Από την εκδήλωση για τα 30 χρόνια y-Grec, Ιούνιος 2022 (photo: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be)

Ο εορτασμός των 30 χρόνων της θεατρικής ομάδας Y-Grec έγινε με επιτυχία το Σάββατο 18 και την Κυριακή 19 Ιουνίου στο Petit Théâtre Mercelis με μία  μουσικοθεατρική παράσταση και με συμμετοχή πολλών συντελεστών από τους τρεις ξεχωριστούς θεατρικού πυρήνες του Y-Grec, αυτόν της θεατρικής ομάδας των Βρυξελλών, της αντίστοιχης του Λουξεμβούργου καθώς και της αμιγώς γαλλόφωνης θεατρικής ομάδας των Βρυξελλών. Αποσπάσματα από παλαιότερα θεατρικά έργα που έχει ανεβάσει η ομάδα, τραγούδια και μουσική σε ένα αφιέρωμα 2 περίπου ωρών το οποίο παρακολούθησαν και χειροκρότησαν φίλοι του θεάτρου αλλά και ειδικότερα της ομογενειακής θεατρικής σκηνής των Βρυξελλών. Δεν θα μπορούσαμε βέβαια να μην συζητήσουμε το μεγάλο αυτό γεγονός με την «ψυχή» του Y-Grec, τον σκηνοθέτη Γιάννη Γαβρά. Επίσης στο περιθώριο του εορτασμού αναζητήσαμε και βρήκαμε δύο ηθοποιούς που έχουν συντροφεύσει αλλά και χαρακτηρίσει τη θεατρική ομάδα Y-Grec, την Αγγελική Καλλιάνου και τον Αναστάση Ζαχαριά, και τους ζητήσαμε να μας θυμίσουν στιγμές από το δικό τους προσωπικό «ταξίδι» με τον Γιάννη Γαβρά.

O Γ. Γαβράς στην εκδήλωση για τα 30 χρόνια του Y-Grec, Ιούνιος 2022 (photo: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be)

Κύριε Γαβρά, ποιο ήταν το αρχικό κίνητρο για την δημιουργία της ομάδας Y-Grec;

Θέλαμε να δημιουργήσουμε μια θεατρική ομάδα που να παρουσιάζει έργα στα γαλλικά και στα ελληνικά, σε διαφορετικούς χώρους κι όχι μόνο στις κλασικές θεατρικές σκηνές. Στην διαδρομή μας είδαμε ότι πρακτικά δεν ήταν εύκολο να πραγματοποιηθεί αυτή η επιθυμία μας. Αλλά ορισμένες φορές το κατορθώσαμε.

Ποιες ήταν οι βασικές προκλήσεις που είχατε να αντιμετωπίσετε στην αρχή της θεατρικής αυτής πορείας;

Να κρατήσουμε μια επιλογή έργων που αγαπάμε, να βρούμε τους ηθοποιούς που θα συμβαδίσουν μαζί μας και που συμφωνούν με αυτή την επιλογή, να απευθυνθούμε σε ένα κοινό που δεν μας ήξερε και να το κάνουμε να μας δεχτεί, να κρατήσουμε όσο είναι δυνατόν μια καλή ποιότητα παραστάσεων.

Ποια είναι τα βασικά κριτήρια επιλογής θεατρικών έργων;

Το κυριότερο είναι, θα έλεγα, το κέντρισμα που το έργο θα δημιουργήσει μέσα μας. Μετά, το πως να ικανοποιήσουμε τους ηθοποιούς με δίκαια κριτήρια για την διανομή των ρόλων. Και φυσικά, τι απαιτεί το έργο από την πλευρά του και κατά πόσο μπορούμε -χωρίς να το προδόσουμε- να το ανεβάσουμε σωστά.

Από την εκδήλωση για τα 30 χρόνια y-Grec, Ιούνιος 2022 (photo: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be)

Γαλλόφωνη θεατρική ομάδα, θεατρικές παραστάσεις σε Βρυξέλλες και Λουξεμβούργο: Διαφοροποιούνται οι επιλογές στα θεατρικά έργα ανάλογα με την θεατρική ομάδα με την οποία συνεργάζεστε;

Ναι, στις Βρυξέλλες έχουμε μια σχετική ελευθερία για να διαλέγουμε ένα έργο. Στο Λουξεμβούργο πρέπει το έργο να ικανοποιεί ορισμένα κριτήρια σε σχέση με τους ηθοποιούς και το εκεί κοινό.

Ποια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της μεθοδολογίας που χρησιμοποιείται στην συνεργασία σας με τους ερασιτέχνες ηθοποιούς;

Στις αρχές της θεατρικής μας περιπέτειας, κάναμε ορισμένα σεμινάρια για να γνωρίσουμε τους ηθοποιούς και για να τους βοηθήσουμε να φτάσουν σε ένα κοινό πρακτικό επίπεδο. Το ίδιο ισχύει και για τους ηθοποιούς του Λουξεμβούργου.

Από την εκδήλωση για τα 30 χρόνια y-Grec, Ιούνιος 2022 (photo: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be)

Ποιοι ήταν οι βασικοί «σταθμοί» του τριαντάχρονου αυτού ταξιδιού;

Το πρώτο μας έργο, οι «Πέρσες» του Αισχύλου, σε θεατρική μετάφραση και διασκευή της ομάδας. Παίχτηκε δύο χρονιές συνεχόμενες. Το έργο «Pantagleize», του Βέλγου, Michel de Ghelderode, που παίχτηκε σε έναν ιδιαίτερο χώρο με αυθεντική μουσική του -Έλληνα από το Βέλγιο- συνθέτη, Αλέξη Κουστουλίδη.

Τα δύο ελληνικά έργα, που ανεβάσαμε στην ελληνική γλώσσα: «Ο Ήχος του Όπλου», της Λούλας Αναγνωστάκη και το «Γάλα», του Βασίλη Κατσικονούρη.

Τέλος, η παράσταση «Τρωάδες» του Αισχύλου, που μας έδωσε και το βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού του Βελγίου σαν καλύτερη παράσταση.

Υπάρχουν συγκεκριμένες στιγμές που θα ξεχωρίζατε να μνημονεύσετε σήμερα με την είσοδο της ομάδας Y-Grec στην τέταρτη δημιουργική δεκαετία;

Όλες οι στιγμές που ανέφερε προηγουμένως ήταν πολύ σημαντικές. Η γνωριμία μου με ορισμένους ηθοποιούς ήταν σημαντική. Ο Αναστάσης Ζαχαριάς είναι μια από αυτές. Η παράσταση «Δεσποινίς Μαργαρίτα», μετά την επιτυχία με  «Το Γάλα», ήταν σταθμός και για τους δυό μας. Για τις αρχές το 2023 θα τολμήσουμε να ανεβάσουμε τον Άμλετ, του Σέξπιρ.

