Την εκδήλωση άνοιξε η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ρομπέρτα Μέτσολα, η οποία υπογράμμισε ότι ο αντισημιτισμός εξαπλώνεται σήμερα με πρωτοφανή ταχύτητα, ιδίως μέσω του διαδικτύου, μετατρέποντας παλιά ψεύδη σε σύγχρονες απειλές. Η μνήμη του Ολοκαυτώματος, τόνισε, δεν αποτελεί απλώς ιστορικό καθήκον, αλλά ενεργή στάση απέναντι στο μίσος, πριν αυτό ριζώσει ξανά. Το «Ποτέ ξανά», όπως σημείωσε, αποκτά νόημα μόνο όταν καθοδηγεί τις σημερινές επιλογές και την Ευρώπη που οι κοινωνίες της επιλέγουν να οικοδομήσουν.

Ακολούθησε μουσική παρέμβαση με το τραγούδι Beautiful That Way του Nicola Piovani, σε ερμηνεία της Noa, πριν τον λόγο πάρει η Tatiana Bucci. Στην ομιλία της, αφηγήθηκε την ιστορία της οικογένειάς της: της μητέρας, της θείας, της αδελφής της Άντρα και του ξαδέλφου τους Σέρτζιο, που εκτοπίστηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Άουσβιτς-Μπίρκεναου τον Μάρτιο του 1944.

“I hope that all children in the world can have the life I was able to live after the war.”

This is what Holocaust survivor Tatiana Bucci had to say in a solemn ceremony at the European Parliament today for Holocaust Remembrance Day. pic.twitter.com/fdAoozIVIi

— European Parliament (@Europarl_EN) January 27, 2026

Η ίδια περιέγραψε πώς η σύγχυση των φρουρών, που θεώρησαν εκείνη και την αδελφή της δίδυμες, συνέβαλε στο να γλιτώσουν – μαζί με τον Σέρτζιο – από τους θαλάμους αερίων. Τα τρία παιδιά παρέμειναν στο Μπίρκεναου για δέκα μήνες. Όπως εξήγησε, προσαρμόστηκε σχεδόν αμέσως στη φρίκη της καθημερινότητας του στρατοπέδου και αντιλήφθηκε την εβραϊκή της ταυτότητα ακούγοντας τους δεσμοφύλακες να μιλούν, καταλαβαίνοντας ότι αυτή η «ζωή» προοριζόταν για τους Εβραίους – μια ύπαρξη που, όπως είπε, δεν ήταν ζωή αλλά θάνατος.

Η ζωή των δύο αδελφών σώθηκε για δεύτερη φορά όταν ένας φρουρός τις προειδοποίησε να μη σηκώσουν το χέρι τους όταν θα τους ζητούσαν να δηλώσουν αν επιθυμούν να επανενωθούν με τις μητέρες τους. Μετέφεραν την πληροφορία στον Σέρτζιο, ο οποίος όμως δεν άντεξε και απάντησε καταφατικά. Μεταφέρθηκε σε άλλο στρατόπεδο, υποβλήθηκε σε πειραματισμούς και τελικά δολοφονήθηκε με ιδιαίτερη αγριότητα.

Μετά την απελευθέρωση, η Τατιάνα και η Άντρα στάλθηκαν σε ορφανοτροφείο στην Αγγλία και επανενώθηκαν με τους γονείς τους στην Ιταλία τον Δεκέμβριο του 1946. Στη Ρώμη, τους έδειξαν φωτογραφίες παιδιών, με την ελπίδα ότι θα αναγνώριζαν συγγενείς. Αργότερα, η Τατιάνα συνειδητοποίησε ότι επρόκειτο για παιδιά που είχαν δολοφονηθεί μετά τη ναζιστική επιδρομή στο εβραϊκό γκέτο της Ρώμης το 1943. Από τότε, όπως ανέφερε, ελπίζει όλα τα παιδιά του κόσμου να μπορέσουν να ζήσουν μια ζωή όπως εκείνη που της δόθηκε μετά τον πόλεμο και να φτάσουν στα γηρατειά, τονίζοντας πως, παρά τα πάντα, η ζωή παραμένει όμορφη.

Μετά την ομιλία της, οι ευρωβουλευτές τήρησαν ενός λεπτού σιγή και η τελετή ολοκληρώθηκε με μουσική ερμηνεία του Kaddish του Μορίς Ραβέλ.

