Ανάμεσα στα μέρη που θα της αποτίσουν φόρο τιμής, το Petit Palais – το οποίο φιλοξενεί ένα διάσημο πορτρέτο της με την υπογραφή του Georges Clairin – θα παρουσιάσει, από τις 14 Απριλίου έως τις 27 Αυγούστου, την έκθεση «Και η γυναίκα δημιούργησε τον Αστέρα». Μια έκθεση που θα ανιχνεύσει ξανά τη ζωή και την καριέρα της –με, μεταξύ άλλων, αντικείμενα προσωπικά της και της γκαρνταρόμπας της– αλλά και τις δραστηριότητές της ως ζωγράφος, συγγραφέας και πάνω από όλα ως γλύπτρια.

Η σταρ της Comédie-Française, με την οποία είχε μια θυελλώδη ζωή, γινόταν τακτικά πρωτοσέλιδα στον Τύπο, που εκστασιαζόταν με τις ερμηνείες της αλλά και εξοργιζόταν από την εκκεντρικότητά της.

Παράλληλα, μια κολεκτίβα, που ονομάζεται «Sarah dans tous ses états», θα γιορτάσει την θεϊκή Σαρά, την «La Divine» από τις 22 έως τις 26 Μαρτίου, κατά τη διάρκεια εκδηλώσεων που ανακοινώθηκαν στο Théâtre de la Ville. Το Théâtre de la Ville, κλειστό για επτά χρόνια λόγω ανακαίνισης, θα ανοίξει ξανά τις πόρτες του τον Σεπτέμβριο και θα φέρει το όνομα της Sarah Bernhardt, που είχε εμφανιστεί στο μέρος για πολλά χρόνια. Οι εορτασμοί θα περιλαμβάνουν ξεναγήσεις στα χνάρια μιας «μπελ Επόκ», με κοστούμια, στο δημαρχείο του 9ου διαμερίσματος και λογοτεχνικά δείπνα εποχής στη μπρασερί Sarah Bernhardt, στην place du Châtelet.

Θα πραγματοποιηθούν πολλά συνέδρια, ιδίως στο μουσείο Jean-Jacques Henner, γύρω από την εξέχουσα αυτή προσωπικότητα, που στον κύκλο της είχε φίλους όπως ο Βίκτορ Ουγκώ, ο Όσκαρ Ουάιλντ ή ο Εντμόν Ροστάν – του οποίου την καριέρα ώθησε- και που υπερασπίστηκε τον Εμίλ Ζολά την εποχή της υπόθεσης Ντρέιφους. Αναγνώσεις και συναυλίες προγραμματίζονται επίσης στην ενορία του Saint-François de Sales, όπου και έλαβε χώρα η μεγαλειώδης κηδεία της (800.000 άτομα). Ένα συνέδριο έχει επίσης προγραμματιστεί για αυτό το σύμβολο της γοητείας στο Belle-Ile-en-Mer (Morbihan).

Περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση, εδώ. 

The post Έκθεση, χοροεσπερίδες και δείπνα περιόδου για τα εκατό χρόνια από τον θάνατο της Σαρά Μπερνάρ  appeared first on .

Η κυρία της φωτογραφίας είναι από τις πρώτες γυναίκες που έδειξε το στήθος της στην οθόνη.

H Χέντι Λαμάρ στην ταινία Ecstasy

Οι σκηνές είναι τσεχοσλοβακικής παραγωγής του 1932 και η ταινία “Ekstase”, που της περιείχε, απαγορεύθηκε σε πολλές χώρες (ανάμεσα τους και οι Ηνωμένες Πολιτείες) «λόγω του προκλητικού περιεχομένου της», ενώ στη Γερμανία αντιμετώπισε προβλήματα λόγω της εβραϊκής καταγωγής της πρωταγωνίστριας της. Ήταν η γεννημένη στη Βιέννη Hedwig Eva Maria Kiesler, μοναχοπαίδι ενός πολωνοεβραίου υψηλόβαθμου τραπεζικού στελέχους και μιας Ουγγροεβραίας πιανίστριας. Τον καιρό που η ταινία βγήκε στους κινηματογράφους παντρεύτηκε τον, επίσης γιο εβραίων γονιών Friedrich Mandl, που ήταν 14 χρόνια μεγαλύτερος της και είχε ένα σύντομο γάμο (διαρκείας έξι εβδομάδων) στο βιογραφικό του. Ήταν ένας από τους πιο πλούσιους άντρες στην Αυστρία, κατασκευαστής όπλων και πυρομαχικών, ο οποίος έκανε δουλειές με το Μουσολίνι και ετοιμαζόταν να κάνει και με τον Χίτλερ. Έδωσε πάνω από πέντε εκατομμύρια ευρώ σε σημερινές τιμές για να αγοράσει και να καταστρέψει όσες πιο πολλές κόπιες της ταινίας μπορούσε. Της απαγόρευσε να συνεχίσει να εργάζεται ως ηθοποιός. Προτιμούσε να την παίρνει μαζί του σε συνέδρια με θέμα την στρατιωτική τεχνολογία και σε συναντήσεις του με επιστήμονες, πελάτες και άλλους επαγγελματίες του χώρου. Ήταν σχεδόν φυλακισμένη στο κάστρο όπου ζούσαν. Όταν ήρθε η στιγμή που δεν άντεχε άλλο και που βρήκε έναν τρόπο να δραπετεύσει, χρειάστηκε να κρυφτεί σε ένα πορνείο και να κάνει σεξ με έναν άγνωστο για να μην την ανακαλύψουν. Μετά την απόδρασή της βρέθηκε στο Παρίσι κι ύστερα στο Λονδίνο. Εκεί, το 1937, γνωρίστηκε με τον επικεφαλής και συνιδρυτή της Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) Louis B. Mayer.

Η κυρία της φωτογραφίας έγινε Χέντι Λαμάρ, το 1938. Έτσι την ονόμασε ο Μάγιερ (κατόπιν προτάσεως της συζύγου του), ως φόρο τιμής στη διάσημη και πρόωρα χαμένη καλλονή του βωβού κινηματογράφου Μπάρμπαρα Λα Μάρ, αλλά και για να την απομακρύνει από τον τίτλο “the ecstasy lady”, που την ακολουθούσε. Η Μπάρμπαρα Λα Μάρ ήταν γνωστή ως «το κορίτσι που είναι πάρα πολύ όμορφο» (“Girl Who Is Too Beautiful”). Η Χέντι Λαμάρ, ξανασυστήθηκε από τον Μάγιερ ως «η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου». Το 1998 η Χέντι Λαμάρ μήνυσε την “Corel”, για χρήση της φωτογραφίας της χωρίς την άδεια της στις συσκευασίες του Corel Draw. Παρά το γεγονός ότι οι δικηγόροι της εταιρείας ισχυρίστηκαν ότι δεν είχε χρησιμοποιηθεί η φωτογραφία της, τα δύο μέρη κατέληξαν σε εξωδικαστικό συμβιβασμό.

