Λίγα λόγια για το βιβλίο

«Εκεί συχνάζουν οι ενδιαφέροντες. Ο Μούσιας, ένας τύπος που κανείς δεν ήξερε πολλά για αυτόν, αλλά αυτός τους ήξερε όλους. Έπινε πάνω από δέκα μπίρες την ώρα. Η Μαρί που την έβρισκε με τα μπλουζ. Και ο αγαπημένος μου. Ο Φιλ Ντεφέρ ο Θεριστής. Την πρώτη φορά που τον είδα μου κόπηκαν τα πόδια.»

Ένα κολάζ σκέψεων, στιγμών και εμπειριών σε μορφή ελεγχόμενου παραληρήματος, το πρώτο μέρος. Στίχοι, ποιήματα μισά ή ολόκληρα, λόγια που θέλουν να γίνουν τραγούδια, το δεύτερο μέρος.

Το πρώτο συγγραφικό εγχείρημα του Πάνου Γουργιώτη συνοδεύεται από εξαιρετικές εικόνες μέσα από το φωτογραφικό φακό του Γιάννη Δήμα. Εικόνες που συνοδεύουν και επεξηγούν το κείμενο, αλλά θα μπορούσαν κάλλιστα να στέκουν αυτοτελώς ως εκθέματα μιας υπέροχης έκθεσης.

«Τα μακιγιαρισμένα ισόγεια ίσα που στηρίζουν το βάρος της πόλης όλης και ορκίζεσαι πως τα ακούς να ραγίζουν καθώς υποχωρούν αργά αλλά σταθερά.»

Για το βιβλίο του Πάνου Γουργιώτη «Ο μέσα μου Αύγουστος» θα μιλήσουν η Μαρία Ψαρά (δημοσιογράφος), ο Γιάννης Αμπαζής (νομικός) και ο Μανόλης Βλαχογιάννης (ραδιοφωνικός παραγωγός).

Χορηγός επικοινωνίας: Newsville.be

«Ο μέσα μου Αύγουστος», παρουσίαση βιβλίου 

Παρασκευή 18 Μαρτίου 2022, 18.30

«MELI», Rue Breydel 50, Βρυξέλλες

The post «Ο μέσα μου Αύγουστος»: παρουσίαση βιβλίου του Πάνου Γουργιώτη στις Βρυξέλλες appeared first on .

The post Μητροπολίτης Αθηναγόρας: »Γεννήθηκε Φλαμανδός, νιώθει Έλληνας» appeared first on .

Εύη Στοΐδου, Σοφία Στρέζου, Έμυ Τζωάννου, Μαρία Ψαρά, Γιάννης Δήμας

Σε μία διαφορετική βραδιά λογοτεχνίας είχαν την τύχη να παρευρεθούν πολλοί φίλοι της ελληνικής λογοτεχνίας, στις Βρυξέλλες, στον πολυχώρο Περίπλου όπου, την Τρίτη 16 Οκτωβρίου, παρουσιάστηκε με επιτυχία η ποιητική συλλογή της Ελληνίδας ποιήτριας Έμυς Τζωάννου « Πανδαισία Ιριδισμών » των εκδόσεων Γρηγόρη, σε μετάφραση Παρασκευής Μόλαρη.

11μελής ομάδα παρουσίασης για την « Πανδαισία Ιριδισμών » !

Με έναν τρόπο διαφορετικό, από αυτόν που έχουμε συνηθίσει σε αντίστοιχες εκδηλώσεις, εκτυλίχθηκε η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Έμυς Τζωάννου, αφού επιστρατεύτηκαν 11 διαφορετικά πρόσωπα τα οποία μίλησαν, απήγγειλαν και συνομίλησαν με την Ελληνίδα ποιήτρια δημιουργώντας μία πρωτότυπη ατμόσφαιρα και κερδίζοντας το ενδιαφέρον των δεκάδων φίλων της ελληνικής λογοτεχνίας που έδωσαν το « παρών » στην πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Έμυ Τζωάννου

Ένα πάνελ με ευαισθησία, λυρικότατα και δημοσιογραφικό ταμπεραμέντο!

Πρώτη τον λόγο στην παρουσίαση πήρε η ποιήτρια και αναλύτρια λογοτεχνικών κειμένων και ποίησης Σοφία Στρέζου, η οποία έκανε το ταξίδι από την Αθήνα προκειμένου να παρευρεθεί σε αυτή την παρουσίαση. Τα επτά ποιήματα που επιλέχτηκαν από την ίδια για την ξεχωριστή -σε ύφος- ομιλία της, απαγγέλθηκαν από την ηθοποιό Εύη Στοΐδου. Στην ολιγόλεπτη αλλά δυνατή και ιδιαίτερη σε λόγο και νοήματα ανάλυση του συνολικού έργου της Έμυς Τζωάννου, η Σοφία Στρέζου ανέφερε μεταξύ άλλων: « Η μακρά απουσία στο εξωτερικό κι ακόμα η δύσκολη και πρόσφατη απόφαση να ξενιτευτεί ξανά, οδηγούν την πένα της στα γνώριμα όσο και νοσταλγικά μονοπάτια, προσπαθώντας με λέξεις να διατηρήσει ακλόνητη την ελληνικότητά της » ενώ συνεχίζοντας τόνισε « Για την Έμυ Τζωάννου, η ποιητική τέχνη είναι ο τόπος που «συναρπάζει, παρασύρει, μαγεύει».

Είναι ο τόπος που η ζωή της διασταυρώνεται με μικρούς ή μεγάλους στίχους, φωτίζοντας αναδρομικά τις πτυχές μιας ιδεατής καθημερινότητας.

Κι είναι αυτή η καθημερινότητα, που η ποιήτρια συγκινησιακά ρευστοποιεί από το ανεξιχνίαστο της ψυχής, για να ανθοφορούν τα ριζώματα της ποίησής της. »

Σοφία Στρέζου

Στη συνέχεια της παρουσίασης τον λόγο πήρε η γνωστή Ελληνίδα δημοσιογράφος Μαρία Ψαρά (ΕΘΝΟΣ, news247.gr, News 24/7 στους 88,6 FM) η οποία συνέδεσε, με τρόπο ιδιαίτερο, την Ποίηση με την Δημοσιογραφία, τα ποιήματα της Έμυς Τζωάννου με πραγματικές ιστορίες της επαγγελματικής της καθημερινότητας. Με τρόπο αφηγηματικό, συνάμα πρωτότυπο και συχνά συγκινητικό, η Ελληνίδα δημοσιογράφος κατάφερε να γεφυρώσει τα βασικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν την έμπνευση της ποίησης της Έμυς Τζωάννου, τον Έρωτα, το Αιγαίο και την Ελλάδα, με τρεις ξεχωριστές σε ύφος βιωματικές δημοσιογραφικές ιστορίες. Στην ομιλία της, η Μαρία Ψαρά τόνισε μεταξύ άλλων:
« Η ποίηση και η δημοσιογραφία έχουν μια κοινή βάση που συμπυκνώνεται σε μία λέξη «νιώθω». Μέσα σε αυτό το ρήμα κλείνεται όλη η ουσία της αληθινής δημοσιογραφίας, που βέβαια απαιτεί και γνώση, αλλά και ειλικρινή περιέργεια.
Αν έπρεπε ως δημοσιογράφος να συνοψίσω σε τρεις λέξεις τα ποιήματα της Έμυς Τζωάννου, αυτές θα ήταν: έρωτας, Αιγαίο, πατρίδα. »

Μαρία Ψαρά

Η « Πανδαισία Ιριδισμών » ως διδακτική ύλη στο Πανεπιστήμιου Ιονίου.

Λίγο πριν μιλήσει η ποιήτρια Έμυ Τζωάννου, ακούστηκε στην αίθουσα, με την βοήθεια της φωνής του γνωστού στη ομογενειακή θεατρική σκηνή Δημήτρη Μαλαφέκα, ο χαιρετισμός του καθηγητή Δημήτρη Φίλια, υπεύθυνου του τμήματος « Ελληνική Λογοτεχνία σε Μετάφραση » στο Ιόνιο πανεπιστήμιο. Από το 2016 η ποιητική συλλογή «Πανδαισία Ιριδισμών » αποτελεί διδακτική ύλη για τους φοιτητές του τμήματος, επιδιώκοντας με τον τρόπο αυτό να ενώσει τον ελληνόφωνο και γαλλόφωνο λογοτεχνικό κόσμο. Στον χαιρετισμό του ο Δημήτρης Φίλιας τόνισε τα εξής: «H έκδοση των ποιημάτων της Έμυς Τζωάννου, έχει μια ιδιαίτερη σημασία και αποκτά μια ξεχωριστή διάσταση για εμένα ως ακαδημαϊκό δάσκαλο αφού, εδώ και δύο χρόνια, στη διδασκαλία μου στο μάθημα της Λογοτεχνικής Μετάφρασης, χρησιμοποιώ, μεταξύ άλλων αξιόλογων ποιητικών φωνών, ευρύ φάσμα της μοναδικής ποιητικής δημιουργίας της ‘Εμυς. Έτσι, στο Τμήμα Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου Πανεπιστημίου, η ιδανική συνδημιουργική πορεία ποιήτριας με τη μεταφράστριά της στα γαλλικά αποτελεί πια σταθερό δεσμό και διδακτική πρακτική »

Έκτη ποιητική συλλογή για την Έμυ Τζωάννου

Το κεντρικό πρόσωπο της βραδιάς, η ποιήτρια Έμυ Τζωάννου, αναφέρθηκε στην προσωπική της διαδρομή καθώς και στις σημαντικές συνεργασίες των τελευταίων χρόνων όπως αυτή με την μεταφράστρια Παρασκευή Μόλαρη και τον καθηγητή Δημήτρη Φίλια ενώ ευχαρίστησε ιδιαίτερα τους συμμετέχοντες στο πάνελ της παρουσίασης, Σοφία Στρέζου, Μαρία Ψαρά και τον συντονιστή της βραδιάς, εκδότη της ηλεκτρονικής ομογενειακής εφημερίδας Newsville.be, Γιάννη Δήμα. Στην ολιγόλεπτη ομιλία της, η Ελληνίδα ποιήτρια τόνισε μεταξύ άλλων:
« H γραφή είναι ένα παιχνίδι ακροβασίας, μια αναμέτρηση με το όνειρο, ένα κυνήγι ιδεατών φωτοσκιάσεων, που καταλήγουν σε ένα φωτισμένο όραμα !
Είναι ένα ταξίδι μοναχικό, συναρπαστικό και απρόβλεπτο.
Είναι κάτι σαν περιπέτεια, παίρνεις έναν δρόμο και δεν ξέρεις που θα σε βγάλει…
Τα δημιουργήματά μου είναι γεννήματα ψυχής – αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής μου.
Επιθυμώ να υπάρχω μέσα στο ποιητικό σύμπαν, που είναι πλασμένο από όνειρα, έρωτα, λέξεις, σιωπές, περιπλανήσεις, αποσιωπητικά, τοπία, πέλαγα, συναισθήματα και στοχαστικές διαδρομές. »

Απαγγελίες ποιημάτων από πρόσωπα των Τεχνών και των Γραμμάτων

Το δεύτερο μέρος της βραδιάς αφιερώθηκε στην απαγγελία ποιημάτων από την ποιητική συλλογή της Έμυς Τζωάννου « Πανδαισία Ιριδισμών ». Η συμμετοχή του Χρήστου Γκακούδη , της Μυρτώς Σαμουηλίδου , του Γιάννη Αμπαζή, της Αγγελικής Καλλιάνου και της Κατερίνας Σιγάλα επισφράγισε την πρωτοτυπία της παρουσίασης αφού με τις ξεχωριστές απαγγελίες αλλά και με την πρωτότυπη συνομιλία που είχε ο καθένας ξεχωριστά με την ποιήτρια πρόσθεσαν ξεχωριστή υπεραξία στην ιδιαίτερη λογοτεχνική αυτή βραδιά.

Η οργάνωση και ο συντονισμός της βραδιάς από τον Γιάννη Δήμα.

Στο περιθώριο της βραδιάς, ο Γιάννης Δήμας μιλώντας στο Newsville.be τόνισε: « Η σημερινή βραδιά ήταν πρώτα απ’ όλα μία βραδιά συνεργασίας με αγαπητά σε εμένα πρόσωπα, φίλους, των οποίων εμπιστεύομαι απόλυτα την κρίση τους στα θέματα γραμμάτων και τεχνών. Το ταξίδι που μας πρόσφερε η ποίηση της Έμυς Τζωάννου, ένωσε μία παρέα ανθρώπων οι οποίοι μοιραζόμαστε την ίδια χαρά και αγάπη για την Ελλάδα, την ελληνική γλώσσα και πολιτισμό. Ο καθένας με την δική του ιδιαίτερη προσωπικότητα πρόσφερε απλόχερα σε αυτή την βραδιά και θα ήθελα ακόμα μία φορά να τους ευχαριστήσω δημόσια για αυτή τους την συμμετοχή. Τίποτα όμως από αυτά δεν θα ήταν δυνατό αν δεν είχαμε την πολύτιμη παρουσία δεκάδων φίλων και γνωστών, οι οποίοι τίμησαν με την παρουσία τους αυτή την εκδήλωση στον κατάμεστο πολυχώρο του Περίπλου ».

