Ο εντολοδόχος διαπραγματευτής Georges-Louis Bouchez υπογράμμισε ότι η συμφωνία περιλαμβάνει «καινοτόμες απαντήσεις» στις προσδοκίες των πολιτών, με βασικό άξονα την επιστροφή σε δημοσιονομική ισορροπία έως το 2029. Στο ίδιο πνεύμα, ο πρόεδρος της Anders Frédéric De Gucht έκανε λόγο για μια «πραγματική μεταρρυθμιστική κυβέρνηση», που θα καταστήσει τη διοίκηση πιο απλή, αποτελεσματική και οικονομικά βιώσιμη, μέσω συγχωνεύσεων υπηρεσιών και αναδιάρθρωσης θεσμών.

Μεταρρυθμίσεις, ασφάλεια και καθαριότητα

Σημαντικό μέρος της συμφωνίας αφορά τη μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα, με στόχο την ενίσχυση της αποδοτικότητας και τη σταθεροποίηση των οικονομικών δομών οργανισμών όπως η Vivaqua και η SLRB. Παράλληλα, προβλέπονται επενδύσεις σε ζητήματα ασφάλειας και καθαριότητας, μεταξύ άλλων με την υλοποίηση ειδικού «σχεδίου σταθμών», που θα περιλαμβάνει ενισχυμένη επιτήρηση με κάμερες, ομάδες παρέμβασης και μέτρα στήριξης ευάλωτων ατόμων γύρω από τους μεγάλους σιδηροδρομικούς κόμβους. Για τον σκοπό αυτό προβλέπεται επένδυση άνω των 10 εκατ. ευρώ.

Η συμφωνία περιλαμβάνει επίσης τον διπλασιασμό της επιδότησης Be-Home για τη μείωση του φόρου ακίνητης περιουσίας, καθώς και δεσμεύσεις για ενίσχυση της οικονομικής βάσης της Περιφέρειας μέσω διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων.

Κινητικότητα και μετρό 3

Το σχέδιο κινητικότητας Good Move παραμένει, αλλά θα τροποποιηθεί και θα μετονομαστεί ώστε να ανταποκρίνεται καλύτερα στις οικονομικές ανάγκες και στην προσβασιμότητα των γειτονιών. Οι ζώνες παρέμβασης θα γίνουν μικρότερες και πιο στοχευμένες, με μεγαλύτερη συμμετοχή των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης στον σχεδιασμό. Από την πλευρά της, η πρόεδρος των Πρασίνων (Groen) και απερχόμενη υπουργός Κινητικότητας Elke Van den Brandt τόνισε ότι διατηρούνται τόσο το Good Move όσο και η ζώνη χαμηλών εκπομπών, επισημαίνοντας πως η βιωσιμότητα της πόλης αποτελεί «την πράσινη σφραγίδα» της συμφωνίας.

Όσον αφορά το μετρό 3, επετεύχθη συμφωνία για τη διαμόρφωση της προβλεπόμενης κυκλικής σύνδεσης και τη συνέχιση της επέκτασης των έργων στο μέλλον, χωρίς όμως την άμεση περάτωση ολόκληρης της γραμμής, κάτι που κρίθηκε μη ρεαλιστικό στο παρόν δημοσιονομικό πλαίσιο.

Σκεπτικισμός σε ομοσπονδιακό επίπεδο

Η N-VA του ομοσπονδιακού πρωθυπουργού Bart De Wever δεν θα συμμετάσχει στη νέα κυβέρνηση. Ο ίδιος δήλωσε «επιφυλακτικός» ως προς την ικανότητα του νέου σχήματος να εξυγιάνει τα οικονομικά της Περιφέρειας, εκφράζοντας ωστόσο ικανοποίηση εφόσον επιτευχθεί ο στόχος της αναδιάρθρωσης και της μείωσης του μεγάλου ελλείμματος.

Η πλήρης παρουσίαση του κυβερνητικού προγράμματος αναμένεται άμεσα, ενώ ο σχηματισμός της νέας εκτελεστικής εξουσίας σηματοδοτεί το τέλος μιας μακράς περιόδου πολιτικής αβεβαιότητας για τις Βρυξέλλες.

Bruxelles : un accord de coalition après 613 jours de blocage politique
Retour à l’équilibre budgétaire, réforme de l’administration et ajustements du plan de mobilité au cœur du compromis

Après 613 jours de négociations depuis les élections régionales de juin 2024, sept partis sont parvenus à un accord pour former le nouveau gouvernement bruxellois. Le MR, le PS, Les Engagés, Groen, Anders, Vooruit et le CD&V ont scellé un compromis à l’issue d’un conclave de près de trois jours. Le nom du futur ministre-président n’a pas encore été dévoilé, tandis que les militants des différentes formations doivent encore valider le texte.

Le formateur Georges-Louis Bouchez a salué un accord « ambitieux » qui entend répondre aux attentes des Bruxellois dans un contexte politique complexe. L’objectif central est un retour à l’équilibre budgétaire en 2029, alors que la Région fait face à un déficit important. Du côté flamand, Frédéric De Gucht (Anders) a insisté sur la volonté de bâtir un exécutif réformateur, capable de simplifier les structures et de rationaliser les administrations par des fusions et une réorganisation en profondeur.

Sécurité, propreté et réforme du service public

Le texte prévoit une réforme inédite du service public bruxellois afin d’en améliorer l’efficacité et de consolider la situation financière d’organismes clés tels que Vivaqua ou la SLRB. Des opérations sur les actifs régionaux sont également évoquées pour renforcer la base financière de la Région.

En matière de sécurité et de propreté, un « plan gare » sera lancé. Plus de 10 millions d’euros seront investis pour sécuriser et nettoyer les abords des principales gares, avec l’installation de caméras, le déploiement d’équipes d’intervention et un accompagnement spécifique des personnes en situation de précarité.

Le gouvernement entend par ailleurs doubler la prime Be-Home, afin d’alléger le précompte immobilier pour les ménages concernés.

Mobilité et métro 3 : adaptation plutôt que rupture

Le plan de mobilité Good Move sera maintenu mais adapté et rebaptisé. Les mailles seront redessinées, plus petites et plus ciblées, afin de mieux concilier accessibilité des quartiers et dynamisme économique. Les services de secours seront davantage associés à la définition des périmètres. Pour Elke Van den Brandt (Groen), la préservation de la zone de basses émissions et d’un cadre de vie durable constitue un marqueur fort de l’accord.

Concernant le métro 3, les partenaires se sont entendus sur la poursuite du projet et la réalisation de la boucle prévue, tout en reconnaissant que la finalisation complète de la ligne ne pourra intervenir immédiatement. L’objectif est de valoriser les travaux déjà effectués et d’assurer la continuité du chantier.

Restée en dehors de la coalition, la N-VA du Premier ministre fédéral Bart De Wever observe l’accord avec prudence. Celui-ci a exprimé un certain scepticisme quant à la capacité du futur gouvernement à assainir durablement les finances régionales, tout en affirmant qu’il se réjouirait d’un succès en la matière.

La présentation détaillée du programme est attendue prochainement. Avec cet accord, Bruxelles tourne la page d’une longue période d’incertitude politique et ouvre un nouveau chapitre axé sur la réforme et la stabilisation budgétaire.

The post Βρυξέλλες: Συμφωνία για νέα περιφερειακή κυβέρνηση μετά από 613 ημέρες appeared first on .

