Μιλώντας ανοιχτά για τον καρκίνο: Εκδήλωση ενημέρωσης και διαλόγου στις Βρυξέλλες, από το United Hellenic Women Club

Με πολυετή εμπειρία στη Γερμανία, σε ένα από τα πιο απαιτητικά ευρωπαϊκά συστήματα υγείας, η Δρ Μαρία Αυγουστίδου επιστρέφει στην Ελλάδα φέρνοντας μαζί της όχι μόνο τη γερμανική πειθαρχία και την αυστηρή ιατρική μεθοδολογία, αλλά και μια βαθιά ανθρωποκεντρική προσέγγιση στη φροντίδα του ογκολογικού ασθενή. Στη συνέντευξή της, μιλά για τη διαφορά δομών και όχι ικανοτήτων ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Δυτική Ευρώπη, αναδεικνύοντας ως βασικό έλλειμμα την οργάνωση και την ισότιμη πρόσβαση στις σύγχρονες θεραπείες. Αναφέρεται στις ραγδαίες εξελίξεις της ογκολογίας —από την ανοσοθεραπεία έως την εξατομικευμένη ιατρική— χωρίς να παραβλέπει το κρίσιμο ζήτημα της ποιότητας ζωής και της έγκαιρης ένταξης της ανακουφιστικής φροντίδας από τη στιγμή της διάγνωσης. Με ευθύτητα και ρεαλισμό, υπογραμμίζει τις καθυστερήσεις στη διαχείριση των ασθενών, τη σημασία της ειλικρινούς επικοινωνίας και της μητρικής γλώσσας στη θεραπευτική σχέση, ενώ ταυτόχρονα καταθέτει μια καθαρή θέση: η σύγχρονη ογκολογία δεν αφορά μόνο τη μάχη με τη νόσο, αλλά κυρίως τη συνοδεία του ανθρώπου σε κάθε στάδιο της διαδρομής του.

Κυρία Αυγουστίδου, πώς επηρέασε την ιατρική σας προσέγγιση στο ελληνικό σύστημα υγείας η πολυετής εκπαίδευση και εργασία σας στη Γερμανία;

Η Γερμανία με δίδαξε κυρίως πειθαρχία στη σκέψη, στη διαδικασία, στην τεκμηρίωση. Εκεί έμαθα ότι η ιατρική δεν είναι μόνο διαίσθηση: είναι πρωτόκολλο, αξιολόγηση, λογοδοσία.

Όταν γύρισα στην Ελλάδα, δεν ήρθα για να «διδάξω», ήρθα για να συνδυάσω αυτή τη μεθοδολογία με κάτι που η Γερμανία δεν μου έδωσε ποτέ εξ ολοκλήρου: την ανθρώπινη εγγύτητα στον ασθενή. Ο Έλληνας ασθενής θέλει να τον δεις ως άνθρωπο, όχι ως περιστατικό. Αυτός ο συνδυασμός, γερμανική μεθοδολογία και ελληνική σχέση, είναι που προσπαθώ να εφαρμόζω κάθε μέρα.

Η διαφορά στον ιατρικό κόσμο μεταξύ Ελλάδας και Δυτικής Ευρώπης είναι χαοτική ή μύθος;

Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι χαοτική παντού. Σε επίπεδο επιστημονικής κατάρτισης, οι Έλληνες γιατροί είναι εξαιρετικοί, αυτό το βλέπεις στο εξωτερικό, όπου τους αναζητούν ακριβώς γι” αυτό.

Το χάσμα υπάρχει στη δομή: στα συστήματα υποστήριξης, στη χρηματοδότηση της έρευνας, στην οργάνωση της καθημερινής φροντίδας. Δεν είναι θέμα ανθρώπων, είναι θέμα υποδομής. Και αυτό είναι πολιτική απόφαση, όχι ιατρική αδυναμία.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόοδος και το μεγαλύτερο «κενό» στην ογκολογική θεραπεία σήμερα;

Η πρόοδος είναι αδιαμφισβήτητα η μοριακή στόχευση και η ανοσοθεραπεία. Ζούμε μια εποχή που κάποιοι καρκίνοι οι οποίοι πριν από 15 χρόνια ήταν θανατικές καταδίκες, σήμερα ελέγχονται χρόνια. Αυτό είναι θαύμα επιστήμης.

Το κενό όμως είναι η πρόσβαση. Αυτές οι θεραπείες δεν φτάνουν ισότιμα σε όλους, ούτε μέσα στη χώρα, ούτε παγκοσμίως. Επίσης, εξακολουθούμε να υποτιμούμε τη φροντίδα του ανθρώπου παράλληλα με τη φροντίδα της νόσου.

Πότε η ιατρική πρέπει να μετατοπίζεται από τη θεραπεία στη στοχευμένη ανακουφιστική φροντίδα;

Αυτή είναι η ερώτηση που κάνω στους φοιτητές μου από την πρώτη μέρα. Η ανακουφιστική φροντίδα δεν είναι ο «επίλογος», δεν αρχίζει όταν τελειώνουν οι θεραπείες. Αρχίζει την ημέρα της διάγνωσης.

Η μετατόπιση από την επιθετική θεραπεία γίνεται όταν το «για πόσο καιρό» υπερβαίνει το «με τι ποιότητα ζωής;». Αυτή η κρίση απαιτεί ειλικρίνεια, χρόνο, και κυρίως εμπιστοσύνη μεταξύ γιατρού και ασθενή, κάτι που δεν χτίζεται σε μια συνάντηση.