Εύη Στοΐδου, Γιάννης Δήμας, Αγγελική Καλλιάνου

Κατάμεστη η αίθουσα του Περίπλου.

Κατάμεστη από φίλους των ελληνικών γραμμάτων ήταν η αίθουσα του Περίπλου κατά την διάρκεια της παρουσίασης.
Τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση ο εκπρόσωπος της Μητρόπολης Βελγίου πατέρας Ιωακείμ, ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Βελγίου Δημήτρης Αργυρόπουλος καθώς και μέλη του Συμβούλιο της, ο πρόεδρος του εθνικοτοπικού συλλόγου Κρητών Βελγίου Σταύρος Περδίκης, η πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών κα Λίτσα Τομαρά καθώς και η αντιπρόεδρος του σωματείου κα Μαρία Καραχάλιου, ο διευθυντής της εφημερίδας New Europe Αλέξανδρος Κορωνάκης, οι δημοσιογράφοι Γιώργος Συριόπουλος (ΕΡΤ), Ειρήνη Κωστάκη (Νew Εurope), Γιάννης Αντύπας (Deutche Welle), εκπρόσωποι πολιτικών οργανώσεων και άλλοι.

Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Μιχαηλίδης / Newsville.be

Εύη Στοΐδου, Σοφία Στρέζου, Έμυ Τζωάννου, Μαρία Ψαρά

Παρακολουθήστε το βίντεο της εκδήλωσης: 

The post Στίχοι Έρωτα, Αιγαίου και Ελλάδας στον κατάμεστο πολυχώρο «Περίπλους» appeared first on .

Αφίσες έξω από τα δημοτικά κτίρια, κύριοι με γραβάτες που μοιράζουν φυλλάδια, πόστερ με πρόσωπα υποψηφίων στα τζάμια των σπιτιών. Αυτές οι εικόνες είναι συχνές τον τελευταίο μήνα στις Βρυξέλλες και τις άλλες περιοχές του Βελγίου, όπου την Κυριακή 14 Οκτωβρίου πραγματοποιούνται οι Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές.

Οι πολίτες θα προσέλθουν στις κάλπες προκειμένου να αναδείξουν τους εκπροσώπους και τα μέλη των Δημοτικών Συμβουλίων των διαφόρων Δήμων. Δεν θα ψηφίσουν όμως μόνο οι Βέλγοι ή όσοι τέλος πάντων έχουν τη βελγική υπηκοότητα. Από το 2000, οι Ευρωπαίοι πολίτες που κατοικούν στο Βέλγιο έχουν δικαίωμα συμμετοχής στις Δημοτικές Εκλογές, ένα δικαίωμα που το 2006 επεκτάθηκε και σε πολίτες εκτός ΕΕ.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της ελληνικής παροικίας, κατά τις προηγούμενες δημοτικές εκλογές (του 2012), σχεδόν 141.000 αλλοδαποί του Βελγίου συμμετείχαν στις εκλογικές διαδικασίες. Οι 141.000 προέκυψαν από ένα πλήθος 800.000 αλλοδαπών. Από όσους ψήφισαν, οι 120,826 ήταν Ευρωπαίοι, ενώ οι 20,571 ήταν μη Ευρωπαίοι πολίτες. Με μέσο ποσοστό συμμετοχής 17% των αλλοδαπών ψηφοφόρων, το Βέλγιο βρίσκεται πολύ ψηλότερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, που κυμαίνεται στο 10%.

Ανάμεσα στους ψηφοφόρους είναι φυσικά και Έλληνες, τόσο μόνιμοι κάτοικοι, όσο και εκείνοι που βρίσκονται εδώ για κάποιο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και θέλησαν να συμμετέχουν στη διαδικασία. Λόγω του κατακερματισμού των δήμων, αλλά και των εκλογικών καταλόγων που ανανεώνονται συνέχεια, ακριβής αριθμός της «ελληνικής» ψήφου δεν υπάρχει.

Πέραν όμως από τους ψηφοφόρους, περισσότεροι από 25 ελληνικής καταγωγής Βέλγοι κατέρχονται στον στίβο των εκλογών σε διάφορες περιοχές της χώρας. Συγκεντρωτικά στοιχεία δεν υπάρχουν, αφού όλοι τους είναι υποψήφιοι ως Βέλγοι υπήκοοι.

Σε ειδική εκδήλωσή της, η Ελληνική Κοινότητα Βρυξελλών προσκάλεσε υποψηφίους και ψηφοφόρους για μια γνωριμία. Ήταν μια ευκαιρία επικοινωνίας των πολιτών με εκπροσώπους όλων των παρατάξεων.

Το Νews24/7 μίλησε με κάποιους από τους υποψηφίους, επιλέγοντας τις περιπτώσεις που είναι αντιπροσωπευτικές για το σύνολο τους.

Χρήστος Δουλκερίδης: Το «βαρύ» χαρτί

Το όνομά του είναι ποντιακό, αλλά εδώ και χρόνια, οι Βέλγοι έχουν μάθει να το προφέρουν σωστά: Δουλκερίδης Χρήστος. Έχει διατελέσει πρόεδρος της Βουλής των Βρυξελλών, υπουργός Οικισμού και τώρα είναι βουλευτής! Την Κυριακή, ωστόσο, κατέρχεται ως υποψήφιος Δήμαρχος με τους Οικολόγους στο Ixelles, έναν από τους πιο κεντρικούς Δήμους της βελγικής πρωτεύουσας με πληθυσμό περίπου 90.000 κατοίκων.

«Αν εκλεγώ Δήμαρχος θα παραιτηθώ», μας διαβεβαιώνει ο Χρήστος Δουλκερίδης. Στην κουβέντα μας για το όραμά του για το Δήμο, μας περιγράφει τις σκέψεις του για «ανοιχτές» και «ζωντανές» πόλεις όπως το Φράιμπουργκ, η Κοπεγχάγη και η Γάνδη. «Νομίζω τελικά ότι ένα μεγάλο μέρος του δημοκρατικού διακυβεύματος βρίσκεται στην τοπική αυτοδιοίκηση. Και νιώθω ότι αυτό που λείπει είναι το όραμα και η εμπειρία. Θεωρώ ότι τα έχω και τα δύο και μπορώ να βοηθήσω», μας λέει.

Ο Δουλκερίδης γεννήθηκε στις Βρυξέλλες το 1968, σε μια συνοικία από τις πιο φτωχές της πόλης, κοντά στο Gare du Νord. «Έμεναν κυρίως Τούρκοι και Έλληνες μετανάστες και κάποιοι ηλικιωμένοι Βέλγοι. Μέχρι επτά χρονών μείναμε εκεί, σε ένα δυάρι. Στο ένα δωμάτιο κοιμούνταν οι γονείς και το άλλο λειτουργούσε ως σαλόνι, καθιστικό, κουζίνα και υπνοδωμάτιο για μας τα παιδιά», θα πει ο ίδιος. Ο πατέρας του είχε έρθει ως ανθρακωρύχος, αλλά λόγω ατυχήματος έκανε όλες τις δουλειές για να ζήσει την οικογένειά του. Ο μικρός Χρήστος τον βοηθούσε όπως μπορούσε.

Στο πανεπιστήμιο εντάχθηκε στο Οικολογικό Κίνημα και έκτοτε ασχολείται με αυτό. Το κίνημα του έχει εμπιστευτεί πολύτιμες θέσεις και εκείνος έχει ανταποκριθεί με τον καλύτερο τρόπο. «Η πολιτική και η οικολογία πάνε μαζί. Γιατί το τι τρώμε, τι αναπνέουμε, τι κάνουμε στη γη μας, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με το τι θα αφήσουμε στα παιδιά μας και τι μέλλον θα έχουμε, αν έχουμε», μας λέει. «Εδώ και 30 χρόνια, έχω αυτήν την ευαισθησία. Και η πρόκληση είναι να κάνεις αυτήν την ευαισθησία πολιτική πράξη».

Και η ελληνική ψήφος; Είναι σαφές ότι για να εκλεγεί Δήμαρχος, η ψήφος των Ελλήνων δεν αρκεί. «Μου παραπονιούνται οι Έλληνες ότι δεν βοηθάω Έλληνες. Αυτό που φροντίζω είναι να μην αδικηθούν, να μην αδικηθεί κανείς. Εδώ είναι η χώρα που δίνει δικαίωμα σε ένα μη Βέλγο να ψηφίσει, να εκλεγεί. Θα ήταν ντροπή μου αν νοιαζόμουν μόνο για τους Έλληνες», μας λέει ο Χρήστος Δουλκερίδης.

Νταβίντ Κυριακίδης: Ο ρομαντικός

Γεννήθηκε στο Βέλγιο το 1963. Ο πατέρας του είχε έρθει οχτώ χρόνια νωρίτερα από το Σιδηρόκαστρο Σερρών για να δουλέψει στα ανθρακωρυχεία. «Θα πήγαινε Αυστραλία αλλά τελευταία στιγμή μπήκε στο τρένο για Βέλγιο. Καλύτερα. Ριζώσαμε εδώ», μας λέει ο Νταβίντ Κυριακίδης.

Σήμερα, μας διαβεβαιώνει ότι είναι ο μοναδικός Έλληνας του Warneton, ενός μικρού βαλλωνικού χωριού κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία. «Γεννήθηκα στη Μονς. Εκεί πήγαν οι γονείς μου. Στη συνέχεια, οι δουλειές με έφεραν εδώ. Άνοιξα μαγαζί και πλέον είμαι 35 χρόνια εδώ», διηγείται. Σήμερα, διατηρεί ακόμη το μαγαζί του στην πόλη κι όλοι αναφέρουν ότι «πάμε στου Έλληνα».

Μέχρι τώρα, ο Κυριακίδης ήταν δημοτικός σύμβουλος με το Σοσιαλιστικό κόμμα, με το οποίο εξελέγη τρεις φορές. Τώρα όμως κατεβαίνει με το δικό του, ανεξάρτητο κόμμα με το όνομα Mouvement Citoyen Indépendant που μετράει 70 μέλη.

«Έφυγα από τους Σοσιαλιστές γιατί δεν συμφωνούσα με όσα έλεγε. Δεν μπορούσα να κρατήσω τη γραμμή. Τώρα, δεν έχω πιθανότητα να εκλεγώ Δήμαρχος. Όμως θέλω να αλλάξω το σύστημα της πολιτικής. Εγώ θέλω να είμαι διαφανής, καθαρός. Όταν είσαι πολιτικός, δεν μπορείς να είσαι και τόσο καθαρός…», λέει.

Αυτή τη φιλοσοφία θέλει να εφαρμόσει και στο Δήμο. «Θέλω οι πολίτες να ξαναπάρουν στα χέρια τους το μέλλον τους. Μέχρι σήμερα, οι πολίτες ψηφίζουν, αλλά τις αποφάσεις τις λαμβάνουν οι πολιτικοί. Αυτό πρέπει να αλλάξει», εξηγεί. Κι όταν τον ρωτάμε αν αυτό ακούγεται ρομαντικό, μας απαντά αφοπλιστικά: «και πριν από το 1830, όσοι λέγανε για ίδρυση του Βελγίου, τους λέγανε τρελούς. Αλλά τελικά τα κατάφεραν».

Μαρίνα Βαμβακάς: Η καλλιτεχνική ψυχή

Το σπίτι της θυμίζει περισσότερο γκαλερί τέχνης, με τις μορφές και τα χρώματα να ξεχειλίζουν στο χώρο. Τα περισσότερα έργα είναι δικά της και σου δίνουν την εντύπωση ενός πραγματικά εμπνευσμένου και δυνατού ανθρώπου, μιας καλλιτεχνικής ψυχής.

Λίγα λεπτά να μιλήσεις με τη Μαρίνα Βαμβακά, όμως, καταλαβαίνεις ότι αυτή η γυναίκα έχει τσαγανό και αποφασιστικότητα. Ότι δε διστάζει να ακολουθήσει το όνειρό της και να το κάνει πράξη.

