Στην κορυφή των πιο ευάλωτων δήμων βρίσκονται οι γνωστοί «πυρήνες φτώχειας» της Πρωτεύουσας: Saint-Josse-ten-Noode (33%), Molenbeek-Saint-Jean (31,2%), Anderlecht (28%), Koekelberg (26,2%) και Schaerbeek (26,1%). Σε επίπεδο ευρύτερης πόλης, ο κίνδυνος φτώχειας στις Βρυξέλλες αγγίζει το 24,6%, ενώ άλλοι δήμοι – τόσο της πρωτεύουσας, όσο και γειτονικοί – καταγράφουν σημαντικές διαφοροποιήσεις: Saint-Gilles 23,9%, Evere 19,7%, Uccle 13,8%, Sint-Pieters-Woluwe 9,3%, Vilvoorde 10%, Wezembeek-Oppem 6,9%.

Αντίθετα, οι περιοχές με τον χαμηλότερο κίνδυνο φτώχειας βρίσκονται όλες στη Φλάνδρα: Zemst (3,4%), Gammerages (3,4%), Horebeke (3,5%), Rotselaar (3,5%) και Herne (3,5%). Στο άλλο άκρο του φάσματος, το χαμηλότερο διάμεσο εισόδημα καταγράφεται στο Saint-Josse-ten-Noode (20.815 ευρώ), ενώ ακολουθούν Farciennes, Charleroi, Liège και Dison.

Στον αντίποδα, η λίστα με τα υψηλότερα εισοδήματα παρουσιάζει μια εντυπωσιακή συγκέντρωση στη βελγική επαρχία Λουξεμβούργου: επτά δήμοι της βρίσκονται στην κορυφή — ένα φαινόμενο που εξηγείται κυρίως από την εγγύτητά τους στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, όπου χιλιάδες Βέλγοι εργάζονται και αμείβονται με σαφώς υψηλότερους μισθούς. Το Top 10 συμπληρώνουν τρεις φλαμανδικοίο δήμοι: Kraainem, De Pinte και Oud-Heverlee.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο καθορισμός του «εθνικού ορίου φτώχειας» βασίζεται στο 60% του διάμεσου διαθέσιμου εισοδήματος των βελγικών νοικοκυριών. Αυτό το εισόδημα περιλαμβάνει τόσο φορολογητέα όσο και μη φορολογητέα ποσά: επαγγελματικές απολαβές, κοινωνικές παροχές, συντάξεις, εισοδήματα από ακίνητα, αλλά και οικογενειακά επιδόματα ή εισοδήματα από κεφάλαιο. Πρόκειται για έναν δείκτη σχετικό, που αλλάζει ανάλογα με την οικονομική εξέλιξη του μέσου νοικοκυριού στη χώρα.

Η νέα χαρτογράφηση της Statbel επιβεβαιώνει τις ήδη γνωστές ανισότητες, αλλά αποτυπώνει επίσης τους βαθύτερους κοινωνικούς συσχετισμούς ανάμεσα στην πρωτεύουσα, τη Βαλλονία και τη Φλάνδρα. Οι διαφοροποιήσεις αυτές συνεχίζουν να θέτουν επιτακτικά ζητήματα κοινωνικής πολιτικής σε μια περίοδο όπου τα εισοδηματικά χάσματα διευρύνονται.

La géographie contrastée de la pauvreté en Belgique

Bruxelles et la Wallonie en première ligne, la Flandre largement épargnée

Les chiffres récemment publiés par Statbel dressent une carte de la pauvreté qui révèle de profonds contrastes entre les régions belges. La Région de Bruxelles-Capitale concentre la plupart des communes où le risque de pauvreté est le plus élevé, tandis que la Flandre occupe presque entièrement le bas du tableau.

À Bruxelles, plusieurs communes affichent des taux particulièrement préoccupants. Saint-Josse-ten-Noode dépasse les 33%, suivie de près par Molenbeek-Saint-Jean (31,2%) et Anderlecht (28%). D’autres communes illustrent la diversité socio-économique de la capitale : Saint-Gilles (23,9%), Evere (19,7%), Uccle (13,8%), ou encore Wezembeek-Oppem (6,9%) et Sint-Pieters-Woluwe (9,3%). En moyenne, le risque de pauvreté pour l’ensemble de Bruxelles atteint 24,6%.

En Flandre, la situation est radicalement différente. Les communes présentant les risques les plus faibles — Zemst, Gammerages, Horebeke, Rotselaar ou Herne — affichent toutes des taux avoisinant les 3 à 3,5%, illustrant un paysage économique plus stable et plus homogène.

L’analyse des revenus médians souligne un autre contraste frappant. Sept communes de la province du Luxembourg figurent parmi les localités les plus aisées du pays, un phénomène étroitement lié à la proximité du Grand-Duché, où de nombreux habitants bénéficient de salaires nettement supérieurs. Kraainem, De Pinte et Oud-Heverlee complètent ce groupe de tête.

À l’opposé, on retrouve dix communes francophones — dont six à Bruxelles — regroupant les revenus médians les plus bas. Saint-Josse-ten-Noode occupe une nouvelle fois la dernière place, avec un revenu médian d’à peine 20.815 euros, suivie par Farciennes, Charleroi, Liège et Dison.

