Η δημοσκόπηση της εταιρείας Civey δείχνει ότι το 59,1% των Γερμανών «μάλλον δεν θα στήριζε» ή «σε καμία περίπτωση» δεν θα στήριζε τον Βέμπερ για το κορυφαίο αξίωμα της Ευρώπης.

Πάνω από τρεις στους τέσσερις ψηφοφόρους της συντηρητικής συμμαχίας Χριστιανοδημοκρατών-Χριστιανοκοινωνιστών (CDU-CSU), ποσοστό 75,8%, στηρίζουν τον Βέμπερ. Από την άλλη όμως, πάνω από τα τρία τέταρτα των ψηφοφόρων των άλλων κομμάτων (Σοσιαλδημοκράτες, Πράσινοι, Αριστερά και Εναλλακτική για τη Γερμανία) αντιδρούν στην υποψηφιότητά του.

Η δημοσκόπηση αυτή διενεργήθηκε για λογαριασμό της γερμανικής εφημερίδας Augsburger Allgemeine και το περιθώριο λάθους της ανέρχεται στο 2,5%.

Στις ευρωεκλογές της Κυριακής το ΕΛΚ, με υποψήφιο για την προεδρία της Κομισιόν τον Βέμπερ, αναδείχτηκε σε πρώτη δύναμη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

«Σύγκρουση» Μέρκελ με Μακρόν κατά την αναζήτηση του «Κυρίου ή της Κυρίας Ευρώπης»

Η καγκελάριος της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ και ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν διαφώνησαν σήμερα για το πρόσωπο που θα πρέπει να αναλάβει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, καθώς οι Ευρωπαίοι ηγέτες συναντώνται για να ξεκινήσουν τις διαπραγματεύσεις σχετικά με τους υποψηφίους που θα καταλάβουν τις ηγετικές θέσεις της ΕΕ την επόμενη πενταετία.

«Δεν θα επιλέξουμε τον Κύριο ή την Κυρία Ευρώπη σήμερα, απλά θα επιχειρήσουμε να επιτύχουμε κάποια ισορροπία μετά τις Ευρωεκλογές» δήλωσε ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου Ξαβιέ Μπετέλ, ενόψει της άτυπης Συνόδου των ηγετών των 28 κρατών μελών στις Βρυξέλλες.

Η Άγγελα Μέρκελ, προσερχόμενη στις συνομιλίες, είπε ότι στηρίζει τον κεντροδεξιό Γερμανό βουλευτή Μάνφρεντ Βέμπερ για την ηγεσία της Κομισιόν, μετά την αποχώρηση του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ στις 31 Οκτωβρίου.

Λεπτά αργότερα, ο Εμανουέλ Μακρόν απάντησε, κατονομάζοντας την Επίτροπο για τον Ανταγωνισμό, τη Δανέζα Μαργκρέτε Βεστάγκερ, τον διαπραγματευτή της ΕΕ για το Brexit, τον κεντροδεξιό Γάλλο Μισέλ Μπαρνιέ και τον Ολλανδό Σοσιαλδημοκράτη Φρανς Τίμερμανς, όχι όμως τον Βέμπερ, ως τους κατάλληλους υποψηφίους.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση χρειάζεται ανθρώπους με «εμπειρία και αξιοπιστία», υπογράμμισε ο Γάλλος πρόεδρος, ρίχνοντας πιθανόν ένα «καρφί», όπως εκτιμά το Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων, προς τον Βέμπερ, που δεν έχει ποτέ του αναλάβει κυβερνητικό πόστο.

Οι προτεραιότητες για τα επόμενα χρόνια περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, τις προκλήσεις στην οικονομία, όπως και την οικοδόμηση μιας Ευρώπης που προστατεύει τους πολίτες της, τόνισε ο επικεφαλής του γαλλικού κράτους, σημειώνοντας ότι οι αποφάσεις θα πρέπει να ληφθούν «στη βάση αυτής της φιλοδοξίας».

Η δουλειά προϋποθέτει «να έχει κάποιος εμπειρίες στη χώρα του ή στην Ευρώπη που θα του παράσχει την (απαραίτητη) αξιοπιστία και το know-how», συμπλήρωσε ο πρόεδρος της Γαλλίας.

«Δεν θέλω μια συζήτηση σήμερα… σχετικά με τα ονόματα. Θέλω μια συζήτηση για το σχέδιο, τις προτεραιότητες και τα κριτήρια» πρόσθεσε ο Εμανουέλ Μακρόν.

Από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε επισήμανε ότι η σημερινή συνάντηση έχει να κάνει με την «ουσία παρά με τους ανθρώπους». Έχει να κάνει, επίσης, με το να συμφωνήσουμε επί των προτεραιοτήτων μας στη πολιτική που θα ακολουθήσουμε τα επόμενα χρόνια, σε θέματα όπως η κλιματική αλλαγή, η οικονομία και η μετανάστευση.

ΠΗΓΕΣ: ΑΠΕ-ΜΠΕ- Reuters- dpa / euronews.com

The post Σύγκρουση Μέρκελ με Μακρόν κατά την αναζήτηση του «Κυρίου ή της Κυρίας Ευρώπης» appeared first on .

Η διαδοχή της αναμένεται να απασχολήσει το επικείμενο κομματικό συνέδριο της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης στις αρχές Δεκεμβρίου στο Αμβούργο. Η Άγκελα Μέρκελ βρίσκεται στο τιμόνι της CDU εδώ και 18 χρόνια. Αν και η ίδια έχει πει επανειλημμένως ότι επικεφαλής του κόμματος και της καγκελαρίας πρέπει να είναι το ίδιο πρόσωπο, τώρα φαίνεται να παρεκκλίνει από τη βασική της αυτή αρχή. Οι πληροφορίες που διαρρέουν τη θέλουν να παραμένει καγκελάριος παρότι δεν θα είναι πλέον πρόεδρος της CDU.