«Ήρθα το 1984 στις Βρυξέλλες με τον σύζυγό μου. Νωρίτερα είχα σπουδάσει στη Σορβόννη Ιστορία της Τέχνης και στην Ελλάδα εργαζόμουν στον ΟΤΕ. Όταν έφτασα, όλοι μου έλεγαν να δώσω εξετάσεις στην Κομισιόν, αφού με τις σπουδές μου θα ήταν εύκολο να περάσω. Όμως εγώ δεν ήθελα να γίνω υπάλληλος. Ήθελα να υπηρετήσω την τέχνη μου», ξεκίνησε τη διήγησή της η Μαρίνα Βαμβακά. Και αυτό έκανε σε ολόκληρη τη ζωή της, είτε συνεχίζοντας τις σπουδές της, ή συμμετέχοντας σε εκθέσεις και βραβεία.

Εδώ και 35 χρόνια, κατοικεί στο Woluwe-Saint-Pierre, όπου κατέρχεται ξανά ως υποψήφια. Από το 2006 έως το 2018 είναι δημοτική σύμβουλος και είναι η πρώτη εκλεγμένη μη Βελγίδα στα 170 χρόνια ιστορίας του Δήμου! «Να το γράψεις αυτό», μου λέει. «Γιατί όταν όλοι θα φύγουμε, θα έχει μείνει η ιστορία. Ότι Ελληνίδα ήταν η πρώτη εκλεγμένη μη Βελγίδα στο Δήμο αυτό!», επαναλαμβάνει.

Είχε προηγηθεί ένας θυελλώδης καβγάς με τον Δήμαρχο. Γιατί ο ίδιος το 1999 είχε οργανώσει ένα πρόγραμμα τέχνης στην περιοχή με τίτλο «Ma decouverte», η ανακάλυψή μου, και είχε υποσχεθεί να περάσει από όλους τους δημότες που θα συμμετείχαν σε αυτήν. Η Μαρίνα Βαμβακά έκανε ο,τι καλύτερο μπορούσε: μετέτρεψε το γκαράζ της σε ατελιέ, έβαλε τα έργα της στη σειρά, ακόμη και γκαρσόνι προσέλαβε για να υποδεχτεί το Δήμαρχο. Κι εκείνος δεν ήρθε –«προτίμησε τους Βέλγους του».

Στην επόμενη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου για το θέμα, η κυρία Βαμβακά πήγε. Κι όταν ο Δήμαρχος ρώτησε τους παρόντες αν τους άρεσε το πρόγραμμα, εκείνη πήρε το λόγο και του… τα είπε ένα χεράκι πριν αποχωρήσει από την αίθουσα. Ο… «τσαμπουκάς» της Ελληνίδας, η αξιοπρέπεια αλλά και το δίκιο της, έκαναν το Δήμαρχο να ασχοληθεί. Και από το 2000 να τη θέσει επικεφαλής ενός πολιτιστικού ιδρύματος στο Δήμο και τελικά και στο ψηφοδέλτιό του.

Ο Δήμος του Woluwe-Saint-Pierre έχει περίπου 41.580 κατοίκους, από τους οποίους το 30% είναι μη Βέλγοι, οι περισσότεροι υπήκοοι κρατών της ΕΕ. Ανάμεσά τους πολλοί Έλληνες, περισσότεροι από 300, υπολογίζονται. Η Μαρίνα Βαμβακά είναι η μόνη Ελληνίδα υποψήφια. «Πολλοί με στηρίζουν, πολλοί όμως με στενοχωρούν. Γιατί δεν θέλουν να βάλουν την αφίσα μου στο τζάμι τους, όπως συνηθίζεται εδώ. Και γιατί όταν ξεκίνησα να παίρνω τους Έλληνες τηλέφωνο να με στηρίξουν, ένας μου είπε ότι δεν ψηφίζει Δεξιά. Μα πού να ξέρω εγώ σε ποιο κόμμα ανήκει. Και τι με νοιάζει, αλήθεια;», αναρωτιέται.

Η ίδια πλέον δεν κατέρχεται με την συντηρητική παράταξη. Το αποφάσισε στις 30 Ιουνίου του 2015, όταν κατά τη δύσκολη ελληνική διαπραγμάτευση, είχε έναν μεγάλο καβγά με τον συνδυασμό της. «Είχαμε συνεδρίαση στο Δήμο εκείνη τη μέρα και εγώ ήμουν πολύ πεσμένη συναισθηματικά με όλα αυτά που γίνονταν στην Ελλάδα. οι συνάδελφοι από άλλες παρατάξεις έσπευσαν να με αγκαλιάσουν και να μου δώσουν κουράγιο ή να μου πουν ότι “Ευρώπη χωρίς Ελλάδα δε γίνεται”. Όμως τα μέλη του δικού μου –τότε-συνδυασμού, μού έκαναν πλάκα, στο όριο του bullying. “Αύριο θα αγοράζετε το μουσακά με δραχμές”, είπε ένας. Και τότε σηκώθηκα και τους τα είπα ένα χεράκι. Ξεχάστε με, τους είπα. Να θυμόσαστε πάντα όμως ότι είμαι Ελληνίδα», μας λέει.

Μέσα από τη δουλειά που έχει κάνει από τα πόστα που έχει υπηρετήσει, την γνώρισαν οι Βέλγοι ψηφοφόροι –και όχι μόνο- και την στηρίζουν. Σε κάθε εκδήλωση που οργανώνει, γεμίζει μεγάλα αμφιθέατρα. Και η ίδια φροντίζει να αποκαθιστά την επικοινωνία με όλους τους πολίτες –στην προεκλογική της καμπάνια εντάσσεται και ένα γράμμα προς τους δημότες, σε όλες τις γλώσσες τους!

Η Μαρίνα Βαμβακά είναι και δημοφιλής συγγραφέας, αφού έχει εκδώσει δύο ιστορικά μυθιστορήματα εμπνευσμένα από την οικογένειά της, την «Σεκερίμ» και το «Εγώ η Ελισάβετ», από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Γιώργος Καραμανής: Ο βετεράνος

Είναι από τους… βετεράνους των δημοτικών εκλογών. Εδώ και 12 χρόνια είναι δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Sint-Pieters-Leeuw, που ανήκει στην φλαμανδική Περιφέρεια Vlaams Brabant. Επίσης, είναι τέσσερα χρόνια σύμβουλος της αστυνομίας στην περιοχή, αλλά και σύμβουλος της Περιφέρειας.

Ο Γιώργος Καραμανής έφτασε στο Βέλγιο το 1963, όταν ο ίδιος ήταν 8 χρονών. Φοίτησε στα βελγικά σχολεία, σπούδασε ηλεκτρονικός και από πολύ μικρός άρχισε να συνδικαλίζεται. Στα 20 του μπήκε και στο συνδικάτο του Σοσιαλιστικού Κόμματος, μια ταυτότητα που κρατάει μέχρι σήμερα.

Αν και μέλος του Σοσιαλιστικού κόμματος, ο Καραμανής κατέρχεται αυτή τη φορά στον στίβο ως μέλος του UF. «Πρόκειται για μια ένωση των Γαλλόφωνων, με συμμετοχή από κάθε παράταξη. Στο επίκεντρο είναι τα δικαιώματα των γαλλόφωνων. Κατά τον ίδιο τρόπο, την περασμένη Κυριακή πρότεινα κι εγώ στην Ελληνική Κοινότητα πως πρέπει να ενωθούμε κατά τα πρότυπα της UF», μας είπε.

Περίπου 200 Έλληνες ζουν στο Δήμο, πολλοί εξ αυτών ωστόσο έχουν διπλή υπηκοότητα. Κατά την τελευταία μέτρηση, μόλις το 16% ήταν εγγεγραμμένο στους εκλογικούς καταλόγους. «Οι περισσότεροι Έλληνες δεν βοηθούν, δεν εγγράφονται και δεν ψηφίζουν», μας λέει με παράπονο. «Δείχνουν μεγάλη αδιαφορία, αλλά μετά έχουν απαιτήσεις. Στις Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές, που οι δημοτικοί σύμβουλοι βρίσκονται πιο κοντά στον κόσμο, πρέπει να είναι εκλεγμένοι για την αξία τους. Αν είναι και Έλληνες, ακόμα καλύτερα».

Ο Καραμανής έχει βγει στην προ-σύνταξη για να μπορέσει να υπηρετήσει όλα αυτά τα χρόνια στην τοπική αυτοδιοίκηση… χωρίς να πληρώνεται. «Αυτό που εμένα με κάνει να ασχολούμαι είναι η δυνατότητα που έχω να βοηθάω τον κόσμο. Όταν ξεκίνησα στο συνδικάτο, με ενδιέφερε να βοηθάω τους νέους, στο εργοστάσιο και τη δουλειά, αυτόν που έχει πολλά προβλήματα. Μ’ αρέσει να προσφέρω. Κι αν μπορέσω να προσθέσω κι εγώ το πετραδάκι μου, αυτό είναι αρκετό», μας λέει.

Ο ίδιος ασκεί την κριτική του στο σοσιαλιστικό κόμμα. «Το σοσιαλιστικό κόμμα έχει κάνει λάθη εδώ, όπως και σε όλη την Ευρώπη. Κατά τη γνώμη μου το πρόβλημα είναι ότι δεν μιλάμε πια τη γλώσσα των νέων, ότι απομακρυνθήκαμε. Προσπαθούμε τώρα να αλλάξουμε Και οι νέοι ειδικά. Αλλά τα πράγματα είναι δύσκολα γιατί ο κόσμος πια δεν πιστεύει…», εξηγεί.

Ελένη Μπρέγιαννου: Η πρωτοεμφανιζόμενη

Η Ελένη Μπρέγιαννου είναι υποψήφια στο δήμο του Ζάβεντεμ. Κι αν κάτι σας θυμίζει, έχετε δίκιο. Είναι ο δήμος του διεθνούς αεροδρομίου, ένας από τους μεγαλύτερους Δήμους της φλαμανδικής περιφέρειας των Βρυξελλών.

Στις Βρυξέλλες έφτασε το 1987 μετά από γενικό διαγωνισμό του Συμβουλίου της –πάλαι ποτέ- ΕΟΚ. Σήμερα εργάζεται στη Γενική Γραμματεία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου και εργάζομαι μέχρι σήμερα.

Για την Μπρέγιαννου είναι η πρώτη φορά που κατέρχεται ως υποψήφια με την Ένωση των γαλλόφωνων (Union des Francophones). «Δεν πρόκειται για πολιτικό κόμμα αλλά για μια Ένωση», εξηγεί. «Η Ένωση όλων των Γαλλόφωνων κομμάτων καθώς και ανεξαρτήτων όπως είμαι εγώ. Δηλαδή ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους υποψηφίους και υποψήφιες είναι η γλώσσα».

Γιατί το τόλμησε, τη ρωτάμε. «Πάντα ενδιαφερόμουν για τα κοινά. Κατοικώ στο Βέλγιο από το 1987. Αν θυμάμαι καλά, λίγα χρόνια μετά το Βέλγιο, προσαρμόζοντας την πολιτική του στους νέους κανόνες που η Συνθήκη του Μάαστριχτ όριζε, παραχώρησε το δικαίωμα ψήφου στους πολίτες ενός κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πάντα συμμετείχα σε διάφορες εκδηλώσεις κοινού ενδιαφέροντος αλλά μέχρι τώρα δεν είχα κάνει το μεγάλο βήμα. Αυτήν την απόφαση την πήρα και κάτω από την παρότρυνση ενός πολύ καλού φίλου, του κ. Σπανούδη, συνυποψηφίου, ο οποίος είναι δημοτικός σύμβουλος στο Ζάβεντεμ. Η αλήθεια είναι ότι η εκλογική μορφή της ‘Ένωσης’ με ενέπνευσε, δεδομένου ότι δεν είναι εύκολο να βρει κανείς ΟΛΑ τα κόμματα στην ίδια λίστα, με ό,τι αυτό θετικό και αρνητικό μπορεί να συνεπάγεται. Θεωρώ ότι χρειάζεται πίστη και πολύ κουράγιο για ένα τέτοιο εγχείρημα. Είναι μια μεγάλη πρόκληση», απάντησε.

Η ίδια λέει ότι δεν προσδοκά ότι τελικά θα εκλεγεί. «Ξέρω ότι οι πιθανότητες εκλογής μου είναι μηδαμινές. Θα ήμουν αφελής να πίστευα το αντίθετο. Θεωρώ ότι είναι μια πολύ καλή εμπειρία η συμμετοχή μου. Με ανάγκασε να διαβάσω πολύ και να εμβαθύνω σε κάποιες πολύ επιφανειακές γνώσεις σχετικές με αυτήν την χώρα και το διοικητικό της σύστημα. Πάνω απ’όλα μ΄έκανε να αισθανθώ ότι είμαι ΚΑΙ πολίτης της. Η μη εκλογή μου δεν θα με εμποδίσει από το να συνεχίσω να ενδιαφέρομαι και να συμμετέχω όσο πιο ενεργά μπορώ στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της πόλης μας», λέει.

