Η πληθυσμιακή πυκνότητα στις Βρυξέλλες ανέρχεται σε 7.827 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, ενώ στο Παρίσι ξεπερνά τους 20.000 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο και η Αθήνα τους 11.142. Η αύξηση αυτή είναι σταθερή τα τελευταία χρόνια, με τις Βρυξέλλες να ξεπερνούν το Βουκουρέστι το 2022 και να ανεβαίνουν στην τέταρτη θέση της σχετικής ευρωπαϊκής κατάταξης.

Παρά τα στοιχεία, πολλοί θεωρούν εντυπωσιακή αυτή τη διάκριση, καθώς η πόλη δεν δίνει οπτικά την εικόνα μιας εξαιρετικά πυκνοκατοικημένης μητρόπολης. Όπως εξηγεί ο Kristophe Thijs από τη Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Ακινήτων (CIB), οι Βρυξέλλες δεν χαρακτηρίζονται από ουρανοξύστες και πολυώροφα συγκροτήματα κατοικιών, αλλά από μεσαίου ύψους κτίρια και συμπαγείς γειτονιές, γεγονός που δημιουργεί διαφορετική εντύπωση σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Η πληθυσμιακή πίεση συγκεντρώνεται κυρίως σε συγκεκριμένους δήμους. Το Saint-Josse-ten-Noode καταγράφει την υψηλότερη πυκνότητα, με 23.266 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο το 2025, ενώ ακολουθούν οι δήμοι Saint-Gilles και Koekelberg. Αντίθετα, η χαμηλότερη πυκνότητα εντός της Περιφέρειας Βρυξελλών καταγράφεται στον Δήμο των Βρυξελλών, με περίπου 6.005 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

Η περίπτωση του Saint-Josse εξηγείται εν μέρει από το μικρό γεωγραφικό του μέγεθος, αλλά και από τη μορφή της κατοικίας στην περιοχή. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, μόλις 6% των κτιρίων φιλοξενούν ένα μόνο νοικοκυριό, ποσοστό πολύ χαμηλότερο από άλλες περιοχές των Βρυξελλών, όπως το Watermael-Boitsfort και το Auderghem, αλλά και από τον εθνικό μέσο όρο του Βελγίου.

Συνολικά, η Περιφέρεια των Βρυξελλών καταγράφει 7.732 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, όταν η Φλάνδρα φτάνει τους 506 και η Βαλλονία μόλις τους 220 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

Ωστόσο, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η υψηλή πυκνότητα δεν αποτελεί από μόνη της πρόβλημα. Το κρίσιμο ζήτημα είναι κατά πόσο η αύξηση του πληθυσμού συνοδεύεται από επαρκή ανάπτυξη της στεγαστικής προσφοράς, των υποδομών μετακίνησης και των δημόσιων υπηρεσιών. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, η πίεση μεταφέρεται στις τιμές των ακινήτων, στην κυκλοφοριακή συμφόρηση και συνολικά στην ποιότητα ζωής των κατοίκων.

Ήδη, η αγορά κατοικίας στις Βρυξέλλες αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις. Πρόσφατη έκθεση της Federia ανέδειξε ότι τα προσιτά ενοικιαζόμενα ακίνητα μειώνονται με ταχύ ρυθμό, ενώ το Ινστιτούτο Στατιστικής και Ανάλυσης των Βρυξελλών (BISA) προειδοποίησε πως το κόστος στέγασης αυξάνεται ταχύτερα από το γενικό κόστος ζωής.

Όπως τονίζουν οι ειδικοί, η πρόκληση για τις Βρυξέλλες δεν είναι η ίδια η πυκνότητα του πληθυσμού, αλλά η αποτελεσματική διαχείρισή της. Όταν συνοδεύεται από σωστό σχεδιασμό, μπορεί να συμβάλει σε μια πιο ζωντανή, βιώσιμη και οικονομικά δυναμική πόλη. Αντίθετα, η έλλειψη επαρκούς σχεδιασμού ενδέχεται να εντείνει τις ανισότητες και να επιβαρύνει περαιτέρω την καθημερινότητα των κατοίκων.

Bruxelles parmi les régions les plus densément peuplées d’Europe

La capitale belge occupe la quatrième place du classement européen, tandis que les défis liés au logement et aux infrastructures se renforcent

La Région de Bruxelles-Capitale figure désormais parmi les territoires les plus densément peuplés du continent européen. D’après les données publiées par Eurostat pour 2024, elle occupe la quatrième position du classement, derrière Paris, le centre d’Athènes et le département français des Hauts-de-Seine.

Avec près de 7.827 habitants par kilomètre carré, Bruxelles se situe loin devant de nombreuses métropoles européennes telles que Berlin, Vienne, Bâle ou encore Bucarest, qu’elle a dépassée dans le classement il y a quelques années.

Cette situation peut sembler surprenante à première vue. Contrairement à d’autres grandes villes européennes, Bruxelles ne se distingue pas par une multitude de gratte-ciel résidentiels. Son tissu urbain repose davantage sur des immeubles de taille moyenne, des quartiers compacts et une forte occupation de l’espace disponible.

La concentration démographique est particulièrement marquée dans certaines communes. Saint-Josse-ten-Noode reste de loin la plus dense du pays avec plus de 23.000 habitants au km², devant Saint-Gilles et Koekelberg. À l’inverse, la Ville de Bruxelles présente une densité nettement plus faible à l’échelle régionale.

Selon les spécialistes du secteur immobilier, la densité urbaine n’est pas nécessairement synonyme de problème. Elle peut même constituer un atout lorsqu’elle s’accompagne d’une offre suffisante en matière de logements, de mobilité et d’équipements publics. Les difficultés apparaissent lorsque la croissance démographique dépasse les capacités d’adaptation de la ville.

C’est précisément ce phénomène qui préoccupe aujourd’hui de nombreux observateurs. Plusieurs études récentes soulignent la raréfaction progressive des logements abordables à Bruxelles. Dans le même temps, les loyers et les prix de l’immobilier augmentent plus rapidement que le coût général de la vie, compliquant l’accès au logement pour un nombre croissant de ménages.

Les experts estiment dès lors que l’enjeu principal n’est pas la densité elle-même, mais la manière dont elle est accompagnée par les politiques publiques. Une ville dense peut rester attractive, durable et dynamique à condition d’investir dans l’habitat, les transports et les services destinés aux habitants. À défaut, les tensions sur le marché immobilier et sur la qualité de vie risquent de s’accentuer dans les années à venir.

The post Οι Βρυξέλλες στις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Ευρώπης appeared first on .

