Από τη χαλάρωση… στην πλήρη επιτήρηση
Μέχρι πρόσφατα, η πόλη ακολουθούσε μια πιο ήπια προσέγγιση τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες, όταν η κίνηση μειώνεται και οι μετακινήσεις έχουν περισσότερο κοινωνικό και ψυχαγωγικό χαρακτήρα. Η δωρεάν στάθμευση ενθάρρυνε τις επισκέψεις για αγορές, εστίαση και πολιτιστικές δραστηριότητες. Πλέον, αυτό ανήκει στο παρελθόν.

Από την 1η Απριλίου, η πληρωμή στάθμευσης ισχύει κανονικά στις κόκκινες και πορτοκαλί ζώνες, ανεξαρτήτως ημέρας. Μετά από μια σύντομη περίοδο «προσαρμογής», από την Πρωτομαγιά και μετά η μη πληρωμή επιφέρει πρόστιμο αξίας 48 ευρώ, χωρίς εξαιρέσεις.

Οικονομικά κίνητρα ή… ανάγκη;
Πίσω από την απόφαση αυτή, πολλοί βλέπουν κάτι περισσότερο από μια απλή ρύθμιση κυκλοφορίας. Τα οικονομικά της πόλης έχουν επιβαρυνθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, με το δημόσιο χρέος να ξεπερνά το 1 δισεκατομμύριο ευρώ. Σε αυτό το πλαίσιο, η στάθμευση φαίνεται να μετατρέπεται σε έναν ακόμη μοχλό εσόδων.

Η δημοτική αρχή εκτιμά ότι το νέο μέτρο θα αποφέρει περίπου 1,4 εκατομμύρια ευρώ ετησίως, ενώ παράλληλα έχουν αυξηθεί και τα τιμολόγια τόσο στους δρόμους όσο και στα υπόγεια πάρκινγκ. Κι όλα αυτά τη στιγμή που το 2025 καταγράφηκε ήδη ιστορικό ρεκόρ εσόδων, με 52,7 εκατομμύρια ευρώ συνολικά, εκ των οποίων 17,3 εκατομμύρια προήλθαν από στάθμευση στον δρόμο.

Όταν τα έσοδα αυξάνονται… αλλά δεν αρκούν
Παρά τα εντυπωσιακά αυτά στοιχεία, η πόλη φαίνεται να στοχεύει ακόμη ψηλότερα για το 2026, με προβλέψεις για 34 εκατομμύρια ευρώ από στάθμευση στον δρόμο και άλλα 16 εκατομμύρια ευρώ από πάρκινγκ. Το ερώτημα που τίθεται εύλογα είναι αν υπάρχει όριο.

Δυσαρέσκεια και ευρύτερες τάσεις
Η νέα πολιτική δεν περνά απαρατήρητη. Πολλοί οδηγοί εκφράζουν έντονη δυσαρέσκεια, θεωρώντας ότι μετατρέπονται σταδιακά σε μια σταθερή πηγή εσόδων. Σε άλλες πόλεις, όπως η Αμβέρσα ή οι Βρυξέλλες, εξακολουθούν να υπάρχουν περιθώρια δωρεάν στάθμευσης σε ορισμένες περιοχές τις Κυριακές, όμως η τάση φαίνεται να αλλάζει.

Η περίπτωση της Γάνδης ενδέχεται να αποτελέσει προπομπό για μια ευρύτερη πολιτική σε εθνικό επίπεδο. Και αν κάτι γίνεται σαφές, είναι ότι για τους οδηγούς, η μετακίνηση γίνεται ολοένα και πιο… κοστοβόρα.

Gand : Stationner le dimanche devient un luxe (et non plus une habitude)
Entre stratégie financière assumée et grogne des automobilistes, la ville durcit nettement le ton

À Gand, la tolérance du week-end appartient désormais au passé. Depuis le 1er mai 2026, stationner sans payer un dimanche ou un jour férié n’est plus une simple négligence : c’est une infraction sanctionnée par une redevance de 48 euros.

Fin d’une exception dominicale
Longtemps, ces jours particuliers bénéficiaient d’un régime plus souple. Moins de trajets domicile-travail, plus de sorties en famille, une ville plus accessible… Le stationnement gratuit faisait partie de cet équilibre. Mais la logique a changé : aujourd’hui, les zones payantes fonctionnent tous les jours, sans exception.

Introduite dès le 1er avril dans les zones rouge et orange, la mesure a d’abord été accompagnée d’une phase de tolérance. Celle-ci est désormais terminée, laissant place à une application stricte.

Une politique dictée par les finances ?
Derrière ce durcissement, difficile de ne pas voir un objectif budgétaire. La ville fait face à une dette dépassant le milliard d’euros, et chaque levier de financement devient stratégique. Le stationnement s’impose alors comme une source de revenus stable… et facilement mobilisable.

Les autorités tablent sur 1,4 million d’euros supplémentaires par an grâce à cette extension du stationnement payant. Une somme qui s’ajoute à des recettes déjà en forte hausse, avec un total record de 52,7 millions d’euros en 2025.

Toujours plus, malgré des chiffres record
Malgré ces résultats, Gand ne ralentit pas. Les projections pour 2026 visent encore plus haut, avec des revenus attendus de 34 millions d’euros pour le stationnement en voirie et 16 millions pour les parkings. De quoi alimenter le débat sur les priorités de la politique locale.

Automobilistes sous pression
Ce durcissement ne passe pas inaperçu. Pour beaucoup, la voiture devient progressivement une variable d’ajustement budgétaire. Si des villes comme Anvers ou Bruxelles conservent encore certaines marges de gratuité le dimanche, la tendance globale semble aller vers une tarification accrue.

