Προσοχή στην αλλαγή της ώρας έναρξης, λόγω της μεγάλης διάρκειας της ταινίας. Η προβολή θα αρχίσει ακριβώς στις ώρες που αναγράφονται παραπάνω.

Λίγα λόγια για την ταινία
Έπειτα από ένα ατύχημα, η Μαρία Αλίκη, μια αποτυχημένη ηθοποιός σε αναζήτηση μεγάλων ρόλων, εισέρχεται σε μία πραγματικότητα όπου καλείται να παίξει όλους τους πιθανούς ρόλους που θα μπορούσε να της έχει χαρίσει η ζωή, αν είχε κάνει διαφορετικές επιλογές.
Το σενάριο υπογράφουν ο Άγγελος Φραντζής, η Κατερίνα Μπέη και ο Κωστής Σαμαράς, ενώ η μουσική φέρει την υπογραφή του Σταμάτη Κραουνάκη. Ύστερα από τον θρίαμβο της «Ευτυχίας», ο σκηνοθέτης επιχειρεί ένα ακόμη τολμηρό βήμα.
Πρωταγωνιστούν: Κάτια Γκουλιώνη, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Νίκος Κουρής, Τόνια Σωτηροπούλου, Ευαγγελία Ανδρεαδάκη, Θάνος Τοκάκης

Λίγα λόγια για το σκηνοθέτη
Γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα και σπούδασε σκηνοθεσία στο Ανώτατο Ινστιτούτο Τεχνών των Βρυξελλών. Το 1990 σκηνοθέτησε την πρώτη μικρού μήκους ταινία του, την Μικρές ιστορίες γι” ανθρώπους και πορτοκάλια. Ακολούθησαν άλλες τρεις ταινίες μικρού μήκους, οι Who’s afraid of the big bad wolf? (1992), Δεκαεννιά (1995) και Τρύπιος κόσμος (1997). Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο σε ταινία μεγάλου μήκους ήταν η Polaroid, το 2000. Οι επόμενες ταινίες του ήταν οι Το Όνειρο του Σκύλου (2005), Μέσα στο Δάσος (2010) και Σύμπτωμα (2015).
Το 2018 ολοκληρώθηκε η ταινία του Ακίνητο Ποτάμι, η οποία διαδραματίζεται στη Σιβηρία. Για τη δουλειά του στη ταινία ο Άγγελος Φραντζής έλαβε το βραβείο σκηνοθεσίας στα Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου το 2019. Λίγους μήνες μετά την πρεμιέρα του Ακίνητου Ποταμιού, ο Άγγελος Φραντζής σκηνοθέτησε την επόμενη ταινία του, την Ευτυχία, η οποία είναι βασισμένη στη ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Επίσης έχει σκηνοθετήσει διαφημιστικά και έχει συγγράψει άρθρα και βιβλία για τον κινηματογράφο.

Πώληση εισιτηρίων (12 € / μέλη 6 €) από το Luxembourg Ticket ή στην είσοδο του κινηματογράφου μισή ώρα πριν την προβολή μόνο με μετρητά. Δωρεάν είσοδος για ΑΜΕΑ και ανέργους.

The post «Ο Νόμος του Μέρφυ» του Άγγελου Φραντζή, από την Ελληνική Κινηματογραφική Λέσχη Λουξεμβούργου appeared first on .

Λίγα λόγια για την ταινία:

Γιος αντάρτη, ο μικρός Γιάννης μεγαλώνει τη δεκαετία του ’50 στις Παιδουπόλεις της Φρειδερίκης. Θα ενηλικιωθεί διχασμένος ανάμεσα στην εθνικιστική προπαγάνδα και το «φάντασμα» του πατέρα του, τον οποίο κάποια στιγμή θα αποφασίσει να πάει να συναντήσει.

Πρωταγωνιστούν: Φίλιππος Μηλίκας, Μάριος-Κωνσταντίνος Γαλετζάς, Κωνσταντίνος Αθανασάκης, Κάτια Γκουλιώνη, Εύη Σαουλίδου, Αινείας Τσαμάτης, Μανώλης Μαυροµατάκης.

Πώληση εισιτηρίων (12 ευρώ, μέλη 6 ευρώ) από το Luxembourg Ticket ή στην είσοδο του κινηματογράφου μισή ώρα πριν από την προβολή μόνο με μετρητά.
Δωρεάν είσοδος για ΑΜΕΑ και ανέργους.

The post O «ΘΟΛΟΣ ΒΥΘΟΣ» της Ελένης Αλεξανδράκη για δύο προβολές στον κιν/φο Utopia appeared first on .

Το φιλμ θα προβληθεί για πρώτη φορά παγκοσμίως στο Βερολίνο, στο πλαίσιο της ενότητας Special Gala Screening, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στο ιστορικό και συναισθηματικό του φορτίο.

Η ταινία αναφέρεται στα τραγικά γεγονότα της 29ης Μαΐου 1985 στο στάδιο Χέιζελ των Βρυξελλών, κατά τη διάρκεια του τελικού του Κυπέλλου Πρωταθλητριών ανάμεσα στη Λίβερπουλ και τη Γιουβέντους. Τα επεισόδια βίας και ο πανικός που προκλήθηκαν από Άγγλους χούλιγκαν οδήγησαν στον θάνατο 39 ανθρώπων και στον τραυματισμό εκατοντάδων, σημαδεύοντας ανεξίτηλα το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.

