Η παράσταση παρουσιάστηκε στις 20 Ιουνίου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2026, με όλα τα εισιτήρια να έχουν εξαντληθεί. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα συμβολική στιγμή, καθώς η Εθνική Λυρική Σκηνή επέστρεψε για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, έναν από τους σημαντικότερους χώρους πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας, γνωστό διεθνώς για τη μοναδική του ακουστική.

Στο επίκεντρο της παράστασης βρέθηκε η τραγική μορφή της Μήδειας, της ηρωίδας της ελληνικής μυθολογίας που, συντετριμμένη από την προδοσία και κυριευμένη από οργή, οδηγείται στην ακραία πράξη της παιδοκτονίας. Το έργο του Κερουμπίνι, βασισμένο στην τραγωδία του Ευριπίδη, είχε ουσιαστικά αναβιώσει τον 20ό αιώνα χάρη στη συγκλονιστική ερμηνεία της Μαρίας Κάλλας, η οποία το συνέδεσε για πάντα με το όνομά της.

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο ανέλαβε η διακεκριμένη Ιταλίδα μεσόφωνος Άννα Πιρότσι, η οποία κλήθηκε να βαδίσει στα χνάρια μιας από τις μεγαλύτερες μορφές της παγκόσμιας όπερας. Η ίδια έχει δηλώσει ότι δεν επιδίωξε να μιμηθεί την Κάλλας, αν και παραδέχεται πως εμπνεύστηκε από ορισμένες χαρακτηριστικές σκηνικές κινήσεις της, τις οποίες θεωρεί διαχρονικά δραματικές και εκφραστικές.

Όπως επισημαίνουν οι συντελεστές της παραγωγής, η νέα «Μήδεια» δεν αποτελεί μια απλή αναπαράσταση του παρελθόντος, αλλά μια προσπάθεια να μεταφερθεί η αισθητική και η δύναμη εκείνης της ιστορικής παράστασης στο σήμερα. Άλλωστε, η φετινή καλλιτεχνική θεματική της Εθνικής Λυρικής Σκηνής είναι «Από την κληρονομιά του παρελθόντος στην όπερα του μέλλοντος».

Ένα τεράστιο εγχείρημα ανασύστασης

Η αναβίωση της παραγωγής του 1961 αποτέλεσε αποτέλεσμα μιας ερευνητικής προσπάθειας που διήρκεσε περίπου τρία χρόνια. Οι δημιουργοί βασίστηκαν στα προσωπικά σημειωματάρια του σπουδαίου σκηνοθέτη Αλέξη Μινωτή, καθώς και στα πρωτότυπα σχέδια του Γιάννη Τσαρούχη, ο οποίος είχε σχεδιάσει τα σκηνικά και τα κοστούμια της ιστορικής παράστασης.

Παρότι υπήρχαν πολύτιμες σημειώσεις για τις χορωδίες, τη χορογραφία και τους κομπάρσους, οι πληροφορίες για τους βασικούς ερμηνευτές ήταν περιορισμένες. Επιπλέον, δεν σώζεται κανένα κινηματογραφημένο υλικό από την παράσταση του 1961, γεγονός που ανάγκασε τους δημιουργούς να στηριχθούν σχεδόν αποκλειστικά σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες της εποχής.

Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να αποδοθεί πιστά η αισθητική της δεκαετίας του 1960 χωρίς να μοιάζει ξεπερασμένη ή ξένη προς το σύγχρονο κοινό. Σύμφωνα με τους υπεύθυνους της παραγωγής, στόχος ήταν να διατηρηθεί η αυθεντικότητα του έργου, ενώ παράλληλα να αποκτήσει νέα ζωή μέσα από τη σημερινή σκηνική προσέγγιση.

Τα αυθεντικά κοστούμια που άντεξαν στον χρόνο

Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσαν τα κοστούμια της αρχικής παραγωγής, πολλά από τα οποία διατηρούνται μέχρι σήμερα σε εξαιρετική κατάσταση. Περίπου 150 αυθεντικές ενδυμασίες του 1961 χρησιμοποιήθηκαν ως πρότυπο για τη νέα παραγωγή, ενώ ορισμένες εμφανίστηκαν και επί σκηνής.

Οι υπεύθυνοι των κοστουμιών αναφέρουν ότι αρκετά από τα υφάσματα της εποχής δεν παράγονται πλέον, γεγονός που τους υποχρέωσε να αναζητήσουν εναλλακτικές λύσεις, να βάψουν υφάσματα ή να τα επεξεργαστούν ειδικά ώστε να αποκτήσουν την αίσθηση και την πατίνα του χρόνου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος, ο οποίος στον ρόλο του βασιλιά Κρέοντα φόρεσε αυθεντικό κοστούμι από την παραγωγή του 1961, δημιουργώντας μια μοναδική σύνδεση ανάμεσα στις δύο εποχές.