Le seuil de pauvreté en Belgique est défini comme 60% du revenu médian des ménages, calculé sur la base des revenus disponibles — salaires, allocations, pensions, revenus locatifs ou du capital. Ce seuil varie donc en fonction de l’évolution générale des revenus dans le pays, ce qui en fait un indicateur dynamique plutôt qu’une ligne fixe.

En réunissant ces données, Statbel met en lumière un paysage social fragmenté, où les différences régionales s’expriment avec une clarté croissante. Entre Bruxelles confrontée à de lourdes difficultés structurelles, la Wallonie en transition et une Flandre plus stable, la lutte contre la pauvreté s’annonce comme l’un des défis majeurs des années à venir.

The post Ο χάρτης της φτώχειας στο Βέλγιο appeared first on .

Τα στοιχεία για το τρίτο τρίμηνο του 2025 δείχνουν πως η Περιφέρεια των Βρυξελλών-Πρωτεύουσας παραμένει η ακριβότερη περιοχή της χώρας για όσους αναζητούν διαμέρισμα. Στη Φλάνδρα, η μέση τιμή φτάνει τα 286.152 ευρώ, σημειώνοντας άνοδο 1,3% σε σχέση με πέρυσι, ενώ στη Βαλλονία τα διαμερίσματα παραμένουν τα πιο προσιτά, με μέση τιμή 209.952 ευρώ — αύξηση 5,8%.

Η ίδια τάση παρατηρείται και στις τιμές των κατοικιών. Στις Βρυξέλλες, μια μονοκατοικία κοστίζει κατά μέσο όρο 577.108 ευρώ, δηλαδή 1,2% περισσότερο σε σχέση με το 2024. Στη Φλάνδρα η τιμή ανέρχεται στα 376.462 ευρώ (+2,4%), ενώ στη Βαλλονία, παρά τη θεαματική αύξηση 12,9%, οι κατοικίες παραμένουν πιο οικονομικές, με μέση τιμή 269.551 ευρώ.

Ο συμβολαιογράφος Bart van Opstal εξηγεί ότι η άνοδος των τιμών στη Βαλλονία οφείλεται κυρίως στη μείωση του φόρου μεταβίβασης ακινήτων, που τέθηκε σε ισχύ στις αρχές του έτους. «Το μέτρο οδήγησε σε αύξηση των πωλήσεων, ενώ η διαθεσιμότητα ακινήτων παρέμεινε περιορισμένη», σημειώνει.

Αναζωπύρωση της αγοράς

Μετά από αρκετά δύσκολα χρόνια, η αγορά ακινήτων δείχνει να ανακάμπτει. Στις Βρυξέλλες, ο αριθμός των αγοραπωλησιών αυξήθηκε κατά 8,6% σε σύγκριση με την ίδια περίοδο του 2024, ενώ σε εθνικό επίπεδο η αύξηση φτάνει το 15%.
Η Fednot κάνει λόγο για «σαφή αναζωογόνηση της αγοράς».

Το μέσο ηλικιακό προφίλ των αγοραστών στην περιοχή των Βρυξελλών παραμένει σταθερό στα 40 έτη, τόσο για τα διαμερίσματα όσο και για τις κατοικίες — ένα στοιχείο που δείχνει ότι η αγορά εξακολουθεί να στηρίζεται από ώριμους, ενεργούς επαγγελματικά αγοραστές.

Le prix moyen d’un appartement à Bruxelles approche les 300.000 euros

La capitale reste la région la plus chère du pays – Les ventes repartent à la hausse

Selon la dernière édition du «Baromètre des Notaires» (Notary Barometer), le prix moyen d’un appartement dans la Région de Bruxelles-Capitale s’élève à 297.411 euros. Ce rapport trimestriel, publié par la Fédération des notaires de Belgique (Fednot), analyse les tendances du marché immobilier dans l’ensemble du pays.

Les chiffres du troisième trimestre 2025 confirment que Bruxelles reste la région la plus chère de Belgique pour l’achat d’un appartement. En Flandre, le prix moyen atteint 286.152 euros, soit une hausse de 1,3% par rapport à l’année dernière. En Wallonie, les appartements demeurent les plus abordables, avec une moyenne de 209.952 euros, en hausse de 5,8%.

Concernant les maisons, la tendance est similaire : à Bruxelles, une maison coûte en moyenne 577.108 euros, soit 1,2% de plus que l’an dernier. En Flandre, le prix moyen est de 376.462 euros (+2,4%), tandis qu’en Wallonie —malgré une augmentation spectaculaire de 12,9%— les maisons restent les moins chères du pays, avec une moyenne de 269.551 euros.

Le notaire Bart van Opstal explique cette forte hausse des prix wallons par la réduction des droits d’enregistrement entrée en vigueur début 2025 : «Cette mesure a stimulé les ventes alors que l’offre de biens est restée limitée», précise-t-il.

Un marché en reprise

Après plusieurs années difficiles, le marché immobilier belge montre des signes de reprise. À Bruxelles, le nombre de transactions a augmenté de 8,6% par rapport à 2024, tandis qu’au niveau national, la hausse atteint 15%.
Pour la Fednot, il s’agit d’un signal clair de redynamisation du marché.