Αντί να εστιάζει αποκλειστικά στα γεγονότα των κερκίδων, το Heysel 85 επιλέγει μια πιο ανθρώπινη και δραματουργική προσέγγιση. Η αφήγηση ακολουθεί τη Marie, κόρη και υπεύθυνη Τύπου του δημάρχου Βρυξελλών, την οποία υποδύεται η Violet Braeckman, και τον Luca Rossi, Ιταλό δημοσιογράφο με τον ρόλο του Matteo Simoni. Καθώς το χάος εξαπλώνεται στο στάδιο, οι δύο χαρακτήρες έρχονται αντιμέτωποι με δύσκολες αποφάσεις, παγιδευμένοι ανάμεσα στο επαγγελματικό καθήκον, τις οικογενειακές σχέσεις και την ανθρώπινη τραγωδία που εξελίσσεται μπροστά τους.

Η συμμετοχή της Violet Braeckman αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς η νεαρή ηθοποιός έχει επιλεγεί και ως μία από τις European Shooting Stars 2026, έναν θεσμό που αναδεικνύει δέκα ανερχόμενα ταλέντα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου κατά τη διάρκεια της Berlinale.

Η φετινή, 76η διοργάνωση του φεστιβάλ αναμένεται να έχει έντονο φλαμανδικό αποτύπωμα. Εκτός από το Heysel 85, η συμπαραγωγή The Other Side of the Sun του Tawfik Sabouni θα παρουσιαστεί στο τμήμα Panorama, ενώ η ταινία A Family του Mees Peijnenburg επιλέχθηκε για την ενότητα Generation 14plus, αφιερωμένη στο νεανικό κοινό. Παράλληλα, το ντοκιμαντέρ μικρού μήκους Henry is a Girl Who Likes to Sleep της Marthe Peters θα προβληθεί στο Berlinale Shorts.

Τέλος, την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Βερολίνο θα κάνει και το Tegenwoordig heet iedereen Sorry της Frederike Migom, στο πλαίσιο του διαγωνιστικού τμήματος Generation Kplus για παιδιά. Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά βιβλίου του Bart Moeyaert.

Le drame du Heysel revisité au cinéma, cap sur Berlin

Heysel 85 en première mondiale au Festival international du film de Berlin

Le cinéma belge s’apprête à raviver la mémoire d’un événement qui a profondément marqué l’histoire du football européen. Le long métrage Heysel 85, réalisé par Teodora Ana Mihai, a été retenu pour la prochaine édition du Festival international du film de Berlin, qui se déroulera du 12 au 22 février. L’information a été confirmée par le Fonds audiovisuel flamand (VAF).

Le film sera présenté en première mondiale dans la section Special Gala Screening, un cadre prestigieux qui met en lumière des œuvres à forte portée symbolique et historique.

Heysel 85 revient sur la tragédie survenue le 29 mai 1985 au stade du Heysel, à Bruxelles, lors de la finale de la Coupe d’Europe des clubs champions opposant Liverpool à la Juventus. Des affrontements violents et des mouvements de foule, déclenchés par des hooligans anglais, avaient causé la mort de 39 personnes et fait de nombreux blessés, laissant une empreinte durable sur le sport européen.

Plutôt que de livrer une reconstitution purement factuelle, le film adopte une approche narrative centrée sur des destins individuels. Le récit s’articule autour de Marie, attachée de presse et fille du bourgmestre de Bruxelles, interprétée par Violet Braeckman, et de Luca Rossi, journaliste d’origine italienne incarné par Matteo Simoni. À mesure que la situation dégénère dans le stade, les deux personnages sont confrontés à des choix déchirants, pris entre responsabilité professionnelle, loyautés personnelles et drame humain.

La présence de Violet Braeckman à l’affiche s’inscrit également dans un contexte prometteur pour la jeune actrice, récemment sélectionnée parmi les European Shooting Stars 2026, un programme qui met en avant de nouveaux visages du cinéma européen auprès de la presse et de l’industrie.

La Flandre sera largement représentée lors de cette 76e Berlinale. Outre Heysel 85, la coproduction The Other Side of the Sun de Tawfik Sabouni figurera dans la section Panorama. Le film A Family de Mees Peijnenburg a quant à lui été retenu pour Generation 14plus, dédié aux adolescents. Le court métrage documentaire Henry is a Girl Who Likes to Sleep de Marthe Peters sera présenté dans la section Berlinale Shorts.

Enfin, le public berlinois découvrira également en avant-première mondiale Tegenwoordig heet iedereen Sorry de Frederike Migom, sélectionné en compétition Generation Kplus. Ce film pour le jeune public est l’adaptation d’un ouvrage de l’écrivain belge Bart Moeyaert.

The post Το δράμα του Χέιζελ στη μεγάλη οθόνη της Berlinale appeared first on .

Η Ελληνική Ιστορία είναι γεμάτη πρόσωπα που άφησαν τεράστια παρακαταθήκη στην παγκόσμια κληρονομιά. Και αν το ψάξεις, θα δεις ότι δεν υπάρχει κυριολεκτικά κανένας επιστημονικός, καλλιτεχνικός ή πολιτιστικός τομέας που να μην τον έχει «τερματίσει» κάποιος Έλληνας ή Ελληνίδα κάποτε. Ένας τέτοιος ήταν και ο Ιωάννης Καποδίστριας, του οποίου το διπλωματικό έργο, και ιδίως ο χειρισμός του για την ανεξαρτησία της Ελβετίας, διδάσκεται στα πανεπιστήμια του εξωτερικού. Θα έλεγα ότι ο χειρισμός του για την ανεξαρτησία της χώρας του είναι εξίσου παροιμιώδης.

Όταν αποφασίζεις, λοιπόν, να αγγίξεις μια τέτοια μορφή και να ασχοληθείς με τη βιογραφία της, οφείλεις να μελετήσεις πολύ βαθιά το έργο της και την προσωπικότητά της. Και όταν το μετουσιώσεις σε δικό σου έργο, να ενσκύψεις πάνω του με τέτοιο τρόπο ώστε να αφήσεις την προσωπικότητα του ήρωά σου να κυριαρχήσει στο έργο και όχι να τον καταστήσεις προσωπικό σου ήρωα για να περάσεις τα δικά σου μηνύματα μέσω αυτού.