Au-delà de Gand, une question se pose : assiste-t-on à un changement durable de modèle, où chaque déplacement en voiture devient une source de revenu pour les villes ? Pour les usagers, la réponse commence déjà à se faire sentir… au portefeuille.

The post Γάνδη: oι οδηγοί δεν είναι πια ευπρόσδεκτοι Κυριακές και αργίες…εκτός αν πληρώσουν appeared first on .

Ο δείκτης τιμών και τι ακριβώς μετρά
Για τη σύγκριση των τιμών χρησιμοποιείται ο δείκτης επιπέδου τιμών, ο οποίος συγκρίνει το κόστος του ίδιου «καλαθιού» αλκοολούχων ποτών σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Ο μέσος όρος της ΕΕ ορίζεται στο 100. Αν μια χώρα έχει δείκτη πάνω από το 100, σημαίνει ότι το αλκοόλ είναι ακριβότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ενώ δείκτης κάτω από το 100 υποδηλώνει χαμηλότερες τιμές.

Οι ακριβότερες χώρες για αλκοόλ
Το 2024, η Ισλανδία καταγράφεται ως η ακριβότερη χώρα στην Ευρώπη για αλκοολούχα ποτά. Ένα καλάθι ποτών που κοστίζει 100 ευρώ στον μέσο όρο της ΕΕ, φτάνει τα 285 ευρώ στην Ισλανδία, δηλαδή 185% ακριβότερα. Ακολουθούν η Νορβηγία με 226 ευρώ, η Φινλανδία με 210 ευρώ και η Τουρκία με 203 ευρώ, ενώ πολύ κοντά βρίσκεται και η Ιρλανδία με 198 ευρώ. Οι σκανδιναβικές χώρες κυριαρχούν στις πρώτες θέσεις, με τη Σουηδία στα 146 ευρώ και τη Δανία στα 125 ευρώ, επίσης πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Οι φθηνότερες αγορές στην ΕΕ
Στον αντίποδα, οι χαμηλότερες τιμές αλκοόλ εντοπίζονται στη νότια και κεντρική Ευρώπη. Η Ιταλία είναι η φθηνότερη χώρα, με δείκτη 84, δηλαδή 16% κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ. Ακολουθούν η Γερμανία με 87 και η Αυστρία με 90. Στην Ισπανία, το ίδιο καλάθι κοστίζει 91 ευρώ. Έτσι, οι τέσσερις μεγαλύτερες οικονομίες της ΕΕ εμφανίζουν γενικά φθηνότερο αλκοόλ, με μοναδική εξαίρεση τη Γαλλία, η οποία βρίσκεται οριακά πάνω από τον μέσο όρο με δείκτη 102.

Η ιδιαίτερη περίπτωση της Ελλάδας
Η Ελλάδα ξεχωρίζει αρνητικά, καθώς συγκαταλέγεται στις ακριβότερες χώρες της ΕΕ για αλκοολούχα ποτά. Με δείκτη τιμών 154, βρίσκεται 54% πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και καταλαμβάνει την τρίτη θέση εντός ΕΕ και την έκτη συνολικά μεταξύ 36 χωρών (ΕΕ, EFTA και υποψήφιες χώρες). Παράλληλα, είναι η ακριβότερη χώρα στη Μεσόγειο, ξεπερνώντας τουριστικούς ανταγωνιστές όπως η Κροατία, η Μάλτα, η Κύπρος, η Πορτογαλία, η Γαλλία, η Ισπανία και η Ιταλία.

Η υψηλή τιμή αποδίδεται κυρίως στη βαριά φορολογία. Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Ελληνικών Επιχειρήσεων Οίνων και Αποσταγμάτων, οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης στα αλκοολούχα ποτά είναι κατά 35% υψηλότεροι από τον μέσο όρο της ΕΕ. Τα τελευταία χρόνια, οι φόροι αντιστοιχούν περίπου στο ένα τρίτο της τελικής τιμής ενός ποτού, ενώ μαζί με τον ΦΠΑ φτάνουν να αποτελούν περίπου το 55% της λιανικής τιμής.

Τιμές και αγοραστική δυνατότητα δεν είναι το ίδιο
Σημαντικό είναι ότι οι συγκρίσεις αυτές δεν λαμβάνουν υπόψη το εισόδημα ή τους μισθούς. Όπως επισημαίνουν ειδικοί, άλλο πράγμα είναι η τιμή και άλλο η προσιτότητα του αλκοόλ. Μια χώρα μπορεί να έχει χαμηλές τιμές αλλά και χαμηλά εισοδήματα, γεγονός που καθιστά το αλκοόλ λιγότερο προσιτό, και το αντίστροφο.

Η φορολογία αποτελεί τον βασικό παράγοντα που εξηγεί τις μεγάλες αποκλίσεις, ιδιαίτερα στη Βόρεια Ευρώπη, όπου οι υψηλοί φόροι εφαρμόζονται ως μέτρο περιορισμού της κατανάλωσης και των κοινωνικών συνεπειών του αλκοόλ. Αντίθετα, στις μεσογειακές χώρες, όπου η κατανάλωση θεωρείται παραδοσιακά πιο ήπια, οι φόροι παραμένουν χαμηλότεροι, με εξαίρεση την Ελλάδα.

Pourquoi le prix de l’alcool varie autant en Europe

Le coût des boissons alcoolisées en Europe peut changer radicalement d’un pays à l’autre, au point de surprendre les voyageurs dès qu’ils franchissent une frontière. Selon Eurostat, les ménages européens consacrent en moyenne 1,5% de leurs dépenses totales à l’alcool, mais cette moyenne masque de profondes disparités nationales.

