Κατά μέσο όρο -και για να ειπωθεί χοντρικά- στη Γερμανία τα πορτοφόλια των πολιτών διαθέτουν περισσότερο ρευστό -αξίας περίπου 123 εκ. δολαρίων- από εκείνα των Αυστραλών, των Αμερικανών, των Γάλλων και των Ολλανδών σύμφωνα και με πρόσφατη αναφορά της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, η οποία βασίστηκε στους τρόπους με τους οποίους οι καταναλωτές επιλέγουν να πληρώσουν το οτιδήποτε στην καθημερινότητα τους. Η έρευνα διεξήχθη σε 7 μεγάλες χώρες και προέκυψε ότι το 80% των συναλλαγών στη Γερμανία γίνεται μέσω μετρητών. Κι όταν γίνεται λόγος για συναλλαγές, δεν εννοούνται μόνο τα ψώνια του σούπερ-μάρκετ, αλλά και οι μεγάλες αγορές.

Την ίδια στιγμή, στις ΗΠΑ οι συναλλαγές με μετρητά μετά βίας ξεπερνούν το 50%. Βάσει της ίδιας αναφοράς της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, δεν είναι σαφείς οι λόγοι για τους οποίους οι Γερμανοί προτιμούν να πληρώνουν τοις μετρητοίς. Μία εκτίμηση είναι ότι μπορούν να ελέγχουν καλύτερα το εξοδολόγιο της ιδιωτικής ζωής και τον προϋπολογισμό των επιχειρήσεων τους. Η συγκεκριμένη εκτίμηση ανήκει σε αναλυτή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που επιχείρησε να εξηγήσει το φαινόμενο της προσκόλλησης των Γερμανών σ” αυτό που λέμε «πραγματικό χρήμα».

Mια πιο διεξοδική εξήγηση στην αγάπη των Γερμανών για το ζεστό χρήμα φαίνεται να προέρχεται από την ίδια την ιστορία του γερμανικού έθνους – κράτους. Οι μνήμες του υπερπληθωρισμού και τα χρόνια ταπείνωσης που έζησαν οι Γερμανοί μετά το τέλος του Β” Παγκοσμίου Πολέμου δεν έχουν ξεχαστεί. 

Στην έκθεση που συντάχθηκε από τον συγκεκριμένο χρηματοπιστωτικό φορέα, υπήρχαν και μερικές ακόμη υποθέσεις εργασίας επ” αυτού: ότι αυτή η οικονομική συνήθεια οφείλεται στο ότι οι Γερμανοί επιθυμούν να διατηρήσουν την ανωνυμία στις συναλλαγές τους και να προστατεύουν την ιδιωτικότητα τους από τον «μεγάλο αδελφό» τεχνολογίας και τραπεζών.

Μήπως, όμως, η απάντηση είναι ιστορικά βαθύτερη; Μία άλλη, ακόμη πιο διεξοδική εξήγηση στην αγάπη των Γερμανών για το ζεστό χρήμα φαίνεται να προέρχεται από την ίδια την ιστορία του γερμανικού έθνους – κράτους. Οι μνήμες του υπερπληθωρισμού και τα χρόνια ταπείνωσης που έζησαν οι Γερμανοί μετά το τέλος του Β” Παγκοσμίου Πολέμου δεν έχουν ξεχαστεί. Διατηρούν μία μικρή -ωστόσο, επαρκή- σφαίρα επιρροής στη ζωή των σύγχρονων Γερμανών, που οι πρόγονοι τους υπέφεραν από την τραπεζική κρίση εκείνης της εποχής και είδαν το ρευστό -καθώς και περιουσίες ολόκληρες- να εξαφανίζονται μέσα σε διάστημα μερικών εβδομάδων.

Επ” αυτού συνηγορούν και τα ευρήματα που παρουσιάζονται στην έκθεση της Αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας: την εποχή του οικονομικού στραγγαλισμού της γερμανικής οικονομίας, οι ανάγκες για μετατροπή του νομίσματος σε αμερικανικά δολάρια ήταν απείρως μεγαλύτερες, από τις όποιες προσπάθειες αποταμίευσης. Ιστορικά δε, αυτή είναι μία οικονομική συμπεριφορά που επιβιώνει για τουλάχιστον μία γενιά, ίσως και για περισσότερες, όταν κάποια χώρα έχει διέλθει από μία εξαιρετικά δυσάρεστη οικονομική συγκυρία. Ως αντίστοιχα παραδείγματα, αναφέρονται οι ασταθείς οικονομίες της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, στους πολίτες των οποίων επίσης παρατηρείται «αγάπη» για ζεστό χρήμα και όχι για κάρτες ή άλλου είδους τραπεζικά προϊόντα.

Ωστόσο, κατά την έκθεση το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι η αγάπη των Γερμανών για το ρευστό, αλλά κυρίως η απέχθεια τους – για τους ίδιους ιστορικούς λόγους που αναφέρονται παραπάνω- για τα χρέη. Ανθρωπολόγοι, αλλά και γλωσσολόγοι εξηγούν αυτή την απέχθεια και μέσω της ρίζας της λέξης Schulden, ομόρριζη της «Schuld» που σημαίνει ενοχή. Σειρά παίρνουν οι οικονομολόγοι που βάσει όλων των προηγούμενων εξηγούν και τα χαμηλά επίπεδα καταναλωτικών χρεών που εμφανίζουν ως λαός οι Γερμανοί.