Ο κύριος Σμαραγδής παρουσιάζει έναν Καποδίστρια που τον υποδέχονται σαν Μεσσία, που του μιλάει μια… περίεργη Παναγία, παρουσιασμένη σε ένα άσπρο συννεφάκι σαν cartoon των Monty Pythons, να πιστεύει παρ’ όλα αυτά και στις μαντικές ικανότητες ενός ηλικιωμένου άντρα (!), να έχει έναν πρώην νέο μοναχό για δεξί του χέρι, ο οποίος το μόνο που κάνει είναι να του υπενθυμίζει, πάντα χαμογελαστός, ότι με τη βοήθεια του Θεού θα πάνε όλα καλά και ότι έχει το θείο χάρισμα, και τελικά να οδηγείται στον θάνατο ως πρόβατο επί σφαγή, πάλι σαν έναν άλλο Μεσσία: ότι ήξερε πως θα δολοφονηθεί και απλώς αποδέχθηκε τη μοίρα του και την «αποστολή» του.

Το τελευταίο δε, είναι ιδιαίτερα αντιφατικό σε σχέση με την πορεία του Καποδίστρια, όπως τη γνωρίζουμε μέσα από την Ιστορία. Δεν θα ήταν δυνατόν ποτέ ένας ηγέτης που έκανε τα πάντα για να δει τη χώρα του ελεύθερη και που αποδέχθηκε να γίνει κυβερνήτης της, αφήνοντας τη βολική θέση στην τσαρική αυλή, να δεχθεί έτσι απλά να θυσιαστεί πριν ολοκληρώσει το έργο του. Σαν απλός αναγνώστης της Ιστορίας, και όχι ιστορικός μελετητής, αμφιβάλλω πως ένας φιλόδοξος, αναγνωρίσιμος και ευπατρίδης πολιτικός επιθυμεί ο ίδιος να πεθάνει και να δώσει ένα ξαφνικό τέλος σε μια τόσο δημιουργική και επιτυχημένη διαδρομή, επιλέγοντας ένα μοιρολατρικό τέλος χωρίς καν να προσπαθήσει να βρει λύση στο πρόβλημα, όπως πάντα έκανε.

Επιπλέον, ο μεσσιανισμός που χαρακτηρίζει τον Καποδίστρια του κ. Σμαραγδή υποβιβάζει την αξιοσύνη του μεγάλου διπλωμάτη. Το να πιστεύουμε ότι λειτουργούσε ως θεόσταλτος μειώνει τις ίδιες του τις ικανότητες. Εδώ είναι ακριβώς που ο σκηνοθέτης αξιοποιεί τον ήρωά του για να περάσει τα δικά του πνευματικά πιστεύω. Χωρίς να αμφιβάλλω για την ενδεχόμενη πίστη του κυβερνήτη, δεν είναι σίγουρα αυτό που τον χαρακτηρίζει, όταν έχει βιογραφικό γεμάτο κατορθώματα επί τρεις δεκαετίες. Και, γενικώς, δεν είναι δυνατόν να φτιάχνεις ταινία για κάποιο πρόσωπο και να υποδηλώνεις ότι τον καθοδηγούσε ο Θεός και του μιλούσε η Παναγία, γι’ αυτό και τα κατάφερνε. Εκτός αν κάνεις ταινία για τον Άγιο Παΐσιο — αλλά αυτό είναι κάτι άλλο.

Με έναν τέτοιο τραυματισμένο ήρωα, η υπόλοιπη ταινία δεν θα μπορούσε να πατάει γερά στα πόδια της. Ο Μέττερνιχ, που στην πραγματικότητα ήταν νέος και όχι ηλικιωμένος, παρουσιάζεται ως ο Δρακουμέλ που θέλει να «φάει» τον Καποδίστρια, λες και δεν είχε άλλη έγνοια στη ζωή του, ενώ ήταν καγκελάριος μιας ολόκληρης υπερδύναμης. Έχει στήσει δε, και καθημερινές παρτίδες με έναν άγγλο διπλωμάτη και στήνουν πλεκτάνες κατά του έλληνα κυβερνήτη. Το τραπέζι πρέπει να έχει ανοίξει λακκούβα από την οργή του Αυστριακού, που ίσως έχει βάλει και τη Μάτζικα ντε Σπελ να ετοιμάσει κανένα ξόρκι κατά του Κερκυραίου πολιτικού.