Ποια η πιο δύσκολη απόφαση που έχετε κληθεί να πάρετε ως ογκολόγος σε ασθενή τελικού σταδίου;

Δεν θα αναφερθώ σε συγκεκριμένο περιστατικό αλλά οι πιο δύσκολες αποφάσεις είναι πάντα ίδιες: το πότε λες «αρκεί». Πότε σταματάς να «κάνεις κάτι» και αρχίζεις απλώς να «είσαι εκεί».

Αυτές οι στιγμές με δίδαξαν ταπεινοφροσύνη. Ότι ο ρόλος μου δεν είναι να νικάω τον καρκίνο κάθε φορά, είναι να συνοδεύω τον άνθρωπο ανεξαρτήτως αποτελέσματος.

Ποια είναι η μεγαλύτερη διαφορά στη φιλοσοφία ανακουφιστικής φροντίδας μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας;

Η Γερμανία έχει σύστημα, υπάρχουν δομές, ομάδες, πρωτόκολλα. Η παρηγορητική φροντίδα εντάσσεται οργανικά στο σύστημα υγείας. Στην Ελλάδα υπάρχει κάτι άλλο που είναι πολύτιμο: η ανθρώπινη παρουσία, η οικογένεια που δεν φεύγει από το κρεβάτι.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το ανθρώπινο κομμάτι δεν αρκεί από μόνο του. Χρειαζόμαστε και τη δομή. Εκπαιδεύω στην Ανακουφιστική Ιατρική ακριβώς γιατί πιστεύω ότι μπορούμε να έχουμε και τα δύο.

Με τη συμμετοχή σας σε διεθνή συμβούλια, πώς βλέπετε να αλλάζει η εξατομικευμένη θεραπεία τα επόμενα 10 χρόνια;

Τα επόμενα 10 χρόνια θα ζήσουμε επανάσταση στο επίπεδο της πρόβλεψης, όχι μόνο της θεραπείας. Τα μοριακά προφίλ, η τεχνητή νοημοσύνη, η υγρή βιοψία θα μας επιτρέπουν να «βλέπουμε» τον καρκίνο πριν ακόμα εμφανιστεί κλινικά ή πριν υποτροπιάσει.

Παράλληλα, η πρόκληση θα είναι η ισότιμη πρόσβαση. Γιατί η εξατομίκευση χωρίς δικαιοσύνη γίνεται προνόμιο, όχι δικαίωμα.

Ποια είναι τα πιο συχνά λάθη στην αρχική αντιμετώπιση ενός καρκινοπαθούς στην Ελλάδα;

Το πιο συχνό δεν είναι ιατρικό λάθος, είναι χρονική καθυστέρηση. Η διάγνωση αργεί, η παραπομπή αργεί, η έναρξη θεραπείας αργεί. Και στον καρκίνο, ο χρόνος έχει βάρος.

Πέρα από αυτό, βλέπω συχνά έλλειψη πολυδύναμης ομαδικής προσέγγισης, αποφάσεις που παίρνονται από έναν γιατρό μόνο του, χωρίς tumor board. Και βλέπω ακόμα την τάση να εστιάζουμε στη νόσο και να ξεχνούμε τον άνθρωπο δίπλα της.

Αύξηση καρκίνου στους νέους:  μιλάμε για λάθη στον καθημερινό τρόπο ζωής;

Δεν θέλω να ενοχοποιώ μονοδιάστατα τον τρόπο ζωής, γιατί η αιτιολογία είναι πολυπαραγοντική. Αλλά ναι, η παχυσαρκία, η καθιστική ζωή, η υπερκατανάλωση επεξεργασμένων τροφίμων, το χρόνιο στρες, η έλλειψη ύπνου, είναι αποδεδειγμένοι παράγοντες κινδύνου.

Αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι μόνο εκστρατείες ευαισθητοποίησης, είναι πολιτικές δημόσιας υγείας που κάνουν τον υγιεινό τρόπο ζωής προσιτό σε όλους.

Μιλώντας ανοιχτά για τον καρκίνο: Εκδήλωση ενημέρωσης και διαλόγου στις Βρυξέλλες, από το United Hellenic Women Club

Πώς κρατάτε ισορροπία κάτω από ένα τόσο απαιτητικό πρόγραμμα, ψυχικά και σωματικά;

Διαλέγεις αυτήν την ειδικότητα ή αν είμαστε ειλικρινείς, σε διαλέγει αυτή η ειδικότητα γιατί υπάρχει ένα κάλεσμα να συνδράμεις σε έναν ευπαθή συνάνθρωπο με επιστημονικότητα. Όταν ο ασθενής πάει καλά, βγάζεις φτερά, αναγαλλιάζεις, δεν είναι απλά ανακούφιση, είναι ψυχική ανταποδοτικότητα.

Αντίστοιχα, όταν δεν έχει η θεραπεία το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, μαζεύεις κουράγιο να το διαχειριστείς αρχικά μόνος σου και μετά να το ανακοινώσεις στον ασθενή και στο περιβάλλον. Είναι ένα διαρκές roller coaster συναισθημάτων που μαθαίνεις να το διαχειρίζεσαι γιατί πρέπει να ορθοποδείς ψυχικά για να συνεχίσεις τη δουλειά σου. Μεγάλη δύναμη μου δίνει η οικογένεια μου και τα κατοικίδια μου. Δρουν ψυχοθεραπευτικά.

Κάνει διαφορά η ελληνική μητρική γλώσσα στην προσέγγισή σας με τους ασθενείς;

Τεράστια. Δεν είναι μόνο θέμα επικοινωνίας, είναι θέμα εμπιστοσύνης. Όταν ένας ασθενής ακούει τη διάγνωσή του στη γλώσσα που αισθάνεται, στη γλώσσα που ονειρεύεται, αυτό αλλάζει κάτι βαθύ.