Στις χθεσινές εκλογές στην Έσση οι Χριστιανοδημοκράτες αν και παρέμειναν πρώτη δύναμη, έχασαν 11,3 μονάδες σε σχέση με το 2013 και περιορίστηκαν στο 27%, που είναι το χειρότερο εκλογικό αποτέλεσμα που έχει πετύχει το κόμμα στο εν λόγω κρατίδιο τα τελευταία 50 χρόνια.

Πηγή: Κώστας Συμεωνίδης / dw.com

The post Η Μέρκελ έτοιμη να παραδώσει την προεδρία της CDU appeared first on .

«Ένα είναι σίγουρο: Σε αντίθεση με κάποιες προβλέψεις, σε αντίθεση με κάποιες συζητήσεις και μερικά σχόλια – το CSU όχι μόνο κατάφερε να καταστεί εκ νέου το ισχυρότερο κόμμα, αλλά έλαβε σαφή κυβερνητική εντολή», πρόσθεσε.

Εντούτοις, παρά την εκλογική νίκη του κόμματος οι δημοσκοπήσεις είναι αποκαλυπτικές.

Για σχεδόν επτά δεκαετίες, το CSU κυριαρχούσε στη βαυαρική πολιτική. Σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα της εφορευτικής επιτροπής, λαμβάνοντας το 37,2% (-10,4%) των ψήφων, το CSU έχασε την αυτοδυναμία, καταγράφοντας ένα από τα χειρότερα εκλογικά αποτελέσματα μέσα σε 68 χρόνια.

Όσο αρνητικό κι αν είναι το αποτέλεσμα, θεωρείται αρκετά καλό για να παραμείνουν στη θέση τους οι Σέντερ και Ζεεχόφερ.

Λόγω της εκτεταμένης μετατόπισης των ψηφοφόρων προς τους Πράσινους και τα ακροδεξιά κόμματα, τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα, εάν το CSU δεν είχε κινητοποιήσει σημαντικό αριθμό αναποφάσιστων ψηφοφόρων.

Στο μεταξύ, οι Βαυαροί Πράσινοι έγιναν η δεύτερη μεγαλύτερη πολιτική δύναμη στη Γερμανία με 17,5% (+ 8,9%), ακολουθούμενη από τους ‘’Ελεύθερους Ψηφοφόρους’’ με 11,6% και το ακροδεξιό ‘’Εναλλακτική για την Γερμανία’’ (AfD) με 10,2%. Παρόλο που οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) ήταν πάντα αδύναμοι στη Βαυαρία, το 9,7% (-10,9%) αποτελεί ένα πρόσθετο βήμα στην καθοδική πορεία του κόμματος. Τέλος, το ποσοστό των Φιλελευθέρων (FDP) ανήλθε σε πάνω από το κατώτατο όριο του 5%.

«Το CSU έχει λάβει την κυβερνητική εντολή και τώρα θα εξετάσει με προσοχή ποιος είναι καλύτερος εταίρος, για να σχηματίσει σταθερή κυβέρνηση», δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας του CSU, Markus Blume.

Ωστόσο, υπάρχουν μόνο λίγες επιλογές για τις επερχόμενες συνομιλίες συνασπισμού.

Οι κορυφαίοι πολιτικοί από τους Πράσινους και τους Ελεύθερους Ψηφοφόρους έχουν ήδη εκφράσει την πρόθεσή τους να αναλάβουν την κυβερνητική ευθύνη στη Βαυαρία.

Και καθώς το CSU απέκλεισε οποιαδήποτε σχέση με το ακροδεξιό AfD, μια πιθανότερη συντηρητική επιλογή θα μπορούσε να είναι η εταιρική σχέση με τους Ελεύθερους Ψηφοφόρους, την οποία ο ηγέτης του κόμματος στηρίζει ένθερμα.

Ένας συνασπισμός με το αποδυναμωμένο SPD είναι εξίσου πιθανός, αλλά λόγω της τρέχουσας κατάστασης του GroKo (μεγάλου συνασπισμού) συνιστά ανεπιθύμητη επιλογή.

Με δύο από τα τρία κόμματα του GroKo σοβαρά αποδυναμωμένα, το αποτέλεσμα των εκλογών είναι ένα επιπλέον βαρύ φορτίο σε μια ήδη ταραγμένη γερμανική κυβέρνηση.

Η εσωτερική διαμάχη για τη μεταναστευτική πολιτική του CDU/CSU και η πρόσφατη υπόθεση του διευθυντή Εσωτερικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, Hans-Georg Maaßen, άφησαν βαθιές ρωγμές στον μεγάλο συνασπισμό.

Ερωτηθείς αν τα αποτελέσματα της Κυριακής θα μπορούσαν να επιφέρουν συνέπειες, ο Ζεεχόφερ τόνισε ότι «φυσικά θα συνεχίσουμε να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας […] Αρνούμαι να προβώ σε γρήγορες εκτιμήσεις».

Από την άλλη πλευρά, η Γερμανίδα Καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ, υπόκειται σε όλο και μεγαλύτερη πίεση, καθώς τα βλέμματα βρίσκονται στραμμένα στην κατάσταση της Έσσης, όπου οι εκλογές πρόκειται να διεξαχθούν σε δύο εβδομάδες. Ένα αρνητικό αποτέλεσμα για τον επικεφαλής αντιπρόεδρο του CDU και έναν από τους στενότερους συμμάχους της Μέρκελ, Volker Bouffier, «θα μπορούσε να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις, με το μέλλον της Μέρκελ να κρέμεται από μια κλωστή», ανέφεραν κυβερνητικοί κύκλοι στη EURACTIV.