Ως απάντηση, η low cost αεροπορική ανακοίνωσε τη σταδιακή απόσυρση αεροσκαφών από το αεροδρόμιο του Σαρλερουά (Brussels South Charleroi Airport), αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο κατάργησης συγκεκριμένων δρομολογίων, κυρίως προς την Ανατολική Ευρώπη. Πρόκειται για μια τακτική που η Ryanair έχει εφαρμόσει και σε άλλες χώρες, ασκώντας πίεση στις κυβερνήσεις μέσω της απειλής απώλειας θέσεων εργασίας και συνδεσιμότητας. Τα συνδικάτα κάνουν λόγο για «management μέσω φόβου».

Επτά προορισμοί στο στόχαστρο

Για τους Βέλγους επιβάτες, οι συνέπειες μπορεί να είναι άμεσες. Λιγότερα αεροπλάνα στη βάση της στο Σαρλερουά σημαίνουν περιορισμένο δίκτυο, μειωμένες συχνότητες και χαμηλότερο ανταγωνισμό σε ορισμένες γραμμές. Σύμφωνα με τα έως τώρα στοιχεία, επτά προορισμοί βρίσκονται σε κίνδυνο: Κλουζ-Ναπόκα και Ιάσιο στη Ρουμανία, Λοτζ στην Πολωνία, Οβιέδο στην Ισπανία, Ροβανιέμι στη Φινλανδία (Λαπωνία), Μπίλουντ στη Δανία και Κατάνια στην Ιταλία.

Ιδιαίτερα ευάλωτες είναι οι λεγόμενες «περιφερειακές» γραμμές, που συχνά έχουν χαμηλότερη κερδοφορία, αλλά εξυπηρετούν φοιτητές, οικογένειες και ταξιδιώτες με περιορισμένο budget. Έτσι, η αύξηση της αεροπορικής φορολογίας ενδέχεται να πλήξει πρωτίστως όσους βασίζονται στις χαμηλού κόστους πτήσεις και όχι τους επαγγελματίες ταξιδιώτες.

Το ευρωπαϊκό παράδοξο της κηροζίνης

Την ίδια στιγμή, η συζήτηση αναδεικνύει ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό παράδοξο. Παρά τις κλιματικές δεσμεύσεις της ΕΕ, τα καύσιμα των αεροσκαφών εξακολουθούν να απολαμβάνουν φορολογικές απαλλαγές, οι οποίες μάλιστα μπορούν να παραταθούν έως το 2035. Έτσι, η κηροζίνη παραμένει ουσιαστικά αφορολόγητη, σε αντίθεση με τα καύσιμα των αυτοκινήτων, τη θέρμανση των νοικοκυριών ή το σιδηροδρομικό εισιτήριο.

Σε αυτό το πλαίσιο, η εθνική αεροπορική φορολογία μοιάζει με μια αποσπασματική προσπάθεια διόρθωσης μιας ανισορροπίας που η Ευρώπη αποφεύγει να αντιμετωπίσει συνολικά. Η ιδέα της φορολόγησης της κηροζίνης επανέρχεται εδώ και χρόνια, με τη στήριξη περιβαλλοντικών οργανώσεων, του σιδηροδρομικού τομέα και ακαδημαϊκών κύκλων, ως εφαρμογή της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει».

Ωστόσο, πολιτικά παραμένει ένα εξαιρετικά ευαίσθητο ζήτημα. Η ενεργειακή φορολογία απαιτεί ομοφωνία σε ευρωπαϊκό επίπεδο και χώρες με ισχυρή εξάρτηση από την αεροπλοΐα ή τη ναυτιλία μπλοκάρουν κάθε ουσιαστική πρόοδο.

Ryanair face à l’État belge : une confrontation dont les passagers pourraient être les grands perdants

Derrière la bataille fiscale, c’est l’accès au transport aérien à bas coût qui se fragilise en Belgique

Le bras de fer entre Ryanair et le gouvernement fédéral belge prend une tournure de plus en plus concrète. En cause : l’augmentation de la taxe aérienne, que la compagnie irlandaise juge excessive et dissuasive. Pour son patron, Michael O’Leary, la Belgique est en train de perdre son attractivité au profit d’autres marchés européens jugés plus « accueillants » pour l’aviation low cost.

La réponse de Ryanair ne s’est pas fait attendre. La compagnie envisage de réduire sa présence à l’aéroport de Charleroi, pilier de son activité en Belgique. Moins d’avions basés signifie mécaniquement moins de lignes, moins de fréquences et, à terme, une offre plus restreinte pour les voyageurs. Une méthode de pression bien rodée, déjà observée ailleurs en Europe, et que les syndicats dénoncent comme une stratégie de chantage à l’emploi.

Des liaisons régionales menacées

Les premières victimes potentielles de cette réorganisation seraient des destinations dites secondaires, souvent moins rentables mais essentielles pour la mobilité à bas prix. Sept villes sont aujourd’hui évoquées, allant de la Roumanie à la Scandinavie, en passant par l’Espagne, l’Italie ou la Pologne.

Ces lignes ont pourtant joué un rôle clé dans la démocratisation du transport aérien, notamment pour les étudiants, les familles et les voyageurs occasionnels. Leur disparition risquerait de creuser davantage l’écart entre un transport aérien accessible et une offre recentrée sur les routes les plus lucratives.

Une fiscalité à deux vitesses en Europe

Au-delà du cas belge, le débat remet en lumière une incohérence structurelle au niveau européen. Alors que les discours sur la transition écologique se multiplient, le kérosène continue de bénéficier d’un régime fiscal particulièrement avantageux. Une situation paradoxale, quand d’autres modes de transport ou sources d’énergie sont lourdement taxés.

La taxe aérienne nationale apparaît dès lors comme une réponse partielle à un problème plus large. L’idée d’une taxation européenne du carburant aérien revient régulièrement dans le débat public, portée par les ONG environnementales et les défenseurs du rail. Mais elle se heurte à une réalité politique complexe : toute réforme en la matière nécessite l’accord unanime des États membres, un obstacle majeur dans une Union aux intérêts divergents.

The post Ryanair vs Βέλγιο: γιατί οι επιβάτες μπορεί να πληρώσουν τη σύγκρουση με την κυβέρνηση appeared first on .

Καθώς τα κόμματα ρίχνουν το βάρος των ευθυνών το ένα στο άλλο, πολλοί κάτοικοι εκφράζουν κόπωση και ανησυχία, ιδιαίτερα μπροστά στο ενδεχόμενο μιας κυβερνητικής παύσης λειτουργίας την άνοιξη του 2026, λόγω οικονομικής ασφυξίας. Ορισμένοι ζητούν επιστροφή στις κάλπες, ενώ η ακτιβιστική ομάδα Respect Brussels επανενεργοποιήθηκε, διοργανώνοντας νέα διαμαρτυρία με περίπου 500 συμμετέχοντες έξω από το Κοινοβούλιο των Βρυξελλών.
«Οι άνθρωποι μέχρι τώρα δεν έβλεπαν να επηρεάζεται η καθημερινότητά τους, αλλά αυτό αλλάζει», τόνισαν οι διοργανωτές. «Θέλουμε να πούμε “στοπ” στην ακινησία, την αμέλεια και την περιφρόνηση για την πόλη μας. Οι Βρυξέλλες αξίζουν καλύτερα».

