάθεση στεφάνου και ανάγνωση των ονομάτων των θυμάτων από υποστηρικτή της ιταλικής Γιουβέντους, στην οποία ανήκαν οι περισσότεροι εκ των νεκρών φιλάθλων.

Το χρονικό μιας τραγωδίας

Στις 29 Μαΐου 1985, το στάδιο Χέιζελ φιλοξενούσε τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης μεταξύ της Λίβερπουλ και της Γιουβέντους, όταν άγγλοι οπαδοί της Λίβερπουλ επιτέθηκαν σε ιταλούς φιλάθλους περίπου μία ώρα πριν την έναρξη του αγώνα.

Καθώς το πλήθος πίεζε προς τα πίσω, ένα σαθρό τμήμα του τοίχου του σταδίου κατέρρευσε, προκαλώντας τον θάνατο 39 ανθρώπων και τον τραυματισμό περίπου 600. Οι περισσότεροι νεκροί ήταν Ιταλοί φίλαθλοι.

Η τραγωδία σημειώθηκε σε μια εποχή που το φαινόμενο του χουλιγκανισμού μάστιζε το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, οδηγώντας στην αποκλεισμό όλων των αγγλικών ομάδων από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις για πέντε χρόνια. Μαζί με τις τραγωδίες του Χίλσμπορο και του Μπράντφορντ, το Χέιζελ οδήγησε στην ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας στα στάδια.

Τελετές μνήμης σε Λίβερπουλ και Τορίνο

Αν και το Χέιζελ θεωρείται συχνά μια «ξεχασμένη τραγωδία» στο Ηνωμένο Βασίλειο – εν μέρει επειδή συνέβη σε ξένο έδαφος – ο σύλλογος της Λίβερπουλ πρόκειται να αποκαλύψει νέο μνημείο στο Άνφιλντ με τίτλο “Forever Bound”, το οποίο απεικονίζει δύο κασκόλ δεμένα μεταξύ τους. Το έργο συμβολίζει την ενότητα και την αλληλεγγύη μεταξύ Λίβερπουλ και Γιουβέντους.

Αντίστοιχα, η Γιουβέντους θα εγκαινιάσει νέο μνημείο κοντά στο Στάδιο Allianz στο Τορίνο, ανήμερα της επετείου.

Ντοκιμαντέρ από το βελγικό αρχείο

Η 40ή επέτειος ενέπνευσε τους Βέλγους δημιουργούς Christophe Hermans και Boris Tilquin να αναζητήσουν μαρτυρίες και υλικό αρχείου για το ντοκιμαντέρ Heysel 1985 – Dans l’enfer de la foule, που προβάλλεται από τη RTBF στις 23 Μαΐου.

«Το Χέιζελ συχνά αναφέρεται μέσα από αριθμούς και συζητήσεις, αλλά σπάνια από την ανθρώπινη σκοπιά», σημειώνει ο Hermans. «Θέλαμε να δώσουμε φωνή στους επιζώντες, τους μάρτυρες και τις οικογένειες, ώστε να κατανοήσουμε τη συναισθηματική και κοινωνική σημασία εκείνης της βραδιάς».

Αν και η πρώτη έρευνα επικεντρώθηκε στη συμπεριφορά των Άγγλων οπαδών, μετέπειτα αναγνωρίστηκε ότι ευθύνες είχαν και οι τοπικές αρχές.

«Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ο βαθμός απροετοιμασίας και σχεδόν εθελοτυφλίας των αρχών – τόσο αθλητικών όσο και πολιτικών», τονίζει ο Hermans. «Υπήρχαν προειδοποιητικά σημάδια, αλλά κανείς δεν τα έλαβε σοβαρά. Από τότε έχουν αλλάξει πολλά, όμως η λογική της ατιμωρησίας παραμένει πρόβλημα μέχρι σήμερα».

Ο δημιουργός καταλήγει: «Η ταινία είναι μια υπενθύμιση της συλλογικής μας ανάγκης για αλήθεια, δικαιοσύνη και μνήμη – ακόμα και 40 χρόνια μετά».

Μυθοπλαστική ταινία για το Χέιζελ το 2026

Το τραγικό γεγονός του 1985 θα αποτελέσει και το θέμα της ταινίας Heysel 85 της βελγορουμάνας σκηνοθέτιδος Teodora Ana Mihai, που θα προβληθεί στους βελγικούς κινηματογράφους το φθινόπωρο του 2026. Η ταινία θα αφηγείται την τραγωδία μέσα από φανταστικούς χαρακτήρες, εστιάζοντας στην ιστορία της Μαρί, κόρης του δημάρχου των Βρυξελλών, της εκπροσώπου Τύπου του και ενός δημοσιογράφου ιταλικής καταγωγής.