Ποια είναι η Tatiana Bucci

Η Tatiana Bucci γεννήθηκε το 1937 στη Φιούμε, πόλη που τότε ανήκε στην Ιταλία και σήμερα βρίσκεται στην Κροατία. Ήταν μόλις έξι ετών όταν, μαζί με την τετράχρονη αδελφή της Άντρα, τη μητέρα τους, τη θεία, τη γιαγιά και τον ξάδελφό τους, εκτοπίστηκαν στο Άουσβιτς στις 4 Απριλίου 1944. Οι δύο αδελφές συγκαταλέγονται στους νεότερους επιζήσαντες του στρατοπέδου που διατηρούν μνήμες από την εμπειρία τους. Σήμερα, η Tatiana Bucci ζει στο Βέλγιο με την οικογένειά της.

Se souvenir pour rester vigilants

Le Parlement européen rend hommage aux victimes de la Shoah

Le Parlement européen a commémoré la Journée internationale dédiée à la mémoire des victimes de l’Holocauste lors d’une séance plénière solennelle, organisée à l’approche du 27 janvier, date anniversaire de la libération du camp d’Auschwitz en 1945. La cérémonie a été marquée par le témoignage de Tatiana Bucci, survivante d’Auschwitz et l’une des plus jeunes rescapées à conserver des souvenirs directs de la déportation.

La présidente du Parlement, Roberta Metsola, a ouvert la séance en rappelant que l’antisémitisme connaît aujourd’hui une diffusion alarmante, notamment en ligne, où des discours anciens se transforment en menaces bien réelles. Se souvenir de la Shoah, a-t-elle souligné, signifie refuser toute banalisation de la haine et agir avant qu’elle ne s’installe à nouveau. L’engagement du « plus jamais ça » ne peut, selon elle, se limiter à une formule, mais doit guider les choix politiques et sociétaux de l’Europe contemporaine.

Après une interprétation de Beautiful That Way de Nicola Piovani par la chanteuse Noa, Tatiana Bucci a pris la parole pour retracer le parcours de sa famille, déportée à Auschwitz-Birkenau en mars 1944. Elle a évoqué sa mère, sa tante, sa sœur Andra et leur cousin Sergio, tous emportés dans la mécanique d’extermination nazie.

Elle a raconté comment la confusion des gardiens, qui prirent elle et sa sœur pour des jumelles, permit aux deux enfants – ainsi qu’à Sergio – d’échapper à la sélection pour les chambres à gaz. Les trois enfants restèrent dix mois dans le camp. Très vite, a-t-elle expliqué, elle comprit qu’elle était juive en entendant les paroles des gardes et en réalisant que cette existence, imposée aux Juifs, n’était pas une vie mais une lente condamnation à mort.

Les deux sœurs furent une nouvelle fois sauvées lorsqu’un gardien les avertit de ne pas répondre à l’appel demandant qui souhaitait rejoindre sa mère. Elles transmirent l’avertissement à Sergio, qui, incapable de résister, se manifesta. Déporté dans un autre camp, il fut soumis à des expérimentations avant d’être exécuté dans des conditions d’une extrême brutalité.

Après la libération, Tatiana et Andra furent envoyées dans un orphelinat en Angleterre, avant de retrouver leurs parents en Italie à la fin de l’année 1946. À Rome, on leur montra des photographies d’enfants, dans l’espoir d’identifier des proches. Tatiana comprit plus tard qu’il s’agissait d’enfants assassinés après la rafle du ghetto juif de Rome en 1943. Depuis lors, elle nourrit l’espoir que tous les enfants puissent vivre en paix, grandir et vieillir, comme elle en a eu la chance après la guerre, affirmant que, malgré tout, la vie reste précieuse.

La cérémonie s’est achevée par une minute de silence observée par les eurodéputés, suivie d’une interprétation du Kaddish de Maurice Ravel.

The post Η Ευρώπη θυμάται το Ολοκαύτωμα appeared first on .

Η πρόεδρος Roberta Metsola κήρυξε την έναρξη της τελετής την Τετάρτη, η οποία τίμησε επίσης την 80ή επέτειο της απελευθέρωσης του στρατοπέδου συγκέντρωσης Άουσβιτς-Μπίρκεναου στις 27 Ιανουαρίου. «Δεν γίνεται ποτέ να ξεχάσουμε και πρέπει να δράσουμε. Η δική μας είναι η τελευταία γενιά που έχει το προνόμιο να γνωρίζει τους επιζώντες του Ολοκαυτώματος και να ακούει τις ιστορίες τους από πρώτο χέρι. Οι φωνές τους, το θάρρος τους, οι αναμνήσεις τους είναι μια γέφυρα για ένα παρελθόν που δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστεί. Γιατί ακόμα και μετά τη φρίκη του Ολοκαυτώματος, ο αντισημιτισμός δεν εξαφανίστηκε. Επέμεινε. Εξελίχθηκε.