Σε αντίθεση με τις μαζικές διαδηλώσεις της μεγάλης ομοσπονδιακής κρίσης του 2011, η κινητοποίηση αυτή έχει μέχρι στιγμής περιορισμένη επίδραση. Ωστόσο, η ακυβερνησία έχει ήδη δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα: πολλές μη κερδοσκοπικές οργανώσεις έχουν χάσει επιδοτήσεις, επενδύσεις καθυστερούν, σημαντικά έργα μπλοκάρονται, πολιτικοί διορισμοί δεν μπορούν να προχωρήσουν και μεγάλα έργα όπως η γραμμή μετρό 3 και το μουσείο Kanal βρίσκονται σε αβεβαιότητα.

Ο Nicolas Hemeleers από το Respect Brussels επισημαίνει ότι πολλοί κάτοικοι έχουν πλέον περάσει στη φάση της παραίτησης. «Όταν κοιτάξει κανείς πιο προσεκτικά, οι συνέπειες είναι εμφανείς: δρόμοι που δεν επισκευάζονται, κτίρια που δεν ανακαινίζονται, ζητήματα ασφάλειας. Αυτό αφορά όλους».
Στη διαμαρτυρία μίλησαν εκπρόσωποι του πολιτιστικού και κοινωνικού τομέα, προειδοποιώντας ότι η καθυστέρηση στον σχηματισμό κυβέρνησης απειλεί τα πάντα, από τις μεταφορές και την κοινωνική πρόνοια μέχρι τον πολιτισμό.

Ο καθηγητής, οικονομολόγος και φιλόσοφος Philippe Van Parijs τόνισε την επείγουσα ανάγκη για λύση: «Η κυβέρνηση πρέπει να σχηματιστεί άμεσα για λόγους προϋπολογισμού. Αργότερα θα είναι χειρότερα. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης. Οι πολιτικοί πρέπει να συμβιβαστούν».

Μέσα σε αυτό το κλίμα αβεβαιότητας δημιουργήθηκε το νέο συλλογικό όργανο 541 WeAreBrussels, που ζητά όχι μόνο τον άμεσο σχηματισμό κυβέρνησης, αλλά και την ενεργή συμμετοχή της κοινωνίας μέσω επιτροπής ειδικών και μιας Συνέλευσης Πολιτών. Στο εγχείρημα συμμετέχουν εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών, της ακαδημαϊκής κοινότητας και του επιχειρηματικού κόσμου.

Μεταξύ των πρωτεργατών είναι ο συγγραφέας David Van Reybrouck και ο καθηγητής Van Parijs, οι οποίοι σε ανοικτή επιστολή περιγράφουν τρία στάδια δράσης. Βραχυπρόθεσμα, ζητούν από τους πολιτικούς να καταλήξουν άμεσα σε συμφωνία συνασπισμού και δημοσιονομικό σχέδιο, έστω και ατελές, που να διασφαλίζει τις βασικές υπηρεσίες και τους πιο ευάλωτους. Αν αυτό δεν καταστεί δυνατό, το συλλογικό θα προτείνει ρεαλιστικές εναλλακτικές λύσεις από την ίδια την κοινωνία ώστε να κινηθούν ξανά οι διαπραγματεύσεις.

Μακροπρόθεσμα, στοχεύουν σε μια Συνέλευση Πολιτών με βάση το παράδειγμα του μοντέλου G1000 του 2011, όπου χίλιοι πολίτες κατέθεσαν προτάσεις κατά τη διάρκεια της τότε ομοσπονδιακής κρίσης.
«Αυτό που κάνει το εγχείρημα μοναδικό είναι ότι φέρνει μαζί ανθρώπους από διαφορετικούς τομείς της κοινωνίας», εξηγεί η Fatima Zibouh. Περισσότεροι από 190 υπογράφοντες στηρίζουν την πρωτοβουλία, ανάμεσά τους πανεπιστημιακοί όπως οι πρυτάνεις Jan Danckaert (VUB) και Annemie Schaus (ULB), καθώς και εκπρόσωποι του πολιτιστικού χώρου όπως οι Michaël De Cock (KVS), Marion Alecian (Arau), Dirk Snauwaert (Wiels), Olivier De Brauwere (Brussels Beer Project) και Lisa De Visscher (αρχιτέκτονας των Βρυξελλών).

542 jours et ça continue: Bruxelles dépasse le record belge d’absence de gouvernement

Paralysie politique, conséquences croissantes et citoyens en quête de solutions avant 2026

Après 542 jours sans gouvernement, la Région de Bruxelles a dépassé le précédent record belge établi en 2011, lorsque le pays était resté 541 jours sans gouvernement fédéral. Depuis les dernières élections, les partis peinent toujours à sortir du profond blocage politique, invoquant des désaccords persistants dans les discussions de coalition.

Tandis que les partis continuent à se rejeter la responsabilité, de nombreux habitants expriment lassitude et inquiétude, notamment face au risque d’un shutdown régional au printemps 2026 en raison d’un financement insuffisant. Certains réclament un retour aux urnes, tandis que le groupe d’action Respect Brussels s’est à nouveau mobilisé, organisant une manifestation réunissant environ 500 participants devant le Parlement bruxellois.
« Les gens ne ressentaient pas toujours l’impact sur leur quotidien, mais cela commence à changer », ont déclaré les organisateurs. « Nous voulons dire stop à l’immobilisme, à la négligence et au mépris pour notre ville. Bruxelles mérite mieux ».

Contrairement aux vastes mobilisations de la crise fédérale de 2011, cette nouvelle action a jusqu’à présent eu peu de résultats, même si les effets de l’absence de gouvernement sont déjà bien visibles : de nombreuses associations ont perdu leurs subsides, des investissements sont reportés, des projets sont bloqués, des nominations politiques impossibles à réaliser, et des chantiers majeurs comme la ligne de métro 3 ou le musée Kanal sont plongés dans l’incertitude.

Nicolas Hemeleers, de Respect Brussels, souligne que beaucoup de Bruxellois sont passés à une forme de résignation. « Si l’on regarde de plus près, les conséquences sont claires : routes non rénovées, bâtiments non restaurés, problèmes de sécurité. Cela touche tout le monde ».
Lors de la manifestation, des intervenants du secteur culturel et social ont mis en garde contre le désastre imminent si aucun gouvernement n’est formé, rappelant l’impact déjà perceptible sur les transports publics, la protection sociale, les arts et la culture.

Le professeur, économiste et philosophe Philippe Van Parijs a rappelé l’urgence : « Un gouvernement doit être formé de toute urgence pour des raisons budgétaires. Cela ne sera pas agréable, mais les décisions doivent être prises maintenant, sinon ce sera pire. Le véritable problème est un manque de confiance mutuelle. Les politiciens doivent faire des compromis ».

Dans ce climat, un nouveau collectif a vu le jour : 541 WeAreBrussels. Celui-ci demande non seulement une formation rapide d’un gouvernement, mais veut également accompagner le processus via un comité d’experts et une Convention citoyenne. Des représentants du monde associatif, universitaire et économique soutiennent l’initiative.

Parmi les initiateurs figurent l’écrivain David Van Reybrouck et le professeur Van Parijs, qui exposent trois étapes dans une lettre ouverte. À court terme, ils demandent aux dirigeants politiques de conclure un accord de coalition et un cadre budgétaire, même imparfait, pour maintenir les services essentiels et protéger les plus vulnérables. Si aucun accord n’est trouvé, le collectif proposera des alternatives crédibles issues de la société elle-même, afin de relancer les négociations.