«Ο ενθουσιασμός των φίλων και συναδέλφων (Ελλήνων στην πλειοψηφία) με ενθαρρύνει να συνεχίσω την προσπάθεια και δεν με αφήνει να μετανιώσω για το τόλμημα. Δεν θεωρώ σωστό όμως να γίνεται η καταγωγή το μοναδικό κριτήριο για την επιλογή των υποψηφίων. Σίγουρα μέσα στη καρδιά μας παίζει ρόλο δεδομένου ότι ο δεσμός της πατρίδας γίνεται ιδιαίτερα έντονος κάτω από το «σύνδρομο του εκπατρισμού» μας», καταλήγει η Ελένη Μπρέγιαννου.

Είναι μητέρα τριών παιδιών, του Ντονάτο, της Ασπασίας και του Νικολάου. «Τα παιδιά μου είναι ελληνο-ιταλοί δεδομένου ότι ο πατέρας τους είναι Ιταλός. Κι εγώ έχω επίσης και την ιταλική υπηκοότητα.

Λένα Πάντσιου: Η Κρητικιά

Βρίσκεται στον ιστορικό δήμο του Σαν Ζιλ από το 1963. Σε αυτήν, την ίδια περιοχή είναι υποψήφια η Λένα Πάντσιου, ιδιοκτήτρια του εστιατορίου «Κρήτη». Πρόκειται για τον Δήμο με τις περισσότερες καταγεγραμμένες εθνικότητες στην Ευρώπη, ένας δήμος «ανοιχτός», με μεγάλη ανεκτικότητα και πολυπολιτισμικότητα.

«Δραστηριοποιούμαι επαγγελματικά στις Βρυξέλλες από το 1977 με τα τελευταία 20 χρόνια δυναμικά στην Πλας Βηθλεέμ (Place Bethléem). Η περιοχή είχε πολλά προβλήματα. Γύρω στο 2000 δημιουργήσαμε μία εθελοντική ομάδα κατοίκων οι οποία είχε ως στόχο την βελτίωση της γειτονιάς. Εδώ Δήμαρχος είναι πολλά χρόνια ο γνωστός Βέλγος σοσιαλιστής Πικέ. Ως μέλος της λίστας του κατεβαίνω σε αυτές τις εκλογές», μας λέει.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, οι Έλληνες κάτοικοι του Saint Gilles είναι γύρω στους 600. Από αυτούς, οι 300 είναι εγγεγραμμένοι στους καταλόγους. Ο συνολικός ελληνικός πληθυσμός, μαζί με τους «βελγοποιημένους» εκτιμάται στα 900 άτομα.

«Έχω υπάρξει και άλλες φορές υποψήφια, αλλά δεν είχα εκλεγεί. Δεν μπορείς να είσαι μέλος μιας κοινωνίας στην οποία μένεις αμέτοχος. Η προσέλευση στις κάλπες σημαίνει ενδιαφέρομαι, είμαι ενεργός πολίτης, προσπαθώ και ενδιαφέρομαι για ένα καλύτερο αύριο», είπε.

Σύμφωνα με την ίδια, το μοναδικό κίνητρο για να ασχοληθεί με τα κοινά ήταν και είναι η προσφορά. «Το να μπορείς να προσφέρεις τον χρόνο σου και τον κόπο σου όχι μόνο για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον αλλά κυρίως βοηθώντας τους συνανθρώπους σου στα καθημερινά προβλήματά τους. Όπως τα ελληνικά σχολεία που σήμερα έχουν δυσκολίες», εξήγησε.

«Θα ήταν ευχής έργον να υπήρχαν «ελληνικές φωνές» όχι μόνο στον δικό μας Δήμο, αλλά σε όλους τους Δήμους των Βρυξελλών. Όμως κριτήριο δεν μπορεί να είναι μόνο η καταγωγή. Κριτήριο θα πρέπει να είναι η προσφορά και η αξία του καθενός», κατέληξε η Ελ. Πάντσιου.

Αναστασία Παπαδοπούλου: Από το σχολείο στο Δήμο

Δίνει τον προεκλογικό της αγώνα στη μεγάλη μάχη της πόλης των Βρυξελλών, του μεγαλύτερου Δήμου της πόλης. Η Αναστασία Παπαδοπούλου κατέρχεται για δεύτερη φορά στον στίβο της πολιτικής με το Σοσιαλιστικό κόμμα. Τα βασικά «χαρτιά» της είναι τα θέματα που την ενδιαφέρουν: η παιδεία, η απασχόληση και η θέση του πολίτη.

Γεννημένη στο Βέλγιο από γονείς ανθρακωρύχους, που είχαν έρθει να δουλέψουν στις στοές του Σαρλερουά, η Αναστασία Παπαδοπούλου είναι εδώ και χρόνια μέλος στο Σοσιαλιστικό κόμμα. «Είμαι μέλος των Σοσιαλιστών πάνω από 20 χρόνια», μας είπε, εξηγώντας ότι οι σοσιαλιστές οφείλουν να απαντήσουν με πράξεις στους λαϊκιστές.

«Τα θέματα της μετανάστευσης, της ανεργίας και της ασφάλειας, για παράδειγμα, τα χρησιμοποιούν οι λαϊκιστές κατά το δοκούν, για να αναπτύξουν τη ρητορική τους που είναι κατά της ΕΕ. Αυτό που θα μας σώσει είναι η ενότητα. Όλα τα αριστερά κόμματα που σήμερα είναι διχασμένα, θα πρέπει να ενωθούν με ένα κοινό πρόγραμμα και κοινό όραμα», εξηγεί η υποψήφια.

Σήμερα, η Παπαδοπούλου είναι διευθύντρια σε σχολείο που λειτουργεί για τους μη Βέλγους, προκειμένου να μάθουν τη γαλλική γλώσσα και να ενταχθούν στην βελγική κοινωνία. Η ίδια φροντίζει να βοηθήσει όπως μπορεί μέσω της δουλειάς της, αλλά και μέσω των κοινών.

«Είναι αρκετοί οι Έλληνες που ζουν στο Δήμο των Βρυξελλών. Δυστυχώς δεν βλέπω να υπάρχει μαζική υποστήριξη στους Έλληνες υποψηφίους, όπως παρατηρούμε σε άλλες εθνικότητες, πχ. στους Τούρκους ή τους Μαροκινούς. Ωστόσο, αυτό δεν μας πτοεί. Είμαστε εδώ για όλους, όσοι μένουν στην περιοχή», καταλήγει.

Πηγή: news247.gr

The post Εκλογές στο Βέλγιο: Γαλανόλευκη επέλαση υποψηφίων – Γνωρίστε τους appeared first on .

Μεγάλη αναστάτωση έχουν προκαλέσει στη Φλάνδρα οι αποκαλύψεις τηλεοπτικού ρεπορτάζ (VRT) που έφερε στην επιφάνεια τις ρατσιστικές, ομοφοβικές, αντισημιτικές και ξενοφοβικές απόψεις της εθνικιστικής φοιτητικής οργάνωσης νεολαίας Schild & Vrienden, η οποία ταυτόχρονα εμφανίζεται να έχει διασυνδέσεις και να τροφοδοτεί με στελέχη όλα τα δεξιά κόμματα της Φλάνδρας και ιδίως το N-VA (φλαμανδοί Εθνικιστές).

Ενώ η εν λόγω οργάνωση φρόντιζε πάντα να καλλιεργεί ένα χαμηλό προφίλ και στη δημόσια παρουσία της εμφανιζόταν απλά ως υπερασπιστής της φλαμανδικής ταυτότητας και θεματοφύλακας των συντηρητικών αντιλήψεων και των παραδοσιακών οικογενειακών αξιών της Φλάνδρας, με αποτέλεσμα να έχει αποκτήσει μεγάλη διεισδυτικότητα στα φλαμανδικά πανεπιστήμια, πίσω από τους προβολείς αποδείχτηκε ότι δεν διστάζει να υιοθετήσει μια άλλη ρητορική, η οποία, μεταξύ άλλων, βρίθει ρατσιστικών, φιλοναζιστικών και σεξιστικών αναφορών. Το ρεπορτάζ φωτίζει αρκούντως τη σκοτεινή αυτή πλευρά της οργάνωσης, προκαλώντας σάλο όχι μόνο στα φλαμανδικά κόμματα, αλλά και σε ολόκληρη τη φλαμανδική κοινωνία, στο βαθμό που γίνεται αντιληπτό ότι ακόμα και σε φλαμανδικά Πανεπιστήμια και πίσω από το προσωπείο αθώων φαινομενικά οργανώσεων που εμφανίζονται απλά να φιλοδοξούν να πάρουν τη σκυτάλη του φλαμανδικού εθνικισμού, εκκολάπτεται στην πραγματικότητα ένα «αυγό του φιδιού». Το γεγονός ότι πολλά από τα μέλη της εν λόγω οργάνωσης φιλοδοξούν να ακολουθήσουν πολιτική καριέρα συμμετέχοντας τις λίστες ιδίως του N-VA στις επικείμενες εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, έχει προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερο προβληματισμό.

Ιδίως το N-VA, το οποίο τα τελευταία χρόνια έχει βάλει πολύ ‘νερό στο κρασί του’, ρίχνοντας τους τόνους σε ό,τι αφορά την επιδίωξη του αιτήματος για αυτονομία της Φλάνδρας, δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση να ταυτιστεί με ακραίες ρατσιστικές απόψεις εν όψει μάλιστα των επερχόμενων εκλογών. Για το λόγο αυτό η ηγεσία του κόμματος έσπευσε να διαχωρίσει τη θέση της δείχνοντας την πόρτα της εξόδου σε κάποια από τα στελέχη της νεολαίας του κόμματος που παράλληλα δραστηριοποιούνταν και μέσα από την οργάνωση Schild & Vrienden.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ηγέτης του κόμματος De Wever ξεκαθάρισε ότι παρόμοιες απόψεις δεν έχουν θέση στο κόμμα του και διαβεβαίωσε σε όλους του τόνους ότι οι εκκαθαρίσεις θα συνεχιστούν για όσους αποδειχτεί ότι υιοθέτησαν και αναπαρήγαγαν τις «αισχρές», όπως τις χαρακτήρισε, αυτές απόψεις. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο (υφυπουργός για θέματα Μετανάστευσης) T. Francken, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, εμφανίζεται ως «ήρωας» στους κύκλους της αμφιλεγόμενης οργάνωσης εξαιτίας των σκληρών απόψεών του στο μεταναστευτικό, τόνισε κι αυτός ότι οι ρατσιστικές και φιλοναζιστικές κορώνες «δεν έχουν θέση ούτε στο κόμμα του αλλά ούτε στη Φλάνδρα».

Άμεσες υπήρξαν οι αντιδράσεις και των υπόλοιπων κομμάτων, τα οποία όμως βάζουν στο στόχαστρο και το N-VA κατηγορώντας το ότι επέδειξε ολιγωρία στο να εντοπίσει τα στελέχη αυτά και να τα απομακρύνει από τις τάξεις του κόμματος. Μερικοί μάλιστα όπως ο ηγέτης των φλαμανδών Χριστιανοδημοκρατών (CD&V) W. Beke πηγαίνουν ακόμα πιο μακριά, επιρρίπτοντας εμμέσως πλην σαφώς ευθύνες στο N-VA ότι με την ακραία ενίοτε ρητορική του εξέθρεψε παρόμοιες νοοτροπίες γαλουχώντας μια ολόκληρη γενιά νέων στελεχών τα οποία έγιναν στη συνέχεια ανεξέλεγκτα. «Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες», υπενθυμίζει με νόημα. Από την πλευρά του το Πανεπιστήμιο της Γάνδης απέπεμψε από τις τάξεις του τον φοιτητή της Νομικής Σχολής και φερόμενο ως αρχηγό της οργάνωσης Dries Van Langenhove, ενώ η Εισαγγελία της Γάνδης εξετάζει το ενδεχόμενο άσκησης ποινικής δίωξης σε βάρος του για υποκίνηση ρατσιστικού μίσους.

