Παρά τη συνολική αυτή τάση, βραχυπρόθεσμα παρατηρείται μια ήπια αύξηση. Ο πληθυσμός της ΕΕ υπολογίζεται στα 451,8 εκατομμύρια το 2025 και αναμένεται να φτάσει στο ανώτατο σημείο του γύρω στο 2029, πριν ξεκινήσει μια σταδιακή αλλά σταθερή πτωτική πορεία, καταλήγοντας κοντά στα 398,8 εκατομμύρια έως το 2100.

Κεντρικό στοιχείο αυτής της εξέλιξης αποτελεί η γήρανση του πληθυσμού. Το ποσοστό των νέων ηλικίας 0-19 ετών αναμένεται να μειωθεί, ενώ η ομάδα των ατόμων σε ηλικία εργασίας (20-64 ετών) θα περιοριστεί σημαντικά, από 58% σε περίπου 50%. Την ίδια στιγμή, η αύξηση των ηλικιωμένων είναι εντυπωσιακή, ιδιαίτερα στην κατηγορία άνω των 80 ετών, η οποία αναμένεται να σχεδόν τριπλασιαστεί, φτάνοντας το 16% του συνολικού πληθυσμού.

Οι αλλαγές αυτές συνδέονται άμεσα με τις χαμηλές γεννήσεις και τη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, δύο τάσεις που χαρακτηρίζουν εδώ και χρόνια την ευρωπαϊκή κοινωνία. Αν και η μετανάστευση επηρεάζει τις πληθυσμιακές ισορροπίες, δεν αρκεί για να ανατρέψει τη συνολική καθοδική πορεία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διαφοροποιήσεις μεταξύ των κρατών. Σύμφωνα με τα στοιχεία, μόλις 12 από τις 30 ευρωπαϊκές χώρες αναμένεται να παρουσιάσουν αύξηση πληθυσμού έως το 2100, ενώ η πλειονότητα θα καταγράψει μείωση.

Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες με τη μεγαλύτερη πτώση, καθώς ο πληθυσμός της προβλέπεται να μειωθεί περίπου κατά 30%, επιβεβαιώνοντας τη σοβαρότητα του δημογραφικού προβλήματος. Αντίστοιχα, σημαντικές μειώσεις καταγράφονται σε χώρες της Ανατολικής και Νότιας Ευρώπης.

Αντίθετα, το Βέλγιο εμφανίζει μια πιο σταθερή εικόνα, με προβλεπόμενη αύξηση περίπου 4% έως το 2100. Το στοιχείο αυτό τοποθετεί τη χώρα ανάμεσα σε εκείνες που καταφέρνουν να διατηρήσουν ή και να ενισχύσουν τον πληθυσμό τους, εν μέρει χάρη στη μετανάστευση και τη διαφορετική δημογραφική δυναμική.

Στον αντίποδα, χώρες όπως η Λετονία και η Λιθουανία αναμένεται να χάσουν πάνω από το ένα τρίτο του πληθυσμού τους, γεγονός που αναδεικνύει τις έντονες ανισότητες που θα χαρακτηρίσουν το δημογραφικό τοπίο της Ευρώπης.

Οι εξελίξεις αυτές αναμένεται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στις οικονομίες και τα κοινωνικά συστήματα, με λιγότερους εργαζόμενους να καλούνται να στηρίξουν έναν ολοένα αυξανόμενο αριθμό συνταξιούχων. Η πίεση σε τομείς όπως η υγεία και η κοινωνική πρόνοια εκτιμάται ότι θα ενταθεί, καθιστώντας το δημογραφικό ζήτημα μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για το μέλλον της Ευρώπης.

Europe face à un tournant démographique : une population en recul d’ici 2100
Vieillissement, natalité en baisse et fortes disparités entre pays redessinent le continent

L’Europe s’oriente vers une transformation démographique majeure au cours des prochaines décennies. D’après les projections de Eurostat, la population de l’Union européenne devrait diminuer de manière notable d’ici la fin du siècle, avec une baisse estimée à près de 53 millions d’habitants.

À court terme, la situation reste relativement stable, avec une légère croissance attendue jusqu’à la fin des années 2020. Toutefois, cette tendance s’inversera progressivement, laissant place à un déclin continu jusqu’en 2100.

Le phénomène clé derrière cette évolution est le vieillissement accéléré de la population. La part des jeunes diminue, tandis que celle des personnes âgées, en particulier les plus de 80 ans, augmente fortement. Cette mutation modifie profondément l’équilibre entre actifs et retraités, avec des conséquences directes sur les systèmes économiques et sociaux.

Les raisons sont multiples, mais reposent principalement sur une baisse durable de la natalité et une espérance de vie en hausse. Si les flux migratoires contribuent à atténuer ces effets dans certains pays, ils ne suffisent pas à inverser la tendance globale.

Les dynamiques varient fortement selon les États. La Grèce figure parmi les pays les plus touchés, avec une diminution attendue d’environ 30 % de sa population, illustrant l’ampleur du défi démographique auquel elle est confrontée.

À l’inverse, la Belgique présente une évolution plus modérée, avec une légère croissance estimée à 4 %, ce qui témoigne d’une situation plus équilibrée comparée à d’autres régions européennes.

Globalement, ces projections mettent en évidence une Europe à deux vitesses, où certaines régions verront leur population se contracter rapidement, tandis que d’autres parviendront à maintenir, voire à accroître leur attractivité démographique.

Dans ce contexte, les enjeux liés à la main-d’œuvre, aux retraites et aux services publics seront au cœur des préoccupations des décideurs européens dans les décennies à venir.