H Λαμάρ και η εικόνα που χρησιμοποίησε το CorelDRAW

Η κυρία της φωτογραφίας έπαιξε (μεταξύ άλλων) σε δύο ταινίες με τον Spencer Tracy, σε δύο με τον Clark Gable, σε δύο με τον William Powell και σ’ άλλες δύο με τον James Stewart, ενώ ήταν η Δαλιδά στο «Σαμψών και Δαλιδά», τρίτη πιο κερδοφόρα ταινία της κινηματογραφικής ιστορίας μέχρι το 1950, που ήταν η χρονιά που κυρίως προβλήθηκε και έσπασε ταμεία. Από το 1960 έχει το δικό της αστέρι στη «λεωφόρο της δόξας», στο Χόλιγουντ.

Η κυρία της φωτογραφίας μετά το γάμο της με τον Φρίντριχ Μαντλ έκανε άλλους πέντε. Ύστερα από το έκτο της διαζύγιο, το 1965, έμεινε ανύπαντρη για τα υπόλοιπα 35 χρόνια της ζωής της. Πέθανε, στα 86 της, στις 19 Ιανουαρίου του 2000. «Τι, τελείωσε κιόλας;». Όχι, αλλά (ήθελα να δείξω πως λειτουργούν) τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις…

Η κυρία της φωτογραφίας είναι «η μητέρα του WiFi, του GPS, του Bluetooth και άλλων ασύρματων τεχνολογιών». Τελικά, είχε αφήσει και κάτι καλό ο γάμος της με τον Μαντλ. Είχε αφήσει μια αφετηρία για κάτι πολύ καλό, όλη την υπόλοιπη διαδρομή την έτρεξε το μυαλό της. «Η Χέντι έλεγε ότι δεν ένιωθε καλά με τον εαυτό της να κάθεται στο Χόλιγουντ και να βγάζει ένα σωρό χρήματα ενώ ο κόσμος ήταν σε αυτή την κατάσταση. Έλεγε ότι γνώριζε πολλά για πυρομαχικά και μυστικά όπλα και σκεφτόταν σοβαρά να εγκαταλείψει την “MGM” και να πάει στην Ουάσινγκτον, για να προσφέρει τις υπηρεσίες της στη νεοσύστατη Επιτροπή Εφευρετών», είχε πει ο George Antheil. «Οι εφευρέσεις μού είναι εύκολες», είχε πει η Χέντι. «Δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσω, οι ιδέες μου έρχονται μόνες τους.» Με τη βοήθεια του Τζορτζ, υλοποίησε την ιδέα της, να φτιάξει μια συσκευή αναπήδησης συχνοτήτων που χρησιμοποιούσε έναν κύλινδρο αυτόματου πιάνου, προκειμένου να εναλλάσσει ένα σήμα μεταξύ 88 διαφορετικών συχνοτήτων, με σκοπό την απόκρυψη των τηλεκατευθυνόμενων τορπιλών από τα εχθρικά ραντάρ και την μείωση της πιθανότητας παρεμβολών.

H «πατέντα» για το Secret Communication System

To «Σύστημα Κρυφής Επικοινωνίας» (“Secret Communication System”) κατατέθηκε στο γραφείο ευρεσιτεχνιών των Ηνωμένων Πολιτειών στις 10 Ιουνίου του 1941, τον καιρό που παιζόταν στους κινηματογράφους το μιούζικαλ “Ziegfeld Girl”, όπου συμπρωταγωνιστούσε με τη Judy Garland, τη Lana Turner και τον James Stewart. Tο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του «συστήματος» δημοσιεύθηκε στις 11 Αυγούστου του 1942, τον καιρό που παιζόταν στους κινηματογράφους η ταινία “Crossroads”, όπου συμπρωταγωνιστούσε με τον William Powell και η ταινία “Tortilla Flat” όπου – η κυρία της φωτογραφίας – συμπρωταγωνιστούσε με τον Spencer Tracy, τον John Garfield και τον Frank Morgan (που η ερμηνεία του ήταν υποψήφια για Όσκαρ δεύτερου ανδρικού ρόλου) και δυο μήνες από τότε που η Χέντι ήταν εξώφυλλο στο “Life”. «Σας ευχαριστούμε πολύ για την παρουσίαση. Γιατί δεν πηγαίνετε να διασκεδάσετε τα αμερικανικά στρατεύματα που πολεμούν στη Ευρώπη;» τη ρώτησε ο επικεφαλής αξιωματούχος της επιτροπής του αμερικανικού υπουργείου άμυνας, στην οποία παρουσίαζε την εφεύρεσή της…

Το εξώφυλλο του περιοδικού LIFE με την Χέντι Λαμάρ

Όταν η κυρία της φωτογραφίας θέλησε να γίνει μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Εφευρετών (National Inventors Council) εισέπραξε την απάντηση ότι θα ήταν προτιμότερο να μείνει στην ηθοποιία ή και να χρησιμοποιήσει τη διασημότητά της για να προωθήσει την πώληση πολεμικών ομολόγων. Που κι αυτό το έκανε. Και με μεγάλη επιτυχία. Η τεχνολογία του «Συστήματος Κρυφής Επικοινωνίας», αποδείχθηκε πολύ προηγμένη για την εποχή της. Πρώτη φορά δοκιμάστηκε από το ναυτικό το 1957 για τη μετάδοση των θέσεων των υποβρυχίων του εχθρού που ανίχνευαν τα σόναρ. Τέθηκε για πρώτη φορά σε εφαρμογή το 1962 από το αμερικανικό ναυτικό, στην «κρίση των πυραύλων» στην Κούβα και ενώ η πατέντα είχε λήξει. To 1997 η Καναδική εταιρεία Wilan υπέγραψε συμφωνία με την εφευρέτρια για την απόκτηση μέρους των δικαιωμάτων εμπορίας της «πρωτοποριακής πατέντας της του 1942, για τις ασφαλείς ασύρματες μεταδόσεις».

Την ημέρα του θανάτου της, πριν 21 χρόνια ακριβώς, ανέβηκε στην ιστοσελίδα της Wilan αυτό:

«Οι ταινίες έχουν μια συγκεκριμένη θέση σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Η τεχνολογία κρατάει για πάντα», είχε πει η κυρία της φωτογραφίας.

The post Χέντι Λαμάρ, «η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου» appeared first on .

Σήμερα φιλοξενούμε την χαρισματική ηθοποιό Βίκη Καρκάνη και τα «δικά» της 60 δευτερόλεπτα με τον Κορονοϊό. Η ευκαιρία ήταν μοναδική για να συνομιλήσουμε μαζί της και μέσω μιας συνέντευξης με θέμα την ιδιαίτερη περίοδο που όλοι βιώνουμε, το θέατρο, τις ανθρώπινες σχέσεις καθώς και τις σκέψεις για την επόμενη μέρα του εγκλεισμού λόγω της πανδημίας.

Βίκη, τελείωσε αυτή η πρώτη φάση των μέτρων κατά της πανδημίας Covid-19. Πως λειτούργησε για σένα αυτή η καραντίνα και ο περίεργος εγκλεισμός;

Όπως ακριβώς είπες, ο ξαφνικός εγκλεισμός μας και οι μήνες που πέρασαν ήταν απολύτως περίεργοι…Μέσα από όλο αυτό, προσωπικά, ένιωσα πως κατάλαβα την πραγματική σημασία πολλών πραγμάτων, εκτίμησα πολλά που μέχρι τώρα
θεωρούσα δεδομένα και ένιωσα πραγματικά ευγνώμων για όλα αυτά που είμαι τυχερή να έχω: υγεία, τη ζεστασιά του σπιτιού μου, τους ανθρώπους που αγαπώ επίσης υγιείς και επί της ουσίας κοντά μου, έστω κι από μακριά. Αυτό λοιπόν που «κέρδισα» είναι η βαθιά ευγνωμοσύνη για όλα όσα απαρτίζουν τη ζωή και την καθημερινότητά μου, ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες.