Από την εκδήλωση για τα 30 χρόνια y-Grec, Ιούνιος 2022 (photo: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be)

Υπάρχουν ανεκπλήρωτα όνειρα μετά από 30 χρόνια έντονης θεατρικής παρουσίας;

Πάντα υπάρχουν. Είναι στην άκρη του μυαλού και πότε πότε ανεβαίνουν προς τα πάνω. Ένας μονόλογος που θα ήθελα να ερμηνεύσω, μια βραδιά «Αττίκ» που λόγω πανδημίας αναβλήθηκε, και άλλα… Όσο «είμαστε ακόμα ζωντανοί» το όνειρο συνεχίζεται.

Ποιες θα ήταν οι συμβουλές που θα δίνατε σε νέους ανθρώπους που θέλουν να ακολουθήσουν τα βήματά σας;

Αγάπη για το θέατρο, αγάπη προς τους άλλους, σεβασμός, πολύ δουλειά και καλή θέληση.

Το θέατρο… το θέατρο είναι… αλκοολίκι, λέει η ηθοποιός στις «Εσωτερικαί Ειδήσεις», του Μάριου Ποντίκα, που ξαναανέβασα τον Φεβρουάριο στο Λουξεμβούργο. Είναι μια παρωδία που ίσως κρύβει μια αλήθεια;

Ευχαριστώ από καρδίας το Newsville.be για την τόσο ευγενική του πρόσκληση.

H Aγγελική Καλλιάνου στην παράσταση «Η επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα», Μάρτιος 2019 (photo: Newsville.be)

Αγγελική Καλλιάνου: «Ήταν όντως εμπειρία να παίζω «μαζί του» και όχι μόνο υπό την καθοδήγηση του»

Έχω την τύχη να είμαι μέλος από το 2009 του δικού του θιάσου, του «Y-Grec».

Από τις όμορφες θεατρικές αναμνήσεις μαζί του, θα θυμηθώ εκείνη που δώσαμε ο ένας ατάκα στον άλλον για μια και μοναδική σκηνή ως ζευγάρι Περλέ στο «Ξενοδοχείο ο Πόθος» του George Feydeau (για την παράσταση των 25 χρόνων του Y-Grec στο Bozar). Ήταν όντως εμπειρία να παίζω «μαζί του» και όχι μόνο υπό την καθοδήγηση του, καθότι ο Γιάννης είναι πάνω απ’όλα εξαιρετικός ηθοποιός !

Επίσης, δεν θα ξεχάσω την στιγμή που ανέβηκε ο ίδιος τον Ιούνιο του 2016 στην σκηνή για να δεχτεί το βραβείο “Trophée du Tournoi d’art dramatique des troupes francophones amateures” στο φεστιβάλ δραματικής τέχνης της COCOF για τους ερασιτεχνικούς γαλλόφωνους θιάσους για την παράσταση «οι Τρωάδες» του Ευριπίδη όπου μου είχε αναθέσει τον ρόλο της Κασσάνδρας. Ήταν μεγάλο δώρο για τα τότε 25 χρόνια του θιάσου! Φέτος, για τα 30 χρόνια, μετά από αρκετή ταλαιπωρία και ακυρώσεις με αυτή την πανδημία που ζούμε, η καλύτερη μου στιγμή ήταν που τραγουδήσαμε πλάι ο ένας στον άλλον στο τέλος των εορταστικών παραστάσεων το «Είμαστε ακόμη ζωντανοί» …

Χρόνια πολλά Γιάννη, χρόνια πολλά στο Y-Grec, ανυπομονώ να δω την συνέχεια !

Ο Αναστάσης Ζαχαριάς στην παράσταση «Το Γάλα», Απρίλης 2014 (photo: Newsville.be)

Αναστάσης Ζαχαριάς: «Ο Γιάννης Γαβράς είναι ο ορισμός του άρτιου καλλιτέχνη»

Μιλώντας για τον Γιάννη Γαβρά, δεν γίνεται να «περιοριστεί» κανείς στις παραστάσεις που έχει ανεβάσει με το Y-Grec. Ο Γιάννης είναι τα 30 και πλέον χρόνια παραγωγής, τραγουδιού, ηθοποιίας, σκηνοθεσίας, σκηνικών & κοστουμιών, ήχου & φωτισμών. Ο Γιάννης είναι τα ρίσκα που έχει πάρει στη σκηνή, είναι όλοι αυτοί που έπαιξαν μαζί του και κάτω από τη σκηνοθεσία του, είναι οι πάμπολλες ομάδες που έχει δώσει τα φώτα του.

Ο Γιάννης Γαβράς είναι ο ορισμός του άρτιου καλλιτέχνη.

Επί προσωπικού: Κάθε συνεργασία στις τέχνες μπορεί να περιγραφεί ως μια σύμβαση (σε επαγγελματικές σκηνές) ή/και ως η χαρά του να μοιράζομαστε με καλή παρέα την ίδια τρέλλα (σε ερασιτεχνικές ομάδες).

Το θέατρο παρομοιάζεται πάντα μ’ ένα ταξίδι.

Είναι μια κρουαζιερα που αν και όλοι πανω στο πλοίο έχουν κοινό προορισμό ίσως να μη καταφέρουν να φτάσουν μαζί. Σίγουρα είναι ένας δύσκολος διάπλους με εντάσεις, άγχος, κακοτοπιές και πολλές θυσίες.

Είναι η διέλευση -μέσω της εσωτερικής αναζήτησης και της βαθιάς ανάλυσης έργου, συγγραφέα, σκηνοθέτη και προπάντων εαυτού- στην «αντίπερα» όχθη της αναπαράστασης πάνω στη σκηνή.

Είναι όμως και μια διαδρομή γεμάτη εμπιστοσύνη, ικανοποήση, νοσταλγία, αλληλοσεβασμό, αγάπη, γέλιο και θετικά συναισθήματα.

Η δική μου συνεργασία με τον Γιάννη Γαβρά είναι όλα τα παραπάνω και γι’αυτό την κρατάω στην καρδία της καρδιάς μου ως το πιο όμορφό μου ταξίδι.

Χρόνια πολλά Γιάννη, με θαυμασμό γιορτάζουμε μαζί σου την αγάπη σου στην τέχνη του θεάτρου.

Επίσημη ιστοσελίδα της θεατρικής ομάδας Y-Grec

The post Γιάννης Γαβράς: «Αγάπη για το θέατρο, αγάπη προς τους άλλους, σεβασμός, πολλή δουλειά και καλή θέληση» appeared first on .

«Άφησα το τέλος ανοιχτό, γιατί έτσι ακριβώς είναι η ζωή».

Με τον ίδιο τρόπο, ολόκληρη η καριέρα του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι υπήρξε «ανοιχτή» σε δεκάδες ερμηνείες, συνοδευόμενες από ανεξάντλητες συζητήσεις γύρω από την πολιτική, τη λογοκρισία, την ηθική, την επανάσταση, την ίδια την ποίηση μέσα σε ένα σινεμά που πρωτίστως ήθελε να μιλήσει για την πραγματικότητα. Απλά ήθελε να το κάνει με τον δικό του τρόπο.

Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ στα γυρίσματα του «1900»

Μπορεί για πολλούς το σινεμά του να συνοψίζεται στο σκάνδαλο που (δικαιολογημένα) προκάλεσε το «Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι» το 1972. Και μπορεί ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ να θεώρησε πως ο Μπερτολούτσι ξεπουλήθηκε στο Χόλιγουντ με τον (αριστουργηματικό) «Τελευταίο Αυτοκράτορα» που θα κέρδιζε 9 Όσκαρ, ανάμεσα τους και αυτό της Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας το 1987.

Το σινεμά όμως του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι ήταν κάτι περισσότερο από τη συζήτηση που προκάλεσαν αυτές οι δύο ταινίες που ειρωνικά είχαν στον τίτλο τους τη λέξη «τελευταίο». Ήταν η δική του προσπάθεια να γίνει ποιητής, όπως ο πατέρας του, αντικαθιστώντας τις λέξεις με εικόνες. Εικόνες της εποχής τους (κάθε μια από τις ταινίες του τον βρίσκει σε απόλυτο συγχρονισμό με το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι της Ιταλίας αλλά και του υπόλοιπου πλανήτη), εικόνες προκλητικές, εικόνες κλασικές, εικόνες που συνέθεσαν μια φιλμογραφία γραμμένη πάνω στα είδωλα της Ιστορίας και κάπου στο κέντρο τον άνθρωπο που αναζητά συνεχώς τη θέση του σε αυτήν.

Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι (δεξιά) με τον Πιερ Πάολο Παζολίνι στα γυρίσματα του «Ακατόνε»

Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι γεννήθηκε στην ιταλική πόλη της Πάρμας, στις 16 Μαρτίου του 1940, μεγαλύτερος γιος μιας δασκάλας και του Ατίλιο Μπερτολούτσι, ποιητή, διάσημου ιστορικού τέχνης και κριτικού κινηματογράφου. Στην ηλικία των 15 ετών, ο Μπερνάρντο έγραφε ήδη λογοτεχνία και είχε διακριθεί με λογοτεχνικά βραβεία, όταν ο Πιερ Πάολο Παζολίνι θα τον έπαιρνε μαζί του ως βοηθό σκηνοθέτη στο «Accatone» του 1961, σαν ανταπόδοση στον πατέρα του Μπερτολούτσι, ο οποίος βοήθησε τον Παζολίνι να εκδώσει το πρώτο του βιβλίο.

Κάπως έτσι ο Μπερτολούτσι απομακρύνθηκε από τον κόσμο των λέξεων για να μπει με δύναμη στον κόσμο των εικόνων.

Με την Ντομινίκ Σαντά στα γυρίσματα του «Κομφορμίστα»

Στα 22 του χρόνια σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία, σε σενάριο του Πιερ Πάολο Παζολίνι με τίτλο «La Commare Secca», ενώ ακολούθησε το «Πριν την Επανάσταση» του 1964. Η αναγνώριση ήρθε όμως αρκετά χρόνια αργότερα, το 1970, αρχικά με τη «Στρατηγική της Αράχνης», βασισμένη σε μια ιστορία του Χόρχε Λουίς Μπόρχες και με τον «Κομφορμίστα» με τον Ζαν Λουί Τρεντινιάν, την Στεφανία Σαντρέλι και την Ντομινίκ Σαντά, που διαγωνίστηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου και επαινέθηκε και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού για το μοναδικό του στιλ και τον τρόπο με τον οποίο έμπλεξε την υπαρξιακή αγωνία του κεντρικού του ήρωα με ένα ηχηρό σχόλιο κατά του φασισμού.

Η εμμονή του στο να κομματιάζει το χρόνο χρησιμοποιώντας flashbacks, οι ονειρικές σεκάνς που απομακρύνουν τη ματιά του από την πραγματικότητα, το μπαρόκ αλλά και αυστηρά στιλιζαρισμένο βλέμμα της κάμερας του, έγιναν γρήγορα το σήμα κατατεθέν του, μαζί με τους μοναχικούς ήρωες που βυθίζονται στη δική τους (υπαρξιακή) κόλαση για να αναδυθούν ως ο μοντέρνος άνθρωπος που βρίσκεται παγιδευμένος στα γρανάζια της Ιστορίας.

Η Μαρία Σνάιντερ και ο Μάρλον Μπράντο σε σκηνή από το «Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι»

Ένας τέτοιος είναι και ο ήρωας του Μάρλον Μπράντο στο «Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι» που εν έτει 1972 ήρθε για να γίνει το θέμα συζήτησης στην παγκόσμια κινηματογραφική κοινότητα. O «βιασμός» της 19χρονης τότε Μαρία Σνάιντερ στη θρυλική σκηνή με το βούτυρο, η άρνηση του Μάρλον Μπράντο ότι το σεξ ήταν αληθινό, μια αίσθηση παρακμής που, παρά τον διάχυτο ερωτισμό της ταινίας, κατέγραφε την πιο σκοτεινή πλευρά της ερωτικής επιθυμίας αλλά και της δεκαετίας του ’80 που θα ακολουθούσε, όλα τα παραπάνω και άλλα τόσα που αποκαλύφθηκαν χρόνια μετά, έκαναν το «Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι» μια από τις πιο θρυλικές στιγμές στη φιλμογραφία του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, αλλά και μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές του σινεμά των έτσι κι αλλιώς «τολμηρών» 70s.

Εναντίον του Μπερτολούτσι κινήθηκε εισαγγελική δίωξη, ο ίδιος καταδικάστηκε σε τετράμηνη φυλάκιση, ενώ η ταινία απαγορεύθηκε μέχρι το 1978, όπου και μπόρεσε να επαναπροβληθεί χωρίς τα κοψίματα που είχε επιβάλλει το δικαστήριο.

Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο και ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ στο «1900»

Το «1900» ήταν απλά η φυσική συνέχεια του σκανδάλου που είχε προκαλέσει το «Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι» και ουσιαστικά το πέρασμα του Μπερτολούτσι σε ένα σινεμά πιο μεγάλο σε διαστάσεις και σε διάρκεια. Με ένα all-star διεθνές καστ (Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Ντόναλντ Σάδερλαντ, Μπαρτ Λάνκαστερ, Ντομινίκ Σαντά), ο Μπερτολούτσι αφηγήθηκε την ιστορία δύο αγροτών από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι και τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο, κέρδισε για ακόμη μια φορά την αναγνώριση και, χωρίς να χάσει το προσωπικό του στιλ, φλέρταρε με επιτυχία με το ακαδημαϊκό αμερικανικό σινεμά που τόσο αγαπούσε.