The post Δημογραφική ανατροπή στην Ευρώπη: Μείωση πληθυσμού κατά 53 εκατομμύρια έως το 2100 appeared first on .

Η ανακατάταξη αποδίδεται αφενός στη συνεχιζόμενη πληθυσμιακή μείωση του Schaerbeek την τελευταία δεκαετία και αφετέρου στη σταθερή και έντονη αύξηση του πληθυσμού στο Anderlecht. Κατά την περίοδο 2016–2026, το Anderlecht κατέγραψε αύξηση περίπου 11%, δηλαδή σχεδόν 13.000 επιπλέον κατοίκους.

Στις αρχές του 2026, το Anderlecht αριθμεί 129.220 κατοίκους, σημειώνοντας ετήσια αύξηση 1.157 ατόμων (+0,9%) σε σύγκριση με το 2025. Αντίθετα, το Schaerbeek υποχώρησε στους 127.409 κατοίκους (-1,3%), περνώντας στην τρίτη θέση της σχετικής κατάταξης. Σε ορίζοντα δεκαετίας, η κοινότητα έχει χάσει σχεδόν 4.000 κατοίκους, καταγράφοντας μείωση άνω του 3%.

Συνολικά, η Περιφέρεια Βρυξελλών αριθμεί 1.251.715 κατοίκους στις αρχές του έτους, παρουσιάζοντας οριακή ετήσια αύξηση 0,07%. Ωστόσο, σε βάθος δεκαετίας, η αύξηση υπερβαίνει το 6%, με περισσότερους από 70.000 νέους κατοίκους να έχουν εγκατασταθεί στην πρωτεύουσα από το 2016.

Οι δημογραφικές εξελίξεις δεν είναι ομοιόμορφες. Η ισχυρότερη αύξηση την περίοδο 2016–2026 καταγράφηκε στο Evere (+16%), ακολουθούμενο από το Woluwe-Saint-Lambert (+12,6%) και την Πόλη των Βρυξελλών (+12,2%).

Αντίθετα, εκτός από το Schaerbeek, μείωση πληθυσμού την τελευταία δεκαετία σημειώθηκε στο Saint-Gilles (-2,9%) και στο Saint-Josse-ten-Noode (-1,99%). Και οι δύο κοινότητες κατέγραψαν επίσης μικρή πτώση σε σύγκριση με το 2025.

Η μικρότερη σε πληθυσμό κοινότητα παραμένει το Koekelberg με 22.565 κατοίκους. Ακολουθούν τα Watermael-Boitsfort (25.282), Ganshoren (25.692) και Berchem-Saint-Agathe (25.764).

Anderlecht devient la deuxième commune la plus peuplée de Bruxelles
Schaerbeek rétrograde à la troisième place après dix ans d’évolutions contrastées

La commune d’Anderlecht est désormais la deuxième plus peuplée de la Région de Bruxelles-Capitale, derrière la Ville de Bruxelles, dépassant Schaerbeek, selon les derniers chiffres provisoires du Registre national.

Ce changement s’explique par une baisse continue de la population à Schaerbeek au cours des dix dernières années, tandis qu’Anderlecht enregistre une croissance soutenue. Entre 2016 et 2026, la population d’Anderlecht a progressé d’environ 11%, soit près de 13.000 habitants supplémentaires.

Au début de 2026, Anderlecht compte 129.220 habitants, soit 1.157 de plus qu’en 2025 (+0,9%). Schaerbeek recense quant à elle 127.409 habitants (-1,3%) et occupe désormais la troisième place. Sur dix ans, la commune a perdu près de 4.000 habitants, soit une diminution supérieure à 3%.

À l’échelle régionale, la population bruxelloise atteint 1.251.715 habitants, en légère hausse annuelle de 0,07%. Sur une décennie, la progression dépasse toutefois 6%, avec plus de 70.000 nouveaux résidents installés dans la capitale.

Les dynamiques varient fortement selon les communes. La croissance la plus marquée entre 2016 et 2026 est observée à Evere (+16%), suivie de Woluwe-Saint-Lambert (+12,6%) et de la Brussels-City (+12,2%).

À l’inverse, outre Schaerbeek, la population a reculé à Saint-Gilles (-2,9%) et à Saint-Josse-ten-Noode (-1,99%) par rapport à 2016, avec également une légère diminution par rapport à 2025.

Enfin, Koekelberg reste la commune la moins peuplée avec 22.565 habitants, suivie de Watermael-Boitsfort (25.282), Ganshoren (25.692) et Berchem-Saint-Agathe (25.764).

The post Το Anderlecht ξεπερνά το Schaerbeek και γίνεται o δεύτερος μεγαλύτερος δήμος των Βρυξελλών appeared first on .

Ένας πληθυσμός λιγότερος από 60.000 ανθρώπους

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία, ο πληθυσμός της Γροιλανδίας το 2025 ανερχόταν σε 56.542 κατοίκους. Από αυτούς, περίπου το 88% έχει γεννηθεί στη Γροιλανδία, ενώ σχεδόν 6.800 κάτοικοι είναι γεννημένοι εκτός του νησιού. Η πρωτεύουσα Νουούκ συγκεντρώνει περίπου 19.900 κατοίκους, γεγονός που την καθιστά το βασικό αστικό και διοικητικό κέντρο.

Η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού ζει κατά μήκος των φιόρδ της νοτιοδυτικής ακτής, όπου το κλίμα είναι συγκριτικά ηπιότερο. Αντίθετα, περιοχές με πιο ευνοϊκές θερμοκρασίες, όπως η ζώνη γύρω από το Narsarsuaq, παραμένουν αραιοκατοικημένες, αναδεικνύοντας τις έντονες ανισορροπίες χωρικής κατανομής.