À long terme, l’objectif est d’organiser une Convention citoyenne, inspirée du modèle du G1000 de 2011, où mille citoyens avaient formulé des propositions en pleine crise fédérale.
« Ce qui rend ce collectif particulier, c’est qu’il réunit des acteurs de secteurs très différents », explique Fatima Zibouh. Plus de 190 signataires soutiennent l’initiative, parmi lesquels les recteurs Jan Danckaert (VUB) et Annemie Schaus (ULB), ainsi que plusieurs figures du monde culturel : Michaël De Cock (KVS), Marion Alecian (Arau), Dirk Snauwaert (Wiels), Olivier De Brauwere (Brussels Beer Project) et Lisa De Visscher, architecte en chef de Bruxelles.

The post 542 ημέρες και συνεχίζει: Οι Βρυξέλλες ξεπερνούν το βελγικό ρεκόρ ακυβερνησίας appeared first on .

Σύμφωνα με το κείμενο της απόφασης, τα στοιχεία που εντάσσονται στον κατάλογο προστασίας «καταγράφονται ως μνημεία λόγω της ιστορικής, αισθητικής και καλλιτεχνικής τους αξίας». Η Persoons τόνισε ότι η αναγνώριση «διασφαλίζει τη διατήρηση των αξιόλογων ιστορικών στοιχείων του εμβληματικού αυτού παραδείγματος του μοντερνισμού στις Βρυξέλλες».

Η προστασία καλύπτει τον πύργο του ρολογιού, τις προσόψεις και τις στέγες, την αίθουσα των εκδοτηρίων, την αίθουσα του πρώην σιδηροδρομικού μουσείου, καθώς και τις επτά αποβάθρες, μαζί με τις αυθεντικές υποδομές τους: στέγαστρα, αίθουσες αναμονής ή καταφύγια, τα ξύλινα τηλεφωνικά κουβούκλια που έχουν διασωθεί, και τα παλιά συμπαγή ξύλινα παγκάκια.

Τα ξύλινα αυτά καθίσματα είχαν προκαλέσει στο παρελθόν έντονες αντιδράσεις, όταν η SNCB αντικατέστησε κάποια από αυτά με μεταλλικά, γεγονός που οδήγησε σε διαμαρτυρίες. Ωστόσο, μέρος των πρωτότυπων καθισμάτων παρέμεινε στη θέση του και τώρα εντάσσεται στον κατάλογο προστασίας.

Το γραφείο της Persoons διευκρινίζει ότι η αναγνώριση δεν εμποδίζει την SNCB να προχωρήσει σε παρεμβάσεις ή αναβαθμίσεις. Η εταιρεία μπορεί να προσαρμόσει τον σταθμό στις σύγχρονες ανάγκες – όπως εγκατάσταση κυλιόμενων, ανελκυστήρων, οθονών ή μεγαφώνων – υπό την προϋπόθεση ότι θα γίνουν με σεβασμό στην πολιτιστική κληρονομιά του κτιρίου.

Ο Σταθμός Bruxelles-Nord, που βρίσκεται στον δήμο Schaerbeek, κατασκευάστηκε μεταξύ 1938 και 1956. Το μοντερνιστικό σύμπλεγμα χαρακτηρίζεται από κυβιστικούς όγκους, αυστηρή συμμετρία και κάθετες γραμμές στις προσόψεις, ενώ η αρχιτεκτονική του φέρει την υπογραφή των Paul και Jacques Saintenoy και του Jean Hendrickx-Van den Bosch.

Η απόφαση εντάσσεται στο ευρύτερο σχέδιο αναμόρφωσης της περιοχής της Βόρειας Συνοικίας σε έναν «ζωντανό, πράσινο και πολυλειτουργικό αστικό χώρο», όπου ο σταθμός θα έχει κεντρικό ρόλο. Στον κατάλογο προστασίας έχουν ήδη προστεθεί και οι σταθμοί Central και Congress.

Le gouvernement bruxellois a officiellement reconnu de larges parties de la gare Bruxelles-Nord comme monument protégé, incluant la tour-horloge, le hall principal, les quais et plusieurs bancs en bois encore présents. La décision, publiée au Moniteur belge, a été confirmée par le cabinet de la secrétaire d’État à l’Urbanisme et au Patrimoine, Ans Persoons.

Selon le texte officiel, les éléments classés «sont inscrits sur la liste de protection en tant que monument pour leur valeur historique, esthétique et artistique». Persoons a souligné que cette reconnaissance «garantit la préservation des éléments historiques remarquables de cet édifice emblématique du modernisme bruxellois».

La protection couvre la tour-horloge, les façades et toitures, la salle des guichets, l’ancienne salle du musée du train ainsi que les sept quais et leurs équipements d’origine : auvents, salles d’attente ou abris, anciennes cabines téléphoniques en bois et bancs massifs également en bois.

Ces bancs avaient suscité la controverse il y a quelques années, lorsque la SNCB en avait remplacé certains par des versions métalliques, provoquant de vives réactions. Une partie des bancs historiques est toutefois restée en place et bénéficie désormais de la protection officielle.

Le cabinet de Persoons a précisé que cette reconnaissance n’empêche pas la SNCB d’apporter des adaptations nécessaires. L’entreprise ferroviaire peut moderniser la gare – par exemple en installant des escalators, des ascenseurs, des écrans ou des haut-parleurs – à condition de respecter les éléments patrimoniaux existants.

Située à Schaerbeek, la gare Bruxelles-Nord a été construite entre 1938 et 1956. Le complexe moderniste se distingue par ses volumes cubistes, sa symétrie rigoureuse et la verticalité de ses façades. Le projet architectural est signé par Paul et Jacques Saintenoy ainsi que Jean Hendrickx-Van den Bosch.

Cette reconnaissance s’inscrit dans le vaste projet de réaménagement du Quartier Nord, destiné à devenir un «espace vivant, vert et multifonctionnel», dans lequel la gare jouera un rôle central. Les gares Central et Congrès figurent déjà sur la liste bruxelloise des monuments protégés.

The post Η κυβέρνηση των Βρυξελλών αναγνωρίζει μεγάλα τμήματα του Bruxelles-Nord ως προστατευόμενο μνημείο appeared first on .

Μια ελπίδα μικρής διάρκειας για τον David Leisterh

Στις 9 Ιουνίου 2024, με την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων στις Βρυξέλλες, το Mouvement Réformateur (MR) αναδεικνύεται πρώτο κόμμα. Ο επικεφαλής του, David Leisterh, φαινόταν τότε έτοιμος να αναλάβει τα ηνία ως νέος υπουργός-πρόεδρος της Περιφέρειας των Βρυξελλών. Όμως, πολύ σύντομα, οι ελπίδες αυτές άρχισαν να ξεθωριάζουν.

Η αποχώρηση των Groen

Τον Σεπτέμβριο του 2024, η ορισθείσα διαπραγματεύτρια των Ολλανδόφωνων, Elke Van den Brandt του κόμματος Groen, αποχωρεί από τις συνομιλίες. Αιτία: μια βαθιά διαφωνία για τη Ζώνη Χαμηλών Εκπομπών (LEZ). Οι γαλλόφωνοι, με επικεφαλής το MR, ήθελαν να επιταχύνουν την εφαρμογή της, ενώ οι ολλανδόφωνοι κατήγγειλαν ότι αυτό γίνεται με τρόπο αυταρχικό. Ήταν το πρώτο μεγάλο μπλοκάρισμα — και η πρώτη ρωγμή.