Ενδεικτικό του μεγάλου ενδιαφέροντος είναι το γεγονός ότι τόσο η De Standaard όσο και η De Morgen αφιερώνουν για δεύτερη συνεχή μέρα στο εν λόγω θέμα τόσο το κεντρικό πρωτοσέλιδο τίτλο όσο και τα κύρια άρθρα τους. Η De Standaard εξηγεί την «Κρυφή ατζέντα της οργάνωσης και προβάλλει τις καταδικαστικές αντιδράσεις ιδίως του N-VA, το οποίο ωστόσο ψέγει ότι αγνόησε τα ‘καμπανάκια’ και παίρνει μέτρα μόνον ‘κατόπιν εορτής’. «Ήδη εδώ και καιρό ήταν ηλίου φαεινότερο ότι τόσο η ιδεολογία όσο και η ορολογία που χρησιμοποιούσε η εν λόγω οργάνωση αντιστρατεύονταν τα ίδια τα θεμέλια μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Τόσο οι αναρτήσεις μελών που οπλοφορούσαν όσο και τα ρατσιστικά σλόγκαν που διακινούνταν ήταν ήδη γνωστά και ως εκ τούτου οι τωρινές αντιδράσεις τόσο του N-VA όσο και (του ακροδεξιού) Vlaams Belang έρχονται με αξιοσημείωτη καθυστέρηση», υπογραμμίζει η εφημερίδα.

Στο κύριο άρθρο της εξάλλου που τιτλοφορείται «Ο δημόσιος λόγος του N-VA», η εφημερίδα στρέφει τα βέλη της εναντίον του N-VA, το οποίο θεωρεί εν μέρει υπαίτιο για τις εξελίξεις στο βαθμό που συντέλεσε κι αυτό με τη ρητορική του στο να βρουν πρόσφορο έδαφος οι ακραίες αυτές απόψεις στη Φλάνδρα. «Όταν η ηγεσία του κόμματος εμφανίζεται ξετρελαμένη με ηγέτες όπως τον Αυστριακό καγκελάριο Sebastian Kurz ή τον Ιταλό Matteo Salvini, είναι ξεκάθαρο ποιο στρατόπεδο διαλέγει και ποια μηνύματα περνά στην κοινωνία», παρατηρεί η εφημερίδα.

Με τη σειρά της η De Morgen, βάζει κι αυτή το N-VA στο στόχαστρο στο κεντρικό της πρωτοσέλιδο, παρομοιάζοντας με μια «δύσκολη άσκηση ισορροπίας» τη θέση στην οποία έχει περιέλθει ο αρχηγός του κόμματος B. De Wever.

Πιο συγκεκριμένα, η εφημερίδα εκτιμά ότι ο De Wever καλείται πλέον να περπατήσει σε ‘τεντωμένο σχοινί’, καθώς «από τη μια μεριά δεν θέλει να αποξενώσει τα πολλά εκείνα στελέχη του που διάκεινται θετικά απέναντι στην ακροδεξιά οργάνωση, αλλά ταυτόχρονα θέλει και να κρατήσει αποστάσεις ώστε να μην θεωρεί ότι παρέχει την οποιαδήποτε κάλυψη στην οργάνωση και αποκτήσει κι εκείνος το στίγμα του ακροδεξιού ρατσιστή». «Μπορεί δημοσίως να μιλάει για ‘αισχρότητες’ και να καταδικάζει τις ‘ακρότητες’, στην πραγματικότητα όμως ο De Wever τηρεί μια προσεκτική στάση και δεν επιθυμεί να προχωρήσει σε μαζικές εκκαθαρίσεις από το κόμμα του αλλά αντίθετα να κρίνει κατά περίπτωση», παρατηρεί η εφημερίδα. Ακόμη, στο κύριο άρθρο της υπό τον τίτλο «Δεν αρκούν οι εκκαθαρίσεις», η εφημερίδα κάνει ακόμα μια φορά λόγο για «ιστορικές ευθύνες» του N-VA και καλεί τον ηγέτη του κόμματος De Wever να χαράξει μια σαφή κόκκινη γραμμή στις σχέσεις του με την ακροδεξιά.

Πηγή: news247.gr

The post Βέλγιο: Αποκαλύφθηκε ακροδεξιό κύκλωμα στα Πανεπιστήμια appeared first on .

Αερικό. Μέχρι να μπορέσω να την συναντήσω ανταλλάξαμε 62 μέιλ. Χωρίς υπερβολή. Ήταν και η πρώτη κουβέντα που της είπα. «Χαίρομαι πολύ που επιτέλους σε γνωρίζω», μου είπε. Και ξαφνικά η Μαρίζα Πάπεν, το «άπιαστο» μοντέλο από το Βέλγιο που έχει προκαλέσει με τις γυμνές φωτογραφίες της σε τουλάχιστον 50 χώρες του πλανήτη τα τελευταία δύο χρόνια, μεταμορφώνεται μπροστά στα μάτια μου σε ένα γήινο πλάσμα. Μια γλυκιά, κοινωνική κοπέλα από την Αμβέρσα.

Έχουν περάσει μήνες από τότε που διάβασα πρώτη φορά γι’ αυτήν στον βρετανικό Τύπο. «Μοντέλο που προσπάθησε να φωτογραφηθεί γυμνό σε ναό του Λούξορ συνελήφθη από τις Αιγυπτιακές Αρχές», ανέφερε ο τίτλος. Έμεινε στη φυλακή 24 ώρες μέχρι να απελαθεί για το Βέλγιο. «Ήταν η πρώτη φορά που ήταν δύσκολα για μένα και τον φωτογράφο μου. Καλώς ή κακώς, εγώ δεν έχω το αίσθημα του φόβου. Ένιωθα ότι η κατάσταση ήταν… βατή. Απλώς έπρεπε να διαγράψουμε όλες τις φωτογραφίες…», θα μου εξηγούσε τελικά.

Ήταν να βρεθούμε στον σταθμό των τρένων στις Βρυξέλλες, κάποιες ώρες πριν ξαναφύγει για Αμβέρσα, όπου θα περνούσε τις μέρες αυτές, πριν ξαναφύγει σε κάποιο από τα ταξίδια της. Μια συζήτηση ρουτίνας, σε φάση «πού μένεις», απλώς για να σπάσει την αμηχανία, και οι εκπλήξεις άρχισαν ήδη να προκύπτουν: «δεν έχω σπίτι», μου λέει. «Τι εννοείς δεν έχεις σπίτι;».

«Πριν από δύο χρόνια, πούλησα το σπίτι και το αυτοκίνητό μου και άρχισα τα ταξίδια. Από τότε δεν έχω “βάση”, δεν μένω πουθενά μόνιμα. Ούτε προσωπικά αντικείμενα, παρά μόνο τα είδη προσωπικής υγιεινής μου, όπως η οδοντόβουρτσα μου. Όσο είμαι στο Βέλγιο, με φιλοξενούν φίλοι. Εκεί που πάω, με φιλοξενούν άνθρωποι που πιστεύουν σ’ αυτό που κάνω. Μην έχοντας πράγματα, είμαι πιο ευέλικτη και πιο ανάλαφρη. Πιο ουσιαστική», μας λέει.

Καθόμασταν ήδη σε ένα τραπέζι στην περιοχή Petit Sablon των Βρυξελλών. Τελικά, επέλεξε να με προσκαλέσει σε δείπνο με την παρέα της. Καθώς με συστήνει, περιμένω να ακούσω ότι είναι φίλοι της που συνάντησε ξανά ύστερα από καιρό. «Όχι, σήμερα τους γνώρισα», λέει αφοπλιστικά η Μαρίζα. «Συνεργάζομαι με τον Ben Spleen για την καινούργια του κολεξιόν και οι άλλοι είναι φίλοι του. Πρώτη φορά τους βλέπω, αλλά είναι πολύ κουλ!», λέει, εξηγώντας ότι της αρέσει να «ανακατεύει» παρέες, όπως τόσο εύκολα «ανακατεύει» τα… χρηστά ήθη των ανά τον κόσμο «νοικοκυραίων».

Από την Αμβέρσα και το μάρκετινγκ στην μαγεία του… Νιούτον

Της ζητάω να μου πει την ιστορία της. Η 25χρονη Μαρίζα γεννήθηκε στην Αμβέρσα και είναι το μεγαλύτερο παιδί της πενταμελούς οικογένειάς της. Με γονείς εκπαιδευτικούς, έλαβε μια καλλιέργεια που της βγαίνει στην επαφή της. Φαίνεται από τον τρόπο που μιλάει, την σημασία που δίνει στον συνομιλητή της, τον τρόπο που κρατάει τα μαχαιροπίρουνα.

Στα 18 της, σπούδασε μάρκετινγκ. «Ναι, εμένα που με βλέπεις, νόμιζα ότι θα μ’ αρέσει το μάρκετινγκ. Χάλια. Το χειρότερό μου. Μετά τις σπουδές μου, έξι μήνες μόνο άντεξα να δουλέψω ως στέλεχος σε εταιρία μάρκετινγκ. Τελικά, προτίμησα να γίνω γκαρσόνα σε ένα μπαράκι στην Αμβέρσα. Σέρβιρα μπύρες. Μια χαρά», διηγείται.

Η ζωή της άλλαξε όταν ένας φωτογράφος, θαμώνας του μαγαζιού την πλησίασε ένα βράδυ. Της είπε ότι έχει πολύ ενδιαφέρον πρόσωπο, ότι θα ήθελε να τη φωτογραφίσει. «Χωρίς πίεση», την διαβεβαίωσε. Η Μαρίζα είπε «γιατί όχι» και πήγε στο στούντιο του. Εκεί, ανακάλυψε έναν άλλον… κόσμο. Ο τύπος είχε στη βιβλιοθήκη του βιβλία με συλλογές όλων των μεγάλων φωτογράφων του πλανήτη. Η Μαρίζα μαγεύτηκε από τις γυμνές φωτογραφίες του Νιούτον. «Θέλω κι εγώ να το κάνω αυτό», του είπε, για να της απαντήσει: «μόνο αν το θες πραγματικά».

Έκτοτε ξεκίνησε το ταξίδι της στο μαγικό κόσμο των φωτογραφήσεων. Αισθησιακό γυμνό, στην αρχή στο όριο του πορνό. Σύντομα, πολύ σύντομα, ανακάλυψε την κλίση της. Όπως λέει, δεν μπορούσε να είναι «απλώς ένα γυμνό μοντέλο. Πίσω από κάθε επιλογή της υπήρχε μία ολόκληρη λογική, μια ιδεολογία, μια ιδέα ή ένας σκοπός». Η Μαρίζα άρχισε να μιλάει γι’ αυτά που θέλει να εκπροσωπεί: την ελευθερία, την αυτοδιάθεση του σώματός μας, τα πηγαία ένστικτα, την πραγματικότητα γυμνή…

Από την πρώτη της κιόλας φωτογραφία στο instagram, άρχισε να αποκτά θαυμαστές, φίλους και «ακολούθους». «Αποφάσισα να ασχοληθώ με το Instagram στις αρχές του 2015. Τον Σεπτέμβριο του 2016, ο λογαριασμός μου «έπεσε». Προφανώς υπήρξαν πολλά reports λόγω των γυμνών μου φωτογραφιών για λόγους ο,τι να ‘ναι. Πλέον… λογοκρίνω τις φωτογραφίες πάντα, ακολουθώ τους κανόνες», εξηγεί.

Μέσω του website της, το «άγριο ελεύθερο πνεύμα», όπως αυτοπροσδιορίζεται, καλεί στο δικό της κόσμο μέσω της ιστοσελίδας της, εκεί που οι άνθρωποι είναι κομμάτι της φύσης και δεν φοβούνται να εκφράσουν αυτό που πραγματικά είναι. Στο νησί της Μαρίζας Πάπεν δεν χωρούν μικροαστισμοί και προκαταλήψεις. Δεν υπάρχει γκρίζα ζώνη.

Και κάπως έτσι, ξεκίνησε τα ταξίδια. Το γυμνό της σώμα σε συνδυασμό με τη φύση και τις υπέροχες φωτογραφίες των συνεργατών που επιλέγει έκαναν το μήνυμά της να ακουστεί σε ολόκληρο τον πλανήτη. Αμερικανικά περιοδικά έκαναν αφιερώματα για την Πάπεν, αυστραλιανά περιοδικά την ανακήρυξαν ως «πρόσωπο του Instagram». Η ίδια ταξιδεύει στις ΗΠΑ, την Αφρική, την Ευρώπη, παντού…

Κρατούμενη στην Αίγυπτο

Το ταξίδι που την έκανε πιο γνωστή ήταν αυτό στην Αίγυπτο. «Πήγα στην Αίγυπτο γιατί εκεί είχα ανθρώπους να με υποστηρίξουν. Αυτό που ήθελα ήταν να ποζάρω γυμνή μπροστά από τις πυραμίδες της Γκίζας. Ξέραμε ότι ήταν παρακινδυνευμένο σε μία συντηρητική χώρα, ωστόσο θέλαμε να το ρισκάρουμε», διηγείται.