Η μνήμη είναι καθήκον. Η ευθύνη να διασφαλίσουμε ότι το «ποτέ ξανά» δεν είναι κενό γράμμα.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αυτό θα θυμάται πάντοτε. Και πάντα θα ορθώνουμε το ανάστημά μας – όπως η πρώτη γυναίκα πρόεδρός μας Simone Veil, επιζήσασα η ίδια, μας δίδαξε να κάνουμε. Η κληρονομιά της μας υπενθυμίζει ότι η ουδετερότητα βοηθά μόνο τον καταπιεστή, ποτέ το θύμα. Αυτό το Κοινοβούλιο θα υπερασπίζεται πάντα την αξιοπρέπεια. Την ελπίδα. Την ανθρωπιά», είπε. Την ομιλία της προέδρου του ΕΚ ακολούθησε μουσική παράσταση, κατά την οποία χρησιμοποιήθηκε το αυθεντικό τσέλο Gagliano του Pál Hermann.

Στην ομιλία της, η Corrie Hermann αφηγήθηκε το πώς ο πατέρας της, ο Ούγγρος συνθέτης και τσελίστας Pál Hermann, που θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους τσελίστες της εποχής του, δολοφονήθηκε από τους Ναζί το 1944. «Αυτή η ιστορία για ένα θύμα του Ολοκαυτώματος είναι αφιερωμένη σε κάθε ένα από τα έξι εκατομμύρια θύματα που συνεχίζουμε να θρηνούμε σήμερα», είπε.

Η κα. Hermann διηγήθηκε τη ζωή του πατέρα της ως μουσικού, από την εκπαίδευσή του στην Ακαδημία Franz Liszt της Βουδαπέστης, μέχρι τις παραστάσεις στις πιο διάσημες σκηνές της Ευρώπης. Αφού διέφυγε στο Βέλγιο και τη Γαλλία, συνελήφθη στην Τουλούζη τον Απρίλιο του 1944 σε επιδρομή στο δρόμο και μεταφέρθηκε στο Ντρανσί, το στρατόπεδο κοντά στο Παρίσι από όπου αναχωρούσαν οι κρατούμενοι για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Από εκεί μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Κάουνας της Λιθουανίας. Ενώ το τρένο περίμενε στο σταθμό, κατάφερε να πετάξει ένα σημείωμα, ζητώντας να σωθεί το βιολοντσέλο του Gagliano. Το σημείωμα βρέθηκε και στάλθηκε στον κουνιάδο του, ο οποίος αντικατέστησε το Gagliano με ένα μικρότερης αξίας όργανο και δραπέτευσε με το τσέλο δεμένο στην πλάτη του. «Δεν ξέρουμε τι συνέβη στη συνέχεια, αλλά μόνο μια χούφτα από τους 900 κρατούμενους επέστρεψαν μετά τον πόλεμο», ανέφερε η κα. Hermann.

Παρά την τραγική μοίρα του, η μουσική του Hermann συνεχίζει να εμπνέει ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Πάνω από 80 χρόνια μετά το θάνατό του, το βιολοντσέλο του Gagliano έχει βρεθεί και οι συνθέσεις του εκτελούνται από διάσημους διεθνείς καλλιτέχνες. «Ο Χίτλερ έκαψε βιβλία, κατέστρεψε πίνακες ζωγραφικής και δολοφόνησε εκατομμύρια, αλλά η μουσική είναι ανίκητη», δήλωσε η Corrie Hermann.

Μετά την ομιλία, οι ευρωβουλευτές τήρησαν ένα λεπτό σιωπής. Ακολούθησε εκτέλεση του έργου «Kaddish» του Maurice Ravel.

Παρακολουθήστε μαγνητοσκοπημένη την τελετή στην ιστοσελίδα της ολομέλειας του ΕΚ.

Σχετικά με τον Pál και την Corrie Hermann

Ο Pál Hermann, γεννημένος στις 27 Μαρτίου 1902 στη Βουδαπέστη, ήταν διάσημος Ούγγρος τσελίστας και συνθέτης. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, μετακόμισε στο Βερολίνο και έπαιξε σε όλη την Ευρώπη με το βιολοντσέλο του Gagliano. Το 1933, ο Χέρμαν κατέφυγε στο Βέλγιο και αργότερα στη Γαλλία. Συνελήφθη από τους Ναζί στην Τουλούζη το 1944 και δολοφονήθηκε στη Λιθουανία λίγους μήνες αργότερα.

