Με ύψος περίπου 92 εκατοστά και πλάτος 160 εκατοστά, η ερυθρόλευκη σημαία κυμάτιζε κάποτε από τον ιστό του Belgica κατά τη διάρκεια του ιστορικού ταξιδιού του στην Ανταρκτική. Φέρει τα γράμματα «Y» και «C», που παραπέμπουν στο Βασιλικό Ναυτικό Όμιλο του Βελγίου στην Αμβέρσα.

Απροσδόκητες δυσκολίες

Το Belgica, αρχικά ένα νορβηγικό σκάφος για κυνήγι φώκιας, απέπλευσε από την Αμβέρσα στις 16 Αυγούστου 1897 υπό τη διοίκηση του βέλγου αξιωματικού του ναυτικού Adrien de Gerlache. Εκείνη την εποχή, η Ανταρκτική παρέμενε η τελευταία αχαρτογράφητη περιοχή στον παγκόσμιο χάρτη. Η αποστολή πήρε απροσδόκητη τροπή όταν το πλοίο παγιδεύτηκε σε πάγο, αναγκάζοντας το πλήρωμα να υπομείνει έναν βαρύ και εκτός προγράμματος χειμώνα, στις σκληρές πολικές συνθήκες.

Το νεαρό, πολυεθνικό πλήρωμα που έμεινε εγκλωβισμένο για ένα χρόνο, αντιμετώπισε ακραίο κρύο, ασθένειες από την κακή διατροφή και την ψυχική πίεση των μηνών χωρίς φως της ημέρας. Παρά τις κακουχίες αυτές, πραγματοποίησαν πρωτοποριακές επιστημονικές έρευνες, όπως η χαρτογράφηση νέων περιοχών που σήμερα φέρουν βελγικά ονόματα και η καταγραφή άγνωστης μέχρι τότε χλωρίδας και πανίδας.

Το πλήρωμα πέρασε εβδομάδες πριονίζοντας τον πάγο για να απελευθερώσει το πλοίο. Λίγο πριν από την έναρξη ενός δεύτερου πολικού χειμώνα, το Belgica τελικά απελευθερώθηκε και επέστρεψε στο Βέλγιο, ελλιμενιζόμενο στην Αμβέρσα στις 5 Νοεμβρίου 1899.

Το Βέλγιο αποτίει φόρο τιμής

«Το σημαιάκι, ως μάρτυρας του ταξιδιού της ανακάλυψης, απεικονίζει τη σημαντική συμβολή της αποστολής στην επιστήμη και τη φήμη του Βελγίου στην έρευνα της Ανταρκτικής», δήλωσε η φλαμανδή υπουργός Πολιτισμού Caroline Gennez (Vooruit). «Το έργο, επομένως, έχει ιδιαίτερη αξία για τη συλλογική μνήμη».

Μετά την αποστολή, ο De Gerlache δώρισε το σημαιάκι στον Βασιλικό Ναυτικό Όμιλο του Βελγίου, όπου εξακολουθεί να κρέμεται στο κτίριο της λέσχης της Αμβέρσας. Πρόσφατα, το μουσείο MAS στην Αμβέρσα είχε μια έκθεση στην οποία παρουσιάστηκαν φωτογραφίες και ημερολόγια από το ιστορικό ταξίδι.

The post Η σημαία του πλοίου Belgica -από την αποστολή στην Ανταρκτική- αναγνωρίζεται ως πολιτιστική κληρονομιά appeared first on .

Κουτιά, μπουκάλια, αποτσίγαρα: είναι ίσως τα συνήθη απορρίμματα που βρίσκει κανείς στις παραλίες. Υπάρχουν, όμως και οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Το περασμένο Σάββατο, η Ρόζα, 64 ετών, βρήκε ένα σωσίβιο Lego στο Westende. Και στην αγγλική κομητεία της Κορνουάλης, δύο μαύρα χταπόδια Lego ανακαλύφθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες. Εξαρτήματα που είχαν εξαφανιστεί στη θάλασσα για 27 χρόνια.