Οι Σοσιαλδημοκράτες βρίσκονται αντιμέτωποι με δύσκολες ερωτήσεις όσον αφορά στην επιβίωσή τους. Η ηγέτης του SPD, Άντρεα Νάλες, δήλωσε ότι η «κακή απόδοση» σε επίπεδο ομοσπονδιακής κυβέρνησης ήταν ένας από τους λόγους για τα αδύναμα αποτελέσματα του κόμματός της στη Βαυαρία.

Πηγή: euractiv.gr

The post Βαυαρία: Το εκλογικό αποτέλεσμα πλήττει τον συνασπισμό της Μέρκελ appeared first on .

Οι συναντήσεις αυτές αποτελούσαν μέρος ενός πρότζεκτ που ονομαζόταν «Ίχνη Εξουσίας» (Traces of Power) και που είχε ως στόχο να δείξει πώς η δύναμη αλλάζει τους ανθρώπους. Το έργο της Koelbl περιελάμβανε ισχυρούς άνδρες όπως ο Gerhard Schröder και ο Joschka Fischer, των οποίων η εμφάνιση άλλαξε πράγματι καθώς μεγάλωσε κι η φήμη τους. Αυξομειώσεις βάρους. Πούρα εντός κάδρου, μαζί με ακριβά κοστούμια και μια δεδομένη ευφυΐα.

Στη Μέρκελ, όμως, η φωτογράφος βρήκε έναν πολιτικό που παρέμεινε αξιοσημείωτα – και βαρετά – αληθινός στον εαυτό της. Η Μέρκελ ήταν επιφυλακτική, ελεγχόμενη, λίγο αμήχανη και με πλήρη επίγνωση των παγίδων που κρύβει η δύναμη.

Στην πραγματικότητα, είπε στην Koelbl ότι σκοπεύει να μην παραμείνει στην κορυφή για πολύ καιρό. «Δεν θέλω να είμαι ένα ημιθανές ναυάγιο όταν αφήσω την πολιτική», δήλωσε η Μέρκελ στα τέλη της δεκαετίας του 1990, όταν ήταν γενικός γραμματέας της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης.

Το πρότζεκτ «Ίχνη Εξουσίας» στέφθηκε με επιτυχία. Οι φωτογραφίες και οι συνεντεύξεις της Koelbl παρουσιάστηκαν σε εκθέσεις σε όλη τη Γερμανία. Διαμόρφωσαν τη δημόσια αντίληψη για την Μέρκελ. Εδώ, για μια και μοναδική φορά, παρουσιάστηκε σαν μια ισχυρή πολιτικός, αλλά ταπεινή και αυθεντική, χωρίς να φαίνεται επιρρεπής στον ναρκισσισμό.

Βαθιά μέσα της, η Μέρκελ πρέπει να γνωρίζει ότι θα έπρεπε να έχει ήδη αποσυρθεί 

Είναι μια εικόνα που η Μέρκελ άρχισε να καλλιεργεί. Σε συνεντεύξεις, συχνά υπαινισσόταν ότι θα είχε μια ζωή και πέρα από την πολιτική. Όχι τίποτα πολύ φανταστικό, φυσικά. Μόλις τελείωνε η καριέρα της, η Μέρκελ έδειχνε πως θα βρισκόταν στο εξοχικό της, στο αγροτικό Uckermark, ψήνοντας κέικ και ακούγοντας κλασική μουσική. Με άλλα λόγια, θα ήξερε πότε να αποσυρθεί.

Δυστυχώς όμως, δεν το έκανε. Η γερμανίδα καγκελάριος βρίσκεται στην εξουσία για ένα διάστημα 13 χρόνων τώρα, πολύς καιρός ακόμα και για τα δικά της στάνταρ. Ακόμη χειρότερα, είναι πια μια σκιά του παλιού εαυτού της. Η Μέρκελ δεν κυβερνά, απλά καταφέρνει να συγκρατήσει το συνασπισμό της και αυτή τη στιγμή μετατρέπεται σε μια καρικατούρα, εξαιτίας αυτού.

Ο καταστροφικός χειρισμός της στην υπόθεση του Hans-Georg Maaßen – επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών- που αρχικά τον προώθησε ενώ στην συνέχεια ανακάλεσε την απόφασή της, δείχνει ότι έχει χάσει την αίσθηση της προοπτικής.

Μέρες αργότερα, το κόμμα της, το συντηρητικό CDU, στράφηκε εναντίον της. Σε μια μυστική ψηφοφορία, οι νομοθέτες του CDU έδιωξαν τον παλαιότερο σύμμαχο της Μέρκελ, τον Volker Kauder, και επέλεξαν τον λιγότερο γνωστό Ralph Brinkhaus να ηγείται της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος.

Ενδεχομένως να υπάρχουν κάποιες θέσεις όπου η Μέρκελ παραμένει η πιο ισχυρή γυναίκα και ο τελευταίος υπέρμαχος των φιλελεύθερων αξιών. Αλλά στο Βερολίνο τα πράγματα δεν είναι έτσι. Στο πρωτοσέλιδο της Frankfurter Allgemeine Zeitung, αγαπημένης εφημερίδας του CDU, η Μέρκελ χαρακτηρίστηκε ως «πάρα πολύ κακή». Ο ευρωπαίος Επίτροπος για το Προϋπολογισμό, Günther Oettinger, μέλος του CDU, δήλωσε το ίδιο για την καγκελάριο.

Η τραγική ειρωνεία είναι, βεβαίως, ότι η Μέρκελ βρέθηκε στην κατάσταση που τόσο πολύ ήθελε να αποφύγει. Βαθιά μέσα της, πρέπει να γνωρίζει ότι θα έπρεπε να είχε εγκαταλείψει εδώ και πολύ καιρό.