Un indicateur pour comparer les prix
Pour mesurer ces écarts, Eurostat utilise un indice de niveau des prix basé sur un panier identique de boissons alcoolisées. La moyenne de l’Union européenne est fixée à 100. Un indice supérieur indique des prix plus élevés que la moyenne européenne, tandis qu’un score inférieur signale un alcool meilleur marché.

Le nord de l’Europe en tête des pays les plus chers
En 2024, l’Islande arrive largement en tête du classement. Un panier d’alcool évalué à 100 euros au niveau européen y coûte près de 285 euros. La Norvège, la Finlande et la Turquie suivent avec des niveaux de prix dépassant largement les 200 euros, tandis que l’Irlande se situe à un niveau comparable. Les pays nordiques affichent globalement des prix élevés, la Suède et le Danemark restant également au-dessus de la moyenne de l’UE.

Des prix plus doux au sud et au centre de l’Europe
À l’inverse, l’Italie, l’Allemagne et l’Autriche figurent parmi les pays les plus abordables pour l’achat d’alcool. En Italie, le même panier coûte environ 84 euros, soit bien en dessous de la moyenne européenne. L’Espagne se situe également dans cette catégorie, tandis que la France fait figure d’exception parmi les grandes économies européennes, avec des prix légèrement supérieurs à la moyenne.

La Grèce, un cas à part en Méditerranée
La Grèce se distingue par des prix nettement plus élevés que ceux de ses voisins méditerranéens. Avec un indice de 154, elle figure parmi les pays les plus chers de l’Union européenne et dépasse largement d’autres destinations touristiques du sud de l’Europe. Cette situation s’explique principalement par une fiscalité lourde, marquée par des droits d’accise élevés et une TVA importante, qui représentent plus de la moitié du prix final payé par le consommateur.

Fiscalité, prix et accessibilité
Il est essentiel de rappeler que ces comparaisons ne tiennent pas compte des niveaux de revenus. Un alcool cher dans un pays à hauts salaires peut rester relativement accessible, tandis qu’un alcool moins cher dans un pays à faibles revenus peut peser davantage sur le budget des ménages. En Europe du Nord, la fiscalité élevée vise clairement à limiter la consommation et les dommages liés à l’alcool, alors que dans les pays du Sud, les politiques fiscales sont généralement plus modérées, à quelques exceptions notables près.

The post Πόσο ακριβό είναι το ποτό στην Ευρώπη; Οι μεγάλες αποκλίσεις στις τιμές αλκοόλ στην ΕΕ appeared first on .

Το αεροδρόμιο του Σαρλερουά, ένα μικρό αεροδρόμιο που βρίσκεται σε απόσταση μεγαλύτερη της μίας ώρας (περίπου 74 χλμ.) από την πόλη, είναι το σημείο όπου η λεγόμενη «χαμηλού κόστους» ιρλανδική αεροπορική εταιρεία εξυπηρετεί το μεγαλύτερο μέρος (9,8 εκατομμύρια) των 11 εκατομμυρίων Βέλγων επιβατών της. Παρά τον ισχυρισμό της αεροπορικής εταιρείας ότι θα σταματήσει κάθε επέκταση στο Βέλγιο, στην πραγματικότητα επεκτείνει το δίκτυό της από το Σαρλερουά ώστε να συμπεριλάβει τρεις επιπλέον προορισμούς. Το Σαλέρνο, ο Βόλος και το Κατοβίτσε θα εξυπηρετούνται από τις νέες υπηρεσίες.

Αλλά επειδή ο Διευθύνων Σύμβουλος Michael O’Leary αποκαλεί τα «απερίσκεπτα αυξημένα» τέλη αεροδρομίων στο κύριο αεροδρόμιο του Βελγίου, το Ζάβεντεμ των Βρυξελλών, από τα υψηλότερα στην Ευρώπη, η αεροπορική εταιρεία λέει ότι θα μειώσει το 6% των πτήσεων προς την περιοχή. Αυτό σημαίνει ότι θα μειώσουν τις 12 χειμερινές διαδρομές τους το 2024 σε 11. Η Ryanair επικρίνει επίσης την αύξηση κατά 150% των φόρων αεροπορίας στο Βέλγιο, οι οποίοι έχουν αυξηθεί από 2 ευρώ σε 5 ευρώ ανά επιβάτη.

Η Ryanair αναφέρει ότι το Βέλγιο κινδυνεύει να μείνει πίσω από άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Αλβανία, η Ιταλία, η Ουγγαρία και η Σουηδία, στην προσέλκυση τουριστών και επαγγελματιών ταξιδιωτών.
Αυτό είναι ένα συνηθισμένο επιχείρημα που η αεροπορική εταιρεία έχει προβάλει και εναντίον άλλων κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Γαλλίας και της Ισπανίας.

Εκτός από την κριτική που ασκεί στον φορέα εκμετάλλευσης και την κυβέρνηση του Βελγικού αεροδρομίου, η αεροπορική εταιρεία χαμηλού κόστους επέκρινε επίσης την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την επικεφαλής της, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.

Η Ryanair λέει ότι η Επιτροπή θα πρέπει να διορθώσει το «σπασμένο» σύστημα ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας (ATC) της ΕΕ.

Μια έκθεση από το φθινόπωρο του 2024, που ονομάζεται Έκθεση Ντράγκι, διαπίστωσε ότι οι ανεπάρκειες στο σύστημα ATC της Ευρώπης κοστίζουν πάνω από 6 δισεκατομμύρια ευρώ.