Οι έλληνες οπλαρχηγοί, αντίπαλοι του Καποδίστρια στο Ναύπλιο, παρουσιάζονται σχεδόν γραφικοί — ειδικά ο Παύλος Κοντογιαννίδης στον ρόλο του Κουντουριώτη, που μου θύμισε τον μανιακό δολοφόνο Τζακ στους «Απαράδεκτους». Με τον ερχομό του κυβερνήτη στο Ναύπλιο έχει διαρκώς παρεάκι, στο μεταξύ, τον Κολοκοτρώνη (!), με έναν «μικρό», κατά τη γνώμη μου, ηθοποιό σε αυτόν τον ρόλο (αν θυμάται κανείς τον Δημήτρη Ιωακειμίδη ως Κολοκοτρώνη στον «Παπαφλέσσα», καταλαβαίνει τι εννοώ.) Άλλη μία λανθασμένη προσέγγιση απέναντι στην τεράστια φυσιογνωμία του Γέρου του Μοριά.
Τα σημαντικά διπλωματικά γεγονότα που αποτελούν τα παράσημα του κυβερνήτη, όπως η ελβετική ανεξαρτησία και η Συνθήκη του Λάιμπαχ, παρουσιάζονται ακροθιγώς και χωρίς τη σοβαρότητα της ιστορικής τους βαρύτητας, με χαρακτήρες που αγγίζουν μορφές παιδικής ταινίας και όχι σοβαρής δραματουργίας. Δεν υπάρχει καμία εμβάθυνση σε χαρακτήρες, παρά μόνο στον ίδιο τον Καποδίστρια, και αυτό με τον τρόπο που περιέγραψα, ενώ η υπόνοια ότι ο Μέττερνιχ και ο Μέισον, σε μια κρίση αυτογνωσίας, αναρωτιούνται αν κάνουν το καλό που «θα φάνε» τον Καποδίστρια και ποιος τελικά «θα μείνει» στην Ιστορία, δεν πείθει. Οι δε ερμηνείες… κατά τη γνώμη μου, διασώθηκαν μόνο από τον Τάσο Χαλκιά και τη Μαίρη Βιδάλη, στα λίγα δευτερόλεπτα που εμφανίστηκε ως Μαντώ Μαυρογένους. Ήταν η μόνη στιγμή που κάπως συγκινήθηκα.

Το έργο στέκεται αρκετά στη ρομαντική σχέση του Καποδίστρια με τον έρωτα της ζωής του, τη Ρωξάνδρα Στούρτζα — κατανοητό και ευκταίο — χωρίς όμως να μας πείθει για ποιο λόγο ο κυβερνήτης δεν προσπάθησε να την αποσπάσει από τον αντίζηλό του στην αρχή της ταινίας και γιατί δεν την πήρε ποτέ μαζί του στο Ναύπλιο στο τέλος. Στα συγκεκριμένα ενσταντανέ ο Καποδίστριας έλαμψε διά της σιωπής του, ίσως γιατί ο κ. Σμαραγδής θα έπρεπε να παρουσιάσει τον κυβερνήτη ως έναν ιδανικό αλλά ανάξιο εραστή ή ίσως γιατί θα ήταν πολύ επίγειο και αμαρτωλό για έναν τόσο θρησκόληπτο — υποτίθεται — άντρα.

Και φτάνουμε στην τελική σκηνή, όπου ο κυβερνήτης δολοφονείται. Και να μην έχεις ιδέα ότι ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε, η τελευταία σκηνή προετοιμάζει τα παιδάκια για το κακό: ο Ιωάννης περπατά αργά σαν πρόβατο στη σφαγή και, ξαφνικά, από το πουθενά, ως διά μαγείας, εμφανίζεται ένα τσούρμο μαυροντυμένες γυναίκες, σαν τον Χορό στο αρχαίο θέατρο, και τον ακολουθούν. Το ότι ο κυβερνήτης επρόκειτο να δολοφονηθεί «βρωμάει» από το λιμάνι μέχρι την Αριστοτέλους, όπου βρέθηκα για να δω την ταινία. Στοιχείο έκπληξης: υπό του μηδενός. Ακολουθούν οι τίτλοι τέλους, χωρίς ούτε μία ιστορική αναφορά στο τι δεν είδαμε και στο τι ακολούθησε για τη μοίρα της Ψωροκώσταινας, που τρώει τα καλύτερα παιδιά της.

Πραγματικά, αν ξαναδώ την ταινία, θα μπορούσα να γράψω άλλα τόσα — σίγουρα όχι θετικά. Και ζητώ συγγνώμη και λυπάμαι που είμαι τόσο καταγγελτικός απέναντι σε μια πατριωτική ταινία που περίμενα με ανυπομονησία, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, γιατί αγαπώ την Ιστορία του τόπου μου και, ως απόφοιτος Διεθνών Σχέσεων και Διπλωματίας, θαυμάζω απεριόριστα τον Ιωάννη Καποδίστρια. Προσφάτως κυκλοφόρησε ένα ντοκιμαντέρ παραγωγής Cosmote αφιερωμένο στον κυβερνήτη, με πρωταγωνιστή τον Σπύρο Σταμούλη. Το συνιστώ.

Επιστρέφοντας και κλείνοντας για την ταινία, θα έλεγα ότι, συν τοις άλλοις, το λάθος του κ. Σμαραγδή ήταν ότι έβαλε πολλά καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη, προσπαθώντας, σε μια ιστορία διάρκειας δύο ωρών, να παρουσιάσει όλες τις πτυχές μιας κολοσσιαίας προσωπικότητας. Αυτό θα απαιτούσε τουλάχιστον μία μίνι σειρά και, μεταξύ μας, έναν πολύ ικανότερο σκηνοθέτη. Θα μπορούσε απλώς να περάσει έμμεσα τις επιτυχίες του πριν γίνει κυβερνήτης και να σταθεί στα κύρια κατορθώματά του για την πατρίδα μας, αφού έγινε κυβερνήτης: δηλαδή σε όλες τις ενέργειες που έκανε από το 1827 και μετά στη διπλωματική σκακιέρα, κερδίζοντας μια πολύ δύσκολη μάχη με αντιπάλους κυρίως την Αγγλία, αλλά και στην καταπληκτική του εσωτερική πολιτική, που έβαλε τον θεμέλιο λίθο στο νεοπαγές και υπερπροβληματικό ελληνικό κράτος.