Η διάσημη δήλωση της Μέρκελ ότι η Γερμανία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τις εισροές προσφύγων ήταν σίγουρα «αντιμερκελική», μιας και έθεσε μη ρεαλιστικές προσδοκίες

Κάτι άλλο ακόμα δούλεψε υπέρ της Μέρκελ. Ο γερμανικός συντηρητισμός βρισκόταν σε κρίση όταν ανέλαβε. Μετά από πειραματισμό με τον οικονομικό φιλελευθερισμό, η καγκελάριος στράφηκε προς την Αριστερά και εξουδετέρωσε την αντιπολίτευση, αγκαλιάζοντας τις ιδέες της. Οι κυβερνήσεις της Μέρκελ εισήγαγαν τον κατώτατο μισθό, καταργούσαν την στρατολόγηση και απομακρύνθηκαν από την πυρηνική ενέργεια. Οι αληθινοί συντηρητικοί την μισούσαν γι “αυτό. Όμως, τα κέρδη που έφερε στο πολιτικό κέντρο αντιστάθμισαν τις απώλειες. Ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν…

Στο εξόχως διορατικό βιβλίο του «Angela Merkel – Die Zauder-Künstlerin» που δημοσιεύθηκε το 2013, ο δημοσιογράφος Νικόλαους Μπλούμε ανέφερε ότι κύκλοι εντός του κόμματος που συμμετείχαν στην ψηφοφορία, συμφωνούσαν ότι η Μέρκελ θα παραιτηθεί το 2015.

Γνωρίζουμε ωστόσο τι συνέβη. Στα τέλη του καλοκαιριού του 2015 ήρθαν το προσφυγικό. Η Μέρκελ, υπό τεράστια πίεση, πήρε μια απόφαση που την στοιχειώνει από τότε: άνοιξε τα γερμανικά σύνορα. Kαι τα κράτησε ανοιχτά για μήνες.

Ήταν αυτή η κίνηση η καλύτερη δυνατή επιλογή σε μια όντως δύσκολη κατάσταση; Ή ήταν ένα σοβαρό λάθος; Η ετυμηγορία σχετικά με τις μακροπρόθεσμες συνέπειες δεν έχει ακόμη βγει. Αλλά δρώντας έτσι, η Μέρκελ παραβίασε μερικές από τις αρχές της.

Ο Dirk Kurbjuweit, ένας άλλος βιογράφος, έγραψε κάποτε ότι η Μέρκελ ξέρει πως να «μεταφέρει μηνύματα κατά τρόπο ώστε να καθιστά αδύνατο να αποδειχθεί λάθος μελλοντικά». Η διάσημη δήλωση της ότι η Γερμανία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την εισροή των προσφύγων, ήταν σίγουρα «αντιμερκελική», επειδή έθεσε μη ρεαλιστικές προσδοκίες.

Ο Χένρι Κίσινγκερ κάποτε αποκάλεσε τη Μέρκελ ως την τέλεια έκφραση των καιρών μας. Η δήλωση αυτή δεν είναι πλέον αλήθεια. Η Μέρκελ άλλαξε με την προσφυγική κρίση. Αλλά και οι καιροί έχουν αλλάξει.

Ο δημόσιος χαρακτήρας της Μέρκελ – μελαγχολικός, εργατικός, τεχνοκρατικός – έχει χάσει πια την όποια ελκυστικότητά του.  Τα πρώτα χρόνια της θητείας της Μέρκελ, οι Γερμανοί ανησυχούσαν περισσότερο για την οικονομία. Σε ομιλίες, μίλησε ήρεμα για την ανάγκη διατήρησης της ευημερίας της χώρας σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης.

Αλλά σήμερα οι άνθρωποι ανησυχούν για άλλα πράγματα. Η Δεξιά εξοργίζεται από την εισροή προσφύγων ενώ η Αριστερά βρίσκεται επί ποδός λόγω της ανόδου του δεξιού λαϊκισμού και της ακροδεξιάς.

Η ικανότητα της Μέρκελ να βρίσκεται πάνω από κομματικές γραμμές – κάτι που οι περισσότεροι Γερμανοί το είδαν ως ατού- έχει καταστεί αρνητικό

Σήμερα, l’état, c’est Merkel. Αλλά για πόσο καιρό; Έκανε το ίδιο λάθος με τους προκατόχους της και υπερεκτίμησε εαυτόν.

Ο Κόνραντ Αντενάουερ και ο Χέλμουτ Κολ, δύο από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς καγκελάριους της Γερμανίας, πίστευαν ότι «όποιος είχε κυβερνήσει τόσο άριστατο κράτος, θα έπρεπε να είναι το ίδιο το κράτος», γράφει ο βιογράφος Kurbjuweit. «Δεν συνειδητοποίησαν ότι υπήρχαν και καλύτεροι υποψήφιοι τότε και έχασαν την έξοδο».

Αλλά οι Γερμανοί – και η Μέρκελ – πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η χώρα χρειάζεται αλλαγή. Οι εκλογές θα είναι η ευκολότερη έξοδος. Ίσως οι συντηρητικοί να επωφεληθούν μάλιστα αν μείνουν κάμποσο στην αντιπολίτευση. Ή ίσως χρειαστούν κάποιον άλλον για να ηγηθεί σε μια ακόμα κυβέρνηση συνασπισμού.

Σε κάθε περίπτωση, η Μέρκελ θα πρέπει να προετοιμαστεί για μια ζωή μακριά από την Καγκελαρία. Μια αποχαιρετιστήρια ομιλία θα ήταν η τέλεια αρχή. Πρέπει να εξηγήσει ότι σκόπευε να φύγει νωρίτερα και ότι απλά δεν είχε τη δύναμη να το κάνει. Στη συνέχεια θα πρέπει να πει αντίο και να φύγει για το εξοχικό της στο Uckermark.

Λίγους μήνες αργότερα, αφού θα έχει περάσει αρκετό χρόνο ψήνοντας κέικ και ακούγοντας τις όπερες του Βάγκνερ, θα βάλει υποψηφιότητα για κάποιο κορυφαίο πόστο στις Βρυξέλλες ή στον ΟΗΕ. Θα την έχει την δουλειά, χωρίς καμιά αμφιβολία.