Μέχρι στιγμής, δεν έχει τεθεί σε εφαρμογή καμία πραγματική λύση. Επίσης, οι επανειλημμένες απεργίες και οι βλάβες του συστήματος στον έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας έχουν κοστίσει στις αεροπορικές εταιρείες δισεκατομμύρια. Για παράδειγμα, μόνο στις αρχές Ιουλίου, περίπου 600 πτήσεις και πάνω από 100.000 επιβάτες επηρεάστηκαν από απεργίες στον γαλλικό έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας, κάτι που είναι ιδιαίτερα αναστατωτικό επειδή πολλές ευρωπαϊκές πτήσεις διέρχονται από τον γαλλικό εναέριο χώρο. Η Ryanair λέει ότι η Επιτροπή θα πρέπει να λάβει μέτρα για την προστασία τέτοιων πτήσεων και θέλει υποχρεωτική στελέχωση των ATC σε ολόκληρη την ΕΕ.

Μια άλλη αλλαγή που θέλει ο O’Leary είναι να σταματήσει η χρέωση των Ευρωπαίων επιβατών περισσότερο από τους μη Ευρωπαίους.
Αυτό συμβαίνει επειδή το Σύστημα Εμπορίας Εκπομπών (ETS) της ΕΕ δεν συμβαδίζει με το CORSIA, ένα παγκόσμιο σύστημα.

The post Η Ryanair διακόπτει τις πτήσεις από το Ζάβεντεμ λόγω του «απερίσκεπτα» υψηλού κόστους των αεροδρομίων appeared first on .

Η Ιταλία βρίσκεται στη δεύτερη θέση, με την διαδρομή Μιλάνο–Μπάρι να κοστίζει 68,30 €, δηλαδή την 3η πιο ακριβή στη γηραιά ήπειρο. Τρίτη έρχεται η Δανία, με τη γέφυρα Øresundsbron (Δανία–Σουηδία) να ζητά 54 € – το πιο ακριβό πέρασμα γέφυρας στην Ευρώπη.

Και η Σουηδία βρίσκεται επίσης στις πρώτες θέσεις, εξαιτίας της ίδιας γέφυρας, ενώ στην Ανατολική Ευρώπη, η Κροατία έχει τα ακριβότερα διόδια στην περιοχή, με τιμή στα 32,80 €.

Αντίθετα, η Μεγάλη Βρετανία φιλοξενεί πολύ φθηνά τμήματα με διόδια, όπως η Warburton Bridge, με μόλις 0,14 €, ενώ η Βοσνία-Ερζεγοβίνη προσφέρει τη σύνδεση Svilaj–Odžak στα 0,61 €. Μακροπρόθεσμα, τέτοιες ακραίες διαφορές δείχνουν τις σημαντικές οικονομικές επιβαρύνσεις που επιβάλλουν ορισμένες χώρες στους διερχόμενους οδηγούς, ιδιαίτερα τουρίστες και χρήστες μεγάλων αποστάσεων σε βασικούς οδικούς άξονες.

Συμπέρασμα:

Οι οδηγοί που σχεδιάζουν οδικά ταξίδια στην Ευρώπη καλό είναι να λαμβάνουν υπόψη ότι οι χρεώσεις για διόδια μπορούν να φτάσουν έως και 70 €/διάβαση σε συγκεκριμένες γαλλικές ή ιταλικές διαδρομές – ένα κόστος που μπορεί να μεταβάλλει σημαντικά το ταξιδιωτικό budget.

The post Οι ακριβότεροι δρόμοι διοδίων στην Ευρώπη – Η Γαλλία στην κορυφή, η Ιταλία και η Δανία ακολουθούν appeared first on .

Πού κοστίζει λιγότερο και πού περισσότερο;

Σύμφωνα με έρευνα του Le Vif, το κόστος ενός διαβατηρίου για ενήλικα σε κανονική διαδικασία (παράδοση εντός πέντε εργάσιμων ημερών) κυμαίνεται από 65 ευρώ στις φθηνότερες περιοχές όπως οι Saint-Josse-ten-Noode, Beauvechain, Daverdisse, Libramont και Libin, έως και 120 ευρώ σε πιο ακριβούς δήμους όπως οι Anhée, Forest και Etterbeek.

Η βασική τιμή περιλαμβάνει:

• Ομοσπονδιακό τέλος: 30 ευρώ

• Κόστος κατασκευής και αποστολής

• Τοπικό τέλος (redevance communale): το οποίο ποικίλλει ανάλογα με τη δημοτική πολιτική

Αυτό το τελευταίο ποσό, που καθορίζεται από τον εκάστοτε δήμο, είναι και ο λόγος για τη μεγάλη διακύμανση στο τελικό κόστος.

Εκδόσεις με προτεραιότητα και επιπλέον χρεώσεις

Για εκείνους που χρειάζονται το διαβατήριο επειγόντως, η τιμή αυξάνεται αισθητά.

• Διαδικασία ταχείας έκδοσης (παράδοση σε 24 ώρες): 240 ευρώ, πριν τις τοπικές επιβαρύνσεις

• Έκδοση σε 4 ώρες απευθείας από τις Βρυξέλλες: έως και 350 ευρώ

Τα ανήλικα άτομα κάτω των 18 ετών δικαιούνται έκπτωση 30 ευρώ, ανεξαρτήτως της διαδικασίας.

Η λογική πίσω από τις διαφορές

Η δυνατότητα επιβολής επιπλέον χρεώσεων είναι μέρος της δημοσιονομικής αυτονομίας που έχουν οι δήμοι στο Βέλγιο. Όπως εξηγεί ο Mathieu Lambert, ειδικός της Union des Villes et Communes de Wallonie (UVCW), αυτές οι χρεώσεις είναι ανταποδοτικές: πρέπει να αντανακλούν τα πραγματικά έξοδα του δήμου για την παροχή της υπηρεσίας, και δεν πρόκειται για φορολογία υπέρ τρίτων σκοπών.