Η Corrie (Cornelia) Hermann, γεννημένη στο Amersfoort της Ολλανδίας στις 4 Αυγούστου 1932, είναι συνταξιούχος γιατρός και πρώην πολιτικός. Το 1996 ίδρυσε το Paul Hermann Fund για να υποστηρίξει νέους επαγγελματίες τσελίστες.

The post Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος: μια ιστορία αφιερωμένη στα έξι εκατομμύρια θύματα appeared first on .

Κάτω από την ιστορική πύλη εισόδου του Μπιρκενάου, θα συμμετάσχουν σε μια επίσημη τελετή μαζί με δεκάδες ηγέτες, μεταξύ των οποίων ο βασιλιάς Κάρολος Γ” και ο γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, καθώς και ο καγκελάριος και ο πρόεδρος της Γερμανίας Όλαφ Σολτς και Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ.

Η τελετή πρόκειται να αρχίσει στις 16:00 (τοπική ώρα, 17:00 ώρα Ελλάδας) με τη συμμετοχή 54 διεθνών αντιπροσωπειών. Μπορείτε να την παρακολουθήσετε διαδικτυακά, εδώ.

«Φέτος επικεντρωνόμαστε στους επιζώντες και στο μήνυμά τους», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Πάβελ Σαβίτσκι, εκπρόσωπος του μουσείου του Άουσβιτς. «Δεν θα υπάρξουν ομιλίες πολιτικών», υπογράμμισε.

Σύμφωνα με τους οργανωτές, μπορεί να πρόκειται για την τελευταία μεγάλη επέτειο στην οποία συμμετέχει μια σημαντική ομάδα επιζώντων.

«Ξέρουμε όλοι ότι σε δέκα χρόνια, για την 90η επέτειο, δεν θα είναι πια δυνατό να έχουμε μια τόσο μεγάλη ομάδα», δήλωσε ο Σαβίτσκι.

Το Άουσβιτς-Μπιρκενάου έγινε το σύμβολο της γενοκτονίας που διαπράχθηκε από τη ναζιστική Γερμανία εναντίον έξι εκατομμυρίων εβραίων της Ευρώπης, από τους οποίους ένα εκατομμύριο έχασαν τη ζωή τους στο χώρο αυτό από το 1940 ως το 1945, καθώς και περισσότερων από 100.000 μη εβραίων.

Πριν απ” αυτή την 80η επέτειο της απελευθέρωσης του Άουσβιτς-Μπιρκενάου, γύρω στους σαράντα επιζώντες των ναζιστικών στρατοπέδων δέχθηκαν να μιλήσουν στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Σε 15 χώρες, από το Ισραήλ ως την Πολωνία, από τη Ρωσία ως την Αργεντινή, από τον Καναδά ως τη Νότια Αφρική, αφηγήθηκαν την ιστορία τους και πόζαραν για μια φωτογραφία, μόνοι ή περιτριγυρισμένοι από τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά τους, απόδειξη της νίκης τους επί του απόλυτου κακού.

Προειδοποίησαν κατά της ανόδου του μίσους και του αντισημιτισμού στον κόσμο και μοιράστηκαν τους φόβους τους μήπως η Ιστορία επαναληφθεί.

Το στρατόπεδο δημιουργήθηκε το 1940 στους στρατώνες του Οσβιέτσιμ, στην κατεχόμενη νότια Πολωνία, και το όνομά του εκγερμανίσθηκε σε Άουσβιτς από τους ναζί. Οι 728 πρώτοι πολωνοί πολιτικοί κρατούμενοι έφθασαν εκεί στις 14 Ιουνίου εκείνης της χρονιάς.

Στις 17 Ιανουαρίου 1945, μπροστά στην προέλαση των σοβιετικών στρατευμάτων, οι Ες-Ες αναγκάζουν 60.000 απισχνασμένους φυλακισμένους να κάνουν πορεία προς τη δύση, σ” αυτό που θα αποκληθεί αργότερα «Πορεία του θανάτου».

Από τις 21 ως τις 26 Ιανουαρίου, οι Γερμανοί υποχωρώντας ανατίναξαν τους θαλάμους αερίου και τους φούρνους αποτέφρωσης του Μπιρκενάου και αποσύρθηκαν.

Στις 27 Ιανουαρίου, τα σοβιετικά στρατεύματα φθάνουν και βρίσκουν 7.000 επιζώντες.