«Σκοπός δεν ήταν να προσβάλουμε κάποιον, αλλά να κάνουμε μία αναπαράσταση της αρχαίας Αιγύπτου. Άλλωστε τα συγκεκριμένα μνημεία υπήρχαν πολύ πριν τον ισλαμισμό», εξηγεί. «Την πρώτη φορά, στις Πυραμίδες, μας έπιασαν οι φρουροί. Καταφέραμε να τον δωροδοκήσουμε και μας άφησε ελεύθερους. Όμως στο ναό του Καρνάκ, όπου πόζαρα ως Εύα, οι φρουροί ήταν ανένδοτοι. Φυσικά δεν μπορούσαν να καταλάβουν την σχέση της τέχνης με το γυμνό –νόμιζαν ότι γυρίζουμε πορνό ή κάτι τέτοιο. Μας οδήγησαν αμέσως στο αστυνομικό τμήμα. Στο δρόμο είπα με νοήματα στον φωτογράφο να διαγράψει τις φωτογραφίες. Οσες προλάβαμε, τις ανεβάσαμε στα social media για να τις σώσουμε».

Το μοντέλο και ο φωτογράφος πέρασαν όλη την νύχτα στο κελί. «Ήξερα ότι θα ήταν διαφορετικά από το Βέλγιο ή τις «δυτικές» φυλακές, αλλά αυτό ήταν άλλο πράγμα. Στο πρώτο κελί που μας έβαλαν υπήρχε συνωστισμός από 20 άνδρες, κάποιοι ήταν λιπόθυμοι στο πάτωμα, άλλοι φώναζαν, άλλοι αιμορραγούσαν. Όλο το βράδυ ακούγαμε άτομα να ουρλιάζουν και να ικετεύουν για βοήθεια. Στην ανάκριση, έπεισα τον αστυνομικό πως δεν ήμουν γυμνή, αλλά φορούσα ρούχα που είχαν το ίδιο χρώμα με το δέρμα μου. Αυτό, σε συνδυασμό με το υλικό που δεν βρέθηκε στις φωτογραφικές μηχανές μας, μας βοήθησε να γλιτώσουμε. Προσωπικά πιστεύω ότι η Κλεοπάτρα θα ήταν περήφανη για μένα!», λέει.

Ένα με τους ντόπιους

Σε όλα τα ταξίδια της, γίνεται ένα με τους ντόπιους. Στην Αιθιοπία, οι φωτογραφίες την κατέγραψαν να έχει κουρευτεί γουλί, να έχει βάψει το γυμνό της σώμα με τις αναπαραστάσεις της παραδοσιακής φυλής, να κουβαλάει νερό από το μακρινό πηγάδι και να τρώει μαζί τους με τα χέρια. Στα κείμενα που γράφει η ίδια όταν επιστρέφει, περιγράφει τα «μαθήματα ζωής» που έλαβε από κάθε τόπο και τους ανθρώπους του.

Στο Κονγκό, από όπου επέστρεψε πριν λίγες μέρες, ο σκοπός της φωτογράφισης είναι η μείωση του αριθμού των άγριων ζώων από τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Η Μαρίζα φωτογραφήθηκε με μικρά και μεγάλα ομοιώματα ζώων, θέλοντας να υπογραμμίσει ότι πολλά από αυτά που ζούσαν κατά μεγάλους πληθυσμούς στην χώρα, έχουν εξαφανιστεί. «Κοιμηθήκαμε σε σκηνές και έβρεχε πάρα πολύ –δεν έχω δει τόσες αστραπές, ο θόρυβος ήταν κάτι το εντελώς απόκοσμο. Έμεινα δύο εβδομάδες και ακολουθούσα το πρόγραμμα των ντόπιων. Δεν με πείραζε να κάνω μπάνιο από το λασπωμένο νερό που έκαναν κι εκείνοι, ή να βρω μαζί τους το φτωχικό τους δείπνο. Και αυτό οι άνθρωποι το εκτιμούν, δένονται μαζί μου, όπως φυσικά κι εγώ με εκείνους», εξομολογείται.

Το 2016, απαθανατίστηκε για ένα ημερολόγιο με τίτλο «Plastic Sushi», με βασικό statement το πρόβλημα που υπάρχει στους ωκεανούς από τη χρήση πλαστικού. Η φωτογραφία της στην παραλία με τη θαλάσσια φώκια «γράφει» ιστορία στο χώρο του ακτιβιστικού μόντελινγκ που λανσάρει. «Είναι η αγαπημένη μου φωτογραφία. Ημασταν στην Χαβάη με το φωτογράφο μου και περπατούσαμε αρκετή ώρα για να φτάσουμε στη θάλασσα. Και ξαφνικά, στην παραλία, είδα αυτό το υπέροχο πλάσμα να λιάζεται ήρεμη κάτω από τον ήλιο. Έφτασα αργά για να μην τη φοβίσω ξάπλωσα δίπλα της. Ηταν υπέροχα. Μείναμε έτσι περίπου μία ώρα. Νομίζω κατάλαβε τα συναισθήματά μου!», θυμάται.

Όπως λέει, από όλα τα ταξίδια της κερδίζει εμπειρίες και φίλους. Στην Ελλάδα έχει έρθει στην Αθήνα και την Κέρκυρα. Σύντομα θα πάει στην Κύπρο. «Εκεί που θέλω να ξαναπάω είναι οι χώρες της Μέσης Ανατολής. Αλλά καταλαβαίνω ότι είναι παρακινδυνευμένο. Κάτι θα βρω. Θα τα καταφέρω!», χαμογελάει πονηρά.

Κουβέντες σταράτες

Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες της, δεν είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσεις πόσο της πάει ο φακός. Πριν την γνωρίσω νόμιζα ότι έχει έναν φωτογράφο, που την ακολουθεί παντού, ξέρει τις σωστές γωνίες της και τα… κόλπα που επισκιάζουν τις ατέλειές της. «Στην Αίγυπτο, ήμουν με τον Jesse Walker. Στην Χαβάη με τον Michael Chichi. Στο τελευταίο ταξίδι στο Κονγκό, για το νέο ημερολόγιο που ετοιμάζουμε, φωτογράφισε ο Uwe Ommer», βάζει τα πράγματα στη θέση τους η Μαρίζα.

«Συνεχώς, γνωρίζω νέους ανθρώπους και δημιουργούμε μαζί νέα μονοπάτια. Συμβαίνει τελικά, οι φωτογράφοι να γίνονται καλοί μου φίλοι, να περνάμε απλώς καλά μαζί ή να εμπνέουμε ο ένας τον άλλον τόσο που να δουλεύουμε ξανά και ξανά. Είναι μια διαδικασία πολύ φυσική, απλώς ακολουθώ το ένστικτό μου!».

Με τόσες γυμνές φωτογραφίσεις, θα περίμενε κανείς η Μαρίζα να έχει επανειλημμένως «παρεξηγηθεί». Τη ρωτάμε για το #metoo που επικρατεί στα social media. «Υπήρξαν κάποιες περιπτώσεις, αλλά ελάχιστες. Θυμάμαι μία, ένας φωτογράφος με πλησίασε κάπως περίεργα, ύποπτα. Σταμάτησα τη φωτογράφιση και αποχώρησα αμέσως. Νομίζω ότι αυτό γίνεται γνωστό σε αυτόν το χώρο και πάντως έχει σχέση με τον χαρακτήρα του καθενός. Προσωπικά δεν έχω αντιμετωπίσει έντονα το πρόβλημα αυτό», απαντάει.

«Σκληρό καρύδι» για 25χρονη. Αλλά, όπως μας λέει, ήταν από μικρή έτσι: «Από τότε που ήμουν πιτσιρίκα, αν πρέπει να πιστέψω τη μητέρα μου, ήμουν πάντα γεμάτη ενέργεια και μου ήταν δύσκολο να την διοχετεύσω προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Αυτό προφανώς δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα. Όταν ήμουν 14, πήγα σε ειδικό σχολείο για αθλητικό (σ.σ. κάτι σαν αθλητικό γυμνάσιο), που ήταν μια χαρά, γιατί μπορούσα κάπως να εκτονώσω την ενέργειά μου. Παρόλο που με έδιωξαν από τέσσερα σχολεία μέσα σε τέσσερα χρόνια, τελικά αποφοίτησα. Εκτοτε, έχω ηρεμήσει αρκετά, αλλά όχι εντελώς. Έχω μάθει ότι μερικές φορές είναι καλύτερο να μην παλεύεις καν κάποιες μάχες, ακόμη κι αν ξέρεις ότι έχεις δίκιο».

Αλήθεια, πώς αντιμετωπίζουν οι γονείς της την Μαρίζα, ρωτάω. «Βλέπω τους γονείς και τα αδέρφια μου περίπου μία φορά το τρίμηνο! Αλλά χαιρόμαστε πάρα πολύ. Τους αγαπώ και μ’ αγαπάνε πολύ», λέει. «Είναι περήφανοι για μένα. Στην αρχή η μαμά μου μού είχε πει: ξέρω ότι δεν φοβάσαι και παρόλο που θα σου πω να μην το κάνεις, εσύ θα κάνεις το δικό σου. Οπότε ένα σου λέω, κάνε ο,τι θες αρκεί να είσαι ασφαλής και ευτυχισμένη», καταλήγει, δίνοντας μια εξήγηση για το παρόν και το μέλλον της…

Πηγή: news247.gr

The post Μαρίζα Πάπεν: Το μοντέλο που αναστάτωσε 50 χώρες και κρατήθηκε στην φυλακή appeared first on .

ΕΘΝΟΣ 19.08.2108

Θα ήθελα να αρχίσουμε από την ενισχυμένη εποπτεία, που ξεκινάει αύριο. Τι θα πρέπει να περιμένουμε σε πρακτικό επίπεδο;

Για όλα τα προγράμματα του EFSF και του ESM στην Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ισπανία και την Κύπρο, υπάρχει παρακολούθηση μετά το τέλος του προγράμματος. Την πραγματοποιεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ίδιο κάνει και ο ΕΜΣ στο πλαίσιο του συστήματος έγκαιρης προειδοποίησης. Ωστόσο, η Ελλάδα είναι εξαιρετική περίπτωση. Έχει λάβει πολύ περισσότερα δάνεια από οποιαδήποτε άλλη χώρα.
Επίσης, η Ελλάδα έχει επωφεληθεί από τεράστια μείωση του χρέους. Σε καμία άλλη χώρα δεν έχει γίνει κάτι παρόμοιο. Ως εκ τούτου, η παρακολούθηση θα είναι αυστηρότερη από ό, τι στις άλλες περιπτώσεις και αυτό θα έχει τη μορφή της επονομαζόμενης «ενισχυμένης εποπτείας». Αυτό συζητήθηκε και συμφωνήθηκε στο Eurogroup και η Κομισιόν έλαβε την σχετική απόφαση στις 11 Ιουλίου.
Στην απόφασή της η Επιτροπή δηλώνει ότι η Ελλάδα ανέλαβε δέσμευση απέναντι στο Eurogroup να συνεχίσει και να ολοκληρώσει όλες τις βασικές μεταρρυθμίσεις που εγκρίθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος και να διασφαλίσει ότι οι στόχοι των σημαντικών μεταρρυθμίσεων θα επιτευχθούν. Η δήλωση συνοδεύεται από συγκεκριμένες δεσμεύσεις στον τομέα των δημοσιονομικών και διαρθρωτικών πολιτικών, της κοινωνικής πρόνοιας, της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, της αγοράς εργασίας και προϊόντων, των ιδιωτικοποιήσεων και της δημόσιας διοίκησης. Όλα αυτά συμβαδίζουν πλήρως με τη δήλωση του Eurogroup της 22ας Ιουνίου.

Είναι η ενισχυμένη εποπτεία ένα νέο πρόγραμμα, κύριε Ρέγκλινγκ;

Όχι, δεν είναι ένα νέο πρόγραμμα. Η ενισχυμένη εποπτεία εφαρμόζεται για να βεβαιωθούμε ότι δεν υπάρξει ανατροπή. Δεν υπάρχει νέο πρόγραμμα, δεν υπάρχουν νέες προϋποθέσεις. Αλλά η Ελλάδα πρέπει να διατηρήσει τις μεταρρυθμίσεις, αφού ήδη παρουσιάζουν θετικά αποτελέσματα και η χώρα πρέπει να «χτίσει» σε αυτό.
Στο πλαίσιο της ενισχυμένης εποπτείας, τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα θα επισκέπτονται την Αθήνα κάθε τρεις μήνες, τέσσερις φορές το χρόνο, για αξιολόγηση. Ο ΕΜΣ θα αποτελέσει μέρος αυτών των αποστολών, αφού ως ο μεγαλύτερος πιστωτής της Ελλάδας, θέλει επίσης να διασφαλίσει ότι το δάνειο θα αποπληρωθεί.
Έχουμε χορηγήσει στην Ελλάδα εξαιρετικά μακροπρόθεσμα δάνεια. Είναι αλήθεια, είμαστε πολύ υπομονετικοί πιστωτές. Αλλά θα παρακολουθήσουμε πολύ προσεκτικά τις εξελίξεις στην Ελλάδα γιατί θέλουμε τα δάνεια να αποπληρωθούν. Τα συμφέροντα της Ελλάδας, το συμφέρον του ελληνικού λαού και της κυβέρνησης ευθυγραμμίζονται με το ενδιαφέρον του ΕΜΣ: είναι προς το κοινό συμφέρον όλων να συνεχιστούν οι μεταρρυθμίσεις, η Ελλάδα να έχει καλή ανάπτυξη και να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας.