Αλλά ΟΚ, αναγνωρίζω κάποια πράγματα από την προσπάθεια του κ. Σμαραγδή και σέβομαι την πρόθεσή του να δημιουργήσει ένα έργο για αυτή τη μεγάλη προσωπικότητα. Θέλω να πιστεύω ότι η συγκίνηση που θα προκάλεσε — έστω και με αυτόν τον τόσο επιτηδευμένο τρόπο — θα παρακινήσει κάποιους να διαβάσουν την αληθινή ιστορία του ήρωα και να μάθουν πως υπήρξε κάποτε ένας Έλλην πολιτικός που έκανε τόσα. Θετικά και τα μηνύματα για μια πολιτική αλτρουιστική, με γνώμονα το συμφέρον της πατρίδας και του λαού· αξίες από τις οποίες διαπνεόταν ο Καποδίστριας και τις οποίες ακολούθησε απερίσπαστος, σε εποχές που τα έχουμε ξεχάσει, με τους Μαυρογιαλούρους που έχουμε μπλέξει.
Θετική και η υπόνοια ότι πίσω από τη δολοφονία του κρύβονταν οι Άγγλοι, που, αν και δεν έχει επαληθευθεί ιστορικά, φαντάζει πιθανή, εξαιτίας των γεγονότων της περιόδου 1827–1831, ασχέτως αν μας γκρίνιαξαν επίσημα.

Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια ταινία που επουδενί μπορεί να σταθεί καλλιτεχνικά, αλλά αποτελεί μια προσπάθεια να πει κάτι — υπερβολικά μεν, καλοπροαίρετα δε — με διαχρονικά θετικά μηνύματα. Λένε ότι πολεμήθηκε για να μη βγει στις αίθουσες, κάτι που δεν καταλαβαίνω, αλλά ούτε και αποκλείω με όσα ζούμε. Αν δεν είναι διαφημιστικό τρικ, ίσως αυτό είναι το πιο ουσιώδες που πρέπει να κρατήσουμε. Οι αξίες και το τεράστιο έργο του κυβερνήτη ξεπερνούν σκηνοθετικές μπαγκέτες και στέλνουν διαχρονικά μηνύματα που πονούν ακόμη και σήμερα.

The post «Καποδίστριας: Ρηχή απόδοση σε μια φιλόδοξη και φιλότιμη προσπάθεια» από τον Άρη Μπόττα appeared first on .

Naître 2 fois: η νέα ταινία του Στέλιου Κούλογλου

Η προβολή ενός ντοκιμαντέρ μπορεί να αποτελέσει πολλά περισσότερα από μια κινηματογραφική εμπειρία. Μπορεί να γίνει αφορμή για μνήμη, στοχασμό και βαθιά ανθρώπινη συγκίνηση. Στο κείμενο που ακολουθεί, η Βούλα Καγιάσα μοιράζεται τη δική της ματιά και τα συναισθήματά της από την avant-première του ντοκιμαντέρ Naître 2 fois – Γεννημένος 2 φορές του Στέλιου Κούλογλου, που πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες, παρουσία των συντελεστών και του ίδιου του πρωταγωνιστή.

Στις 8 Δεκεμβρίου είχα την τιμή και τη χαρά να βρεθώ ανάμεσα σε φίλους και θαυμαστές του Στέλιου Κούλογλου, στις Βρυξέλλες και στο ιστορικό Cinema Vendôme, για την avant-première του νέου του ντοκιμαντέρ, Naître 2 fois – Γεννημένος 2 φορές.

Η ιδέα γεννήθηκε πριν από τρία χρόνια, όταν ένα άρθρο για τον 94χρονο σήμερα Simon Gronowski τράβηξε την προσοχή του έμπειρου σκηνοθέτη. Ο Gronowski, κατά την περίοδο της πανδημίας, έπαιζε πιάνο στο ανοιχτό παράθυρο του σπιτιού του στις Βρυξέλλες, χαρίζοντας ανάσα αισιοδοξίας στους περαστικούς.

Η λαχτάρα του για ζωή ελεύθερη και άξια διεκδίκησης αποκτά ειδικό βάρος όταν γνωρίσει κανείς την αρχή της ιστορίας του: παιδί εβραϊκής οικογένειας, διέφυγε από το ναζιστικό τρένο που μετέφερε εκείνον και τη μητέρα του σε στρατόπεδο εξόντωσης χάρη στην απεγνωσμένη αλλά ηρωική κίνηση της μητέρας του, η οποία τον ώθησε να πηδήξει από το κινούμενο βαγόνι.

Ο τίτλος Naître 2 fois δεν είναι τυχαίος. Ο πρωταγωνιστής πορεύτηκε με την ακλόνητη πεποίθηση πως «η μητέρα μου δε με γέννησε για δεύτερη φορά για να ζήσω δυστυχισμένος· της οφείλω να είμαι χαρούμενος». Ο χρόνος και ο πόνος δεν τον εγκλώβισαν· τον διαμόρφωσαν δίνοντάς του τη δύναμη να αντισταθεί στην τραγική μοίρα.

Naître 2 fois: η νέα ταινία του Στέλιου Κούλογλου

Ο Στέλιος Κούλογλου δεν περιορίζεται στην κινηματογραφική αφήγηση της βαριάς ιστορίας ενός παιδιού που επέζησε του Ολοκαυτώματος, ούτε στην αναπαραγωγή των ήδη γνωστών ιστορικών στοιχείων της ναζιστικής περιόδου. Αντιθέτως, στρέφει το βλέμμα στην ενήλικη ταυτότητα του Gronowski, στη συγκρότηση της προσωπικότητάς του και στον τρόπο με τον οποίο διαμόρφωσε μια φιλοσοφία ζωής που υπερβαίνει το τραύμα.

Το ντοκιμαντέρ φωτίζει επίσης τη συγκλονιστική φιλία του με τον Koenraad Tinel, γιο ενός διαβόητου Βέλγου δωσίλογου, θέτοντας στο προσκήνιο τις αντιφατικές μνήμες που βαραίνουν και τους δύο άνδρες: ο ένας κουβαλώντας την οικογενειακή ενοχή, ο άλλος την απώλεια από την οικογενειακή τραγωδία. Μια φιλία όπου η προσωπική αλήθεια υπερβαίνει τους ρόλους θύτη και θύματος.

Αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος, σύμβολο για τους Βέλγους, επέλεξε όχι μόνο να ανοίξει χώρο στην καρδιά του για να λυτρώσει από την ενοχή όσους κουβαλούσαν την κληρονομιά του ναζιστικού παρελθόντος, αλλά βρήκε τη δύναμη να συγχωρήσει και πρόσωπα συνδεδεμένα με τις σκοτεινές σελίδες εκείνης της εποχής.

Τα εξαιρετικά πλάνα, που εναλλάσσονται ανάμεσα στις γειτονιές των Βρυξελλών και σε ένα σχεδόν δυστοπικό τοπίο το οποίο ζωντανεύει μέσα από τα εμπνευσμένα σκίτσα του Koenraad Tinel, συνθέτουν εικόνες όπου το κάδρο μετατρέπεται σε αφήγηση από μόνο του. Την ευαίσθητη σκηνοθετική ματιά συνοδεύει άξια η πρωτότυπη μουσική του καταξιωμένου συνθέτη Παναγιώτη Καλαντζόπουλου.

Όλα αυτά δημιουργούν μια κινηματογραφική εμπειρία, η οποία δικαίως απέσπασε το θερμό χειροκρότημα όσων είχαμε την τύχη να την ζήσουμε, παρουσία του Gronowski και του σκηνοθέτη Στέλιου Κούλογλου.

Ακολούθησε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με το κοινό, από την οποία ο Στέλιος Κούλογλου ήθελε να πάρει ιδέες και feedback για την τελική κόπια της ταινίας του. Η βραδιά έκλεισε με τζαζ νότες στο πιάνο από τον ίδιο τον Gronowski, συνοδεία της μπάντας του.
Η διοργάνωση της προβολής έγινε από τον Paul Emile Dupret και το Buen Vivir.

«La vie est belle. Πρέπει να ζήσεις ευτυχισμένος.» 
Simon Gronowski

The post «Naître 2 fois»: μια βραδιά μνήμης, ζωής και συμφιλίωσης στις Βρυξέλλες appeared first on .

Κρατήσεις γίνονται online:
https://www.billetweb.fr/naitre-deux-fois

Η απίστευτη ιστορία ενός ανθρώπου που “γεννήθηκε” ξανά

Ο Simon Gronowski, σήμερα 95 ετών, έχει κυριολεκτικά «γεννηθεί δύο φορές». Η δεύτερη «γέννησή» του συνέβη το 1943, όταν η μητέρα του τον προέτρεψε να πηδήξει από το τρένο που τους οδηγούσε στο Άουσβιτς, σώζοντάς του τη ζωή την τελευταία στιγμή.
Αυτό το τραυματικό αλλά σωτήριο γεγονός καθόρισε ολόκληρη την πορεία του.

Μετά τον πόλεμο, ο Simon έγινε δικηγόρος υπεράσπισης των κοινωνικά ευάλωτων, αφιερώνοντας τη ζωή του στη δικαιοσύνη και στην κοινωνική αλληλεγγύη. Εδώ και χρόνια επισκέπτεται σχολεία σε όλο το Βέλγιο, προειδοποιώντας τους νέους για τους κινδύνους της ακροδεξιάς και ενθαρρύνοντας την υποστήριξη στους μετανάστες και όσους βιώνουν περιθωριοποίηση.

Παράλληλα, η μουσική αποτελεί ένα ακόμη θεμέλιο της ζωής του: ο Simon έχει δικό του τζαζ συγκρότημα, που εμφανίζεται τακτικά σε γνωστές σκηνές και μάλιστα έχει παίξει και με το συγκρότημα του Woody Allen.

Μια απίθανη φιλία που γεννήθηκε από τον πιο σκοτεινό εφιάλτη

Ο στενότερος φίλος του Simon είναι ο Koenraad Tinel, γιος μιας βελγικής οικογένειας με ιστορικό συνεργασίας με τους ναζί. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Koenraad υπήρξε αξιωματικός SS και ήταν ο ίδιος που οδήγησε τον Simon, τη μητέρα και την αδελφή του στο μοιραίο τρένο για το Άουσβιτς.

Χρόνια αργότερα, ο Koenraad ζήτησε να συναντήσει προσωπικά τον Simon για να ζητήσει συγγνώμη και να ζητήσει άφεση για τα εγκλήματα της οικογένειάς του. Η συγκινητική αυτή στιγμή αποτέλεσε την αρχή μιας βαθιάς και αληθινής φιλίας, που αποδεικνύει πως η συμφιλίωση και η κατανόηση μπορούν να ανθίσουν ακόμη και πάνω στα πιο βαριά τραύματα της ιστορίας.

Μια προβολή με σημαντικό πολιτιστικό και κοινωνικό αποτύπωμα

Η προβολή στο Vendôme οργανώνεται από το Sounds Jazz Club, το Collectif Buen Vivir και το Cinéma Vendôme, και αναμένεται να αποτελέσει μία από τις πιο δυνατές πολιτιστικές στιγμές του χειμώνα. Πρόκειται για ένα έργο που δεν περιορίζεται στην αφήγηση ενός ιστορικού γεγονότος, αλλά αγγίζει βαθιά την έννοια της μνήμης, της ευθύνης και της δυνατότητας του ανθρώπου να υπερβεί το μίσος.

Ένα κινηματογραφικό ταξίδι που αξίζει να μην χάσει κανείς.
H ταινία θα προβληθεί στα γαλλικά, με αγγλικούς υπότιτλους.