Υπηκοότητα και εθνική σύνθεση

Σε επίπεδο υπηκοότητας, τα στοιχεία του 2024 δείχνουν ότι η πλειονότητα των κατοίκων —περίπου 54.400 άτομα— διαθέτει δανική υπηκοότητα, καθώς η Γροιλανδία αποτελεί αυτόνομη περιοχή εντός του Βασιλείου της Δανίας. Αξιοσημείωτη είναι η παρουσία πολιτών από τις Φιλιππίνες και την Ταϊλάνδη, οι οποίοι αποτελούν τις δύο μεγαλύτερες μη ευρωπαϊκές κοινότητες, με περισσότερους από 1.200 κατοίκους συνολικά.

Σε εθνοτικό επίπεδο, ο πληθυσμός εκτιμάται ότι αποτελείται κατά περίπου 89,5% από Γροιλανδούς (Inuit), 7,5% Δανούς και μικρότερα ποσοστά άλλων σκανδιναβικών και διεθνών προελεύσεων. Η πολυεθνοτική αυτή σύνθεση αντανακλά αιώνες επαφής με Ευρωπαίους αποίκους, ναυτικούς, φαλαινοθήρες και, πιο πρόσφατα, επαγγελματίες και επιστήμονες.

Επιστήμονες, ερευνητικοί σταθμοί και προσωρινή μετανάστευση

Ένα σημαντικό μέρος του μη γηγενή πληθυσμού συνδέεται με την παρουσία διεθνών ερευνητικών δραστηριοτήτων. Η Γροιλανδία φιλοξενεί επιστημονικούς σταθμούς που ασχολούνται με την κλιματική αλλαγή, τη γεωλογία, τη γεωφυσική και την αρκτική βιοποικιλότητα, προσελκύοντας ερευνητές από την Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Ασία. Πρόκειται κυρίως για προσωρινή ή κυκλική εγκατάσταση, που όμως επηρεάζει αισθητά τη σύνθεση του ενεργού πληθυσμού.

Θρησκεία, ταυτότητα και ιστορικές ρίζες

Η πλειονότητα των κατοίκων ανήκει στη Λουθηρανική Εκκλησία, ενώ ιστορικό ρόλο έπαιξαν και οι Μοραβιανοί αδελφοί, μια προτεσταντική κοινότητα με ρίζες στη Δανία και τη Γερμανία. Γενετικές μελέτες δείχνουν ότι οι σύγχρονοι Inuit της Γροιλανδίας είναι άμεσοι απόγονοι των πληθυσμών της κουλτούρας Thule που εγκαταστάθηκαν στο νησί τον 13ο αιώνα, με περίπου 25% ευρωπαϊκή γενετική επιμειξία από την αποικιακή περίοδο.

Γιατί η Γροιλανδία βρίσκεται στο επίκεντρο

Η πρόσφατη αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τη Γροιλανδία συνδέεται άμεσα με τη στρατηγική της θέση στον Αρκτικό κύκλο, την αυξανόμενη παρουσία της Ρωσίας και της Κίνας στην περιοχή, αλλά και με τους φυσικούς της πόρους. Ο Ντόναλντ Τραμπ υποστήριξε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται «τίτλο ιδιοκτησίας» για να διασφαλίσουν την ασφάλεια της περιοχής, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις τόσο στη Γροιλανδία όσο και στη Δανία.

Η δανή πρωθυπουργός Μέτε Φρεντέρικσεν προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε επίθεση σε κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ θα σήμαινε κατάρρευση του μεταπολεμικού συστήματος ασφαλείας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ένας πληθυσμός μόλις μερικών δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων βρίσκεται αντιμέτωπος με γεωπολιτικές αποφάσεις που υπερβαίνουν κατά πολύ το μέγεθος και τη φωνή του.

Groenland: une population réduite au cœur de tensions géopolitiques majeures

Données démographiques, composition sociale et raisons d’un regain d’attention internationale

Avec un peu plus de 56.000 habitants, le Groenland figure parmi les territoires les moins peuplés au monde. Pourtant, ces dernières semaines, cette vaste île arctique est revenue au centre de l’actualité internationale, à la suite de nouvelles déclarations du président américain Donald Trump, affirmant que les États-Unis entendaient en prendre le contrôle afin d’empêcher une influence accrue de la Russie ou de la Chine.

Une société numériquement fragile et fortement concentrée

En 2025, la population du Groenland atteignait 56.542 personnes. Près de 88 % d’entre elles sont nées sur le territoire, tandis qu’un peu moins de 7.000 habitants sont nés à l’étranger. La capitale Nuuk concentre à elle seule environ 20.000 résidents, confirmant son rôle central dans la vie politique, économique et culturelle du pays.

La majorité des Groenlandais vivent le long des fjords du sud-ouest, où les conditions climatiques sont relativement plus clémentes. D’autres zones, pourtant moins rigoureuses sur le plan thermique, restent faiblement peuplées, ce qui illustre une répartition très inégale de la population.

Nationalité, origines et diversité

Sur le plan de la citoyenneté, la population est majoritairement composée de détenteurs de la nationalité danoise, reflet du statut autonome du Groenland au sein du Royaume du Danemark. À côté de cette majorité, on observe la présence notable de communautés venues d’Asie du Sud-Est, notamment des Philippines et de Thaïlande, constituant les groupes étrangers les plus importants.

D’un point de vue ethnique, la population est majoritairement inuit, avec une minorité danoise et d’autres origines nordiques et internationales. Cette diversité est le résultat de plusieurs siècles de contacts avec l’Europe, depuis la période coloniale jusqu’aux échanges contemporains.

