Η παράσταση παρουσιάστηκε στις 20 Ιουνίου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2026, με όλα τα εισιτήρια να έχουν εξαντληθεί. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα συμβολική στιγμή, καθώς η Εθνική Λυρική Σκηνή επέστρεψε για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, έναν από τους σημαντικότερους χώρους πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας, γνωστό διεθνώς για τη μοναδική του ακουστική.

Στο επίκεντρο της παράστασης βρέθηκε η τραγική μορφή της Μήδειας, της ηρωίδας της ελληνικής μυθολογίας που, συντετριμμένη από την προδοσία και κυριευμένη από οργή, οδηγείται στην ακραία πράξη της παιδοκτονίας. Το έργο του Κερουμπίνι, βασισμένο στην τραγωδία του Ευριπίδη, είχε ουσιαστικά αναβιώσει τον 20ό αιώνα χάρη στη συγκλονιστική ερμηνεία της Μαρίας Κάλλας, η οποία το συνέδεσε για πάντα με το όνομά της.

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο ανέλαβε η διακεκριμένη Ιταλίδα μεσόφωνος Άννα Πιρότσι, η οποία κλήθηκε να βαδίσει στα χνάρια μιας από τις μεγαλύτερες μορφές της παγκόσμιας όπερας. Η ίδια έχει δηλώσει ότι δεν επιδίωξε να μιμηθεί την Κάλλας, αν και παραδέχεται πως εμπνεύστηκε από ορισμένες χαρακτηριστικές σκηνικές κινήσεις της, τις οποίες θεωρεί διαχρονικά δραματικές και εκφραστικές.

Όπως επισημαίνουν οι συντελεστές της παραγωγής, η νέα «Μήδεια» δεν αποτελεί μια απλή αναπαράσταση του παρελθόντος, αλλά μια προσπάθεια να μεταφερθεί η αισθητική και η δύναμη εκείνης της ιστορικής παράστασης στο σήμερα. Άλλωστε, η φετινή καλλιτεχνική θεματική της Εθνικής Λυρικής Σκηνής είναι «Από την κληρονομιά του παρελθόντος στην όπερα του μέλλοντος».

Ένα τεράστιο εγχείρημα ανασύστασης

Η αναβίωση της παραγωγής του 1961 αποτέλεσε αποτέλεσμα μιας ερευνητικής προσπάθειας που διήρκεσε περίπου τρία χρόνια. Οι δημιουργοί βασίστηκαν στα προσωπικά σημειωματάρια του σπουδαίου σκηνοθέτη Αλέξη Μινωτή, καθώς και στα πρωτότυπα σχέδια του Γιάννη Τσαρούχη, ο οποίος είχε σχεδιάσει τα σκηνικά και τα κοστούμια της ιστορικής παράστασης.

Παρότι υπήρχαν πολύτιμες σημειώσεις για τις χορωδίες, τη χορογραφία και τους κομπάρσους, οι πληροφορίες για τους βασικούς ερμηνευτές ήταν περιορισμένες. Επιπλέον, δεν σώζεται κανένα κινηματογραφημένο υλικό από την παράσταση του 1961, γεγονός που ανάγκασε τους δημιουργούς να στηριχθούν σχεδόν αποκλειστικά σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες της εποχής.

Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να αποδοθεί πιστά η αισθητική της δεκαετίας του 1960 χωρίς να μοιάζει ξεπερασμένη ή ξένη προς το σύγχρονο κοινό. Σύμφωνα με τους υπεύθυνους της παραγωγής, στόχος ήταν να διατηρηθεί η αυθεντικότητα του έργου, ενώ παράλληλα να αποκτήσει νέα ζωή μέσα από τη σημερινή σκηνική προσέγγιση.

Τα αυθεντικά κοστούμια που άντεξαν στον χρόνο

Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσαν τα κοστούμια της αρχικής παραγωγής, πολλά από τα οποία διατηρούνται μέχρι σήμερα σε εξαιρετική κατάσταση. Περίπου 150 αυθεντικές ενδυμασίες του 1961 χρησιμοποιήθηκαν ως πρότυπο για τη νέα παραγωγή, ενώ ορισμένες εμφανίστηκαν και επί σκηνής.