Le 8 décembre 2025, le public bruxellois aura l’occasion de découvrir au cinéma Vendôme un film d’une humanité exceptionnelle : « Naître Deux Fois », réalisé par Stelios Kouloglou.

La projection se déroulera en présence du réalisateur, ainsi que de Simon Gronowski et de son ami Koenraad Tinel, deux figures essentielles de cette histoire bouleversante.

Réservations en ligne :
https://www.billetweb.fr/naitre-deux-fois

L’histoire extraordinaire d’un homme “né deux fois”

Simon Gronowski, aujourd’hui âgé de 95 ans, affirme avoir été « né deux fois ». Sa seconde naissance remonte à 1943, lorsque sa mère l’a poussé à sauter du train qui les conduisait à Auschwitz, lui sauvant ainsi la vie.
Cet instant dramatique a marqué le reste de son existence.

Devenu avocat, Simon s’est consacré à la défense des plus défavorisés et intervient plusieurs fois par semaine dans les écoles belges pour mettre en garde contre l’extrême droite et promouvoir la solidarité envers les migrants.

La musique joue également un rôle essentiel dans sa vie : il dirige son propre orchestre de jazz, qui se produit régulièrement dans de bonnes salles et a même joué avec le groupe de Woody Allen.

Une amitié improbable née des heures les plus sombres

Le meilleur ami de Simon est Koenraad Tinel, issu d’une famille belge connue pour sa collaboration avec les nazis. Son frère aîné, officier SS, fut celui qui escorta Simon, sa mère et sa sœur jusqu’au train pour Auschwitz.

Des années plus tard, Koenraad a demandé à rencontrer Simon pour lui présenter ses excuses et demander pardon pour les fautes du passé. Cette rencontre a donné naissance à une amitié sincère et profonde, symbole puissant de réconciliation et d’humanité.

Un événement culturel fort et porteur de sens

La projection est organisée par le Sounds Jazz Club, le Collectif Buen Vivir et le Cinéma Vendôme. Ce film ne se contente pas de raconter l’histoire d’un survivant : il explore la mémoire, la responsabilité et la capacité humaine à dépasser les blessures les plus profondes.

Une œuvre essentielle, à voir absolument.
Le film sera projeté en français, avec des sous-titres anglais.

The post Naître 2 fois: η νέα ταινία του Στέλιου Κούλογλου προβάλλεται στο σινεμά Vandôme appeared first on .

Λίγα λόγια για την ταινία
Ένα θανατηφόρο τροχαίο ατύχημα αναστατώνει τη χειμωνιάτικη ραστώνη του τουριστικού θέρετρου. Ο Γιάννης κι η Κατερίνα καταφθάνουν σοκαρισμένοι για να αναγνωρίσουν το θύμα στο τοπικό νοσοκομείο. Μαζί αλλά και χωριστά θα προσπαθήσουν να συνδέσουν κομμάτια του παζλ της ζωής που χάθηκε, ερχόμενοι αντιμέτωποι με μια σειρά από αναπάντεχες αποκαλύψεις. Και δεν είναι οι μόνοι.
Στο απόκοσμο παραθαλάσσιο μπαρ της περιοχής, το «Αρκάντια», η Κατερίνα θα συναντήσει μια αλλόκοτη συντροφιά από απροσδόκητους συνοδοιπόρους.
Η ταινία επελέγη ως η επίσημη υποψηφιότητα της Ελλάδας για να διαγωνιστεί για το βραβείο Όσκαρ το 2026.

Πρωταγωνιστούν
Βαγγέλης Μουρίκης, Αγγελική Παπούλια, Έλενα Τοπαλίδου, Νικόλας Παπαγιάννης, Βαγγέλης Ευαγγελινός

Πώληση εισιτηρίων (12 € / μέλη 6 €) μισή ώρα πριν την προβολή μόνο με μετρητά ή από το Luxembourg Ticket.
Δωρεάν είσοδος για ΑΜΕΑ και ανέργους.

The post To «Αρκάντια», του Γιώργου Ζώη, από την Ελληνική Κινηματογραφική Λέσχη Λουξεμβούργου appeared first on .

Το “Gatto” μας μεταφέρει στη Βενετία, όπου γνωρίζουμε τον Néron, έναν μικρό μαύρο γάτο με πάθος για τη μουσική, που ζει απομονωμένος, καθώς οι κάτοικοι της πόλης τον αποφεύγουν λόγω παλιών δεισιδαιμονιών. Η ζωή του περιπλέκεται όταν χρωστά μια χάρη σε έναν μαφιόζο της “γατο-μαφίας” και βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα: να παραμείνει μόνος ή να εμπιστευτεί μια απρόσμενη φιλία που ίσως τον οδηγήσει πιο κοντά στο όνειρό του – αν η ίδια η πόλη δεν σταθεί τελικά εμπόδιο.

Η ιστορία του Néron θύμισε σε αρκετούς την πρόσφατη βελγική συμπαραγωγή Flow, του Gints Zilbalodis, η οποία απέσπασε βραβεία σε Oscar και César και ακολουθεί επίσης την περιπέτεια μιας μαύρης γάτας. Όπως σχολιάζει το Numerama, πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα σύμπτωση, αφού σπάνια γάτες –και μάλιστα μαύρες, με τη συμβολική τους φόρτιση– γίνονται οι απόλυτοι πρωταγωνιστές στη σύγχρονη animation παραγωγή. Ωστόσο, τα δύο φιλμ φαίνεται να διαφέρουν σημαντικά σε ύφος, αισθητική και αφήγηση.