Το τελεσίγραφο στους ολλανδόφωνους

Το φθινόπωρο του 2024, μετά τις δημοτικές εκλογές, ο David Leisterh θέτει τελεσίγραφο: μέσα σε δύο εβδομάδες να σχηματιστεί πλειοψηφία, διαφορετικά το MR, οι Les Engagés και το PS θα προχωρούσαν μόνοι τους σε διαπραγματεύσεις για σχηματισμό κυβέρνησης. Όμως το PS αντιδρά κάθετα — δεν συζητά συνεργασία με τη N-VA. Οι Écolo αρνούνται επίσης να συμμετάσχουν. Το αποτέλεσμα: πλήρες αδιέξοδο.

Το δίδυμο των informateurs

Τον Φεβρουάριο 2025, ο Leisterh επιχειρεί νέο γύρο συζητήσεων, χωρίς αποτέλεσμα. Ορίζεται τότε δίδυμο διερευνητών: ο Christophe De Beukelaer (Les Engagés) και η Elke Van den Brandt (Groen). Όμως το Open VLD επιμένει: δεν θα συμμετάσχει σε καμία κυβέρνηση χωρίς την N-VA.

Η ιδέα για κυβέρνηση μειοψηφίας

Στο MR αρχίζει να συζητείται η ιδέα ενός κυβέρνησης μειοψηφίας. Και πάλι όμως, τίποτα δεν προχωρά. Πλησιάζουμε τις 365 μέρες χωρίς κυβέρνηση. Στα τέλη Μαΐου, το κόμμα του Georges-Louis Bouchez παρουσιάζει ένα 80σέλιδο σχέδιο πολιτικής δήλωσης, με στόχο να δώσει κατεύθυνση στα οικονομικά της Περιφέρειας. Ο στόχος ήταν να σχηματιστεί κυβέρνηση πριν από την Εθνική Εορτή του Βελγίου. Ούτε αυτό επετεύχθη.

Ο facilitateur Yvan Verougstraete

Μετά το καλοκαίρι, τον Σεπτέμβριο του 2025, ορίζεται Yvan Verougstraete (Les Engagés) ως «μεσολαβητής». Προτείνει μια ευρεία επτακομματική συμμαχία, χωρίς την N-VA. Όμως οι Φλαμανδοί φιλελεύθεροι του Open VLD απορρίπτουν κατηγορηματικά την πρόταση.

Οι διαπραγματεύσεις του προϋπολογισμού και η παραίτηση του Sven Gatz

Το Open VLD, με νέο πρόεδρο τον Frédéric De Gucht, επιστρέφει τελικά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με έξι κόμματα — MR, Les Engagés, PS, Groen, Vooruit και το ίδιο. Στόχος: ο προϋπολογισμός του 2026 και η άρση του αδιεξόδου. Όμως, και πάλι, η πρόοδος είναι ελάχιστη. Το CD&V, που έχει αποκλειστεί από τις συζητήσεις, εκφράζει τη δυσαρέσκειά του. Και τότε, την περασμένη εβδομάδα, έρχεται νέο σοκ: ο υπουργός Προϋπολογισμού των Βρυξελλών, Sven Gatz, ανακοινώνει την παραίτησή του.

Η «τελική πρόταση» του David Leisterh

Μετά από νέα συνεδρίαση την Τρίτη, με αντικείμενο τη φορολογική πολιτική, προκύπτει νέο μπλοκάρισμα. Οι διαφορές παραμένουν αγεφύρωτες. Ο David Leisterh δηλώνει ότι θα παρουσιάσει την Τετάρτη μια «τελική πρόταση» για να γεφυρώσει τις αποστάσεις και να επιτύχει συμφωνία επί του συνολικού προϋπολογισμού.

500 μέρες αργότερα

Και κάπως έτσι, 500 μέρες μετά τις εκλογές, οι Βρυξέλλες εξακολουθούν να βρίσκονται χωρίς νέα κυβέρνηση, χωρίς υπουργό-πρόεδρο και χωρίς σαφή πολιτική κατεύθυνση.
Ενώ τα κόμματα συνεχίζουν τις ατέρμονες διαπραγματεύσεις, τα κρίσιμα ζητήματα — κινητικότητα, στέγαση, προϋπολογισμός — παραμένουν σε εκκρεμότητα, αφήνοντας την καρδιά της Ευρώπης να λειτουργεί… με αυτόματο πιλότο.

The post 500 μέρες χωρίς κυβέρνηση στις Βρυξέλλες – το χρονικό appeared first on .

Από τις εκλογές της 9ης Ιουνίου 2024, η περιφέρεια των Βρυξελλών δεν διαθέτει πλήρως λειτουργική κυβέρνηση. Έχει παρέλθει το ένα πέμπτο της νομοθετικής περιόδου, χωρίς να έχει επιτευχθεί πολιτική συναίνεση για τον σχηματισμό πλειοψηφίας.

Η μία συζήτηση διαδεχόταν την άλλη, το ίδιο και τα βέτο. Και εν τω μεταξύ, τίποτα δεν μοιάζει να κινείται: οι επενδύσεις έχουν ανασταλεί, οι πολιτικές ασφάλειας και στέγασης έχουν μπλοκαριστεί, οι ενισχύσεις προς τις ενώσεις έχουν παγώσει… Έτσι, πολλές βασικές αποφάσεις παραμένουν σε αναμονή, με πολύ πραγματικές συνέπειες για την καθημερινή ζωή.

«Η απουσία κυβέρνησης έχει άμεσο οικονομικό αντίκτυπο σε δεκάδες οργανώσεις», λέει ο Daniel Verougstraete, ένας από τους διοργανωτές του συλλαλητηρίου, σε συνέντευξή του. Υπερασπίζεται την ιδέα της βελτίωσης της διακυβέρνησης, ενώ τάσσεται υπέρ της πλήρους αναθεώρησης των θεσμών στις Βρυξέλλες, οι οποίοι θεωρούνται παρωχημένοι.

Ένα εκλογικό σύστημα που έχει γίνει μη διαχειρίσιμο

Το αδιέξοδο στις Βρυξέλλες οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε ένα μοναδικό… και ειλικρινά ασταθές θεσμικό σύστημα. Σε αντίθεση με το ομοσπονδιακό σύστημα, ο σχηματισμός περιφερειακής κυβέρνησης στις Βρυξέλλες απαιτεί πλειοψηφία σε κάθε γλωσσική ομάδα, γαλλόφωνη και ολλανδόφωνη.

Υπάρχει επίσης ένας αυστηρός διαχωρισμός των εκλογικών καταλόγων που απαγορεύει οποιαδήποτε δίγλωσση λίστα, παρά το γεγονός ότι η κοινωνία των Βρυξελλών είναι σε μεγάλο βαθμό γλωσσικά ποικιλόμορφη. Ως αποτέλεσμα, οι ψήφοι είναι ευρέως διασκορπισμένες, η εκπροσώπηση είναι παράλογη και υπάρχει έντονος ανταγωνισμός για τις θέσεις στο ολλανδόφωνο σώμα, όπου μερικές ποσοστιαίες μονάδες μπορούν να οδηγήσουν σε πολλούς εκπροσώπους – όπως στην περίπτωση του Fouad Ahidar, ο οποίος κέρδισε τρεις έδρες με 3% των ψήφων.