Παρά τη θετική αυτή εξέλιξη, η αύξηση του πληθυσμού δεν προήλθε από τις γεννήσεις. Αντίθετα, το 2025 ήταν η τέταρτη συνεχόμενη χρονιά κατά την οποία οι θάνατοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις.

Συγκεκριμένα, καταγράφηκαν 108.033 γεννήσεις έναντι 112.923 θανάτων, δημιουργώντας ένα αρνητικό φυσικό ισοζύγιο -4.890 ατόμων. Η γήρανση του πληθυσμού, η μείωση του αριθμού των γυναικών σε αναπαραγωγική ηλικία και η συνεχής πτώση της γεννητικότητας συγκαταλέγονται στους βασικούς λόγους αυτής της τάσης.

Οι γεννήσεις μάλιστα ήταν κατά 3,9% λιγότερες σε σχέση με τον μέσο όρο της περιόδου 2021-2024, ενώ οι θάνατοι αυξήθηκαν ελαφρώς κατά 0,8% σε σύγκριση με το 2024.

Η μετανάστευση αντισταθμίζει τη δημογραφική κάμψη

Η πληθυσμιακή αύξηση του Βελγίου οφείλεται κυρίως στο θετικό διεθνές μεταναστευτικό ισοζύγιο, το οποίο το 2025 έφτασε τις 47.562 επιπλέον αφίξεις σε σχέση με τις αναχωρήσεις.

Παρότι το μέγεθος αυτό παραμένει σημαντικό, είναι χαμηλότερο σε σχέση με την περίοδο 2021-2024, όταν οι μεταναστευτικές ροές είχαν ενισχυθεί σημαντικά λόγω της ανάκαμψης μετά την πανδημία και των γεωπολιτικών εξελίξεων που προκάλεσε ο πόλεμος στην Ουκρανία.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η μεγαλύτερη ομάδα ανθρώπων που εγκαταστάθηκαν στο Βέλγιο το 2025 ήταν Βέλγοι πολίτες που επέστρεψαν στη χώρα, αντιπροσωπεύοντας το 12,9% των συνολικών αφίξεων (22.776 άτομα). Ακολούθησαν οι Ρουμάνοι (9,2%) και οι Γάλλοι (7,9%).

Η Φλάνδρα οδηγεί την πληθυσμιακή αύξηση

Σε περιφερειακό επίπεδο, η Φλάνδρα κατέγραψε τη μεγαλύτερη αύξηση πληθυσμού.

Ο πληθυσμός της έφτασε τους 6.898.350 κατοίκους, σημειώνοντας άνοδο 0,49% ή 33.584 ατόμων μέσα σε έναν χρόνο. Η αύξηση αυτή προήλθε κυρίως από τη θετική μετανάστευση, τόσο διεθνή όσο και εσωτερική.

Η Βαλλονία αριθμούσε την 1η Ιανουαρίου 2026 3.713.450 κατοίκους, παρουσιάζοντας αύξηση 0,23%. Εκτός από το θετικό διεθνές μεταναστευτικό ισοζύγιο, η περιοχή κατέγραψε και θετικό εσωτερικό μεταναστευτικό ισοζύγιο, με 4.817 άτομα να μετακομίζουν από άλλες περιοχές του Βελγίου προς τη Βαλλονία.

Αντίθετα, η Περιφέρεια Βρυξελλών-Πρωτεύουσας παρέμεινε ουσιαστικά στάσιμη, καθώς ο πληθυσμός της αυξήθηκε μόλις κατά 39 κατοίκους, φτάνοντας τους 1.255.834 κατοίκους.

Ωστόσο, οι Βρυξέλλες ήταν η μοναδική περιφέρεια της χώρας με θετικό φυσικό ισοζύγιο, καθώς οι γεννήσεις ξεπέρασαν τους θανάτους κατά 5.103 άτομα. Την ίδια στιγμή, κατέγραψαν σημαντικό αρνητικό εσωτερικό μεταναστευτικό ισοζύγιο (-18.553), καθώς πολλοί κάτοικοι μετακινήθηκαν προς άλλες περιοχές της χώρας.

Ρεκόρ πολιτογραφήσεων το 2025

Το 2025 αποτέλεσε επίσης χρονιά-ορόσημο για τις πολιτογραφήσεις.

Συνολικά 69.017 άτομα απέκτησαν τη βελγική υπηκοότητα, ενώ μόλις 32 την απώλεσαν, οδηγώντας σε 69.049 μεταβολές υπηκοότητας συνολικά.

Πρόκειται για το υψηλότερο επίπεδο από το 1992, όταν ξεκίνησε η καταγραφή των σχετικών στοιχείων, ξεπερνώντας ακόμη και το προηγούμενο ρεκόρ του 2001.

Οι μεγαλύτερες ομάδες νέων Βέλγων πολιτών προέρχονταν από:

Μαρόκο: 6.502 άτομα
Ρουμανία: 4.366 άτομα
Συρία: 4.200 άτομα
Πολωνία: 2.989 άτομα
Ιταλία: 2.848 άτομα

Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η εξέλιξη στην περίπτωση των Σύρων πολιτών. Το 2015 μόλις 185 Σύροι απέκτησαν τη βελγική υπηκοότητα, ενώ δέκα χρόνια αργότερα ο αριθμός αυτός έφτασε τις 4.200 πολιτογραφήσεις, αντανακλώντας τις μεγάλες μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές της προηγούμενης δεκαετίας.

Σε επίπεδο ηπείρων, οι Ευρωπαίοι παρέμειναν η μεγαλύτερη ομάδα νέων πολιτών με 27.731 πολιτογραφήσεις, ακολουθούμενοι από πολίτες αφρικανικών χωρών (19.073) και ασιατικών χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Μέσης Ανατολής (15.922).

La population belge continue de progresser grâce à l’immigration, malgré un déficit naturel

La Belgique comptait 11.867.634 habitants au 1er janvier 2026, selon les derniers chiffres publiés par Statbel. En un an, la population a augmenté de 42.083 personnes, soit une croissance de 0,36 %.

Cette progression intervient pourtant dans un contexte démographique marqué par une baisse durable des naissances. Pour la quatrième année consécutive, le pays a enregistré davantage de décès que de naissances.

En 2025, la Belgique a recensé 108.033 naissances contre 112.923 décès, ce qui se traduit par un solde naturel négatif de 4.890 personnes. Le vieillissement de la population, la diminution du nombre de femmes en âge de procréer et la baisse de la fécondité expliquent en grande partie cette situation.

La croissance démographique observée l’an dernier repose donc essentiellement sur le solde migratoire international positif, qui a atteint 47.562 personnes. Même si ce chiffre reste élevé, il est inférieur aux niveaux observés entre 2021 et 2024, période marquée par le rebond post-pandémie et les conséquences de la guerre en Ukraine.

