Από τις πρώτες μέρες των νέων μέτρων που μπήκαν στην ζωή μας για να προφυλαχτούμε από την πανδημία, η απουσία του σχολείου, η αποχή από τις εξωσχολικές δραστηριότητες, η έλλειψη της παρέας και της φυσικής παρουσίας των φίλων, η αλλαγή στον τρόπο διδασκαλίας, συνέβαλλαν στην απώλεια της γνωστής και δομημένης καθημερινότητας των παιδιών.
Με αυτή την αφορμή  φιλοξενούμε σήμερα στο Newsville.be  την παιδοψυχολόγο Κωνσταντίνα Σταμάτη εξειδικευμένη στην Αναπτυξιακή Ψυχολογία του παιδιού και του εφήβου.

Κυρία Σταμάτη, μετά και το δεύτερο κύμα της πανδημίας covid-19 γίνεται καθημερινά λόγος για τις ψυχολογικές επιπτώσεις που έχει ο εγκλεισμός και οι συνθήκες της νέας πραγματικότητας που βιώνουμε. Θα θέλαμε μία πρώτη τοποθέτησή σας για τις επιπτώσεις του lockdown και της αποχής από το σχολικό περιβάλλον στην ψυχολογία και την συμπεριφορά των παιδιών.

Τα παιδιά σχολικής ηλικίας έχουν αντιμετωπίσει ως τώρα πολλές αλλαγές: αποχή για μεγάλο διάστημα από το σχολείο και παραμονή στο σπίτι, επιστροφή στο σχολείο με πολλούς κανόνες για την αποφυγή μετάδοσης του ιού, έπειτα μικρές διαδοχικές περιόδους αποχής από το σχολείο και τέλος, πάλι επιστροφή με περισσότερους κανόνες. Το γεγονός αυτό, έχει επηρεάσει τη διάθεση και τη συμπεριφορά τους.

Σε ένα πρώτο στάδιο μπορεί το κλείσιμο του σχολείου να προκάλεσε «ανακούφιση» στα παιδιά, στη πορεία όμως τα περισσότερα παιδιά, αισθάνθηκαν άγχος και ανασφάλεια, καθώς τους είναι δύσκολο να καταλάβουν τί ακριβώς συμβαίνει. Είναι πιθανό να μη νιώθουν την ίδια ευχαρίστηση σε δραστηριότητες που ως τώρα τα ευχαριστούσαν και να αντιδρούν συχνά με θυμό. Επίσης, μπορεί να υπάρξουν αλλαγές στην όρεξη και στον ύπνο. Τα μεγαλύτερα κυρίως παιδιά, μπορεί να παραπονεθούν για σωματικές ενοχλήσεις.

Ο γονέας, δεδομένου ότι περνά πολλές ή και όλες τις ώρες μαζί με το παιδί, υποκαθιστά τον ρόλο του δασκάλου ή του φίλου, κατά κάποιον τρόπο. Πως βιώνει το παιδί αυτή την αλλαγή στους διακριτούς -σε κανονικές συνθήκες- ρόλους;

Για ένα παιδί σχολικής ηλικίας, είναι αρκετά δύσκολο να αντιληφθεί άμεσα ότι ο γονέας έχει αναλάβει επιπλέον ρόλους, λόγω των συνθηκών. Είναι λογικό να αντιδρά με προσκόλληση στον γονέα ή αντίθετα με άρνηση ( π.χ. να διαβάσει τα μαθήματα του ). Ωστόσο, και πάλι η διαχείριση από τη πλευρά των γονέων παίζει καθοριστικό ρόλο, προκειμένου τα παιδιά να βιώσουν ομαλά αυτές τις αλλαγές και να κατανοήσουν ότι είναι προσωρινές.

Θα ήθελα να αναφερθώ εδώ, στο ότι οι γονείς δεν πρέπει να ξεχνούν τις δικές τους προσωπικές ανάγκες και να φροντίζουν να αφιερώνουν χρόνο στον εαυτό τους, καθώς για να μπορέσουν να στηρίξουν την οικογένειά τους πρέπει οι ίδιοι να αισθάνονται υγιείς, ξεκούραστοι και ευδιάθετοι.