Κατανοεί καλύτερα, άγχεται λιγότερο, συνεργάζεται πιο εύκολα. Είχα ασθενείς στη Γερμανία που δεν μιλούσαν καλά γερμανικά και η φροντίδα τους ήταν αντικειμενικά δυσκολότερη, όχι επειδή οι γιατροί δεν ήθελαν, αλλά επειδή η γλώσσα είναι μέρος της θεραπείας.

Το βελγικό σύστημα υγείας εμπεριέχει σε μεγάλο βαθμό την ευθύτητα και την αλήθεια στην δύσκολη  επικοινωνία με τον ασθενή. Χωρίς να κρίνουμε αν είναι σωστό ή λάθος, στην Ελλάδα σπάνια λέγεται όλη την αλήθεια στον ασθενή. Γιατί αυτή η διαφορά; Ποια στάση επιλέγετε;

Εγώ προτιμώ την αλήθεια αλλά όχι σε βαρέλια. Η αλήθεια χρειάζεται χρόνο, προσοχή, το σωστό πλαίσιο και έναν ετοιμασμένο ασθενή.

Ο Βέλγος γιατρός λέει την αλήθεια γιατί το σύστημα και η κουλτούρα το επιτάσσουν και αυτό σέβεται την αυτονομία του ασθενή. Ο Έλληνας γιατρός σπάνια λέει όλη την αλήθεια γιατί νομίζει ότι προστατεύει. Στην πραγματικότητα, πολλές φορές προστατεύει τον εαυτό του από μια δύσκολη συζήτηση. Εγώ έχω επιλέξει να λέω την αλήθεια, με ανθρωπιά, με χρόνο, με υποστήριξη. Αλλά πάντα την αλήθεια.

Έχετε δεύτερες σκέψεις για την απόφασή σας να γυρίσετε στην Ελλάδα;

Υπάρχουν στιγμές αποθάρρυνσης, κυρίως όταν βλέπω το σύστημα να παλεύει με γραφειοκρατία και υποχρηματοδότηση. Αλλά δεύτερες σκέψεις για την ίδια την επιστροφή; Όχι.

Ήρθα πίσω με επίγνωση, όχι με ψευδαισθήσεις. Και η αίσθηση ότι κάνεις τη διαφορά εδώ, στη δική σου χώρα, στη δική σου γλώσσα, δεν συγκρίνεται με τίποτα.

Ποια θα ήταν η συμβουλή σας σε έναν νέο άνθρωπο, Έλληνα, τελειόφοιτο ιατρικής ο οποίος έχει το δίλημμα τού να φύγει στο εξωτερικό ή να μείνει στην Ελλάδα;

Να φύγει, αλλά με σχέδιο επιστροφής. Η εμπειρία στο εξωτερικό είναι αναντικατάστατη: σε ωριμάζει επαγγελματικά, σου ανοίγει ορίζοντες, σε κάνει καλύτερο γιατρό.

Αλλά να μη φύγει για να ξεφύγει, να φύγει για να αποκτήσει εφόδια. Και να ξέρει ότι η Ελλάδα τον χρειάζεται. Εμείς χρειαζόμαστε γιατρούς που έχουν δει κόσμο και επιλέγουν να γυρίσουν. Αυτή είναι η αλλαγή που χρειάζεται η χώρα.

Ποια στοιχεία χαρακτήρα σας βοήθησαν περισσότερο στην πορεία σας;

Η επιμονή, που δεν πρέπει να συγχέεται με πείσμα. Η περιέργεια, γιατί η ιατρική αλλάζει και αν σταματήσεις να μαθαίνεις, μένεις πίσω. Και ένα είδος αισιοδοξίας που δεν είναι αφελής. Ξέρω ότι δεν τους σώζουμε όλους, αλλά πιστεύω ότι αξίζει να προσπαθούμε για τον καθέναν.

Μαρία Αυγουστίδου MD · Παθολόγος-Ογκολόγος · Ειδική Ανακουφιστικής Ιατρικής
Διευθύντρια Ογκολογικής-Παθολογικής Κλινικής · Ιατρικό Κέντρο Αθηνών
Εκπαιδεύτρια Ανακουφιστικής Ιατρικής · Certified Palliative Medicine (Γερμανία)
Διστόμου 1, Μαρούσι – Αθήνα, 15125

The post Μιλώντας ανοιχτά για τον καρκίνο με την Δρ. Μαρία Αυγουστίδου appeared first on .

Παράλληλα με τους γάμους σε εξωτικούς προορισμούς, τα καταφύγια γιόγκα και τον ψηφιακό νομαδισμό, έχει αναδυθεί μια νέα μορφή αυτο-επανεφεύρεσης: ένα ταξίδι προς τη μεταμόρφωση μέσω κλινικής επέμβασης.

Δύο απροσδόκητες δυνάμεις έχουν βρεθεί στο επίκεντρο αυτής της τάσης: η Τουρκία και η Νότια Κορέα. Με την καθεμία να έχει αναπτύξει τη δική της «ειδικότητα» στον τομέα της αισθητικής.