Προβολές του ντοκιμαντέρ Heysel 1985 – Dans l’enfer de la foule
(Παραγωγή 2024, 90 λεπτά)

• RTBF La Une: 23 Μαΐου, 20:25

• RTBF La Trois: 1 Ιουνίου, 22:20

• VRT Canvas: 29 Μαΐου, 20:10

• Arte: 3 Ιουνίου, 22:50

The post Χέιζελ, 40 χρόνια μετά: τελετές μνήμης σε Βρυξέλλες, Τορίνο και Λίβερπουλ φωτίζουν την ανθρώπινη διάσταση appeared first on .

«Πρώτα η τέχνη, μετά η δουλειά. Με αυτή τη σειρά σημασίας», είπαν οι διοργανωτές στην παρουσίαση του φεστιβάλ την Τρίτη. Με βάση το αρχαιοελληνικό σχήμα, πολλές παραστάσεις θα ξεκινήσουν με την ανατολή του ηλίου, γύρω στις 6:00 ή 7:00, με μερικές προγραμματισμένες αργότερα το πρωί. Οι εκδηλώσεις είναι δωρεάν για το κοινό, το οποίο είναι ελεύθερο να πηγαινοέρχεται όπως θέλει.

Οι επαναδιηγήσεις των κλασικών ελληνικών μύθων θα είναι συνυφασμένες με τις σύγχρονες εμπειρίες και τη συμβολή των κατοίκων της Γάνδης σε συνεργασία με καλλιτέχνες και ιδρύματα όπως οι Milo Rau, Tiago Rodrigues, Olympique Dramatique και Toneelhuis, μεταξύ άλλων.

Μια φρέσκια και επίκαιρη άποψη για τη Μήδεια εξετάζει σε βάθος τον ρόλο των παιδιών στο θέατρο στα Παιδιά της Μήδειας. Σε μια από τις πιο βάναυσες ιστορίες της λογοτεχνίας για μια μητέρα που, σε πλήρη απόγνωση, σκοτώνει τα παιδιά της, ο Milo Rau εστιάζει σε μια παιδική άποψη για τον κόσμο. Με θέματα που κυμαίνονται από την οικογενειακή ιστορία, την πρώτη αγάπη και τον θάνατο, «Τα παιδιά, καταδικασμένα στη σιωπή στις κλασικές τραγωδίες, επιτέλους μπορούν να μιλήσουν αυτή τη φορά».

Μια ερμηνεία της Ιφιγένειας εν Ταύροις του Ευριπίδη, η οποία απεικονίζει θέματα λατρείας μιας «ανώτερης» Ελλάδας, θα στρέψει το ενδιαφέρον στο μέλλον της κληρονομιάς της Γάνδης. Στο Beyond the Worship, ο σκηνοθέτης ρωτά τι θέλει να διατηρήσει η πόλη για να περάσει στις μελλοντικές γενιές και τι αντίκτυπο έχει η ιστορία της μετανάστευσης και το αποικιακό παρελθόν της πόλης.

Το κοινό θα μπορεί να απολαύσει 32 παραστάσεις, σε ποικίλες ερμηνείες των κλασικών, μέχρι τις 23 Ιουνίου. Αναλυτικές πληροφορίες, εδώ.

The post Η αρχαιοελληνική τραγωδία βγαίνει στους δρόμους της Γάνδης σε σύγχρονες αποδόσεις κλασικών έργων appeared first on .

Η τραγωδία του Bois du Cazier, θεωρείται η μεγαλύτερη σε ανθρακωρυχείο στην Ευρώπη, η οποία στοίχισε τη ζωή σε 262 εργάτες ανθρακωρύχους, από τους οποίους οι 6  ήταν Έλληνες. Σημειώθηκε στις 8 Αυγούστου του 1956, ύστερα από εκδήλωση πυρκαγιάς, η οποία με τη σειρά της προκάλεσε ασφυξία. Συνολικά 262 ανθρακωρύχοι ανασύρθηκαν νεκροί από το ανθρακωρυχείο. Οι 136 ήταν Ιταλοί, 95 ήταν Βέλγοι, 8 Πολωνοί, 6 Έλληνες, 5 Γερμανοί, 5 Γάλλοι, 3 Ούγγροι, 1 Βρετανός, 1 Ολλανδός, 1 Ρώσος και 1 Ουκρανός. Μόνο 12 επέζησαν. (Περισσότερα για την τραγωδία στο Marcinelle μπορείτε να διαβάσετε σε παλιότερο άρθρο-αφιέρωμα του Newsville, δια χειρός Χρήστου Μπλατσιώτη).

