Εύη Στοΐδου, Σοφία Βασιλειάδου, Βασιλική Βηδενμάιερ, Στέλλα Ανδρουλάκη

Κυρία Ανδρουλάκη, αγαπητή Στέλλα, συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα του ΕΘΒ για την μεγάλη προσπάθεια και τις επιτυχημένες παραστάσεις στο Κράινεμ. Πως έφτασε η θεατρική  ομάδα στην επιλογή αυτού του έργου;

Ευχαριστούμε για τα όμορφα λόγια αλλά κυρίως για την τόσο σημαντική υποστήριξη του Newsville στο έργο μας.
Γιατί επιλέξαμε τώρα το έργο αυτό: η ιδέα μιας επιτυχούς επανάληψης τριγύριζε καιρό ανάμεσά μας. Είναι γεγονός ότι τα όρια επιλογής ελληνικού θεατρικού έργου στενεύουν ολοένα και περισσότερο. Από τη μια η μακρόχρονη παρουσία κάποιων ομάδων, από την άλλη η εμφάνιση νέων, εξαντλούν όλο και περισσότερο το ελληνικό δραματολόγιο σε συνάρτηση φυσικά με τις δυνατότητές μας όσον αφορά το δυναμικό και κόστος παραγωγής. Ψάχνοντας ένα έργο, με στοιχεία κωμικά, ευχάριστο, δροσερό αλλά συγχρόνως σκεπτόμενο, αφήνοντας κάποια ερωτηματικά ή μηνύματα στο θεατή, αποφασίσαμε να ξανανεβάσουμε το «Με δύναμη από την Κηφισιά» των Δ. Κεχαϊδη – Ε. Χαβιαρά που ανέβασε για πρώτη φορά το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου το 1998 σε σκηνοθεσία Βάσου Ανδρονίδη. Η διαχρονικότητα και η επικαιρότητα αυτού του έργου, καθώς και οι συνθήκες διανομής ρόλων, το επέτρεψαν, ο Γιάννης Γαβράς δέχθηκε τη σκηνοθεσία και το τολμήσαμε πάλι…. «με δύναμη».

Πες μας λίγα λόγια για τον ρόλο της Αλέκας και τις προκλήσεις που αντιμετώπισες στην ερμηνεία του.

Η Αλέκα από την Κηφισιά τιτιβίζει ακατάπαυστα με τις κολλητές της που αγαπά, συμπάσχει, φροντίζει και είναι γι’αυτές στήριγμα και αντικείμενο εκτόνωσης στα εσώψυχά τους, τη μοναξιά και την απελπισία τους. Ρομαντική και αφοπλιστικά αυθόρμητη, προσπαθεί με τη σειρά της να γεμίσει και το δικό της εσωτερικό κενό παίρνοντας αποφάσεις για δυναμικές λύσεις χωρίς να΄χει βρει τι θέλει πραγματικά. Παραμυθιάζεται και ψάχνει το όνειρο στα ηλιοβασιλέματα και τις άριες της όπερας λόγω του έρωτά της με έναν καλλιτέχνη της Λυρικής. Στην προσπάθεια και ματαιοδοξία της να τον αναγνωρίσει όλη η υφήλιος, δεν διστάζει να «θυσιαστεί» για την καριέρα του. Και φυσικά η αδυναμία της να προσγειωθεί στην πραγματικότητα την οδηγεί στο να τη διογκώνει φαντασιακά, πράγμα που το πληρώνει καθημερινά.
Η πρόκληση του ρόλου ήταν για μένα η ερμηνεία του κειμένου μέσα από μια πιο καταιγιστική προσέγγιση που οδηγεί στην αβίαστη πρόκληση του γέλιου χωρίς την ευκολία της υπερβολής και της πλάκας.

Στέλλα Ανδρουλάκη, Σοφία Βασιλειάδου

Τελικά το «ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ» είναι ένα γυναικείο έργο το οποίο απευθύνεται σε γυναίκες ή κάτι παραπάνω από αυτό;

Η γυναικεία προσωπικότητα μ’όλη την εκθαμβωτική λάμψη της ακατανόητης (?) ψυχοσύνθεσή της διαχέεται από παντού στο έργο αυτό. Οποιαδήποτε γυναίκα θ’αναγνωρίσει τον εαυτό της μέσα από αυτές τις καθημερινές καταστάσεις που σκιαγραφούν τις πιο τυπικές γυναικείες αντιδράσεις ενός δύσκολα ελεγχόμενου πανικού που προκαλείται από την προβληματική απουσία ή την άδεια και φλατ παρουσία του αρσενικού. Τελικά όμως θα μπορούσε να συμβεί και στους άνδρες. Εφόσον στο έργο θίγεται και χρησιμοποιείται ο μικροαστισμός και το lifestyle και το πώς έχουμε εγκλωβίσει τις ζωές μας σ’αυτά, αδυνατώντας να τις «απελευθερώσουμε», το θέμα αφορά και τα δυο φύλα.