Οι ημέρες που πέρασαν αλλά και αυτές που ακόμα διανύουμε μας έχουν κάνει να νιώθουμε τόσο μικροί απέναντι στο φόβο του αγνώστου, αλλά και τόσο βαθύτερα ενωμένοι επίσης… μας έφεραν «μπροστά» στις επιλογές της ζωής μας, μας έκαναν να συνδεθούμε με έναν διαφορετικό αλλά εξίσου αληθινό τρόπο με τους ανθρώπους μας…Αυτό που μου έλειψε είναι η ελευθερία της επιλογής, η οικογένειά μου στην Ελλάδα, οι πρόβες, οι ανέμελες βόλτες και οι βραδιές στο σπίτι με τους αγαπημένους μου φίλους. Είναι όπως λέει κι ένας φίλος μου μία εποχή που στο τέλος, για πολλούς και αντικρουόμενους λόγους, θα αξίζει να τη θυμόμαστε αλλά όχι να την επαναλάβουμε ( «to be remembered but not to be repeated»).

Η «επόμενη μέρα» δεν μας προσφέρει ακόμα καμιά ασφάλεια. Μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά; πως βλέπεις να εξελίσσεται η ζωή μας έξω από τα σπίτια μας αλλά χωρίς φάρμακο ή εμβόλιο;

Σίγουρα, όπως δηλαδή είναι ήδη φανερό, θα χρειαστεί να διανύσουμε μία περίοδο προσαρμογής και θα πρέπει να τη διανύσουμε βήμα-βήμα. Η εμπειρία αυτή που μέχρι τώρα ζήσαμε, μας απέδειξε ότι τα μακροπρόθεσμα σχέδια ίσως για την ώρα δεν είναι απολύτως εφικτά. Έχω όμως μεγάλη πίστη πως θα βγούμε μέσα από όλο αυτό δυνατότεροι, πως δεν θα χάσουμε τον εαυτό μας, πως δεν θα αλλοιώσουμε τις αξίες μας, πως θα γυρίσουμε σύντομα πίσω σε όλες τις αγαπημένες μας συνήθειες, σε όλα αυτά που μας δένουν ακόμα πιο «μαζί».

Τέλος για τις θεατρικές παραστάσεις μέχρι νεωτέρας. Σε ποια θεατρική φάση σε πέτυχε ο κορονοϊός και ποιες είναι οι σκέψεις σου για την επόμενη μέρα του θεάτρου;

Η πανδημία και η καραντίνα δυστυχώς με πέτυχαν σε πολύ δημιουργική θεατρική φάση, αφού με το ΑλΜΑ μας ετοιμάζαμε πυρετωδώς τα δύο μας θεατρικά projects για το 2020: Πρώτον, τη συμμετοχή μας στην εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου με κάτι εντελώς διαφορετικό και καινούργιο για εμάς- ένα medley από γνωστά μιούζικαλς- με την πολύτιμη συμβολή, εκτός των μελών της ομάδας και του Χρήστου Γκακούδη. Και δεύτερον, την παράσταση « Ζωή μετά χαμηλών πτήσεων» του αγαπημένου μας Αρκά που επρόκειτο να ανέβει τον Ιούνιο και στην οποία κρατώ το ρόλο ενός από τους πιο αγαπημένους μου χαρακτήρες. Επειδή όλοι στην ομάδα είμαστε πολύ δεμένοι και περνάμε υπέροχα στις πρόβες, πραγματικά στενοχωρήθηκα που έπρεπε να τις διακόψουμε, μου λείπουν πολύ. Ευτυχώς όμως, έχουμε καθιερώσει πλέον διαδικτυακά τις θεατρικές μας συναντήσεις.

Η προηγούμενη χρονιά ήταν για εμένα αξέχαστη και πολύ γεμάτη θεατρικά, (με αποκορύφωμα τη βράβευσή μας στο 9ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ιεράπετρας με το μονόλογο «Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα»), και πραγματικά περίμενα με μεγάλη όρεξη τη νέα θεατρική σεζόν. Λυπάμαι πολύ που σχεδόν όλες οι παραστάσεις των θεατρικών ομάδων της κοινότητάς μας έπρεπε να αναβληθούν γιατί ξέρω πως όλες στηρίζονται στη σκληρή δουλειά και περίμενα με ανυπομονησία να τις απολαύσω.

Το θέατρο είναι ύψιστη μορφή τέχνης, είναι ψυχοθεραπεία, είναι ενωτικό στοιχείο παγκοσμίως και η ανάγκη για το θέατρο ποτέ δεν σβήνει. Εύχομαι λοιπόν ολόψυχα, ή μάλλον ελπίζω με όλη μου την καρδιά να επιστρέψουμε όλοι εμείς που ασχολούμαστε με το θέατρο σύντομα και γεροί στις δραστηριότητές μας, στις ετοιμασίες μας και στις παραστάσεις μας.

Η ψηφιακή ζωή κερδίζει συνέχεια έδαφος στην καθημερινότητα μας. Μπήκες στην διαδικασία να δεις θεατρικές παραστάσεις online; ποιες οι σκέψεις σου από την μεριά του ηθοποιού αλλά και του κοινού;

Οι θεατρικές παραστάσεις online είναι ένα από τα ωραιότερα δώρα που θα μπορούσαν να μας χαριστούν την περίοδο που διανύουμε και είναι πραγματικά στην κορυφή της «λίστας ευγνωμοσύνης μου» κατά τη διάρκεια του lockdown.
Είδα πραγματικά υπέροχες παραστάσεις, από τις οποίες ξεχώρισα τις συγκλονίστηκες «Τρωάδες» του Θεόδωρου Τερζόπουλου που ανέβασε στο youtube για 10 ημέρες το Ίδρυμα Ωνάση (μία παράσταση που η «επίδραση» και η ενέργειά της κρατάει μέσα μου ακόμα και τώρα, παρόλο που την παρακολούθησα βιντεοσκοπημένη), τη «Σταματία, το γένος Αργυροπούλου» (έναν υπέροχο μονόλογο με την Ελένη Ουζουνίδου από το Θέατρο του Νέου Κόσμου που υπάρχει στο youtube ακόμα) και την παράσταση «Κατάδικός μου» με την τόσο αληθινή ερμηνεία της Ελένης Ράντου (που έχε αποσπάσει και το 1ο βραβείο δραματουργίας νεοελληνικού έργου του «Κάρολος Κουν» το 2012).