Parmi les nouveaux arrivants, les Belges revenant s’installer dans leur pays constituaient le groupe le plus important, suivis des ressortissants roumains et français.

Des dynamiques différentes selon les régions

La Flandre demeure la région la plus dynamique sur le plan démographique. Sa population a atteint 6.898.350 habitants, soit une hausse de 0,49 % en un an.

La Wallonie a également progressé pour atteindre 3.713.450 habitants, avec une croissance de 0,23 %. Elle a bénéficié à la fois d’un apport migratoire international et d’un gain de population provenant des autres régions du pays.

La situation est différente à Bruxelles, dont la population est restée pratiquement stable à 1.255.834 habitants. La Région de Bruxelles-Capitale n’a gagné que 39 habitants supplémentaires sur l’ensemble de l’année.

Bruxelles conserve toutefois une particularité : elle reste la seule région belge où les naissances sont plus nombreuses que les décès, avec un excédent naturel de 5.103 personnes. Cet avantage a toutefois été compensé par un important départ de résidents vers d’autres régions du pays.

Un record historique de nouvelles nationalités belges

L’année 2025 a également été marquée par un nombre record d’acquisitions de la nationalité belge.

Au total, 69.017 personnes sont devenues Belges, un niveau jamais atteint depuis le début des statistiques modernes en 1992.

Les principales nationalités d’origine des nouveaux citoyens belges étaient :

Maroc : 6.502 personnes
Roumanie : 4.366 personnes
Syrie : 4.200 personnes
Pologne : 2.989 personnes
Italie : 2.848 personnes

Le cas des ressortissants syriens illustre particulièrement l’évolution récente de la démographie belge. Alors que seulement 185 Syriens avaient obtenu la nationalité belge en 2015, ils étaient 4.200 en 2025.

À l’échelle continentale, les ressortissants européens représentent toujours la plus grande part des nouveaux Belges, devant les citoyens originaires d’Afrique et d’Asie.

Ces chiffres confirment une tendance désormais bien installée : dans un contexte de vieillissement de la population et de baisse des naissances, l’immigration demeure le principal moteur de la croissance démographique belge.

The post Ο πληθυσμός στο Βέλγιο ξεπέρασε τα 11,8 εκατομμύρια – Η μετανάστευση κρατά τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης appeared first on .

Παρά τη συνολική αυτή τάση, βραχυπρόθεσμα παρατηρείται μια ήπια αύξηση. Ο πληθυσμός της ΕΕ υπολογίζεται στα 451,8 εκατομμύρια το 2025 και αναμένεται να φτάσει στο ανώτατο σημείο του γύρω στο 2029, πριν ξεκινήσει μια σταδιακή αλλά σταθερή πτωτική πορεία, καταλήγοντας κοντά στα 398,8 εκατομμύρια έως το 2100.

Κεντρικό στοιχείο αυτής της εξέλιξης αποτελεί η γήρανση του πληθυσμού. Το ποσοστό των νέων ηλικίας 0-19 ετών αναμένεται να μειωθεί, ενώ η ομάδα των ατόμων σε ηλικία εργασίας (20-64 ετών) θα περιοριστεί σημαντικά, από 58% σε περίπου 50%. Την ίδια στιγμή, η αύξηση των ηλικιωμένων είναι εντυπωσιακή, ιδιαίτερα στην κατηγορία άνω των 80 ετών, η οποία αναμένεται να σχεδόν τριπλασιαστεί, φτάνοντας το 16% του συνολικού πληθυσμού.

Οι αλλαγές αυτές συνδέονται άμεσα με τις χαμηλές γεννήσεις και τη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, δύο τάσεις που χαρακτηρίζουν εδώ και χρόνια την ευρωπαϊκή κοινωνία. Αν και η μετανάστευση επηρεάζει τις πληθυσμιακές ισορροπίες, δεν αρκεί για να ανατρέψει τη συνολική καθοδική πορεία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διαφοροποιήσεις μεταξύ των κρατών. Σύμφωνα με τα στοιχεία, μόλις 12 από τις 30 ευρωπαϊκές χώρες αναμένεται να παρουσιάσουν αύξηση πληθυσμού έως το 2100, ενώ η πλειονότητα θα καταγράψει μείωση.

Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες με τη μεγαλύτερη πτώση, καθώς ο πληθυσμός της προβλέπεται να μειωθεί περίπου κατά 30%, επιβεβαιώνοντας τη σοβαρότητα του δημογραφικού προβλήματος. Αντίστοιχα, σημαντικές μειώσεις καταγράφονται σε χώρες της Ανατολικής και Νότιας Ευρώπης.

Αντίθετα, το Βέλγιο εμφανίζει μια πιο σταθερή εικόνα, με προβλεπόμενη αύξηση περίπου 4% έως το 2100. Το στοιχείο αυτό τοποθετεί τη χώρα ανάμεσα σε εκείνες που καταφέρνουν να διατηρήσουν ή και να ενισχύσουν τον πληθυσμό τους, εν μέρει χάρη στη μετανάστευση και τη διαφορετική δημογραφική δυναμική.

Στον αντίποδα, χώρες όπως η Λετονία και η Λιθουανία αναμένεται να χάσουν πάνω από το ένα τρίτο του πληθυσμού τους, γεγονός που αναδεικνύει τις έντονες ανισότητες που θα χαρακτηρίσουν το δημογραφικό τοπίο της Ευρώπης.

Οι εξελίξεις αυτές αναμένεται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στις οικονομίες και τα κοινωνικά συστήματα, με λιγότερους εργαζόμενους να καλούνται να στηρίξουν έναν ολοένα αυξανόμενο αριθμό συνταξιούχων. Η πίεση σε τομείς όπως η υγεία και η κοινωνική πρόνοια εκτιμάται ότι θα ενταθεί, καθιστώντας το δημογραφικό ζήτημα μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για το μέλλον της Ευρώπης.

Europe face à un tournant démographique : une population en recul d’ici 2100
Vieillissement, natalité en baisse et fortes disparités entre pays redessinent le continent

L’Europe s’oriente vers une transformation démographique majeure au cours des prochaines décennies. D’après les projections de Eurostat, la population de l’Union européenne devrait diminuer de manière notable d’ici la fin du siècle, avec une baisse estimée à près de 53 millions d’habitants.

À court terme, la situation reste relativement stable, avec une légère croissance attendue jusqu’à la fin des années 2020. Toutefois, cette tendance s’inversera progressivement, laissant place à un déclin continu jusqu’en 2100.

Le phénomène clé derrière cette évolution est le vieillissement accéléré de la population. La part des jeunes diminue, tandis que celle des personnes âgées, en particulier les plus de 80 ans, augmente fortement. Cette mutation modifie profondément l’équilibre entre actifs et retraités, avec des conséquences directes sur les systèmes économiques et sociaux.