Recherche scientifique et mobilité internationale

Une part significative de la population non native est liée à la recherche scientifique. Le Groenland joue un rôle clé dans l’étude du climat, des glaces polaires et de l’environnement arctique. Des chercheurs et techniciens étrangers y séjournent temporairement pour travailler dans des stations scientifiques internationales, contribuant à une mobilité démographique spécifique, plus professionnelle que migratoire.

Héritage culturel et continuité historique

La religion luthérienne domine, héritage de la période danoise, tandis que des courants protestants comme les Frères moraves ont marqué l’histoire religieuse locale. Les études génétiques confirment que les Inuit actuels descendent directement des populations Thule arrivées au XIIIe siècle, avec un apport européen estimé à environ un quart du patrimoine génétique.

Une île stratégique sous pression

Si le Groenland attire aujourd’hui autant l’attention, c’est en raison de sa position stratégique dans l’Arctique, de ses ressources naturelles et de l’évolution des équilibres géopolitiques mondiaux. Les propos de Donald Trump ont ravivé les tensions avec le Danemark, membre de l’OTAN, dont la Première ministre a rappelé que toute remise en cause de l’intégrité territoriale d’un État allié aurait des conséquences majeures sur l’architecture de sécurité internationale.

Dans ce contexte, les données démographiques prennent une dimension particulière : un territoire immense, une population réduite, et des enjeux globaux qui dépassent largement les capacités d’influence de ceux qui y vivent.

The post Γροιλανδία: ένας μικρός πληθυσμός στο επίκεντρο μεγάλων γεωπολιτικών πιέσεων appeared first on .

Η Περιφέρεια των Βρυξελλών συνεχίζει να μεγαλώνει: την 1η Ιανουαρίου 2025 ο πληθυσμός της έφτασε τους 1.255.795 κατοίκους, δηλαδή 6.198 περισσότερους από την προηγούμενη χρονιά. Πρόκειται για την 29η συνεχόμενη χρονιά αύξησης, με ρυθμό ανάπτυξης 0,5% – υψηλότερο από τη Βαλλονία (0,34%), αλλά χαμηλότερο από τη Φλάνδρα (0,63%).

Περισσότερες γεννήσεις, λιγότεροι θάνατοι

Η αύξηση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο φυσικό ισοζύγιο. Στην περιοχή καταγράφηκαν 5.330 περισσότερες γεννήσεις από θανάτους, καθώς η μείωση της γεννητικότητας δείχνει να σταθεροποιείται, ενώ η θνησιμότητα παραμένει σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα.

Η συμβολή της διεθνούς μετανάστευσης

Σημαντικό ρόλο παίζει και η διεθνής μετανάστευση: περίπου 54.000 άτομα εγκαταστάθηκαν στις Βρυξέλλες προερχόμενα από το εξωτερικό, ενώ 35.000 κάτοικοι έφυγαν για άλλες χώρες. Το θετικό ισοζύγιο ανέρχεται σε +19.398 άτομα, αριθμός που παραμένει υψηλός παρά τη μείωση σε σχέση με το 2022, χρονιά κορύφωσης λόγω του πολέμου στην Ουκρανία. Εντυπωσιακός είναι και ο αριθμός όσων απέκτησαν καθεστώς πρόσφυγα το 2024, ξεπερνώντας ακόμη και το ρεκόρ του 2010.

Εσωτερικές μετακινήσεις

Η εσωτερική μετανάστευση όμως εξακολουθεί να είναι αρνητική: 43.100 Βρυξελλιώτες εγκατέλειψαν την πρωτεύουσα για τη Φλάνδρα ή τη Βαλλονία, ενώ 25.000 ήρθαν να εγκατασταθούν από άλλες περιοχές. Οι νέοι 20-30 ετών αποτελούν την πλειονότητα όσων επιλέγουν τις Βρυξέλλες, λόγω σπουδών, εργασίας και της ζωντανής κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής της πόλης.

Ποιες περιοχές κερδίζουν και ποιες χάνουν

Η αύξηση δεν κατανέμεται ομοιόμορφα. 15 από τις 19 κοινότητες σημείωσαν άνοδο, με το Anderlecht να καταγράφει τη μεγαλύτερη (+2.000 κατοίκους, +16,9%). Άνοδο κατέγραψαν επίσης το Koekelberg (+14,6%) και το Evere (+14,5%). Αντίθετα, πληθυσμό έχασαν οι κοινότητες Saint-Gilles (-9,5%), Etterbeek (-12,9%), Schaerbeek (-4,8%) και το Woluwe-Saint-Pierre (-0,5%).

Bruxelles: une croissance démographique qui ne faiblit pas

Une ville qui attire toujours plus d’habitants

En 2024, la Région de Bruxelles-Capitale a poursuivi sa dynamique : au 1er janvier 2025, elle comptait 1.255.795 habitants, soit près de 6.200 personnes de plus qu’un an plus tôt. Cela fait 29 années consécutives de hausse.

Un équilibre naturel favorable

Contrairement aux autres régions du pays, Bruxelles affiche encore un solde naturel positif : plus de naissances que de décès. Avec environ 8.500 décès, le chiffre est en recul, tandis que les naissances se stabilisent, permettant à la capitale de conserver un avantage démographique rare en Belgique.

Migrations internationales et réfugiés

L’apport migratoire reste déterminant. 54.000 nouveaux arrivants étrangers se sont installés en 2024, contre 35.000 départs vers l’étranger. Le solde migratoire international, proche de +19.400, confirme la tendance. Fait marquant : un nombre record de demandeurs d’asile ont obtenu le statut de réfugié en 2024.