En 2025, l’âge moyen des acheteurs à Bruxelles reste de 40 ans, aussi bien pour les appartements que pour les maisons — une donnée qui confirme que le marché bruxellois attire principalement une clientèle d’acheteurs établis et actifs.

The post Ένα διαμέρισμα στις Βρυξέλλες αγγίζει τις 300.000 ευρώ κατά μέσο όρο appeared first on .

Η Statbel βασίζεται στα ίδια τρία κριτήρια που χρησιμοποιεί και η Eurostat για τη μέτρηση του κινδύνου φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού: χρηματική φτώχεια, χαμηλή ένταση εργασίας και σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση. Κάθε Βέλγος που πληροί τουλάχιστον ένα από αυτά τα κριτήρια θεωρείται ότι βρίσκεται σε κίνδυνο.

Για τη χρηματική φτώχεια, λαμβάνεται υπόψη το μηνιαίο εισόδημα: το όριο έχει καθοριστεί στα 1.522 ευρώ για ένα άτομο και στα 3.197 ευρώ για δύο ενήλικες με δύο παιδιά. Περίπου το 11,4% των Βέλγων δεν ξεπερνά αυτό το όριο, ενώ στις Βρυξέλλες το ποσοστό φτάνει το 26,3%. Αντίθετα, στη Δυτική Φλάνδρα εντοπίζεται το χαμηλότερο ποσοστό, με μόλις 5,7% να ζουν κάτω από το όριο.

Ένα νοικοκυριό θεωρείται ότι έχει χαμηλή ένταση εργασίας όταν οι ενήλικες σε ηλικία εργασίας έχουν εργαστεί λιγότερο από το 20% του δυναμικού χρόνου εργασίας τους τον τελευταίο χρόνο. Σε εθνικό επίπεδο, 11,4% των νοικοκυριών εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία, με τις Βρυξέλλες να καταγράφουν το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό (20,2%), μετά την επαρχία Hainaut στη Βαλλονία (20,6%).

Το τρίτο κριτήριο αφορά τη σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση, που βασίζεται σε 13 δείκτες όπως η δυνατότητα πληρωμής λογαριασμών, η πρόσβαση σε επαρκή θέρμανση, η δυνατότητα για διακοπές, για ένα γεύμα με κρέας ή ισοδύναμο κάθε δύο μέρες, για ανανέωση ρούχων ή επίπλων, ή ακόμη και για μικρές εβδομαδιαίες προσωπικές δαπάνες. Όσοι δεν μπορούν να καλύψουν τουλάχιστον επτά από αυτά τα σημεία, θεωρούνται σε κίνδυνο φτώχειας. Συνολικά, 6,2% των Βέλγων εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία, ποσοστό που φτάνει το 13,9% στην πρωτεύουσα.

Συνολικά, περίπου 2,1 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή ένας στους πέντε πολίτες, ζουν κάτω από το όριο φτώχειας σύμφωνα με τουλάχιστον έναν από τους δείκτες. Παρόλα αυτά, τα στοιχεία δείχνουν βελτίωση σε σχέση με το 2019: το συνολικό ποσοστό κινδύνου φτώχειας και αποκλεισμού μειώθηκε από 20% το 2019 σε 18,2% το 2025, ενώ η χρηματική φτώχεια έπεσε από 14,8% σε 11,8%, η σοβαρή στέρηση από 6,3% σε 6,2%, και η χαμηλή ένταση εργασίας από 12,8% σε 11,4%.

Οι περιφερειακές ανισότητες όμως παραμένουν έντονες. Στις Βρυξέλλες, 37,3% του πληθυσμού θεωρείται ευάλωτο στη φτώχεια ή τον αποκλεισμό· στη Φλάνδρα το ποσοστό μειώνεται στο 12,9%, ενώ στη Βαλλονία διαμορφώνεται στο 21,8%.

Πέρα από τις γεωγραφικές διαφορές, υπάρχουν και ισχυρές κοινωνικοοικονομικές αντιθέσεις. Οι μονογονεϊκές οικογένειες αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο κίνδυνο, με 38,3% να ζουν σε συνθήκες φτώχειας ή αποκλεισμού, ενώ τα ζευγάρια χωρίς παιδιά κάτω των 65 ετών έχουν το χαμηλότερο ποσοστό, μόλις 12%. Η εργασία παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο: 68,5% των ανέργων κινδυνεύουν από φτώχεια, έναντι 6,4% των εργαζόμενων.

Παρά τις θετικές τάσεις, το Βέλγιο εξακολουθεί να παρουσιάζει έντονες κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες, που αποτυπώνονται τόσο στα εισοδήματα όσο και στις ευκαιρίες συμμετοχής στην κοινωνική ζωή.

Pauvreté en Belgique : les disparités derrière les chiffres

De fortes différences régionales et sociales malgré une légère amélioration globale

Selon les dernières données publiées par l’office national des statistiques Statbel, près d’un Belge sur cinq est « exposé au risque de pauvreté ou d’exclusion sociale ». Ce taux, établi à 18,3% au niveau national, cache d’importants écarts entre les régions : à Bruxelles, il atteint près de 40%, tandis qu’il reste bien plus faible en Flandre.