Στα γυρίσματα του «Τελευταίου Αυτοκράτορα»

Ο,τι ακολούθησε στην καριέρα του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι μετριέται πλέον με σημείο αναφοράς τον «Τελευταίο Αυτοκράτορα».

Μετά από το ταξίδι του στο Λος Άντζελες και την αποτυχημένη του προσπάθειά του να γυρίσει το «Red Harvest» του Ντάσιελ Χάμετ (το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε το «Γιοζίμπο» του Ακίρα Κουροσάουα και το «Για μια Χούφτα Δολάρια» του Σέρτζιο Λεόνε) με τους Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Κλιντ Ίστγουντ και Τζακ Νίκολσον, ο Μπερτολούτσι σκηνοθέτησε τον «Τελευταίο Αυτοκράτορα», την ιστορία του τελευταίου Αυτοκράτορα της Κίνας.

Η ταινία, η πρώτη που έκανε γυρίσματα στην Απαγορευμένη Πόλη στη Λαϊκή Δημοκρατίας της Κίνας με τη συγκατάθεση της κινεζικής κυβέρνησης, κέρδισε 9 Όσκαρ, όλα όσα είχε προταθεί (Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Φωτογραφίας, Μοντάζ, Κοστουμιών, Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης, Μουσικής και Ήχου), κάνοντας τον Μπερτολούτσι τον αδιαμφισβήτητο «αυτοκράτορα» και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Παρά την τεράστια επιτυχία του «Τελευταίου Αυτοκράτορα» και τη σχετική επιτυχία του «Μικρού Βούδα» που γύρισε το 1993 με πρωταγωνιστή τον Κιάνου Ριβς, ο Μπερτολούτσι δεν επέλεξε να μείνει στην Αμερική. Επέστρεψε στην Ιταλία και συνέχισε να γυρίζει ταινίες, αν και πλέον μικρότερες σε διαστάσεις αλλά και κινηματογραφικό αντίκτυπο.

Η σημαντικότερη αυτής της περιόδου, αλλά και αυτή που θύμισε σε πολλούς τον Μπερνάρντο Μπερτολούτσι της δεκατίας του ’70 ήταν οι «Ονειροπόλοι» του 2003, ο δικός του φόρος τιμής στον Μάη του ’68, με την ιστορία τριών νέων (Λουί Γκαρέλ, Μάικλ Πιτ, Εύα Γκριν) που ζουν τη δική τους επανάσταση κλεισμένοι μέσα σε ένα σπίτι στο Παρίσι, ενώ έξω προετοιμάζεται η επανάσταση.

Ενδεικτική κι αυτή της νεανικότητας που διατήρησε στις δύο τελευταίες δεκαετίες ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, μαχητικός υπέρμαχος ψηφιακού σινεμά, της τηλεόρασης που θεωρούσε ότι αποδεικνύεται πιο τολμηρή από το παραδοσιακό σινεμά, υπέρ των νέων δημιουργών στους οποίους ανήκει το μέλλον του σινεμά. Τον Απρίλιο του 2018, ανακοίνωσε στην ιταλική έκδοση του Vanity Fair ότι ετοιμάζει μια νέα ταινία που θα έχει για θέμα τον έρωτα.

Με την Λιβ Τάιλερ στις Κάννες το 1996 για το «Stealing Beauty»

«Κάθε ταινία που έχω κάνει ανταποκρίνεται σε ένα πολύ σημαντικό σημείο της ζωής μου. Μου αρέσει να σκέφτομαι πως αν κάποιος θέλει να ανακατασκευάσει την ιστορία της ζωής μου, μπορεί να δει απλά τις ταινίες μου και να καταλάβει ακριβώς τι έχω ζήσει.»

O Μπερνάρντο Μπερτολούτσι πέθανε από καρκίνο στις 26 Νοεμβρίου του 2018. Στη ζωή του υπήρξε άθεος, μαρξιστής, για μια εποχή ενεργό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας, φανατικός θαυμαστής του «Breaking Bad». Η τελευταία ταινία που σκηνοθέτησε ήταν ένα μικρού μήκους φιλμ στο συλλογικό πρότζεκτ «Venezia 70 Future Reloaded» με τίτλο «Τα Κόκκινα Παπούτσια».

Πηγή: flix.gr

The post Αντίο στον Μπερνάρντο Μπερτολούτσι appeared first on .

Ο Μισέλ καταφέρθηκε εναντίον της ακαδημαϊκής κοινότητας του πανεπιστημίου από όπου και αποφοίτησε σε ομιλία του στη Μεγάλη Συναγωγή του Βελγίου. Εκεί σχολίασε ότι είναι αντίθετος με την επιλογή του Λόουτς κατηγορώντας τον Βρετανό σκηνοθέτη για αντισημιτισμό.

«Δεν συμβιβαζόμαστε με καμία μορφή αντισημιτισμού. Και αυτό ισχύει για το πανεπιστήμιο από το οποίο αποφοίτησα» είπε ο Μισέλ σε επετειακή ομιλία του για την 70ή επέτειο από την ίδρυση του Ισραήλ.

Ωστόσο το πανεπιστήμιο θα προχωρήσει με την επιλογή του. Σε ανακοίνωση του το ακαδημαίκό ίδρυμα αναφέρει ότι «προφανώς ο πρωθυπουργός δεν έχει καμία υποχρέωση να ασχοληθεί με την ακαδημαϊκή ελευθερία και το πανεπιστήμιο προφανώς δεν περιμένει την άδεια από τον πρωθυπουργό για να προχωρήσει με την επιλογή του».

Ο Μισέλ αναφέρθηκε στην υποτιθέμενη αντισημητική ρητορική του Λόουτς, κάτι που ο ίδιος ο 81χρονος σκηνοθέτης έχει αρνηθεί πολλάκις.

Ο σκηνοθέτης που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα το 2016 με το ανθρωπιστικό δράμα του «I, Daniel Blake» και θεωρείται ένας από τους πλέον ανθρωπιστές δημιουργούς της έβδομης τέχνης έχει καταφερθεί πολλές φορές κατά της πολιτικής του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους, ωστόσο «δεν θεωρεί ότι αυτό είναι αντισημιτισμός αλλά ανθρωπιά και δικαιοσύνη».

Ο Κόρμπιν απολογείται

Η διαμάχη έχει ξεπάσει την ίδια στιγμή που στη Βρετανία και το κόμμα του Τζέρεμι Κόρμπιν που έχει υποστηρίξει ο Λόουτς βρίσκεται αντιμέτωπο με κατηγορίες αντισημιτισμού.

Ο Κόρμπιν αντιμετωπίζει δημόσιες διαμαρτυρίες και έντονες επικρίσεις καθώς αποκαλύφθηκε ότι ήταν μέλος κάποιων group στο Facebook με αντισημιτικό περιεχόμενο. Ο ίδιος αρνείται τις κατηγορίες.