Mobilité interne : Bruxelles perd encore des habitants

La capitale attire de nombreux jeunes adultes, mais le solde des migrations internes reste négatif. Si 25.000 personnes venues de Wallonie ou de Flandre s’y sont établies, plus de 43.000 Bruxellois ont quitté la Région pour d’autres parties du pays.

Des écarts entre communes

La croissance n’est pas uniforme : Anderlecht connaît la plus forte progression (+2.000 habitants), tandis que Saint-Gilles, Etterbeek, Schaerbeek et Woluwe-Saint-Pierre enregistrent une diminution de leur population.

The post Ο πληθυσμός των Βρυξελλών αυξήθηκε κατά 6.200 κατοίκους το 2024 appeared first on .

Αναλύοντας τα δεδομένα, το 22,1 % των κατοίκων δηλώνει καταγωγή από το εξωτερικό, ενώ το 13,8 % δεν κατέχει βελγική υπηκοότητα . Από αυτούς με ξένη καταγωγή, το ήμισυ έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό και αργότερα απέκτησαν βελγικό διαβατήριο, ενώ η άλλη μισή μερίδα γεννήθηκε στο Βέλγιο και τουλάχιστον ένας γονέας τους είχε ξένη προέλευση .

Η γεωγραφική κατανομή της πληθυσμιακής διαφοροποίησης διαφοροποιείται σημαντικά ανά περιοχή: στη περιφέρεια Βρυξελλών, μόνο το 22 % του πληθυσμού έχει πλήρως βελγική καταγωγή, σε αντίθεση με τη Βαλλονία όπου φτάνει το 64 % και τη Φλάνδρα με 72 %. Επιπλέον, στις Βρυξέλλες, το 37 % είναι μη-βελγικής ιθαγένειας.

Η αλλαγή αυτή δεν αποτελεί στιγμιαίο φαινόμενο. Αντίθετα, από το 2005 έως το 2025 η αναλογία των πλήρως βελγικής καταγωγής πολιτών υποχώρησε από 79,3 % σε 64 %, ενώ οι Βέλγοι με ξένη καταγωγή αυξήθηκαν από 12,4 % σε 22 %, και ο πληθυσμός χωρίς βελγική ιθαγένεια σχεδόν διπλασιάστηκε – από 8,3 % σε 13,8 %.

Η διαφοροποίηση είναι επίσης εντονότερη στις νεότερες ηλικίες: μόνο το 51 % των παιδιών και εφήβων κάτω των 18 ετών έχει καθαρή βελγική καταγωγή, σε αντίθεση με το 85 % των ατόμων ηλικίας 65 ετών και άνω. Επιπλέον, η πλειοψηφία αυτών χωρίς βελγικές ρίζες (54 %) προέρχεται από χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η αλλαγή στην πληθυσμιακή σύνθεση συνοδεύεται από έντονη διεθνή μετανάστευση. Το 2024 το Βέλγιο κατέγραψε θετικό μεταναστευτικό ισοζύγιο (+66.044), λόγω 194.212 αφίξεων και 128.168 αναχωρήσεων, παρά τη φυσική μείωση του πληθυσμού (συντελεστής –3.879), καταλήγοντας σε αύξηση του συνολικού πληθυσμού κατά 0,52 % ή 61.901 νέους κατοίκους.

Το μέλλον προβλέπει περαιτέρω αύξηση: σύμφωνα με την προετοιμασία δημογραφικών δεδομένων, ο πληθυσμός αναμένεται να φτάσει σχεδόν τα 13 εκατομμύρια έως το 2070 .

The post Πάνω από 1 στους 3 κατοίκους στο Βέλγιο «μη-βελγικής» καταγωγής appeared first on .

Οι άλλοι δύο κύριοι σιδηροδρομικοί σταθμοί της πρωτεύουσας συμπληρώνουν τους 3 κορυφαίους: Bruxelles-Midi και Bruxelles-Central. Ο καθένας μετρούσε πάνω από 58.300 επιβάτες που επιβιβάζονταν κάθε μέρα. Το Midi, ωστόσο, είναι ο πιο πολυσύχναστος σταθμός της χώρας τα Σαββατοκύριακα, δεδομένου ότι ο εν λόγω σταθμός είναι ο κύριος για τα διεθνή τρένα, όπως το Thalys, το Eurostar και το TGV.

Τις καθημερινές, ο σταθμός Sint-Pieters στη Γάνδη βρίσκεται στην 4η θέση με μέσο όρο 48.885 επιβατών τις καθημερινές. Ακολουθούν άλλοι δύο σταθμοί της Φλάνδρας – ο Κεντρικός Σταθμός της Αμβέρσας (38.611) και της Λουβένης (31.230). Στην συνέχεια κάνουν την εμφάνισή τους στη λίστα οι πρώτοι σταθμοί της Βαλλονίας: Liege-Guillemins (22.060) και Namur (21.973).

Στο τέλος της λίστας βρίσκονται σχεδόν 30 σταθμοί όπου λιγότεροι από 50 επιβάτες επιβιβάζονται σε τρένα τις καθημερινές. Ο χαμηλότερος αριθμός επιβατών ανά ημέρα καταμετρήθηκε στις στάσεις Hainaut Hourpes (5), Maubray (10) και Beignée (13). Ο πιο ήσυχος σταθμός στη Φλάνδρα τις καθημερινές είναι αυτός του Aalst-Kerrebroek (Ανατολική Φλάνδρα, με 15 ταξιδιώτες την ημέρα).