Οι υπεύθυνοι των κοστουμιών αναφέρουν ότι αρκετά από τα υφάσματα της εποχής δεν παράγονται πλέον, γεγονός που τους υποχρέωσε να αναζητήσουν εναλλακτικές λύσεις, να βάψουν υφάσματα ή να τα επεξεργαστούν ειδικά ώστε να αποκτήσουν την αίσθηση και την πατίνα του χρόνου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος, ο οποίος στον ρόλο του βασιλιά Κρέοντα φόρεσε αυθεντικό κοστούμι από την παραγωγή του 1961, δημιουργώντας μια μοναδική σύνδεση ανάμεσα στις δύο εποχές.

Μια παράσταση που τιμά την ιστορία της Επιδαύρου

Για τις ανάγκες της παραγωγής λήφθηκαν ειδικά μέτρα προστασίας του αρχαίου θεάτρου, με τη σκηνή να καλύπτεται προσεκτικά ώστε να διαφυλαχθεί το μνημείο. Παράλληλα, στον αρχαιολογικό χώρο φιλοξενείται έκθεση αφιερωμένη στις ιστορικές παραστάσεις της «Μήδειας» που είχαν δοθεί στην Επίδαυρο τον Αύγουστο του 1961.

Αν και ο αριθμός των κομπάρσων ήταν μικρότερος σε σχέση με την πρώτη παραγωγή –τότε συμμετείχαν ακόμη και νεαροί που υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία– το αποτέλεσμα κατάφερε να μεταφέρει το ίδιο αίσθημα μεγαλοπρέπειας και συγκίνησης.

Η επιστροφή της «Μήδειας» στην Επίδαυρο δεν αποτέλεσε απλώς μια καλλιτεχνική αναβίωση. Ήταν ένας φόρος τιμής στη Μαρία Κάλλας, στην ιστορία της ελληνικής λυρικής τέχνης και στη διαχρονική δύναμη των αρχαίων μύθων να συγκινούν και να εμπνέουν το κοινό, ακόμη και έξι δεκαετίες αργότερα.

The post Η «Μήδεια» επέστρεψε στην Επίδαυρο 65 χρόνια μετά τη θρυλική Κάλλας appeared first on .

Το Σάββατο 8 Ιουνίου από τις 11.30 μέχρι τις 17.00 η Δέσποινα Σαραφείδου, η οποία συμμετέχει στο φεστιβάλ με την παράστασή της «Μήδεια∙ μηδέν στο κόκκινο», θα βοηθήσει τους συμμετέχοντες να ερμηνεύσουν στη σκηνή μονολόγους από έργα του Άντον Τσέχοφ.
Την Κυριακή 9 Ιουνίου από τις 11.30 μέχρι τις 17.00 η Όλγα Ποζέλη, η οποία συμμετέχει στο φεστιβάλ ως παρατηρήτρια του Διεθνούς Ινστιτούτου Μονοδράματος της Ουνέσκο, θα καθοδηγήσει στη δημιουργία αυτοβιογραφικών αυτοτελών μονολόγων (μονοδραμάτων).

Τα εργαστήρια θα πραγματοποιηθούν στο:
Ancien Ecole Hostert,
6 Rue Principale, 6990 Niederanven
(Στάση λεωφορείων: Charly’s Gare)
H συμμετοχή είναι 50 ευρώ για ένα μόνο εργαστήριο και 80 ευρώ και για τα δύο.
Εγγραφές και πληροφορίες:
mitos.asbl@gmail.com
+352 621 177684.

Την Τρίτη 11 Ιουνίου, στις 20:00, παρουσιάζεται επίσης στο πλαίσιο του 14ου φεστιβάλ μονοδράματος του Λουξεμβούργου η παράσταση «Μήδεια∙ μηδέν στο κόκκινο» της Σοφίας Διονυσοπούλου, με τη Δέσποινα Σαραφείδου, στα ελληνικά με αγγλικούς υπέρτιτλους.