Το ερώτημα είναι, τι χαρακτήρα θα πάρουν οι εορτασμοί; «Το θέμα θα τεθεί στα τέλη αυτού του μήνα στο διοικητικό συμβούλιο», δήλωσε ο Jean-Louis Delaet, διευθυντής του χώρου που πλέον έχει χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Ένα είναι το βέβαιο: οι τελετές θα πραγματοποιηθούν σύμφωνα με τους υγειονομικούς κανόνες. Φορώντας μάσκα, τηρώντας αποστάσεις, περιορίζοντας τον αριθμό των συμμετεχόντων. «Δεν γνωρίζουμε ακόμη αν θα μπορέσουμε να φιλοξενήσουμε ξένες αντιπροσωπείες. Ελπίζουμε ότι όλοι οι επιζώντες ανθρακωρύχοι θα έχουν πια εμβολιαστεί».

Το έτος 2021 σηματοδοτεί διπλή επέτειο, θυμάται ο Jean-Louis Delaet. «Είναι η 65η επέτειος της τραγωδίας του 1956, αλλά ταυτόχρονα συμπληρώνονται και τα 75 χρόνια από την βελγο-ιταλική συμφωνία για την πρόσληψη εργαζομένων στη βιομηχανία του άνθρακα». Το 1946, οι δύο χώρες συμφώνησαν σε ένα πρωτόκολλο μετανάστευσης για εργασία. Αλλά όπως μας υπενθυμίζει o επιμελητής του μουσείου, ο Alain Forti, οι προσλήψεις είχαν ήδη πραγματοποιηθεί πριν από τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο. Τη δεκαετία του 1920, τα ανθρακωρυχεία έστειλαν εκπροσώπους σε αναζήτηση εργαζομένων. Αυτή η 75η επέτειος του πρωτοκόλλου προσλήψεων θα πραγματοποιηθεί στις 23 Ιουνίου. Την ημερομηνία αυτή, το μουσείο ελπίζει να μπορεί να υποδεχτεί τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, David Sassoli.

Δεν αποκλείεται τον προσεχή Μάιο να διοργανωθεί επίσης κάποια διάσκεψη από απόσταση. Σε αυτό το στάδιο, το Bois du Cazier δεν έχει ακόμη επιβεβαιώσει κάτι.

The post Θα πραγματοποιηθεί φέτος η τελετή για την τραγωδία του Marcinelle appeared first on .

Ο βέλγος καλλιτέχνης – κατά κόσμον Paul Van Haver- έχει συνολικά 5 τραγούδια του στο τοπ100, κάνοντας έτσι τον υπεύθυνο μουσικών θεμάτων της Bruzz, Sasha Van der Speeten, να δηλώσει πως «…ο Stromae είναι ένας καλλιτέχνης που γεφυρώνει το μουσικό χάσμα των γενεών».

Το -επίσης- μουσικό χιτ του Stromae, “Alors On Danse” ήρθε 4ο στην εν λόγω ψηφοφορία. Στο βιντεοκλίπ του κομματιού «Formidable», ο Stromae περιπλανιέται μεθυσμένος στα πέριξ της Louise, ενώ στο γύρισμα έχουν χρησιμοποιηθεί κρυφές κάμερες ώστε να καταγράφουν τις αντιδράσεις των περαστικών.

Δεύτερο κορυφαίο βρυξελλιώτικο τραγούδι ψηφίστηκε το “Bruxelles” του Jacques Brel, ενώ στην τρίτη θέση βρέθηκε το “Bluesette” του Toots Thielemans.

Αξίζει να σημειωθεί πως το πρώτο άγαλμα του Jacques Brel αποκαλύφθηκε την Τετάρτη στο κέντρο των Βρυξελλών και συγκεκριμένα στην Place de la Vieille Halle aux Blés. Το άγαλμα είναι μπρούτζινο και έχει φιλοτεχνηθεί από τον Tom Frantzen.

The post Ποιό είναι το κορυφαίο βρυξελλιώτικο τραγούδι, όλων των εποχών; appeared first on .

Στο καλωσόρισμα της βραδιάς η ιδιοκτήτρια του πολυχώρου Γωγώ Γκιτζίρη καλησπέρισε τους προσκεκλημένους και προλόγισε τους ομιλητές της βραδιάς, τον Γιάννη Οικονομίδη, την Πολυξένη Μπίλλα και βέβαια τον κεντρικό ομιλητή και τιμώμενο πρόσωπο Κώστα Γεωργουσόπουλο.