Ο δήμος λειτουργεί ως ενδιάμεσος φορέας («γκισέ») της ομοσπονδιακής αρχής και μπορεί να ζητήσει επιπλέον ποσά για να καλύψει τα λειτουργικά του κόστη, όπως προσωπικό ή υποδομές. Ορισμένοι δήμοι, ωστόσο, επιλέγουν να μην επιβάλλουν καμία προσαύξηση, κρατώντας το κόστος για τον πολίτη στο ελάχιστο των 65 ευρώ.

Δεν αφορά μόνο τα διαβατήρια

Οι διαφορές τιμών δεν περιορίζονται μόνο στα διαβατήρια. Καθ’ ομοίωση, κάρτες ταυτότητας, Kids-ID, άδειες οδήγησης, πιστοποιητικά, ακόμη και γάμοι ή δηλώσεις συμβίωσης, έχουν διαφορετική τιμολόγηση από δήμο σε δήμο.

Αυτό το φαινόμενο οδηγεί σε έναν άνισο «χάρτη» εξόδων καθημερινότητας ανάλογα με τον τόπο διαμονής — μια πραγματικότητα που, σύμφωνα με τη Ligue des familles, είναι ελάχιστα διαφανής.

Έλλειψη διαφάνειας και ανισότητες

Η Ligue des familles, σε πρόσφατη μελέτη της, ανέδειξε τη μειωμένη διαφάνεια των δημοτικών χρεώσεων, υποστηρίζοντας ότι συχνά δεν δημοσιεύονται πλήρως ή είναι δύσκολο να εντοπιστούν στα δημοτικά site.

Η ένωση σημειώνει πως αυτές οι διαφορές βαρύνουν δυσανάλογα τα νοικοκυριά και κάλεσε τους αιρετούς να συγκρίνουν τις δικές τους τιμές με εκείνες γειτονικών περιοχών και να ανοίξουν δημόσιο διάλογο για το θέμα.

The post Διαβατήριο στο Βέλγιο: Από 65 έως 120 ευρώ, ανάλογα με τον τόπο κατοικίας appeared first on .

Σύμφωνα με μια μη επιστημονική έρευνα που διεξήγαγε η La Dernière Heure, το 94% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι τα τέλη στάθμευσης είναι υπερβολικά. Και έχουν έναν καλό λόγο να το πιστεύουν: όλο και περισσότεροι δήμοι χρεώνουν υψηλά τέλη, αλλά χρεώνουν επίσης για στάθμευση μετά τις 6 μ.μ., μερικές φορές και μέχρι τις 9 μ.μ.

Ειδικά στις Βρυξέλλες

Αυτές οι πρακτικές είναι ιδιαίτερα διαδεδομένες στους δήμους της Περιφέρειας των Βρυξελλών. Ορισμένες περιοχές το καταχρώνται αυτό, χρεώνοντας τιμές 5 ευρώ ανά ώρα. Ενώ το Forest εφαρμόζει μια «συνεργατική» τιμή, πώς μπορεί να ελεγχθεί αυτό; Και όσοι δεν πληρώνουν συνήθως λαμβάνουν πρόστιμο λόγω της υψηλής παραγωγικότητας των αυτοκινήτων σάρωσης: έως και 45 ευρώ για μισή ημέρα. Αυτά τα υπέρογκα κόστη και οι τιμωρίες επιβάλλονται ολοένα και περισσότερο από ιδιωτικές εταιρείες, όπως συμβαίνει με τις τοπικές κάμερες ταχύτητας στη Φλάνδρα. Στις Βρυξέλλες, η Parking.Brussels είναι υπεύθυνη για τη διαχείριση όλων αυτών, εισπράττοντας το 85% των εσόδων στη διαδικασία.

Ωστόσο, μελέτες δείχνουν ότι οι πολίτες που κινούνται στα κέντρα των πόλεων (καταστήματα, εστιατόρια κ.λπ.) έρχονται κυρίως με αυτοκίνητο. Γεγονός που εγείρει σαφώς το ερώτημα της μακροπρόθεσμης οικονομικής βιωσιμότητας αυτού που πολλοί οδηγοί θεωρούν εκβιασμό.

Να επανεξετάσουμε τον τρόπο που κάνουμε τα πράγματα;

Φυσικά, οι τιμές στάθμευσης δεν είναι ο μόνος παράγοντας που επηρεάζει το αν οι καταναλωτές έρχονται στην πόλη ή όχι. Πρώτα απ “όλα, η ελκυστικότητα του κέντρου της πόλης είναι αυτή που θα παίξει καθοριστικό ρόλο. Το πάρκινγκ είναι προφανώς δευτερεύον. Ωστόσο, γαλλικές μελέτες δείχνουν ότι αν το κέντρο μιας πόλης είναι φιλόξενο, αλλά ο οδηγός πρέπει να οδηγήσει για αρκετές δεκάδες λεπτά για να βρει θέση στάθμευσης, δεν θα έρθει ξανά. Λογικό. Οι προβλέψεις δείχνουν ότι η αποθάρρυνση των οδηγών από την επίσκεψη σε μια γειτονιά λόγω των τιμών ή της διαθεσιμότητας χώρων στάθμευσης μπορεί να στερήσει από την πόλη το 50% των επισκεπτών της. Το γνωρίζουν αυτό οι έμποροι;

Ωστόσο η πολιτική είναι εκεί και δεν είναι πιθανό να αλλάξει σύντομα. Πράγματι, στις Βρυξέλλες, η πρώην Υπουργός Κινητικότητας Elke Van den Brandt (Groen), η οποία εξακολουθεί να κατέχει τα καθήκοντά της ελλείψει νέας κυβέρνησης, δεν κρύβει το γεγονός ότι θέλει να αποθαρρύνει τη στάθμευση στους δρόμους και να κατευθύνει τους οδηγούς σε υπόγειους ή στεγασμένους χώρους στάθμευσης, οι οποίοι είναι προφανώς ακόμη πιο ακριβοί. Να όμως που η στάθμευση στο δρόμο είναι κερδοφόρα: πέρυσι, δώδεκα δήμοι των Βρυξελλών μοιράστηκαν 42 εκατομμύρια ευρώ.