Είναι πολύ σημαντικό να μην ξεχνάμε όμως, πως η τέχνη στη ζωή μας είναι πράγματι απαραίτητη αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Είναι υπέροχο, αλλά καθόλου δεδομένο ότι πρέπει να μας χαριστούν κατά έναν τέτοιο εύκολο και απλόχερο τρόπο παραστάσεις που δεν ολοκλήρωσαν τη φετινή τους σεζόν (όπως για παράδειγμα η παράσταση «ΜΑΚΜΠΕΘ» που ανέβηκε ψηφιακά στο site του Εθνικού Θεάτρου).

Η μαγεία του θεάτρου δεν αντικατοπτρίζεται ατόφια σε μία βιντεοσκόπηση καθώς η ουσία του βρίσκεται στη συνεύρεση, στη μέθεξη, στην αλληλεπίδραση μεταξύ ηθοποιού και θεατή, στο τώρα. Ωστόσο οι θεατρικές παραστάσεις που
παρακολούθησα με έκαναν να συνειδητοποιήσω για ακόμα μια φορά το πόσο μεγάλο, εξωπραγματικό ταλέντο υπάρχει εκεί έξω και πόσο ζωτικής σημασίας είναι να εξακολουθήσει να υπάρχει και να εξελίσσεται. Η καλλιτεχνική παραγωγή υπέστη εξίσου μεγάλο πλήγμα εξαιτίας της πανδημίας και το ελάχιστο που της αξίζει είναι ο σεβασμός και η στήριξή μας.

Μας δίνεται ο χρόνος και η ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε προτεραιότητες. Πως την βιώνεις εσύ αυτή την ευκαιρία;

Η εμπειρία αυτή που εδώ και μερικούς μήνες μοιραζόμαστε όλοι μας, με έκανε να συνειδητοποιήσω όσα, τουλάχιστον για εμένα, έχουν πραγματικά σημασία: η υγεία και η ασφάλεια των αγαπημένων μου, η εν συναίσθηση, η ουσιαστική επικοινωνία, η αυτοφροντίδα, η καλοσύνη. Ένα αγαπημένο μου τραγούδι λέει πως «η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα». Όλη αυτή η πρωτόγνωρη πίεση της περιόδου αυτής, μου πρόσφερε ίσως καθαρότητα πνεύματος. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν θα το ξεχάσω αυτό. Και πως θα του κάνω τα χατίρια ίσως λίγο παραπάνω.
Το ίδιο εύχομαι να κάνουμε όλοι μας.

Ποια ήταν τα πιο ευχάριστα νέα που άκουσες αυτή την περίοδο του lockdown;

Ένα από τα πιο ευχάριστα νέα για εμένα, από τα οποία πήρα μεγάλη χαρά ήταν το γεγονός ότι μία από τις αγαπημένες μου παιδικές μου φίλες, παρά τις αντιξοότητες της εποχής δεν ανέβαλε τον πολιτικό της γάμο στην Αθήνα. Η ομαδική μας βιντεοκλήση με την υπόλοιπη παρέα πριν φύγει από το σπίτι της για το Δημαρχείο ήταν από τα τις πιο πρωτόγνωρα συγκινητικές εμπειρίες που έχω βιώσει και πραγματικά με γέμισαν ευτυχία. Ήταν επίσης και ο πρώτο (και ελπίζω τελευταίο) video-bachelor party της ζωής μου!

Επίσης, άλλη μία αγαπημένη μου φίλη έγινε για πρώτη φορά μανούλα εν μέσω καραντίνας εδώ στις Βρυξέλλες, γεμίζοντας όλη την παρέα με χαρά και ελπίδα, ενώ ακόμα μία μας ανακοίνωσε πρόσφατα πως είναι έγκυος! Είχαμε λοιπόν πολλά σημαντικά και ευχάριστα να γιορτάσουμε, παρά το lockdown.

The post 60 δευτερόλεπτα απέναντι στον κορονοϊό με την Βίκη Καρκάνη appeared first on .

Το τελευταίο ιατρικό δελτίο για τον Κώστα Βουτσά, που άφησε την τελευταία του πνοή τα ξημερώματα στη ΜΕΘ, εξέδωσε η διοίκηση του νοσοκομείου «ΑΤΤΙΚΟΝ»:

«Ο Κώστας Βουτσάς εισήχθη στο Π.Γ.Ν. «ΑΤΤΙΚΟΝ» στις 7 Φεβρουαρίου 2020 με λοίμωξη του αναπνευστικού και σημαντική καρδιακή και αναπνευστική δυσλειτουργία, που οδήγησαν σε διασωλήνωση και εισαγωγή στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Ετέθη σε μηχανική υποστήριξη της αναπνοής και της νεφρικής λειτουργίας. Η κατάστασή του σταθεροποιήθηκε αρχικά, αλλά την 24η Φεβρουάριου το βράδυ παρουσίασε σημαντική επιδείνωση που εξελίχθηκε σε πολυοργανική ανεπάρκεια και κατέληξε πάρα τις γενόμενες θεραπευτικές παρεμβάσεις, στις 26/02/2020 στις 02:24» αναφέρει το ιατρικό δελτίο.

Ο Κώστας Βουτσάς, ένας από τους δημοφιλέστερους Έλληνες κωμικούς γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1931. Μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη από προσφυγική οικογένεια με καταγωγή από τους Επιβάτες Ανατολικής Θράκης. Το οικογενειακό επίθετο ήταν Σαββόπουλος, αλλά το «Βουτσάς» επικράτησε από τον παππού του που έφτιαχνε βαρέλια και τα βαρέλια παλαιότερα τα έλεγαν «βουτσιά».

Όταν ξεκίνησε την καριέρα του, τού είχε προτείνει θιασάρχης να το αλλάξει σε «Βέσελης», αλλά αρνήθηκε. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Μακεδονικού Ωδείου, απ’ όπου αποφοίτησε το 1953 και αρχικά έλαβε μέρος σε παραστάσεις περιπλανώμενων θιάσων (μπουλούκια).

Στα 70 χρόνια της καριέρας του ο Κώστας Βουτσάς συνόψισε όσο λίγοι αυτό που σημαίνει «κωμικός ηθοποιός». Ανέμελος, επιπόλαιος, πάντα νέος, πάντα λίγο αφελής, γκαφατζής, αθώος ψεύτης, το ζωντανό και φωτεινό σύμβολο της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.

Όταν κατέβηκε στην Αθήνα σε ηλικία 21 ετών, άρχισε να εμφανίζεται στο θέατρο Ακροπόλ, και παράλληλα να παίρνει μικρούς ρόλους σε ταινίες. Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 1953 στην ταινία «Ο Μπαμπάς Εκπαιδεύεται». Το 1961 εμφανίζεται σε δύο ταινίες της Φίνος Φιλμ, «Η Αλίκη στο Ναυτικό» του Αλέκου Σακελλάριου και «Ο Σκληρός Άνδρας», του Γιάννη Δαλιανίδη, ο οποίος του εμπιστεύεται την επόμενη χρονιά σημαντικό και απαιτητικό ρόλο, για τη νεορεαλιστική δραματική ταινία «Ο Κατήφορος», πάλι για λογαριασμό της Φίνος Φιλμ. Η ερμηνεία του Βουτσά, σε ρόλο ξιπασμένου νέου, δικαιώνει τον σκηνοθέτη για την επιλογή του και αποτελεί το έναυσμα για την απογείωση της καριέρας του.