Στις 13 Φεβρουαρίου 1997, το Tokyo Express, ένα φορτηγό πλοίο μήκους σχεδόν 300 μέτρων, ταξίδεψε από το Ρότερνταμ στη Νέα Υόρκη. 32 χιλιόμετρα από την ακτή του Land’s End, την άκρη της Κορνουάλης, στα νοτιοδυτικά της Αγγλίας, ένα κύμα χτυπά το πλοίο. «Ένα κύμα που συμβαίνει μόνο μια φορά κάθε εκατό χρόνια», διαβεβαιώνει ο καπετάνιος. Το σκάφος αντιστέκεται, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με 62 κοντέινερ, τα οποία πέφτουν στο νερό. Ένα από αυτά περιέχει 4.756.940 τουβλάκια και φιγούρες Lego.

Αρκετούς μήνες αργότερα, η Tracey Williams βρήκε Lego σε σχήμα σωσίβιο, φύκια και έναν δράκο στην παραλία της γενέτειράς της Bigbury-on-Sea. Καταλαβαίνει ότι προέρχονται από το «The Great Lego Spill», το όνομα που δόθηκε στο περιστατικό με το κοντέινερ.

Το 2010, σε μια παραλία της Κορνουάλης, όπου είχε μόλις μετακομίσει, βρήκε ξανά κομμάτια Lego. Ενθουσιασμένη από αυτή τη δεύτερη ανακάλυψη, αναζητά στο διαδίκτυο ανθρώπους που είχαν την ίδια τύχη με αυτήν να βρουν Lego σε μια παραλία. Τα σχόλια είναι πολυάριθμα και προέρχονται ιδίως από την Ιρλανδία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, ακόμη και τις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Αυστραλία. Ακόμα κι αν για αυτές τις δύο τελευταίες χώρες, δεν είναι βέβαιο ότι τα εξαρτήματα που βρέθηκαν προέρχονταν από το Tokyo Express. Αλλά στην Κορνουάλη, την περιοχή που βρίσκεται πιο κοντά στο σημείο όπου το κοντέινερ αναζήτησε την τύχη του στη θάλασσα, οι πιθανότητες να βρούμε κομμάτια Lego είναι σαφώς μεγαλύτερες.

(Πολύ) σπάνια χταπόδια

Κατά μια διαολική σύμπτωση, το κοντέινερ περιλάμβανε κυρίως τουβλάκια με θέμα τη θάλασσα. Για παράδειγμα, υπήρχαν 352.000 ζεύγη πτερυγίων και 97.500 μπουκάλες κατάδυσης. Εκατοντάδες από αυτά έχουν ήδη περισυλλεγεί από τις παραλίες. Ελάχιστα από τα 4.200 χταπόδια έχουν βρεθεί, γι” αυτό και θεωρούνται τα πιο σπάνια Lego.

Το 13χρονο αγόρι που βρήκε ένα πριν από λίγες εβδομάδες στην Αγγλία έχει μια συλλογή από 789 κομμάτια που έχει βρει, ωστόσο ένα χταπόδι το έψαχνε για χρόνια. «Τα αληθινά χταπόδια ενσωματώνονται στο περιβάλλον πολύ καλά, οπότε κανείς δεν τα προσέχει. Το ίδιο ισχύει και για τα χταπόδια Lego. Καλυμμένα με φύκια, είναι σχεδόν αδύνατο να εντοπιστούν», λέει η Tracey Williams, η οποία βρήκε το πρώτο της χταπόδι το 1997 και ένα δεύτερο μόλις πριν από πέντε χρόνια.

Υπάρχουν όμως κι ακόμη πιο σπάνια δείγματα. Από τις 59.500 μικροσκοπικές φιγούρες δημοσιογράφων, οπερατέρ και καμερών που κουβαλούσε το Tokyo Express, μόνο μία έχει ξεβραστεί στην ακτή, σύμφωνα με τα όσα γνωρίζουμε ως τώρα. Από τους 51.800 καρχαρίες, κανένας δεν έχει βρεθεί ποτέ. Υπάρχει περίπτωση άραγε να φτάσει ποτέ κανείς στα χέρια μας;

Ο Αμερικανός ωκεανολόγος Curtis Ebbesmeyer δεν αποκλείει αυτό το σενάριο. Λέει ότι είναι απολύτως πιθανό το κοντέινερ να έπεσε στον πυθμένα του ωκεανού με την πόρτα μισάνοιχτη, επιτρέποντας στο περιεχόμενό του να αδειάσει αργά αλλά σταθερά.