Τι προσφέρουν αυτές οι χώρες; Πώς ωφελεί τις οικονομίες τους; Και τι συμβαίνει αν κάτι πάει στραβά;

Η Τουρκία και τα… δεμένα κεφάλια

Στην Κωνσταντινούπολη, συχνά βλέπει κανείς άντρες με επιδέσμους στο κεφάλι στο αεροδρόμιο. Δεν πρόκειται για ατύχημα – είναι επισκέπτες που μόλις έκαναν μεταμόσχευση μαλλιών. Η Τουρκία είναι πλέον η Νο1 χώρα στον κόσμο για τέτοιες επεμβάσεις. Αντίστοιχες εικόνες συναντά κανείς και στη Σεούλ, με ανθρώπους που έχουν υποβληθεί σε αισθητικές επεμβάσεις και φτάνουν να μην αναγνωρίζονται στις φωτογραφίες διαβατηρίου τους.

Three women were detained at a South Korean airport after plastic surgery left them unrecognizable from their passport photos. pic.twitter.com/5RlzHleGjL

— Creepy.org (@creepydotorg) March 20, 2025

Τι πυροδότησε την άνθηση

Η πανδημία έπαιξε ρόλο: πολλοί συνειδητοποίησαν μέσω των βιντεοκλήσεων πώς δείχνουν και τι θέλουν να αλλάξουν. Παράλληλα, τα social media ενίσχυσαν την κουλτούρα της τελειότητας. Σε συνδυασμό με το αυξημένο κόστος αισθητικής ιατρικής στη Δύση, η επιλογή του εξωτερικού φάνηκε ελκυστική – πιο φθηνή και συχνά πιο οργανωμένη.

Τι προσφέρει κάθε χώρα

• Τουρκία: Ειδικεύεται στις μεταμοσχεύσεις μαλλιών και στην αποκατάσταση δοντιών. Οι πόλεις της είναι γεμάτες κλινικές που προσφέρουν πακέτα με διαμονή, μεταφορές και προσωπικό που μιλάει αγγλικά.

• Νότια Κορέα: Ξεχωρίζει για την τελειότητα. Από λεύκανση δέρματος μέχρι «ανασχηματισμό» προσώπου με λέιζερ, η Σεούλ είναι προορισμός για όσους θέλουν πιο εκλεπτυσμένες παρεμβάσεις.

Με απλά λόγια: η Τουρκία «διορθώνει», η Κορέα «βελτιώνει».

Κόστος και προσφορές

Οι τιμές είναι πολύ πιο προσιτές σε σχέση με την Ευρώπη ή τις ΗΠΑ.

• Στην Τουρκία, μεταμόσχευση μαλλιών ξεκινά από 1.800 €, ενώ μια στεφάνη δοντιού κοστίζει 200–400 €.

• Στην Κορέα, το λέιζερ προσώπου ξεκινά από 150 €, ενώ η ρινοπλαστική κυμαίνεται μεταξύ 2.100 και 3.500 €.

Πίσω από την επιτυχία: κρατική στήριξη

Η Τουρκία επένδυσε δυναμικά στον ιατρικό τουρισμό από τη δεκαετία του 2000, με σύγχρονες τεχνικές και εκατοντάδες κλινικές που σήμερα εξυπηρετούν εκατομμύρια ασθενείς.

Η Κορέα ξεκίνησε πιο θεσμικά, με κυβερνητικά προγράμματα, ειδικές βίζες, επιστροφές ΦΠΑ και διασύνδεση με την παγκόσμια τάση του K-beauty.

Όμως… τι γίνεται αν κάτι πάει στραβά;

Οι επεμβάσεις αυτές έχουν και κινδύνους. Η μετεγχειρητική φροντίδα από απόσταση είναι δύσκολη, η νομική κάλυψη περιορισμένη και η ασφάλιση σπάνια καλύπτει αισθητικές παρεμβάσεις στο εξωτερικό. Η συμβουλή είναι απλή: έλεγξε ποιον εμπιστεύεσαι, ζήτα πιστοποιήσεις, μάθε τι γίνεται αν κάτι δεν πάει καλά.

Συμπέρασμα

Η Τουρκία υπόσχεται άμεσες λύσεις και πακέτα all-inclusive. Η Κορέα προσφέρει τελειότητα υψηλής τεχνολογίας. Και οι δύο χώρες δίνουν τη δυνατότητα σε εκατομμύρια ανθρώπους να «ξανασυστηθούν» στον καθρέφτη – ή στα social media.

Άλλωστε, όπως λένε και οι Γάλλοι: il faut souffrir pour être beau/belle – η ομορφιά θέλει θυσίες. Και αν αυτές περιλαμβάνουν ένα τετράστερο ξενοδοχείο και έναν ευγενικό γιατρό, τότε μάλλον είναι οι πιο άνετες θυσίες που μπορεί να κάνει κανείς.

The post Τουρισμός ομορφιάς: Πώς η Τουρκία και η Νότια Κορέα έγιναν κορυφαίοι προορισμοί… μεταμόρφωσης appeared first on .

Ευρισκόμενο στη Yumeshima – το τεχνητό «Νησί των ονείρων» στον κόλπο της Οσάκα – η τοποθεσία της παγκόσμιας έκθεσης διαθέτει μια τεράστια κυκλική ξύλινη κατασκευή με περιφέρεια σχεδόν 2 χλμ., ένα αρχιτεκτονικό φόρο τιμής στην ιαπωνική ξυλουργική. Η εκδήλωση διαρκεί έως τις 13 Οκτωβρίου και συγκεντρώνει 158 χώρες.

Το βελγικό περίπτερο θα ανοίξει επίσημα την Τετάρτη ο Βέλγος γιατρός και πρώην υφυπουργός του ΟΗΕ Peter Piot, με μουσική συνοδεία  από τον DJ Buscemi. Η εστίαση του Βελγίου στην ιατρική καινοτομία δεν είναι τυχαία. Η χώρα φιλοξενεί παγκόσμιες φαρμακευτικές εταιρείες όπως η Janssen, η GSK και η Pfizer, με τη χώρα να διαδραματίζει κομβικό ρόλο στην παγκόσμια αλυσίδα εφοδιασμού εμβολίων.