Οι τέσσερις γυναίκες τοποθετούνται, εγκλωβίζονται, σε ένα αστικό σαλόνι των βορίων προαστίων της Αθήνας όπου και διαδραματίζεται όλο το έργο. Αυτή η επιλογή αποτελεί μέρος μίας κοινωνικής αλήθειας ή άλλοθι για όλο τον υπόλοιπο γυναικείο πληθυσμό;

Το μεταφεμινιστικό άγχος μ’όλες τις αδυναμίες του, κυριεύει τελικά τις άνετα οικονομικά μεταχειραφετημένες γυναίκες που στην προσπάθειά τους να πείσουν τους εαυτούς τους πως θέλουν και μπορούν να υπάρχουν χωρίς τους άνδρες, πανικοβάλλονται και ξαναγυρίζουν πίσω στο οικείο, σ’αυτό που τους σπάει τα νεύρα αλλά τους χαρίζει ασφάλεια. Άλλωστε αυτή η ασφάλεια όπως και η αυτοεπιβεβαίωση είναι διαχρονικά στοιχεία και βασικές ανάγκες της ευτυχίας των γυναικών που παραμένουν ακλόνητα γενιές τώρα. Μιας ευτυχίας που σε πείσμα όλων παραμένει απλή….. Πάντα υπάρχουν δικαιολογίες και «άλλοθι» για τον εαυτό μας όταν αδυνατούμε να δούμε και να αποδεχτούμε πώς είμαστε.

Εύη Στοΐδου, Στέλλα Ανδρουλάκη

Σε ένα αιχμηρό κοινωνικά και, καυστικό υπαρξιακά έργο ποια ήταν η προσέγγιση του Γιάννη Γαβρά στη σκηνοθεσία και στις οδηγίες προς τους ηθοποιούς για την τελική οργάνωση αυτής της θεατρικής παράστασης;

Κλασικός, λιτός, με έντονη διαίσθηση και αυστηρά προσωπικά κριτήρια ο Γιάννης Γαβράς στοχεύει πάντα στην όσο πιο σωστή επιλογή προσώπων και σκηνικού έχοντας όλο το βάρος και την ευθύνη της παράστασης. Πιστεύω ότι δέχτηκε να σκηνοθετήσει αυτό το έργο διότι βρήκε τα κατάλληλα πρόσωπα για τους απαιτητικούς χαρακτήρες και τη δυσκολία της ερμηνείας και του ρυθμού. Παρ” όλη την εμπιστοσύνη που πηγάζει από την εκτίμηση των δυνατοτήτων μας, μάς τόνισε ευθύς εξ εξαρχής την παγίδα της εύκολης πρόκλησης γέλιου. Το γέλιο που θα προκληθεί πρέπει νάναι αποτέλεσμα ειλικρινούς και σωστής απόδοσης του κειμένου χωρίς υπερβολή και επιθέματα με σκοπό την εύκολη διασκέδαση αλλά μιας πιο τρυφερής και χαμηλόφωνης προσέγγισης στην όλη υστερία.

Ποια είναι τα συναισθήματα τα οποία παίρνει ο θεατής με το πέσιμο της αυλαίας της θεατρικής παράστασης «ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ»;

Η ανάμνηση μιας ερωτικής δυστυχίας και απελπισίας, το δράμα μιας εγκατάλειψης, η αίσθηση της μοναξιάς, η αναμονή ενός νέου έρωτα, μια εξάρτηση, ένα στριμωγμένο όνειρο, το ερώτημα αν τελικά κατανοούμε ή μη την πραγματική διάσταση των πραγμάτων, συγκίνηση με όλες αυτές τις απίστευτες εναλλαγές και ανατροπές αλλά και χαμόγελο, γέλιο και κέφι.