Σύμφωνα με την εφημερίδα La Dernière Heure, η Touring (οργάνωση που ασχολείται με τα θέματα αυτοκίνησης) είναι εξοργισμένη με αυτές τις πρακτικές, θεωρώντας ότι πρόκειται για ένα συγκαλυμμένο φορολογικό εργαλείο για να γεμίσουν τα ταμεία των τοπικών αρχών – ή του Parking.Brussels. Την οργάνωση επίσης απασχολεί η έλλειψη διαφάνειας και δικαιοσύνης για τους αυτοκινητιστές όσον αφορά τη στάθμευση. Σε όλο και περισσότερες πόλεις και κωμοπόλεις, οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να εγγραφούν σε ένα πλήθος εφαρμογών για να καταφέρουν να πληρώσουν για στάθμευση.

Ποιος όμως θα έχει το θάρρος να βάλει τα πράγματα σε τάξη;

The post Είναι πολύ ακριβό το κόστος στάθμευσης στην πόλη; appeared first on .

Το αυξημένο κόστος της διαδικασίας «δήλωση ιθαγένειας» για να γίνει κανείς Βέλγος συμπεριλήφθηκε στη συμφωνία συνασπισμού. Το περασμένο Σαββατοκύριακο, παρουσιάστηκε ως μέρος της Ομοσπονδιακής «Συμφωνίας του Πάσχα» μαζί με αυτό που η κυβέρνηση αποκαλεί την «αυστηρότερη πολιτική ασύλου και μετανάστευσης που έγινε ποτέ».

«Η απόκτηση της εθνικότητάς μας είναι ένα σημαντικό ορόσημο σε μια επιτυχημένη διαδικασία μετανάστευσης και ένταξης», δήλωσε η ομοσπονδιακή υπουργός για το Άσυλο και τη Μετανάστευση, Anneleen Van Bossuyt.

Από τις πιο ακριβές διαδικασίες στην Ευρώπη

Το 2023 (τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία), ένα ρεκόρ σχεδόν 55.000 νεοφερμένων – από αιτούντες άσυλο έως εκπατρισμένους – έλαβαν βελγική υπηκοότητα.

Επί του παρόντος, οι ξένοι που ακολουθούν τη διαδικασία «δήλωσης ιθαγένειας» ή τη διαδικασία πολιτογράφησης για να αποκτήσουν τη βελγική ιθαγένεια πρέπει να πληρώσουν τέλος εγγραφής 150 ευρώ, που ισοδυναμεί περίπου με το διοικητικό κόστος.

Με αυτό το μέτρο, το τέλος εγγραφής θα ανέλθει στα 1.000 ευρώ – σχεδόν επταπλάσια αύξηση του ποσού που πρέπει να καταβληθεί. Αν και αυτό είναι πολύ χαμηλότερο από το αρχικά προτεινόμενο ποσό των 5.000 ευρώ, εξακολουθεί να καθιστά τη διαδικασία μία από τις πιο δαπανηρές στην ΕΕ, μόνο πίσω από την Αυστρία, την Ιρλανδία και την Ολλανδία. Μάλιστα, σε περίπτωση απόρριψης της αίτησης, το ποσό δεν θα επιστρέφεται στους αιτούντες (κάτι που άλλωστε ισχύει και για το τρέχον τέλος των €150).

Ωστόσο, ο ειδικός στη μετανάστευση και την ένταξη Thomas Huddleston (Πανεπιστήμιο της Λιέγης) πιστεύει ότι «η φορολόγηση της βελγικής υπηκοότητας είναι μια φρικτή ιδέα, τόσο για την οικονομία όσο και την ένταξη».

«Στα γαλλικά, υπάρχει η έκφραση une fausse bonne idée*. Ενώ η αύξηση του κόστους της πολιτογράφησης ακούγεται σαν κάτι που πρόκειται να βοηθήσει την οικονομία και την ένταξη, στην πραγματικότητα κάνει το ακριβώς αντίθετο», σύμφωνα με τον καθηγητή. «Ο καθορισμός ενός τόσο τεχνητά υψηλού κόστους λέει στους περισσότερους μετανάστες, συμπεριλαμβανομένων των ομογενών και αυτών των πιο υψηλών εισοδημάτων, ότι η υπηκοότητα δεν είναι για αυτούς».

Πολλοί οικονομολόγοι έχουν αποδείξει ότι υπάρχει ένα «ασφάλιστρο υπηκοότητας» για τις νέες αφίξεις. «Οι μετανάστες που ενθαρρύνονται να γίνουν πολίτες έχουν περισσότερες πιθανότητες να αφήσουν τις ρίζες τους στην κοινωνία, να πάρουν μεγάλες αποφάσεις για τη ζωή τους και να επενδύσουν στις δεξιότητές τους. Όταν στη συνέχεια γίνουν πολίτες, ανοίγονται περισσότερες ευκαιρίες για δουλειά και ζωή».

Κάτι περισσότερο από μεταναστευτική πολιτική

Ως εκ τούτου, οι εργοδότες αναγνωρίζουν πολύ καλύτερα τις δεξιότητές τους, είναι πιο πιθανό να επενδύσουν στην κατάρτισή τους στην εργασία και να τους προσλάβουν ή να τους προωθήσουν. «Έτσι παίρνουν υψηλότερα ποσοστά απασχόλησης, αλλά και υψηλότερους μισθούς, πιο ασφαλείς θέσεις εργασίας, περισσότερες θέσεις εργασίας στον δημόσιο τομέα».