La Statbel s’appuie sur trois indicateurs, identiques à ceux d’Eurostat, pour mesurer ce risque : la pauvreté monétaire, la faible intensité de travail et la privation matérielle et sociale sévère. Toute personne répondant à au moins un de ces critères est considérée à risque.

Pour la pauvreté monétaire, l’analyse repose sur le revenu mensuel. Le seuil de pauvreté est fixé à 1.522 euros pour une personne seule et à 3.197 euros pour un couple avec deux enfants. En moyenne, 11,4% des Belges n’atteignent pas ce seuil, un chiffre qui grimpe à 26,3% à Bruxelles. La Flandre-Occidentale affiche, quant à elle, le taux le plus bas, avec 5,7% de sa population sous le seuil.

Un ménage est considéré comme ayant une faible intensité de travail lorsque les adultes en âge de travailler ont exercé une activité professionnelle pendant moins de 20% de leur potentiel de travail au cours des douze derniers mois. À l’échelle nationale, 11,4% des ménages entrent dans cette catégorie, avec Bruxelles en deuxième position (20,2%) juste derrière la province wallonne du Hainaut (20,6%).

Le troisième indicateur concerne la privation matérielle et sociale sévère, mesurée à travers 13 critères tels que la capacité à payer ses factures, chauffer correctement son logement, partir en vacances une fois par an, manger un repas avec viande, poisson ou équivalent végétarien tous les deux jours, remplacer des meubles ou vêtements usés, disposer d’une connexion internet ou pratiquer des activités de loisirs. Les personnes incapables de satisfaire au moins sept de ces critères sont considérées en situation de pauvreté. Au total, 6,2% des Belges se trouvent dans ce cas, et 13,9% à Bruxelles.

Environ 2,1 millions de personnes, soit un Belge sur cinq, vivent sous le seuil de pauvreté selon au moins un des trois indicateurs. Néanmoins, les chiffres montrent une amélioration notable depuis 2019 : le taux global de risque de pauvreté et d’exclusion sociale est passé de 20% en 2019 à 18,2% en 2025 ; la pauvreté monétaire de 14,8% à 11,8% ; la privation sévère de 6,3% à 6,2% ; et la faible intensité de travail de 12,8% à 11,4%.

Les écarts régionaux demeurent toutefois marqués. À Bruxelles, 37,3% des habitants sont vulnérables à la pauvreté ou à l’exclusion sociale, contre 12,9% en Flandre et 21,8% en Wallonie.

Au-delà des différences géographiques, les fractures sociales sont également notables : les familles monoparentales présentent le risque le plus élevé (38,3%), tandis que les couples sans enfants de moins de 65 ans affichent le plus faible (12%). Le statut professionnel joue un rôle déterminant : 68,5% des chômeurs sont menacés de pauvreté ou d’exclusion, contre seulement 6,4% des personnes actives.

Si la tendance générale reste légèrement positive, la Belgique continue de faire face à des inégalités structurelles profondes, qui soulignent les contrastes entre ses régions et les défis sociaux qui persistent.

The post Φτώχεια στο Βέλγιο: οι ανισότητες πίσω από τους αριθμούς appeared first on .

Αναλύοντας τα δεδομένα, το 22,1 % των κατοίκων δηλώνει καταγωγή από το εξωτερικό, ενώ το 13,8 % δεν κατέχει βελγική υπηκοότητα . Από αυτούς με ξένη καταγωγή, το ήμισυ έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό και αργότερα απέκτησαν βελγικό διαβατήριο, ενώ η άλλη μισή μερίδα γεννήθηκε στο Βέλγιο και τουλάχιστον ένας γονέας τους είχε ξένη προέλευση .

Η γεωγραφική κατανομή της πληθυσμιακής διαφοροποίησης διαφοροποιείται σημαντικά ανά περιοχή: στη περιφέρεια Βρυξελλών, μόνο το 22 % του πληθυσμού έχει πλήρως βελγική καταγωγή, σε αντίθεση με τη Βαλλονία όπου φτάνει το 64 % και τη Φλάνδρα με 72 %. Επιπλέον, στις Βρυξέλλες, το 37 % είναι μη-βελγικής ιθαγένειας.

Η αλλαγή αυτή δεν αποτελεί στιγμιαίο φαινόμενο. Αντίθετα, από το 2005 έως το 2025 η αναλογία των πλήρως βελγικής καταγωγής πολιτών υποχώρησε από 79,3 % σε 64 %, ενώ οι Βέλγοι με ξένη καταγωγή αυξήθηκαν από 12,4 % σε 22 %, και ο πληθυσμός χωρίς βελγική ιθαγένεια σχεδόν διπλασιάστηκε – από 8,3 % σε 13,8 %.

Η διαφοροποίηση είναι επίσης εντονότερη στις νεότερες ηλικίες: μόνο το 51 % των παιδιών και εφήβων κάτω των 18 ετών έχει καθαρή βελγική καταγωγή, σε αντίθεση με το 85 % των ατόμων ηλικίας 65 ετών και άνω. Επιπλέον, η πλειοψηφία αυτών χωρίς βελγικές ρίζες (54 %) προέρχεται από χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η αλλαγή στην πληθυσμιακή σύνθεση συνοδεύεται από έντονη διεθνή μετανάστευση. Το 2024 το Βέλγιο κατέγραψε θετικό μεταναστευτικό ισοζύγιο (+66.044), λόγω 194.212 αφίξεων και 128.168 αναχωρήσεων, παρά τη φυσική μείωση του πληθυσμού (συντελεστής –3.879), καταλήγοντας σε αύξηση του συνολικού πληθυσμού κατά 0,52 % ή 61.901 νέους κατοίκους.

