Πριν γίνει, ωστόσο, χριστιανική γιορτή, αυτό το έθιμο έλκει την καταγωγή του στην αρχαία Ρώμη. Την εποχή εκείνη, περίπου στις 15 Φεβρουαρίου, γιορτάζανε τα Λουπερκάλια (Lupercalia), γιορτή αφιερωμένη στον Θεό Λούπερκους, που είναι κάτι αντίστοιχο με τον θεό Πάνα των αρχαίων Ελλήνων. Κατά τη διάρκεια αυτής της γιορτής, οι πιστοί διέσχιζαν τους δρόμους ενώ κουβαλούσαν μαζί τους δάδες. Αργότερα, στον 5ο αιώνα, ο Πάπας Γελάσιος Α, αποφάσισε να αλλάξει αυτή την παράδοση. Οι δάδες αντικαταστάθηκαν με τα ευλογημένα κεριά (έτσι βγήκε και το όνομα Chandeleur) και μοίραζαν κρέπες (ή μάλλον κάτι σαν τηγανίτες, περισσότερο) στους προσκυνητές που έφθαναν στη Ρώμη. Αυτή η παράδοση έχει αλλάξει από τότε. Τώρα, για τους Χριστιανούς, η Chandeleur είναι η γιορτή λατρείας του Ιησού.

Σε κάθε περίπτωση, στη Γαλλία και το Βέλγιο, η κοσμική παράδοση της κατανάλωσης τηγανίτων κατά τις ημέρες εκείνες συνδέεται με την αφθονία των σοδειών. Κι αυτό, διότι σύμφωνα με ενα παλιό μύθο, εάν την ημέρα της Chandeleur δεν γίνονταν κρέπες, η σοδειά του σιταριού όλης της χρονιάς θα καταστρεφόταν.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Clélia Chatelain Food & Photo (@clelia_13_)

Ένας άλλος συμβολισμός είναι ότι το στρογγυλό σχήμα της κρέπας θυμίζει τον ηλιακό δίσκο, κάτι που παραπέμπει στην επιστροφή της άνοιξης μετά το σκοτάδι και το κρύο του χειμώνα.

Μάλιστα, ακόμη και σήμερα υπάρχει ένα συγκεκριμένο έθιμο που σχετίζεται με την παρασκευή της κρέπας. Σύμφωνα με αυτό, κατά την ετοιμασία, η κρέπα πρέπει να αναποδογυρίζεται στον αέρα με το δεξί χέρι, ενώ στο αριστερό να βαστιέται ένα χρυσό νόμισμα, κάτι που υπόσχεται ευημερία όλο το χρόνο.

Στο Βέλγιο έχει διατηρηθεί η συνήθεια της τηγανίτας για την ημέρα του Chandeleur (ενώ στη Γαλλία φτιάχνουν ως επί το πλείστον κρέπες, είτε αλμυρές είτε γλυκές), ενώ όλα τα κεριά στο σπίτι πρέπει να παραμένουν αναμμένα, σύμφωνα με το έθιμο.

The post Chandeleur: ποια η προέλευση της ημέρας αυτής, που εορτάζεται κάθε 2 Φεβρουαρίου; appeared first on .

Πώς φτιάχνουν τις τηγανητές πατάτες; Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει κάποιο τρελό μυστικό που τις κάνει τόσο τραγανές αλλά ένα πολύ μικρό κόλπο. Οι πατάτες τηγανίζονται 2 φορές. Την πρώτη φορά τηγανίζονται για να γίνουν μαλακές. Τη δεύτερη φορά μπορεί να τηγανιστούν ακόμα και ώρες μετά, λίγο πριν σερβιριστούν, για να αποκτήσουν αυτό το υπέροχο χρυσαφί χρώμα και να γίνουν σούπερ τραγανές.

Για να τις φτιάξετε και εσείς δεν θα χρειαστείτε ειδικό εξοπλισμό. Καλό είναι πάντως το τηγάνι σας να έχει αρκετά χοντρή βάση. Επίσης θα χρειαστείτε μια τρυπητή κουτάλα. Θα χρειαστείτε: 3-4 φλ. λάδι για τηγάνισμα, 1 κιλό πατάτες και αλάτι. Ρίξτε αρκετό λάδι για τηγάνισμα στο τηγάνι. Αφήστε το να κάψει. Κόψτε τις πατάτες σε στικς. Στεγνώστε τις με μια καθαρή πετσέτα. Χωρίστε τις σε κούπες.

Μην τηγανίζετε πάνω από μια κούπα τη φορά. Μόλις το λάδι κάψει, αρχίστε να τηγανίζετε κάθε κούπα με πατάτες για 4-5 λεπτά. Θέλετε απλά να μαλακώσουν και όχι να αποκτήσουν χρώμα. Όταν θελήσετε να σερβίρετε τις πατάτες σας ζεστάνετε και πάλι το λάδι. Τηγανίστε και πάλι τις πατάτες σας (όχι όλες μαζί, όπως ακριβώς το κάνατε και πριν). Αυτή τη φορά αφήστε τις για 1-2 λεπτά.

Bγάλτε τις σε πιάτο στο οποίο έχετε στρώσει χαρτί κουζίνας για να απορροφηθεί το πολύ λάδι. Πασπαλίστε με αλάτι και σερβίρετε. Μην σκεπάζετε ποτέ τις πατάτες σας για να παραμείνουν ζεστές. Το μόνο που θα καταφέρετε θα είναι να τις κάνετε να μαλακώσουν πολύ.

πηγή: spirosoulis.com / athensmagazine.gr

The post Γιατί οι τηγανιτές πατάτες των Βέλγων είναι τόσο διάσημες; appeared first on .