Στέλλα Ανδρουλάκη, Εύη Στοΐδου, Σοφία Βασιλειάδου

Αν έπρεπε να ανταλλάξεις τον ρόλο της Αλέκας με έναν από αυτούς των δύο φιλενάδων της ποιον θα επέλεγες και γιατί;

Τη Μάρω την ερμήνευσα και απόλαυσα το 1998 με το Βάσο Ανδρονίδη, που μου εμπιστεύτηκε αυτόν το ρόλο στο πρώτο ανέβασμα. Αν με ρωτούσες τότε, θα έλεγα αυτόν της Αλέκας για τους λόγους που αναφέρω παραπάνω στην περιγραφή του ρόλου. 22 χρόνια μετά αυτή η επιθυμία πραγματοποιήθηκε. Τυχαίο; Όσο για το φοβερό ρόλο της Φωτεινής, μπορεί, αλλά μετά την ερμηνεία της Εύης (Στοΐδου), άστο καλύτερα…

Μοιράσου μαζί μας ένα θεατρικό όνειρο ή στόχο σου;

Να συμβάλλω όσο μπορώ στην ύπαρξη και συνέχεια του Ελληνικού Θεάτρου Βελγίου με μια αίσθηση ευθύνης για την «κληρονομιά» που άφησαν οι ιδρυτές του, όλοι όσοι το υπηρέτησαν, παρόντες κι εκλιπόντες, και όλοι όσοι από τη νεώτερη γενιά οραματίζονται να το συνεχίσουν. Χρειάζεται μεράκι, δουλειά, χρόνο μα πάνω απ’όλα αγάπη. Αυτό βρήκα και αυτό θέλω ν’αφήσω. Όνειρα δεν κάνω, όμως αν κάποιοι ρόλοι, ωραίοι και δημιουργικοί μού προορίζονται ακόμη, θ’αφήσω να με παρασύρουν παρέα με τους θεατρικούς συνοδοιπόρους μου, όλοι μαζί αγαπημένοι και χαρούμενοι.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδια για το ΕΘΒ;

Το σίγουρο είναι η συμμετοχή της ομάδας στην Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, που έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια με την εμφάνιση όλων των θεατρικών ομάδων, τον επόμενο Μάρτη. Αμέσως μετά τον απολογισμό του πρόσφατου έργου, θα δούμε και θα εξετάσουμε με βάση τις υπάρχοντες δυνατότητές μας, τι έργο θα επιλέξουμε, θ’ανακοινωθεί άλλωστε στον ετήσιο προγραμματισμό όλων των ομάδων.

Στέλλα Ανδρουλάκη, Σοφία Βασιλειάδου

Συνέντευξη: Γιάννης Δήμας
Φωτογραφίες: Νίκος Νυχάς / Ελληνικό Θέατρο Βελγίου

The post Στέλλα Ανδρουλάκη: «Χρειάζεται μεράκι, δουλειά, χρόνο μα πάνω απ’όλα αγάπη» appeared first on .

Ενώ ο Αριστείδης στην πραγματική ζωή σου αποπνέει μια ηρεμία και μία συγκρατημένη εξωστρέφεια, πάνω στη σκηνή μπορεί να κάνει με απλό τρόπο την υπέρβαση και να μεταμορφώσει ένα χιλιοσυζητημένο πανάρχαιο ζήτημα, αυτό των ατελείωτων διαφορών μεταξύ ανδρών και γυναικών σε ένα δεκάλεπτο άμεσο, ζωντανό και κωμικό παραλήρημα σκέψεων και καταστάσεων, που κερδίζει το ενδιαφέρον του κοινού χωρίς να στερεί την ουσία του κειμένου.

Αριστείδη, συγχαρητήρια για την ερμηνεία σου στην θεατρική παράσταση που απολαύσαμε από την Nόta Théâtrale. Πες μας δύο λόγια για τον δικό σου ρόλο, ποιες ήταν οι προκλήσεις και ποιες οι δυσκολίες σε αυτόν τον ιδιαίτερο μονόλογο.