Το μέλλον προβλέπει περαιτέρω αύξηση: σύμφωνα με την προετοιμασία δημογραφικών δεδομένων, ο πληθυσμός αναμένεται να φτάσει σχεδόν τα 13 εκατομμύρια έως το 2070 .

The post Πάνω από 1 στους 3 κατοίκους στο Βέλγιο «μη-βελγικής» καταγωγής appeared first on .

Στη Βαλλονία, οι κανόνες είναι πιο ευέλικτοι. Σε αντίθεση με τις Βρυξέλλες, όπου οι υποψήφιοι πρέπει να παρακολουθήσουν εκπαίδευση πρώτων βοηθειών και να περάσουν ένα τεστ αντίληψης κινδύνου (RPT) στα 37 ευρώ, οι υποψήφιοι οδηγοί στη Βαλλονία πρέπει να περάσουν το ίδιο τεστ, με μόλις 15 ευρώ.

Ένα άλλο σημαντικό πλεονέκτημα: η διάρκεια της προσωρινής άδειας. Στη Βαλλονία, ισχύει για 36 μήνες, σε σύγκριση με 18 μήνες στις Βρυξέλλες, επιτρέποντας στους υποψηφίους να αφιερώσουν το χρόνο τους στην πρακτική άσκηση πριν ξεκινήσουν τις πρακτικές εξετάσεις.

Θεωρητικά μαθήματα: ένα πραγματικό φίλτρο ανάλογα την επαρχία

Τα θεωρητικά μαθήματα (και ως εκ τούτου οι εξετάσεις) αποτελούν σημαντικό εμπόδιο για πολλούς υποψηφίους, με τα αποτελέσματα να διαφέρουν εντόνως ανάλογα με την επαρχία. Σύμφωνα με τη La Libre, το 2024 η Βαλλωνική Βραβάνδη είχε το καλύτερο ποσοστό επιτυχίας με 46,9%, ενώ η επαρχία της Ναμούρ κατέγραψε 34,4%, ενώ η επαρχία του Λουξεμβούργου 31,3%. Ήδη το 2022, η Louvain-la-Neuve (Βαλλωνική Βραβάνδη) έφτασε το 42,61% επιτυχία, έναντι μόλις 25,89% στο Lobbes (Hainaut).

Αυτό το κενό πιθανότατα συνδέεται με το υψηλότερο κοινωνικοοικονομικό επίπεδο της Βαλλονικής Βραβάνδης, το οποίο επιτρέπει στους υποψηφίους να έχουν περισσότερα εργαλεία προετοιμασίας: αμειβόμενα μαθήματα, λιγότερες θέσεις εργασίας φοιτητών και επομένως περισσότερο χρόνο για μαθήματα. Στη Louvain-la-Neuve, ως πανεπιστημιακή πόλη, οι υποψήφιοι είναι επίσης συχνά καλύτερα προετοιμασμένοι χάρη στο δομημένο μαθησιακό περιβάλλον.

Ο ίδιος ο υπουργός Οδικής Ασφάλειας, François Desquesnes, μέσω άρθρου του στην La Libre, αμφισβητεί την έλλειψη προετοιμασίας των υποψηφίων. Σημαντικό εμπόδιο παρά την εναρμόνιση του τεστ αντίληψης κινδύνου και τη σύσταση οπτικοακουστικής επιτροπής για την επικύρωση θεωρητικών ερωτήσεων που είναι αρμόδια για την αποσαφήνιση των δηλώσεων εξέτασης. Ένα μέτρο που δεν φαίνεται ακόμη να καρποφορεί παντού.

Πρακτική εξέταση: η δυσκολία εξαρτάται από το έδαφος

Εάν το θεωρητικό μέρος διαχωρίζει ήδη έναν καλό αριθμό υποψηφίων, η πρακτική δοκιμασία επηρεάζεται επίσης από το τοπικό πλαίσιο. Το 2022, το 69% των υποψηφίων ήταν επιτυχείς στο Eupen (Λιέγη), σε σύγκριση με μόνο το 48% στο Suarlée (Namur). Ένα πιο ξεκάθαρο περιβάλλον διευκολύνει τη μάθηση και την επιτυχία, ενώ η βαριά κίνηση κάνει το τεστ πιο δύσκολο. Στο Suarlée, οι υποψήφιοι πρέπει να περιηγηθούν σε πιο σύνθετες συνθήκες κυκλοφορίας, γεγονός που μπορεί να τους φέρει σε μειονεκτική θέση.

Στις Βρυξέλλες, το τεστ πραγματοποιείται σε ένα ακόμα πιο πυκνό αστικό περιβάλλον, με απρόβλεπτη κίνηση που δοκιμάζει τα νεύρα των εκπαιδευόμενων οδηγών. Μεταξύ υψηλότερου κόστους σχολής οδήγησης, μάθησης σε πυκνό αστικό περιβάλλον και πρόσθετων απαιτήσεων όπως η εκπαίδευση πρώτων βοηθειών, οι υποψήφιοι πρέπει να κοπιάσουν πολύ περισσότερο.