«Κώστας Γεωργουσόπουλος, ένας μετωπικός homo universalis»

Τον λόγο πήρε ευθύς αμέσως ο Γιάννης Οικονομίδης ο οποίος αναφέρθηκε σε βιογραφικά στοιχεία και την πορεία του Κώστα Γεωργουσόπουλου, ξεκινώντας από την εποχή της φιλολογικής διδασκαλίας και διανύοντας όλη την πορεία της ωρίμανση της μεγάλης αυτής προσωπικότητας των ελληνικών γραμμάτων με κεντρικό άξονα την σπουδή στην ελληνική γλώσσα, το θέατρο, τον κριτικό λόγο και δίνοντας παράλληλα λεπτομερή στοιχεία για το συγγραφικό έργο του Κ. Γεωργουσόπουλου, την ιδιαίτερη εξειδίκευση του στο αρχαίο δράμα καθώς και το υπερπλήρες μεταφραστικό του έργο.

«Τα… χίλια μύρια κύματα του ελληνισμού στο στιχουργικό έργο του Κ.Χ. Μύρη »

Η φιλόλογος κα Πολυξένη Μπίλλα παρουσίασε την στιχουργική πτυχή και έργο της πολύπλευρης προσωπικότητας του Κώστα Γεωργουσόπουλου. Ξεκινώντας από τα πρώτα βήματα της περιόδου του Νέου Κύματος και τις στιχουργικές συνεργασίες με σημαντικά ονόματα με τον καλλιτεχνικό χώρο, όπως τους Μαρκόπουλο, Χατζή, Σπανό και άλλους. Για ακόμα μία φορά ο κύριος άξονας της ανάλυσης παραμένει η ελληνική γλώσσα και η εξέλιξη αυτής στο χρόνο.
Μέσα από την ανάλυση του στιχουργικού έργου του Κώστα Γεωργουσόπουλου, η Πολυξένη Μπίλλα μας ταξίδεψε στις δεκαετίες του 50΄,60΄70΄καθώς και της πιο σύγχρονης περιόδου όπου η δύναμη των στίχων του « ραψωδού » μετουσιώνεται σε στίχους ερωτικούς (και με συνεργασίες με Βιολάρη, Μητροπάνο, Χωματά, Ξυλούρη και άλλους) είτε σε άλλους μεταγενέστερους, πιο σκοτεινούς, οι οποίοι εκφράζουν, ανάλογα τη χρονική περίοδο, « θλίψη και αγωνία », μπαίνοντας και σε μονοπάτια πολιτικά και συχνά συνθηματικά.
Κύριο στοιχείο αποτελεί η αναφορά στην μοίρα του Ελληνισμού με την αδιάκοπη σχέση της « Ανατολή με τη Δύση », δημιουργώντας γέφυρες μεταξύ της παράδοσης και του σύγχρονου στοιχείου.

«Μεταφραστική περιπέτεια του Αρχαίου Δράματος (τραγωδία & κωμωδία) στον 20ο αιώνα »

Η ομιλία του Κώστα Γεωργουσόπουλου είχε θέμα την «Μεταφραστική περιπέτεια του Αρχαίου Δράματος (τραγωδία & κωμωδία) στον 20ο αιώνα ». Ο χειμαρρώδης λόγος του Κώστα Γεωργουσόπουλου κατά τη διάρκεια της πολύ ενδιαφέρουσας ομιλίας, οι πολύτιμες ανέκδοτες ιστορίες του αφηγητή, τα συμπυκνωμένα μαθήματα θεατρολογίας και φιλολογίας αλλά και οι συχνές αναφορές στις αντικειμενικές δυσκολίες της μετάφρασης του αρχαίου δράματος κράτησαν καθηλωμένο το κοινό για περίπου 90 λεπτά. (Όλη η ομιλία του Κώστα Γεωργουσόπουλου βρίσκεται στο βίντεο που ακολουθεί.)

Το Newsville.be θα ήθελε να ευχαριστήσει δημόσια τον Τάσο Παπαδόπουλο και όσους άλλους συνεργάστηκαν για την υλοποίηση της παρουσίας του Κώστα Γεωργουσόπουλου στις Βρυξέλλες, τόσο για την εκδήλωση η οποία έγινε στο Ευρωπαϊκό Σχολείο όσο και για την εξαιρετική βραδιά που μας πρόσφεραν στον πολυχώρο «Περίπλους». Αν και θα μπορούσαμε να σημειώσουμε τις ανεξήγητα τρανταχτές απουσίες φορέων και προσώπων από την ομιλία της μεγάλης αυτής προσωπικότητας των ελληνικών γραμμάτων, προτιμούμε να μείνουμε με το χαμόγελο και τη γλυκιά γεύση που μας χάρισε ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ένας μεγάλος « Δάσκαλος », όπως πολύ σωστά χαρακτήρισε ο Γιάννης Οικονομίδης.

Περισσότερες φωτογραφίες από την βραδιά, εδώ.

Ολόκληρη η ομιλία του Κ. Γεωργουσόπουλου:

Photo, video: Newsville.be

The post Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος στις Βρυξέλλες appeared first on .