Η ημέρα της απελευθέρωσης του στρατοπέδου κηρύχθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος

Μέχρι την εισβολή στην Ουκρανία το 2022, μια ρωσική αντιπροσωπεία παρευρισκόταν πάντα στις επετειακές εκδηλώσεις, αλλά εδώ και τρία χρόνια δεν προσκαλείται πλέον, βάσει απόφασης των οργανωτών.

Φήμες για ενδεχόμενη συμμετοχή του ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου στις εκδηλώσεις προκάλεσαν επίσης αντιδράσεις. Το Ισραήλ θα εκπροσωπηθεί από τον υπουργό Παιδείας Γιοάβ Κις.

Η σύνδεση με το Βέλγιο

Το Βέλγιο θα εκπροσωπηθεί στον επίσημο εορτασμό από τον απερχόμενο πρωθυπουργό Αλεξάντερ Ντε Κρο και τον βασιλιά Φίλιππο και τη βασίλισσα Ματθίλδη.

Το Άουσβιτς κατέχει σημαντική θέση στη βελγική ιστορία. Μεταξύ 1942 και 1944, 28 νηοπομπές αναχώρησαν από το Μέχελεν προς το στρατόπεδο, εκτοπίζοντας 25.843 Εβραίους και Ρομά. Μόνο 1.195 από αυτούς επέζησαν. Μια έκθεση που ανατέθηκε από τη Γερουσία, που δημοσιεύθηκε στα τέλη του 2023, περιγράφει λεπτομερώς τον ρόλο των βελγικών σιδηροδρόμων σε αυτές τις απελάσεις.

Ο πρωθυπουργός δηλώνει βαθιά συγκινημένος από τον εορτασμό: «Μας θυμίζει τα εκατομμύρια των χαμένων ζωών και το θάρρος εκείνων που αγωνίστηκαν για την ελευθερία. Είναι επίσης μια κλήση αφύπνισης, καθώς ο αντισημιτισμός αυξάνεται ξανά στην Ευρώπη». Μια πρόσφατη έρευνα της ΕΕ αποκάλυψε ότι το 70% των Βέλγων Εβραίων μερικές φορές κρύβουν την ταυτότητά τους λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια.

Εκδηλώσεις μνήμης πραγματοποιούνται επίσης σε όλο το Βέλγιο. Στις Βρυξέλλες, 300 μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης συγκεντρώνονται στο Βασιλικό Μουσείο των Ενόπλων Δυνάμεων και της Στρατιωτικής Ιστορίας για να μάθουν για τα μεγάλα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτου. Εν τω μεταξύ, οι επισκέπτες της συνοικίας Marolles της πόλης μπορούν να λάβουν μέρος σε έναν ιστορικό περίπατο που ανασύρει τα βήματα των επιζώντων του Ολοκαυτώματος μέσω μιας δωρεάν εφαρμογής που παρέχεται από το Σπίτι της Ευρωπαϊκής Ιστορίας.

The post Ο κόσμος τιμά τη μνήμη της απελευθέρωσης του Άουσβιτς appeared first on .

Η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Roberta Metsola θα κηρύξει την Τετάρτη 29 Ιανουαρίου στις 12.00 την έναρξη της επίσημης συνεδρίασης στις Βρυξέλλες για την Διεθνή Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος (27 Ιανουαρίου). Θα ακολουθήσει μουσική εκτέλεση του κοντσέρτου του Pál Hermann.

Στη συνέχεια, η Corrie Hermann θα απευθυνθεί στους ευρωβουλευτές μιλώντας για την ιστορία του πατέρα της, του Ούγγρου τσελίστα και συνθέτη Pál Hermann, τον οποίο οι Ναζί δολοφόνησαν το 1944. Η μουσική παράσταση θα περιλαμβάνει του αυθεντικό του τσέλο Gagliano.

Μετά την τήρηση ενός λεπτού σιγής από τους ευρωβουλευτές, η τελετή θα ολοκληρωθεί με μια μουσική εκτέλεση του «Kaddish» του Maurice Ravel.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συνεδρίαση ζωντανά, εδώ.