Και πότε θα εφαρμοστούν τα μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους;

Όλα τα μέτρα για το χρέος συμφωνήθηκαν στο Eurogroup Ιουνίου και θα τα εφαρμόσουμε τους επόμενους μήνες, τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Πρέπει να τροποποιήσουμε αυτό που ονομάζουμε σύμβαση χρηματοδοτικής διευκόλυνσης, η οποία είναι η δική μας σύμβαση δανείου με την Ελλάδα. Θέλουμε να διασφαλίσουμε ότι όλα τα μέτρα που αποφάσισε το Eurogroup θα εφαρμοστούν. Πρέπει να αποφασιστεί από τα αρμόδια όργανα του ΕΜΣ. Και σε ορισμένα κράτη-μέλη του ΕΣΜ, τα εθνικά κοινοβούλια πρέπει να συμμετέχουν στην απόφαση.

Και η πρόσβαση της Ελλάδας στις αγορές; Θα είναι κοινή απόφαση των ελληνικών Αρχών και του ΕΜΣ;

Όχι, εναπόκειται στον ελληνικό οργανισμό διαχείρισης δημόσιου χρέους να αποφασίσει πότε η Ελλάδα θα βγει στις αγορές. Φυσικά, έχουμε πολύ καλές σχέσεις, έχουμε επικοινωνία και ανταλλάσσουμε απόψεις για τις συνθήκες της αγοράς. Επίσης, δίνουμε συμβουλές σχετικά με τον τρόπο βελτίωσης των σχέσεων με τους επενδυτές. Αλλά η απόφαση είναι δική τους.

Μία δύσκολη ερώτηση τώρα: οι περικοπές των συντάξεων μπορούν να ανασταλούν;

Καθόλου δύσκολη ερώτηση. Υπάρχει σαφής συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και θεσμών για τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος. Συμφωνήθηκε επίσης ότι θα εφαρμοστούν όλες οι συμφωνίες που έχουν επιτευχθεί πριν από το τέλος του προγράμματος ΕΜΣ.

Οπότε, δεν τέθηκε το ζήτημα της ευελιξίας μετά το πρόγραμμα στο Eurogroup?

Όχι, δεν συζητήσαμε κάτι τέτοιο.

Υπάρχει περίπτωση για αντιστροφή του μέτρου των περικοπών των συντάξεων; Για παράδειγμα, αν υπάρξει δημοσιονομικός χώρος.

Το ζήτημα αυτό δεν τέθηκε από πλευράς ελληνικής κυβέρνησης στο τελευταίο Eurogroup, οπότε θεωρώ ότι δεν υπάρχει λόγος να κάνουμε υποθέσεις.

Η απόφαση για την αναστολή της μείωσης του ΦΠΑ στα πέντε νησιά της προσφυγικής κρίσης προκάλεσε την καθυστέρηση στην εκταμίευση της τελευταίας δόσης ύψους 15 δισεκατομμυρίων ευρώ. Θεωρείτε ότι ήταν ένα μήνυμα των Γερμανών προς την Ελλάδα;

Θα πρέπει να ρωτήσετε τους Γερμανούς –εγώ εκπροσωπώ τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Θα ήθελα όμως να κάνω μια γενική παρατήρηση: Τα κράτη μέλη του ΕΜΣ και ο ΕΜΣ, ως θεσμικό όργανο, αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρά τις δεσμεύσεις τους. Στην περίπτωση αυτή, η Ελλάδα απέσυρε μια δέσμευση που είχε κάνει προηγουμένως στο Eurogroup. Καθώς το γερμανικό κοινοβούλιο έλαβε την απόφασή του να εγκρίνει την τελευταία εκταμίευση του ΕΜΣ πιστεύοντας ότι η Ελλάδα θα τηρήσει αυτή τη δέσμευση, ήταν λογικό να αναθεωρήσει την απόφασή του.

Ναι, αλλά ο Πρωθυπουργός Τσίπρας είπε ότι ο Πρόεδρος Γιούνκερ γνώριζε για το θέμα αυτό. Οπότε θεωρείτε ότι ήταν ένα μήνυμα και προς την Κομισιόν;

Δεν ξέρω. Αλλά ακόμη και αν ο πρωθυπουργός Τσίπρας και ο πρόεδρος Γιούνκερ είχαν μιλήσει: δεν αρκεί να ενημερώνεται ένας ηγέτης ή επικεφαλής θεσμού. Η διαδικασία αλλαγής της συμφωνίας μεταξύ της Ελλάδας και των θεσμικών οργάνων πρέπει να περάσει από τα θεσμικά όργανα. Και τα θεσμικά όργανα δεν ερωτήθηκαν για την αντιστροφή και δεν συμφώνησαν. Δεν υπήρξε η προβλεπόμενη διαδικασία.

Σε πιο… απολογιστικές ερωτήσεις τώρα. Γιατί χρειάστηκαν 8 χρόνια για να ολοκληρωθούν τα οικονομικά προγράμματα στην Ελλάδα;

Πράγματι, η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα πρόγραμμα για πολύ μεγαλύτερο διάστημα από οποιαδήποτε άλλη χώρα που χρειαζόταν χρήματα από τον EFSF και τον ESM. Μπορώ να διαπιστώσω τουλάχιστον τρεις λόγους για αυτό:
Πρώτον, τα προβλήματα ήταν πολύ μεγαλύτερα από ό, τι στις άλλες χώρες. Το δημοσιονομικό έλλειμμα ήταν πολύ μεγαλύτερο, όπως επίσης το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, η απώλεια ανταγωνιστικότητας ήταν πολύ πιο σημαντική από ό, τι σε άλλες χώρες. Συνοψίζοντας: Το σημείο εκκίνησης της Ελλάδας ήταν πολύ, πολύ πιο δύσκολο.
Δεύτερον, η ελληνική διοίκηση είναι πολύ ασθενέστερη από ό, τι σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης. Ακόμη και αν υπάρχει πολιτική συμφωνία για το τι πρέπει να γίνει, απαιτούνται πολλές διοικητικές προσπάθειες για την εφαρμογή αυτών των αποφάσεων. Στο πλαίσιο του προγράμματος επίσης, η διοίκηση ενισχύθηκε και διαπιστώνω πρόοδο.
Τρίτον, το πρώτο εξάμηνο του 2015, όταν ο κ. Βαρουφάκης ήταν υπουργός Οικονομικών, η Ελλάδα κινήθηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Οι μεταρρυθμίσεις σταμάτησαν και αντιστράφηκαν. Και αυτό κόστισε δισεκατομμύρια, η Ελλάδα έπεσε πίσω σε ύφεση και χάθηκε πολύτιμος χρόνος.

Θυμόσαστε κάποιες στιγμές αυτά τα 8 χρόνια που είχαν ιδιαίτερη σημασία;

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι συνέβη το πρώτο εξάμηνο του 2015. Υπήρξε μεγάλη αντιπαράθεση μεταξύ της Ελλάδας, των εταίρων της στην Ευρωζώνη και των θεσμικών οργάνων. Η Ελλάδα αθέτησε την πληρωμή της έναντι του ΔΝΤ. Αυτό έθεσε την Ελλάδα εκτός παγκόσμιας οικονομίας και διεθνούς κοινότητας. Και έπρεπε να βρούμε τρόπους να το διορθώσουμε. Αυτό ήταν εξαιρετικά δύσκολο. Ήταν μια δραματική στιγμή. Πολλά από τα γκρίζα μαλλιά μου σήμερα, οφείλονται σε αυτήν. Αλλά θέλω να τονίσω ότι τα πράγματα έχουν γίνει πολύ καλύτερα από τότε.
Θυμάμαι πολλές συναντήσεις με τον υπουργό Οικονομικών Τσακαλώτο και τον αναπληρωτή υπουργό Χουλιαράκη. Δουλεύουμε πολύ καλά μαζί. Τους θεωρώ αξιόπιστους συνεργάτες. Θυμάμαι επίσης πολύ καλά την πιο πρόσφατη συνάντηση που είχα με τον πρωθυπουργό Τσίπρα τον Ιούνιο στην Αθήνα. Ήταν μια πολύ παραγωγική, καλή συνάντηση.

Μπορείτε να θυμηθείτε γεγονότα που σας απογοήτευσαν ή σας συγκίνησαν;

Οκτώ χρόνια είναι πολύς χρόνος. Υπήρχαν πολλές δύσκολες στιγμές και μερικές ευτυχείς. Σίγουρα ήταν πολύ δύσκολα το καλοκαίρι του 2015. Το Grexit ήταν πολύ κοντά. Αποφεύχθηκε μόνο την τελευταία στιγμή, με τη σαφή δέσμευση του πρωθυπουργού Τσίπρα, που έγινε αποδεκτή από τους άλλους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων. Και αυτή ήταν η βάση του προγράμματος του ΕΜΣ.
Η εφαρμογή του προγράμματος βελτιώθηκε πολύ με την πάροδο του χρόνου και αυτό είναι ευχάριστο. Ξέρω ότι ήταν πολύ οδυνηρό για τον ελληνικό λαό. Γνωρίζω επίσης ότι η επιβάρυνση της προσαρμογής δεν κατανέμεται εξίσου, ότι δεν είναι πάντοτε δίκαιη. Αλλά συνολικά, το πρόγραμμα έχει αποδώσει θετικά αποτελέσματα: η ανάπτυξη έχει επιστρέψει, η ανεργία εξακολουθεί να είναι υψηλή αλλά σημαντικά χαμηλότερη από ό, τι πριν από τρία χρόνια. Και πιστεύω ότι το μέλλον της ελληνικής οικονομίας μπορεί να είναι καλό εάν η κυβέρνηση συνεχίσει να εφαρμόζει τις μεταρρυθμίσεις, όπως συμφωνήθηκε.

Οπότε, η εμπιστοσύνη για την Ελλάδα έχει επιστρέψει;

Υπάρχει σίγουρα πολύ περισσότερη εμπιστοσύνη απ’ ο,τι πριν από μερικά χρόνια. Ωστόσο, σε ορισμένα κράτη μέλη, η εμπιστοσύνη ενδέχεται να μην έχει αποκατασταθεί πλήρως. Είναι αλήθεια ότι πολλά πράγματα συνέβησαν στο παρελθόν και οδήγησαν σε αυτήν τη δυσπιστία. Η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει να εργάζεται για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των εταίρων της και είμαι πεπεισμένος ότι μπορεί να το κάνει.

Είχατε ποτέ αμφιβολία ότι το πρόγραμμα μπορεί να μην λειτουργήσει τελικά;

Η περίοδος αμφιβολίας ήταν πριν συμφωνηθεί το πρόγραμμα. Όταν ξεκίνησε, τον Αύγουστο του 2015, έλεγα πάντα ότι μπορεί να επιτύχει εάν εφαρμοστούν οι συμφωνηθείσες μεταρρυθμίσεις. Φυσικά απαιτούσε πλήρη δέσμευση από την ελληνική κυβέρνηση. Αλλά υπήρχαν καλές πιθανότητες. Το είπα από την αρχή. Πολλοί δεν με πίστευαν, πολλοί στην Ευρώπη είχαν αμφιβολίες. Νόμιζαν ότι ήμουν πολύ αισιόδοξος. Αλλά κράτησα την άποψή μου.

Αν πηγαίναμε πίσω στο χρόνο ποια λάθη θα αποφεύγατε;

Σε καταστάσεις διαχείρισης κρίσης, λάθη συμβαίνουν πάντα. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται πολύ γρήγορα, χωρίς να γνωρίζουμε όλα όσα θα θέλαμε. Όταν η κρίση ξεκίνησε το 2010, η Ευρωζώνη ήταν εντελώς απροετοίμαστη για μια κρίση αυτού του μεγέθους. Δεν είχαμε ούτε τα μέσα ούτε τα θεσμικά όργανα που έχουμε τώρα. Για παράδειγμα, η αναδιάρθρωση του χρέους του 2012, που βοήθησε πολύ την Ελλάδα, θα έπρεπε να είχε γίνει νωρίτερα. Αλλά είναι γεγονός ότι δεν είχαμε τα μέσα για να το κάνουμε αυτό πιο γρήγορα. Σήμερα είμαστε πολύ καλύτερα εξοπλισμένοι σε περίπτωση που αναγκαστούμε να αντιμετωπίσουμε μια νέα κρίση.