Πιστεύετε πως ένα μικρό παιδί μπορεί να εκλάβει σαν τιμωρία τους περιορισμούς που φέρνει ο αναγκαστικός αυτός εγκλεισμός;

Για ένα μικρό παιδί, σίγουρα όλοι οι περιορισμοί που επιβάλλονται είναι δύσκολο να γίνουν κατανοητοί από την αρχή. Είναι πολύ πιθανό να τους εκλάβει σαν τιμωρία, καθώς πρέπει να απέχει από όλες τις δραστηριότητες που του προκαλούσαν χαρά- π.χ. το παιχνίδι με τους φίλους του στο σπίτι ή στο σχολείο. Για αυτό το λόγο, οι γονείς θα πρέπει να εξηγούν στα παιδιά με απλή και κατανοητή γλώσσα- χωρίς να τα τρομοκρατήσουν- γιατί υπάρχουν αυτοί οι κανόνες.

Επιπλέον, είναι σημαντικό και οι ίδιοι οι γονείς να εκφράζουν τα συναισθήματα τους στα παιδιά, όπως και να δείχνουν κατανόηση στο πώς αισθάνονται τα παιδιά.

Υπάρχει πιθανότητα να μείνει φοβία σε ένα παιδί μετά το πέρας αυτής της κατάστασης; Ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος να εξηγήσει ένας γονιός σε ένα παιδί τις τρέχουσες συνθήκες;

Βιώνουμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση που αφορά την ασφάλεια και την υγεία των ίδιων των παιδιών και των οικογενειών τους. Επομένως είναι πολύ πιθανό να προκληθούν φοβίες στα παιδιά. Παρ’όλα αυτά, ως ένα βαθμό είναι λογικό να έχουν ανησυχίες ή απορίες γύρω από αυτό το θέμα. Σε αυτό το σημείο παίζει ρόλο ο τρόπος που οι ενήλικες εξηγούν στα παιδιά τί συμβαίνει.

Καταρχάς, οι γονείς καλό είναι να παρατηρούν αν υπάρχουν αλλαγές στη συμπεριφορά των παιδιών και να έχουν υπόψη τους ότι κάθε παιδί εκφράζει διαφορετικά το φόβο ή τη δυσφορία του. Με όποιον τρόπο κι αν εκφράζεται ένα παιδί, οι ενήλικες θα πρέπει να είναι έτοιμοι να το ακούσουν, να το αποδεχτούν και να είναι έτοιμοι να λύσουν κάθε απορία του.

Εξηγώντας σε ένα παιδί την παρούσα κατάσταση, οι γονείς το βοηθούν να καταλάβει και να αποφορτιστεί από την ανησυχία του. Όπως είπα και παραπάνω, του λέμε την αλήθεια σε απλή και κατανοητή γλώσσα, που να ανταποκρίνεται στην ηλικία του. Καλό είναι να μη δίνουμε πολλές και περίπλοκες πληροφορίες, για να αποφύγουμε το να μπερδευτεί. Επίσης δεν πρέπει να το τρομοκρατήσουμε, εφόσον αυτό θα του προκαλέσει περισσότερο άγχος.

Είναι φυσικό, να μην υπάρχουν απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα των παιδιών. Σε αυτή τη περίπτωση, οι γονείς μπορούν να επιβεβαιώνουν τα παιδιά ότι θα αναζητήσουν την απάντηση για να μπορέσουν να τους εξηγήσουν.

Ένα φαινόμενο το οποίο εντείνεται με την αποχή των παιδιών από το σχολικό περιβάλλον αποτελεί η προσκόλληση στην οθόνη, το μονοπώλιο της διαδικτυακής επαφής και ψηφιακής επικοινωνίας. Υπάρχει τρόπος να βρεθεί διέξοδο από την προσκόλληση στις ηλεκτρονικές συσκευές;

Κατά την άποψη μου, οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά, να ανακαλύψουν εναλλακτικούς τρόπους να περάσουν το χρόνο τους μέσα στο σπίτι, είτε μόνα τους είτε με τη συμμετοχή της οικογένειας τους εάν το επιθυμούν. Αυτό φυσικά απαιτεί την διάθεση των γονέων να αφιερώσουν και οι ίδιοι χρόνο στην απασχόληση των παιδιών, ειδικά όταν πρόκειται για παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας.