Η δεκαετία του ΄60 ήταν για τον Βουτσά η περίοδος της καθιέρωσης και της αναγνώρισης. Πρωταγωνιστεί σε θρυλικές κωμωδίες, πραγματοποιώντας εκπληκτικές ερμηνείες και στιγματίζοντας όλους τους ρόλους που υποδύεται.

Το πληθωρικό, μπριόζικο, και φυσικό παίξιμο του, μαζί με το αμίμητο υφολογικό του στυλ, κάνουν θραύση και αποτελούν εγγύηση γέλιου, ενώ οι ατάκες του αφήνουν εποχή – «Έχω και κότερο πάμε μια βόλτα;», «Κααατίνα σαλααμάκι». Οι καρπαζιές του στον Τζανετάκο και στον Τζεβελέκο δημιουργούν… «σχολή καρπαζιάς», και η σκηνή που τραγουδάει το περίφημο «Φσστ μποινγκ» στο μιούζικαλ «Κάτι να Καίει» προκαλεί πανζουρλισμό στις αίθουσες.

Παίζει διάφορους τύπους ρόλων με την ίδια ερμηνευτική ικανότητα και γίνεται ο σταρ του Δαλιανίδη και της Φίνος Φιλμ. Κάποιοι από τους ρόλους του, που μένουν αξέχαστοι είναι ο μικροαστός στο «Ανθρωπάκι», ο Κωνσταντινοπολίτης μαμάκιας στη «Νύχτα Γάμου», ο τεμπέλης γιος στη «Χαρτοπαίχτρα» ο λαϊκός ποδοσφαιριστής στο «Μια Κυρία στα Μπουζούκια», ο μικροαπατεώνας στον «Γόη», ο Άραβας γιαλαντζί στο «Ξυπόλητος Πρίγκηψ», ο Ράμογλου με το κότερο, στο «Κορίτσια για Φίλημα», αλλά και τόσοι άλλοι.

Παράλληλα, διακρίνεται σε όλα τα είδη του θεάτρου – πρόζα, επιθεώρηση, μιούζικαλ – και καθιερώνεται στη συνείδηση του κοινού ως κορυφαίος νέος Έλληνας κωμικός. Τα έργα «Αγάπη μου Παλιόγρια» του Τσιφόρου (γυρίστηκε και επιτυχημένη ταινία με τον ίδιο και την Ξ. Καλογεροπούλου), «Οι Απάνω και οι Κάτω» των Τσιφόρου-Βασιλειάδη, «Ο Αρχοντοχωριάτης» του Μολιέρου, ήταν κάποιες από τις πιο σημαντικές θεατρικές του επιτυχίες. Το 1986 ανέβασε στο θέατρο Γκλόρια την παγκόσμια θεατρική επιτυχία «Τούτσι», διασκευασμένη και μεταφρασμένη στα ελληνικά, σπάζοντας τα ταμεία, παθαίνοντας, ωστόσο, οικονομική ζημιά από τα υπέρογκα έξοδα. Την επόμενη χρονιά επανέκαμψε οικονομικά, ανεβάζοντας το έργο «Η γλυκιά Ούτσι» της Μαρίας και Ελένης Παξινού, γνωρίζοντας εκ νέου εισπρακτική επιτυχία.

Ο Κώστας Βουτσάς έβαλε τη σφραγίδα του σε κωμωδίες, οι οποίες απέκτησαν διαχρονική αξία και προβάλλονται αδιάλειπτα από τη μικρή οθόνη. Συνολικά, έχει γυρίσει περίπου 70 ταινίες. Η Φίνος Φιλμ αποτελεί γι’ αυτόν το πολυτιμότερο κεφάλαιο της καριέρας του, αφού γύρισε μαζί της 30 ταινίες – τις περισσότερες που γύρισε ηθοποιός σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Παρά την πτώση του κινηματογράφου, από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 και μετά, συνέχιζε μέχρι σήμερα τις κινηματογραφικές εμφανίσεις του, παράλληλα με τις θεατρικές και τηλεοπτικές του συμμετοχές.

Υπήρξε σύζυγος της ηθοποιού και χορεύτριας Έρρικας Μπρόγερ, με την οποία απέκτησε μια κόρη, τη Σάντρα (1972). Έχει άλλες δύο κόρες από τον δεύτερο γάμο του, με τη Θεανώ Παπασπύρου, τη Θεοδώρα (1977) και τη Νικολέτα (1979), με την πρώτη να ακολουθεί τα δικά του βήματα στο χώρο της ηθοποιίας. Ο θετός γιος του (από προηγούμενο γάμο της τρίτης γυναίκας του Εύης Καραγιάννη, πρώην μοντέλου και ηθοποιού), Άνθιμος Ανανιάδης, είναι επίσης ηθοποιός.

Το 2015, ο Κώστας Βουτσάς έκανε σχέση με τη 39 χρόνια μικρότερή του ηθοποιό, Αλίκη Κατσαβού, με την οποία παντρεύτηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2016 και στις 23 Ιουλίου του ίδιου έτους απέκτησαν ένα γιο, τον Φοίβο.

Πηγή: elculture.gr

The post Έφυγε από τη ζωή ο Κώστας Βουτσάς appeared first on .

Δεν υπήρξε σχεδόν κανείς που να μισήσει τον Κερκ Ντάγκλας. Αγαπημένος ηθοποιός και σούπερ σταρ μιας ολόκληρης εποχής, ο Κερκ Ντάγκλας έζησε σοκαρισμένος, όπως δήλωνε ο ίδιος, για να δει τον εαυτό του να ξεπερνάει έναν ολόκληρο αιώνα και να καταλήγει σε ηλικία 103 ετών, στο σπίτι του στο Μπέβερλι Χιλς.

Την ανακοίνωση του θανάτου του δημοσιοποίησε ο γιος του Μάικλ Ντάγκλας,.

«Με τεράστια θλίψη τα αδέλφια μου και εγώ ανακοινώνουμε ότι ο Κερκ Ντάγκλας μας άφησε σήμερα σε ηλικία 103 ετών. Για τον κόσμο, ήταν ένας θρύλος, ένας ηθοποιός της χρυσής εποχής των κινηματογραφικών ταινιών, ένας ανθρωπιστής η δέσμευση του οποίου στη δικαιοσύνη και στις υποθέσεις στις οποίες πίστευε τον μετέτρεψαν σε πρότυπο και πηγή έμπνευσης για όλους μας. Αλλά για εμένα και τ’ αδέρφια μου, τον Τζόελ και τον Πίτερ, ήταν απλά ο μπαμπάς, για την Κάθριν ένας θαυμάσιος πεθερός, για τα εγγόνια του ένας αγαπητός παππούς, για τη σύζυγό του, Αν, ένας υπέροχος σύζυγος. Ο Κερκ έζησε καλά και αφήνει μια κληρονομιά στο σινεμά που θα κρατήσει για τις γενιές που έρχονται και μια ιστορία ως φιλάνθρωπος που εργάστηκε για να βοηθήσει τα κοινά και να φέρει την ειρήνη στον πλανήτη. Επιτρέψτε μου να τελειώσω με τις λέξεις που του είπα για τα τελευταία γενέθλιά του και που πάντα θα παραμείνουν αλήθεια. Μπαμπά, σ “αγαπώ τόσο πολύ και είμαι τόσο υπερήφανος που είμαι ο γιος σου.»