Παλίρροια και ισχυροί άνεμοι

Είκοσι επτά χρόνια μετά το ατύχημα, πολλά κομμάτια Lego φαίνονται ακόμα να επιπλέουν το ένα κοντά στο άλλο. Δύο μέρες αφότου το 13χρονο αγόρι βρήκε το χταπόδι, ένας άλλος Άγγλος βρήκε ένα ίδιο στην περιοχή. «Νομίζω ότι ήταν επειδή είχαμε μια πολύ υψηλή ανοιξιάτικη παλίρροια σε συνδυασμό με ισχυρούς ανέμους στην ξηρά και όταν αυτά τα δύο συναντιούνται, τα κύματα τρώνε τους αμμόλοφους που στη συνέχεια εμφανίζουν πολύ πλαστικό που ήταν προηγουμένως καλυμμένο», εξηγεί η Tracey Williams.

Όσοι έχουν μυριστεί χρήματα μπορεί να απογοητευτούν. Στο διαδίκτυο, ουκ ολίγοι επιδεικνύουν τα ευρήματά τους, αλλά δεν τα μεταπωλούν ούτε μοιράζονται την επιθυμία τους να τα αγοράσουν. Κανονικά, απαγορεύεται αυστηρά να κρατάτε αντικείμενα από την παραλία, κάτι που ονομάζεται beachcombing. Αυτό συμβαίνει στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά ισχύει και στο Βέλγιο. Ωστόσο, οι πιθανότητες να πάρεις πρόστιμο είναι λιγότερες από αυτές του να βρεις έναν καρχαρία Lego που ξεβράστηκε στο Blankenberge.

Τουλάχιστον έξι κομμάτια από το Tokyo Express έχουν ήδη ανακτηθεί στις βελγικές ακτές. Αυτό είναι πιθανό να συμβεί ξανά τα επόμενα χρόνια, καθώς οι επιστήμονες εκτιμούν ότι θα χρειαστούν άλλα 1.300 χρόνια μέχρι να διαλυθούν πλήρως τα κομμάτια στο θαλασσινό νερό.

The post Χαμένα τουβλάκια Lego εμφανίζονται στις παραλίες, 27 χρόνια μετά το «χαμό» τους – πως γίνεται αυτό; appeared first on .

«Υπάρχουν μερικοί επιβάτες που είναι τακτικοί που προσαρμόζουν τα προγράμματά τους και έρχονται μία ή δύο φορές την εβδομάδα», εξηγεί η Catherine Demol, μιλώντας εκ μέρους της Waterbus.

43.000 άνθρωποι μεταφέρθηκαν το 2019

Ωστόσο, πέρυσι, το Waterbus μετέφερε 27.000 άτομα (έναντι 43.000 πριν από την υγειονομική κρίση). Δεν είναι λίγοι λοιπόν αυτοί που επιλέγουν το σκάφος για εκδρομή και όχι για επαγγελματικούς λόγους.

«Αλλά ο στόχος είναι να προσελκύσουμε ξανά επιβάτες με διευρυμένο ωράριο κατά τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο. Θα ξεκινούσαμε γύρω στις 7:30 π.μ. και θα σταματήσαμε γύρω στις 7:00 μ.μ.», συνεχίζει η Catherine Demol. «Θέλαμε να το δοκιμάσουμε νωρίτερα, αλλά δεν είχε νόημα με την υποχρεωτική τηλεργασία το 2020 και το 2021, αλλά πλέον είναι στα σχέδια μας για το 2022», διαβεβαιώνει.

Όσο για την προσέλευση, ποικίλλει πολύ από μέρα σε μέρα. «Δεν μπορούμε πάντα να το προβλέψουμε», λέει η Catherine Demol. «Αυτή την Πέμπτη έχω ήδη κρατήσεις για 190 άτομα, ενώ σήμερα μάλλον θα μεταφέρουμε μόνο μερικές δεκάδες άτομα».

Διαπεριφερειακό έργο

Το Waterbus είναι ένα διαπεριφερειακό έργο που εξαρτάται από επιδοτήσεις από διάφορες περιφερειακές και επαρχιακές οντότητες ειδικότερα. Επιδοτήσεις χωρίς τις οποίες δεν θα μπορούσε να επιβιώσει σαν επιχείρηση. Το εισιτήριο κυμαίνεται μεταξύ δύο και τριών ευρώ, ανάλογα με τη διαδρομή. Μια τιμή που προφανώς δεν καλύπτει όλα τα λειτουργικά έξοδα.