Για παράδειγμα, οι γονείς μπορούν να προτείνουν στα παιδιά δραστηριότητες που δεν έχουν σκεφτεί- όπως χειροτεχνίες, επιτραπέζια παιχνίδια, κηπουρική ή γυμναστική- και που με τη συμμετοχή όλης της οικογένειας, γίνονται πιο διασκεδαστικές και ευχάριστες.

Ας μην ξεχνάμε, ότι οι ενήλικες μπορούν να συζητήσουν και να αποφασίσουν από κοινού με τα παιδιά για τις δραστηριότητες. Δεν είναι δύσκολο να βρεθούν ιδέες καθώς μπορούν να προτείνουν κάτι που είναι μέσα στα προσωπικά τους ενδιαφέροντα.

Ως ενήλικες το 2020 ψάξαμε και για τα θετικά στοιχεία που μπορεί να μας έφερε η αλλαγή στον τρόπο ζωής μας. Ποια θα μπορούσε να είναι η θετική διάσταση της καραντίνας για τα παιδιά;

Το θετικότερο που πρόσφερε η καραντίνα ήταν η πολύτιμη ευκαιρία στα παιδιά και στους γονείς τους να επαναπροσδιορίσουν και να ενδυναμώσουν τις σχέσεις τους. Είναι μια ευκαιρία για περισσότερη και πιο ουσιαστική επικοινωνία, όπου οι γονείς και τα παιδιά μπορούν να ανακαλύψουν από κοινού καινούριες δραστηριότητες που προηγουμένως δεν είχαν το χρόνο να κάνουν, να γίνουν πιο δημιουργικοί, να μοιραστούν, να ψυχαγωγηθούν…να κάνουν «παρέα»…

Εσείς ως παιδοψυχολόγος, θα ενθαρρύνατε τους γονείς να ωθήσουν τα παιδιά να μιλήσουν σε κάποιον ειδικό, με αφορμή αυτή την κατάσταση;

Πιστεύω πως ένας ειδικός θα μπορούσε να δώσει εξηγήσεις με κατάλληλο τρόπο στα παιδιά που αντιμετωπίζουν φοβίες και άγχος λόγω της πανδημίας. Επίσης, θα μπορούσε να βοηθήσει ένα παιδί να εκφραστεί και παράλληλα να καθοδηγήσει την οικογένεια του στη διαχείριση μίας τέτοιας κατάστασης. Ας υπενθυμίσουμε εδώ, ότι ένας ειδικός είναι σημαντικό να είναι σε επαφή με το παιδί αλλά και με τους γονείς του, καθώς και εκείνοι αντιμετωπίζουν μία πολύ πιεστική και στρεσσογόνο κατάσταση και έχουν ανάγκη να το εκφράσουν και να λάβουν την κατάλληλη υποστήριξη.

* Η ψυχολόγος κυρία Κ. Σταμάτη έχει εξειδίκευση στην Αναπτυξιακή Ψυχολογία του παιδιού και του εφήβου και έχει εργαστεί ως σχολική ψυχολόγος στην Γαλλία και το Βέλγιο με επαγγελματική εμπειρία και στην εκπαιδευτική δημιουργική απασχόληση. Είναι εργαζόμενη στο European Network of Active Living in Mental Health ως υπεύθυνη ευρωπαϊκών προγραμμάτων.

• stamatikonna@gmail.com
• +32492405531

Φωτογραφίες Newsville.be

The post Παιδιά και εγκλεισμός: από την «ανακούφιση» του κλεισίματος των σχολείων στο άγχος και την ανασφάλεια appeared first on .

Τα παλιότερα χρόνια, τα παιδιά συνήθιζαν να παίζουν στις αλάνες και στους δρόμους και οι γονείς δυσκολεύονταν να τα πείσουν πως ήρθε η ώρα για να μαζευτούν στο σπίτι για να φάνε και να ξεκουραστούν. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να είναι με τους φίλους, να παίζουν ποδόσφαιρο, κρυφτό, κυνηγητό, «μήλα», να κάνουν ποδήλατο και να εφευρίσκουν διάφορα τεχνάσματα για να περνάνε καλά.