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

It is with tremendous sadness that my brothers and I announce that Kirk Douglas left us today at the age of 103. To the world he was a legend, an actor from the golden age of movies who lived well into his golden years, a humanitarian whose commitment to justice and the causes he believed in set a standard for all of us to aspire to. But to me and my brothers Joel and Peter he was simply Dad, to Catherine, a wonderful father-in-law, to his grandchildren and great grandchild their loving grandfather, and to his wife Anne, a wonderful husband. Kirk’s life was well lived, and he leaves a legacy in film that will endure for generations to come, and a history as a renowned philanthropist who worked to aid the public and bring peace to the planet. Let me end with the words I told him on his last birthday and which will always remain true. Dad- I love you so much and I am so proud to be your son. #KirkDouglas

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Michael Douglas (@michaelkirkdouglas) στις 5 Φεβ, 2020 στις 3:33 μμ PST

O Κερκ Ντάγκλας, γεννήθηκε στο Άμστερνταμ της Νέας Υόρκης το 1916. Το πραγματικό του όνομα είναι Ισούρ Ντανιέλοβιτς. Οι γονείς του ήταν ο Χέρσελ Χάρι Ντανιέλοβιτς και η Μπράινα Μπέρθα Σάνγκελ, Εβραίοι μετανάστες από τη Λευκορωσία. Ο αδελφός του πατέρα του μετανάστευσε πρώτος στις Η.Π.Α. και χρησιμοποίησε το επίθετο Ντέμσκι, αντί του Ντανιέλοβιτς. Οταν η οικογένεια του Ντάγκλας μεταφέρθηκε στις Η.Π.Α. χρησιμοποίησε επίσης το επίθετο Ντέμσκι. Ο Ντάγκλας μεγάλωσε αποκαλούμενος Ιζι Ντέμσκι, το οποίο άλλαξε σε Κερκ Ντάγκλας πριν καταταγεί στο ναυτικό κατά τη διάρκεια του Β” Παγκοσμίου Πολέμου.

Προερχόμενος από φτωχή οικογένεια, ο μικρός Κερκ Ντάγκλας πουλούσε τρόφιμα σε ανθρακωρύχους για να βοηθήσει στο σπίτι και, όπως υποστήριξε χρόνια αργότερα, άλλαξε τουλάχιστον 40 δουλειές πριν γίνει ηθοποιός. Η επιθυμία του να γίνει ηθοποιός γεννήθηκε μετά τη συμμετοχή του σε σχολικές παραστάσεις, ενώ σπούδασε στο St. Lawrence με δανεικά χρήματα που επέστρεψε δουλεύοντας ως κηπουρός ή επιστάτης.

Σπούδασε με υποτροφία και το 1941 κατετάγη στο ναυτικό, αφότου οι Η.Π.Α. μπήκαν στον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο. Πήρε απαλλαγή το 1944 όμως, ως τραυματίας πολέμου. Τον Μαΐου του 1943, ενώ βρισκόταν στο μέτωπο, είδε μια φωτογραφία της Νταΐάνα Ντιλ, της πρώην του συμφοιτήτριας στο εξώφυλλο του περιοδικού LIFE και είπε στους συμπολεμιστές του ότι μια μέρα επρόκειτο να την παντρευτεί. Το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς το ζευγάρι παντρεύτηκε και μαζί απέκτησαν δυο παιδιά, τον ηθοποιό Μάικλ Ντάγκλας και τον Τζόελ. Θα χώριζαν το 1951.

Με την Μπάρμπρα Στάνγουικ στο «The Strange Love of Martha Ivers» του 1946

Το 1949 στα γυρίσματα του «Champion» που τον έκανε διάσημο

Με τη Λάνα Τάρνερ στα γυρίσματα του «The Bad and the Beautiful» το 1952

Ξεκίνησε να δουλεύει στο ραδιόφωνο και το θέατρο, αλλά η συμφοιτήτρια του, Λορίν Μπακόλ, τον βοήθησε να κερδίσει τον πρώτο του κινηματογραφικό ρόλο στην ταινία του 1946 «The Strange Love of Martha Ivers» πλάι στην Μπάρμπαρα Στάνγουικ σε σκηνοθεσία του Λούις Μάιλστοουν . Θα ακολουθούσαν μικροί ρόλοι στο αριστουργηματικό «Out of the Past» του Ζακ Τουρνέρ και το «Letter to Three Wives» του Τζόζεφ Μάνκιεβιτς, μέχρι ο δρόμος του – αλλά και η προϋπηρεσία του ως παλαιστής στο σχολείο – να τον φέρει στο ρινγκ του «Champion» του Μαρκ Ρόμπσον (του μετέπειτα «Peyton Place») που τον οδήγησε και στην πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ.

Θα ακολουθούσαν μερικές από τις πιο θρυλικές ταινίες των 50s και συνεργασίες με τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες της εποχής: το «A Detective Story» του Γουίλιαμ Γουάιλερ το 1951, το «Ace in the Hole» του Μπίλι Γουάιλντερ, το «The Big Sky» του Χάουαρντ Χοκς, το ανυπέρβλητο «The Bad and the Beautiful» του Βινσέντε Μινέλι το 1952 (που του χάρισε και μια δεύτερη υποψηφιότητα για Όσκαρ Α” Ανδρικού Ρόλου). Το 1954 θα ίδρυε την εταιρία Bryna Productions αφιερωμένη στη μητέρα του, καταφέρνοντας να αποδεσμευτεί από το σύστημα των στούντιο του Χόλιγουντ. Την ίδια χρονιά ανέλαβε το ρόλο του ναυτικού Νεντ στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ιουλίου Βερν «20 Χιλιάδες Λεύγες Υπό την Θάλασσα» και το 1956 έλαβε την τρίτη και τελευταία του υποψηφιότητα για Όσκαρ Α” Ανδρικού Ρόλου για την ενσάρκωση του Βίνσεντ βαν Γκογκ στην ταινία του Βινσέντε Μινέλι «Lust for Life».

Ως Βίνσεντ Βαν Γκογκ Στα γυρίσματα του «Lust for Life»

Με τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ στα γυρίσματα του «Σπάρτακου»

Το 1957, ο ηθοποιός συνεργάστηκε για πρώτη φορά με το σκηνοθέτη Στάνλεϊ Κιούμπρικ, γυρίζοντας μια από τις σημαντικότερες ταινίες της καριέρας του, το «Σταυροί στο Μέτωπο» («Paths of Glory»), ταινία με αντιμιλιταριστικό μήνυμα που διαδραματίζεται στον Α” Παγκόσμιο Πόλεμο. Η θρυλική τους όμως συνεργασία θα ερχόταν το 1960 για την ταινία «Σπάρτακος» (Spartacus). Εκτός από πρωταγωνιστής, ο Κερκ Ντάγκλας ήταν και παραγωγός της ταινίας και κατάφερε να συγκεντρώσει 12 εκατομμύρια δολάρια για την πραγματοποίησή της. Η ταινία σηματοδότησε επίσης την επιστροφή του Ντάλτον Τράμπο στο Χόλιγουντ. Ο σεναριογράφος συγκαταλεγόταν ανάμεσα στους φιλοκομμουνιστές της Μαύρης Λίστας του Χόλιγουντ και συνέχισε να υπογράφει σενάρια για μεγάλες χολιγουντιανές παραγωγές χρησιμοποιώντας ψευδώνυμα. Ο Ντάγκλας μεσολάβησε στο να πιστωθεί κανονικά το όνομά του στους τίτλους έναρξης της ταινίας, η οποία έκανε τεράστια επιτυχία και άφησε στην ιστορία την ατάκα του ήρωά του «Είμαι ο Σπάρτακος».