Στη Βρετανία αλλά και την Ευρώπη τα περιστατικά εναντίον των Εβραίων σημειώνουν άνοδο.

Πηγή: cnn.gr

The post Κεν Λόουτς: «αντισημίτης» & διδάκτορας στις Βρυξέλλες appeared first on .

Είναι περίεργο και ενδεχομένως άδικο πράγμα να αφήσεις ως μεγαλύτερη κληρονομιά μια εμπορική αποτυχία, ειδικά όταν έχεις προηγουμένως σκηνοθετήσει μια από τις διασημότερες ταινίες όλων των εποχών, όμως αυτή είναι η ιδιαίτερη μοίρα του Michael Cimino, ο οποίος πέθανε το περασμένο Σαββατοκύριακο στα 77 του χρόνια.

Για τις ανάγκες ενός επερχόμενος αφιερώματος εδώ στο PopCode, πέρασα μεγάλο μέρος της χτεσινής μέρας κοιτάζοντας το box office της δεκαετίας του ‘80, το οποίο κυριαρχείται από όλες εκείνες τις ταινίες που αγαπήσαμε μικροί, καθώς και από την θεμελίωση της τάσης προς το franchise σινεμά. Δεκαετίες φυσικά πριν το σημερινό ορυμαγδό και τις προσεκτικά πλαναρισμένες τριλογίες, σύμπαντα και reboots, είναι πάντως σαφής η τάση μετακίνησης προς ένα πιο εμπορικό σινεμά του σίκουελ. Σίκουελ υπήρχαν φυσικά ανέκαθεν στη μεγάλη εικόνα, όμως ως το τέλος των ‘80s το box office έχει φτάσει να κυριαρχείται από αυτά.

Στα ‘70s η χρυσή γενιά του Χόλιγουντ δούλευε, αντιθέτως, πάνω σε εντελώς άλλες λογικές, σε ένα σινεμά που συνδύαζε μαζικότητα, καλλιτεχνικό βλέμμα, αναγνώριση από βραβεία, κριτικούς και κοινό. Δεν είναι τυχαία το μεγάλο boom του αμερικάνικου σινεμά τα ‘70s. Πολύ στα χοντρά, εν ολίγοις, η μετακίνηση είναι εμφανής. Στα ‘70s έχουμε το σινεμά του δημιουργού, στα ‘80s (με τη συνδρομή φυσικά πολλών από εκείνους ακριβώς τους ίδιους δημιουργούς, που μετακινήθηκαν στην καρδιά του στουντιακού συστήματος) έχουμε τα πρώτα σπόρια του σινεμά του στούντιο, το οποίο μετέπειτα επικράτησε στον απόλυτο βαθμό που βλέπουμε σήμερα.

Αν αναρωτιέσαι τώρα μήπως έχω κάνει λάθος copy/paste τις δύο παραπάνω παραγράφους στην παρούσα νεκρολογία, τότε αρκεί απλά να κοιτάξεις τι υπάρχει ανάμεσα στα ‘70s και στα ‘80s. Το 1980, βγήκε στις αίθουσες το ‘Heaven’s Gate’ του Michael Cimino. Και πάτωσε. Και φαλήρισε ένα στούντιο. Και άλλαξε για πάντα τη σχέση δημιουργών και στούντιο.

Ο Cimino προερχόταν από τη μεγαλύτερη επιτυχία της καριέρας του και μια από τις εμβληματικότερες ταινίες των ‘70s, τον ‘Ελαφοκυνηγό’ των 5 Όσκαρ- σκηνοθεσίας και ταινίας για τον ίδιο, Β’ Αντρικού για τον Christopher Walken, με Robert DeNiro και Meryl Streep υποψήφιους επίσης. Μόλις δεύτερη ταινία του μετά το ‘Thunderbolt and Lightfoot’ με τον Clint Eastwood και τον Jeff Bridges (για το οποίο προτάθηκε και για Όσκαρ o Dude), ήταν ξεκάθαρο αποτέλεσμα της δημιουργικής ελευθερίας που τα στούντιο επέτρεπαν στους δημιουργούς εκείνη την περίοδο. Σήμερα μπορεί ο Weinstein να αφήνει τον Tarantino να κάνει ό,τι θέλει αλλά αυτές οι περιπτώσεις είναι ελάχιστες και αφορούν 3-4 απολύτως αναγνωρισμένους δημιουργούς τέτοιου βεληνεκούς.

Ο Cimino τότε ήταν 37χρονος σκηνοθέτης που είχε γυρίσει μόλις μία ταινία, και πρότεινε ένα φιλμ για τρεις άντρες που υπηρετούν μαζί στο Βιετνάμ και έπειτα προσπαθούν να ξαναχτίσουν τις ζωές τους στην Πενσιλβάνια. Η ταινία γυρίστηκε παρόλο που ο Cimino ακούγεται πως έκανε τη ζωή των ηθοποιών του δύσκολη, ενώ ξέφυγε σε προγραμματισμό και μπάτζετ. Έκανε τεράστια επιτυχία, κέρδισε βραβεία, και θεωρείται (παρότι υπάρχουν αντίθετες φωνές που προσωπικά δε βρίσκω παράλογες) μια από τις κορυφαίες ταινίες του αμερικάνικου σινεμά.

Αυτό που γίνεται όμως αμέσως μετά ξεπερνά σε ιστορικότητα ακόμα και το ίδιο αυτό φιλμ. Ο Cimino, με την ισχύ πλέον των Όσκαρ στο όνομά του και μερικούς από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της γενιάς τους να τον ακολουθούν (με 2 ταινίες στο βιογραφικό του ο Cimino είχε οδηγήσει σε οσκαρικές υποψηφιότητες τους Meryl Streep, Robert DeNiro, Jeff Bridges, Christopher Walken), πρότεινε στην United Artists το ‘Heaven’s Gate’, ένα γουέστερν για τις μάχες μεταξύ γαιοκτημόνων και Ευρωπαίων μεταναστών στο Γουαϊόμινγκ του 1890.

Εκτός του απαιτητικού θέματος (που παραμένει επίκαιρο τόσες δεκαετίες μετά επειδή οι άνθρωποι είναι σκουπίδια και ποτέ μα ποτέ δε θα μάθουν), η ταινία κουβαλά ένα καστ που σε κάνει να θες να σηκωθείς όρθιος και με δάκρυα στα μάτια να χειροκροτάς προς τον ουρανό: Kris Kristofferson, Jeff Bridges, Isabelle Huppert, John Hurt, Christopher Walken, Sam Waterston, Mickey Rourke, Terry O’Quinn. Το ερμηνευτικό επίπεδο της ταινίας είναι ακόμα καλύτερο από όσο ακούγεται. Μιλάμε για απίστευτα πράγματα.