Η Disney και η Pixar παρουσίασαν επίσης νέα αποσπάσματα από τον Elio, την επερχόμενη διαστημική περιπέτεια που θα κάνει πρεμιέρα μέσα στο καλοκαίρι και ακολουθεί τον νεαρό Elio, ο οποίος πασχίζει να βρει τον εαυτό του στη Γη και ονειρεύεται να απαχθεί από εξωγήινους.

Παράλληλα, το φεστιβάλ αποτέλεσε βήμα για τις πρώτες αποκαλύψεις σχετικά με δύο από τις πιο πολυαναμενόμενες συνέχειες της Disney:

• Το Zootopia 2, με ημερομηνία πρεμιέρας τον Νοέμβριο του 2026, εννέα χρόνια μετά την πρώτη ταινία, αναμένεται να συνεχίσει την ιστορία της Zootropolis με νέο αφήγημα και χαρακτήρες.

• Το Toy Story 5, που έχει προγραμματιστεί για τον Ιούνιο του 2026, θα ξεκινά με δεκάδες παιχνίδια Buzz Lightyear να ναυαγούν σε μια παραλία και να προσπαθούν να φτιάξουν μια αυτοσχέδια σχεδία για να δραπετεύσουν από το νησί.

Με νέα project, καινοτόμες ιδέες και δυναμικούς ήρωες, η Pixar αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι μπορεί να παντρέψει το φαντασιακό με το βαθιά ανθρώπινο, δημιουργώντας ιστορίες που μιλούν όχι μόνο στα παιδιά αλλά και σε όσους διατηρούν παιδική καρδιά. Και φέτος, φαίνεται πως αυτή η καρδιά έχει… μουστάκια.

The post “Gatto”: το νέο animation της Pixar με φόντο τη Βενετία – και με μια μικρή βελγική… ομοιότητα appeared first on .

Η Τζόντι Φόστερ έμαθε γαλλικά σε πολύ μικρή ηλικία, αφού σπούδασε σε γαλλικό λύκειο στο Λος Άντζελες, μια επιθυμία της μητέρας της, μιας γνήσιας γαλλόφιλης. Ωστόσο, οι εμφανίσεις του σε γαλλόφωνες ταινίες παρέμειναν σποραδικές και περιορίζονταν σε μικρούς ρόλους, όπως το 2004 στην ταινία «Οι ατέλειωτοι αρραβώνες» του Ζαν-Πιερ Ζενέ.

«Φοβόμουν τα γυρίσματα στα γαλλικά στο παρελθόν», εξήγησε η ηθοποιός στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου. «Είχα πολλές προτάσεις από νέους νέους σκηνοθέτες, αλλά επειδή δεν κατείχα πλήρως τη γλώσσα, ήθελα να συνεργαστώ με κάποιον που ήταν έμπειρος». Σκηνοθετώντας την Τζόντι Φόστερ, η Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι εκπληρώνει ένα όνειρο με αυτή την 6η μεγάλου μήκους ταινία. Για την πρώτη της ταινία, «Belle épine», η σκηνοθέτιδα είχε ήδη φανταστεί την αμερικανίδα ηθοποιό σε μια σκηνή, αλλά η συνεργασία δεν έγινε ποτέ.

«Για περίπου 15 χρόνια, από τότε που άρχισα να κάνω ταινίες, φαντασιωνόμουν την Τζόντι Φόστερ σε κάθε μου ρόλο. (…) Και τώρα, επιτέλους, ήταν η στιγμή μας», ομολογεί η Ζλοτόφσκι. Στην οθόνη, η Τζόντι Φόστερ υποδύεται τη Λίλιαν Στάινερ, μια ψυχαναλύτρια που αρχίζει να χάνει τα πατήματά της μετά τον θάνατο μιας ασθενούς, την οποία υποδύεται η Βιρζινί Εφιρά. Πεπεισμένη ότι πρόκειται για δολοφονία, η Λίλιαν ξεκινά έρευνα, με την υποστήριξη του πρώην συζύγου της (τον οποίο υποδύεται ο Ντανιέλ Οτέιγ).

Η συνέχεια επί της (μεγάλης) οθόνης.

The post Η Τζόντι Φόστερ στον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο …στα γαλλικά appeared first on .

Λίγα λόγια για την ταινία
Μια απροκάλυπτα περήφανη κωμωδία για την πολύπλευρη και σύνθετη φιλία μεταξύ δύο γκέι ανδρών με φόντο ένα ατέλειωτο ελληνικό καλοκαίρι. Απολαμβάνοντας μια μέρα στην queer παραλία της Αθήνας, ο 30άρης Δημοσθένης προσφέρεται να βοηθήσει τον κολλητό του και επίδοξο σκηνοθέτη Νικήτα στη δημιουργία ενός σεναρίου με επίκεντρο τα γεγονότα γύρω από έναν συγκεκριμένο σκύλο ονόματι Κάρμεν.
«Αλμοδοβαρική κομεντί, η οποία ξεκινάει σε ξέφρενο queer τόνο, ισορροπεί ως μια παιχνιδιάρικη σάτιρα αστικής επιβίωσης και καταλήγει σαν μια τρυφερή ιστορία φιλίας με απολαυστικές σινεφίλ αναφορές». Χρήστος Μήτσης, «Αθηνόραμα»

Πρωταγωνιστούν
Γιώργος Τσιαντούλας, Ανδρέας Λαμπρόπουλος, Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου, Νικόλαος Μίχας
Δείτε το trailer

Πώληση εισιτηρίων (12 € / μέλη 6 €) μισή ώρα πριν από την προβολή μόνο με μετρητά ή από το Luxembourg Ticket.
Δωρεάν είσοδος για ΑΜΕΑ και ανέργους.

The post «Το καλοκαίρι της Κάρμεν», του Ζαχαρία Μαυροειδή, στο Cine Utopia appeared first on .