Corrie και Pál Hermann

Γεννημένος στις 27 Μαρτίου 1902 στη Βουδαπέστη, ο Pál Hermann ήταν μαθητής του Béla Bartók και θεωρείται ένας από τους καλύτερους τσελίστες της εποχής του. Μετακόμισε στο Βερολίνο τη δεκαετία του 1920 και έδωσε συναυλίες σε όλη την Ευρώπη με το βιολοντσέλο του Gagliano. Το 1933, κατέφυγε στο Βέλγιο και τη Γαλλία. Μετά τη σύλληψή του από τους Ναζί στην Τουλούζη το 1944, κατάφερε να πετάξει ένα σημείωμα από το τρένο, ζητώντας να σωθεί το Gagliano του από τους Ναζί. Το σημείωμα βρέθηκε και ένας φίλος του Hermann κάλυψε με ποδήλατο απόσταση 100 χιλιομέτρων για να σώσει το όργανο. Διέρρηξε το σπίτι του Hermann, αντικατέστησε το Gagliano με ένα μικρότερης αξίας όργανο και δραπέτευσε με το Gagliano δεμένο στην πλάτη του.

Ο Pál Hermann δολοφονήθηκε από τους Ναζί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Βαλτική το 1944. Το τσέλο του ανακαλύφθηκε ξανά 80 χρόνια αργότερα, όταν το χρησιμοποίησε διαγωνιζόμενος του Queen Elisabeth Competition. Η κόρη του Pál Hermann, Corrie (Cornelia) Hermann, πλέον ηλικίας 92 ετών, θα διηγηθεί την ιστορία του πατέρα της, αναφερόμενη στην τραγική μοίρα του και το έργο του, κατά τη διάρκεια της πανηγυρικής συνόδου ολομέλειας.

The post Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος: 80η επέτειος της απελευθέρωσης του Άουσβιτς appeared first on .

«Θα ακούσουμε την ιστορία σας. Θα διδαχθούμε από εσάς. Θα θυμόμαστε», κατέληξε, πριν δώσει τον λόγο στην κα Shashar.

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας της, η Irene Shashar περιέγραψε πώς επέζησε από τη φρίκη του ναζισμού στη Βαρσοβία ως «κρυμμένο παιδί», διαφεύγοντας μέσω ενός υπονόμου στην πλευρά της Βαρσοβίας στην οποία ζούσαν οι «Άριοι» κάτοικοί της, όπου έλαβε υποστήριξη από φίλους της μητέρας της. Σήμερα ζει στο Ισραήλ και δήλωσε: «ευλογήθηκα με την ευκαιρία να έχω παιδιά και εγγόνια. Έκανα αυτό ακριβώς που ο Χίτλερ προσπάθησε τόσο σκληρά να αποτρέψει. Ο Χίτλερ δεν νίκησε!»

Μιλώντας για τον συνεχιζόμενο πόλεμο και τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου, είπε ότι εγκατέλειψε τη χώρα της «στον απόηχο της βίας, των δολοφονιών, των βιασμών και της τρομοκρατίας» και ζήτησε από τους ευρωβουλευτές την αλληλεγγύη και την υποστήριξή ώστε οι όμηροι να επανενωθούν με τις οικογένειές τους.

Μετά τις 7 Οκτωβρίου «η αναζωπύρωση του αντισημιτισμού σημαίνει ότι το μίσος του παρελθόντος είναι ακόμα μαζί μας», προειδοποίησε η Irene Shashar. «Οι Εβραίοι πάλι δεν αισθάνονται ασφαλείς στην Ευρώπη. Μετά το Ολοκαύτωμα, αυτό θα έπρεπε να είναι απαράδεκτο. ‘Ποτέ ξανά’ πρέπει να σημαίνει πραγματικά ποτέ ξανά.»

Αναφερόμενη στην Ευρώπη που μπόρεσε να ξεπεράσει παλιά μίση και να ενωθεί, δήλωσε ότι το όνειρό της είναι «τα παιδιά μου, όλα τα παιδιά, να ζουν σε μια ειρηνική Μέση Ανατολή, απαλλαγμένη από το μίσος, ειδικά προς εμάς τους Εβραίους. Στο όνειρό μου, οι Εβραίοι θα ζουν με ασφάλεια οπουδήποτε επιλέξουν. Και ο αντισημιτισμός θα ανήκει επιτέλους στο παρελθόν.»

Κλείνοντας την ομιλία της, η Irene Shashar κατέληξε στο συμπέρασμα ότι παρότι η ίδια κέρδισε εναντίον του Χίτλερ, τώρα τα εγγόνια της πρέπει να αγωνιστούν για την επιβίωσή τους. «Καλώ το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να βοηθήσει να πραγματοποιηθεί το όνειρό μου. Μαζί σας μπορούμε να τερματίσουμε τον αντισημιτισμό και να επιτύχουμε μια διαρκή ειρήνη.»