Από την άλλη πλευρά, τα παιδιά της σημερινής εποχής είναι προσκολλημένα στις καρέκλες τους και στις οθόνες των υπολογιστών τους, παίζοντας διάφορα video games με την μεγάλη ποικιλία από gadgets που διαθέτουν. Σε αυτή την περίπτωση, οι γονείς δυσκολεύονται να τα πείσουν να πάρουν μία μπάλα να παίξουν στο πάρκο της γειτονιάς. Μάλιστα, αρκετές φορές που θέλουν να βγουν οικογενειακώς «έξω», θα πάνε είτε σε έναν παιδότοπο είτε σε ένα εμπορικό κέντρο… δηλαδή θα κλειστούν πάλι στους τέσσερις τοίχους κάποιου άλλου κτιρίου εκτός του σπιτιού.

Κατανοώ, βέβαια πως οι κίνδυνοι έχουν αυξηθεί και οι αλάνες έχουν περιοριστεί οπότε και αυτές οι έξοδοι είναι μία λύση.

Οι κίνδυνοι μπορεί να είναι κάποιο τροχαίο, καθώς οι περισσότεροι δρόμοι είναι κατειλημμένοι από αυτοκίνητα με άλλοτε ανεύθυνους οδηγούς και άλλοτε αφηρημένα παιδιά δεν θέλει και πολύ να γίνει το κακό. Επιπλέον, οι απαγωγές παιδιών είναι μία ιστορία που την ακούμε συχνά και δεν θέλουμε να συμβεί στα παιδιά μας.

Παρόλα αυτά, διατηρήστε την ψυχραιμία και ψάξτε να βρείτε τα μέρη που θα ενθουσιάσουν μικρούς και μεγάλους για να περάσετε μερικές στιγμές ευτυχίας, μελλοντικές ωραίες αναμνήσεις για τα παιδιά σας. Σε κάθε περιοχή υπάρχει κάποιο πάρκο, κάποια πλατεία ή έστω το προαύλιο του σχολείου για να παίξετε με τα παιδιά σας. Να περάσετε εποικοδομητικό χρόνο μαζί τους, παίζοντας κάποιο άθλημα ή κάποιο παιχνίδι… Ξαναπαίξτε μαζί τους τα «μήλα», εξηγήστε τους κανόνες, αν δεν τους γνωρίζουν, θυμηθείτε και εσείς τα παιδικά σας χρόνια και γελάστε με την ψυχή σας.

Δεν χρειάζεται να επενδύσετε οικονομικά. Με ένα κολατσιό από το σπίτι, με μία μπάλα ή με τα ποδήλατα σας μπορείτε να χαρίσετε στα παιδιά σας χαρούμενες στιγμές μακριά από τις οθόνες των υπολογιστών και της τηλεόρασης. Μεταξύ μας… θα κάνει καλό και στη δικιά μας υγεία να αθληθούμε με τα παιδιά μας!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή , τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

The post Πώς να τα ξεκολλήσουμε από τις οθόνες των υπολογιστών; appeared first on .

Τα παιδιά όλο ρωτάνε.
Γιατί το ένα και γιατί το άλλο…
Και εκεί που νομίζεις ότι έχει τελειώσει αυτά συνεχίζουν »γιατί αυτό, γιατί εκείνο, πότε, πού, πόσο, πώς», ρωτάνε τα πάντα για το κάθε τι. Και δεν έχουν σταματημό ούτε καθώς μεγαλώνουν, ίσα-ίσα αυξάνεται ο ρυθμός, το βάθος των ερωτήσεων, δεν ικανοποιούνται με τις πιο απλοϊκές απαντήσεις, δεν μπορείς ούτε να τα κοροϊδέψεις πια!

Κάποιες φορές καταντάει κουραστικό. Κι ενώ μέσα μας καμαρώνουμε που είναι περίεργα, φιλομαθή, που ενδιαφέρονται για τον κόσμο γύρω τους, υπάρχουν στιγμές που δεν μπορούμε, δεν έχουμε τον χρόνο ή έτσι απλά δεν θέλουμε να απαντήσουμε…

Υπομονή.