Το πλοίο εκτελεί δρομολόγια από Δευτέρα έως Παρασκευή (μεταξύ Μαΐου και Οκτωβρίου). Σημειώστε ότι μεταξύ 1 Ιουλίου και 15 Αυγούστου πλέει και τα Σάββατα και τις Κυριακές.

Όλες οι πληροφορίες στο waterbus.eu

The post To Waterbus ξεκίνησε ξανά τις διαδρομές του στο Κανάλι appeared first on .

Η 31χρονη Ρακέτε παρέβη της εντολές του ιταλικού ναυτικού και μπήκε στο λιμάνι της Λαμπεντούζα το Σάββατο. Το Sea Watch 3 συγκρούστηκε με σκάφος του ιταλικού λιμενικού, βγάζοντας στη στεριά 41 μετανάστες που είχε διασώσει.

Συνελήφθη άμεσα και τέθηκε σε κατ” οίκον περιορισμό.

Η Ρακέτε στην απολογία της ζήτησε συγγνώμη για τη σύγκρουση με το ιταλικό σκάφος, υποστηρίζοντας ότι επρόκειτο για ατύχημα και εξήγησε ότι μόνη της έννοια ήταν η προστασία των μεταναστών που βρίσκονταν στη θάλασσα για πάνω από δυο εβδομάδες.

Η απόφαση του ιταλικού δικαστηρίου θεωρείται πλήγμα στον ισχυρό άνδρα της κυβέρνησης και υπουργό Εσωτερικών Ματέο Σαλβίνι, που ζητούσε επίμονα την καταδίκη της. Δήλωσε ότι περίμενε μια πιο αυστηρή στάση από την ιταλική δικαιοσύνη και υποσχέθηκε ότι θα απελάσει την Ρακέτε το συντομότερο δυνατό.

Η Ρακέτε αντιμετωπίζει ακόμα κατηγορία για συνέργεια σε παράνομη διακίνηση μεταναστών.

Η υπόθεσή της έχει προκαλέσει διπλωματική ρήξη μεταξύ Ρώμης και Βερολίνου και υπογραμμίζει την αδυναμία της Ευρώπης να αντιμετωπίσει συνεκτικά το ζήτημα της μετανάστευσης.

Πηγή: euronews.com

The post Ελεύθερη η πλοίαρχος του Sea Watch Καρόλα Ρακέτε appeared first on .

Η ομάδα υπολογίζει την ηλικία του πλοίου στα 2400 χρόνια, κάτι που το κατατάσσει στην νούμερο ένα θέση των αρχαιότερων ναυαγίων που έχουν ανακαλυφθεί. Η κατάστασή του φαίνεται να είναι εξαιρετικά καλή, και πιο συγκεκριμένα, ο ιστός (κατάρτι), τα πηδάλια, και οι θέσεις των κωπηλατών φαίνεται να είναι όλα άθικτα.

Το πλοίο έχει μήκος 23 μέτρα και πλάτος 6 μέτρα, και βρέθηκε σε βάθος περίπου 1600 μέτρων από την επιφάνεια. Σχεδιαστικά οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είναι ένα αρχαιοελληνικό εμπορικό, ενώ ο τύπος του παραπέμπει στο πλοίο που απεικονίζεται στο Αγγείο των Σειρήνων. Δεν είναι δηλαδή δίηρης, τρίηρης, ή κόντορος, άρα έχει πρόσθετη σπανιότητα και αξία ως εύρημα αφού μέχρι σήμερα το είχαμε δει μόνο σε αγγεία που υπολογίζονται στην ίδια περίοδο. Ο καθηγητής Jon Adams της ομάδας MAP δήλωσε για το εύρημα: “Θα ανατρέψει όσα ξέραμε για την ναυπηγική και την ναυσιπλοΐα στον αρχαίο κόσμο”.