Μετά την ομιλία, οι ευρωβουλευτές τήρησαν ένα λεπτό σιγής. Η τελετή ολοκληρώθηκε με μουσική εκτέλεση του «Kaddish» του Maurice Ravel από τη σοπράνο Sheva Tehoval και τον μπαντεονίστα Marcelo Nisinman.

Δείτε μαγνητοσκοπημένη την επίσημη συνεδρίαση εδώ.

Η Irene Shashar

Γεννημένη στις 12 Δεκεμβρίου 1937 ως Ruth Lewkowicz, η Irene Shashar επέζησε του γκέτο της Βαρσοβίας. Μετά τον φόνο του πατέρα της από τους Ναζί, δραπέτευσε από το γκέτο με τη μητέρα της μέσω των υπονόμων σε άλλη περιοχή της Βαρσοβίας, όπου παρέμεινε κρυμμένη μέχρι το τέλος του πολέμου, μετά τον οποίο μετακόμισε στο Παρίσι. Μετά το θάνατο της μητέρας της, έφυγε για το Περού, όπου υιοθετήθηκε από συγγενείς. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές της στις ΗΠΑ, μετακόμισε στο Ισραήλ σε ηλικία 25 ετών και έγινε η νεότερη λέκτορας στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ. Σήμερα ζει στο Modiin του Ισραήλ. Το 2023 δημοσίευσε τη βιογραφία της με τίτλο «I won against Hitler».

The post Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος: «Ο Χίτλερ δεν νίκησε!» appeared first on .

Ακόμη και σήμερα, χιλιάδες επιζώντες του Ολοκαυτώματος τρέμουν, κάθε φορά που φέρνουν στη μνήμη τους το Άουσβιτς και τις θηριωδίες των Ναζί.

Το Ολοκαύτωμα

Ο όρος «Ολοκαύτωμα» χρησιμοποιείται συνήθως για την περιγραφή της πολιτικής, που εφάρμοζε η Ναζιστική Γερμανία αναφορικά με τη γενοκτονία του εβραϊκού λαού (1933-1945), μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Για την εξόντωση των Εβραίων και διάφορων άλλων εθνικών, θρησκευτικών, κοινωνικών και πολιτικών ομάδων δημιουργήθηκαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, των οποίων ο αριθμός έφτασε τις 14.033.

Το στρατόπεδο εξόντωσης Άουσβιτς ΙΙ Μπίρκεναου, το οποίο και οι περισσότεροι συνδέουν με το όνομα «Άουσβιτς», ήταν το μεγαλύτερο στρατόπεδο. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κρατήθηκαν φυλακισμένοι εκεί και εκατομμύρια από αυτούς δολοφονήθηκαν.

Μνήμες από το Άουσβιτς

Η κα Αλεξάνδρα Γκρουσκό όταν φέρνει στο νου της τις ημέρες από το Άουσβιτς αισθάνεται πόνο και θλίψη. Οι εικόνες που περιγράφει προκαλούν ανατριχίλα. «Αν κάποιος είχε μικρό μέτωπο, του έκαναν τρυπανισμό, του αφαιρούσαν το κρανίο και παρατηρούσαν τη λειτουργία του εγκεφάλου. Έπαιρναν μια γυναίκα, της άνοιγαν την κοιλιακή κοιλότητα, την τάιζαν με κάποιες ειδικές (τροφές) και παρατηρούσαν τη λειτουργία του εντέρου. Στη συνέχεια ήταν η μπανιέρα, όπου έβαζαν κάποιον και μέσα σε 40 λεπτά, το μόνο που απέμενε ήταν το δέρμα και τα κόκκαλα», προσθέτει η επιζήσασα.

Στις 27 Ιανουαρίου του 1945 τα Σοβιετικά στρατεύματα μπήκαν στο Άουσβιτς και το απελευθέρωσαν από τις ναζιστικές δυνάμεις.

Ο Νταβίντ Ντούσμαν, βετεράνος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το μόνο που θυμάται από εκείνες τις στιγμές είναι εικόνες με στοιβαγμένους και εξαντλημένους ανθρώπους.

«Όταν φτάσαμε στο Άουσβιτς δεν πρόλαβα να δω πολλά πράγματα. Δώσαμε όλα τα τρόφιμα που είχαμε στους φυλακισμένους, καταστρέψαμε το συρματόπλεγμα με τα τανκς και φύγαμε», λέει ο Ντούσμαν.

Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος

Στο Άουσβιτς εκτιμάται πως έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από 1,1 με 1,5 εκατομμύρια άνθρωποι.