«Επομένως, εάν ο γενικός στόχος της νέας ομοσπονδιακής κυβέρνησης είναι να αυξήσει τα ποσοστά απασχόλησης στο Βέλγιο – που φαινομενικά είναι ο λόγος που εγκρίνονται όλα αυτά τα μέτρα – αυτό έρχεται σε αντίθεση με την ιδέα της φορολόγησης της βελγικής υπηκοότητας», συνεχίζει ο Huddleston. «Η ιθαγένεια είναι κάτι περισσότερο από μεταναστευτική πολιτική. Αυτή η ιδέα μιας αυστηρής μεταναστευτικής πολιτικής έρχεται σε σύγκρουση με τον στόχο τους να προωθήσουν την απασχόληση και την ενσωμάτωση στην αγορά εργασίας».

Οι νεοεισερχόμενοι εκτός ΕΕ πρέπει ήδη να παρακολουθήσουν μαθήματα ολλανδικών και να περάσουν, μεταξύ άλλων, ένα τεστ μαθημάτων κοινωνικού προσανατολισμού

Εκτός από το αυξημένο κόστος, όποιος θέλει να γίνει Βέλγος θα πρέπει τώρα να υποβληθεί σε υποχρεωτική και δεσμευτική «εξέταση ιθαγένειας», που αποτελείται από τεστ υπηκοότητας (που δείχνει κατανόηση της ουδετερότητας της κυβέρνησης και της ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών) και ένα τεστ γλώσσας.

Το απαιτούμενο επίπεδο γλώσσας θα αυξηθεί σε Β1 (ανεξάρτητοι ομιλητές). Οι νεοφερμένοι πρέπει να περάσουν το τεστ, καθώς η κοινωνική ή οικονομική ένταξη δεν θα είναι επαρκής για να αποδείξουν τις γλωσσικές τους δεξιότητες.

Όπως και πριν, η γλώσσα καθορίζεται από την περιφέρεια στην οποία υπέβαλαν αίτηση για την υπηκοότητα: στη Φλάνδρα, πρέπει να δώσουν εξετάσεις ολλανδικής γλώσσας. Στη Βαλλονία θα δώσουν εξετάσεις γαλλικών. Στη γερμανόφωνη κοινότητα, θα είναι τα γερμανικά. Και στις Βρυξέλλες, μπορεί να είναι ολλανδικά ή γαλλικά.

Εν κατακλείδι, απομένει να δούμε αν αυτό το μέτρο θα έχει αντίκτυπο στον αριθμό των αιτήσεων πολιτογράφησης στο Βέλγιο και αν θα πυροδοτήσει περαιτέρω τις συζητήσεις σχετικά με την προσβασιμότητα της ιθαγένειας για ορισμένες πληθυσμιακές ομάδες.

* Σε ελεύθερη μετάφραση η έκφραση χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει μια εκ πρώτης πρωτότυπη και ελκυστική ιδέα, αλλά που εκ των υστέρων αποδεικνύεται λιγότερο σημαντική ή χρήσιμη από ό,τι αναμενόταν, ή ακόμη και με αρνητικά ή απροσδόκητα αποτελέσματα.

The post Το Βέλγιο αυξάνει το κόστος απόκτησης της υπηκοότητας στα 1.000 ευρώ appeared first on .

Το Knokke το πιο ακριβό, το La Panne το πιο προσιτό

Το Knokke παραμένει ο πιο ακριβός δήμος με μέση τιμή 1.439.790 ευρώ για ένα διαμέρισμα στην παραλία, έναντι 225.927 ευρώ στο La Panne. Η ανατολική ακτή παραμένει η πιο ακριβή περιοχή, με μέση τιμή 507.985 ευρώ (+6,2%).

Η πλειοψηφία των αγοραστών είναι Φλαμανδοί (88,5%), ακολουθούμενοι από Βαλλόνους (5,9%), Βρυξελλιώτες (2,8%) και άτομα ξένης καταγωγής (2,7%). Η ηλικιακή ομάδα 50-55 αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο μερίδιο αγοραστών (14%).

Όσον αφορά τις συναλλαγές, το La Panne σημείωσε τη μεγαλύτερη άνοδο (+12,2%), ενώ το Zeebrugge σημείωσε τη μεγαλύτερη μείωση (-9,7%). Ο όγκος πωλήσεων παρέμεινε σχετικά σταθερός στο Knokke-Heist (-1,3%) και στο Koksijde (+0,6%).

Πολύ λίγα νέα διαμερίσματα

Τα νέα διαμερίσματα αντιπροσωπεύουν πλέον μόνο το 6,9% της αγοράς, το χαμηλότερο επίπεδό τους εδώ και πολλά χρόνια, με μέση τιμή 397.608 ευρώ (+3,7%). Το 2019, αυτό το μερίδιο αγοράς ήταν ακόμα 16,8%.

Την περίοδο 2020-2024, λαμβανομένου υπόψη του πληθωρισμού, η πραγματική αύξηση των τιμών των παραθαλάσσιων διαμερισμάτων είναι 3,8%, εκείνη των παραθαλάσσιων διαμερισμάτων είναι 9,7%.

The post Ονειρεύεστε ένα διαμέρισμα στην ακτή; Δείτε πόσο κοστίζει appeared first on .