Σ’ ευχαριστώ πολύ Γιάννη εκ μέρους της Nόta Théâtrale αλλά και προσωπικά για τα καλά σου λόγια. Ο άνθρωπος των σπηλαίων είναι ένας πολύ δυνατός ρόλος. Όπως και χιλιάδες άλλους θεατές, το έργο με είχε κερδίσει ήδη από την πρώτη φορά που το είδα, πολλά χρόνια πριν. Κι αυτό γιατί δίνει μ’ ένα χιουμοριστικό αλλά παράλληλα ουσιαστικό τρόπο την δική του εξήγηση για τις διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα. Δε θέλω ν’ ακουστώ υπερβολικός αλλά θεωρώ στ’ αλήθεια ότι μια παράσταση του Caveman μπορεί να είναι αποτελεσματικότερη από μια συνεδρία σε σύμβουλο σχέσεων. Ερμηνεύοντας τον πιο πολυπαιγμένο ίσως μονόλογο-έργο στην ιστορία του θεάτρου, η πρόκληση ήταν να ανταποκριθώ στις ανάγκες του stand-up comedy (ένα είδος που δεν είχα ασχοληθεί ποτέ πριν) αλλά ταυτόχρονα και της αφήγησης. Ο διττός χαρακτήρας του έργου είναι φανερός: ο caveman απευθύνεται όχι μόνο στο κοινό αλλά και στις κάμερες οι οποίες ακούν τις ιστορίες του χωρίς γέλια ή άλλη ανταπόκριση. Μια βασική δυσκολία που είχα σ’ αυτό το έργο ήταν το γεγονός ότι παράλληλα προετοιμάζομαι εντατικά και για ένα άλλο σημαντικό έργο, το Ματωμένο Γάμο, που θα ανέβει σε λίγες μέρες στην Αθήνα. Ωστόσο η πιο σημαντική δυσκολία ήταν αναμφισβήτητα η απόσταση. Η αγάπη μου για την ομάδα και η εμπιστοσύνη στη δουλειά της Βούλας μ’ έκανε να δεχτώ αυτή την τιμητική πρόταση για συμμετοχή στο TROUBLEx παρόλο που τους μήνες της προετοιμασίας ήμουν κατά βάση στην Ελλάδα. Με λίγες πρόβες στις Βρυξέλλες, πολλές πρόβες μέσω Skype, σημαντική στήριξη από την ομάδα και κοπιαστική δουλειά, κατάφερε τελικά ο Caveman να ενταχθεί στην παράσταση. Και γι’ αυτό χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους.   
 

Ποια η διαφορά του TROUBLEx με τις προηγούμενες θεατρικές παραστάσεις της ομάδας Nόta Théâtrale; Ποια ήταν τα στοιχεία που οδήγησαν στην επιτυχία αυτής της παράστασης;

Παρόλο που και τα προηγούμενα έργα της Nόta Théâtrale είχαν έντονη τη σκηνοθετική σφραγίδα της Βούλας Καγιάσα, συχνά με καίριες παρεμβάσεις στο κείμενο και την απόδοση,  το TROUBLEx είναι μια εντελώς πρωτότυπη ιδέα. Είναι ένα νέο αυτόνομο
σπονδυλωτό έργο βασισμένο σε 8 κείμενα, μερικά από τα οποία δεν είναι καν θεατρικά.
Ωστόσο είναι όλα ξεκάθαρα βιωματικά. Ο εξομολογητικός τρόπος που παρουσιάζουν οι ήρωες το μείζον ζήτημα που τους απασχολεί και συχνά δυναστεύει τη ζωή τους είναι πραγματικά συγκινητικός. Άκουσα πολλούς θεατές να λένε ότι ταυτίστηκαν με κάποιον από τους ρόλους ή είδαν σ’ αυτούς πρόσωπα οικεία και αγαπημένα. Στοιχεία της επιτυχίας είναι κατά τη γνώμη μου η πρωτότυπη σύλληψη, οι ευρηματικές και καλοδουλεμένες διασκευές των κειμένων, το υπέροχο κλίμα της ομάδας, το όμορφο δέσιμο ανάμεσα σε παλαιά και νέα μέλη και σίγουρα η πολλή δουλειά.

Αν βγάλουμε το “Χάσμα των δύο φύλων” από την ερώτηση μας, ποιον από τους υπόλοιπους επτά ρόλους θα ήθελες να ερμηνεύσεις και γιατί;