Το 2005 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ανακήρυξε την 27η Ιανουαρίου ως Διεθνής Ημέρα Μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος.

Σήμερα στα πρώην στρατόπεδα συγκέντρωσης έχουν δημιουργηθεί μουσεία και μνημεία.

Πηγή: sputniknews.gr

The post Ολοκαύτωμα: Η μεγαλύτερη τραγωδία στην ιστορία της ανθρωπότητας appeared first on .

Ως Διεθνής Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος έχει θεσπιστεί η 27η Ιανουαρίου. Αυτό συνέβη για πρώτη φορά το 2005 κατόπιν πρωτοβουλίας των Ηνωμένων Εθνών, με αφορμή την 60η επέτειο από την απελευθέρωση του Άουσβιτς από τον Κόκκινο Στρατό.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και στο μήνυμά του ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ: «Το 2018, συμπληρώνονται 80 χρόνια από τη «Νύχτα των Κρυστάλλων» (Reichspogromnacht) καθώς και 80 χρόνια από τη θέσπιση των ρατσιστικών νόμων στη φασιστική Ιταλία. Αλλά το 2018 είναι επίσης η 70ή επέτειος της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, η οποία απορρέει από τη φρίκη του Ολοκαυτώματος».

Η κεντρική εκδήλωση έλαβε χώρα την Τετάρτη 24 Ιανουαρίου, σε αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, όπου για πρώτη φορά μάλιστα μνημονεύθηκαν και τα θύματα όχι μόνο εβραϊκής καταγωγής, αλλά και οι Ρομά.

H πρώτη Αντιπρόεδρος του ΕΚ, Mairead McGuinness, ο εκπρόσωπος του Κοινοβουλίου του Ισραήλ (Κνεσσέτ) κος Yuli-Yoel Edelstein και ο πρόεδρος του European Jewish Congress, Moshe Kantor.

Στην εκδήλωση το παρόν έδωσαν πολλές προσωπικότητες της ισραηλίτικης κοινότητας των Βρυξελλών, ενώ την εκδήλωση χαιρέτισε και η πρώτη αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Mairead McGuinness, η οποία μεταξύ άλλων επεσήμανε πως «Οφείλουμε να διδάξουμε τη μελλοντική γενιά για το Ολοκαύτωμα, ώστε να μην επαναληφθεί. Η έννοια του «ποτέ ξανά» είναι βαθιά χαραγμένη στην ψυχή της ΕΕ».

Μέσω μηνύματός της, η επίτροπος Federica Mogherini τόνισε πως «Το να θυμόμαστε το σκοτεινό παρελθόν της Ευρώπης και μεταφράζοντας αυτές τις εμπειρίες στις πολιτικές του σήμερα, παίζει καίριο ρόλο στην αντιμετώπιση της ανόδου του αντισημιτισμού, των διακρίσεων και του μίσους».

Τέλος, ο ραββίνος Βρυξελλών, κος Albert Guigui, επεσήμανε πως «Τα θύματα των θαλάμων αερίων, παρόλο που είχαν μόνο λίγα λεπτά από την στιγμή που σφραγίζονταν οι πόρτες, έβρισκαν την δύναμη να χαράξουν στα τοιχώματα το εξής: Mην ξεχνάτε».

Πηγή: brusselstimes.com

The post Εκδήλωση στο Ευρωκοινοβούλιο για τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος appeared first on .

«Η 27η Ιανουαρίου είναι η Διεθνής Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος.

Μερικές ημέρες πριν, στα περιθώρια του εθνικιστικού συλλαλητηρίου στην Θεσσαλονίκη, κάποιοι γνωστοί-άγνωστοι βεβήλωσαν το μνημείο των θυμάτ

ων του Ολοκαυτώματος στην πλατεία Ελευθερίας. Στην Θεσσαλονίκη, από εκεί που ξεκίνησαν όλα.

Αν δεν θέλουμε να ξεχάσουμε και να τιμήσουμε τα αθώα θύματα του ναζισμού πρέπει σήμερα να συνεχίσουμε να λέμε όχι στην ακροδεξιά. Στην ακροδεξιά, που με ευκαιρία το εθνικιστικό συλλαλητήριο για το «Μακεδονικό», προσπαθεί να ανασυνταχθεί και να σηκώσει κεφάλι».

Δείτε την δήλωση εδώ:

The post Κούλογλου: Τιμούμε τα θύματα του ναζισμού λέγοντας «όχι» στην ακροδεξιά appeared first on .