Και θα έχει τις πιθανότητες οι περισσότεροι -και εδώ και στο εξωτερικό- να την θυμούνται ως μια από τους κορυφαίους καγκελάριους της Γερμανίας.

* Ο Konstantin Richter είναι αρθρογράφος στην POLITICO. Είναι επίσης συγγραφέας του μυθιστορήματος «The Chancellor: A Fiction», το οποίο μιλά για την Άνγκελα Μέρκελ και την προσφυγική κρίση. 

Πηγή: politico.eu 

The post Politico: Ήρθε η ώρα για την Άνγκελα Μέρκελ να φύγει… appeared first on .

Ο πρόεδρος της Βουλής Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ανακοίνωσε ότι η Μέρκελ έλαβε 364 ψήφους από τους 692 που ψήφισαν. Τέσσερις ψήφοι ήταν άκυρες.

Οι ψήφοι είναι εννέα περισσότερες από την ελάχιστη πλειοψηφία των 355 που χρειαζόταν για την εκλογή. Τα τρία κόμματα της συγκυβέρνησης (CDU/CSU και SPD) έχουν συνολικά 399 έδρες, άρα οι διαρροές είναι σχεδόν δεδομένες και είναι αρκετές για να στείλουν ένα μήνυμα που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Καθώς όμως η ψήφος είναι μυστική, η καγκελάριος μπορεί να ψηφιστεί έχει και από βουλευτές άλλων κομμάτων.

Σε κάθε περίπτωση, η ατμόσφαιρα ήταν ενθουσιώδης και αισιόδοξη, όχι μόνο λόγω της περίσταση, αλλά και για την κατάληξη μιας μακράς πολιτικής περιπέτειας.

Η ίδια μάλλον δεν θα ήθελε να είχε διέλθει η ίδια και η χώρα από μια μακρά πολιτική δοκιμασία που άφησε τραύματα τα οποία μάλλον θα φανούν στο μέλλον.

Μετά τη θετική γνώμη της Βουλής, ο ομοσπονδιακός πρόεδρος Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ θα την ανακηρύξει καγκελάριο και, σύμφωνα με το πρόγραμμα, στις 13:00 (ώρα Ελλάδος) θα ορκιστεί ενώπιον του Κοινοβουλίου. Επειτα θα ακολουθήσει η ορκωμοσία των νέων υπουργών.

Μέχρι τώρα όλοι οι Καγκελάριοι της Ομοσπονδιακής Γερμανίας έχουν εκλεγεί, έστω και οριακά όπως ο Κόνραντ Αντενάουερ, από την πρώτη ψηφοφορία.

Η πρώτη συνεδρίαση του νέου υπουργικού συμβουλίου αναμένεται να γίνει αύριο Πέμπτη στις 18:00 (ώρα Ελλάδος) και την επόμενη Τετάρτη η Καγκελάριος θα μιλήσει στην Ολομέλεια της Βουλής.

Πηγή: protagon.gr

The post Καγκελάριος για τέταρτη φορά η Άνγκελα Μέρκελ appeared first on .

Ωστόσο, η πρωτιά ήλθε με κόστος, καθώς οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Χριστιανοκοινωνιστές σύμμαχοί τους (CDU-CSU) χάνουν σχεδόν εννέα μονάδες σε σχέση με τις κάλπες του 2013, όταν είχαν αναδειχτεί πρώτη δύναμη με 41,5%.

Η εικόνα είναι πολύ χειρότερη για τους Σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι πέφτουν σε νέο ιστορικό χαμηλό, κερδίζοντας λιγότερο από το 21% ψήφων. Πρόκειται για κατρακύλα περίπου πέντε μονάδων σε σχέση με το 2013.

Αντίθετα, το ξενοφοβικό και ακροδεξιό κόμμα Εναλλακτική Γερμανία φαίνεται να αναδεικνύεται εύκολα τρίτη δύναμη, με 13,2%, και μπαίνει για πρώτη φορά στην κάτω Βουλή. Οι υπόλοιπες παρατάξεις έχουν απορρίψει κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας με το AfD.

Στο 10,4% βρίσκονται οι Ελεύθεροι Δημοκράτες (FDP), ενώ οι Πράσινοι βρίσκονται στο 9%, ξεπερνώντας τις δημοσκοπικές προσδοκίες. Το Κόμμα της Αριστεράς (Die Linke) βρίσκεται κι αυτό στη ζώνη του 9%.

Δύσκολος γρίφος η επόμενη κυβέρνηση

Τα βλέμματα στρέφονται πλέον στην πιθανή σύνθεση της επόμενης κυβέρνησης, με δεδομένο ότι κανένα κόμμα δεν μπορεί να σταθεί αυτοδύναμα.

Με δεδομένο SPD έχει ήδη απορρίψει κατηγορηματικά το ενδεχόμενο ανανέωσης του μεγάλου συνασπισμού με την κ. Μέρκελ, και ουδείς θέλει να συνεργαστεί με το AfD, μοναδικός πιθανός σχηματισμός είναι η αποκαλούμενη «συμμαχία Τζαμάικα», που περιλαμβάνει το CDU-CSU, τους Ελεύθερους Δημοκράτες και τους Πράσινους.

Βγαίνουν τα νούμερα, ίσως όχι η πολιτική

Αριθμητικά η τρικομματική «Τζαμάικα», που ονομάζεται έτσι λόγω των χρωμάτων των κομμάτων, αρκεί για πλειοψηφία στη Βουλή.

Οι Χριστιανοδημοκράτες και Χριστιανοκοινωνιστές προβλέπεται να λάβουν περίπου 219 έδρες, τη στιγμή που η νέα Μπούντεσταγκ αναμένεται να αποτελείται από περισσότερες από 620. Οι Ελεύθεροι Δημοκράτες αποσπούν περίπου 70 έδρες και οι Πράσινοι περισσότερες από 60.