Les raisons sont multiples, mais reposent principalement sur une baisse durable de la natalité et une espérance de vie en hausse. Si les flux migratoires contribuent à atténuer ces effets dans certains pays, ils ne suffisent pas à inverser la tendance globale.

Les dynamiques varient fortement selon les États. La Grèce figure parmi les pays les plus touchés, avec une diminution attendue d’environ 30 % de sa population, illustrant l’ampleur du défi démographique auquel elle est confrontée.

À l’inverse, la Belgique présente une évolution plus modérée, avec une légère croissance estimée à 4 %, ce qui témoigne d’une situation plus équilibrée comparée à d’autres régions européennes.

Globalement, ces projections mettent en évidence une Europe à deux vitesses, où certaines régions verront leur population se contracter rapidement, tandis que d’autres parviendront à maintenir, voire à accroître leur attractivité démographique.

Dans ce contexte, les enjeux liés à la main-d’œuvre, aux retraites et aux services publics seront au cœur des préoccupations des décideurs européens dans les décennies à venir.

The post Δημογραφική ανατροπή στην Ευρώπη: Μείωση πληθυσμού κατά 53 εκατομμύρια έως το 2100 appeared first on .

Η ανακατάταξη αποδίδεται αφενός στη συνεχιζόμενη πληθυσμιακή μείωση του Schaerbeek την τελευταία δεκαετία και αφετέρου στη σταθερή και έντονη αύξηση του πληθυσμού στο Anderlecht. Κατά την περίοδο 2016–2026, το Anderlecht κατέγραψε αύξηση περίπου 11%, δηλαδή σχεδόν 13.000 επιπλέον κατοίκους.

Στις αρχές του 2026, το Anderlecht αριθμεί 129.220 κατοίκους, σημειώνοντας ετήσια αύξηση 1.157 ατόμων (+0,9%) σε σύγκριση με το 2025. Αντίθετα, το Schaerbeek υποχώρησε στους 127.409 κατοίκους (-1,3%), περνώντας στην τρίτη θέση της σχετικής κατάταξης. Σε ορίζοντα δεκαετίας, η κοινότητα έχει χάσει σχεδόν 4.000 κατοίκους, καταγράφοντας μείωση άνω του 3%.

Συνολικά, η Περιφέρεια Βρυξελλών αριθμεί 1.251.715 κατοίκους στις αρχές του έτους, παρουσιάζοντας οριακή ετήσια αύξηση 0,07%. Ωστόσο, σε βάθος δεκαετίας, η αύξηση υπερβαίνει το 6%, με περισσότερους από 70.000 νέους κατοίκους να έχουν εγκατασταθεί στην πρωτεύουσα από το 2016.

Οι δημογραφικές εξελίξεις δεν είναι ομοιόμορφες. Η ισχυρότερη αύξηση την περίοδο 2016–2026 καταγράφηκε στο Evere (+16%), ακολουθούμενο από το Woluwe-Saint-Lambert (+12,6%) και την Πόλη των Βρυξελλών (+12,2%).

Αντίθετα, εκτός από το Schaerbeek, μείωση πληθυσμού την τελευταία δεκαετία σημειώθηκε στο Saint-Gilles (-2,9%) και στο Saint-Josse-ten-Noode (-1,99%). Και οι δύο κοινότητες κατέγραψαν επίσης μικρή πτώση σε σύγκριση με το 2025.

Η μικρότερη σε πληθυσμό κοινότητα παραμένει το Koekelberg με 22.565 κατοίκους. Ακολουθούν τα Watermael-Boitsfort (25.282), Ganshoren (25.692) και Berchem-Saint-Agathe (25.764).

Anderlecht devient la deuxième commune la plus peuplée de Bruxelles
Schaerbeek rétrograde à la troisième place après dix ans d’évolutions contrastées

La commune d’Anderlecht est désormais la deuxième plus peuplée de la Région de Bruxelles-Capitale, derrière la Ville de Bruxelles, dépassant Schaerbeek, selon les derniers chiffres provisoires du Registre national.

Ce changement s’explique par une baisse continue de la population à Schaerbeek au cours des dix dernières années, tandis qu’Anderlecht enregistre une croissance soutenue. Entre 2016 et 2026, la population d’Anderlecht a progressé d’environ 11%, soit près de 13.000 habitants supplémentaires.

Au début de 2026, Anderlecht compte 129.220 habitants, soit 1.157 de plus qu’en 2025 (+0,9%). Schaerbeek recense quant à elle 127.409 habitants (-1,3%) et occupe désormais la troisième place. Sur dix ans, la commune a perdu près de 4.000 habitants, soit une diminution supérieure à 3%.

À l’échelle régionale, la population bruxelloise atteint 1.251.715 habitants, en légère hausse annuelle de 0,07%. Sur une décennie, la progression dépasse toutefois 6%, avec plus de 70.000 nouveaux résidents installés dans la capitale.

Les dynamiques varient fortement selon les communes. La croissance la plus marquée entre 2016 et 2026 est observée à Evere (+16%), suivie de Woluwe-Saint-Lambert (+12,6%) et de la Brussels-City (+12,2%).

À l’inverse, outre Schaerbeek, la population a reculé à Saint-Gilles (-2,9%) et à Saint-Josse-ten-Noode (-1,99%) par rapport à 2016, avec également une légère diminution par rapport à 2025.

Enfin, Koekelberg reste la commune la moins peuplée avec 22.565 habitants, suivie de Watermael-Boitsfort (25.282), Ganshoren (25.692) et Berchem-Saint-Agathe (25.764).

The post Το Anderlecht ξεπερνά το Schaerbeek και γίνεται o δεύτερος μεγαλύτερος δήμος των Βρυξελλών appeared first on .

Ένας πληθυσμός λιγότερος από 60.000 ανθρώπους

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία, ο πληθυσμός της Γροιλανδίας το 2025 ανερχόταν σε 56.542 κατοίκους. Από αυτούς, περίπου το 88% έχει γεννηθεί στη Γροιλανδία, ενώ σχεδόν 6.800 κάτοικοι είναι γεννημένοι εκτός του νησιού. Η πρωτεύουσα Νουούκ συγκεντρώνει περίπου 19.900 κατοίκους, γεγονός που την καθιστά το βασικό αστικό και διοικητικό κέντρο.

Η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού ζει κατά μήκος των φιόρδ της νοτιοδυτικής ακτής, όπου το κλίμα είναι συγκριτικά ηπιότερο. Αντίθετα, περιοχές με πιο ευνοϊκές θερμοκρασίες, όπως η ζώνη γύρω από το Narsarsuaq, παραμένουν αραιοκατοικημένες, αναδεικνύοντας τις έντονες ανισορροπίες χωρικής κατανομής.