Ένα πολιτικό μωσαϊκό που είναι αδύνατο να συναρμολογηθεί

Η θεσμική ανισορροπία επιδεινώνεται από τον πρωτοφανή εκλογικό κατακερματισμό. Τα αποτελέσματα στους δύο γλωσσικούς θεσμούς διαφέρουν σε τεράστιο βαθμό, γεγονός που καθιστά ιδιαίτερα δύσκολο κάθε σταθερό συνασπισμό.

Για να σχηματιστεί κυβέρνηση, θα πρέπει να συγκεντρωθούν επτά κόμματα: τρία γαλλόφωνα και τέσσερα ολλανδόφωνα. Είναι δύσκολο να διαπιστωθεί η συμβατότητα μεταξύ ορισμένων από αυτά τα κόμματα, όπως το PTB ή η ομάδα Fouad Ahidar.

Ο Ahmed Laaouej, πρόεδρος του PS των Βρυξελλών, προσπαθεί σήμερα να επανεκκινήσει τις συνομιλίες για μια προοδευτική πλειοψηφία με το PTB, το Ecolo, το Groen, το Vooruit και άλλους αριστερούς σχηματισμούς. Ωστόσο, το MR διεξάγει τις δικές του διαπραγματεύσεις με μια πολύ διακριτή πλειοψηφία που περιλαμβάνει το Open Vld, τους Engagés και το N-VA… την οποία αρνούνται πεισματικά να προσεγγίσουν αρκετά κόμματα.

Τα κόμματα περιορίζονται στους δικούς τους υπολογισμούς

Τελικά, πρέπει να το παραδεχτούμε: οι πολιτικοί ελιγμοί υπερίσχυσαν του συλλογικού συμφέροντος. Ανάμεσα στην αμοιβαία άρνηση, τις βραχυπρόθεσμες εκτιμήσεις, την απόρριψη των συνδικάτων και την εξ ορισμού αντίσταση, τα πολιτικά κόμματα συχνά πρόβαλαν την εικόνα μιας δομής αποκομμένης από την συγκεκριμένη πραγματικότητα.

Το συλλαλητήριο των πολιτών στις 9 Ιουνίου δεν ήταν απλώς μια διαμαρτυρία: ήταν ένα κάλεσμα για αλλαγή πορείας. Απλούστευση του εκλογικού συστήματος, δίγλωσσες λίστες, πιο αντιπροσωπευτική διακυβέρνηση, ενισχυμένος διάλογος με την κοινωνία των πολιτών…

Και οι προτάσεις βρίσκονται επί του παρόντος υπό συζήτηση.

The post Ένας χρόνος χωρίς κυβέρνηση στις Βρυξέλλες: οι λόγοι του φιάσκου και η απογοήτευση των πολιτών appeared first on .

Την ορκωμοσία θα ακολουθήσει η παραδοσιακή οικογενειακή φωτογραφία του νέου ομοσπονδιακού σώματος, η οποία θα περιλαμβάνει 14 υπουργούς εκτός από τον πρωθυπουργό, Bart De Wever.

Bart De Wever (N-VA) – πρωθυπουργός

Αφού ηγηθεί των διαπραγματεύσεων για τον συνασπισμό, ο πρόεδρος του N-VA θα αναλάβει τη νέα ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Θα είναι ο πρώτος Φλαμανδός εθνικιστής πρωθυπουργός της χώρας. Σε πρόσφατες συνεντεύξεις του, τόσο στα γαλλικά όσο και στα ολλανδικά, έχει τονίσει ότι θα είναι πρωθυπουργός για όλους τους Βέλγους.

Jan Jambon (N-VA) – αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, οικονομικών, συντάξεων και πολιτιστικών ιδρυμάτων

Ο Jan Jambon επιστρέφει στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση με ένα χαρτοφυλάκιο βαρέων βαρών. Ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών, θα παίξει βασικό ρόλο στην εξισορρόπηση του προϋπολογισμού. Στις αρμοδιότητές του περιλαμβάνονται επίσης η αντιμετώπιση της φορολογικής απάτης, η επίβλεψη των συντάξεων, η διαχείριση της Εθνικής Λοταρίας και η εποπτεία των πολιτιστικών ιδρυμάτων του Βελγίου.

Anneleen Van Bossuyt (N-VA) – υπουργός ασύλου, μετανάστευσης και αστικής πολιτικής

Η Anneleen Van Bossuyt, με καταγωγή από τη Γάνδη, είναι δικηγόρος που μπήκε στην πολιτική το 2014 ως ευρωβουλεύτρια του N-VA. Από το 2019 υπηρετεί ως μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων. Πέρυσι, ηγήθηκε της εκστρατείας των τοπικών εκλογών του N-VA στη Γάνδη, όπου το κόμμα της κατάφερε να καταλήξει σε συμφωνία συνασπισμού με το Voor Gent. Ωστόσο, αυτή η συμφωνία απορρίφθηκε τελικά από τα μέλη του Vooruit, εμποδίζοντας την N-VA να ενταχθεί στην κυβερνητική πλειοψηφία της πόλης.

Theo Francken (N-VA) – υπουργός Άμυνας και Εξωτερικού Εμπορίου

Μια πολύ γνωστή προσωπικότητα στη Βουλή των Αντιπροσώπων για την έντονη στάση του στα αμυντικά ζητήματα, ο Theo Francken, με το χαρτοφυλάκιό του, θα είναι πλέον υπεύθυνος για την εφαρμογή της δέσμευσης του Βελγίου στον στόχο δαπανών του 2% του ΝΑΤΟ. Επιπλέον, θα αναλάβει το χαρτοφυλάκιο Εξωτερικού Εμπορίου.

Vincent Van Peteghem (CD&V) – αναπληρωτής πρωθυπουργός, υπουργός προϋπολογισμού και διοικητικής απλούστευσης

Ο αρχηγός του CD&V, Sammy Mahdi, επέλεξε τον Vincent Van Peteghem ως αντιπρόεδρο της κυβέρνησης του κόμματός του. Θα είναι υπεύθυνος για τον προϋπολογισμό και τη διοικητική μεταρρύθμιση, αναλαμβάνοντας βασικό ρόλο στις οικονομικές πολιτικές της κυβέρνησης. Θυμίζουμε ότι ο Van Peteghem ήταν υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση De Croo.

Annelies Verlinden (CD&V) – δικαιοσύνη και Βόρεια Θάλασσα

Η πρώην υπουργός Εσωτερικών Annelies Verlinden θα λάβει στο χαρτοφυλάκιο της δικαιοσύνης, ένας κατάλληλος ρόλος δεδομένου του παρελθόντος της ως δικηγόρου. Επιπλέον, θα είναι υπεύθυνη για τα χωρικά ύδατα του Βελγίου στη Βόρεια Θάλασσα.

Frank Vandenbroucke (Vooruit) – αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Υγείας

Το Vooruit αποφάσισε να διατηρήσει τον Frank Vandenbroucke στη θέση του υπουργού Υγείας, επιτρέποντάς του να συνεχίσει το έργο του. Ο Vandenbroucke αποσύρθηκε από την πολιτική το 2011 μετά από μια επιτυχημένη καριέρα, ωστόσο επέστρεψε το 2020. Έκτοτε υπηρετεί ως υπουργός Υγείας.