Ενιγουέι, η ουσία είναι ότι αν ο ‘Ελαφοκυνηγός’ ακροβατούσε στα όρια του ‘αφήστε τον δημιουργό να δημιουργήσει’, το ‘Heaven’s Gate’ τα ποδοπάτησε σαν το stampede στο ‘Lion King’ (ο Simba που έμεινε πίσω να κλαίει είναι η United Artists). Στην 6η μέρα λέγεται πως το πρόγραμμα ήταν ήδη 5 μέρες πίσω, το μπάτζετ φούσκωσε στο τετραπλάσιο του αρχικού, ο Cimino ήταν τελειομανής μέχρι καταστροφής (σε πράγματα που αφορούσαν από τους ηθοποιούς του μέχρι το στήσιμο των σκηνικών), η αρχική κόπια που παρέδωσε ξεπερνούσε τις 5 ώρες, όμως όλα αυτά μέσα σε ένα κλίμα προστασίας. Εδώ υπάρχει μια φανταστική λίστα ‘υπερβολών’ από τα γυρίσματα του φιλμ. Το στούντιο, με μεγάλη παράδοση εξάλλου στην δημιουργική ελευθερία των σκηνοθετών του, τον άφησε σχετικά ανενόχλητο, ακόμα κι όταν φάνηκε πως τα πράγματα έχουν ξεφύγει ολότελα.

Το αποτέλεσμα ήταν μια ταινία που μονταρίστηκε και ξαναμονταρίστηκε (εδώ ας πούμε μπορείς να δεις την “butcher’s cut“ των 108 λεπτών που έφτιαξε ο Steven Soderbergh επειδή γιατί όχι), διασύρθηκε στην κριτική της εποχής και έκανε ένα box office τόσο ανεπανάληπτα καταστροφικό που ουσιαστικά σήμανε την αρχή του τέλους για τη United Artists, ένα από τα ιστορικότερα στούντιο του Χόλιγουντ. Το μέγεθος του σοκ είχε σεισμικές επιπτώσεις σε όλη τη βιομηχανία, σημαίνοντας τη μετάβαση από το auteur-driven σινεμά των ‘70s σε ένα σύστημα πολύ πιο ελεγχόμενο από τα στούντιο, όταν δηλαδή τα λεφτά αποφάσισαν πως το να παίρνουν τις αποφάσεις οι δημιουργοί δεν ήταν οικονομικά ορθό.

Ο ίδιος ο Cimino, ένα από τα μεγαλύτερα και πιο επιτυχημένα ως τότε ταλέντα του Αμερικάνικου σινεμά, εξαφανίστηκε τελείως. Γύρισε λίγες ακόμα ταινίες στο β’ μισό των ‘80s- το ‘Year of the Dragon’ προτάθηκε για 5 Χρυσά Βατόμουρα, τα ‘Sicilian’ και ‘Desperate Hours’ ήταν επίσης μεγάλες εμπορικές αποτυχίες. Η τελευταία ταινία του Cimino ήταν το ‘Sunchaser’ του 1996 που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ κατευθείαν σε βίντεο.

Δεν ξέρω τι ακριβώς μάθημα μπορεί να πάρει κανείς από την ιστορία του Michael Cimino. Το χρήμα είναι φυσιολογικό να θέλει να βγάλει κι άλλο χρήμα και οι καλλιτέχνες είναι φυσιολογικό να θέλουν να κάνουν την τέχνη που έχουν μες στο κεφάλι τους. Αν για κάποιο διάστημα φαινόταν πως αυτές οι δύο πραγματικότητες μπορούσαν να είναι συμβατές, η παταγώδης αποτυχία του ‘Heaven’s Gate’ ήταν σαν να έλυσε τα μάγια, σαν το βίαιο ξύπνημα την ώρα που βλέπεις το πιο γλυκό όνειρο. Οι δύο πραγματικότητες έπαψαν οριστικά κι αμετάκλητα να είναι συμβατές, με αποτέλεσμα την ακραία σημερινή πραγματικότητα όπου τα στούντιο προσλαμβάνουν ελπιδοφόρους σκηνοθέτες για να τους βάλουν να γυρίζουν ‘Jurassic World’ και όπου οι δημιουργοί πηγαίνουν στο ΗΒΟ και το amazon για να μπορέσουν να κάνουν κάτι καλλιτεχνικά ενδιαφέρον.

Η σοκαριστικά απότομη μετάβαση του Michael Cimino από ‘οσκαρικός δημιουργός του σπουδαίου ‘Ελαφοκυνηγού’ ’ σε ‘has-been που γυρίζει βιντεοταινίες με τον Woody Harrelson’ θα στέκει για πάντα ως απόλυτη αλληγορία για το Χόλιγουντ που υπήρξε και το Χόλιγουντ που επικράτησε. Ο Michael Cimino γύρισε μια σπουδαία ταινία, τον ‘Ελαφοκυνηγό’, μετά γύρισε μια ακόμα καλύτερη, το ‘Heaven’s Gate’ (που είναι αριστούργημα) και έγραψε και με τις δύο ιστορία, ακόμα και με αυτό τον επίπονα αντιφατικό τρόπο. Ο θάνατός ήρθε να μας θυμίσει τον θάνατο του Χολιγουντιανού ονείρου. Με περισσότερους από έναν τρόπους, δε θα τον ξεχάσουμε ποτέ.

Πηγή: oneman.gr

The post Πέθανε ο Michael Cimino, ο άνθρωπος που άλλαξε για πάντα το Hollywood appeared first on .

Όσοι από τους νεότερους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν, θα θυμούνται τον ψηλό μειλίχιο άντρα με την απέραντη αγάπη για τον ελληνικό πολιτισμό, από τα πολυφωνικά τραγούδια της Ηπείρου μέχρι τη λογοτεχνία που κράτησε ολοζώντανη τη γλώσσα μας. Ο Κώστας Κουτσομύτης δεν είναι πια εδώ, όπως και τόσοι άλλοι σπουδαίοι Ελληνες, που η απουσία τους μεγαλώνει τη φτώχεια του καθημερινού μας δημόσιου λόγου – κυριολεκτικά ή μεταφορικά όταν αναφερόμαστε στις κινούμενες εικόνες.

Ο Κουτσομύτης υπήρξε μαχητικός, αλλά και άτομο χαμηλών τόνων. Στοιχημάτισε στην ποιότητα την ώρα που η ελληνική τηλεόραση έμπαινε με χίλια στον λαβύρινθο του λάιφ στάιλ και της «κατινιάς». Το δικό του success story ήταν μια τροχιά αντίθετη αυτής των προδιαγραφών της θεαματικότητας που έθεταν τα μηχανάκια της AGB. Η συνταγή του βασίστηκε στο αυτονόητο: η τηλεόραση θα πρέπει να απευθύνεται με σεβασμό στον θεατή και να του διδάξει πώς να διαβάζει σωστά την εικόνα. Ο Κουτσομύτης, σπουδαγμένος άνθρωπος του κινηματογράφου, ουδέποτε αντιμετώπισε υποτιμητικά τη μικρή οθόνη. Αντίθετα, ανακάλυψε σε αυτήν έναν δίαυλο επικοινωνίας με το ευρύ κοινό, που ο κινηματογράφος το είχε χάσει.