Υπηκοότητα και εθνική σύνθεση

Σε επίπεδο υπηκοότητας, τα στοιχεία του 2024 δείχνουν ότι η πλειονότητα των κατοίκων —περίπου 54.400 άτομα— διαθέτει δανική υπηκοότητα, καθώς η Γροιλανδία αποτελεί αυτόνομη περιοχή εντός του Βασιλείου της Δανίας. Αξιοσημείωτη είναι η παρουσία πολιτών από τις Φιλιππίνες και την Ταϊλάνδη, οι οποίοι αποτελούν τις δύο μεγαλύτερες μη ευρωπαϊκές κοινότητες, με περισσότερους από 1.200 κατοίκους συνολικά.

Σε εθνοτικό επίπεδο, ο πληθυσμός εκτιμάται ότι αποτελείται κατά περίπου 89,5% από Γροιλανδούς (Inuit), 7,5% Δανούς και μικρότερα ποσοστά άλλων σκανδιναβικών και διεθνών προελεύσεων. Η πολυεθνοτική αυτή σύνθεση αντανακλά αιώνες επαφής με Ευρωπαίους αποίκους, ναυτικούς, φαλαινοθήρες και, πιο πρόσφατα, επαγγελματίες και επιστήμονες.

Επιστήμονες, ερευνητικοί σταθμοί και προσωρινή μετανάστευση

Ένα σημαντικό μέρος του μη γηγενή πληθυσμού συνδέεται με την παρουσία διεθνών ερευνητικών δραστηριοτήτων. Η Γροιλανδία φιλοξενεί επιστημονικούς σταθμούς που ασχολούνται με την κλιματική αλλαγή, τη γεωλογία, τη γεωφυσική και την αρκτική βιοποικιλότητα, προσελκύοντας ερευνητές από την Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Ασία. Πρόκειται κυρίως για προσωρινή ή κυκλική εγκατάσταση, που όμως επηρεάζει αισθητά τη σύνθεση του ενεργού πληθυσμού.

Θρησκεία, ταυτότητα και ιστορικές ρίζες

Η πλειονότητα των κατοίκων ανήκει στη Λουθηρανική Εκκλησία, ενώ ιστορικό ρόλο έπαιξαν και οι Μοραβιανοί αδελφοί, μια προτεσταντική κοινότητα με ρίζες στη Δανία και τη Γερμανία. Γενετικές μελέτες δείχνουν ότι οι σύγχρονοι Inuit της Γροιλανδίας είναι άμεσοι απόγονοι των πληθυσμών της κουλτούρας Thule που εγκαταστάθηκαν στο νησί τον 13ο αιώνα, με περίπου 25% ευρωπαϊκή γενετική επιμειξία από την αποικιακή περίοδο.

Γιατί η Γροιλανδία βρίσκεται στο επίκεντρο

Η πρόσφατη αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τη Γροιλανδία συνδέεται άμεσα με τη στρατηγική της θέση στον Αρκτικό κύκλο, την αυξανόμενη παρουσία της Ρωσίας και της Κίνας στην περιοχή, αλλά και με τους φυσικούς της πόρους. Ο Ντόναλντ Τραμπ υποστήριξε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται «τίτλο ιδιοκτησίας» για να διασφαλίσουν την ασφάλεια της περιοχής, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις τόσο στη Γροιλανδία όσο και στη Δανία.

Η δανή πρωθυπουργός Μέτε Φρεντέρικσεν προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε επίθεση σε κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ θα σήμαινε κατάρρευση του μεταπολεμικού συστήματος ασφαλείας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ένας πληθυσμός μόλις μερικών δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων βρίσκεται αντιμέτωπος με γεωπολιτικές αποφάσεις που υπερβαίνουν κατά πολύ το μέγεθος και τη φωνή του.

Groenland: une population réduite au cœur de tensions géopolitiques majeures

Données démographiques, composition sociale et raisons d’un regain d’attention internationale

Avec un peu plus de 56.000 habitants, le Groenland figure parmi les territoires les moins peuplés au monde. Pourtant, ces dernières semaines, cette vaste île arctique est revenue au centre de l’actualité internationale, à la suite de nouvelles déclarations du président américain Donald Trump, affirmant que les États-Unis entendaient en prendre le contrôle afin d’empêcher une influence accrue de la Russie ou de la Chine.

Une société numériquement fragile et fortement concentrée

En 2025, la population du Groenland atteignait 56.542 personnes. Près de 88 % d’entre elles sont nées sur le territoire, tandis qu’un peu moins de 7.000 habitants sont nés à l’étranger. La capitale Nuuk concentre à elle seule environ 20.000 résidents, confirmant son rôle central dans la vie politique, économique et culturelle du pays.

La majorité des Groenlandais vivent le long des fjords du sud-ouest, où les conditions climatiques sont relativement plus clémentes. D’autres zones, pourtant moins rigoureuses sur le plan thermique, restent faiblement peuplées, ce qui illustre une répartition très inégale de la population.

Nationalité, origines et diversité

Sur le plan de la citoyenneté, la population est majoritairement composée de détenteurs de la nationalité danoise, reflet du statut autonome du Groenland au sein du Royaume du Danemark. À côté de cette majorité, on observe la présence notable de communautés venues d’Asie du Sud-Est, notamment des Philippines et de Thaïlande, constituant les groupes étrangers les plus importants.

D’un point de vue ethnique, la population est majoritairement inuit, avec une minorité danoise et d’autres origines nordiques et internationales. Cette diversité est le résultat de plusieurs siècles de contacts avec l’Europe, depuis la période coloniale jusqu’aux échanges contemporains.

Recherche scientifique et mobilité internationale

Une part significative de la population non native est liée à la recherche scientifique. Le Groenland joue un rôle clé dans l’étude du climat, des glaces polaires et de l’environnement arctique. Des chercheurs et techniciens étrangers y séjournent temporairement pour travailler dans des stations scientifiques internationales, contribuant à une mobilité démographique spécifique, plus professionnelle que migratoire.

Héritage culturel et continuité historique

La religion luthérienne domine, héritage de la période danoise, tandis que des courants protestants comme les Frères moraves ont marqué l’histoire religieuse locale. Les études génétiques confirment que les Inuit actuels descendent directement des populations Thule arrivées au XIIIe siècle, avec un apport européen estimé à environ un quart du patrimoine génétique.