Rob Beenders (Vooruit) – υπουργός καταναλωτικών υποθέσεων, κοινωνικής απάτης και ίσων ευκαιριών

Ο Rob Beenders θα είναι ο δεύτερος υπουργός του Vooruit στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Ο 45χρονος, ο οποίος στο παρελθόν υπηρέτησε ως τοπικός σύμβουλος στο Hasselt και ως βουλευτής στο φλαμανδικό κοινοβούλιο από το 2014 έως το 2019, επιστρέφει πολιτικά μετά από ένα διάλειμμα για λόγους υγείας. Τα τελευταία χρόνια εργαζόταν σε μια πολυεθνική που ειδικεύεται στα εμφυτεύματα ακοής.

Γαλλόφωνα κόμματα

Ενώ οι Φλαμανδοί υπουργοί έχουν επιβεβαιωθεί, τα γαλλόφωνα κόμματα παραμένουν πιο επιφυλακτικά. Η τελική σύνθεση της νέας ομοσπονδιακής κυβέρνησης του Βελγίου αναμένεται να ανακοινωθεί τη Δευτέρα, όταν ο πρωθυπουργός De Wever θα ορκιστεί επίσημα από τον βασιλιά.

The post Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης του Bart De Wever appeared first on .

Ο διορισμός του De Wever έρχεται μετά από μακρές διαπραγματεύσεις, μετά τις εκλογές της 9ης Ιουνίου 2024. Η νέα κυβέρνηση συγκεντρώνει το δεξιό εθνικιστικό φλαμανδικό κόμμα «N-VA», το γαλλόφωνο κόμμα «MR» (φιλελεύθεροι), των κόμμα των Φλαμανδών Χριστιανοδημοκρατών «CD&V», το γαλλόφωνο κεντρώο κόμμα «Les Engagés» και τους Φλαμανδούς σοσιαλιστές «Vooruit», που είναι και ο μοναδικός αριστερός εταίρος του κυβερνητικού συνασπισμού.

Αυτά τα πέντε κόμματα κατέχουν αθροιστικά 81 έδρες επί συνόλου 150 στη νέα Βουλή, όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά τις εκλογές της 9ης Ιουνίου.

Η κυβερνητική συμφωνία πρέπει ακόμη να επικυρωθεί από τα πέντε κόμματα που θα συναντηθούν εντός του Σαββατοκύριακου και ο Bart De Wever θα μπορούσε να ορκιστεί πρωθυπουργός του Βελγίου από τη Δευτέρα.

Ο 54χρονος De Wever, δήμαρχος Αμβέρσας από το 2013 και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα ιδιαίτερα στο γαλλόφωνο Βέλγιο, θα αντικαταστήσει τον Φλαμανδό Φιλελεύθερο Alexander De Croo. Ο απερχόμενος πρωθυπουργός, De Croo, ανέλαβε καθήκοντα τον Οκτώβριο του 2020 αλλά η επτακομματική κυβέρνησή του τελούσε υπό παραίτηση από τις εκλογές του Ιουνίου, κατά τις οποίες το κόμμα του «Open VLD» υπέστη συντριπτική ήττα.

Ο γαλλόφωνος βελγικός Τύπος επισημαίνει ότι ο επικείμενος διορισμός του Bart De Wever σηματοδοτεί μια «ιστορική αλλαγή», καθώς υποστήριζε για πολύ καιρό μεγαλύτερη φλαμανδική αυτονομία και συχνά επέκρινε το βελγικό κράτος. Ο διορισμός του θα δοκιμάσει την εύθραυστη ομοσπονδιακή δομή του Βελγίου και τη λεπτή ισορροπία μεταξύ Φλάνδρας και Βαλλονίας, σχολιάζει ο βελγικός Τύπος. Η πολιτική καριέρα του De Wever έχει καθοριστεί από καιρό από την ώθησή του σε συνομοσπονδία, ένα μοντέλο που θα παρείχε στη Φλάνδρα και τη Βαλλονία περισσότερη αυτονομία, διατηρώντας παράλληλα το Βέλγιο ως χαλαρή ομοσπονδιακή δομή.

Τα τοπικά μέσα σχολιάζουν ότι «ο Bart De Wever έχει δουλέψει σκληρά για να απαλύνει την εικόνα του», ενώ έχει κάνει επίσης μια «προσπάθεια να βελτιώσει τα γαλλικά του». Η απόρριψή του για μια συμμαχία με το ακροδεξιό «Vlaams Belang» βοήθησε στην ενίσχυση της αξιοπιστίας του μεταξύ των γαλλόφωνων πολιτικών και η συμπεριφορά του κατά τη διάρκεια των συνομιλιών για τον σχηματισμό κυβέρνησης, η οποία επαινέθηκε από τους κορυφαίους διαπραγματευτές, υποδηλώνει μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση. Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν αμφιβολίες για τις πραγματικές του προθέσεις. Ο De Wever επιμένει ότι σκοπεύει να κυβερνήσει όλους τους Βέλγους, αλλά κάποιοι υποψιάζονται ότι χρησιμοποιεί την πρωθυπουργία του για να προωθήσει τη συνομοσπονδιακή του ατζέντα. Το μεταβαλλόμενο πολιτικό τοπίο στο γαλλόφωνο Βέλγιο, όπου οι εκκλήσεις για αυστηρότερες μεταναστευτικές πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις έχουν αυξηθεί, μπορεί να έκανε τις πολιτικές του πιο αποδεκτές από ορισμένους ψηφοφόρους.

Ας σημειωθεί, τέλος, ότι το Βέλγιο έχει παράδοση σε μακροχρόνιες συνομιλίες για το σχηματισμό κυβέρνησης. Αυτή τη φορά οι συνομιλίες διήρκησαν 236 ημέρες, μακριά από το ρεκόρ των 541 ημερών το 2010-2011.

The post Ο Bart De Wever θα γίνει ο πρώτος Φλαμανδός εθνικιστής πρωθυπουργός του Βελγίου appeared first on .

Στον απόηχο αυτού του αποτελέσματος, η επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ακροδεξιού Εθνικού Συναγερμού Μαρίν Λεπέν κάλεσε χθες τον Γάλλο πρόεδρο να αναλάβει τις ευθύνες του, χωρίς ωστόσο να ζητήσει ξεκάθαρα την παραίτηση του. Αντιθέτως ανέφερε ότι σκοπεύει να αφήσει τον νέο πρωθυπουργό να εργαστεί ούτως ώστε να καταλήξει σε έναν κρατικό προϋπολογισμό αποδεκτό για όλους.

Σε άλλο μήκος κύματος, ο επικεφαλής του αριστερού κόμματος της Ανυπότακτης Γαλλίας Ζαν Λυκ Μελανσόν ζήτησε την παραίτηση του Εμανουέλ Μακρόν, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «ακόμα και αν διορίζει κάθε τρεις μήνες έναν Μισέλ Μπαρνιέ στην πρωθυπουργία, δεν θα καταφέρει να μείνει στην προεδρία της Δημοκρατίας για τα επόμενα τρία χρόνια».