Όμως οι Ελεύθεροι Δημοκράτες και οι Πράσινοι έχουν ελάχιστα κοινά σημεία, ειδικά σε ό,τι αφορά την Ευρώπη. Οι πρώτοι είναι κάθετα αντίθετοι σε προγράμματα διάσωσης στην ευρωζώνη και σε περαιτέρω κοινοτικοποίηση των ευθυνών ανάμεσα στα κράτη-μέλη.

Τυχόν συνεργασία τους με την κ. Μέρκελ, ειδικά εάν αναλάβουν κάποιο κομβικό υπουργείο, θα μπορούσε να επηρεάσει τη στάση του Βερολίνου απέναντι στην Ελλάδα και στις προτάσεις του Εμανουέλ Μακρόν για μεταρρύθμιση της ευρωζώνης.

Αντίθετα, οι Πράσινοι είναι υπέρ της εμβάθυνσης της ΕΕ.

Με αυτά τα δεδομένα μπορεί να χρειαστούν αρκετοί μήνες ώστε να ολοκληρωθούν οι διερευνητικές επαφές ανάμεσα στα τρία κόμματα. Υπενθυμίζεται ότι ο 2013, όταν Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες εν πολλοίς συμφωνούσαν σε πολλά ζητήματα, χρειάστηκαν σχεδόν τρεις μήνες ώστε να συγκροτηθεί κυβέρνηση.

Πηγή: euractiv.gr

The post Πρώτη αλλά αποδυναμωμένη η Μέρκελ, πανωλεθρία για το SPD, τρίτο κόμμα η ακροδεξιά appeared first on .

«Η Ελλάδα δεν επιτρέπεται να αφεθεί μόνη με το πρόβλημα» αναφέρει στην εφημερίδα της Σαξονίας-Άνχαλτ Volksstimme και τονίζει την ανάγκη να εξευρεθούν κοινές ευρωπαϊκές λύσεις οι οποίες δεν επιβαρύνουν ένα συγκεκριμένο κράτος-μέλος.

Υπογραμμίζει ακόμη ότι όποιος κλείνει τα εθνικά σύνορα δεν επιτυγχάνει τίποτα, αντιθέτως, θέτει σε κίνδυνο την οικονομία:

«Όποιος κλείνει σύνορα, δεν επιτυγχάνει με αυτό τίποτα κατά των αιτίων της προσφυγικής κίνησης. Αντιθέτως, ρισκάρει μακροπρόθεσμη βλάβη στην οικονομία μας. Πρέπει να βρούμε, ακόμη και αύριο, λογικές λύσεις -και κυρίως λύσεις οι οποίες δεν ορίζουν κάτι μονομερώς, το οποίο μετά πρέπει να υποστούν άλλες χώρες».

Η Γερμανίδα καγκελάριος προσθέτει ότι στόχος της είναι «η εξεύρεση συνολικών ευρωπαϊκών αποφάσεων, οι οποίες δεν οδηγούν στην επιβάρυνση ενός μεμονωμένου κράτους-μέλους, αλλά στη μείωση του αριθμού των προσφύγων».

«Η Ελλάδα δεν επιτρέπεται να αφεθεί μόνη με το πρόβλημα», συνεχίζει η καγκελάριος, η οποία ωστόσο επισημαίνει ότι «η χώρα ήταν αργοπορημένη για καιρό, όπως όμως και άλλες χώρες», καθώς τα hotspots ολοκληρώνονται υπερβολικά αργά, ενώ δεν δημιουργήθηκαν ως το τέλος του 2015 οι 50.000 θέσεις φιλοξενίας που είχαν συμφωνηθεί, προκειμένου να διευκολυνθεί η μετεγκατάσταση και η κατανομή των προσφύγων.

Η κ. Μέρκελ εκφράζει ακόμη την πεποίθηση ότι οι εικόνες από τα σύνορα Ελλάδας-ΠΓΔΜ δεν σοκάρουν τους ανθρώπους από το Χαλέπι που προσπαθούν να σωθούν από τις βόμβες ή από τους δολοφόνους του Ισλαμικού Κράτους.

Με το βλέμμα στην Εναλλακτική για την Γερμανία, η οποία αναμένεται να συγκεντρώσει υψηλά ποσοστά στις τοπικές εκλογές της 13ης Μαρτίου στην Σαξονία-Άνχαλτ, η Γερμανίδα καγκελάριος επισημαίνει ότι η ίδια αντιλαμβάνεται τον ρόλο του πολιτικού ως κάποιου που εργάζεται για βιώσιμη λύση στα προβλήματα και δηλώνει βέβαιη ότι όταν το πρόβλημα τεθεί υπό έλεγχο, θα συμβεί όπως με την ευρωκρίση, θα υποχωρήσει δηλαδή η στήριξη σε κόμματα τα οποία βασίζονται στη διαμαρτυρία και στην άρνηση.

«Ως καγκελάριος βλέπω ως καθήκον μου να μην ξεγελάω κανέναν με δήθεν γρήγορες και απλές απαντήσεις, αλλά να εργάζομαι για μόνιμες καλές λύσεις για τη Γερμανία και την Ευρώπη» καταλήγει.

Πηγή: naftemporiki.gr

The post Μέρκελ: Η Ελλάδα δεν επιτρέπεται να αφεθεί μόνη στο προσφυγικό appeared first on .