«Από την πανδημία του Covid-19, η Ιαπωνία βλέπει το Βέλγιο ως τον παγκόσμιο κόμβο εμβολίων», δήλωσε η Justine Theunissen από τη Γενική Επιτροπή Διεθνών Εκθέσεων του Βελγίου. «Σχεδόν όλα τα εμβόλια που χρησιμοποιούνται εδώ προέρχονται από το Βέλγιο. Οι βάφλες και οι πατάτες μπορεί να εξακολουθούν να είναι εμβληματικές, αλλά η φαρμακευτική μας φήμη έχει αποκτήσει τη δική της ζωή».

Έρευνα και διανομή

Το Βέλγιο υπερέχει επίσης στην έρευνα και τη διανομή. Κάθε περιφέρεια επιδεικνύει τις δικές της δυνάμεις στο περίπτερο.

Η Φλάνδρα συνεισφέρει στο Circle of Life, μια έκθεση σχετικά με το πώς η τεχνολογία βελτιώνει την υγεία σε όλη τη ζωή.
Οι Βρυξέλλες αναδεικνύουν τις προόδους στην ιατρική ρομποτική και την τεχνητή νοημοσύνη, με καινοτομίες από την Axiles Bionics, ένα παράρτημα του Vrije Universiteit Brussel που αναπτύσσει προσθετικά τελευταίας τεχνολογίας.
Η Βαλλονία εστιάζει στην τεχνητή νοημοσύνη στην υγειονομική περίθαλψη, με έμφαση στα ψηφιακά δίδυμα – εικονικά μοντέλα ασθενών που επιτρέπουν την εξατομικευμένη θεραπεία.

Το ίδιο το περίπτερο είναι αρχιτεκτονικά εμπνευσμένο από το Kintsugi, την ιαπωνική τέχνη της επισκευής σπασμένων αντικειμένων με χρυσό, απηχώντας το θέμα της αναγέννησης. Σχεδιάστηκε από μια κοινοπραξία με επικεφαλής το Carré 7, ένα στούντιο με έδρα τη La Louvière, και εκτείνεται σε τρεις ορόφους.

Η βελγική μασκότ είναι το BeluBelu, ένα ανθρωπόμορφο κύτταρο που συμβολίζει το δομικό στοιχείο της ζωής. «Μπορεί να μην είναι μια εικόνα που συνδέει συνήθως κάποιος με το Βέλγιο», λέει η Theunissen, «αλλά σαν ένα κύτταρο που συνεχώς επανεφευρίσκει τον εαυτό του, το ίδιο κάνει και η χώρα μας».

The post Expo 2025 Osaka: Το βελγικό περίπτερο επικεντρώνεται στην ιατρική καινοτομία appeared first on .

Η πρώτη έκδοση του «De Humani Corporis Fabrica», που εκδόθηκε το 1543, βρίσκεται ήδη στην κατοχή του πανεπιστημίου. Δώδεκα χρόνια αργότερα, το 1555, ο Βεσάλιος κυκλοφόρησε μια δεύτερη έκδοση. Αυτήν την έκδοση έχουν στην κατοχή τους πλέον το KU Leuven και η Φλαμανδική Κοινότητα, ως μέρος της πολιτικής Topstukken, μια πολιτική για την απόκτηση κορυφαίων έργων. Το έργο αγοράστηκε στον οίκο δημοπρασιών Christie’s για 1,8 εκατομμύρια δολάρια (περίπου 1,6 εκατομμύρια ευρώ).

Το έργο, που ονομάζεται «Fabrica» για συντομία, θεωρείται ευρέως ως ένα από τα πιο επιδραστικά ιατρικά βιβλία παγκοσμίως. Στο Fabrica, ο Βεσάλιος περιέγραψε την ανθρώπινη ανατομία με βάση τις ανατομές που έκανε. Στη δεύτερη έκδοση, πρόσθεσε και προσωπικές σημειώσεις. Το βιβλίο είναι πλούσια εικονογραφημένο από καλλιτέχνες, οι οποίοι σχολίασαν λεπτομερώς τη γνώση της ανθρώπινης ανατομίας της εποχής τους.

600 χρόνια Πανεπιστημίου Λουβένης

Η αγορά είναι ιδιαίτερα επίκαιρη για το KU Leuven, ενόψει των εορτασμών γύρω από την 600η επέτειό του το 2025. Το πανεπιστήμιο αυτή τη στιγμή χτίζει ένα κέντρο εμπειρίας γύρω από τον Ανδρέα Βεσάλιο, το οποίο θα επικεντρωθεί στη φροντίδα, την επιστήμη και την κοινωνία. «Το γεγονός ότι τώρα θα μπορούμε επίσης να προβάλλουμε το «De Humani Corporis Fabrica» στο ευρύ κοινό ταιριάζει καλά με αυτό», λέει ο πρύτανης του πανεπιστημίου, Luc Sels. «Είναι ένα από τα βιβλία με τη μεγαλύτερη επιρροή στην ιστορία».

