Η διευθύνουσα σύμβουλος της SNCB, Sophie Dutordoir, μιλώντας στη Γερουσία του Βελγίου, ανέφερε ότι η εταιρεία θα ακολουθήσει τις συστάσεις της έκθεσης του Groupe des Sages σχετικά με τον ρόλο των σιδηροδρόμων κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ανεξάρτητο αυτό σώμα, που συγκροτήθηκε για να εξετάσει την ιστορική ευθύνη του βελγικού σιδηροδρόμου, έθεσε τρεις βασικούς άξονες: αναγνώριση της αλήθειας, διατήρηση της μνήμης και προτάσεις για επανόρθωση.

Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, η SNCB ανακοίνωσε ήδη μια μεγάλη προσωρινή έκθεση που θα παρουσιαστεί στο μουσείο Train World στο Schaerbeek από τον Σεπτέμβριο του 2025 έως τον Ιούνιο του 2026. Η έκθεση θα επικεντρώνεται στα «τραίνα του εκτοπισμού» και θα πλαισιώνεται από συνέδρια, εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες και τη δημιουργία μιας ειδικής ιστοσελίδας αφιερωμένης στο θέμα.

Η Dutordoir επιβεβαίωσε εκ νέου την πρόθεση της SNCB να ζητήσει δημόσια συγγνώμη και δήλωσε ότι έχει ήδη ξεκινήσει επαφές με τους φορείς HR Rail (ο επίσημος εργοδότης των εργαζομένων στο σιδηροδρομικό δίκτυο) και Infrabel (υπεύθυνη για τις σιδηροδρομικές υποδομές), ώστε η συγγνώμη να έχει συλλογικό χαρακτήρα. Όπως εξήγησε, «το HR Rail απάντησε θετικά, ενώ η Infrabel επιθυμεί να εξετάσει το θέμα περαιτέρω».

«Ζούμε σε μια εποχή όπου οι συλλογικές συγγνώμες, στο πλαίσιο μιας συλλογικής ευθύνης για το κοινό παρελθόν, βρίσκονται στην ατζέντα», υπογράμμισε, προσθέτοντας ότι η SNCB επιδιώκει επίσης να ζητήσει την επίσημη έγκριση του βελγικού κράτους για την έκδοση αυτής της δημόσιας συγγνώμης.

Η Dutordoir κατέληξε λέγοντας: «Σε συνεργασία με άλλους θεσμούς, η SNCB είναι αποφασισμένη να ρίξει φως σε αυτές τις σκοτεινές σελίδες της ιστορίας μας, με τη μεγάλη ελπίδα ότι δεν θα επαναληφθούν ποτέ».

Σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία, πάνω από 25.500 Εβραίοι και Ρομά εκτοπίστηκαν από την SNCB μεταξύ 1942 και 1944, ενώ περίπου 190.000 Βέλγοι υποβλήθηκαν σε καταναγκαστική εργασία και πάνω από 16.000 πολιτικοί κρατούμενοι μεταφέρθηκαν επίσης με τρένα της εταιρείας.

Το Groupe des Sages, που αποτέλεσε το γνωμοδοτικό σώμα για το θέμα, αποτελούνταν από 12 μέλη με διαφορετικά χαρακτηριστικά ως προς φύλο, ηλικία, γλώσσα και επαγγελματικό προφίλ. Συνεδρίασε δέκα φορές μεταξύ Μαρτίου και Νοεμβρίου 2024, πάντα κεκλεισμένων των θυρών και με ανεξάρτητη λειτουργία, έχοντας τη λογιστική υποστήριξη της Γερουσίας.

The post Η SNCB ζητά συγγνώμη για τη συμμετοχή της στις ναζιστικές απελάσεις κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο appeared first on .

Με φόντο τη Μαδρίτη του ’62, πέντε διαφορετικοί χαρακτήρες διψούν για εκδίκηση. Έχουν κοινό παρελθόν αφού βίωσαν τη φρίκη στα στρατόπεδα των Ναζί και κοινό όραμα την εξολόθρευση τους. Ανάμεσα τους μια γυναίκα, η Isabel Garrido (Blanca Suárez) τρέφει ένα μίσος απαράμιλλο αφού μικρό κοριτσάκι είδε τον πατέρα της να πεθαίνει από τη βαναυσότητα τους. Μότο τους το ”να αλλάξεις τον κόσμο δεν είναι τρέλα ούτε ουτοπία, είναι δικαιοσύνη” κλεμμένο από τα κατορθώματα του Δον Κιχώτη.