Θα ήταν σχεδόν ρομαντικό, αν όχι απλώς διδακτικό, το ότι τα ιστορικά τραύματα των Γερμανών συντηρούν την ισχύ της οικονομίας τους και την πειθαρχία του κοινωνικού ιστού απέναντι στις καταναλωτικές σειρήνες. Ωστόσο, η συστηματική αδιαλλαξία τους στη χρήση νέων τραπεζικών προϊόντων και κυρίως στη χρήση πιστωτικών καρτών δημιουργεί φόβους ότι στο μέλλον το οικονομικό εγχείρημα περί αλλαγής της χρήσης και της αντιμετώπισης του χρήματος στην Ευρώπη θα κινδυνεύει ακριβώς από τη χώρα με την ισχυρότερη οικονομία: τη Γερμανία.

Πηγή: lifo.gr / Με στοιχεία από το Quartz

The post Γιατί οι Γερμανοί επιμένουν να πληρώνουν με μετρητά τα πάντα appeared first on .

Πιο συγκεκριμένα, ο Δημήτρης Παπαδημούλης στην ερώτησή του, αφού σημειώνει ότι η Ελλάδα «βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις στην ΕΕ στη χρήση καρτών ανά κάτοικο με 6.88 συναλλαγές τον χρόνο, όταν στην Κύπρο έχουμε 47.6 συναλλαγές, στην Ισπανία 54.6, στην Ιρλανδία 94.8, στην Πορτογαλία 116.1, ενώ στην Εσθονία 170, στη Φινλανδία 224.7 και στη Σουηδία 249.7 συναλλαγές» και τονίζει ότι «η επέκταση ηλεκτρονικών καρτών στις συναλλαγές, καταναλωτών και επιχειρήσεων, εξορθολογίζει τα συστήματα πληρωμών, μειώνει το κόστος μετρητών για τις επιχειρήσεις (στην Ελλάδα υπολογίζεται σε 2.5% του τζίρου) και, κυρίως, αποτυπώνει πλήρως τις οικονομικές δραστηριότητες, καταπολεμώντας φαινόμενα φοροδιαφυγής και μη απόδοσης ΦΠΑ».

Στη συνέχεια της ερώτησής του ο Έλληνας ευρωβουλευτής ζητά από την Κομισιόν να τον ενημερώσει «ποια είναι η στρατηγική της για την προώθηση της χρήσης πλαστικού χρήματος στις χώρες με τη χαμηλότερη χρήση, όπως η Ελλάδα», καθώς επίσης «ποια κίνητρα, φορολογικά ή άλλα θα μπορούσαν να δοθούν στους καταναλωτές και τις επιχειρήσεις, ώστε να ενισχυθεί η χρήση καρτών συναλλαγών», ενώ καταλήγοντας, ρωτά συγκεκριμένα την Επιτροπή «ποιες δυνατότητες στις ελληνικές επιχειρήσεις παρέχει το ΕΣΠΑ για χρηματοδότηση μέρους του κόστους εγκατάστασης τερματικών αποδοχής καρτών (POS)».

Ακολουθεί η πλήρης ερώτηση:
Παρά τις αυξητικές τάσεις στη χρήση ηλεκτρονικών καρτών από τους Ευρωπαίους, η είσοδος του «πλαστικού χρήματος» στις καθημερινές συναλλαγές των πολιτών, διαφέρει πολύ μεταξύ των κρατών-μελών. Σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις στην ΕΕ στη χρήση καρτών ανά κάτοικο με 6.88 συναλλαγές το χρόνο, όταν στην Κύπρο έχουμε 47.6 συναλλαγές, στην Ισπανία 54.6, στην Ιρλανδία 94.8, στην Πορτογαλία 116.1, ενώ στην Εσθονία 170, στη Φινλανδία 224.7 και στη Σουηδία 249.7 συναλλαγές. Με δεδομένο ότι η επέκταση ηλεκτρονικών καρτών στις συναλλαγές, καταναλωτών και επιχειρήσεων, εξορθολογίζει τα συστήματα πληρωμών, μειώνει το κόστος μετρητών για τις επιχειρήσεις (στην Ελλάδα υπολογίζεται σε 2.5% του τζίρου) και, κυρίως, αποτυπώνει πλήρως τις οικονομικές δραστηριότητες, καταπολεμώντας φαινόμενα φοροδιαφυγής και μη απόδοσης ΦΠΑ, ερωτάται η Επιτροπή:

– Ποια είναι η στρατηγική της για την προώθηση της χρήσης πλαστικού χρήματος στις χώρες με τη χαμηλότερη χρήση, όπως η Ελλάδα;
– Ποια κίνητρα, φορολογικά ή άλλα, θα μπορούσαν να δοθούν στους καταναλωτές και τις επιχειρήσεις, ώστε να ενισχυθεί η χρήση καρτών συναλλαγών;
-Ποιες δυνατότητες στις ελληνικές επιχειρήσεις παρέχει το ΕΣΠΑ για χρηματοδότηση μέρους του κόστους εγκατάστασης τερματικών αποδοχής καρτών (POS);
Πηγή

The post Δημήτρης Παπαδημούλης: «Στην προτελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Ελλάδα στη χρήση πλαστικού χρήματος» appeared first on .