Οι καταμετρήσεις επιβατών πραγματοποιούνται κάθε χρόνο τον Οκτώβριο. Η εταιρεία σιδηροδρόμων επιμένει ότι οι μετρήσεις, οι οποίες εξακολουθούν να γίνονται χειροκίνητα, αποτελούν τη μοναδική πηγή δεδομένων που επιτρέπει πραγματικά στην εταιρεία να προσδιορίζει τον αριθμό των επιβατών που επιβιβάζονται ανά σταθμό, και τις μακροπρόθεσμες εξελίξεις. Η SNCB παραδέχεται ότι οι μετρήσεις είναι «το αποτέλεσμα μιας σύντομης περιόδου παρατήρησης, που αναπόφευκτα συνεπάγεται ότι υπάρχει ένα περιθώριο σφάλματος, το οποίο μπορεί να είναι σημαντικό σε ορισμένες περιπτώσεις».

The post Ποιοι είναι οι πιο πολυσύχναστοι σιδηροδρομικοί σταθμοί του Βελγίου; appeared first on .

Η έκθεση διαπίστωσε ότι η μετανάστευση εξακολουθεί να είναι ο κύριος μοχλός της πληθυσμιακής αύξησης και ότι η σταθερότητα του πληθυσμού αποδίδεται κυρίως σε δύο παράγοντες: την ενδεχόμενη θετική σταθεροποίηση του διεθνούς μεταναστευτικού ισοζυγίου (άτομα που μετακινούνται προς και από το Βέλγιο) και έναν αρνητικό φυσικό ρυθμό ανάπτυξης (χαμηλότερο ποσοστό γεννήσεων από το ποσοστό θνησιμότητας).

«Πίσω από την εξέλιξη στον αριθμό των γεννήσεων κρύβονται μεγάλες περιφερειακές διαφορές», σημειώνει η Statbel για τα ευρήματά της, που αφορούν το 2024.

«Στη Φλάνδρα καταγράφηκαν περίπου 61.900 γεννήσεις (μείωση 2,6%). Λίγο περισσότερες από 32.900 γεννήσεις καταγράφηκαν στη Βαλλονία (μείωση 6,6%). Τέλος, η περιφέρεια των Βρυξελλών κατέγραψε λίγο περισσότερες από 13.900 γεννήσεις. Σχετικά μιλώντας, οι Βρυξέλλες κατέγραψαν τη μεγαλύτερη μείωση στον αριθμό των γεννήσεων σε όλες τις περιφέρειες (-7,7%) σε σύγκριση με την ίδια περίοδο αναφοράς».

Ταυτόχρονα, σύμφωνα με τη μελέτη, η μετανάστευση θα φτάσει τα επίπεδα των 165.000 ατόμων ετησίως έως το 2070 και η μετανάστευση θα φτάσει τα 134.000 άτομα, που σημαίνει ότι περισσότεροι άνθρωποι θα μετακινούνται προς το Βέλγιο.

«Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αν κλείναμε εντελώς τη χώρα και ζούσαμε σε απομόνωση, θα είχαμε λιγότερους Βέλγους κάθε χρόνο, πολύ γρήγορα», δήλωσε στο RTBF ο Bruno Masquelier, δημογράφος στο UCLouvain.

«Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη και συμβαίνει σε πολλές άλλες χώρες. Για παράδειγμα, η ανάπτυξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι επίσης αρνητική. Στο Βέλγιο, αυτό που μας περιμένει είναι μια δημογραφική επιβράδυνση που σταδιακά αναχαιτίζεται από αυτή τη μεταναστευτική εισροή».

Οι προβλέψεις οριστικοποιήθηκαν πριν από την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για το σχηματισμό της νέας ομοσπονδιακής κυβέρνησης και ως εκ τούτου δεν λαμβάνουν υπόψη τις πιθανές επιπτώσεις των επερχόμενων μέτρων περιορισμού της μετανάστευσης στο Βέλγιο.

Σημειώνει, ωστόσο, ο Masquelier: «Υπάρχουν πάντα πολιτικές προθέσεις οι οποίες στη συνέχεια μετατρέπονται σε πράξη. Η βιβλιογραφία δείχνει ξεκάθαρα ότι οι μεταναστευτικές πολιτικές δεν έχουν πάντα τα επιθυμητά αποτελέσματα. Μερικές φορές υπάρχουν ακόμη και αρκετές δυσμενείς επιπτώσεις και ο αυστηρότερος έλεγχος δεν θα οδηγήσει απαραίτητα σε λιγότερη μετανάστευση».

Αναφορικά με τον φθίνοντα ρυθμό της φυσικής ανάπτυξης της χώρας, ο Masquelier τόνισε και πάλι ότι η τάση είναι γενικευμένη, δεν αφορά μόνο το Βέλγιο.

«Στη Γερμανία, την Ιταλία, την Ιαπωνία, την Ουκρανία και την Κίνα, οι φυσικοί ρυθμοί ανάπτυξης είναι επίσης αρνητικοί», λέει ο Masquelier. «Ως εκ τούτου, το Βέλγιο δεν αποτελεί κάποια ιδιαίτερη κατάσταση».

Το ποσοστό γεννήσεων στο Βέλγιο μειώνεται από το 2010. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2030, ο μέσος αριθμός παιδιών ανά γυναίκα προβλέπεται να σταθεροποιηθεί γύρω στο 1,6 – κάτω από το όριο του 2,1 που θεωρείται το επίπεδο «αντικατάστασης».

Ενώ υπάρχουν συνολικά λιγότερες γεννήσεις, το προσδόκιμο ζωής αυξάνεται, οδηγώντας σε έναν αυξανόμενο πληθυσμό ηλικιωμένων. Το προσδόκιμο ζωής το 2070 αναμένεται να φτάσει κατά μέσο όρο τα 89,8 χρόνια για τις γυναίκες και τα 88,1 χρόνια για τους άνδρες.