Από την άλλη, ο Γραμματέας του Σοσιαλιστικού κόμματος Ολιβιέ Φορ δεν έθεσε θέμα παραίτησης του προέδρου της Δημοκρατίας και κάλεσε τον Μακρόν να ακούσει τους Γάλλους και να διορίσει πρωθυπουργό προερχόμενο από τους κόλπους της αριστεράς.

Un honneur d’avoir servi avec dignité la France et les Français. pic.twitter.com/BGe5gopVDF

— Michel Barnier (@MichelBarnier) December 4, 2024

Τι συνέβη χθες

Όπως ήταν αναμενόμενο η πλειοψηφία των μελών της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης τάχθηκε υπέρ της πρότασης μομφής σε βάρος της κυβέρνησης του Μισέλ Μπαρνιέ. Υπέρ της πρότασης ψήφισαν 331 βουλευτές. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης που προηγήθηκε της ψηφοφορίας, υπέρ της μομφής στην κυβέρνηση τάχθηκαν οι εκπρόσωποι των κομμάτων της αριστεράς καθώς και του ακροδεξιού κόμματος της Μαρίν Λεπέν, ενώ κατά τάχθηκαν οι εκπρόσωποι των κομμάτων της λεγόμενης προεδρικής πλειοψηφίας που στηρίζει τον Εμάνουελ Μακρόν καθώς και το Ρεπουμπλικανικό κόμμα. Η συζήτηση υπήρξε εξαιρετικά έντονη με συνεχείς διακοπές και αποδοκιμασίες των εκάστοτε ομιλητών. Οι εκπρόσωποι των κομμάτων της συμπολίτευσης έκαναν λόγο για ανίερη συμμαχία της ακροδεξιάς με τα κόμματα της αριστεράς, ενώ οι εκπρόσωποι της αντιπολίτευσης υποστήριξαν λίγο-πολύ ότι η πτώση της κυβέρνησης Μπαρνιέ ήταν επιβεβλημένη.

Ο ίδιος ο Μισέλ Μπαρνιέ, λαμβάνοντας τον λόγο υπογράμμισε ότι «έφτασε η ώρα της αλήθειας και της υπευθυνότητας» και έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για το δημόσιο χρέος της χώρας λέγοντας χαρακτηριστικά πως η Γαλλία πληρώνει κάθε χρόνο 60 δισεκατομμύρια ευρώ για τόκους, δηλαδή περισσότερα από αυτά που ξοδεύει για την άμυνα και την παιδεία μαζί. «Θα ήθελα να είμαι σε θέση να ξοδέψω περισσότερα όμως η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας δεν πρόκειται να εξαφανιστεί μετά την πρόταση μομφής» δήλωσε ο Μισέλ Μπαρνιέ.

Σε συνέχεια της σημερινής ψηφοφορίας ο Μισέλ Μπαρνιέ αναμένεται να υποβάλει την παραίτησή του στον πρόεδρο Μακρόν, ο οποίος έχει ήδη επιστρέψει στο Παρίσι μετά από την τριήμερη επίσημη επίσκεψη στην Σαουδική Αραβία. Δημοσιογραφικές πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Γάλλος πρόεδρος σκοπεύει να ανακοινώσει τον αντικαταστάτη του Μισέλ Μπαρνιέ μέσα στις επόμενες 24 ώρες. Στην περίπτωση αυτή θα είναι ο τέταρτος κατά σειρά πρωθυπουργός που γνωρίζει η Γαλλία κατά το τρέχον έτος. Το μείζον ερώτημα είναι αν ο νέος πρωθυπουργός θα καταφέρει να έχει διαφορετική τύχη από αυτή του Μισέλ Μπαρνιέ και κυρίως αν θα είναι σε θέση η Γαλλία να έχει έτοιμο τον κρατικό προϋπολογισμό του 2025 πριν την εκπνοή του 2024.

The post Διάγγελμα Μακρόν απόψε, μία ημέρα μετά την πτώση της κυβέρνησης Μπαρνιέ appeared first on .

Συνεχάρη «τους νικητές αυτών των εκλογών, το N-VA , το Vlaams Belang και το Vooruit», αλλά όπως είπε και «τους φίλους μας του MR στο γαλλόφωνο Βέλγιο», κατά την ομιλία του μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων.

«Για εμάς, είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη βραδιά, χάσαμε. Από αύριο θα είμαι απερχόμενος πρωθυπουργός. Αλλά οι φιλελεύθεροι είναι ισχυροί» όπως είπε.

Tι έδειξαν οι κάλπες του Βελγίου

Όπως ήταν αναμενόμενο, τα ακραία κόμματα ήταν επιτυχημένα, αλλά όχι τόσο επιτυχημένα ώστε να σχηματιστούν νέες κυβερνήσεις. Αυτό είναι το κύριο αποτέλεσμα των χθεσινών εκλογών. Σήμερα Δευτέρα ξεκινά ο σχηματισμός νέων κυβερνήσεων, κάτι που θα πάρει λίγο χρόνο.

Η δυναμική και η διαδικασία είναι διαφορετική σε περιφερειακό και σε εθνικό επίπεδο. Για τις περιφερειακές κυβερνήσεις, ο αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος έχει το δικαίωμα πρωτοβουλίας. Αυτό σημαίνει ότι σε φλαμανδικό επίπεδο, ο πρόεδρος του N-VA, Bart De Wever, θα αρχίσει να ψάχνει για κόμματα που είναι πρόθυμα να μπουν στη φλαμανδική κυβέρνηση. Σίγουρα πρώτα θα χτυπήσει την πόρτα του σοσιαλιστικού Vooruit και του Χριστιανοδημοκρατικού CD&V.

Στις Βρυξέλλες και τη Βαλλονία, το «τρομερό παιδί» Georges-Louis Bouchez, πρόεδρος του MR, προηγείται. Οι χριστιανοδημοκράτες του Les Engagés θα είναι ο προτιμώμενος εταίρος. Ο νέος υπουργός-πρόεδρος των Βρυξελλών θα είναι -πλην συγκλονιστικού απροόπτου- ο David Leisterh του MR.

Σε Ομοσπονδιακό (εθνικό, δηλαδή) επίπεδο, ο βασιλιάς Φίλιππος θα ξεκινήσει διαβουλεύσεις. Δέχεται όλους τους προέδρους των κομμάτων για να δει τι είναι δυνατό. Για πολλούς διαφορετικούς λόγους, ο σχηματισμός μιας ομοσπονδιακής κυβέρνησης πιθανότατα θα διαρκέσει μήνες.

Όπως συμβαίνει πάντα μετά τις εκλογές, οι παραιτήσεις είναι γεγονός. Συνέβη ήδη με τον απερχόμενο πρωθυπουργό, De Croo, αλλά και τον πρόεδρο του Open VLD, Tom Ongena. Μένει να δούμε τι θα γίνει με τους άλλους βασικούς ηττημένους: το γαλλόφωνο σοσιαλιστικό PS και τα πράσινα κόμματα. Μια πτυχή που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι οι νέες εκλογές που έρχονται. Τον Οκτώβριο έχουν προγραμματιστεί οι δημοτικές εκλογές. Μια ισχυρή τοπική βάση είναι τεράστιας σημασίας για τα κόμματα, επομένως ο αναβρασμός θα είναι μεγάλος από τώρα και στο εξής.

The post Παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός του Βελγίου – η επόμενη μέρα appeared first on .