Μια παράσταση που τιμά την ιστορία της Επιδαύρου

Για τις ανάγκες της παραγωγής λήφθηκαν ειδικά μέτρα προστασίας του αρχαίου θεάτρου, με τη σκηνή να καλύπτεται προσεκτικά ώστε να διαφυλαχθεί το μνημείο. Παράλληλα, στον αρχαιολογικό χώρο φιλοξενείται έκθεση αφιερωμένη στις ιστορικές παραστάσεις της «Μήδειας» που είχαν δοθεί στην Επίδαυρο τον Αύγουστο του 1961.

Αν και ο αριθμός των κομπάρσων ήταν μικρότερος σε σχέση με την πρώτη παραγωγή –τότε συμμετείχαν ακόμη και νεαροί που υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία– το αποτέλεσμα κατάφερε να μεταφέρει το ίδιο αίσθημα μεγαλοπρέπειας και συγκίνησης.

Η επιστροφή της «Μήδειας» στην Επίδαυρο δεν αποτέλεσε απλώς μια καλλιτεχνική αναβίωση. Ήταν ένας φόρος τιμής στη Μαρία Κάλλας, στην ιστορία της ελληνικής λυρικής τέχνης και στη διαχρονική δύναμη των αρχαίων μύθων να συγκινούν και να εμπνέουν το κοινό, ακόμη και έξι δεκαετίες αργότερα.

The post Η «Μήδεια» επέστρεψε στην Επίδαυρο 65 χρόνια μετά τη θρυλική Κάλλας appeared first on .

Το έργο, με τίτλο «Καλαμάτα», φιλοτεχνήθηκε από τον εικαστικό Κλεομένη Κωστόπουλο (KLE), με καταγωγή από την Πάτρα, και αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες και πιο αναγνωρίσιμες παρεμβάσεις σύγχρονης τέχνης στον αστικό ιστό της πόλης.

Σε δημόσια ανάρτησή του μετά τη διάκριση, ο δημιουργός έκανε λόγο για μια συλλογική επιτυχία:
«Από έναν μικρό δρόμο της πόλης, στην κορυφή του κόσμου. Δώσαμε φωνή σε έναν τοίχο και ακούστηκε παντού. Ευχαριστώ το Street Art Cities για την πρόσκληση και όλους όσοι στήριξαν το έργο με την ψήφο και τη διάδοσή του», ανέφερε, υπογραμμίζοντας ότι η αναγνώριση ανήκει τόσο στον ίδιο όσο και στην πόλη που το αγκάλιασε.

Η τοιχογραφία δημιουργήθηκε έπειτα από πρόσκληση του Δήμου Καλαμάτας και καλύπτει την πρόσοψη πολυώροφου κτηρίου στο κέντρο της πόλης. Η γυναικεία μορφή, εμπνευσμένη από τη Μαρία Κάλλας, πλαισιώνεται από στοιχεία της φύσης – κλαδιά, πουλιά και καρπούς – τα οποία παραπέμπουν στην αρμονία, την αναγέννηση και τη βαθιά σύνδεση του ανθρώπου με το τοπίο της Μεσσηνίας.

Ήδη από τους πρώτους μήνες της παρουσίας του στον δημόσιο χώρο, το έργο είχε εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς για την Καλαμάτα, προσελκύοντας το ενδιαφέρον κατοίκων και επισκεπτών. Τον Νοέμβριο, η τοιχογραφία κατέκτησε την πρώτη θέση παγκοσμίως στον μηνιαίο διαγωνισμό του Street Art Cities, γεγονός που την έφερε αυτομάτως στη λίστα των υποψηφιοτήτων για τον τίτλο της καλύτερης τοιχογραφίας της χρονιάς — έναν τίτλο που τελικά κατέκτησε.

Το Street Art Cities αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους διεθνείς θεσμούς καταγραφής και ανάδειξης της τέχνης του δρόμου, φιλοξενώντας περισσότερες από 83.000 τοιχογραφίες σε σχεδόν 2.000 πόλεις παγκοσμίως.

La Maria Callas de Kalamata élue meilleure fresque murale au monde pour 2025

La fresque monumentale représentant Maria Callas, située rue Aristomenous au cœur de Kalamata, a été distinguée comme meilleure fresque murale au monde pour 2025 par la plateforme internationale Street Art Cities, offrant à la ville messénienne une visibilité mondiale sur la scène du street art contemporain.