Μια πιο προσιτή άδεια, αλλά όχι δεδομένη

Αν και η Βαλλονία προσφέρει μια πιο ευέλικτη και λιγότερο δαπανηρή διαδικασία, η επιτυχία δεν είναι εξασφαλισμένη. Λιγότεροι διοικητικοί περιορισμοί δεν σημαίνουν απαραίτητα μια ευκολότερη εξέταση, ειδικά για το θεωρητικό μέρος, όπου οι διαφορές στα ποσοστά επιτυχίας είναι καταφανείς, με εξαίρεση τη Βαλλωνική Βραβάνδη.

Στις Βρυξέλλες, η πρακτική δοκιμασία είναι συχνά γεμάτη παγίδες, με έντονη κυκλοφορία και καταστάσεις οδήγησης που είναι συχνά πιο περίπλοκες από ό,τι στις επαρχιακές περιοχές. Αλλά τελικά, δεν έχει σημασία σε ποια περιοχή βρίσκεστε: χωρίς καλή προετοιμασία, είναι δύσκολο να φτάσετε στον προορισμό σας.

The post Σε ποια επαρχία ή περιοχή του Βελγίου είναι πιο εύκολο να βγάλει κανείς δίπλωμα οδήγησης; appeared first on .

Βρυξέλλες, η πιο ακριβή φοιτητική πόλη

Αυτός ο πίνακας δίνει μια ένδειξη των μηνιαίων ενοικίων -χωρίς χρεώσεις- ανά τύπο δωματίου στις δέκα κύριες φοιτητικές πόλεις στο Βέλγιο.

Κατά μέσο όρο, ένα φοιτητικό δωμάτιο κοστίζει λίγο πάνω από 475 € για Βέλγους φοιτητές. Όμως αυτή η τάση αυξάνεται κατακόρυφα στις Βρυξέλλες αφού φτάνει τα 551,25 ευρώ κατά μέσο όρο. Συνολικά, ένας φοιτητής που μένει στην πρωτεύουσα θα πληρώσει επομένως 75 ευρώ περισσότερα απ” ότι αλλού. Η Catherine Van Doninck, project manager της Stadum, εξηγεί αυτό το φαινόμενο. «Υποψιαζόμαστε ότι οι τιμές στις Βρυξέλλες είναι υψηλότερες λόγω μεγαλύτερης έλλειψης από ό,τι αλλού στη χώρα». «Επιπλέον, υπάρχουν πολλοί ξένοι φοιτητές με μεγαλύτερους προϋπολογισμούς και η πρωτεύουσα υπόκειται σε αυστηρότερους κανονισμούς».

Υψηλότερο το κόστος 

Για να είναι πλήρης η έρευνα, πρέπει να ληφθούν υπόψη και οι χρεώσεις. Στις Βρυξέλλες, είναι υψηλότερες από ό,τι στις άλλες δύο περιφέρειες. Κατά συνέπεια, αυτό αυξάνει τον λογαριασμό όταν είναι απαραίτητο να γίνει η μηνιαία σούμα.

Αυτός ο παρακάτω πίνακας δείχνει έναν μέσο όρο μεταξύ ενοικίων και χρεώσεων:

Τέλος, αυτά τα τελευταία στοιχεία αφορούν τη γενική αύξηση κατά την τελευταία πενταετία στο Βέλγιο. Αυτή η αύξηση της τάξης του 21% είναι συγκρίσιμη με τον πληθωρισμό που καταγράφηκε την ίδια περίοδο (20,6%). Αυτές οι τιμές περιλαμβάνουν όλα τα πρόσθετα έξοδα, όπως νερό, ρεύμα και ίντερνετ. Και είναι ακριβώς αυτά τα κόστη που έχουν αυξηθεί περισσότερο, από 70 ευρώ το μήνα κατά μέσο όρο το 2020 σε περίπου εκατό ευρώ φέτος.

2020: 475 €
2021: 485 €
2022: 520 €
2023: 565 €
2024: 575 €

Δυστυχώς για τους φοιτητές, αυτές οι τιμές δεν είναι πιθανό να πέσουν πολύ. «Βλέπουμε ότι οι μέσες τιμές στο Βέλγιο ακολουθούν τον πληθωρισμό των τελευταίων ετών. Στις Βρυξέλλες, οι τιμές αυξήθηκαν απότομα. Τόσο το καθαρό ενοίκιο όσο και οι χρεώσεις είναι υψηλότερα. Θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε και να το εκθέτουμε αυτό κάθε χρόνο», καταλήγει η έρευνα.

Είναι επίσης σημαντικό να σημειωθεί ότι αυτή η μελέτη είναι μερική. Δίνει τις κύριες τάσεις στον κλάδο. Από την άλλη πλευρά, μια άλλη πιο εκτενής θα δημοσιευτεί την άνοιξη του 2025.

The post Βρυξέλλες, η πιο ακριβή φοιτητική πόλη στο Βέλγιο: «Έλλειψη και περισσότεροι ξένοι σπουδαστές» appeared first on .