Οι δεκαετίες του ’60 και του ’70, θα έβρισκαν τον Κερκ Ντάγκλας να δουλεύει συνεχώς, να συνεχίζει τις συνεργασίες του με μεγάλους σκηνοθέτες: μια ακόμη συνεργασία με τον Βινσέντε Μινέλι στο «Two Weeks in Another Town» το 1962, με τον Τζον Φρανκενχάιμερ το 1964 στο «Seven Days in May», με τον Ελία Καζάν το 1969 στον «Συμβιβασμό». Το 1996 η ακαδημία τον βράβευσε με Τιμητικό Όσκαρ για τη συνολική συνεισφορά στην 7η τέχνη. Τον Ιανουάριο του 1981 έλαβε από τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Τζίμι Κάρτερ το Μετάλλιο της Ελευθερίας. Για τη συμβολή του στη βιομηχανία κινηματογράφου, ο Ντάγκλας έχει ένα αστέρι στο νούμερο 6263 της Λεωφόρου της Δόξας του Χόλιγουντ. Το αστέρι του στη λεωφόρο της Δόξας είναι ένα από τα τέσσερα που έχουν κλαπεί (μαζί με εκείνα των Τζέιμς Στιούαρτ, Γκρέγκορι Πεκ και Τζιν Όντρι) κι έχουν έπειτα αντικατασταθεί

Φωτογράφηση για το Vanity Fair, 1970

Με τον Μάικλ Ντάγκλας, στο σετ του «Hail, Hero» το 1969

Με τη συζυγό του, Αν Ντάγκλας, στην Ακρόπολη το 1964

Η φιλανθρωπική του δράση, το ενδιαφέρον του για τη σίτιση στις χώρες που βρίσκονται σε εμπόλεμες ζώνες, ο βαθύς ανθρωπισμός του, η αντίθεσή του σε κάθε μορφή ολοκληρωτισμού και οι πάντα καίριες απόψεις του γύρω από την Αμερική, το Χόλιγουντ και τον κόσμο, έκαναν τον μύθο του Κερκ Ντάγκλας ακόμη μεγαλύτερο, όταν τα χρόνια περνούσαν και η ηλικία του άγγιζε τον… αιώνα.

«Ο κόσμος μου μιλάει συνεχώς για τα παλιά. Λένε πως οι παλιές ταινίες ήταν καλύτερες, πως οι παλιοί ηθοποιοί ήταν σπουδαίοι. Αλλά εγώ δεν το πιστεύω. Το μόνο που μπορώ να πω για τα παλιά είναι ότι βρίσκονται στο παρελθόν.»

Πηγή: flix.gr

The post Ο χρυσός αιώνας του Κερκ Ντάγκλας appeared first on .

Είχε εμφανιστεί σε δεκάδες γαλλικές και βελγικές ταινίες όπως «Το Τσεκούρι» του Κώστα Γαβρά και «Η Σιωπή της Λόρνα» των αδελφών Νταρντέν.

Η αιτία θανάτου του δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί.

Πηγή: skai.gr

The post Πέθανε ο Βέλγος ηθοποιός Σερζ Λαριβιέρ appeared first on .

Ο 57χρονος σήμερα Βέλγος ηθοποιός θυμήθηκε τα νιάτα του, τόσο ως αθλητής πολεμικών τεχνών, όσο και ως πρωταγωνιστής ταινιών δράσης, και πόζαρε στους φωτογράφους κάνοντας  ένα χαρακτηριστικό side kick.

Η σειρά στην οποία ο Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ παίζει τον εαυτό του (Ζαν Κλοντ Βαν Τζόνσον) και  χρησιμοποιεί το παρελθόν του και την φιλμογραφία του ως άμεση έμπνευση, ενώ δεν φοβάται να «τσαλακώσει» την εικόνα του.
Η προβολή της σειράς στο Amazon θα πραγματοποιηθεί στις 15 Δεκεμβρίου.

To τρέιλερ της σειράς «Jean Claude Van Johnson»

Πηγή: protothema.gr

The post Το «side kick» του Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ στο κόκκινο χαλί του Grand Rex Theatre appeared first on .

Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι δημιούργησε, μόνος του, το γαλλόφωνο rock “n” roll τη δεκαετία του ’60. Ο Τζόνι Χάλιντεϊ, που έφυγε στα 74 χρόνια του από καρκίνο, πούλησε πάνω από 110 εκατομμύρια άλμπουμ στην καριέρα του, χαρακτηρίστηκε ως «ο Γάλλος Έλβις» κι άφησε τη σφραγίδα του σε μια σειρά από ξεχωριστές ταινίες – και στις καρδιές εκατομμυρίων φαν που λάτρεψαν τα μπλε φωσφοριζέ μάτια του.

Ο Τζόνι Χάλιντεϊ ξεκίνησε να τραγουδά τη δεκαετία του ’50, κάνοντας γαλλόφωνες διασκευές γνωστών αμερικάνικων τραγουδιών, αλλά κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ το 1960, με τον τίτλο «Hello! Johnny». Τα τραγούδια αυτού του άλμπουμ τραγούδησε ζωντανά ένα χρόνο αργότερα, στο Παρίσι, στο Palais des Sports, προκαλώντας τέτοια μαζική υστερία, που η γαλλική κυβέρνηση απαγόρευσε τις rock “n” roll συναυλίες για το υπόλοιπο της χρονιάς.

Παρότι ήταν εκείνος που, το 1966, σε συναυλία του στο Olympia στο Παρίσι, έδωσε μια ευκαιρία στους τότε ανερχόμενους Jimi Hendrix Experience ν” ανοίξουν γι” αυτόν, προσελκύοντας δημοσιότητα στην Ευρώπη, γρήγορα, όπως κι ο Έλβις άλλωστε, στράφηκε στις γεμάτες πάθος και μελόδραμα μπαλάντες, που συντήρησαν την καριέρα του για τις επόμενες δεκαετίες: το 2001, μάλιστα, έκανε συναυλία στον Πύργο του Άιφελ, συγκεντρώνοντας ένα πλήθος 600.000 ατόμων. Ηχογράφησε πάνω από 1.000 τραγούδια κι έφτασε πάνω από 30 φορές στην κορυφή των γαλλικών charts.