Ο Ιαγουάρος είναι μια σειρά δράσης έξι επεισοδίων και ταυτόχρονα ένα βιωματικό δράμα αφού μας μεταφέρει στην πιο σκληρή εποχή για την Ευρώπη, σε σκηνοθεσία των Ramón Campos και Gema R.Neira. Πρωταγωνιστούν η Blanca Suárez (Isabel Garrido), γνωστή από τις “Τηλεφωνήτριες”(Las Chicas del Cable) και ο άνδρας παλαιάς κοπής Iván Marcos (Lucena) σε στιλ Ισπανού James Bond. Ένα σενάριο πολύ φορεμένο αλλά ιδιαίτερα δοσμένο, συγκινητικές αναδρομές και αναφορές στο παρελθόν, ενδιαφέρουσα φωτογραφία και εξαιρετική μουσική κάλυψη.

Αρχικά ήταν ο τίτλος αυτός που με ώθησε να ξεκινήσω τη σειρά. Όταν όμως διάβασα την υπόθεση σκέφτηκα ότι θα είναι μια από τα ίδια, τραγικά μεν πολυσυζητημένα δε. Ωστόσο τα γραφικά της με έπεισαν να της δώσω μια ευκαιρία αφού φέρουν μια καλλιτεχνική ματιά. Σασπένς, δράση, ηρωικές ατάκες, έξυπνοι διάλογοι και ένα κάστινγκ αρκετά υποσχόμενο συνάδουν σε μια επιτυχημένη συνταγή.

Ιαγουάρος (Jaguar) – 1 σεζόν / 2021 – Netflix

The post Ιαγουάρος: «Μια μυθοπλασία βασισμένη σε ιστορικά γεγονότα» appeared first on .

Ένα κομμάτι της έκδοσης είναι αφιερωμένο σε 14 άτομα που έπαιξαν κομβικό ρόλο στη διαμόρφωση της Φλάνδρας ως μιας ανεξάρτητης περιοχής. Εκεί λοιπόν περιλαμβάνονται τα ονόματα των August Borms και Staf De Clercq, γνωστών συνεργατών των Ναζί. Μάλιστα μετά το τέλος του Β “Παγκοσμίου Πολέμου, ο Borms καταδικάστηκε εις θάνατον και στάλθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα.

«August Borms, Staf De Clercq : de quoi et de qui parle-t-on?». Un développement sur ma page Facebook.https://t.co/MAJxZektnZ pic.twitter.com/5c8m53PKUn

— Pascal Delwit (@PDelwit) January 13, 2021

Το φλαμανδικό κοινοβούλιο δημοσίευσε μια δήλωση στον ιστότοπό του, με αποδέκτη το Newsweek, επισημαίνοντας ότι οι αμφιλεγόμενες προσωπικότητες δεν θα διαγραφούν από την ιστορία, ενώ υπογραμμίζει ότι αυτοί οι δύο άντρες δεν θα έπρεπε να είναι κομμάτι αυτού του τμήματος του του περιοδικού.

Η Ιστορία «δεν πρέπει να αποσιωπάται»

«Το Newsweek, το οποίο ήταν υπεύθυνο για το συντακτικό περιεχόμενο, σκιαγράφησε την ιστορία του φλαμανδικού κοινοβουλίου, φτάνοντας μέχρι το 1971», αναφέρει η δήλωση. «Ένας αριθμός ανθρώπων που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη χειραφέτηση της φλαμανδικής γλώσσας επισημαίνονται, ανάμεσά τους και τα δυο ονόματα που σε μια συγκεκριμένη περίοδο στιγμάτισαν την φλαμανδική ιστορία, συνεργαζόμενοι με τη ναζιστική Γερμανία».

Η συμπερίληψη των δύο ανδρών «είναι ένα πολύ ευαίσθητο θέμα», συνεχίζει η δήλωση, «αλλά οι σκοτεινές σελίδες της Ιστορίας μας δεν πρέπει να αποσιωπούνται. Μόνο προσεγγίζοντας την με κριτική διάθεση, μπορούμε να διδαχθούμε από αυτήν».

Η δήλωση, που υπογράφηκε από την εκπρόσωπο του κοινοβουλίου, Liesbeth Homans (N-VA), καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι άντρες δεν θα έπρεπε να είχαν συμπεριληφθεί στο συγκεκριμένο κομμάτι του αφιερώματος, ανάμεσα στα ονόματα ευεργετών, όπως ο διάσημος κληρικός και ακτιβιστής, Adolf Daens.

«Το φλαμανδικό κοινοβούλιο εκφράζει τη λύπη του για την αναταραχή που προέκυψε ως αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος καθώς και για το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι προσβλήθηκαν ή ακόμα και πληγώθηκαν από αυτό, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν ήταν σκόπιμο».