«Η νονά»

Κυριακή 14 Ιουνίου 2015

Πρόγραμμα : 16:00 Προβολή στα γαλλικά ,

                        19:00 Δεξίωση

                        20:00 Προβολή στα ελληνικά

Botanique

rue Royale, 236

1201 Bruxelles

Είσοδος : 4 ευρώ

Διοργάνωση : ΣΥΡΙΖΑ Βελγίου, Attac-Bruxelles (1), Mouvement VEGA, Libérations-Film

AVANT-PREMIERE DU FILM – «LA MARRAINE» du réalisateur grec STELIOS KOULOGLOU, en sa présence
– 16:00: Première projection du film, suivi d’un débat en français avec le réalisateur
– 19:00: Verre de l’amitié pour tous/tes les spectateurs/trices
– 20:00: Deuxième projection du film suivi d’un débat en grec avec le réalisateur
LE FILM: Avec une bonne dose d’humour, le film dresse un portrait d’Angela Merkel, et démonte la mécanique mentale d’une physicienne de laboratoire, qui le jour de la chute du mur de Berlin, a «passé sa soirée dans un sauna», et qui aujourd’hui dirige l’Allemagne, en imposant l’austérité et l’appauvrissement accéléré à la Grèce et aux autres peuples de l’Union européenne, sans hésiter à avoir recours à des méthodes mafieuses.
L’AUTEUR: Stelios Kouloglou est journaliste, animateur d’un site web d’informations alternatives en Grèce, et documentariste, auteur de nombreux documentaires pour la TV publique grecque et pour ARTE, parmi eux : “The Death Match”(2002),  «Whistleblowers»(2004), «Welcome to Europe»(2011), “Oligarchy”(2012), et le film «Apology of an Economic Hit Man»(2008), lauréat de divers festivals.  Depuis 2 mois il est aussi devenu député européen sur la liste de Syriza, (GUE/NGL).Le film est sous-titré en français.  Entrée: 4 euros.
Organisation:  Syriza-Belgique, Attac-Bruxelles (1), Mouvement VEGA, Libérations-Film

The post «Η Νονά» του Στέλιου Κούλογλου στο Botanique appeared first on .

Κάπως έτσι γεννιέται στο μυαλό, του, τότε γιατρού στα επείγοντα και εκκολαπτόμενου σκηνοθέτη Γιώργου Μηλιώτη (George Miller), το σενάριο για την ταινία που έμελε να γίνει το νούμερο 1 cult film επιστημονικής φαντασίας του αυστραλέζικου κινηματόγραφου. Tα γυρίσματα διήρκεσαν μόλις 12 εβδομάδες, και με το ελάχιστο κόστος των 350.000 δολαρίων, το Mad Max (1979) είναι πλέον πραγματικότητα και πρόκειται να σηματοδοτήσει μία από τις καλύτερες τριλογίες στα χρονικά του κινηματογράφου αλλά και να επηρεάσει εκατοντάδες άλλες ταινίες που ακολούθησαν.

Θα περάσουν χρόνια για δώσει ο αυστραλέζικος κινηματογράφος κάτι ανάλογο στο είδος της επιστημονικής φαντασίας, ίσως με το εξαιρετικό Dark City (1998) του Alex Proyas (επίσης ελληνικής καταγωγής !), ενώ κάποια AFI awards, θα περιμένουν μέχρι και το The Proposition( 2005) για να να τιμήσουν το λυρισμό του John Hillcoat σε μία ταινία που συνδυάζει, με διαφορετική τεχνοτροπία αλλά εφάμιλλη δεξιοτεχνία, την ωμή βία και το τραχύ περιβάλλον της αυστραλέζικης ερήμου.

Εντωμεταξύ, βέβαια, Ο George Miller, δεν έμεινε άπραγος. Στo 1o μέρος της τριλογίας του Mad Max(1979), ο πολιτισμένος κόσμος βρίσκεται στα τελευταία σκαλοπάτια της παρακμής, ανήμπορος να αντιμετωπίσει το αυξανόμενο κύμα αναρχίας. Μαζί του χάνεται και ο κόσμος του Μαξ, στην άβυσσο της τρέλας και της εκδίκησης. Η ολοκληρωτική κατάρρευση του συστήματος θα έρθει στο Mad Max 2 – The Road Warrior (1981): Ο πολεμιστής του δρόμου μάχεται για την επιβίωση μέσα στη δυστοπία μιας άναρχης ερήμου δίχως αρχές και κανόνες. Ο κύκλος θα κλείσει με το αδικημένο, κατά τη γνώμη μου, Mad Max 3 – Beyond Thunderdome (1985), και τον μοναχικό καβαλάρη της ασφάλτου (που σε αντίθεση με τον ήρωα του Λεόνε, έχει όνομα), να παλεύει κόντρα στο σύστημα ενός ήδη αποτυχημένου πολιτισμού, που προσπαθεί να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του, βασισμένος σε μεσαιωνικά πρότυπα.

Ένας καινούργιος κύκλος θα ανοίξει και με το Mad Max – Fury Road (2015), πάμε ένα βήμα, ή μάλλον πολλά βήματα, παραπέρα. Μπορούμε πλέον να μιλάμε για ΄΄πόλεις-κράτη΄΄ που έχουν φροντίσει, να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα στοιχεία ενός υποτυπώδους πολιτισμού και έχουν λάβει τα κατάλληλα μέτρα για την ασφάλεια αλλά και τη διαφύλαξη αυτών των αγαθών, όπως άλλωστε και κάθε πολιτισμός που σέβεται τον εαυτό του. Αυτά είναι : το νερό (πηγή ζωής), η ενέργεια (καύσιμη ύλη), το μητρικό γάλα (η αμβροσία της ελίτ) και φυσικά η παραγωγή όπλων (προστασία). Προσθέστε τη θεοποίηση των ηγεμόνων, την ανδροκρατία, αλλά και τον απαραίτητο θρησκευτικό και στρατιωτικό κώδικα του απόλυτου πολεμιστή (Valhalla). A, ναι, μέσα σ όλα αυτά η γυναίκα ξαναπαίρνει τον πάλαι ποτέ αρχέγονο ρόλο της, αυτόν της τεκνοποίησης και του σεξουαλικού αντικειμένου. Μήπως κάτι σας θυμίζουν όλα αυτά ;

Τη δυστοπία του νέου αυτού κόσμου, – επιτρέψτε μου διότι ο όρος είναι παρεξηγήσιμος, δυστοπία σημαίνει περιγραφή ενός φανταστικού κόσμου απόλυτης δυστυχίας – προσδιορίζουν πολλά επίθετα : απολυταρχικός, μισογύνης, πολεμοχαρής, βάρβαρος, άνισος, άδικος, εκδικητικός, δυναστευτικός, ιμπεριαλιστικός … με λίγα λόγια τα ίδια λάθη από την αρχή, οδεύουμε με βήμα σταθερό προς την καταστροφή. Την ανατροπή του θα επιχειρήσουν δύο πρωταγωνιστές, που αναζητούν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, τη λύτρωση.