Ο Τζόνι Χάλιντεϊ εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο σινεμά ως κομπάρσος, σε μια καθόλου τυχαία ταινία, το «Les Diaboliques» του Ζορζ-Ανρί Κλουζό. Η πρώτη ταινία όπου πρωταγωνιστούσε ήταν το «D’où viens-tu… Johnny?», όπου υποδυόταν… έναν νεαρό μουσικό που προσπαθεί να πιάσει την καλή στο Παρίσι – εκεί γνώρισε και την πρώτη του γυναίκα, τη Σιλβί Βαρτάν. Ακολούθησαν δεκάδες ρόλοι, από το «Detective» του Ζαν-Λικ Γκοντάρ και την «Οικογενειακή Υπόθεση» του Κώστα Γαβρά, ως το «Vengeance» του Τζόνι Το το 2009. Ωστόσο, ο ρόλος για τον οποίο ήταν πιο περήφανος και που, αληθινά, ανέδειξε το ταλέντο του ως ερμηνευτή, ήταν «Ο Άνθρωπος του Τρένου» που σκηνοθέτησε το 2002 ο Πατρίς Λεκόντ κι όπου ο Χάλιντεϊ συμπρωταγωνιστούσε με τον Ζαν Ροσφόρ, που έφυγε από τη ζωή πριν λίγο καιρό. Γι” αυτό του το ρόλο, άλλωστε, ο Χάλιντεϊ τιμήθηκε με το Βραβείο Ερμηνείας Ζαν Γκαμπέν της χρονιάς.

Ο Τζόνι Χάλιντεϊ έζησε μια ζωή με το ίδιο πάθος και μελόδραμα των τραγουδιών του: γεμάτη έντονες σχέσεις (από τη Βαρτάν ως τη Ναταλί Μπάι και την τελευταία γυναίκα του Λετισιά), μια απόπειρα αυτοκτονίας, εθισμούς, υπέρογκα χρέη στο κράτος, ένα παραλίγο μοιραίο δυστύχημα με μηχανή, αλλά κάθε φορά, ο Τζόνι Χάλιντεϊ επέστρεφε στο φως των προβολέων και στους αμείωτους θαυμαστές του. Θυμηθείτε παρακάτω την εμφάνισή του στον «Άνθρωπο του Τρένου» και μη διστάσετε να τραγουδήσετε μεγαλόφωνα κι ακομπλεξάριστα: Que je t’aime…

Πηγή: flix.gr

The post Πάει το πάθος. Έφυγε ο Τζόνι Χάλιντεϊ appeared first on .

The post Πέθανε ο Γάλλος ηθοποιός Ζαν Ροσφόρ appeared first on .

Ως «Αγιος» στις πρώτες, ασπρόμαυρες σεζόν της σειράς

Γεννημένος το 1927 στο Λονδίνο, ο γοητευτικός Βρετανός ηθοποιός και αυθεντικός gentleman ξεκίνησε –διόλου τυχαία– να δουλεύει αρχικά ως μοντέλο στις αρχές της δεκαετίας του ’50, πριν υπογράψει επταετές συμβόλαιο με το στούντιο της MGM. Δεν ήταν όμως αυτές οι πρώιμες ταινίες του που θα του χάριζαν αναγνωρισιμότητα και επιτυχία, αλλά το πέρασμά του στη μικρή οθόνη, αρχικά στις ρομαντικές περιπέτειες εποχής του «Ιβανόη», στο γουέστερν «Maverick» και κυρίως στα cult σίριαλ «Ο Αγιος», όπου υποδυόταν έναν ακαταμάχητο απατεώνα, και «Οι Αντίζηλοι», όπου πρωταγωνιστούσε με τον Τόνι Κέρτις.

Με τον Τόνι Κέρτις στους τηλεοπτικούς «Αντίζηλους»

Η επιτυχία των δύο τελευταίων θα του εξασφάλιζε και το πέρασμα στο Χόλιγουντ και στον διασημότερο κινηματογραφικό πράκτορα όλων των εποχών. Αν και ο ρόλος του 007 είχε προταθεί και νωρίτερα στον Μουρ, οι τηλεοπτικές υποχρεώσεις του δεν του είχαν επιτρέψει να δεχτεί. Αυτό θα άλλαζε ωστόσο με την οριστική αποχώρηση του Σον Κόνερι από τις περιπέτειες του Τζέιμς Μποντ (και τη μοναδική εμφάνιση του Τζορτζ Λέιζενμπι ως 007, στο «On Her Majesty’s Secret Service» του 1969), οπότε και ο Μουρ θα τους διαδεχόταν κάνοντας την παρθενική του εμφάνιση στο ρόλο με το «Live and Let Die» του 1973.

Με την Τζέιν Σέιμουρ, στην πρώτη του εμφάνιση ως Τζέιμς Μποντ, στο «Live and Let Die»

Αντιμέτωπος με τον Κρίστοφερ Λι στο «The Man with the Golden Gun»

Η δική του εκδοχή πάνω στον διάσημο κατάσκοπο θα ήταν κι εκείνη που έπαιρνε λιγότερο στα σοβαρά τον εαυτό της, αντιμετωπίζοντας έναν ούτως ή άλλως larger than life χαρακτήρα με χιούμορ, κομψότητα και βρετανικό φλέγμα.

Δεν ήταν όμως μονάχα το ταλέντο, το πνευματώδες χιούμορ και η εκλεπτυσμένη εμφάνισή του που τον έκαναν τόσο αγαπητό στο κοινό και τους συνεργάτες του, αλλά και η έμφυτη ευγένεια και σεμνότητά του: Οταν τον ρώτησαν για το ποιους ηθοποιούς θεωρούσε καλύτερους Μποντ, ο Μουρ τοποθέτησε τον εαυτό του στην τέταρτη θέση, μετά τον Σον Κόνερι, τον Ντάνιελ Κρεγκ και τον Τζορτζ Λέιζενμπι .

«Κατά τη διάρκεια των πρώτων μου χρόνων ως ηθοποιός, μου έλεγαν ότι για να πετύχεις χρειάζεσαι προσωπικότητα, ταλέντο και τύχη σε ίσες δόσεις. Το αμφισβητώ αυτό. Για μένα ήταν 99% τύχη. Δεν χρησιμεύει σε τίποτα το να έχεις ταλέντο, αν δεν βρεθείς στο κατάλληλο μέρος τη σωστή στιγμή».

Ο Μουρ θα πρωταγωνιστούσε σε έξι ακόμα ταινίες της σειράς μέσα σε διάστημα 12 ετών, κάτι που τον καθιστά τον πιο παραγωγικό ηθοποιό που υποδύθηκε ποτέ τον Τζέιμς Μποντ.

Θα αποσυρόταν τελικά από τον ρόλο το 1985, σε ηλικία 58 ετών, παραδίδοντας τη σκυτάλη στον Τίμοθι Ντάλτον, και ταυτόχρονα από το σινεμά γενικότερα, μέχρι και το 1990, οπότε και θα άρχιζε πάλι να εμφανίζεται σποραδικά σε μικρούς ρόλους.

Το 2003 χρίστηκε Ιππότης από τη βασίλισσα Ελισάβετ, ενώ για πολλά χρόνια υπήρξε Πρέσβης Καλής Θέλησης για τη UNICEF.

Όπως ανακοίνωσε σήμερα η οικογένειά του, ο Ρότζερ Μουρ πέθανε στην Ελβετία, έπειτα από σύντομη μάχη με τον καρκίνο.

Πηγή: flix.gr

The post Αντίο στον Ρότζερ Μουρ, τον κατάσκοπο που αγαπήσαμε appeared first on .