Το ΔΝΤ επέμενε να γίνει η αναδιάρθρωση του χρέους πριν από το πρώτο πρόγραμμα. Αν είχε συμβεί αυτό, θα είχε βγει νωρίτερα η Ελλάδα από τα Μνημόνια;

Δεν έχει νόημα να κάνουμε εικασίες σχετικά με τις επιπτώσεις της αναδιάρθρωσης του χρέους στην Ελλάδα πριν από το πρώτο πρόγραμμα. Το γεγονός είναι ότι το 2010 και το 2011 δεν είχαμε τα μέσα για να κάνουμε την αναδιάρθρωση του χρέους. Αν είχαμε αναδιαρθρώσει το ελληνικό χρέος την εποχή εκείνη, υπήρχε ο κίνδυνος να προκαλέσουμε περισσότερα δευτερογενή αποτελέσματα, που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο ολόκληρη την Ευρωζώνη.
Αλλά σήμερα η νομισματική ένωση είναι πολύ πιο ισχυρή και η ιδέα να εξετάσουμε τη βιωσιμότητα του χρέους στην αρχή του προγράμματος είναι σχετική. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο προτείνω ένα πλαίσιο αναδιάρθρωσης του κρατικού χρέους που καθορίζει προβλέψιμες και διαφανείς κατευθυντήριες γραμμές για περιπτώσεις όπου η αναδιάρθρωση του χρέους μπορεί να είναι χρήσιμη για μια χώρα. Επιτρέψτε μου επίσης να τονίσω ότι προτείνω αποφάσεις ανά χώρα. Δεν υποστηρίζω κανένα αυτόματο ή άκαμπτο κανόνα γενικής εφαρμογής.

Συμμερίζεστε την άποψη του πρωην προέδρου του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, ότι το πρώτο Μνημόνιο έγινε για να σωθούν οι τράπεζες;

Δεν πιστεύω ότι αυτό αποτυπώνει πλήρως την σκέψη του Γ. Ντάισελμπλουμ. Ο σκοπός του προγράμματος EFSF ήταν να βοηθήσει την Ελλάδα σε μια πολύ σοβαρή κατάσταση. Η χώρα είχε χάσει την πρόσβαση στις αγορές, ως αποτέλεσμα λανθασμένων επιλογών οικονομικής πολιτικής διαδοχικών κυβερνήσεων. Η χώρα είχε επείγουσα ανάγκη δημοσιονομικής εξυγίανσης, διαρθρωτικής μεταρρύθμισης και αποκατάστασης της δημόσιας διοίκησής της, προκειμένου να επαναφέρει βιώσιμη οικονομία, αποτελεσματική διοίκηση και να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των επενδυτών.
Στη διαδικασία, επίσης, οι τράπεζες χρειάστηκαν ανακεφαλαιοποίηση, καθώς πολλοί καταθέτες είχαν αποσύρει χρήματα υπό το φόβο του Grexit. Αυτό ήταν απαραίτητο επειδή κάθε οικονομία προϋποθέτει ένα λειτουργικό και καλά χρηματοδοτούμενο τραπεζικό σύστημα. Αλλά πολλά χρήματα από το EFSF χρειάστηκαν επίσης για τη χρηματοδότηση του δημοσιονομικού ελλείμματος το οποίο ήταν πολύ μεγάλο στην αρχή και δεν μπορούσε πλέον να χρηματοδοτηθεί από τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Το πρόγραμμα του EFSF αγόρασε χρόνο για να επεκτείνει η Ελλάδα μια επώδυνη διαδικασία προσαρμογής για πολλά χρόνια. Χωρίς το πρόγραμμα αυτό θα υπήρχε μια ασταθής έξοδος της Ελλάδας από τη νομισματική ένωση και αυτή η προσαρμογή θα έπρεπε να γίνει κυριολεκτικά μέσα σε μια νύχτα, με μια αδιανόητη βιαιότητα και μη αποδεκτό κοινωνικό κόστος.

Πώς θα κρίνατε απολογιστικά το ρόλο του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα;

Όταν ξεκίνησε η κρίση, ήταν πολύ σημαντικό να έχουμε το ΔΝΤ στην Ευρώπη. Θυμηθείτε, δεν υπήρχε μόνο η Ελλάδα, έπρεπε να ασχοληθούμε με 5 χώρες σε κρίση. Είχαμε μόλις δημιουργήσει τα ταμεία διάσωσης EFSF και ESM. Εκείνη την εποχή, δεν μπορούσαμε να εγγυηθούμε ότι θα μπορούσαμε να ενεργοποιήσουμε όλα τα χρήματα που χρειαζόμασταν για τα δάνεια διάσωσης. Έτσι χρειαζόμασταν πραγματικά τα χρήματα του ΔΝΤ. Ήμασταν επίσης πολύ χαρούμενοι που είχαμε το ΔΝΤ επειδή είχε δεκαετίες εμπειρίας στην επίλυση κρίσεων που δεν είχαμε στην Ευρώπη.
Τα τελευταία δύο χρόνια υπήρξαν κάποιες διαφωνίες με το ΔΝΤ όσον αφορά την Ελλάδα, για παράδειγμα σχετικά με τις οικονομικές προβλέψεις. Είδαμε τη δημοσιονομική υπεραπόδοση πολύ νωρίτερα από το ΔΝΤ. Αλλά κανείς χρειάζεται να είναι πολύ προσεκτικός. Οι προβλέψεις μπορεί να είναι λανθασμένες. Δεν λέω ότι είμαστε πάντα σωστοί και το ΔΝΤ είναι πάντα λάθος. Είχαμε επίσης πολύ διαφορετικές απόψεις για την ελάφρυνση του χρέους που χρειαζόταν για την Ελλάδα. Αλλά παρά τις διαφωνίες με το ΔΝΤ, αν κοιτάξω πίσω σε όλα όσα συνέβησαν τα τελευταία 8 χρόνια στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες με πρόγραμμα, θέλω να τονίσω την καλή και παραγωγική σχέση που είχαμε με το ΔΝΤ.

Αν η ελληνική κρίση ξεσπούσε τώρα, θα καλούσατε το ΔΝΤ ξανά ή ο ΕΜΣ θα ήταν αρκετός για τη διαχείριση της κρίσης;

Εκτός από την Ελλάδα, συνεργαστήκαμε στενά με το ΔΝΤ στην Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο. Γενικά, η συνεργασία ήταν καλή. Ο λόγος είναι ότι έχουμε τον ίδιο στόχο: θέλουμε οι χώρες που χάνουν την πρόσβαση στις αγορές να αντιμετωπίσουν τα βασικά αίτια που τις οδήγησαν σε αυτό και να ανακτήσουν ξανά την πρόσβασή τους.
Με την πάροδο των ετών, η Επιτροπή και ο ΕΜΣ έχουν δημιουργήσει εμπειρία στην επίλυση κρίσεων που δεν είχαμε στην αρχή. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ποτέ δεν θα ζητήσουμε βοήθεια από το ΔΝΤ. Κάθε κράτος μέλος του ευρώ είναι επίσης μέλος του ΔΝΤ. Ως μέλη του ΔΝΤ έχουν το δικαίωμα να ζητήσουν οικονομική βοήθεια από το Ταμείο. Δεν μπορούμε να πούμε σε ποιο βαθμό οι χώρες της Ευρωζώνης θα ζητήσουν βοήθεια στο ΔΝΤ στο μέλλον. Αυτό θα εξαρτηθεί από τις περιστάσεις.

Τι θα πρέπει να κάνει η Ελλάδα για να προσελκύσει επενδύσεις;

Αυτό είναι μια κρίσιμη ερώτηση, διότι η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερες επενδύσεις. Εκτός από τους ξένους επενδυτές, θα ήταν καλό οι ίδιοι οι Έλληνες να επενδύσουν περισσότερα χρήματα στην Ελλάδα και όχι εκτός Ελλάδας. Όταν συμβεί αυτό, θα μπορούμε να έχουμε ευχάριστες εκπλήξεις στην ανάπτυξη, η οποία θα μπορούσε να είναι πραγματικά υψηλότερη από την πρόβλεψή μας.
Αλλά αυτό απαιτεί πολλά πράγματα, που είναι ίδια σε όλες τις χώρες. Πρέπει να υπάρχει σταθερότητα: χρηματοπιστωτική, πολιτική και πρέπει να υπάρχει ένα υγιές δημοσιονομικό περιβάλλον.
Γνωρίζω ότι η κυβέρνηση σκέφτεται να μειώσει τους φορολογικούς συντελεστές μόλις υπάρξει δημοσιονομικός χώρος. Νομίζω ότι θα ήταν καλό. Οι φορολογικοί συντελεστές στην Ελλάδα είναι υψηλοί αυτή τη στιγμή. Ένα άλλο βασικό ζήτημα είναι η συνέχιση της ενίσχυσης της δημόσιας διοίκησης και του νομικού συστήματος. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για τους ξένους επενδυτές. Και οι μεταρρυθμίσεις των τελευταίων ετών πρέπει να συνεχιστούν.

Μια μέρα πριν η Ελλάδα εξέλθει από τα Μνημόνια και είχατε τον Αλέξη Τσίπρα απέναντί σας τι θα τον συμβουλεύατε να αποφύγει από εδώ και πέρα;

Έχω συναντήσει τον Πρωθυπουργό Τσίπρα κατά τη διάρκεια του προγράμματος ESM και γνωρίζω ότι δεν χρειάζεται τη συμβουλή μου, ξέρει τι να κάνει. Μετά τις 20 Αυγούστου, η Ελλάδα θα ανακτήσει την οικονομική της κυριαρχία. Ο ΕΜΣ και τα άλλα θεσμικά όργανα θα εξακολουθήσουν να συμμετέχουν στην Ελλάδα στο πλαίσιο της εποπτείας μετά το πρόγραμμα. Όμως, όπως συμβαίνει με όλες τις άλλες 18 χώρες της ζώνης του ευρώ, οι χρηματοπιστωτικές αγορές θα παρακολουθήσουν τώρα πολύ προσεκτικά όλες τις αποφάσεις που λαμβάνει η ελληνική κυβέρνηση. Στην αρχή μάλιστα, οι αγορές θα μπορούσαν να είναι ακόμη πιο προσεκτικές από ό, τι με άλλες χώρες για τον απλό λόγο ότι η Ελλάδα έχει απομείνει σε μεγάλο βαθμό από τις αγορές για οκτώ χρόνια.

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει υποσχεθεί και δεσμευθεί ενώπιον του ελληνικού λαού μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 30% μέσα σε 2 χρόνια, μείωση του φόρου στις επιχειρήσεις από το 29% στο 20% εντός μιας διετίας και επιστροφή του Φ.Π.Α. στη εστίαση στο 13%. Κάτω από ποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να υλοποιηθεί ένα τέτοιο πρόγραμμα;

Δεν θα εμπλακώ σε εγχώριες συζητήσεις. Θα ήθελα όμως να τονίσω ότι ήμουν και σε επαφή με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Πάντοτε τόνισε ότι υποστηρίζει τους αντικειμενικούς στόχους του προγράμματος του ΕΜΣ και ότι είναι πολύ υπέρ των μεταρρυθμίσεων. Και γνωρίζω ότι έχει πλήρη επίγνωση των μετά-προγραμματικών ρυθμίσεων για την Ελλάδα.

Μπορεί η Ελλάδα να είναι ένα success story;

Απολύτως. Πριν από λίγο καιρό κανείς δεν πίστευε ότι η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιρλανδία και η Κύπρος θα είναι success stories. Όταν αναφέρομαι στις 4 αυτές χώρες, πάντα μιλάω για τις τέσσερις επιτυχίες μας. Θα μπορώ πλέον να συμπεριλάβω την Ελλάδα σε αυτή την ομάδα, υπό την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα τηρήσει τις συμφωνηθείσες μεταρρυθμίσεις.

Αύριο, λοιπόν, είναι το τέλος του προγράμματος. Είναι λόγος να το γιορτάσουμε;

Είναι εξαιρετικά νέα! Ο ελληνικός λαός θα πρέπει να το γιορτάσει. Από τις επισκέψεις μου στην Αθήνα, έχω εκτιμήσει ιδιαιτέρως τα ελληνικά κρασιά. Αλλά αύριο, θα το γιορτάσω με ένα καλό ποτήρι ούζο!

The post Συνέντευξη της Μαρίας Ψαρά με τον επικεφαλής του ΕΜΣ Klaus Regling appeared first on .