Intitulée « Kalamata », l’œuvre a été réalisée par l’artiste grec Kléoménis Kostópoulos (KLE), originaire de Patras. Elle s’inscrit parmi les interventions artistiques les plus marquantes dans l’espace public de la ville.

Après l’annonce de la distinction, l’artiste a souligné le caractère collectif de cette reconnaissance, remerciant la plateforme ainsi que le public qui a soutenu l’œuvre par ses votes et ses partages. Une réussite qui, selon lui, dépasse le cadre individuel pour devenir celle d’une ville entière.

La fresque a vu le jour à la suite d’une invitation de la municipalité de Kalamata et recouvre la façade latérale d’un immeuble de plusieurs étages. Inspirée de la figure emblématique de Maria Callas, la composition associe le portrait féminin à des éléments naturels – branches, oiseaux, fruits – symbolisant l’harmonie, le renouveau et le lien profond entre l’être humain et le territoire messénien.

Dès son inauguration, l’œuvre s’est imposée comme un repère culturel et visuel pour la ville, attirant habitants et visiteurs. En novembre, elle avait déjà été élue meilleure fresque du mois à l’échelle mondiale par Street Art Cities, une distinction qui l’avait automatiquement propulsée parmi les candidates au titre annuel — distinction qu’elle a finalement remportée.

La plateforme Street Art Cities est l’un des principaux acteurs internationaux de la cartographie et de la valorisation de l’art urbain, recensant plus de 83 000 fresques dans près de 2 000 villes à travers le monde.

The post Η Μαρία Κάλλας της Καλαμάτας κορυφαία τοιχογραφία στον κόσμο για το 2025 appeared first on .

Οι ντίβες αντιπροσωπεύουν ένα ιδιαίτερο φαινόμενο στον κόσμο της όπερας, όπως οι σταρ του κινηματογράφου ή οι ποπ σταρ. Τους αποδίδονται ορισμένα χαρακτηριστικά/ιδιορρυθμίες, χωρίς πάντα να τα συνδέουν με την πραγματικότητα της προσέγγισής τους και τη φύση του έργου τους.

Ο στόχος αυτής της διάλεξης-μαθήματος είναι να συγκρίνει την εμπειρία της Μαρίας Κάλλας, αναμφίβολα της πιο πολυσυζητημένης ντίβας, με το τυπικό πορτρέτο μιας ντίβας, και έτσι να ρίξει φως στην πραγματικότητα της καλλιτέχνιδας.

Ο Michel Hambersin είναι μέλος του Τάγματος Τεχνολογίας και Κοινωνίας της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου. Διδάκτωρ Νομικής και πτυχιούχος Οικονομικών από το ULB, ο Michel Hambersin έχει περάσει 50 χρόνια, παράλληλα με την τραπεζική του καριέρα στην Générale de Banque και ως καθηγητής Χρηματοοικονομικών στο ULB, εργαζόμενος ως μουσικοκριτικός, κυρίως για την εφημερίδα Le Soir, από το 1992.

Le mythe de la diva, l’exemple de Maria Callas

Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2025
17.00-19.00
Palais des Académies
Rue Ducale, 1, 1000 Bruxelles

Πληροφορίες & εγγραφές, εδώ.

The post Διάλεξη με θέμα “Ο Μύθος της Ντίβας, το παράδειγμα της Μαρίας Κάλλας” στις Βρυξέλλες appeared first on .

Μετρώντας μόλις έναν χρόνο λειτουργίας, το Μουσείο Μαρία Κάλλας έχει ήδη καταφέρει να ξεχωρίσει ως υποψήφιο στα European Museum of the Year Awards 2025 (EMYA), αποδεικνύοντας τη δυναμική του ως ένας σύγχρονος πολιτιστικός οργανισμός με διεθνή προσανατολισμό. Όπως προσθέτει η ανακοίνωση του μουσείου, το βραβείο αυτό, μαζί με τα επιμέρους βραβεία ειδικών κατηγοριών, αποτελούν την ύψιστη ευρωπαϊκή διάκριση. Η οργανωμένη και αντικειμενική διαδικασία αξιολόγησης διασφαλίζει την αναγνώριση της επαγγελματικής αριστείας, της καινοτομίας και της δημιουργικότητας, παρά τις μεγάλες διαφορές ανάμεσα στα είδη των μουσείων, τις κλίμακες και τις πηγές χρηματοδότησής τους.