Όλο αυτό το »παιχνίδι» των ερωταποκρίσεων είναι μια πνευματική επένδυση, μια παρακαταθήκη καλής παιδείας για τα παιδιά μας. Εξηγούμε:
1. Γνωρίζουν καινούργια πράγματα. (λέγε-λέγε κάτι μένει…)
2. Μαθαίνουν να ενδιαφέρονται για το »τι» και το »πως». (Βασικό στοιχείο της κάθε επιστήμης για να πάει παρακάτω τη γνώση της. Τίποτα δεν είναι αυτονόητο μέχρι να το ανακαλύψουμε, μέχρι να αποδειχθεί – ακόμη κι ότι η γη γυρίζει!)
3. Αποκτώντας έναν τέτοιο μηχανισμό μάθησης τα παιδιά, μπορεί να ελπίζει κανείς ότι δεν θα τα πιάνουν κορόιδα, ότι δεν θα γίνουν »χάνοι».
4. Αντιθέτως, πιστεύω, ότι έτσι γίνονται -εξελίσσονται- πιο ενδιαφέροντες άνθρωποι ως ενήλικες…

Υπομονή, τα πρώτα 18 (πάνω-κάτω) χρόνια είναι δύσκολα, μετά φεύγουν, δεν ρωτάνε τίποτα και μας λείπουν…

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος στην Αθήνα , τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία», μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

The post Υπομονή, τα πρώτα 18 χρόνια είναι δύσκολα! Τα απομνημονεύματα ενός παιδοψυχολόγου… appeared first on .

Συχνά οι γονείς βγαίνουν εκτός ελέγχου και αρχίζουν να φωνάζουν στα παιδιά τους (συχνά σε υστερικό τόνο) – και αργότερα προσπαθούν να ξεχάσουν αυτή την συμπεριφορά ή βυθίζονται στις τύψεις τους… Υιοθετούν αυτή την συμπεριφορά της φωνής γιατί είναι κατά της χειροδικίας… Θεωρούν πως με τις ξυλιές το παιδί δεν θα μάθει. Φυσικά δεν είναι η λύση στο πρόβλημα τους, αλλά θέλω να ξεκαθαρίσω πως ούτε οι φωνές είναι λύση…

Επίσης, και οι τιμωρίες φαίνονται να μην πιάνουν πάντα. Πόσες φορές δεν έχει τύχει να «απειλήσετε» το παιδί σας πως δεν θα πάτε στο παιδικό πάρτι που είναι καλεσμένο και αντί να συνετιστεί, να συναντήσατε την ακριβώς αντίθετη συμπεριφορά ουρλιαχτά, κλάματα και κατηγορίες του τύπου «Είστε οι χειρότεροι γονείς»;

Για αυτό είναι καλό ως γονείς, το πρώτο βήμα που πρέπει να ακολουθήσουμε είναι να διαχειριστούμε τον όποιο θυμό μας και να ελέγξουμε τα νεύρα μας. Σκεφτείτε πως το μόνο που καταφέρνετε όταν φωνάζετε είναι να τα τρομάζετε.

Άρα τι κάνουμε;;; Πως τα «τιμωρούμε»;

1. Θέτουμε όρια. Θέτουμε εξ’αρχής μέχρι ποια συμπεριφορά είναι ανεκτή για την οικογενειακή αρμονία και από εκεί και πέρα να γνωρίζουν πως θα υπάρχουν κυρώσεις. Είναι καλό να αντιληφθείτε τα όρια ως κανόνες και όχι ως τιμωρία.

2. Αφού διαχειριστούμε τον θυμό μας, μιλάμε ήρεμα στα παιδιά και τους εξηγούμε που είναι λάθος και τι μας ενόχλησε.

3. Όταν ηρεμήσει η κατάσταση, προειδοποιούμε για τις συνέπειες που θα έχουν αν επαναλάβουν την συμπεριφορά εκτός ορίων. Αν είτε τα παιδιά είτε εμείς φωνάζουμε τότε κανείς δεν ακούει κανέναν, για αυτό είναι σημαντικό τα πνεύματα να είναι ήρεμα.

4. Καλό θα ήταν να μην χρησιμοποιείται η λέξη τιμωρία αλλά να προτιμάτε λέξεις όπως σύνεση ή συνέπεια ή συμμόρφωση ή κ.ά … κάτι που να δηλώνει πώς να συμμορφωθεί με τους κανόνες του σπιτιού και της οικογένειας, με τα όρια, χωρίς να υπάρχει η αρνητική έννοια της τιμωρίας.