The post Το φλαμανδικό κοινοβούλιο «μετανιώνει» για τη συμμετοχή στην επέτειο συνεργατών των Ναζί appeared first on .

Πρόκειται για μια ακουαρέλα του 1876, φιλοτεχνημένη από τον βέλγο ζωγράφο Félicien Rops. Ο τίτλος του πίνακα είναι «La Buveuse d’Absinthe» (ο πότης αψεντιού) και όταν εκλάπη (το 1942) ανήκε στην οικογένεια Dorville. Η οικογένεια Dorville ήταν απόγονοι του εβραϊκής καταγωγής δικηγόρου και συλλέκτη τέχνης, Arthur Dorville.

Η Βιβλιοθήκη τόνισε πως αγνοούσε το γεγονός ότι ο εν λόγω πίνακας είχε κλαπεί, και βρισκόταν ανάμεσα σε αρκετά έργα τέχνης τα οποία αγόρασε από έναν γάλλο έμπορο τέχνης, τη δεκαετία του ’60.

«Αγοράσαμε την ακουαρέλα το 1968 καλή τη πίστει», αναφέρει μιλώντας στην Le Vif, η καλλιτεχνική διευθύντρια της Βιβλιοθήκης, Sara Lammens. «Μετά τον πόλεμο, η Βιβλιοθήκη αγόρασε χιλιάδες έργα, η προέλευση των οποίων δεν ελεγχόταν πάντα λεπτομερώς», συμπληρώνει.

Τόνισε δε, μετά την αποκάλυψη αυτή, ότι θα ελεγχθεί αν όντως ο πίνακας είχε κλαπεί κι αν επιβεβαιωθεί κάτι τέτοιο, η Βιβλιοθήκη είτε θα επιστρέψει τον πίνακα στην οικογένεια Dorville, είτε θα προσφέρει κάποια αποζημίωση.

Δεν είναι εξάλλου η πρώτη φορά που θα γίνει κάτι παρόμοιο. Στις 23 Ιανουαρίου, ως μέρος ενός κυβερνητικού προγράμματος για την επιστροφή έργων τέχνης που αποσπάστηκαν κατά τη διάρκεια της ναζιστικής λεηλασίας, επεστράφηκαν στην οικογένεια Dorville τρία έργα τέχνης που είχαν κλαπεί από τον συλλέκτη Arthur Dorville κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της Γαλλίας.

Η γερμανική πλευρά ανέφερε με αφορμή το γεγονός αυτό, ότι ενώ δεν ήταν πλέον δυνατό να απαλύνουν το δράμα της οικογένειας Dorville κάτω από τη ναζιστική κυριαρχία, η επιστροφή των λεηλατημένων έργων τέχνης αποτελούσε μια «μικρή αλλά σημαντική χειρονομία ιστορικής δικαιοσύνης».

Πηγή: thebrusselstimes.com

The post Πίνακας που είχε κλαπεί από τους Ναζί, βρέθηκε στην Βασιλική Βιβλιοθήκη του Βελγίου appeared first on .

Αν και περί τα τέλη Μαρτίου του 1945, το Βέλγιο και η νότια Ολλανδία είχαν απελευθερωθεί από τις συμμαχικές δυνάμεις, ο βασιλιάς Λεοπόλδος Γ΄ κρατείτο ακόμη στην Αυστρία. Η μητέρα του φοβόταν ότι οι Ναζί θα σκότωναν τη βασιλική οικογένεια, έτσι η βασίλισσα Βιλελμίνη ζήτησε από τον υπουργό να διερευνήσει, με τη μεσολάβηση του Βατικανού, αν ήταν εφικτό να ανταλλαγούν υψηλόβαθμοι Ναζί με τον βασιλιά Λεοπόλδο και την οικογένειά του, σύμφωνα με τον Ολλανδό ιστορικό, Μάικλ Ρίμενς που δημοσίευσε τα ημερολόγια.

Οι εν λόγω αποκαλύψεις ρίχνουν φως στο πως ανώτατοι Ναζί αξιωματούχοι προσπαθούσαν να διαπραγματευτούν τη διαφυγή τους από την Ερυρώπη τις τελευταίες μέρες του πολέμου, καθώς αρκετοί ήταν αυτοί που κατάφεραν να διαφύγουν στην Λατινική Αμερική, όπως ο Άντολφ Άιχμαν, Γιόζεφ Μένγκελε και Κλάους Μπάρμπι.

Μέχρι σήμερα δεν γνωρίζαμε ότι υπήρξε ολλανδική εμπλοκή σε αυτή την εξέλιξη της ιστορίας, δήλωσε o κ. Ρίμενς, σύμφωνα με το BBC.