Ειλικρινά, όλους τους ρόλους τους ζήλεψα κάποια στιγμή γιατί είναι όλοι δυνατοί και αληθινοί. Αλλά ένας που με συγκίνησε ιδιαίτερα ήταν αυτός που παρουσιάζει τόσο βιωματικά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι κωφοί. Τα πικρά αλλά γεμάτα χιούμορ
περιστατικά που αφηγείται η ηρωίδα, μου έφεραν στο μυαλό τα αμέτρητα εμπόδια που συναντούν καθημερινά οι κωφοί αλλά και τόσοι άλλοι άνθρωποι με αναπηρία. Εμπόδια που συχνά μπορούν να ξεπεραστούν εύκολα, αρκεί εμείς οι υπόλοιποι να νοιαστούμε. Το ιδιαίτερο σ’ αυτό το θεατρικό (πλέον) κείμενο είναι ότι αποτελεί μια σύνθεση από αναρτήσεις που σταχυολόγησε η Βούλα από το blog της κωφής συγγραφέως Σοφίας Κολοτούρου. Όσο για τη Μαίρη Πανούση στο ρόλο της κωφής, ήταν νομίζω εξαιρετική.
Παρά τη μεγάλη δυσκολία του ρόλου, κατάφερε να κάνει δικό της ένα πρόβλημα τόσο ξένο και να αγγίξει βαθιά τους θεατές.

Ποια ήταν η καλύτερη και ποια η πιο “δύσκολη” στιγμή στις πέντε παραστάσεις;

Η καλύτερη στιγμή του Caveman ήταν πάνω στη σκηνή όταν αναγκαζόταν να περιμένει να σταματήσουν τα γέλια του κοινού για να μπορέσει να συνεχίσει. Η πιο δύσκολη στιγμή ήταν πάλι πάνω στη σκηνή όταν από το τρακ αλλά και την ένταση της παράστασης έχασε τα λόγια του και «μπήκε στη σπηλιά του».

Η εμπλοκή των reality shows καθώς και των κοινωνικών μέσων δικτύωσης στο σενάριο της παράστασης που παρακολουθήσαμε αποτελούν μία πραγματικότητα της καθημερινής μας ζωής. Ποια είναι η δική σου σχέση με αυτά και τι πρόσημο βάζεις στην ραγδαία εξέλιξη τους τα τελευταία χρόνια;

Η σχέση μου με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχει περάσει από διάφορες φάσεις. Κι όπως κάθε σχέση, έτσι κι αυτή ωρίμασε, έγινε πιο ουσιαστική και πιο επιλεκτική αν θέλεις. Τώρα είμαι πολύ συνειδητοποιημένος και προσεκτικός χρήστης των μέσων. Μου διευκολύνουν τη ζωή απίστευτα (αλήθεια πως κανονίζαμε ομαδικές συγκεντρώσεις ή εξόδους παλαιότερα;) και την ομορφαίνουν με το να μοιράζομαι πράγματα και συναισθήματα με ανθρώπους που αγαπώ. Αλλά πλέον έχω όρια και κανόνες τους οποίους τηρώ με μεγάλη ευκολία. Ένα είναι σίγουρο: δε θα συμμετείχα σε διαγωνισμό παρουσίασης ενός προβλήματος (υπαρκτού η φανταστικού) με σκοπό να συγκεντρώσω likes ή followers. Με τη δυναμική που έχουν πλέον τα μέσα, τα όρια ανάμεσα στο εικονικό και το πραγματικό γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα κι αυτό ομολογώ πως με τρομάζει.

Ποιο είναι το δικό σου κίνητρο για να κάνεις θέατρο;

Τι να σου πω που να μην ακουστεί κοινότοπο αλλά και να απαντάει με ειλικρίνεια στο ερώτημά σου… Η αλήθεια είναι ότι από τότε που η Βούλα Καγιάσα με έπεισε (σχεδόν με ανάγκασε) το πρώτο βράδυ που γνωριστήκαμε σε μια κοινή παρέα, να παίξω για πρώτη φορά στο θέατρο, κόλλησα! Διαπίστωσα με έκπληξη πως οι πολύωρες πρόβες (συχνά μεταμεσονύχτιες) αντί να με κουράζουν με ξεκούραζαν. Ή για να είμαι πιο ακριβής, ξεκούραζαν το μυαλό τόσο πολύ ώστε το σώμα ακολουθούσε χαρούμενο. Έκτοτε, δεν το έχω αφήσει να με αφήσει. Ακόμα και τώρα που είμαι κατά βάση στην Ελλάδα, συμμετέχω συστηματικά σε παραστάσεις και γνωρίζω τον εαυτό μου και τους άλλους μέσα από το θέατρο. Είναι συναρπαστικό.

Photos: Newsville.be

The post Αριστείδης Ψαρράς: «Γνωρίζω τον εαυτό μου και τους άλλους μέσα από το θέατρο» appeared first on .