Στο ρόλο της Φουριόζα η αισθαντική Charlize Theron, -ωριμάζει σαν το παλιό καλό κρασί!-, ανταποκρίνεται επάξια στο ρόλο της συμπρωταγωνίστριας και σηκώνει το μεσαίο δάχτυλο σε κάθε σεξιστική αλληγορία που έχουμε, δυστυχώς, συναντήσει σε πολλές ταινίες δράσης και επιστημονικής φαντασίας μέχρι σήμερα. Στο ρόλο του Μάντ Μαξ ο ταλαντούχος Τom Hardy, που ανακαλύψαμε με μεγάλη έκπληξη στο υπέροχο RockNRolla (2008) του Βρετανού Guy Ritchie, απολαύσαμε στα καταπληκτικά Inception (2010), The Dark Knight Rises (2012) του Christopher Nolan, καθώς και στα εξαιρετικά, Lawless (2012), Locke (2013) και από ό,τι φαίνεται θα έχουμε ακόμη να μετράμε… O Mad Max του Τom Hardy πιο ευάλωτος κι εσωστρεφής από όσο θυμόμαστε, αφήνει διακριτικά χώρο στους συμπρωταγωνιστές του να υπάρξουν, αλλά μη γελιέστε, παραμένει η σταθερή αξία και η ήρεμη δύναμη από την αρχή μέχρι το τέλος, καταρρίπτοντας, κάθε αμφιβολία σχετικά με τις φήμες που απέδιδαν στη Φουριόζα τον 1ο πρωταγωνιστικό ρόλο και στο Μαξ τον 2ο .

Τώρα, επειδή ως ευρωπαίοι πολίτες και πολύ περισσότερο ως Έλληνες, έχουμε ΄΄φάει μια πετριά΄΄ και ό,τι συμβαίνει στο χώρο της τέχνης προσπαθούμε να το παραληρήσουμε ή να ξεσκεπάσουμε πιθανούς κρυμμένους συμβολισμούς σε σχέση με την οικονομική κρίση, Προσοχή:

Όχι, το σύμβολο που είναι σκαλισμένο πάνω στα Μετέωρα του νέου κόσμου, δεν έχει καμία σχέση ούτε με παραμορφωμένο μαίανδρο αλλά και ούτε και με αγκυλωτό σταυρό. Ο Mad Max δεν είναι ο Βαρουφάκης, ούτε και η Imperator Φουριόζα είναι η Κωνσταντοπούλου. ΑΝ και οι καμικάζι με το ξυρισμένο κρανίο και τα στιγματισμένα σώματα, κάτι σαν να μου θυμίζουν… και τέλος, Ναι, το παραδέχομαι, στο ρόλο του δυνάστη Immortan Joe, θα μπορούσε άνετα να ήταν η Άνγκελα. Ας σοβαρευτούμε όμως, αν και πάλι, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ, τι θα γινόταν αν το blackout που απείλησε φέτος το χειμώνα τις Βρυξέλλες, δεν περνούσε ξώφαλτσα. Η ακόμη χειρότερα, αν οι μεγάλοι ξαφνικά αποφάσιζαν ότι διακόπτεται η εκπομπή των ασύρματων κυμάτων γιατί είναι επιβλαβή για την υγεία… Πόσοι θα άντεχαν μια ζωή δίχως iphone; Η πετριά που λέγαμε!

Σας διαβεβαιώνω πάντως, ο Miller δεν ασχολείται με τίποτα από όλα αυτά. Το μόνο που τον ενδιαφέρει, για όσους πρόσεξαν και τα closing credits, είναι ο αγώνας για την επιβίωση του ανθρώπου που ξαναανακαλύπτει τα πρωτόγονα ένστικτά του… Με πραγματική μαεστρία, ο ιδιοφυής σκηνοθέτης, στήνει την υπέρτατη ταινία δράσης και φαντασίας, σε ένα ξέφρενο ρυθμό που διακόπτεται μόνο για λίγα λεπτά, έτσι ώστε να μπορέσουν όλοι, από τους πρωταγωνιστές μέχρι τους θεατές, να πάρουν μιαν ανάσα, κι ύστερα πριν καν προλάβει κανείς να ζητήσει encore, επαναφέρει τον ίλιγγο και την αδρεναλίνη στα ύψη, και ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο ανταμείβει την αίσθηση guilty pleasure του κάθε σινεφίλ.

Δεν ξέρω γιατί, ίσως το βλέμμα του Tom Hardy, στο τέλος της ταινίας όταν η κάμερα απομακρύνεται… πάντως από τότε, τη μια σιγοτραγουδάω « Il est libre Max » και την άλλη «ήταν ωραίος ο Μπάμπης ο φλου»… Τρέχα γύρευε !

Τώρα, βέβαια, αν θέλετε να διαβάσετε μία πραγματικά καλή κινηματογραφική κριτική για το έργο θα σας πρότεινα το ακόλουθο λινκ, γιατί εγώ ως συνήθως … ξέφυγα!

Γ.Γιούπης

The post Ένοχη απόλαυση – Il est libre Max appeared first on .