«Η Φλάνδρα ήταν πάντα παγκόσμιος ηγέτης όσον αφορά την υγειονομική περίθαλψη και την ιατρική επιστήμη. Οφείλουμε εν μέρει αυτήν την ηγετική θέση στις προσπάθειες και τα επιτεύγματα κορυφαίων επιστημόνων όπως ο Βεσάλιος», δήλωσε ο Φλαμανδός υπουργός Πολιτισμού Jan Jambon (N-VA). «Η Fabrica που αποκτούμε σήμερα μας θυμίζει αυτό το ένδοξο παρελθόν. Είναι έμπνευση για τους πολλούς νέους φοιτητές που ακολουθούν τα βήματα του Βεσάλιου σήμερα».

The post Το Πανεπιστήμιο της Λουβένης αποκτά σπάνιο αριστούργημα του Βεσάλιου appeared first on .

Η θεραπεία ξεκίνησε πριν από έξι χρόνια, όταν το έμβρυο βρισκόταν ακόμα στην μήτρα, ωστόσο αυτή η διεπιστημονική φροντίδα συνοδεύτηκε από μακροχρόνια παρακολούθηση, η οποία αντιπροσωπεύει μια «παγκόσμια πρωτιά», όπως  ανακοίνωσε τη Δευτέρα το UCLouvain. Τα αποτελέσματα αυτής της παρέμβασης δημοσιεύονται στο περιοδικό «Nature Cardiovascular Research».

Το 2016, μια διεπιστημονική ομάδα αποτελούμενη από το Κέντρο Αγγειακών Ανωμαλιών, υπό τη διεύθυνση του Pr Laurence Boon, και το Μαιευτικό Τμήμα του Saint-Luc θεράπευσαν μια μητέρα της οποίας το έμβρυο παρουσίαζε σημαντική λεμφική δυσπλασία στην περιοχή του τραχήλου της μήτρας και απειλούσε την ανάπτυξή του. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αυτή η βλάβη προκάλεσε συμπίεση των αεραγωγών του εμβρύου και κινδύνευε να οδηγήσει σε διακοπή της εγκυμοσύνης.

Μια υπέροχη πρωτιά

Για πρώτη φορά στον κόσμο, η αγγειακή δυσπλασία αντιμετωπίστηκε στη μήτρα μέσω ενός φαρμάκου, του Sirolimus, το οποίο χορηγήθηκε απευθείας στη μητέρα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της. Μεταξύ 29ης και 34ης εβδομάδας κύησης, το μέγεθος της βλάβης μειώθηκε σημαντικά και ο τοκετός προχώρησε κανονικά.

Εκτός από τη σκληροθεραπεία (ένεση φαρμάκου στα παθολογικά αγγεία για να στεγνώσουν) στους 11 μήνες και μετά μια επέμβαση στους 15 μήνες, η θεραπεία συνεχίστηκε στο παιδί για μερικά χρόνια. Τώρα έξι ετών, το παιδί είναι καλά και συνεχίζει να μεγαλώνει κανονικά, εξηγεί το UCLouvain, το οποίο κάνει λόγο για «ιατρικό κατόρθωμα».

«Αυτό είναι μια σημαντική πρόοδος για τη διαχείριση εμβρύων που πάσχουν από σημαντικές αγγειακές δυσπλασίες», θεωρεί η κλινική, για την οποία αυτή η ανακάλυψη «ανοίγει πολλούς προβληματισμούς σε άλλους κλάδους σχετικά με τη δυνατότητα έναρξης θεραπειών το συντομότερο δυνατό.

The post «Παγκόσμια πρώτη» στο Βέλγιο με τη θεραπεία μιας αγγειακής δυσπλασίας στη μήτρα appeared first on .

Η περιτοναϊκή κάθαρση (peritoneal dialysis, dialyse péritonéale στα γαλλικά) είναι η πιο διαδεδομένη μέθοδος της οικιακής αιμοκάθαρσης παγκοσμίως, όντας η πιο απλή και φθηνή. Η ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής τον καθηγητή Olivier Devuyst του Ινστιτούτου Πειραματικής και Κλινικής Έρευνας στο UCLouvain, έχει πλέον εντοπίσει μια παραλλαγή στο γονίδιο AQP1 που περιορίζει την αποτελεσματικότητα της μεθόδου αυτής. Πρόκειται για μια ανακάλυψη που καθιστά δυνατή τη βελτίωση του μέλλοντος των ασθενών που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση στο σπίτι. «Η κλινική μελέτη, που πραγματοποιήθηκε σε σχεδόν 2.000 ασθενείς που υποβάλλονται σε περιτοναϊκή κάθαρση σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και στην Κίνα, έδειξε ότι οι ασθενείς με δύο αντίγραφα αυτής της παραλλαγής του γονιδίου AQP1 (15% του πληθυσμού), έχουν σημαντική μείωση στην ικανότητα απομάκρυνσης του νερού κατά την διάρκεια της αιμοκάθαρσης και αυξημένο κίνδυνο θανάτου », εξηγεί το UCLouvain.

Η ανακάλυψη ανοίγει το δρόμο για την ανάπτυξη νέων θεραπειών. «Αυτό είναι ένα βήμα προς την κατεύθυνση της ιατρικής ακριβείας για ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια», υπογραμμίζουν οι καθηγητές Johann Morelle και Eric Goffin του Νεφρολογικού Τμήματος της Πανεπιστημιακής Κλινικής του Saint-Luc, «επειδή ορισμένοι γενετικοί παράγοντες μπορούν να καθορίσουν την αγωγή και να βελτιώσουν την αποτελεσματικότητα της αιμοκάθαρσης».

The post Σημαντική ανακάλυψη για την αιμοκάθαρση, από τα UCLouvain και Saint-Luc appeared first on .