Σύφωνα με τον Ολλανδό ιστορικό, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα γράμμα της βασίλισσας της Ολλανδίας στον βασιλιά Γεώργιο ΣΤ” του Ηνωμένου Βασιλείου στο οποίο αναφέρεται το ενδεχόμενο ανταλλαγής της μητέρας της βασίλισσας του Βελγίου.

«Προσφέρθηκε με την πίστη ότι τους Γερμανούς τους έχει προσεγγίσει ο Ερυθρός Σταυρός με το αίτημα να αφήσουν τουλάχιστον τα παιδιά να πάνε στην Ελβετία. Οι Γερμανοί απάντησαν θα ήταν δυνατό για τα παιδιά και τον Λεοπόλδο να πάνε στην Ελβετία εάν οι Ελβετοί έδιναν παρόμοιες εγκαταστάσεις στους ναζιστές αρχηγούς».

Καθώς πολλοί Βέλγοι διαφωνούσαν με την επιστροφή του βασιλιά Λεοπόλδου Γ΄ λόγω της αμφιλεγόμενης στάσης του κατά τη διάρκεια του πολέμου, εκείνος εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στην Ελβετία και το 1951 παραιτήθηκε από τον θρόνο, υπέρ του γιου του, Μποντουέν.

Παρότι παρεμένει άγνωστο τι κατάληξη είχε το αίτημα της Βιλελμίνης. Η βασιλική οικογένεια του Βελγίου απελευθερώθηκε τελικά από τους Αμερικανούς τον Μάιο του 1945.

Πηγή: kathimerini.gr / με πληροφορίες από ΑΠΕ, BBC

The post Η βασίλισσα Βιλελμίνη της Ολλανδίας εξέταζε να ανταλλάξει Ναζί αιχμαλώτους για να σώσει τη βασιλική οικογένεια του Βελγίου appeared first on .

Αυτό που ζητά το Βέλγιο είναι να ληφθούν μέτρα για να σταματήσουν οι πληρωμές συντάξεων και επιδομάτων που λαμβάνουν οι εν ζωή συνεργάτες του ναζιστικού καθεστώτος.

Ο υπουργός συντάξεων της βελγικής κυβέρνησης, Ντάνιελ Μπακελάιν (Daniel Bacquelaine) από την πλευρά του δήλωσε μέσω εκπροσώπου του στο BBC ότι συμμερίζεται αυτή την αγανάκτηση. Ωστόσο, αποδίδουν ευθύνες στη γερμανική κυβέρνηση που είναι αρμόδια για τις πληρωμές.

Το 1945, μετά την πτώση του Χίτλερ στη μάχη του Βερολίνου, 57.000 Βέλγοι καταδικάστηκαν για συνεργασία με τους Ναζί. Πολλοί είχαν στρατολογηθεί από τους SS και στις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις της Βερμάχτ (Wehrmacht). Τα εγκλήματα που διεπράχθησαν εκείνη την περίοδο, έχουν γραφεί στην ιστορία.

Το αίτημα για να σταματήσουν οι πληρωμές γερμανικών συντάξεων είναι μια πρωτοβουλία από την Ομάδα Μνήμης (Memorial Group) των Βέλγων που επιβίωσαν των στρατοπέδων συγκέντρωσης και που θέλουν το σύγχρονο Βέλγιο να μη χάσει τη μνήμη των χρόνων της γερμανικής κατοχής. Αυτό που επίσης ζητούν είναι η σύσταση μιας διακυβερνητικής βελγο-γερμανικής επιτροπής που θα διερευνήσει την υπόθεση και θα αποκαλύψει τους παραλήπτες των προνομιών.

«Είναι θλιβερό. Το Βέλγιο δεν έχει πρόσβαση σε τέτοιες ενημερώσεις ή δεν θέλει να έχει. Αυτό που δεν μπορώ να κατανοήσω είναι πως η σημερινή Ευρώπη, το Βέλγιο και η Γερμανία δεν μπορούν να ελέγξουν τα άτομα που χρηματοδοτούν», αναφέρει στο BBC o πρόεδρος της ομάδας, Πιέτερ Πωλ Μπάτεν (Pieter Paul Baeten).»

Σύμφωνα με τον Μπάτεν, που επέζησε από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, ο Χίτλερ έδωσε το 1941 στους Βέλγους συνεργάτες του ναζιστικού καθεστώτος τη γερμανική υπηκοότητα. Για αυτό το λόγο δεν είναι γνωστό αν αυτά τα άτομα ζουν στο Βέλγιο ή στη Γερμανία, σήμερα.

Πηγή: cnn.gr

The post Το Βέλγιο καταγγέλλει ότι η Γερμανία δίνει συντάξεις σε πρώην συνεργάτες των Ναζί appeared first on .