Η ομάδα προτίθεται να αφήσει το πλοίο στο σημείο, αφού κάποια προσπάθεια ανέλκυσης θα μπορούσε εύκολα να το καταστρέψει. Ένα δείγμα από το ξύλο όμως στάλθηκε στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον το οποίο έκανε και την σχετική χρονολόγηση (2400-2500 ετών). Περισσότερα δεδομένα αναμένεται να δημοσιοποιηθούν την επόμενη εβδομάδα στο Λονδίνο.

Το αρχαιολογικό πρότζεκτ που “τρέχει” η ομάδα MAP στην Μαύρη Θάλασσα δεν έχει προηγούμενο, αφού η ομάδα έχει ανακαλύψει πάνω από 60 ναυάγια τα τελευταία δύο χρόνια, πολλά από τα οποία είναι βυζαντινά πλοία, άλλα ρωμαϊκά, και κάποια αρχαιοελληνικά. Ο λόγος που η Μαύρη Θάλασσα αποτελεί το ιδανικό μέρος για αρχαιολογική έρευνα βαθέων υδάτων είναι ότι το ανοξικό περιβάλλον (μηδενική περιεκτικότητα οξυγόνου) που επικρατεί ακόμη και λίγα μέτρα κάτω από την επιφάνεια δεν επιτρέπει την ανάπτυξη μικροοργανισμών που τρώνε το ξύλο. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου εσωτερική κίνηση ρευμάτων εξ’ αιτίας των στρωμάτων διαφορετικής αλμυρότητας που σταθεροποιούν την θάλασσα αφού δεν ανακατεύονται σχεδόν καθόλου. Η ανάμειξη φρέσκου και αλμυρού νερού περιορίζεται συγκεκριμένα στα πρώτα 150 μέτρα βάθους.

Όλα τα ναυάγια που ανακαλύπτει η MAP φωτογραφίζονται από κάθε όψη για να γίνει φωτογραμμετρία, δηλαδή μέτρηση των διαστάσεων και ανάπτυξη του αντίστοιχου μοντέλου. Στην ομάδα συμμετέχουν αρχαιολόγοι, επιστήμονες από διάφορους τομείς, και επίσης και δύο σπουδαίοι κινηματογραφιστές του BBC, ο David Belton και ο Andy Byatt. Οι τελευταίοι θα παρουσιάσουν το σχετικό φιλμ διάρκειας δύο ωρών που ετοίμασαν στο Βρετανικό Μουσείο τις επόμενες μέρες. Μέσα στην ομάδα 16 ατόμων, υπάρχει και ο Έλληνας Δημήτρης Σακελλαρίου ο οποίος είναι Διευθυντής Γεωλογίας και Έρευνας στο Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας του Ελληνικού Κέντρου Θαλάσσιων Ερευνών.

Τέλος, αξίζει να πούμε δυο λόγια και για τα τεχνολογικά μέσα που χρησιμοποίησε η ομάδα και πιο συγκεκριμένα το πλοίο “Havila Subsea” που ανήκει στην Νορβηγική Reach Subsea. To Havila Subsea είναι ένα σύγχρονο (2017) πλοίο υποθαλάσσιων ερευνών χωρητικότητας 78 ατόμων (50 καμπίνες), με 2 αίθουσες συνεδρίων, 6 γραφεία, ελικοδρόμιο, γυμναστήριο, και πολλές ακόμη ανέσεις για τα μέλη και των δύο ομάδων (MAP και Reach Subsea).

Ο γερανός 150 τόνων που διαθέτει το Havila Subsea μπορεί να εναποθέσει στην θάλασσα ένα από τα δύο ROV (remote operated underwater vehicle) του πλοίου. To ROV της Reach Subsea είναι το “Schilling Robotic HD” και όπως υποδηλώνεται και από το όνομά του διαθέτει HD κάμερα, digiquartz αισθητήρα βάθους, αισθητήρα TOGS (tiny optical gyro system) για την ρύθμιση της πορείας, και RDI Navigator 1200 kHz (μεγάλης ακρίβειας) για την πλοήγηση. To συγκεκριμένο ROV κινείται από υδραυλική ισχύ 150 ίππων (υπάρχει και εφεδρικό σύστημα 40 ίππων), και μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 3000 μέτρα βάθους.

Πηγή: insomnia.gr / theguardian.com

The post Αρχαίο Ελληνικό πλοίο, το παλαιότερο άθικτο ναυάγιο που έχει ανακαλυφθεί ποτέ appeared first on .