BREAKING NEWS:
The 2020 #NobelPrize in Physiology or Medicine has been awarded jointly to Harvey J. Alter, Michael Houghton and Charles M. Rice “for the discovery of Hepatitis C virus.” pic.twitter.com/MDHPmbiFmS

— The Nobel Prize (@NobelPrize) October 5, 2020

Το Νόμπελ Ιατρικής / Φυσιολογίας είναι το πρώτο από τη σειρά των επιστημονικών βραβείων που δίνονται κάθε χρόνο σε ανθρώπους που συμβάλλουν με το έργο τους στην εξέλιξη των επιστημών τους και την κοινωνία. Έως σήμερα, έχουν απονεμηθεί 110 Νόμπελ Ιατρικής ή Φυσιολογίας, αρχής γενομένης από το 1901. Μόνο εννέα χρονιές δεν απονεμήθηκε το Νόμπελ, κυρίως λόγω του πρώτου και του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Από τα 110 Νόμπελ, τα 39 έχουν απονεμηθεί σε ένα επιστήμονα, τα 33 σε δύο μαζί, ενώ τα 38 σε τρεις. Συνολικά, έχουν τιμηθεί 219 επιστήμονες, εκ των οποίων ο νεότερος ήταν 32 ετών (το 1923) και ο γηραιότερος 87 ετών (το 1966). Από τους 219, μόνο 12 ήταν γυναίκες και από αυτές μόνο μία ήταν αυτή που δεν το μοιράστηκε με άλλους συναδέλφους της.

Κανένας έως σήμερα δεν έχει πάρει Νόμπελ Ιατρικής/Φυσιολογίας πάνω από μία φορά, ενώ δύο φορές το έχουν μοιραστεί παντρεμένα ζευγάρια επιστημόνων (το 1947 και το 2014). Μία και μοναδική φορά ένας Νομπελίστας Ιατρικής, το 1939, υποχρεώθηκε από τον Χίτλερ να αρνηθεί το βραβείο.

Η πιο διάσημη περίπτωση επιφανούς επιστήμονα που δεν πήρε το Νόμπελ Ιατρικής, είναι του Αυστριακού «πατέρα» της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόιντ, ο οποίος προτάθηκε ούτε μία, ούτε δύο, αλλά 32 φορές! Αλλά κάθε φορά προτιμήθηκε κάποιος άλλος. Τελικά η επιτροπή απονομής των Νόμπελ αποφάσισε ότι πλέον δεν θα εξέταζε άλλη υποψηφιότητα του Φρόιντ με το σκεπτικό ότι το έργο του δεν είχε αποδεδειγμένη επιστημονική αξία. Το 1936 ο Ρομέν Ρολάν πρότεινε τον Φρόιντ για το Νόμπελ Λογοτεχνίας (μιας και ο τελευταίος έγραφε πολύ ωραία), αλλά και πάλι εις μάτην.

Οι υποψηφιότητες για τα Νόμπελ κρατιούνται μυστικές για 50 χρόνια. Το βραβείο συνοδεύεται από το ποσό των εννέα εκατομμυρίων σουηδικών κορωνών.

Πηγή: ethnos.gr

The post Νόμπελ Ιατρικής 2020: Ποιοι είναι οι τρεις νικητές appeared first on .

Ο 71χρονος επιστήμονας έχει αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην έρευνα για την αυτοφαγία.

«Η Συνέλευση Νόμπελ στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα αποφάσισε σήμερα να δώσει το βραβείο Φυσιολογίας ή Ιατρικής για το 2016, στο Γιοσινόρι Οσούμι για τις ανακαλύψεις του σχετικά με τους μηχανισμούς της αυτοφαγίας», δήλωσε ο Τόμας Πέρλμαν, γραμματέας της επιτροπής Νόμπελ για την Φυσιολογία και την Ιατρική.

Η αυτοφαγία είναι μια διαδικασία αποβολής όλων των επιβλαβών συστατικών και ταυτόχρονα διατήρησης toy οργανισμού στη ζωή χρησιμοποιώντας θρεπτικές ουσίες, που παράγονται από τον ίδιο.

Όπως επισημαίνει η επιτροπή οι έρευνες του Οσούμι για την αυτοφαγία έχουν κρίσιμη σημασία για να γίνει κατανοητή η ανανέωση των κυττάρων και η απάντηση του σώματος στην πείνα και τις λοιμώξεις.

«Μέσα από την απομάκρυνση των κατεστραμένων πρωτεϊνών και οργανιδίων, η αυτοφαγία προωθεί την ανανέωση των κυττάρων. Η αποτυχία της αυτοφαγίας έχει λοιπόν σχέση με τη γήρανση των κυττάρων και αρκετές ασθένειες των γηρατειών, όπως είναι το Αλτσχάιμερ ή ο διαβήτης τύπου 2. Τελικά, η υπερβολική αυτοφαγία μπορεί να έχει ανεπιθύμητες συνέπειες, όπως για παράδειγμα στον καρκίνο, όπου η αυτοφαγία μπορεί να προωθήσει την ανάπτυξη όγκων και αντίσταση στα καρκινικά φάρμακα», επεσήμανε η Μαρία Μασούτσι, καθηγήτρια Ιολογίας στο Τμήμα Κυτταρικής και Μοριακής Βιολογίας του Ινστιτούτου Καρολίνσκα.

Από το 2009 ο Ουσούμι είναι καθηγητής στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Τόκιο. Είναι ο 23ος κάτοχος του βραβείου Νόμπελ που γεννήθηκε στην Ιαπωνία και ο 6ος Ιάπωνας ερευνητής που λαμβάνει Νόμπελ Ιατρικής.