«Αν χωρίσουμε τον πληθυσμό σε τρεις ηλικιακές ομάδες (κάτω των 18, 18-67 και 67 ετών και άνω), λίγο πολύ η μόνη ηλικιακή ομάδα που θα συνεχίσει να αυξάνεται στο Βέλγιο είναι η ομάδα 67 ετών και άνω», προσθέτει ο Masquelier.

Λαμβάνοντας υπόψη αυτούς τους παράγοντες, η Statbel προβλέπει ότι ο πληθυσμός του Βελγίου θα αυξηθεί σε 12,9 εκατομμύρια κατοίκους το 2070, σε σύγκριση με 11,7 εκατομμύρια το 2024.

The post Statbel: μόνο η μετανάστευση θα κρατήσει σταθερό τον πληθυσμό του Βελγίου appeared first on .

Η αρνητική διαφορά μεταξύ του αριθμού των γεννήσεων και των θανάτων στη χώρα φαίνεται να γίνεται ο κανόνας, σημειώνει η Statbel. «Το φυσικό ισοζύγιο παρουσιάζει πτωτική τάση εδώ και αρκετά χρόνια» και αυτό «μπορεί να εξηγηθεί κυρίως από την πτωτική τάση στον αριθμό των γεννήσεων, αλλά και από την ανοδική τάση στον αριθμό των θανάτων ως αποτέλεσμα της γήρανσης του πληθυσμού». Πέρυσι, στο Βέλγιο καταγράφηκαν 110.198 γεννήσεις και 111.255 θάνατοι.

Οι γεννήσεις ήταν μειωμένες κατά 4,7% στη χώρα σε σύγκριση με τον μέσο όρο της περιόδου 2019-2022, σημειώνει η Statbel. Η πτωτική τάση ήταν εμφανής σε όλες τις Περιφέρειες (-2,4% στη Φλαμανδική Περιφέρεια, -5,7% στη Βαλλονική Περιφέρεια και -11,4% στην Περιφέρεια Βρυξελλών).

Η καθαρή μετανάστευση εξακολουθούσε να είναι θετική, και μάλιστα το 2023 περισσότερο από ό,τι κατά μέσο όρο τα τελευταία 10 χρόνια, κυρίως λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, σύμφωνα με την Statbel.

Πληθυσμιακές τάσεις ανά περιφέρεια

Γεωγραφικά, ο φλαμανδικός πληθυσμός αυξήθηκε κατά 0,69% ή με άλλα λόγια κατά 46.963 κατοίκους το 2023. Η Βαλλονία καλωσόρισε 10.708 νέους κατοίκους (+0,29%). Και οι Βρυξέλλες, η μόνη περιφέρεια στην οποία το φυσικό ισοζύγιο παρέμεινε θετικό, πρόσθεσε 8.422 κατοίκους (+0,68%). Καθώς η καθαρή διεθνής μετανάστευση ήταν επίσης θετική, οι δύο αυτές μεταβλητές αντιστάθμισαν τις αναχωρήσεις από την περιφέρεια της πρωτεύουσας προς τις άλλες δύο βελγικές περιφέρειες (43.775 αναχωρήσεις έναντι 25.023 αφίξεων, συγκεκριμένα).

Την 1η ημέρα του 2024, οι Βρυξέλλες είχαν πληθυσμό 1.249.597, η Φλάνδρα 6.821.770 και η Βαλλονία 3.692.283 κατοίκους. Η επαρχία της Αμβέρσας παρέμεινε η πολυπληθέστερη (1.926.522), μπροστά από την Ανατολική Φλάνδρα και το Hainaut. Οι επαρχίες του Λουξεμβούργου, του Ναμούρ και της Βαλλονικής Βραβάνδης ήταν οι λιγότερο πυκνοκατοικημένες.

Τέλος, στη γερμανόφωνη κοινότητα υπήρχαν 79.479 κάτοικοι, 96 περισσότεροι από ό,τι ένα χρόνο νωρίτερα.

The post To Bέλγιο φέτος έφτασε τα 11,7 εκατομμύρια σε πληθυσμό, κι αυτό λόγω της μετανάστευσης appeared first on .

Σύμφωνα με το Γραφείο Προγραμματισμού , ο φλαμανδικός πληθυσμός αναμένεται να αυξηθεί κατά 17% μεταξύ 2023 και 2070. Όσον αφορά τη Βαλλονία, αυτή η αύξηση θα περιοριστεί στο 2% και οι Βρυξέλλες θα παρουσιάσουν δημογραφική πτώση 4% κατά την ίδια περίοδο. Το Βέλγιο αναμένεται να έχει 12,9 εκατομμύρια κατοίκους το 2070, σε σύγκριση με τα 11,7 εκατομμύρια που είχε στις αρχές του 2023.

Η δημογραφική ανάπτυξη του Βελγίου οφειλόταν, μέχρι τη δεκαετία του 1970, σε μεγάλο βαθμό στη φυσική ισορροπία (αριθμός γεννήσεων μείον τον αριθμό των θανάτων). Εκείνη την εποχή, ο αριθμός αυτός ήταν υψηλότερος από την καθαρή μετανάστευση (εισροή ξένων στο Βέλγιο μείον τη φυγή άλλων στο εξωτερικό). Η κατάσταση στη συνέχεια εξελίχθηκε και η μετανάστευση έγινε σταδιακά ο κύριος παράγοντας αύξησης του πληθυσμού στο Βέλγιο.