Ο Κουτσομύτης έφερε τη λογοτεχνία στην τηλεόραση, μετατρέποντάς τη σε λαϊκό θέαμα. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς, το «Τερέζα Βάρμα ντα Κόστα» του Γρηγόρη Ξενόπουλου, τον «Καπνισμένο Ουρανό» του Κώστα Κοτζιά, τον «Κατάδικο» του Κώστα Θεοτόκη, τον «Κίτρινο φάκελλο» του Μ. Καραγάτση, την «Πρόβα νυφικού» της Ντόρας Γιαννακοπούλου, το «Η αγάπη άργησε μια μέρα» της Λιλής Ζωγράφου, τα «Παιδιά της Νιόβης» του Τάσου Αθανασιάδη, τα «Ματωμένα χώματα» της Διδώς Σωτηρίου, τα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» του Κώστα Μουρσελά ή τη μυθική σειρά «Εκείνος και Εκείνος» σε κείμενα Μουρσελά.

Ο Κώστας Κουτσομύτης γεννήθηκε στα Γρεβενά το 1938. Σπούδασε κινηματογράφο στη Βιέννη και, όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, άρχισε να εργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτης στη Φίνος Φιλμ. Από νωρίς στράφηκε προς την τηλεόραση. Αμιγώς κινηματογραφικές του δουλειές ήταν η μικρού μήκους ταινία «Το δωμάτιο» το 1965, και «ο Κλοιός» το 1987, μυθοπλασία βασισμένη σε μια αληθινή ιστορία αεροπειρατείας (η πρώτη στον κόσμο!) που συνέβη στην Ελλάδα στα χρόνια του εμφυλίου

Τα θερμά του συλλυπητήρια εξέφρασε με δήλωσή του ο υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Αριστείδης Μπαλτάς. Σε σχετική ανακοίνωση της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών γίνεται λόγος για το «επώνυμο δημιουργικό του έργο που αναβάθμισε την ποιότητα των τηλεοπτικών σειρών τόσο στη δημόσια τηλεόραση όσο και στην ιδιωτική».

Πηγή: Kathimerini.gr

The post Κ.Κουτσομύτης: Εκείνος που έφερε τη λογοτεχνία στη μικρή οθόνη appeared first on .

Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας (1978)

Η ταινία που καθόρισε τον Νίκο Παναγιωτόπουλο και που παραλίγο να του ανοίξει μια διεθνή καριέρα, αν δεν την είχε ο ίδιος απεμπολήσει. Εμπνευσμένη από το βιβλίο του Γαλλο-αιγύπτιου Αλμπέρ Κοσερί, γυρισμένη σε ένα εκπληκτικό τρίπατο αρχοντικό στην Κηφισιά που του παραχώρησε ο Ευταξίας και που μετέτρεψε σε εξαιρετικό σκηνικό ο Διονύσης Φωτόπουλος, μιλάει συμβολικά για την απάθεια και την οκνηρία της σύγχρονης κοινωνίας που διαβρώνει όλες τις βαθμίδες της. Μία οικογένεια η οποία αποτελείται από έναν 70αρη πατέρα και τρεις γιούς σε τρεις διαφορετικές ηλικίες, κοιμούνται ακατάπαυστα και μακάρια χωρίς να έχουν καμία διάθεση να αντιδράσουν σε τίποτα. Οποιαδήποτε μορφή δραστηριότητας τη θεωρούν προσβολή και χάσιμο χρόνου. Η μόνη που κινείται μέσα σ” αυτό το σπίτι και αντιδρά στην κατάσταση, είναι η νεαρή υπηρέτρια. Η ταινία πέρασε από μεγάλες περιπέτειες μέχρι ο νέος, τότε, σκηνοθέτης να βρει χρηματοδότες, απορρίφθηκε από το Κέντρο Κινηματογράφου, δημιουργήθηκε σκάνδαλο, έγινε επερώτηση στη βουλή, το σενάριο χαρακτηρίστηκε από τους ιθύνοντες «παρανοϊκό και ανατριχιαστικό», για να θριαμβεύσει στα διεθνή φεστιβάλ (Χρυσή Λεοπάρδαλη στο Λοκάρνο), να σαρώσει τα μεγάλα βραβεία στη Θεσσαλονίκη, και όταν βγήκε στις αίθουσες να κάνει αξιοσημείωτες εισπράξεις. Η εκπληκτική της φωτογραφία είναι του Ανδρέα Μπέλλη, η μουσική Γκούσταβ Μάλερ (1η συμφωνία) και τους κεντρικούς ρόλους κρατούν οι Βασίλης Διαμαντόπουλος, Δημήτρης Πουλικάκος, Νικήτας Τσακίρογλου, Γιώργος Διαλεγμένος και η εκπάγλου καλλονής Όλγα Καρλάτου.

Μελόδραμα (1981)

Αποτέλεσε την απόπειρα του Παναγιωτόπουλου να επιστρέψει στην αθωότητα και την απειρία ενός πρωτόβγαλτου κινηματογραφιστή. Γυρισμένη σε ασπρόμαυρο φιλμ με φόντο την μελαγχολική Κέρκυρα, το Μελόδραμα ; είναι μια ελεγεία στην τέχνη και στο μελό. Ένας άντρας επιστρέφει από την Αμερική γιατί η μητέρα του πεθαίνει. Στην γενέτειρα πόλη τον ερωτεύεται μία γυναίκα. Εκείνος ζει σε ένα κόσμο φανταστικό και εκείνη μαγεύεται από τον μύθο της χώρας από την οποία έρχεται. Ελάχιστοι διάλογοι, σχεδόν βουβή ταινία, πανέμορφες εικόνες, μουσική από όπερες των Βέρντι και Πουτσίνι. Μία από τις πιο αξιομνημόνευτες σκηνές είναι η ατελέσφορη ερωτική σκηνή μεταξύ του Λευτέρη Βογιατζή που πρωταγωνιστεί και της Μαρίας Ξενουδάκη (του πάλαι ποτέ Αντι-Θεάτρου της Κυψέλης). Παραγωγής του σπουδαίου διευθυντή φωτογραφίας της Ευδοκίας, Χρήστου Μάγκου, απέσπασε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1981 τα βραβεία Καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και φωτογραφίας για τον Σταύρο Χασάπη.