Νόμπελ Φυσικής 2016

Τρεις Βρετανοί επιστήμονες, οι Ντέιβιντ Τάλες, Φ. Ντάνκαν Χόλντεϊν και Τζ. Μάικλ Κόστερλιτς, βραβεύονται με το Νόμπελ Φυσικής 2016, για τις έρευνες τους πάνω στην ύλη.

Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση «Οι ανακαλύψεις τους επέτρεψαν την καταγραφή προόδου στην θεωρητική κατανόηση των μυστηρίων της ύλης και στη δημιουργία νέων προοπτικών για την ανάπτυξη καινοτόμων υλικών».

«Η Σουηδική Βασιλική Ακαδημία Επιστημών, αποφάσισε να απονείμει το Νόμπελ Φυσικής για το 2016, στους Ντέιβιντ Τάλες, Φ. Ντάνκαν Χόλντεϊν και Τζ. Μάικλ Κόστερλιτς, για τις θεωρητικές ανακαλύψεις των τοπολογικών μετατροπών φάσης και των τοπολογικών φάσεων της ύλης,» δήλωσε ο Γκόραν Χάνσον Γ. Γραμματέας της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών.

Στην ανακοίνωση της Επιτροπής αναφέρεται ότι «οι βραβευθέντες
αυτή τη χρονιά άνοιξαν τον δρόμο σε έναν άγνωστο κόσμο όπου η ύλη μπορεί να λάβει ασυνήθιστες μορφές. Χρησιμοποίησαν εξελιγμένες μαθηματικές μεθόδους για να μελετήσουν φάσεις ή ασυνήθιστες καταστάσεις της ύλης, όπως οι υπεραγωγοί και οι λεπτές μαγνητικές μεμβράνες».

Νόμπελ Χημείας 2016

Tρεις επιστήμονες που δημιούργησαν μηχανές από μόρια μοιράζονται το Νόμπελ Χημείας 2016.

Πρόκειται για τον Γάλλο Ζαν-Πιερ Σοβάζ επίτιμο καθηγητή του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου και επίτιμο διευθυντή ερευνών στο γαλλικό Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας, τον σερ Φρέιζερ Στόνταρτ, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν στις ΗΠΑ και τον Ολλανδό Μπέρναρ Φέρινγκα καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Γκρόνινγκεν.

Μοριακές μηχανές

Οι τρεις πρωτοπόροι χημικοί άνοιξαν νέους δρόμους με την έρευνα τους. Κατάφεραν να συνδέσουν μόρια μεταξύ τους τα οποία μπορούν να κινηθούν αυτόνομα. Πρόκειται για τις αποκαλούμενες μοριακές μηχανές που μπορούν να επιτελέσουν κάποιο έργο, μετατρέποντας την χημική ενέργεια σε κίνηση.

Την αρχή έκανε ο 72χρονος σήμερα Ζαν-Πιέρ Σοβάζ, το 1983. Ο Γάλλος επιστήμονας συνέδεσε μόρια σε μορφή αλυσίδας. Ήταν το πρώτο βήμα για την ανάπτυξη των μοριακών μηχανών, καθώς σε κάθε μηχανή τα εξαρτήματα πρέπει να κινούνται αμφίδρομα.

Την δεκαετία του 1990, ο 74χρονος σήμερα, σερ Φρέιζερ Στότναρντ κατάφερε να περάσει ένα μόριο σε σχήμα άξονα μέσα από ένα κυκλικό προκειμένου να κινηθεί το ένα ανεξάρτητα από το άλλο.

Πρόκειται για την συρρίκνωση του συστήματος άξονας-τροχός σε επίπεδο μορίων.

Ο 65χρονος σήμερα, Μπέρναρ Φέρινγκα, το 1999 κατάφερε να κατασκευάσει τον πρώτο μοριακό κινητήρα. Επίσης ανέπτυξε ένα άλλο σύστημα μοριακών κινητήρων που κατάφερε να σηκώσει 10.000 φορές το βάρος του. Ένα ακόμα ανέπτυξε ένα ακόμα μοντέλο με 4 μοριακούς κινητήρες μπορούσε να κινείται σε μια επιφάνεια σαν ένα νανοαυτοκίνητο.

Τα μοριακά συστήματα που ανέπτυξαν οι τρεις επιστήμονες «βρίσκονται σήμερα στο ίδιο στάδιο που ήταν ο ηλεκτρικός κινητήρας στη δεκαετία του 1830, όταν οι επιστήμονες παρουσίαζαν μανιβέλες και ρόδες, χωρίς να ξέρουν πως αυτό θα οδηγήσει στα ηλεκτρικά τρένα, στο πλυντήριο, στους ανεμιστήρες και στα μίξερ», επισημαίνει η επιτροπή. Ουσιαστικά λοιπόν, οι εφαρμογές των μοριακών μηχανών είναι ευρύτατες αν και ακόμα βρισκόμαστε σε πρώιμο στάδιο.

Οι τρεις επιστήμονες θα μοιραστούν το έπαθλο των 8 εκατομμυρίων σουηδικών κορωνών (περίπου 830.000 ευρώ).

Ο Μπέρναρ Φέρινγκα ευχαρίστησε τους φοιτητές και τους συναδέλφους του στο Πανεπιστήμιο του Γκρόνινγκεν για τη συνεργασία τους που όπως είπε τον οδήγησαν στο βραβείο Νόμπελ.

Πηγή: euronews.com

The post Γιοσινόρι Οσούμι: ο άνθρωπος που έριξε φως στην κυτταρική ανακύκλωση appeared first on .