Τέλος, θα το λέμε ξανά και ξανά, ότι οι γονείς είναι τα πρότυπα των παιδιών… αν εσείς δεν ελέγχετε το θυμό σας… πως περιμένετε τα παιδιά να μην έχουν αυτά τα ξεσπάσματα που συχνά σας φέρνουν σε δύσκολη θέση; Ενώ αν εσείς είστε ήρεμοι και επικοινωνιακοί, τα παιδιά σας θα μάθουν να αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις μετρημένα.

Δεν είναι εύκολο, αλλά αξίζει το κόπο!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή , τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία», μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

The post Να βάζουμε το παιδί μας τιμωρία; appeared first on .

Πόσες φόρες στενοχωρηθήκαμε ή ταλαιπωρηθήκαμε από μια διαφωνία ή και ένα καβγά με τα παιδιά μας; Δυστυχώς τέτοιες καταστάσεις είναι αναπόφευκτες στις οικογένειες! Είναι λογικό, να υπάρχουν ρήξεις μεταξύ των ανθρώπων, πόσο μάλλον με τα παιδιά μας που θέλουμε πάντα το καλό τους και είναι ότι πιο σημαντικό έχουμε καταφέρει στη ζωή μας. Το θέμα βρίσκεται αλλού, βρίσκεται στην επανόρθωση των σχέσεων. Δηλαδή, πως θα επαναφέρουμε τις σχέσεις με τα παιδιά μας σε μία ισορροπία και γαλήνη.

Όπως λέει και η παροιμία «Μην κλαίς πάνω από το χυμένο γάλα» αλλά δράσε. Βρείτε τον τρόπο, τους «μηχανισμούς» που θα σας φέρουν πιο κοντά στο δρόμο της αποκατάστασης των σχέσεων με τα παιδιά μας όταν αντιμετωπίσουμε κάποιο πρόβλημα μαζί τους.

Παρακάτω θα μοιραστώ μαζί σας τρεις βασικούς «μηχανισμούς»:

1). Το πιο σημαντικό είναι να υπάρχει ο διάλογος. Με το διάλογο θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει, να καταλάβουμε πως αντιλήφθηκαν τα παιδιά την κατάσταση. Πρέπει να τα ακούμε με καλές προθέσεις, για να νιώθουν και εκείνα πως εισακούονται, πως υπάρχουν και ας μην συμφωνούμε μαζί τους. Έχουν και αυτά τις δικές τους απόψεις και την δικιά τους ματιά απέναντι στα γεγονότα.

2). Η αναγνώριση των συναισθημάτων, τόσο των δικών μας όσο και των παιδιών μας. Να ξεκαθαρίσουμε τι συναισθήματα μας κυριεύουν. Είναι ο θυμός; Είναι η απογοήτευση ή η λύπη; Συνήθως όταν μας κυριεύουν αυτά τα συναισθήματα δεν μπορούμε να δούμε το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις. Δεν μπορούμε να δούμε καθαρά. Χρειάζεται να αντιληφθούμε τα συναισθήματα μας κι αν το αντέχουμε να μιλήσουμε γι” αυτά. Να δώσουμε το παράδειγμα στα παιδιά μας, ότι θα πρέπει να κατανοούν πως νιώθουν, να το φιλτράρουν και στο τέλος να το εκφράζουν.

3). Και τώρα το πιο δύσκολο. Οφείλουμε για το καλό των σχέσεων μας μαζί τους (αλλά και σε κάθε σχέση που νιώθουμε πως αγαπάμε και αγαπιόμαστε) να παραμερίζουμε τον εγωισμό μας. Είναι τόσο απαραίτητη αυτή η κίνηση για να έρθουμε πιο κοντά στην επίλυση των συγκρούσεων. Συνήθως και οι δυο πλευρές κάπου έχουν κάνει λάθος, θα πρέπει να υποχωρούμε και εμείς κάποιες φορές. Ίσως και μόνο αυτή η κίνηση να αρκεί, και έτσι να μάθουν από εμάς και τα παιδιά μας.