Η αρνητική διαφορά μεταξύ του αριθμού των γεννήσεων και των θανάτων στη χώρα φαίνεται να γίνεται ο κανόνας, σημειώνει η Statbel. «Το φυσικό ισοζύγιο παρουσιάζει πτωτική τάση εδώ και αρκετά χρόνια» και αυτό «μπορεί να εξηγηθεί κυρίως από την πτωτική τάση στον αριθμό των γεννήσεων, αλλά και από την ανοδική τάση στον αριθμό των θανάτων ως αποτέλεσμα της γήρανσης του πληθυσμού». Πέρυσι, στο Βέλγιο καταγράφηκαν 110.198 γεννήσεις και 111.255 θάνατοι.

Οι γεννήσεις ήταν μειωμένες κατά 4,7% στη χώρα σε σύγκριση με τον μέσο όρο της περιόδου 2019-2022, σημειώνει η Statbel. Η πτωτική τάση ήταν εμφανής σε όλες τις Περιφέρειες (-2,4% στη Φλαμανδική Περιφέρεια, -5,7% στη Βαλλονική Περιφέρεια και -11,4% στην Περιφέρεια Βρυξελλών).

Η καθαρή μετανάστευση εξακολουθούσε να είναι θετική, και μάλιστα το 2023 περισσότερο από ό,τι κατά μέσο όρο τα τελευταία 10 χρόνια, κυρίως λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, σύμφωνα με την Statbel.

Πληθυσμιακές τάσεις ανά περιφέρεια

Γεωγραφικά, ο φλαμανδικός πληθυσμός αυξήθηκε κατά 0,69% ή με άλλα λόγια κατά 46.963 κατοίκους το 2023. Η Βαλλονία καλωσόρισε 10.708 νέους κατοίκους (+0,29%). Και οι Βρυξέλλες, η μόνη περιφέρεια στην οποία το φυσικό ισοζύγιο παρέμεινε θετικό, πρόσθεσε 8.422 κατοίκους (+0,68%). Καθώς η καθαρή διεθνής μετανάστευση ήταν επίσης θετική, οι δύο αυτές μεταβλητές αντιστάθμισαν τις αναχωρήσεις από την περιφέρεια της πρωτεύουσας προς τις άλλες δύο βελγικές περιφέρειες (43.775 αναχωρήσεις έναντι 25.023 αφίξεων, συγκεκριμένα).

Την 1η ημέρα του 2024, οι Βρυξέλλες είχαν πληθυσμό 1.249.597, η Φλάνδρα 6.821.770 και η Βαλλονία 3.692.283 κατοίκους. Η επαρχία της Αμβέρσας παρέμεινε η πολυπληθέστερη (1.926.522), μπροστά από την Ανατολική Φλάνδρα και το Hainaut. Οι επαρχίες του Λουξεμβούργου, του Ναμούρ και της Βαλλονικής Βραβάνδης ήταν οι λιγότερο πυκνοκατοικημένες.

Τέλος, στη γερμανόφωνη κοινότητα υπήρχαν 79.479 κάτοικοι, 96 περισσότεροι από ό,τι ένα χρόνο νωρίτερα.

The post To Bέλγιο φέτος έφτασε τα 11,7 εκατομμύρια σε πληθυσμό, κι αυτό λόγω της μετανάστευσης appeared first on .

Συνολικά 73.870 άτομα μετακόμισαν σε διαφορετική περιφέρεια, με περισσότερα από τα μισά – 37.613 – να είναι κάτοικοι Βρυξελλών που άφησαν την πρωτεύουσα. «Οι περισσότεροι άνθρωποι που μετακινούνται από τις Βρυξέλλες στη Φλάνδρα ή τη Βαλλονία το κάνουν επειδή τα χρήματά τους αξίζουν περισσότερο εκεί», δήλωσε ο εκπρόσωπος της CIB, Kristophe Thijs. «Η στέγαση είναι πολύ πιο ακριβή στις Βρυξέλλες, μερικές φορές μάλιστα κοστίζει το ένα τρίτο περισσότερο».

Οι κάτοικοι των Βρυξελλών που απομακρύνονται τείνουν να εγκατασταθούν στην περιφέρεια της Βαλλονίας ή της Φλάνδρας, για να διατηρήσουν την εγγύτητα με την πρωτεύουσα.

«Αστική έξοδος»

Κάθε χρόνο, η CIB αναλύει τον αριθμό των μετακινήσεων μεταξύ των τριών περιφερειών και βλέπει μια τάση «δημοσιονομικού ανταγωνισμού», όπως αναφέρει σε δελτίο τύπου. «Η περιφέρεια των Βρυξελλών θέλει να διατηρήσει ενδιαφέροντα δημοσιονομικά προφίλ (νοικοκυριά δύο εισοδημάτων) στην επικράτειά της και έχει προσαρμόσει τη φορολογία της ακίνητης περιουσίας πολλές φορές προς αυτόν τον σκοπό. Ωστόσο αυτή η πολιτική δεν φαίνεται να πετυχαίνει τον στόχο της. Η αστική έξοδος παραμένει γεγονός».