Une île stratégique sous pression

Si le Groenland attire aujourd’hui autant l’attention, c’est en raison de sa position stratégique dans l’Arctique, de ses ressources naturelles et de l’évolution des équilibres géopolitiques mondiaux. Les propos de Donald Trump ont ravivé les tensions avec le Danemark, membre de l’OTAN, dont la Première ministre a rappelé que toute remise en cause de l’intégrité territoriale d’un État allié aurait des conséquences majeures sur l’architecture de sécurité internationale.

Dans ce contexte, les données démographiques prennent une dimension particulière : un territoire immense, une population réduite, et des enjeux globaux qui dépassent largement les capacités d’influence de ceux qui y vivent.

The post Γροιλανδία: ένας μικρός πληθυσμός στο επίκεντρο μεγάλων γεωπολιτικών πιέσεων appeared first on .

Η Περιφέρεια των Βρυξελλών συνεχίζει να μεγαλώνει: την 1η Ιανουαρίου 2025 ο πληθυσμός της έφτασε τους 1.255.795 κατοίκους, δηλαδή 6.198 περισσότερους από την προηγούμενη χρονιά. Πρόκειται για την 29η συνεχόμενη χρονιά αύξησης, με ρυθμό ανάπτυξης 0,5% – υψηλότερο από τη Βαλλονία (0,34%), αλλά χαμηλότερο από τη Φλάνδρα (0,63%).

Περισσότερες γεννήσεις, λιγότεροι θάνατοι

Η αύξηση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο φυσικό ισοζύγιο. Στην περιοχή καταγράφηκαν 5.330 περισσότερες γεννήσεις από θανάτους, καθώς η μείωση της γεννητικότητας δείχνει να σταθεροποιείται, ενώ η θνησιμότητα παραμένει σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα.

Η συμβολή της διεθνούς μετανάστευσης

Σημαντικό ρόλο παίζει και η διεθνής μετανάστευση: περίπου 54.000 άτομα εγκαταστάθηκαν στις Βρυξέλλες προερχόμενα από το εξωτερικό, ενώ 35.000 κάτοικοι έφυγαν για άλλες χώρες. Το θετικό ισοζύγιο ανέρχεται σε +19.398 άτομα, αριθμός που παραμένει υψηλός παρά τη μείωση σε σχέση με το 2022, χρονιά κορύφωσης λόγω του πολέμου στην Ουκρανία. Εντυπωσιακός είναι και ο αριθμός όσων απέκτησαν καθεστώς πρόσφυγα το 2024, ξεπερνώντας ακόμη και το ρεκόρ του 2010.

Εσωτερικές μετακινήσεις

Η εσωτερική μετανάστευση όμως εξακολουθεί να είναι αρνητική: 43.100 Βρυξελλιώτες εγκατέλειψαν την πρωτεύουσα για τη Φλάνδρα ή τη Βαλλονία, ενώ 25.000 ήρθαν να εγκατασταθούν από άλλες περιοχές. Οι νέοι 20-30 ετών αποτελούν την πλειονότητα όσων επιλέγουν τις Βρυξέλλες, λόγω σπουδών, εργασίας και της ζωντανής κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής της πόλης.

Ποιες περιοχές κερδίζουν και ποιες χάνουν

Η αύξηση δεν κατανέμεται ομοιόμορφα. 15 από τις 19 κοινότητες σημείωσαν άνοδο, με το Anderlecht να καταγράφει τη μεγαλύτερη (+2.000 κατοίκους, +16,9%). Άνοδο κατέγραψαν επίσης το Koekelberg (+14,6%) και το Evere (+14,5%). Αντίθετα, πληθυσμό έχασαν οι κοινότητες Saint-Gilles (-9,5%), Etterbeek (-12,9%), Schaerbeek (-4,8%) και το Woluwe-Saint-Pierre (-0,5%).

Bruxelles: une croissance démographique qui ne faiblit pas

Une ville qui attire toujours plus d’habitants

En 2024, la Région de Bruxelles-Capitale a poursuivi sa dynamique : au 1er janvier 2025, elle comptait 1.255.795 habitants, soit près de 6.200 personnes de plus qu’un an plus tôt. Cela fait 29 années consécutives de hausse.

Un équilibre naturel favorable

Contrairement aux autres régions du pays, Bruxelles affiche encore un solde naturel positif : plus de naissances que de décès. Avec environ 8.500 décès, le chiffre est en recul, tandis que les naissances se stabilisent, permettant à la capitale de conserver un avantage démographique rare en Belgique.

Migrations internationales et réfugiés

L’apport migratoire reste déterminant. 54.000 nouveaux arrivants étrangers se sont installés en 2024, contre 35.000 départs vers l’étranger. Le solde migratoire international, proche de +19.400, confirme la tendance. Fait marquant : un nombre record de demandeurs d’asile ont obtenu le statut de réfugié en 2024.

Mobilité interne : Bruxelles perd encore des habitants

La capitale attire de nombreux jeunes adultes, mais le solde des migrations internes reste négatif. Si 25.000 personnes venues de Wallonie ou de Flandre s’y sont établies, plus de 43.000 Bruxellois ont quitté la Région pour d’autres parties du pays.

Des écarts entre communes

La croissance n’est pas uniforme : Anderlecht connaît la plus forte progression (+2.000 habitants), tandis que Saint-Gilles, Etterbeek, Schaerbeek et Woluwe-Saint-Pierre enregistrent une diminution de leur population.

The post Ο πληθυσμός των Βρυξελλών αυξήθηκε κατά 6.200 κατοίκους το 2024 appeared first on .

Αναλύοντας τα δεδομένα, το 22,1 % των κατοίκων δηλώνει καταγωγή από το εξωτερικό, ενώ το 13,8 % δεν κατέχει βελγική υπηκοότητα . Από αυτούς με ξένη καταγωγή, το ήμισυ έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό και αργότερα απέκτησαν βελγικό διαβατήριο, ενώ η άλλη μισή μερίδα γεννήθηκε στο Βέλγιο και τουλάχιστον ένας γονέας τους είχε ξένη προέλευση .

Η γεωγραφική κατανομή της πληθυσμιακής διαφοροποίησης διαφοροποιείται σημαντικά ανά περιοχή: στη περιφέρεια Βρυξελλών, μόνο το 22 % του πληθυσμού έχει πλήρως βελγική καταγωγή, σε αντίθεση με τη Βαλλονία όπου φτάνει το 64 % και τη Φλάνδρα με 72 %. Επιπλέον, στις Βρυξέλλες, το 37 % είναι μη-βελγικής ιθαγένειας.

Η αλλαγή αυτή δεν αποτελεί στιγμιαίο φαινόμενο. Αντίθετα, από το 2005 έως το 2025 η αναλογία των πλήρως βελγικής καταγωγής πολιτών υποχώρησε από 79,3 % σε 64 %, ενώ οι Βέλγοι με ξένη καταγωγή αυξήθηκαν από 12,4 % σε 22 %, και ο πληθυσμός χωρίς βελγική ιθαγένεια σχεδόν διπλασιάστηκε – από 8,3 % σε 13,8 %.