Κάθε μήνα, η οργάνωση υπολογίζει τον πληθωρισμό των τροφίμων σε επτά αλυσίδες σούπερ μάρκετ, σε περισσότερα από 3.000 βασικά προϊόντα που πωλούνται στα ράφια τους. Τον Ιούνιο, ο πληθωρισμός συνεχίστηκε, αν και συνολικά παρουσίασε μια επιβράδυνση.

Ορισμένα προϊόντα αυξήθηκαν περισσότερο από τον μέσο όρο, όπως το ελαιόλαδο (+27% σε σύγκριση με τον Ιούνιο του 2023), οι γαρίδες (+18%), οι πατάτες (+14%) και τα προϊόντα για κατοικίδια ζώα (+9%).

Από την άλλη πλευρά, τα λεμόνια (-12%), τα αχλάδια (-10%) και το μαρούλι iceberg (-10%) είδαν τις τιμές τους να μειώνονται πιο έντονα το τελευταίο έτος.

Το βασικό καλάθι 27% ακριβότερο από τον Ιανουάριο του 2022

Ωστόσο, η Testachats επισημαίνει ότι «η πτώση των τιμών πρέπει να τεθεί υπό το σωστό πρίσμα». Η ένωση υπολογίζει ότι το κόστος του αντιπροσωπευτικού καλαθιού είναι 27% υψηλότερο από ό,τι τον Ιανουάριο του 2022, τον πρώτο μήνα κατά τον οποίο ο πληθωρισμός ήταν υψηλότερος από 2%.

Αυτή η αύξηση είναι εντονότερη στα γαλακτοκομικά προϊόντα (+29%) και τις πατάτες (+49%), φέρνοντάς τα ως παράδειγμα η Testachats. «Είναι θεμελιώδες οι εποπτικές αρχές μας να διασφαλίζουν την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς, η οποία πρέπει να ωφελήσει τόσο τους αγρότες όσο και τους καταναλωτές», λέει η εκπρόσωπος του οργανισμού, Julie Frère.

The post Πληθωρισμός: ποια προϊόντα έχουν αυξηθεί περισσότερο στα σούπερ μάρκετ, σύμφωνα με την Testachats appeared first on .

Ή όπως εξήγεί ο οικονομικός εμπειρογνώμονας Chris Sugira: «Ο Δείκτης Big Mac δείχνει στους παραθεριστές τη συναλλαγματική ισοτιμία, αλλά με τρόπο απτό για αυτούς».

Η αρχή του δείκτη βασίζεται στο γεγονός ότι το Big Mac, το γνωστό μπέργκερ της αλυσίδας McDonalds”, είναι ένα προϊόν που παρασκευάζεται με τον ίδιο τρόπο και με τα ίδια συστατικά σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο, δεν κοστίζει παντού το ίδιο, εν μέρει λόγω της διαφοράς στο κόστος των τροφίμων, τον πληθωρισμό και τους μισθούς της εκάστοτε χώρας.

Ο Chris Sugira αναφέρει αμέσως το ακόλουθο παράδειγμα. «Εδώ στην Ευρώπη, ένα Big Mac κοστίζει περίπου 5 ευρώ, αλλά στην Ταϊβάν πληρώνετε 2 ευρώ. Αυτό δείχνει ότι 5 ευρώ στην Ταϊβάν αξίζουν περισσότερο από 5 ευρώ εδώ στην Ευρώπη. Ο δείκτης σας δίνει λίγο-πολύ μια ιδέα για το πόσο αξίζουν τα ευρώ σας σε μια άλλη χώρα».

Έτσι, από την τιμή ενός Big Mac, μπορείτε να δείτε πόσο ακριβή ή φθηνή είναι μια χώρα για φαγητό, διαμονή ή διασκέδαση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι ενδιαφέρον να συμβουλευτείτε το ευρετήριο όταν επιλέγετε τον ταξιδιωτικό σας προορισμό.

«Μπορεί να μην είναι μια επιστημονική μέθοδος, αλλά σας επιτρέπει να υπολογίσετε ποια θα είναι η αγοραστική σας δύναμη σε μια άλλη χώρα και πόσα μπορείτε να περιμένετε να ξοδέψετε».

Πού πληρώνετε αυτήν τη στιγμή τα περισσότερα για ένα Big Mac;

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Ελβετία είναι η χώρα όπου ένα Big Mac κοστίζει περισσότερο. «Είναι γνωστό ότι η Ελβετία είναι μια ακριβή χώρα, αλλά χρησιμοποιώντας το Big Mac Index έχετε μια ιδέα για το πόσο ακριβή είναι. Εκεί, ένα Big Mac κοστίζει αυτή τη στιγμή 7 ευρώ».

Και πού πληρώνετε τα λιγότερα;

Με βάση τον πιο πρόσφατο Big Mac Index (Ιανουάριος 2024), οι ακόλουθες 4 χώρες είναι αυτή τη στιγμή οι φθηνότερες για ταξιδιώτες από την Ευρωζώνη:

– Αργεντινή
– Βιετνάμ
– Φιλιππίνες
– Ταϊβάν

Στην Αργεντινή, ένα Big Mac κοστίζει 3,52 ευρώ, σε σύγκριση με μέσο όρο 5,39 ευρώ στην Ευρώπη. Στο Βιετνάμ, πληρώνετε 2,70 ευρώ, εκεί μπορείτε να αγοράσετε 2 Big Mac στην τιμή του 1 εδώ. Στις Φιλιππίνες, ένα Big Mac κοστίζει 2,6 ευρώ. Η Ταϊβάν είναι η φθηνότερη χώρα στον δείκτη όπου ένα Big Mac κοστίζει μόλις 2,2 ευρώ.

The post O «Δείκτης Big Mac»: ένας εύκολος τρόπος να μετράτε την αξία των χρημάτων σας στις διακοπές appeared first on .