Κινήσεις σημειώθηκαν και προς την αντίθετη κατεύθυνση, με 10.856 άτομα να μετακινούνται από τη Φλάνδρα προς τις Βρυξέλλες και 8.532 από τη Βαλλονία προς την πρωτεύουσα. Το κύριο κίνητρο των ανθρώπων ήταν να ζουν πιο κοντά στον τόπο εργασίας τους, είπε ο Thijs.

Συνολικά 7.496 άτομα μετακινήθηκαν από τη Φλάνδρα στη Βαλλονία και 9.373 άτομα έκαναν την αντίστροφη πορεία. «Οι Φλαμανδοί που εγκαθίστανται στη Βαλλονία το κάνουν κυρίως λόγω των χαμηλότερων τιμών των ακινήτων», σχολίασε ο Thijs.

The post Το κόστος στέγασης οδηγεί σε ρεκόρ μετακινήσεων μεταξύ των περιφερειών appeared first on .

Για τον λόγο αυτό ο ευρωβουλευτής Στέλιος Κούλογλου διοργανώνει την Τετάρτη 3 Απριλίου 2024 και ώρα 18:30 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, την εκδήλωση «Οι περιφέρειες που έπληξε η κλιματική κρίση: Ανασυγκρότηση και προοπτικές / Αγροδιατροφή και Τουρισμός».

Στην εκδήλωση θα τοποθετηθεί ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας, Δημήτρης Κουρέτας, και αιρετοί εκπρόσωποι της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης, οι οποίοι θα μιλήσουν για την ανάγκη ανασυγκρότησης των δύο περιοχών και την προοπτική διεξόδου, που δίνει η αγροδιατροφή και ο τουρισμός.

Παράλληλα θα διερευνηθούν τα χρηματοδοτικά εργαλεία για την ανασύνταξη των περιοχών αλλά και τις εναλλακτικές προοπτικές μέσα από τη σύνδεση της αγροδιατροφής με τον τουρισμό.

Στη συζήτηση θα συμμετάσχουν τοπικοί παράγοντες και εξειδικευμένα στελέχη της αυτοδιοίκησης, όπως επίσης και εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Μετά το πέρας της συζήτησης θα ακολουθήσει γευσιγνωσία τοπικών προϊόντων με θέμα «Γαστρονομικοί Προορισμοί».

The post Εκδήλωση στο ευρωκοινοβούλιο: «Οι περιφέρειες που έπληξε η κλιματική κρίση» appeared first on .

Με 21.776 ευρώ ετησίως, το μέσο εισόδημα ενός Φλαμανδού είναι 7,0% πάνω από τον εθνικό μέσο όρο. Οι κάτοικοι των περιφερειών της Βαλλονίας και των Βρυξελλών πρέπει να αρκεστούν σε σημαντικά χαμηλότερους οικονομικούς πόρους. Το μέσο εισόδημα ενός Βαλλόνου είναι 5,7% κάτω από το βελγικό Μ.Ο., ενώ ένας κάτοικος Βρυξελλών πρέπει να αρκεστεί με 21,1% μικρότερο του μέσου όρου.

Όπως και τα προηγούμενα χρόνια, έτσι και το 2021 η Φλαμανδική Βραβάνδη είναι η επαρχία με το υψηλότερο μέσο εισόδημα ανά κάτοικο. Εισόδημα, συγκεκριμένα, που ανέρχεται στα 23.527 ευρώ κατά κεφαλή. Και στη Βαλλονική Βραβάνδη όμως, το μέσο εισόδημα ανά κάτοικο είναι πάνω από το όριο των 23.000 ευρώ, αγγίζοντας τα 23.442 ευρώ. Την πρώτη τριάδα συμπληρώνει η Ανατολική Φλάνδρα με μέσο ετήσιο εισόδημα ανά κάτοικο 22.073 ευρώ.

Οι δήμοι με τα υψηλότερα εισοδήματα

Με μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα 33.249 ευρώ, το Sint-Martens-Latem, στην Ανατολική Φλάνδρα, είναι ο δήμος με τα υψηλότερα εισοδήματα. Ένας κάτοικος αυτού του δήμου έχει εισόδημα που είναι, κατά μέσο όρο, 63,3% υψηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο. Ακολουθούν τα Keerbergen (30.516 ευρώ) και Knokke-Heist (29.961 ευρώ).

Στην άλλη άκρη του φάσματος, βρίσκουμε κυρίως δήμους των Βρυξελλών. Με μέσο όρο 11.082 ευρώ, ο Sint-Joost-ten-Node είναι ο βελγικός δήμος με τα χαμηλότερα εισοδήματα, ή με άλλα λόγια 45,6% κάτω από τον εθνικό μέσο όρο.

Οι Molenbeek-Saint-Jean, Anderlecht, Farciennes, Dison, Koekelberg και Schaerbeek, είναι οι άλλοι έξι δήμοι όπου το μέσο εισόδημα ανά κάτοικο είναι τουλάχιστον 30% κάτω από τον εθνικό μέσο όρο. Στην Δυτική Φλάνδρα, η πόλη Mesen έχει τα χαμηλότερα εισοδήματα στην εν λόγω περιφέρεια, με μέσο όρο 16.016 ευρώ.

The post Τα χαμηλότερα εισοδήματα στις Βρυξέλλες, τα υψηλότερα σε Βραβάνδη και Ανατολική Φλάνδρα appeared first on .