Ονειρεύομαι τους φίλους μου (1993)

«Κουράζεις τους φίλους σου». «Γι” αυτό υπάρχουν οι φίλοι», λέει ο Τζώνης αλλάζοντας απότομα κέφι και ξεχνώντας όσα προσβλητικά έλεγε προηγουμένως. «Γι” αυτό είστε και συνεργάτες μου, επειδή είμαστε φίλοι». «Μπούρδες», λέει ο Κυριάκος, «μας έχεις προσλάβει για να δείξεις πόσο αποτυχημένοι είμαστε». Βασισμένη σε σειρά διηγημάτων του Δημήτρη Νόλλα, η ταινία ακολουθεί την πορεία μιας 25ετίας του Κυριάκου, από το Βερολίνο στα μέσα της δεκαετίας του ’60 μέχρι την Αθήνα του ΄90 και των κολλητών του. Η συναισθηματική διαδρομή τεσσάρων αντρών που ξανασυναντιούνται στο γάμο της κόρης του ενός όπου κατά τη διάρκεια του πάρτι καταλήγουν στις τουαλέτες της Μεγάλης Βρετανίας για έναν τελικό απολογισμό. Αλληλοσπαράζονται με σπαρταριστό τρόπο έχοντας ξεκαθαρίσει και αποδεχθεί μεταξύ τους τούς ρόλους που επέλεξαν να υποδυθούν στη ζωή και την κατιούσα που πήραν. Εσωστρεφές road movie που διαπερνά την ιστορία με καλλιτεχνικούς όρους, μία καθαρά αντρική ταινία χωρίς την παρουσία γυναικών, με πρωταγωνιστή τον Λευτέρη Βογιατζή του οποίου η ερμηνεία απέσπασε και το α” βραβείο στο Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, τον Ακύλλα Καραζήση, τον Μηνά Χατζησάββα, τον Γιάννη Καρατζογιάννη, τον Στάθη Λιβαθινό στους βασικούς ρόλους. Βραβεία β” αντρικού και σεναρίου στο 34ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Ο εργένης (1997)

Η ιστορία ενός τριανταπεντάρη υπαλλήλου τραπέζης του οποίου η γυναίκα γίνεται πόρνη πολυτελείας. Το ίδιο όμως θα συμβεί και με την επόμενη γυναίκα που γνωρίζει. O προαγωγός Xουάν του λέει ότι ανήκει σε μια ιδιαίτερη κατηγορία ανθρώπων: «Eσύ δεν μπορείς να είσαι εργένης και οι γυναίκες που επιλέγεις ή και σε επιλέγουν είναι ιδανικές, γεννημένες για τη δουλειά που τις θέλω εγώ». Γι” αυτό και θα τον προστατεύει με σκοπό να του κλέβει κάθε άλλη γυναίκα με την οποία θα συνδέεται στο μέλλον. Μέχρι βέβαια που ο ήρωας οδηγείται στην τρέλα. Ο Στράτος Τζώρτζογλου είναι ο «εργένης» ο οποίος στο τέλος κουρεύεται γουλί και μαζεύει κατσαρίδες σε βαζάκια μαρμελάδας, ο Άκης Σακελαρίου ο Χουάν, οι γυναίκες της χειμαζόμενης ζωής του η Λύδα Ματσάγκου, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και η Ναταλία Δραγούμη. Βασισμένη στο μυθιστόρημα του Βαγγέλη Ραπτόπουλου που πολύ πολεμήθηκε αλλά που ο Παναγιωτόπουλος πίστεψε και σεναριοποίησε τοποθετώντας το σε μία ξέφρενη κι αλαζονική Αθήνα είναι μία εντυπωσιακή του ταινία και μία μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. Ο ήρωας του ζει στον Πύργο της Πανόρμου απ” όπου πανοραμικά απλώνεται η γιγάντια τσιμεντένια μητρόπολη ενώ σκηνές διαδραματίζονται μέσα στο ιστορικό πια Rock n” Roll στο Κολωνάκι. Περάσματα κάνουν πολλοί και διάφοροι από τον Στάθη Λιβαθινό μέχρι την Τζένη Μπαλατσινού. Μουσική επιμέλεια υπογράφουν οι Γιάννης Αγγελάκας, Γιώργος Καρράς και Γιώργος Χριστιανάκης.

Αυτή η νύχτα μένει (1999)

Ο Νίκος Κουρής έχει μία ΕΒΓΑ της γειτονιάς και μένει σε ένα δώμα από το οποίο βλέπει τα αεροπλάνα να φεύγουν. Η Αθηνά Μαξίμου θέλει να γίνει τραγουδίστρια και παρ” όλο τον έρωτα της για εκείνον αποφασίζει να αναζητήσει την τύχη της στην επαρχία. Τότε αρχίζει η περιπέτεια της στα σκυλάδικα ανά την Ελλάδα όπου περισσότερη σημασία έχουν οι επιδόσεις κάτω από το τραπέζι παρά πάνω στο πάλκο. Έτσι όπως τα κατέγραψε και τα διηγήθηκε μοναδικά ο Θανάσης Αλεξανδρής στην εποποιία του για τα «κωλάδικα» της δεκαετίας του ’80 στο βιβλίο του «Αυτή η νύχτα μένει». Σ” αυτό βασίστηκε και ο Παναγιωτόπουλος, αν και το βιβλίο μοιάζει μια μακρινή ανάμνηση σε σχέση με την κινηματογραφική μεταφορά. Παρολ” αυτά πετυχαίνει να αποδώσει εν μέρει την ατμόσφαιρα, τη χυδαιότητα, και τον διονυσιασμό των ιδιότυπων αυτών κέντρων – ανδρώνων της τιμημένης αγροτιάς. Ένα οδοιπορικό στην Ελλάδα του βαθύ σκότους, ένα homage στις τσαλακωμένες ψυχές και στα ταξιδιάρικα κορμιά, μία ταινία για τη γενιά που δεν μπορεί να επικοινωνήσει. Τους δύο πρωταγωνιστές πλαισιώνουν η Ζωή Ναλμπάντη, ο Κώστας Μαρκόπουλος, ο Θανάσης Βισκαδουράκης κι ένα πλήθος ερμηνευτών από τον Γιάννη Ροζάκη, τον Τάκη Σπυριδάκη, τον Γιώργο Διαλεγμένο, τη Φωτεινή Μπαξεβάνη και τον συγγραφέα Αλεξανδρή, μέχρι περσόνες όπως η παλιά δόξα της εθνικής οδού Παλόμα και τον ευτραφή γλετζέ Μαξ Ρόμαν. Η μουσική, εκτός από κάποια γνήσια λαϊκά που ερμηνεύουν ερμηνευτές του είδους, έχει την υπογραφή του Σταμάτη Κραουνάκη του οποίου το ομώνυμο τραγούδι του τίτλου, ερμηνευμένο από τη Δήμητρα Παπίου – ντουμπλαρισμένο από την Μαξίμου, έχει ξεπεράσει τη φήμη της ταινίας και παραμένει από τα πιο αγαπημένα του σπουδαίου συνθέτη

Πηγή: www.lifo.gr

The post Απεβίωσε ο σκηνοθέτης Νίκος Παναγιωτόπουλος appeared first on .