Η διαφοροποίηση είναι επίσης εντονότερη στις νεότερες ηλικίες: μόνο το 51 % των παιδιών και εφήβων κάτω των 18 ετών έχει καθαρή βελγική καταγωγή, σε αντίθεση με το 85 % των ατόμων ηλικίας 65 ετών και άνω. Επιπλέον, η πλειοψηφία αυτών χωρίς βελγικές ρίζες (54 %) προέρχεται από χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η αλλαγή στην πληθυσμιακή σύνθεση συνοδεύεται από έντονη διεθνή μετανάστευση. Το 2024 το Βέλγιο κατέγραψε θετικό μεταναστευτικό ισοζύγιο (+66.044), λόγω 194.212 αφίξεων και 128.168 αναχωρήσεων, παρά τη φυσική μείωση του πληθυσμού (συντελεστής –3.879), καταλήγοντας σε αύξηση του συνολικού πληθυσμού κατά 0,52 % ή 61.901 νέους κατοίκους.

Το μέλλον προβλέπει περαιτέρω αύξηση: σύμφωνα με την προετοιμασία δημογραφικών δεδομένων, ο πληθυσμός αναμένεται να φτάσει σχεδόν τα 13 εκατομμύρια έως το 2070 .

The post Πάνω από 1 στους 3 κατοίκους στο Βέλγιο «μη-βελγικής» καταγωγής appeared first on .

Οι άλλοι δύο κύριοι σιδηροδρομικοί σταθμοί της πρωτεύουσας συμπληρώνουν τους 3 κορυφαίους: Bruxelles-Midi και Bruxelles-Central. Ο καθένας μετρούσε πάνω από 58.300 επιβάτες που επιβιβάζονταν κάθε μέρα. Το Midi, ωστόσο, είναι ο πιο πολυσύχναστος σταθμός της χώρας τα Σαββατοκύριακα, δεδομένου ότι ο εν λόγω σταθμός είναι ο κύριος για τα διεθνή τρένα, όπως το Thalys, το Eurostar και το TGV.

Τις καθημερινές, ο σταθμός Sint-Pieters στη Γάνδη βρίσκεται στην 4η θέση με μέσο όρο 48.885 επιβατών τις καθημερινές. Ακολουθούν άλλοι δύο σταθμοί της Φλάνδρας – ο Κεντρικός Σταθμός της Αμβέρσας (38.611) και της Λουβένης (31.230). Στην συνέχεια κάνουν την εμφάνισή τους στη λίστα οι πρώτοι σταθμοί της Βαλλονίας: Liege-Guillemins (22.060) και Namur (21.973).

Στο τέλος της λίστας βρίσκονται σχεδόν 30 σταθμοί όπου λιγότεροι από 50 επιβάτες επιβιβάζονται σε τρένα τις καθημερινές. Ο χαμηλότερος αριθμός επιβατών ανά ημέρα καταμετρήθηκε στις στάσεις Hainaut Hourpes (5), Maubray (10) και Beignée (13). Ο πιο ήσυχος σταθμός στη Φλάνδρα τις καθημερινές είναι αυτός του Aalst-Kerrebroek (Ανατολική Φλάνδρα, με 15 ταξιδιώτες την ημέρα).

Οι καταμετρήσεις επιβατών πραγματοποιούνται κάθε χρόνο τον Οκτώβριο. Η εταιρεία σιδηροδρόμων επιμένει ότι οι μετρήσεις, οι οποίες εξακολουθούν να γίνονται χειροκίνητα, αποτελούν τη μοναδική πηγή δεδομένων που επιτρέπει πραγματικά στην εταιρεία να προσδιορίζει τον αριθμό των επιβατών που επιβιβάζονται ανά σταθμό, και τις μακροπρόθεσμες εξελίξεις. Η SNCB παραδέχεται ότι οι μετρήσεις είναι «το αποτέλεσμα μιας σύντομης περιόδου παρατήρησης, που αναπόφευκτα συνεπάγεται ότι υπάρχει ένα περιθώριο σφάλματος, το οποίο μπορεί να είναι σημαντικό σε ορισμένες περιπτώσεις».

The post Ποιοι είναι οι πιο πολυσύχναστοι σιδηροδρομικοί σταθμοί του Βελγίου; appeared first on .

Η έκθεση διαπίστωσε ότι η μετανάστευση εξακολουθεί να είναι ο κύριος μοχλός της πληθυσμιακής αύξησης και ότι η σταθερότητα του πληθυσμού αποδίδεται κυρίως σε δύο παράγοντες: την ενδεχόμενη θετική σταθεροποίηση του διεθνούς μεταναστευτικού ισοζυγίου (άτομα που μετακινούνται προς και από το Βέλγιο) και έναν αρνητικό φυσικό ρυθμό ανάπτυξης (χαμηλότερο ποσοστό γεννήσεων από το ποσοστό θνησιμότητας).

«Πίσω από την εξέλιξη στον αριθμό των γεννήσεων κρύβονται μεγάλες περιφερειακές διαφορές», σημειώνει η Statbel για τα ευρήματά της, που αφορούν το 2024.

«Στη Φλάνδρα καταγράφηκαν περίπου 61.900 γεννήσεις (μείωση 2,6%). Λίγο περισσότερες από 32.900 γεννήσεις καταγράφηκαν στη Βαλλονία (μείωση 6,6%). Τέλος, η περιφέρεια των Βρυξελλών κατέγραψε λίγο περισσότερες από 13.900 γεννήσεις. Σχετικά μιλώντας, οι Βρυξέλλες κατέγραψαν τη μεγαλύτερη μείωση στον αριθμό των γεννήσεων σε όλες τις περιφέρειες (-7,7%) σε σύγκριση με την ίδια περίοδο αναφοράς».

Ταυτόχρονα, σύμφωνα με τη μελέτη, η μετανάστευση θα φτάσει τα επίπεδα των 165.000 ατόμων ετησίως έως το 2070 και η μετανάστευση θα φτάσει τα 134.000 άτομα, που σημαίνει ότι περισσότεροι άνθρωποι θα μετακινούνται προς το Βέλγιο.

«Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αν κλείναμε εντελώς τη χώρα και ζούσαμε σε απομόνωση, θα είχαμε λιγότερους Βέλγους κάθε χρόνο, πολύ γρήγορα», δήλωσε στο RTBF ο Bruno Masquelier, δημογράφος στο UCLouvain.

«Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη και συμβαίνει σε πολλές άλλες χώρες. Για παράδειγμα, η ανάπτυξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι επίσης αρνητική. Στο Βέλγιο, αυτό που μας περιμένει είναι μια δημογραφική επιβράδυνση που σταδιακά αναχαιτίζεται από αυτή τη μεταναστευτική εισροή».

Οι προβλέψεις οριστικοποιήθηκαν πριν από την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για το σχηματισμό της νέας ομοσπονδιακής κυβέρνησης και ως εκ τούτου δεν λαμβάνουν υπόψη τις πιθανές επιπτώσεις των επερχόμενων μέτρων περιορισμού της μετανάστευσης στο Βέλγιο.

Σημειώνει, ωστόσο, ο Masquelier: «Υπάρχουν πάντα πολιτικές προθέσεις οι οποίες στη συνέχεια μετατρέπονται σε πράξη. Η βιβλιογραφία δείχνει ξεκάθαρα ότι οι μεταναστευτικές πολιτικές δεν έχουν πάντα τα επιθυμητά αποτελέσματα. Μερικές φορές υπάρχουν ακόμη και αρκετές δυσμενείς επιπτώσεις και ο αυστηρότερος έλεγχος δεν θα οδηγήσει απαραίτητα σε λιγότερη μετανάστευση».

Αναφορικά με τον φθίνοντα ρυθμό της φυσικής ανάπτυξης της χώρας, ο Masquelier τόνισε και πάλι ότι η τάση είναι γενικευμένη, δεν αφορά μόνο το Βέλγιο.

«Στη Γερμανία, την Ιταλία, την Ιαπωνία, την Ουκρανία και την Κίνα, οι φυσικοί ρυθμοί ανάπτυξης είναι επίσης αρνητικοί», λέει ο Masquelier. «Ως εκ τούτου, το Βέλγιο δεν αποτελεί κάποια ιδιαίτερη κατάσταση».

Το ποσοστό γεννήσεων στο Βέλγιο μειώνεται από το 2010. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2030, ο μέσος αριθμός παιδιών ανά γυναίκα προβλέπεται να σταθεροποιηθεί γύρω στο 1,6 – κάτω από το όριο του 2,1 που θεωρείται το επίπεδο «αντικατάστασης».

Ενώ υπάρχουν συνολικά λιγότερες γεννήσεις, το προσδόκιμο ζωής αυξάνεται, οδηγώντας σε έναν αυξανόμενο πληθυσμό ηλικιωμένων. Το προσδόκιμο ζωής το 2070 αναμένεται να φτάσει κατά μέσο όρο τα 89,8 χρόνια για τις γυναίκες και τα 88,1 χρόνια για τους άνδρες.

«Αν χωρίσουμε τον πληθυσμό σε τρεις ηλικιακές ομάδες (κάτω των 18, 18-67 και 67 ετών και άνω), λίγο πολύ η μόνη ηλικιακή ομάδα που θα συνεχίσει να αυξάνεται στο Βέλγιο είναι η ομάδα 67 ετών και άνω», προσθέτει ο Masquelier.

Λαμβάνοντας υπόψη αυτούς τους παράγοντες, η Statbel προβλέπει ότι ο πληθυσμός του Βελγίου θα αυξηθεί σε 12,9 εκατομμύρια κατοίκους το 2070, σε σύγκριση με 11,7 εκατομμύρια το 2024.

The post Statbel: μόνο η μετανάστευση θα κρατήσει σταθερό τον πληθυσμό του Βελγίου appeared first on .

Η αρνητική διαφορά μεταξύ του αριθμού των γεννήσεων και των θανάτων στη χώρα φαίνεται να γίνεται ο κανόνας, σημειώνει η Statbel. «Το φυσικό ισοζύγιο παρουσιάζει πτωτική τάση εδώ και αρκετά χρόνια» και αυτό «μπορεί να εξηγηθεί κυρίως από την πτωτική τάση στον αριθμό των γεννήσεων, αλλά και από την ανοδική τάση στον αριθμό των θανάτων ως αποτέλεσμα της γήρανσης του πληθυσμού». Πέρυσι, στο Βέλγιο καταγράφηκαν 110.198 γεννήσεις και 111.255 θάνατοι.

Οι γεννήσεις ήταν μειωμένες κατά 4,7% στη χώρα σε σύγκριση με τον μέσο όρο της περιόδου 2019-2022, σημειώνει η Statbel. Η πτωτική τάση ήταν εμφανής σε όλες τις Περιφέρειες (-2,4% στη Φλαμανδική Περιφέρεια, -5,7% στη Βαλλονική Περιφέρεια και -11,4% στην Περιφέρεια Βρυξελλών).

Η καθαρή μετανάστευση εξακολουθούσε να είναι θετική, και μάλιστα το 2023 περισσότερο από ό,τι κατά μέσο όρο τα τελευταία 10 χρόνια, κυρίως λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, σύμφωνα με την Statbel.

Πληθυσμιακές τάσεις ανά περιφέρεια

Γεωγραφικά, ο φλαμανδικός πληθυσμός αυξήθηκε κατά 0,69% ή με άλλα λόγια κατά 46.963 κατοίκους το 2023. Η Βαλλονία καλωσόρισε 10.708 νέους κατοίκους (+0,29%). Και οι Βρυξέλλες, η μόνη περιφέρεια στην οποία το φυσικό ισοζύγιο παρέμεινε θετικό, πρόσθεσε 8.422 κατοίκους (+0,68%). Καθώς η καθαρή διεθνής μετανάστευση ήταν επίσης θετική, οι δύο αυτές μεταβλητές αντιστάθμισαν τις αναχωρήσεις από την περιφέρεια της πρωτεύουσας προς τις άλλες δύο βελγικές περιφέρειες (43.775 αναχωρήσεις έναντι 25.023 αφίξεων, συγκεκριμένα).

Την 1η ημέρα του 2024, οι Βρυξέλλες είχαν πληθυσμό 1.249.597, η Φλάνδρα 6.821.770 και η Βαλλονία 3.692.283 κατοίκους. Η επαρχία της Αμβέρσας παρέμεινε η πολυπληθέστερη (1.926.522), μπροστά από την Ανατολική Φλάνδρα και το Hainaut. Οι επαρχίες του Λουξεμβούργου, του Ναμούρ και της Βαλλονικής Βραβάνδης ήταν οι λιγότερο πυκνοκατοικημένες.

Τέλος, στη γερμανόφωνη κοινότητα υπήρχαν 79.479 κάτοικοι, 96 περισσότεροι από ό,τι ένα χρόνο νωρίτερα.

The post To Bέλγιο φέτος έφτασε τα 11,7 εκατομμύρια σε πληθυσμό, κι αυτό λόγω της μετανάστευσης appeared first on .