Τα βραβεία EMYA απονέμονται σε μουσεία που υπερβαίνουν τα όρια της παραδοσιακής αφήγησης, προωθώντας πρότυπα αριστείας, βιωσιμότητας και κοινωνικής ευθύνης. Αξιολογούν τη συμβολή των μουσείων στην κοινωνία, τη σύνδεσή τους με τις κοινότητες, την ικανότητά τους να εμπνέουν μέσα από τη δημιουργικότητα και τη δέσμευσή τους για βιωσιμότητα, διάλογο και συμπερίληψη.

Αναλυτικά όλες οι υποψηφιότητες

Salon Stolz / Γκρατς, Αυστρία
Μουσείο της Βιέννης / Βιέννη, Αυστρία
Μουσείο Carl Nielsen / Odense, Δανία
Ίδρυμα Μουσείο Ovartaci / Aarhus, Δανία
Ensérune, Oppidum και Αρχαιολογικό Μουσείο / Nissan-lez-Ensérune, Γαλλία
Εθνικό Ναυτικό Μουσείο / Παρίσι, Γαλλία
Μουσείο Savoisien / Chambery, Γαλλία
Deutschlandmuseum / Βερολίνο, Γερμανία
Μουσείο Μαρίας Κάλλας / Αθήνα, Ελλάδα
Το Σπίτι της Μουσικής Ουγγαρίας / Βουδαπέστη, Ουγγαρία
Galleri d’Italia / Νάπολη, Ιταλία
Galleri d’Italia / Τορίνο, Ιταλία
Παλάτι Het Loo / Apeldoorn, Ολλανδία
Υπαίθριο Μουσείο Het Hoogeland / Warffum, Ολλανδία
Μουσείο του Άρνεμ / Άρνεμ, Ολλανδία
UMU – Πανεπιστημιακό Μουσείο Ουτρέχτης / Ουτρέχτη, Ολλανδία
Μουσείο Miffy / Ουτρέχτη, Ολλανδία
Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, Πανεπιστήμιο του Όσλο / Όσλο, Νορβηγία
Μουσείο Coast Express / Stokmarknes, Νορβηγία
Κεντρικό Μουσείο Κλωστοϋφαντουργίας στο Λοτζ / Λοντζ, Πολωνία
Μουσείο Φωτογραφίας / Κρακοβία, Πολωνία
Παλάτι Krzysztofory, Μουσείο της Κρακοβίας / Κρακοβία, Πολωνία
Φαρμακείο «Under the Swan», Τμήμα του Μουσείου της Περιφέρειας Leon Wyczółkowski / Bydgoszcz, Πολωνία
Μουσείο Κεχριμπαριού, Τμήμα Μουσείου του Γκντανσκ / Γκντανσκ, Πολωνία
Κέντρο Διερμηνείας Ναυαγοσωστικής Βάρκας Alvor / Portimão, Πορτογαλία
Μουσείο Serralves / Πόρτο, Πορτογαλία
Σημείο Συλλογικής Μνήμης / Vad, Ρουμανία
Σπίτι των Ηφαιστείων / Λανθαρότε, Ισπανία
Μουσείο Ιβηρικής Τέχνης El Cigarralejo / Mula, Ισπανία
Το Σπίτι της Αρχιτεκτονικής / Μαδρίτη, Ισπανία
Euskararen Etxea. Σπίτι της Βασκικής Γλώσσας – Κέντρο Διερμηνείας της Βασκικής Γλώσσας / Μπιλμπάο, Ισπανία
Μουσείο Ιατρικής Ιστορίας / Γκέτεμποργκ, Σουηδία
Enter Technikwelt Solothurn / Solothurn, Ελβετία
Muzoo / La Chaux-de-Fonds, Ελβετία
Διεθνές Μουσείο της Μεταρρύθμισης / Γενεύη, Ελβετία
Glacier Garden Lucerne / Λουκέρνη, Ελβετία
Μουσείο Ζωγραφικής-Γλυπτικής Isbank / Κωνσταντινούπολη, Τουρκία
Υποβρύχιο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αλικαρνασσού / Αλικαρνασσός (Μπόντρουμ), Τουρκία
Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Κωνσταντινούπολης / Κωνσταντινούπολη, Τουρκία
Μουσείο Ουκρανικής Μοντέρνας Τέχνης Korsak / Λούτσκ, Ουκρανία
Μουσείο του Μάντσεστερ / Μάντσεστερ, Ηνωμένο Βασίλειο
Sainsbury Centre / Νόριτς, Ηνωμένο Βασίλειο

The post Το Μουσείο Μαρία Κάλλας υποψήφιο για το Βραβείο Ευρωπαϊκού Μουσείου της Χρονιάς appeared first on .