Διάρκεια: 45’
στο Banannefabrik
(12, rue du Puits, L-2355 Luxembourg-Bonnevoie)

Ένα κείμενο γραμμένο σε στίχο και εμπνευσμένο από το μύθο που προϋπήρχε του Ευριπίδη, όπου η Μήδεια θυσιάζει τα παιδιά της στην Ήρα για να τα σώσει από την οργή του όχλου, προσφέροντάς τους έτσι την αθανασία. Έργο βαθιά πολιτικό και αντιρατσιστικό, φέρνει σε αντιπαράθεση δύο κόσμους, τον κόσμο της Φύσης και τον κόσμο των αστών.
Γραμμένο ως διάλογος (με μία Μήδεια μάγισσα, που μαντεύει το μέλλον, και μια άλλη που βιώνει το ζοφερό παρόν), στο θέατρο ανεβαίνει ως μονόλογος με το χαρακτήρα να συγκρούεται ανάμεσα στις δύο προσωπικότητές του, με την ακρίβεια αλλά και την ελευθερία στη μουσικότητα που δίνει η παρτιτούρα.

Το έργο «Μήδεια∙ μηδέν στο κόκκινο» έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις Sestina το 2016. Έχει μεταφραστεί και εκδοθεί στα γαλλικά μαζί με τα έργα Ιφιγένεια του Ευριπίδη και Νεροπομπή σε ενιαίο τόμο με τίτλο Mers du vent από τον εκδοτικό οίκο Les nouvelles Editions Place (2017).

The post «Μήδεια∙ μηδέν στο κόκκινο» και δύο θεατρικά εργαστήρια, στο Λουξεμβούργο appeared first on .

…Το μόνο που την κρατά στην ζωή είναι το μητρικό ένστικτο. Μέχρι τουλάχιστον οι εξελίξεις να φέρουν στην επιφάνεια κάτι πιο πρωτόγονο και θεϊκό. Το μίσος.

Η Μήδεια σήμερα δε θα σκοτώσει τα παιδιά της. Η δαιμόνια μηχανή της έχει προδικάσει χειρότερο τέλος….

Μία σύγχρονη γυναίκα υπομένει ανείπωτα βασανιστήρια και ταπεινώσεις από τη σαδιστική οικογένεια του συζύγου της. Μέχρι που έρχεται στο προσκήνιο, η Μήδεια του Ευριπίδη. Στον αρχαίο λόγο της, βρίσκει την παρηγοριά που της λείπει.

Η σύγχρονη «Μήδεια» έρχεται σε άμεση σύνδεση με την αρχαιότερη. Τον λόγο του Ευριπίδη διαδέχεται ο λόγος του Δημήτρη Ζουγκού. Γραμμένος σε μέτρο τροχαϊκό ακολουθεί πιστά τα βήματα του μεγάλου τραγωδού ενώ συγχρόνως γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στον αρχαίο κόσμο και τις συνήθειες του με τον παρόντα. Τα δύο κείμενα μπλέκονται μεταξύ τους σαν ένα κουβάρι που ξετυλίγει η «Μήδεια» για να πλέξει τον φονικό ιστό της. Ο λόγος τους είναι κοινός, τα παθήματα και οι συνθήκες όμως, όχι. Η ηρωίδα του Δημήτρη Ζουγκού υπομένει ανείπωτα βασανιστήρια και ταπεινώσεις. Η αξιοπρέπειά της έχει υποστεί ανεπανόρθωτες βλάβες. Η σαδιστική οικογένεια που την περιβάλλει την έχει μετατρέψει σε δούλα. Η μάχη στο μυαλό της έχει από καιρό χαθεί και η μοίρα φαίνεται τετελεσμένη.

Προπώληση εισιτηρίων, στον πολυχώρο Periple

Μια συνεργασία του ΚΥΚΛΟΥ με την Ένωση Γονέων του Ελληνικού Τμήματος του Ευρωπαϊκού Σχολείου Βρυξελλών

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου

Θέατρο De Lijsterbes
Lijsterbessenbomenlaan 6, 1950 Kraainem
Ώρα – 18.30

The post Η Μήδεια του Δημήτρη Ζουγκού στις Βρυξέλλες appeared first on .