Η μετανάστευση, ο κύριος μοχλός αύξησης του πληθυσμού

Η μελέτη του Γραφείου Προγραμματισμού δείχνει ότι η καθαρή μετανάστευση θα παραμείνει πιθανώς ο κύριος μοχλός αύξησης του πληθυσμού τα επόμενα χρόνια. Από το 2040, ο βελγικός πληθυσμός εκτιμάται ότι θα αυξηθεί ακόμη και μόνο χάρη στη μετανάστευση.

Το Γραφείο Προγραμματισμού προβλέπει ότι η μετανάστευση θα σταθεροποιηθεί σε περίπου 160.000 αφίξεις ετησίως τα επόμενα χρόνια. Σύμφωνα με τη μελέτη, η μετανάστευση από χώρες εκτός ΕΕ θα αυξηθεί ενώ αυτή από κράτη μέλη της ΕΕ θα μειωθεί.

Το φυσικό ισοζύγιο θα γίνει αρνητικό από το 2040, αλλά το ποσοστό γονιμότητας ίσως σημειώσει ελαφρά αύξηση, εξηγεί η μελέτη με βάση μια ενημερωμένη μεθοδολογία. Αυτό το ποσοστό ήταν 1,5 παιδιά κατά μέσο όρο ανά γυναίκα το 2022 και το 2035 το αντίστοιχο ποσοστό θα είναι 1,6. Ωστόσο, αυτό παραμένει πολύ χαμηλότερο από το επίπεδο του τέλους της δεκαετίας του 2000, όταν το ποσοστό γονιμότητας έφτανε το 1,9 παιδιά ανά γυναίκα.

The post Μείωση του πληθυσμού των Βρυξελλών τα επόμενα χρόνια, λένε οι προβλέψεις appeared first on .

Κοιτάζοντας τα στοιχεία της μετανάστευσης για το 2022, μπορεί εύκολα να δεί κανείς μια εξήγηση για την ισχυρή αύξηση του πληθυσμού του περασμένου έτους. Συνολικά 233.629 άτομα ήρθαν να ζήσουν στο Βέλγιο, συμπεριλαμβανομένων μεγάλου αριθμού Ουκρανών (57.514). 117.085 άτομα, με τη σειρά τους, έφυγαν από το Βέλγιο. Το ισοζύγιο, ωστόσο, παραμένει θετικό (+116.554).

Γεννήσεις και θάνατοι

Πέρυσι οι θάνατοι ήταν περισσότεροι από τις γεννήσεις, με αποτέλεσμα την απώλεια πληθυσμού -2.787). Αυτό από μόνο του είναι ασυνήθιστο, αφού μόνο το 2020, τη χρονιά που ξεκίνησε η πανδημία στο Βέλγιο, συνέβη και αυτό με απώλεια πληθυσμού -13.111. Διαφορετικά, θα πρέπει να πάμε αρκετά πίσω στο χρόνο για να βρούμε τέτοιο αρνητικό νούμερο, συγκεκριμένα στο 1940.

Η εξήγηση βρίσκεται τόσο στον μικρότερο αριθμό γεννήσεων όσο και στον υψηλότερο αριθμό θανάτων από άλλα χρόνια. Το 2022, καταγράφηκαν 113.593 γεννήσεις, ο χαμηλότερος αριθμός σε τουλάχιστον έξι χρόνια. Ο αριθμός των θανάτων ανήλθε σε 116.380. Πρόκειται για τον υψηλότερο αριθμό των τελευταίων ετών, με εξαίρεση το 2020, στο αποκορύφωμα της πανδημίας.

Σύμφωνα με την Statbel, αυτό οφείλεται στη γήρανση του πληθυσμού, στη σημαντική υπερβολική θνησιμότητα τους καλοκαιρινούς μήνες και στον ιό της γρίπης που κυκλοφόρησε δύο φορές (τον Απρίλιο και τον Δεκέμβριο). Ο Δεκέμβριος χαρακτηρίστηκε επίσης από ένα κρυολόγημα με χαμηλότερη ποιότητα αέρα και την παρουσία του ιού RSV.

Ανά περιοχή

Κατανεμημένη ανά περιοχή, η μεγαλύτερη πληθυσμιακή αύξηση σε απόλυτες τιμές σημειώθηκε στη Περιφέρεια της Φλάνδρας. +75.931 άτομα, κάτι που αντιπροσωπεύει μια αύξηση της τάξης του 1,13%. Και πάλι, υπήρξαν περισσότεροι θάνατοι (67.528) από γεννήσεις (63.284), αλλά αυτό αντισταθμίστηκε από τον μεγάλο αριθμό μεταναστών (118.704) που ήρθαν στη χώρα. Αρκετοί ήταν κι αυτοί που μετακόμισαν στην Φλάνδρα από τις άλλες δύο περιφέρειες του Βελγίου (+15.781).

Σε ποσοστιαία βάση, οι Βρυξέλλες είχαν την υψηλότερη πληθυσμιακή αύξηση: 1,52% ή σε απόλυτους αριθμούς +18.538 κατοίκους. Η ταχύτερα αναπτυσσόμενη φλαμανδική επαρχία είναι η Αμβέρσα (+1,29%), ακολουθούμενη από τη Φλαμανδική Βραβάνδη (1,20%) και την Ανατολική Φλάνδρα (1,13%). Το Λιμβούργο (+1,02 %) και η Δυτική Φλάνδρα (0,91 %) συμπληρώνουν την πρώτη πεντάδα.

The post Το Βέλγιο στο κατώφλι των 12 εκατ. κατοίκων, στην μεγαλύτερη πληθυσμιακή αύξηση των τελευταίων ετών appeared first on .