Ως μεγαλύτεροι οφείλουμε να κάνουμε πρώτοι εμείς το πρώτο βήμα και να τους δώσουμε το σωστό παράδειγμα. Κακώς έχει δοθεί η εντύπωση πως τα παιδιά πρέπει να κάνουν πάντα την πρώτη κίνηση ως σεβασμός στους μεγαλύτερους. Και εμείς τα σεβόμαστε, βάζοντας τον εαυτό μας και τον εγωισμό πιο πίσω! Η αποκατάσταση των συγκρούσεων είναι δύσκολη αλλά απαραίτητη για την αρμονική συμβίωση των ατόμων που διέπουν την οικογένεια.

Πραγματικά, θα ανταμειφτείτε με την αγάπη και τον σεβασμό των παιδιών σας!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία», μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

The post Τρόποι επανασύνδεσης με τα παιδιά μας appeared first on .

Τι είναι η ενδοσχολική βία; Τι περιλαμβάνει αυτή η καινούργια έννοια, η οποία μπήκε στο λεξιλόγιο μας την τελευταία δεκαετία και μας απασχολεί όλο και πιο συχνά; Είναι εύκολο να την ορίσουμε με μια σχετική ευκρίνεια;

Ως κοινωνία, έχουμε την τάση να υπερβάλλουμε και οποιοδήποτε επεισόδιο, το οποίο μπορεί να μην μας αρέσει, το θεωρούμε ενδοσχολική βία, συχνά την αποκαλούμε bullying. Για αυτό το λόγο, θα χρειαστεί να ξεκαθαρίσουμε και να οριοθετήσουμε ένα πλαίσιο που περιγράφει την πράξη ως ενδοσχολική βία, με τα εξής τρία χαρακτηριστικά:

1). Εσκεμμένη πράξη: Ένα επεισόδιο που γίνεται με σκοπό την βία.

2). Απρόκλητη πράξη: Ένα επεισόδιο που γίνεται χωρίς να υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος ή κάποια πρόκληση από την άλλη πλευρά.

3). Επαναλαμβανόμενη πράξη: Ένα επεισόδιο που γίνεται σε τακτικά διαστήματα και όχι μία φορά.

Με αυτά τα τρία χαρακτηριστικά μαζί μπορούμε να υποστηρίξουμε πως μία πράξη θεωρείται bullying. Πρέπει να υπάρχει επανάληψη, σχέδιο και σκοπό να επιβληθούμε στον άλλο με βίαιο τρόπο(είτε σωματικό είτε ψυχολογικό).

Προσοχή! Όλα τα παιδιά θα τσακωθούν, θα μαλώσουν, θα διαφωνήσουν… ίσως και να κάνουν λάθη… Δεν πειράζει! Είναι από τη φύση τους, πιο  έντονα. Επικίνδυνο είναι μόνο αν οι πράξεις τους έχουν τα παρακάτω τρία χαρακτηριστικά.

ΕΣΚΕΜΜΕΝΗ – ΑΠΡΟΚΛΗΤΗ – ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗ ΠΡΑΞΗ

Βασική αιτία της ενδοσχολικής βίας είναι πως τα παιδιά αναπαράγουν αυτά που βιώνουν γύρω τους και δυστυχώς η βία υπάρχει παντού. Βία στις ταινίες, βία στα videogames, βία στην πολιτική ζωή, βία στην κοινωνία, βία ανάμεσα στα κράτη… Μην απορείτε που συναντούν τη βία τα παιδιά μας. Συχνά αντί για ειρήνη και ευτυχία αντιμετωπίζουν βία και δυστυχία. Δυστυχώς…

Ένας τρόπος αντιμετώπισης για να τα βοηθήσουμε είναι να διαφοροποιηθούμε εμείς ως ενήλικες. Να αλλάξουμε πρώτα εμείς οι «μεγάλοι», πρώτα μέσα από το σπίτι και την οικογένεια και έπειτα σε ενδοσχολικό επίπεδο τις συμπεριφορές και τις συνήθειές μας, τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε πρόσωπα και καταστάσεις. Να μάθουμε πόσο σημαντικός είναι ο διάλογος, η συνεργασία, να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας, να προσφέρουμε και να μην προσπερνάμε… Για φανταστείτε τότε πως θα ήταν η κοινωνία μας;

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

The post Το bullying στη ζωή των παιδιών μας appeared first on .